ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ. ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ''ΠΟΡΤΑΪΤΙΣΣΗΣ''

''Τη αυτή ημέρα Τρίτη της Διακαινησίμου, εορτάζομεν την προς ημάς εν τη εν Άθω περιφανή των Ιβήρων Μονήν, δια θαλάσσης παράδοξον έλευσιν της θαυματουργού και αγίας Εικόνος της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Κυρίας ημών Πορταϊτίσσης, γενομένην κατ' αυτήν την ημέραν, εν έτει 1004''

 Η θαυματοργική Εικόνα της Παναγίας Πορταϊτίσσης είναι η πλέον γνωστή και τιμωμένη Εικόνα στο Άγιο Όρος.

 Κατά τον 9ο αι. ενώ βασίλευσε ο Εικονομάχος Θεόφιλος, ήταν ιδιοκτησία μιας ευλαβούς χήρας στην Νίκαια, η οποία την φύλαγε στο προσωπικό της Παρεκκλήσιο. Όταν οι άνθρωποι του Αυτοκράτορα έμαθαν το γεγονός, πήρε με τον γιό της την Εικόνα και ευλαβικά την ακούμπησε στα κύματα, για να μην μολυνθεί από τους εικονοκλάστες. Τότε συνέβη το πρώτο θαύμα: Η Εικόνα στάθηκε όρθια στα κύματα και άρχισε να κατευθύνεται προς την Δύση. Την ίδια πορεία ακολούθησε και ο γιός της χήρας, ο οποίος  τελικά έφθασε στον Άθωνα και έγινε μοναχός στην Μονή του Κλήμεντος (έπειτα Ιβήρων), όπου κοιμήθηκε ειρηνικά. Από αυτόν έγινε γνωστό στους εκεί αναχωρητές το περιστατικό με την Εικόνα.

 Αργότερα, όταν το μοναστήρι κατοικήθηκε από Ίβηρες, ένα δεύτερο θαύμα οδήγησε στην Εύρεσή Της. Πύρινος στύλος υψωνόταν από την θάλασσα προς τον ουρανό! Το φαινόμενο κράτησε αρκετές ημέρες και όσοι μοναχοί πλησίασαν με βάρκες, είδαν μία Εικόνα της Παναγίας να πλέει όρθια πάνω στα κύματα! Τότε η Θεοτόκος εμφανίσθηκε στον οσ. Γαβριήλ τον Ίβηρα και τον διέταξε να περπατήσει πάνω στα κύματα και να πάρει την Εικόνα Της! Το τρίτο θαύμα, δηλαδή να βαδίσει πάνω στο νερό ο Όσιος και να την πάρει, συνέβη την Τρίτη της Διακαινησίμου του 1004.

 Αρχικά η Εικόνα τοποθετήθηκε στο Καθολικό της Μονής, κατ΄επανάληψη όμως εξαφανιζόταν και βρισκόταν τοποθετημένη εσωτερικά, πάνω από την πύλη της Μονής. Αυτό το τέταρτο θαύμα το εξήγησε η Ίδια η Θεοτόκος με εμφάνισή Της στον οσ. Γαβριήλ. Ήρθε στην Μονή για να φυλάγει τους μοναχούς και όχι για να φυλάγεται από αυτούς! Γι' αυτό τον λόγο ονομάσθηκε Πορταϊτισσα και μετατράπηκε η πύλη σε Παρεκκλήσιο. Μέχρι σήμερα η παρουσία της Εικόνας στην Μονή των Ιβήρων, θεωρείται εγγύηση για την προστασία του Αγιορείτικου Μοναχισμού από την Θεοτόκο. Τα θαύματά Της είναι πολλά και μεγάλα, για τούτο και η τιμή Της είναι διαδεδομένη σε ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο και μάλιστα την Ρωσία (όπου θεραπεύθηκε το 1651 η παράλυτη θυγατέρα του Τσάρου Αλεξίου. Σήμερα το θαυματουργό αντίγραφο της Πορταΐτισσας, του Ιβηρίτικου Μετοχίου στην Μόσχα, σώζεται στον Ναό της Αναστάσεως). Ένα διαρκές θαύμα Της είναι και η συχνή υπερφυσική κίνηση αρχαίας αργυράς κανδήλας (βάρους δύο οκάδων!), η οποία κρέμεται μπροστά στην Ωραία Πύλη του Καθολικού.

 Ταις της Παναχράντου σου Μητρός πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον και αξίωσον ημάς. ΑΜΗΝ.  

Ο ΑΓΙΟΣ… ΒΑΡΒΑΡΟΣ

 Όπως λένε οι Μοναχοί, την εποχή που στη Μεσόγειο δρούσαν πειρατικοί στόλοι, η Μονή των Ιβήρων έγινε στόχος του Άραβα πειρατή Ραχάι. Η παράδοση λέει πως όταν οι πειρατές πλησίασαν τη Μονή για να την λεηλατήσουν δεν τα κατάφεραν.

 Επιστρέφοντας στο πλοίο είπαν στον Ραχάι πως μια γυναίκα τους είχε εμποδίσει. Ο ίδιος δοκίμασε να δείξει στους άνδρες του πως όλα ήταν της φαντασίας τους. Φθάνοντας στη Μονή, είδε μπροστά του την εικόνα της Παναγίας. Τότε έβγαλε το ξίφος του και τη χτύπησε στο πρόσωπο. Παραδόξως το εικόνισμα άρχισε να αιμορραγεί στο σημείο που χτυπήθηκε.

 Το σημάδι στο εικόνισμα όπως και το αίμα που έχει ξεραθεί με τα χρόνια, φαίνονται

 Τότε ο πειρατής, κατάλαβε πως δεν είχε να κάνει με κάτι άψυχο. Οι αγιορείτικες παραδόσεις τον θέλουν να μένει στη Μονή των Ιβήρων, όπου βαπτίστηκε Χριστιανός και έγινε μοναχός.

 Του έδωσαν το όνομα Δαμασκηνός, αλλά εκείνος θέλοντας να ταπεινωθεί ζητούσε από τους ανθρώπους να τον φωνάζουν Βάρβαρο. Έζησε όλη του τη ζωή μπροστά από την εικόνα της Παναγίας.

  Η Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο, όχι όμως με το βαπτιστικό του όνομα αλλά ως «Άγιο Βάρβαρο». Γιορτάζει στις 15 Μαΐου

Ο ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Εἴ τις εὐσεβής καί φιλόθεος, ἀπολαυέτω τῆς καλῆς ταύτης καί λαμπρᾶς πανηγύρεως.

Εἴ τις εὐγνώμων, εἰσελθέτω χαίρων εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου αὐτοῦ.

Εἴ τις ἔκαμε νηστεύων, ἀπολαυέτω νῦν τό δηνάριον.

Εἴ τις ἀπό τῆς πρώτης ὥρας εἰργάσατο, δεχέσθω σήμερον τό δίκαιον ὄφλημα.

Εἴ τις μετά τήν τρίτην ἦλθεν, εὐχαρίστως ἑορτασάτω.

Εἴ τις μετά τήν ἕκτην ἔφθασε, μηδέν ἀμφιβαλλέτω˙ καί γάρ οὐδέν ζημειοῦται.

Εἴ τις ὑστέρησεν εἰς τήν ἐνάτην, προσελθέτω, μηδέν ἐνδοιάζων.

Εἴ τις εἰς μόνην ἔφθασε τήν ἐνδεκάτην, μή φοβηθῆ τήν βραδύτητα˙ φιλότιμος γάρ ὤν ὁ Δεσπότης, δέχεται τόν ἔσχατον καθάπερ καί τόν πρῶτον˙ ἀναπαύει τόν τῆς ἐνδεκάτης, ὡς τόν ἐργασάμενον ἀπό τῆς πρώτης˙ καί τόν ὕστερον ἐλεεῖ καί τόν πρῶτον θεραπεύει˙ κακείνω δίδωσι καί τούτω χαρίζεται˙ καί τά ἔργα δέχεται καί τήν γνώμην ἀσπάζεται˙ καί τήν πρᾶξιν τιμᾶ καί τήν πρόθεσιν ἐπαινεῖ. Οὐκοῦν εἰσέλθετε πάντες εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου ὑμῶν˙ καί πρῶτοι καί δεύτεροι τόν μισθόν ἀπολαύετε. Πλούσιοι καί πένητες μετ’ ἀλλήλων χορεύσατε˙ ἐγκρατεῖς καί ράθυμοι τήν ἡμέραν τιμήσατε˙ νηστεύσαντες καί μή νηστεύσαντες, εὐφράνθητε σήμερον. Ἡ τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ὁ μόσχος πολύς, μηδείς ἐξέλθη πεινῶν.

Πάντες ἀπολαύσατε τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως˙ πάντες ἀπολαύσατε τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος. Μηδείς θρηνείτω πενίαν˙ ἐφάνη γάρ ἡ κοινή Βασιλεία. Μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα˙ συγνώμη γάρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον˙ ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος. Ἔσβεσεν αὐτόν, ὑπ’ αὐτοῦ κατεχόμενος. Ἐσκύλευσε τόν ἅδην ὁ κατελθών εἰς τόν ἅδην. Ἐπίκρανεν αὐτόν, γευσάμενον τῆς σαρκός αὐτοῦ. Καί τοῦτο προλαβών Ἠσαϊας ἐβόησεν˙ ὁ ἅδης φησίν, ἐπικράνθη, συναντήσας σοι κάτω.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ κατηργήθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ ἐνεπαίχθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ ἐνεκρώθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ καθηρέθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ ἐδεσμεύθη.

Ἔλαβε σῶμα καί Θεῶ περιέτυχεν.

Ἔλαβε γῆν καί συνήντησεν οὐρανῶ.

Ἔλαβεν ὅπερ ἔβλεπε καί πέπτωκεν ὅθεν οὐκ ἔβλεπε.

Ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον;

Ποῦ σου, ἅδη, τό νῖκος;

Ἀνέστη Χριστός καί σύ καταβέβλησαι.

Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες.

Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι.

Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται.

Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος.

Χριστός γάρ ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο.

Αὐτῶ ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἑρμηνευτική ἀπόδοση

Ὅποιος εἶναι εὐσεβής καί φιλόθεος, ἄς ἀπολαύσει τήν ὡραία καί λαμπρή αὐτή ἑορτή.

Ὅποιος δοῦλος ἔχει διαθέσεις ἀγαθές, ἄς εἰσέλθει στή χαρά, γεμᾶτος μέ εὐφροσύνη πού χαρίζει ὁ ἀναστημένος Κύριός του.

Ὅποιος καταπονήθηκε μέ τή νηστεία, ἄς ἀπολαύσει τώρα τήν ἀμοιβή του.

Ὅποιος ἀπό τήν ἕκτη ὥρα ὑπηρέτησε τόν Κύριο, ἄς πάρει σήμερα τήν ἀμοιβή πού δικαιοῦται.

Ὅποιος προσῆλθε στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μετά τήν ἐνάτη, ἄς πάρει κι αὐτός πρόθυμα μέρος στήν Ἀναστάσιμη γιορτή.

Ὅποιος προσῆλθε μετά τήν δωδεκάτην, ἄς μήν ἔχει καμμιά ἀμφιβολία˙ καθόλου δέν θά τιμωρηθεῖ.

Ὅποιος καθυστέρησε κι ἦ ρθε μετά τήν τρίτην, ἄς πλησιάσει τόν Κύριο χωρίς κανένα δισταγμό καί φόβο.

Ὅποιος προσῆλθε κατά τήν πέμπτην ὥραν, ἄς μήν ἔχει κανένα φόβο, ὅτι τάχα, ἐπειδή ἔχει φτάσει καθυστερημένος, δέν θά τόν δεχθεῖ ὁ Θεός. Γιατί ὁ Κύριος δίνει πλουσιοπάροχα τίς δωρεές Του. Γι’ αὐτό δέχεται καί τόν τελευταῖο, μέ τήν ἴδια προθυμία πού εἶχε δεχτεῖ καί τόν πρῶτο. Χαρίζει ἀνάπαυση καί εἰρήνη σ’ ἐκεῖνον πού ἔφτασε ἀργά, ὅπως ἀκριβῶς κάνει καί μέ τόν πρῶτο. Ἐλεεῖ κι ἐκεῖνον πού ἔφτασε τελευταῖος, ἀλλά περιποιεῖται κι ἐκεῖνον πού πρῶτος ἦρθε. Καί στόν ἕναν δίνει καί στόν ἄλλο προσφέρει. Καί τά ἔργα τῆς ἀρετῆς δέχεται, ἀλλά καί τήν ἁπλή διάθεση ἀναγνωρίζει. Καί τήν πράξη τήν ἀγαθή τιμᾶ , ἀλλά καί τήν ἁπλήν πρόθεση ἐπαινεῖ.

Εἰσέλθετε λοιπόν ὅλοι στή χαρά τοῦ Κυρίου σας. Καί ἐκεῖνοι πού πρῶτοι φτάσατε κι ὅσοι ἤρθατε δεύτεροι, λάβετε τόν μισθόν σας. Πλούσιοι καί φτωχοί πανηγυρίστε. Ὅσοι ἐγκρατευτήκατε, ἀλλά κι ἐκεῖνοι πού ἔχετε βραδυπορήσει στήν ἐργασία τῶν ἐντολῶν τιμῆστε τήν σημερινή ἡμέρα.Ὅσοι νηστέψατε καί ἐκεῖνοι πού δέν νηστέψατε, εὐφρανθεῖτε σήμερα.

Ἡ (Ἁγία Τράπεζα) εἶναι γεμάτη, ἀπολαύστε την ὅλοι. Ὁ Μόσχος εἶναι ἄφθονος καί ἀνεξάντλητος. Δέν ἐπιτρέπεται λοιπόν νά φύγει κάποιος πεινασμένος. Ὅλοι ἀπολαύστε τό Συμπόσιο πού παρατίθεται γιά τούς πιστούς. Ὅλοι ἀπολαύστε τά θεῖα δῶρα πού προσφέρει ἡ Θεία ἀγαθοσύνη. Κανένας πιά νά μή θρηνεῖ τή φτώχεια του, γιατί τώρα ἔγινε φανερή ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐκείνη πού προσφέρεται σ’ ὅλους ἐξίσου. Κανένας νά μήν κλαίει πιά τά πταίσματά του, γιατί συγχώρεσή μας εἶναι ὁ Ἀναστημένος. Κανένας ἄς μή φοβᾶται πιά τό θάνατο, γιατί ὁ θάνατος τοῦ Σωτήρα μας μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό τό θάνατο καί τή φθορά.

Γιατί ἄν κι ὁ Σωτήρας μας κρατήθηκε ἀπό τό θάνατο, τελικά τόν ἐξαφάνισε. Ὁ Κύριός μας πού κατέβηκε στόν ἅδη ἅρπαξε κι ἀνέσυρε μαζί Του ὅσους κρατοῦσε ὁ ἅδης. Ὁ Κύριος πίκρανε τόν ἅδη, ὅταν ἐκεῖνος ὁ παμφάγος Τόν κατάπιε. Κι αὐτό ἦταν πού προβλέποντας το παλιά ὁ προφήτης Ἠσαϊας εἶχε βροντοφωνήσει: Χριστέ μου, ὅταν ὁ ἅδης ἐκεῖ κάτω στό σκοτάδι σέ συνάντησε, πικράνθηκε. Καί πολύ σωστά πικράνθηκε, γιατί ἀπό τότε καταργήθηκε.

Πικράνθηκε γιατί ξεγελάστηκε. Πικράνθηκε γιατί θανατώθηκε.

Πικράνθηκε γιατί ἔχασε πιά τήν ἐξουσία του.

Πικράνθηκε γιατί ὁ ἴδιος τώρα ὑποδουλώθηκε. Ἐκεῖνος, καθώς νόμιζε, εἶχε λάβει σῶμα θνητό καί βρέθηκε ἀπρόσμενα μπροστά σέ Θεό. Ἐκεῖνος εἶχε πάρει χῶμα ἀπό τή γῆ καί συνάντησε Θεό, πού εἶχε κατεβεῖ ἀπό τόν οὐρανό. Ἐκεῖνος εἶχε πάρει ἕνα σῶμα ὁρατό καί καταισχύνθηκε ἀπό τόν Ἀόρατο.

Ποῦ εἶναι λοιπόν ἅδη ἡ νίκη σου;

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί ἔχεις πιά ὁριστικά κατανικηθεῖ.

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί οἱ δαίμονες ἔχουν στά βάραθρα τῆς ἀπώλειας γκρεμιστεῖ.

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί χαίρουν οἱ Ἄγγελοι.

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί ἡ ζωή παντοῦ βασιλεύει.

Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί δέν θά μείνει πιά κανένας νεκρός στό μνῆμα. Γιατί μέ τήν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστός ἔγινε ἡ ἀρχή τῆς ἀναστάσεως ὅλων ὅσων ἔχουν κοιμηθεῖ. Σ’ Αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα καί ἡ ἐξουσία στούς ἀπέραντους αἰῶνες. Ἀμήν.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ - ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

 Αγαπητοί Αναγνώστες,

 Χριστός Ανέστη! Ως γνωστόν, η Εκκλησία, η κατά τους αγίους Κιβωτός της Σωτηρίας, από τα ξημερώματα της σήμερον, πανηγυρικότατα και με κάθε μεγαλοπρέπεια, εορτάζει την Ανάσταση του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού. Εορτάζει την Θριαμβευτική Νίκη Του κατά του θανάτου. Νίκη η οποία χάρισε στον Άνθρωπο την Αληθινή και Αιώνια Ζωή.

 Ευχόμαστε εις όλους σας να χαίρεστε πάντοτε ωσάν ο Χριστός να αναστήθηκε μόλις την προηγούμενη στιγμή, ωσάν να πληροφορηθήκατε την νίκη επί του θανάτου μόλις τώρα. Και μην λησμονείτε να ζείτε με ζωντανή μέσα σας την Ελπίδα.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ - ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ !!!  

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

   

''Τη Αγία και Μεγάλη Κυριακή του Πάσχα, αυτήν την Ζωηφόρον Ανάστασιν εορτάζομεν του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού''.

 Η Ανάσταση του Κυρίου αποτελεί το μεγαλύτερο γεγονός στην Παγκόσμια Ιστορία. Είναι γεγονός μοναδικό, πάνω στο οποίο βασίζεται αυτό τούτο το κήρυγμα του Ευαγγελίου, όπως λέγει χαρακτηριστικά ο Απόστολος Παύλος. ''Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις ημών... Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών. Έτι έστε εν ταις αμαρτίαις υμών'' (Α΄ Κορ.15,14 και 17). Είναι γεγονός κορυφαίο, διότι ''ει δε Χριστός κηρύσσεται ότι εκ νεκρών εγήγερται, πως λέγουσιν τινες εν υμίν ότι ανάστασις νεκρών ουκ έστιν''. (Α΄ Κορ.15,12). Σ' αυτή βρίσκεται η επιβεβαίωση όλων των σχετικών με τον Χριστό προγούμενων γεγονότων: Της θαυμαστής Γεννήσεως Του. Των θαυμάτων Του. Της διδασκαλίας Του.

 Στην Ανάσταση του Χριστού υπάρχει η βεβαιότητα της κοινής των ανθρώπων αναστάσεως, κατά την Δευτέρα Του Παρουσία (''νυνέ δε Χριστός εγήγερται εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο'', Α΄ Κορ.15,20).

 Ο Ίδιος ο Χριστός μίλησε για την Ανάστασή Του με τρόπο αποκαλυπτικό: ''Δια τούτο ο Πατήρ με αγαπά, ότι εγώ τίθημι την ψυχήν μου, ίνα πάλιν λάβω αυτήν. Ουδείς αίρει αυτήν απ' εμού. Εξουσίαν έχω θείναι και εξουσίαν έχω πάλιν λαβείν αυτήν. Ταύτην την εντολήν έλαβον παρά του Πατρός μου'' (Ιω.10,18).

 Γι' αυτό η Εορτή του Πάσχα κατέχει την πρώτη θέση στον εορτολογικό κύκλο της Εκκλησίας (περίπου το 1/3 του λειτουργικού έτους είναι αφιερωμένο στην Ανάσταση, είτε προπαρασκευαστικά, είτε εορταστικά). Υπήρξε και παραμένει το αμετακίνητο κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής. Υμνείται σαν ''εορτών εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων''. ''Ο Άδης επικράνθη - λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος - και γαρ κατηργήθη, ενεπαίχθη, ενεκρώθη, καθηρέθη και εδεσμεύθη''. Και η Εκκλησία ψάλλει τον νικηφόρο παιάνα Της: ''Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος''.

 Λίγο πριν το μεσονύκτιο του Μεγ. Σαββάτου, οι πιστοί θα συγκεντρωθούν στους Ναούς, ''λαμπροφορούντες'' και ''λαμπαδηφορούντες''. Ο Επιτάφιος βρίσκεται πάνω στην Αγία Τράπεζα. Ο Ναός είναι σκοτεινός. Από τον Τάφο Του - την Αγία Τράπεζα - θα μεταδώσει ο λευκοφορεμένος Λειτουργός το Άγιο Φως. Μετά λιτανευτικά όλοι θα βγουν από τον Ναό και έξω, ''εν υπαίθρω'', με τα Λάβαρα και τα Εξαπτέρυγα, τους ύμνους και τις κωδωνοκρουσίες, θα ακούσουν από τον Λειτουργό - Άγγελο, το μήνυμα της Αναστάσεως. 

ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟ

''Τω Αγίω και Μεγάλω Σαββάτω, την Θεόσωμον Ταφήν και την εις Άδου Κάθοδον του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού εορτάζομεν''.

 Η Ταφή και η Κάθοδος του Κυρίου στον Άδη, είναι δύο γεγονότα ''μεγάλα και υπερφυή''. Το πρώτο αφορά το θεανδρικό Σώμα του Σωτήρος Χριστού και το δεύτερο την παναγία Του ψυχή. ''Ο εν ουρανοίς εν θρόνω καθεζόμενος και υπό μυριάδων Αγγέλων δορυφορούμενος, επί γης εν τάφω υπνοί σωματικώς και εν Άδου μετά ψυχής ως Θεός,συνεγείρει τους εν ζόφω τηρουμένους Προπάτορας''. Γι΄αυτή την τρίτη και άκρα και τέλεια αυτή συγκατάβαση του Χριστού (πρώτη η ''εν τη κοιλία της Παρθένου κατάβασις'' και δεύτερη η ''δια του θανάτου από της επιγείου ζωής κατάβασις εν τοις σπλάχνοις της γης''), δηλαδή για την ''εν τη κοιλία του Άδου κάθοδον'', η παρούσα ημέρα ''εις σέβας υπέκειται''. Το Μέγα Σάββατο είναι το μόνο του έτους κατά το οποίο τηρείται αυστηρή νηστεία (Κανόνες ΞΔ΄ Αποστολικός, ΝΕ΄ της Στ΄ Οικουμενικής, κ.α.). Στην αρχαία Εκκλησία ''ετελείτο κατά την σήμερον'' η βάπτιση των κατηχουμένων.

 Η Εκκλησία συνδέει το Μέγα Σάββατο με το περί δημιουργίας σχέδιο του Θεού. Ένας ύμνος της ημέρας λέγει πολύ χαρακτηριστικά: ''Την σήμερον μυστικώς ο μέγας Μωϋσής προδιετυπούτο λέγων:  Και ευλόγησεν ο Θεός την ημέραν την εβδόμην, τούτο γαρ εστί το ευλογημένον Σάββατον. Αύτη η της καταπαύσεως ημέρα, εν η κατέπαυσεν από πάντων των έργων αυτού ο μονογενής Υιός του Θεού''.

 Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο κατ' εικόνα και ομοίωσή Του. Όμως, για να μπορέσει ο άνθρωπος να οιμοιάσει στον Δημιουργό του, έπρεπε προηγουμένως να είναι σε κοινωνία μαζί Του. Αυτή την κοινωνία διέκοψε η πτώση και η αμαρτία. Ο άνθρωπος έπεσε και απομακρύνθηκε από τον Θεό. Έρχεται τότε ο Χριστός, ο Θεός Λόγος''δι ου τα πάντα εγένετο''. και αποκαθιστά την κοινωνία μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Συμπληρώνει και τελειώνει την δημιουργία. Και όλα επανέρχονται στην πρώτη τους δόξα και τιμή, όπως βγήκαν από τα χέρια του Δημιουργού. Η αποστολή του Χριστού έφθασε στο τέλος της και κατά το ''ευλογημένον Σάββατον'' αναπαύεται ''εκ πάντων των έργων Αυτού''.

 Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, το βράδυ της Αναστάσεως, η Εκκλησία θα ψάλλει στον νικητήριο παιάνα Της, ''θανάτω θάνατον πατήσας''. Αυτό διδάσκει, ότι η ανάπαυση στον Τάφο του Χριστού δεν ήταν κατάσταση στασιμότητας. Αντίεθτα, κατήλθε ο Ιησούς στον Άδη για να βρει τον πεσόντα Αδάμ και να τον επαναφέρει στην ''εν Αυτώ'' ζωή. Ο τάφος πλέον παύει να είναι φοβερός. Παύει να είναι σύμβολο του θανάτου. Για τούτο και η ζωηφόρος προσφωνείται ο Πανάγιος Τάφος του Χριστού.  

 Την δογματική αυτή αλήθεια της Εκκλησίας εκφράζει άριστα η Εικόνα της Εις Άδου Καθόδου, η οποία είναι και η Εικόνα της Αναστάσεως του Κυρίου. Εικονίζει τον Χριστό να λάμπει πάνω στα συντρίματα των πυλών του Άδη και με τα χέρια απλωμένα να κρατά τον Αδάμ και όλους τους Δικαίους της Παλαιάς Διαθήκης, τους οποίους βρήκε εκεί. ''Σήμερον ο Άδης στένων βοά - ψάλλεται σε τροπάριο του Μεγ. Σαββάτου - συνέφερέ μοι, ει τον εκ Μαρίας γεννηθέντα μη υποδεξάμην. Ελθών γαρ επ' εμέ, το κράτος μου έλυσε. Πύλας χαλκάς συνέτριψε. Ψυχάς ας κατείχον το πριν, Θεός ων ανέστησεν''. 

 Το πρωϊ του Μεγ. Σαββάτου, τελείται μαζί με τον Εσπερινό, η Θεία Λειτουργία του Μεγ. Βασιλείου. Πρόκειται για μία ιδιαίτερα κατανυκτική ακολουθία, η οποία αρχίζει με την ανάγνωση δέκα πέντε κεφαλαίων προφητειών που αναφέρονται στην Ανάσταση του Μεσσία. Όπως λ.χ. οι Τρεις παίδες στην Βαβυλώνα, βγήκαν ανέγγιχτοι από την φωτιά, έτσι και ο Χριστός θα αναστηθεί, ανέγγιχτος από την φθορά (Δανιήλ 3). Η Ανάσταση δεν είναι πλέον ελπίδα, αλλά πίστη και βεβαιότητα. Γι' αυτό ο Λειτουργός θα αλλάξει τα πένθιμα άμφια με λευκά και θα ανοίξει με θόρυβο και δύναμη την Ωραία Πύλη (σε ανάμνηση του ''αποκυλισθέντος λίθου του μνήματος''), ψάλλοντας το ''Αν΄στα, ο Θεός, κρίνον την γην, ότι συ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοις έθνεσιν'' (Ψαλμ. 81ος). Και τα φύλλα της δάφνης που θα σκορπισθούν στον Ναό, θα συμβολίσουν την νίκη του Θεανθρώπου κατά του θανάτου.

 Στην Αγία Πόλη των Ιεροσολύμων, στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως, στο Ιερό Κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου, γίνεται η τελετή της αφής του Αγίου Φωτός. Πρόκειται για ένα θαύμα διαρκές και μοναδικό. Ο Τάφος του Κυρίου είναι και αποδεικνύεται φωτοδόχος.

 Η Θεία Λειτουργία του Μεγ. Βασιλείου, κλείνει της Ακολουθίες του Μεγ. Σαββάτου και το κατανυκτικό Τριώδιο. Ο αναστημένος Κύριος έρχεται και προσφέρει τον Εαυτό Του ''εις βρώσιν τοις πιστοίς'' (Χερουβικό Μεγ. Σαββάτου). Από τον Τάφο Του ανατέλει φως και ο Χριστός, με την ευχαριστιακή Θεία Κοινωνία, μεταδίδει ζωή από την ζωή Του στους απογόνους του πεσόντος Αδάμ.

Τη ανεκφράστω Σου συγκαταβάσει, Χριστέ ο Θεός,

ελέησον ημάς. ΑΜΗΝ.

Τέλος του Κατανυκτικού ΤΡΙΩΔΙΟΥ και τω Θεώ δόξα.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΕ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΑΚΑΛΑΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΑΔΙΚΩΣ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ;

 Εις την ακολουθία των Μεγάλων Ωρών και συγκεκριμένα εις την Τρίτη Ώρα, υπάρχει ένας ψαλμός ο οποίος αρχίζει με λόγια τα οποία κάλλιστα θα μπορούσαμε εμείς να τα χρησιμοποιούμε και εις την καθημερηνότητά μας προκειμένου να παρακαλάμε τον Θεό για όσους άδικα κινούνται εναντίον μας. Ποιά όμως είναι τα λόγια αυτά; Δεν είναι άλλα πλην από εκείνα του Προφητάνακτος Δαυίδ, ο οποίος ακόμη και τις ημέρες αυτές, τις Μεγάλες και Άγιες, δεν παύει δια των ψαλμών του να λαμβάνει μέρος εις τις άκρως δραματικές και συνάμα κατανυκτικές ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος. Ιδού τα λόγια:'' Δίκασον, Κύριε, τους αδικούντας με και πολέμησον τους πολεμούντας με. Επιλαβού όπλου θυρεού, και ανάστηθι εις την βοήθειάν μου. Έκχεον ρομφαίαν, και σύγκλεισον εξ εναντίας των καταδιωκόντων με''. Δηλαδή να παρακαλάμε τον Κύριο, ο οποίος είναι ο μόνος δίκαιος, εκείνος να δικάζει, όπως αυτός νομίζει, όσους μας αδικούν και να μην σπεύδουμε εμείς να τους δικάζουμε. Διότι μόνο Εκείνος γνωρίζει πως πραγματικά πρέπει ο καθείς να τιμωρηθεί, και αν πρέπει, για την άδικη συπεριφορά του εναντίον μας. Άλλωστε αυτές τις ημέρες η Εκκλησία μας παρουσιάζει το καλύτερο παράδειγμα μίας άδικης τιμωρίας και καταδίκης. Κι αυτό δεν είναι άλλο από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, στον οποίο ακόμη και ο Πιλάτος ο Ηγεμώνας δεν βρήκε καμία πραγματική αιτία ώστε να μπορέσει να διατάξει την σταύρωση του. Με αποτέλεσμα να νίψει τας χείρας του, και την ευθύνη για το αν θα στυαρωθεί ο Χριστός ή όχι, να την δώσει στον λαό. 

 Επομένως όσο άδικα και αν κάποιοι φέρονται εναντίον μας, ας μην σπεύδουμε να τους δικάζουμε, ας παρακαλάμε με τα παραπάνω λόγια του Ψαλμωδού τον Κύριο, και το κυριότερο, εις αυτή την άδικη εκδίωξη, ας έχουμε παρηγοριά μας τον Σταυροθέντα Ιησού Χριστό. Τότε και ο διωγμός θα παύσει να μας πειράζει σε μεγάλο βαθμό, αλλά και δια των παραπάνω λογίων, ακόμη και την στιγμή του αδίκου διωγμού, θα μάθουμε να προσευχόμαστε εις τον Θεόν.     

Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

 Αν κανείς μας ρωτήσει πόσο αγάπησε ο Θεός τον άνθρωπο εμείς τι θα του απαντήσουμε; Θα του απαντήσουμε πως τον αγάπησε τόσο που έστειλε τον Υιόν Του τον αγαπητό ώστε να σταυρωθεί και να γίνει θυσία γι' αυτόν. Και αμέσως θα του δείξουμε τον Σταυρό