Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

AI Overview Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή ταξίδεψε στη Ρώμη μετά την Ανάσταση του Χριστού και παρουσιάστηκε ενώπιον του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τιβερίου. Σκοπός της ήταν να κηρύξει το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης και να καταγγείλει την άδικη θανατική καταδίκη του Ιησού. Τα βασικά σημεία της παράδοσης • Η καταγγελία των ενόχων. Η Αγία ζήτησε από τον αυτοκράτορα να αποδώσει δικαιοσύνη για τη σταύρωση ενός αθώου ανθρώπου. Κατήγγειλε ευθέως τον Ρωμαίο επίτροπο Πόντιο Πιλάτο και τους Ιουδαίους αρχιερείς Άννα και Καϊάφα. • Το θαύμα με το κόκκινο αυγό. Όταν μίλησε στον Τιβέριο για την Ανάσταση του Χριστού, εκείνος δυσπίστησε. Της είπε πως η Ανάσταση είναι τόσο αδύνατη όσο το να γίνουν κόκκινα τα λευκά αυγά που βρίσκονταν σε ένα καλάθι δίπλα τους. Τότε η Μαγδαληνή άγγιξε τα αυγά, τα οποία βάφτηκαν αμέσως κόκκινα, αναφωνώντας «Χριστός Ανέστη». • Η αντίδραση του Τιβερίου. Συγκλονισμένος από το θαύμα, ο αυτοκράτορας αναγνώρισε το γεγονός. Σύμφωνα με τη διήγηση, διέταξε να μεταφερθούν από τα Ιεροσόλυμα στη Ρώμη ο Πιλάτος, ο Άννας και ο Καϊάφας για να λογοδοτήσουν. • Η σύνδεση με το Πάσχα. Το περιστατικό αυτό θεωρείται από την Ορθόδοξη παράδοση ως η αφετηρία για το έθιμο των κόκκινων πασχαλινών αυγών. Το γεγονός απεικονίζεται σε γνωστή τοιχογραφία στον ρωσικό ναό της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής στη Γεθσημανή των Ιεροσολύμων. Ιστορική και θεολογική διάσταση • Προέλευση της αφήγησης. Η συνάντηση με τον Τιβέριο δεν καταγράφεται στα κανονικά Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, αλλά προέρχεται από μεταγενέστερες συναξαριακές και λαϊκές παραδόσεις. • Αποστολική δράση. Η Εκκλησία τιμά τη Μαρία τη Μαγδαληνή ως Ισαπόστολο και Μυροφόρο, αναγνωρίζοντας το ευρύ ιεραποστολικό της έργο στη Ρώμη, την Έφεσο και άλλες περιοχές της Μεσογείου

AI Overview Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή ταξίδεψε στη Ρώμη μετά την Ανάσταση του Χριστού και παρουσιάστηκε ενώπιον του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τιβερίου. Σκοπός της ήταν να κηρύξει το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης και να καταγγείλει την άδικη θανατική καταδίκη του Ιησού. Τα βασικά σημεία της παράδοσης • Η καταγγελία των ενόχων. Η Αγία ζήτησε από τον αυτοκράτορα να αποδώσει δικαιοσύνη για τη σταύρωση ενός αθώου ανθρώπου. Κατήγγειλε ευθέως τον Ρωμαίο επίτροπο Πόντιο Πιλάτο και τους Ιουδαίους αρχιερείς Άννα και Καϊάφα. • Το θαύμα με το κόκκινο αυγό. Όταν μίλησε στον Τιβέριο για την Ανάσταση του Χριστού, εκείνος δυσπίστησε. Της είπε πως η Ανάσταση είναι τόσο αδύνατη όσο το να γίνουν κόκκινα τα λευκά αυγά που βρίσκονταν σε ένα καλάθι δίπλα τους. Τότε η Μαγδαληνή άγγιξε τα αυγά, τα οποία βάφτηκαν αμέσως κόκκινα, αναφωνώντας «Χριστός Ανέστη». • Η αντίδραση του Τιβερίου. Συγκλονισμένος από το θαύμα, ο αυτοκράτορας αναγνώρισε το γεγονός. Σύμφωνα με τη διήγηση, διέταξε να μεταφερθούν από τα Ιεροσόλυμα στη Ρώμη ο Πιλάτος, ο Άννας και ο Καϊάφας για να λογοδοτήσουν. • Η σύνδεση με το Πάσχα. Το περιστατικό αυτό θεωρείται από την Ορθόδοξη παράδοση ως η αφετηρία για το έθιμο των κόκκινων πασχαλινών αυγών. Το γεγονός απεικονίζεται σε γνωστή τοιχογραφία στον ρωσικό ναό της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής στη Γεθσημανή των Ιεροσολύμων. Ιστορική και θεολογική διάσταση • Προέλευση της αφήγησης. Η συνάντηση με τον Τιβέριο δεν καταγράφεται στα κανονικά Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, αλλά προέρχεται από μεταγενέστερες συναξαριακές και λαϊκές παραδόσεις. • Αποστολική δράση. Η Εκκλησία τιμά τη Μαρία τη Μαγδαληνή ως Ισαπόστολο και Μυροφόρο, αναγνωρίζοντας το ευρύ ιεραποστολικό της έργο στη Ρώμη, την Έφεσο και άλλες περιοχές της Μεσογείου

ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ... (Είπε ακόμα πως «όποιος πιστεύει ότι έχει δίκιο θα φτάσει μέχρι... Όπως έφτασε η Αγία Μαρία Μαγδαληνή στον Τιβέριο, στη Ρώμη. Για να πω και ένα παράδειγμα μέσα από την ιστορία της Εκκλησίας μας». Απόσπασμα από τη συνέντευξη στο reporter.cy στις Νοεμβρίου 19, 2026)

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ μία ημέρα πριν Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026 στις 1:59 μ.μ. 1 ημ. · Ο δικηγόρος του Πανιερώτατου Μητροπολίτη Πάφου κκ Τυχικού μετάξι άλλων ανέφερε πως δεν γνωρίζει γιατί προέβη στις εν λόγω αναφορές ο Αρχιεπίσκοπος, λέγοντας πως «είναι αντισυνταγματικό και αντικανονικό. Δεν μπορείς, μέσα σε μια έννομη τάξη, να ζητάς από πολίτη να μην προσφύγει στο Δικαστήριο ή να παραιτηθεί από τη Δικαιοσύνη». Η απαίτηση, είπε, «είναι εντελώς αντισυνταγματική, αλλά και αντικανονική, γιατί οι κανόνες επιτρέπουν, αν ζητάς να διαλευκανθεί μια επισκοπική κρίση ή να οδηγηθούμε σε μια εκκλησιαστική κρίση, τότε μπορείς να καταφύγεις. Ο νέος Καταστατικός Χάρτης, που έχει τροποποιηθεί στο τμήμα της εκκλησιαστικής ποινικής δικονομίας, προβλέπει τη διαπίστωση παράβασης καθήκοντος από εκκλησιαστικό δικαστή μέσα από πολιτειακή δικαστική Αρχή». Σημείωσε ακόμα πως «αυτό που ζητεί ο Αρχιεπίσκοπος αντιβαίνει και υπερβαίνει τον Καταστατικό Χάρτη και το Σύνταγμα. Δεν δικαιούται να το κάνει αυτό. Του ζητά να έρθει σε εναντίωση με τον Νόμο, την ώρα που έχει θιγεί η προσωπικότητά του και έχει κλονιστεί ο θεσμός και μια μητροπολιτική διοίκηση, διότι δεν δόθηκαν τα τεκμήρια των κατηγοριών. Κατηγορήθηκε χωρίς να έχουν αποδειχθεί οι κατηγορίες». Υποστήριξε εξάλλου ότι ζήτησε από το Υπουργείο Παιδείας της Ελλάδος την επιστολή του Υπουργείου προς τον Αρχιεπίσκοπο, η οποία περιέχει, όπως είπε, κατηγορίες και καταγγελίες κατά του Μητροπολίτη Τυχικού, όπως ανέπτυξε στο κατηγορητήριο ο Αρχιεπίσκοπος, τον Μάιο του 2025. «Το Υπουργείο Παιδείας της Ελλάδος κώφευσε. Ζήτησα Εισαγγελική Παραγγελία από την Εισαγγελία Αθηνών και την πήρα. Πήγα στο Υπουργείο να παραλάβω το έγγραφο. Μεσολάβησαν 15 μέρες. Ήταν και καλοκαίρι, δώσαμε χρόνο, μεσολάβησε και άλλος καιρός και προσκόμισαν κάποιο έγγραφο στην Εισαγγελία, βάσει του οποίου πήραν ανάκληση της Εισαγγελικής Παραγγελίας για να επιδοθεί το έγγραφο». Αυτό, συνέχισε, «εγώ δεν το έχω ξαναδεί. Να ανακαλείται και η Εισαγγελική Παραγγελία. Δηλαδή, τόσο πολύ φοβούνται, όποιοι κι αν είναι αυτοί, να αποκαλύψουν ένα έγγραφο βάσει του οποίου κατηγορήθηκε ο Μητροπολίτης; Ο οποιοσδήποτε Μητροπολίτης. Τέτοια πρόκληση να παραιτηθεί από τη Δικαιοσύνη. Γιατί να παραιτηθεί από τη Δικαιοσύνη;» Είπε ακόμα πως «όποιος πιστεύει ότι έχει δίκιο θα φτάσει μέχρι... Όπως έφτασε η Αγία Μαρία Μαγδαληνή στον Τιβέριο, στη Ρώμη. Για να πω και ένα παράδειγμα μέσα από την ιστορία της Εκκλησίας μας». Απόσπασμα από τη συνέντευξη στο reporter.cy

Η ΟΣΙΑ ΤΑΡΣΩ Η ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ (+1989) Τό ἀπολυτίκιον αὐτῆς ψάλλεται εἰς ἦχον πλ. Α΄ κατά τό «τόν συνάναρχον λόγον» καί εἶναι ποίημα τοῦ Δρ. Χαραλάμπους Μπούσια. Ἀτιμίας καί χλεύης ὁδόν προκρίνασα, εὐυπολήπτου ἀνῦσαι καί τήν τιμήν οὐρανῶν τήν ἀτίμητον ποθήσασα, ἐνήσκησας ὥσπερ Σαλή διά Χριστόν, προσποιήσεσι μωραῖς καί ἄκρα σκληραγωγία. Ὧ εὐηρέστησας, Μῆτερ Ταρσώ, ἡμῶν ὁσία πρέσβειρα. Εἴθε ἡ Ὁσία Ταρσώ ἡ διά Χριστόν σαλή (+1989) νά πρεσβεύη για ὅλο τον κόσμο ὡς ἔχουσα μεγάλην παρρησίαν νά μᾶς ἀπαλλάξη ὁ Θεός άπό τά παρόντα καί τά ἐπερχόμενα δεινά. Διανέμεται εὐλογίας χάριν καί μετ’ εὐχῶν ὑπό τοῡ Μητροπολίτου ΓΟΧ Μεσογαίας, Λαυρεωτικῆς & Ἀχαρνῶν Κηρύκου.

ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ. Ανώνυμος συμμετέχων · 2 ώρες πριν Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026 στις 8:30 π.μ. 2 ώρ. · ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Αντώνιος Ομολογητής, Η υπεράσπιση των εικόνων ενώπιον του εικονομάχου αυτοκράτορα Λέοντα Ε’ Αντιρρητικός λόγος περί της ορθοδόξου πίστεως Αντωνίου* του Ομολογητή αρχιεπισκόπου Δυρραχίου και αργότερα Θεσσαλονίκης προς τον αυτοκράτορα Λέων τον Ε’ τον Αρμένιο Εσύ όμως, βασιλιά, γιατί δεν τα σέβεσαι αυτά [την τιμή προς τις εικόνες], αλλά τα ατιμάζεις; Ποιος υπήρξε σύμβουλός σου γι’ αυτήν εδώ την απρέπεια; Ποιο φίδι, φθονώντας τη σωτηρία σου, σου στέρησε την απόλαυση του Παραδείσου και τη βασιλεία των Ουρανών; Πράγματι, δε θα έκανε λάθος όποιος αποκαλούσε εκείνο το μισάγιο συνέδριο των κατηγόρων των Χριστιανών τέκνο των Χριστομάχων Ιουδαίων. Διότι, από πού αλλού πηγάζει η τόσο μεγάλη απανθρωπία τους; Από πού η τόση αυθάδεια; Από πού προέρχεται η ανυπέρβλητη λύσσα και ο άσπονδος πόλεμος κατά του Χριστού και των αγίων Του και έχει συγκεντρωθεί η δαιμονική συμμαχία εκείνης της ανίερης παρατάξεως, αν δεν είναι γέννημα της Χριστομάχου των Ιουδαίων συναγωγής, των οποίων ο λόγος, που έχει τη δύναμη να μολύνει την ακοή, δε γνωρίζω από πού εκλόνισε το ορθό φρόνημά σου; Διότι προτού περιβληθείς την αυτοκρατορική χλαμύδα, πίστευες στην ορθόδοξη πίστη, ενώ τώρα, αφού κυριεύθηκες απ’ τις δοξασίες τους, επιδιώκεις να υπερνικήσεις με την υπερβολική κακία σου και τους δασκάλους σου, η καρδιά των οποίων απεχθάνεται εξ ολοκλήρου το υπέρ παν άλλο όνομα του Χριστού, του Θεού μας, όπως ο Ησαΐας λέει, «αυτός ο λαός με τιμά με τα χείλη του, αλλά η καρδιά του βρίσκεται πολύ μακρυά από εμένα». Και ενώ δεν είσαι ικανός να απαρνηθείς και με τα χείλη τον Χριστό ανάμεσα στη συνάθροιση των Χριστιανών, αποκαλύφθηκες ότι είσαι μακρυά και από τον πατρικό τους ζήλο, τον ιουδαϊκό δηλαδή, και ότι δεν συμπεριφέρεσαι καθόλου ανεκτικώτερα από τους ειδωλολάτρες προς τα θεία μυστήρια των Χριστιανών, και αποδεικνύεσαι ότι έχυσες αίμα καταπατώντας τους ίδιους τους Χριστιανούς και παραδίδοντας στη φωτιά την μορφή αυτού ο οποίος σε πλαστούργησε και με τα πόδια συνέτριψε την κεφαλή του νοητού δράκοντος, του οποίου είσαι πικρότατο γέννημα, και αναχώνευσε με το θείο πυρ την παραφθαρμένη φύση μας. Δε σέβεσαι, αφελέστατε και απερίσκεπτε, τον αρχαίο και σεβάσμιο χαρακτήρα της σεπτής εικονογραφίας, αλλά υποστηρίζεις πως αυτή είναι καινούριο εφεύρημα και αντίκειται στους ιερούς θεσμούς της Εκκλησίας; Δε σέβεσαι τον τερπνό και σεβάσμιο χαρακτήρα της Εκκλησίας, που καθίσταται κραταιός με τον τόπο, το χρόνο και το δόγμα; Δε σέβεσαι τις άγιες συνόδους, που συγκροτήθηκαν με την παρουσία του Χριστού και για το Χριστό, οι οποίες δέχθηκαν ομόφωνα τις εικόνες και τις παρέδωσαν στους μεταγενεστέρους; Πώς σου αρέσει να αποκαλείσαι Χριστιανός, ενώ μυκτηρίζεις το Χριστό; Και ποια σχέση έχεις εσύ μ’ αυτό που ειπώθηκε για τους Ιουδαίους; Δε θα σου αποδοθεί πολύ μεγάλη κατηγορία, αφού επιδεικνύεις εναντίον του Χριστού συμπεριφορά όμοια με τη δική τους και ακόμη περισσότερο, περιφρονώντας το σεβάσμιο χαρακτήρα των εικόνων; Και ποιος δε θα σε αποκαλούσε ειδωλολάτρη, αφού εμφανίζεις την απάνθρωπη ωμότητα εκείνων εναντίον των Χριστιανών; Εσύ ξεσήκωσες εκ νέου άσπονδο πόλεμο κατά της Εκκλησίας· εσύ κακοποιείς τους τροφίμους της Εκκλησίας, ώστε να κάνουν όσα προστάσσουν τα σκοτεινά και φλύαρα διατάγματά σου. Δίκαια καταράστηκε ο θείος Δαβίδ και σένα και τους κάκιστους ομόφρονές σου. Καταβύθισέ τους, Κύριε, και κατατεμάχισε τις γλώσσες τους, που χλεύασαν και εξύβρισαν τον Χριστό τον Θεό μας, καταστρέφοντας και ατιμάζοντας τη σεπτή εικόνα Αυτού και της υπεράμωμης Θεοτόκου που εγέννησε Αυτόν, τον συναίδιο και συνάναρχο Λόγο του Θεού Πατρός με τρόπο ασύλληπτο απ’ τον ανθρώπινο νου, της αληθινής προστασίας μας, και των αγίων αγγέλων και όλων όσοι απ’ αρχής Τον ευαρέστησαν. Κι ενώ ο Αντώνιος ήθελε να συνεχίσει το λόγο του κι ακόμη περισσότερο, μόλις ο τύραννος αντιλήφθηκε ότι με την αντιπαράθεση των λόγων δεν κατόρθωνε τίποτε απ’ αυτά που ήθελε, και βλέποντας ότι ο άγιος επειγόταν περισσότερο να συλλάβει εκείνον παρά αυτός ο ίδιος να αιχμαλωτίσει τον άγιο, μετέτρεψε αμέσως την άμυνα των λόγων σε έργα· και αφού τον βασάνισε περισσότερο απ’ όσο μπορούσε να υποφέρει το ιερό εκείνο σαρκίο, στο τέλος τον καταδικάζει σε διαρκή εξορία. Και ο Αντώνιος εξήλθε ένδοξα από το σκάμμα του αγώνος, φέροντας πάνω στο πρόσωπό του τα ένδοξα σημάδια της νίκης· διότι τόσο ανελέητα τον κτύπησαν με ραπίσματα στους κροτάφους, ώστε έκτοτε τα μάτια του έπασχαν διαρκώς, αφού το κεφάλι του μακαρίου ανθρώπου είχε κλονιστεί άσχημα από τα αμέτρητα κτυπήματα. Άγιος Αντώνιος ο Ομολογητής, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, Το ιερό του λείψανο βρέθηκε άφθαρτο 46 χρόνια μετά την ταφή του! Τιμάται στις 2 Νοεμβρίου Ο Άγιος Αντώνιος καταγόταν από την Αίγινα και ήταν συγγενής της Αγίας Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη. Ως νεαρός ο Αντώνιος ήταν ιδιαίτερα φιλομαθής και έτσι, απέκτησε ευρεία παιδεία, ενώ εκείνα τα χρόνια έγινε και μοναχός. Με τα εφόδια αυτά προσέλαβε στη συνέχεια και «υψηλή δογματική πανοπλία». Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εκλογή του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της μητροπόλεως Δυρραχίου. Η αλληλογραφία που είχε με τον Θεόδωρο τον Στουδίτη φανερώνει την ιδιαίτερη εκτίμηση που είχε προς αυτόν ο Άγιος Θεόδωρος. Πολύ πιθανόν οι δύο Άγιοι να συνδέθηκαν φιλικά μεταξύ τους κατά την εξορία του Αγίου Θεοδώρου στη Θεσσαλονίκη. Τους διωγμούς, όμως, βίωσε και ο Άγιος Αντώνιος, αφού τόλμησε ενώπιον του εικονομάχου αυτοκράτορα Λέοντα Ε’, να εκφωνήσει λόγο υπέρ των αγίων εικόνων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υποστεί σκληρά βασανιστήρια, τα οποία του δημιούργησαν ανίατες πληγές που του κλόνισαν την υγεία. Επιπλέον καταδικάστηκε σε εξορία και απώλεσε την αρχιεπισκοπική του έδρα. Η αποκατάστασή του έγινε μετά από 20 χρόνια, όταν εκλέχθηκε αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Παρ’ όλα αυτά η ποιμαντορία του στη Θεσσαλονίκη δεν διήρκεσε για πολύ καιρό. Στο μεταξύ, όμως, πρόλαβε να χαρεί για λίγους μήνες την Αναστήλωση των Εικόνων, για τις οποίες είχε μαρτυρήσει. Ο Άγιος Αντώνιος εκοιμήθη στις 2 Νοεμβρίου του 844. Τεκμήριο της αγιότητάς του, πέραν από την ομολογιακή και μαρτυρική του κακοπάθεια υπέρ των αγίων εικόνων, αποτέλεσε η ανεύρεση του ιερού του λειψάνου σε αφθαρσία 46 χρόνια μετά τον ενταφιασμό του.

ΑΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ, Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΙΑΜΑΤΙΚΟΣ ΤΙΜΑΤΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ 6 ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΝΒΡΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗΝ ΑΓΙΑΝ ΤΡΑΠΕΖΑΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ ΤΗΝ ΕΠ ΟΝΟΜΑΤΙΤΟΥ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΘΕΙΣΑΝ, ΟΠΟΥ ΣΥΝΤΙΜΑΤΑΙ ΚΑΙ Η ΣΥΝΑΞΙΣ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΚΩΝ/ΛΕΙ ΠΟΝΤΩ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΘΡΑΚΗ ΔΙΑΛΑΜΨΑΝΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΩΝ ΤΑΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΙΣ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ ΚΥΡΙΕ.

ΑΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ, Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ, ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΙΑΜΑΤΙΚΟΣ (Σημειωσις: Ο Άγιος Παύλος ο Πατριαρχης Κωνσταντινουπόλεως καί Ομολογητης, τον οποιον επνιξαν οι Αρειανοι με το ιδιον το ωμοφοριον του, ητοι "λαβών την αγχόνην εις τον φάρυγγα και πνιγείς", έλαβε την χάριν να λύη και να ιατρεύη την στενοχωρίαν και πνιγμονήν, οπού ακολουθεί εις τους φάρυγγας και λαιμούς εκ των κακοχύμων ρευμάτων. Επομενως, λύει καί ιατρευει καί τούς ασθενουντας εκ της σημερινης μαστιγος του κορωνοιου, καί από αλλες σχετικες παθησεις. Αγιε του Θεου Πατριαρχας Κων/λεως Ομολογητα πρεσβευε υπερ των εν ασθενειαις κατακειμενων). ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ Ο Άγιος Παύλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. και υπήρξε γραμματέας του αγιοτάτου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αλεξάνδρου. Όταν απεβίωσε ο Αλέξανδρος, το 377 μ.Χ., ο Παύλος εξελέγχθηκε Πατριάρχης. Ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος, όταν το πληροφορήθηκε δυσανασχέτησε, μία και ήταν οπαδός της αίρεσης των Αρειανών. Όταν ο Κωνστάντιος επέστρεψε από την Αντιόχεια στην Κωνσταντινούπολη, απομάκρυνε από τον πατριαρχικό θρόνο τον Παύλο και ανακήρυξε αυθαίρετα Πατριάρχη, τον αρειανόφρονα Νικομήδειας Ευσέβιο. Τότε ο Άγιος Παύλος πήγε στη Ρώμη. Εκεί βρήκε τον Μέγα Αθανάσιο, τον οποίο είχε απομακρύνει από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ο Κωνστάντιος. Πληροφορηθείς τα γεγονότα, ο αυτοκράτορας Κώνστας, έστειλε γράμμα στον αδελφό του τον Κωνστάντιο, διαμαρτυρόμενος για τη στάση του. Έτσι ο Παύλος και ο Αθανάσιος επανήλθαν στο αξίωμά τους. Δυστυχώς μετά από λίγο καιρό ο Κώνστας πέθανε. Έτσι ο Κωνστάντιος διέταξε, από την Αντιόχεια που ήταν, να απομακρύνουν τον Παύλο από τον Πατριαρχικό θρόνο. Μάλιστα τον εξόρισε στην Κουκουσό της Αρμενίας. Μία μέρα που τελούσε την Θεία Λειτουργία όρμησαν καταπάνω του Αρειανοί και τον έπνιξαν με το ίδιο του το ωμοφόριο. Έτσι ο Άγιος ετελείωσε και παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Απολυτίκιον. Ἦχος γ’. Αὐτόμελον. Θείας πίστεως ὁμολογία, ἄλλον Παῦλόν σε τῇ Ἐκκλησίᾳ, ζηλωτὴν ἐν ἱερεῦσιν ἀνέδειξε· συνεκβοᾷ σοι καὶ Ἄβελ πρὸς Κύριον, καὶ Ζαχαρίου τὸ αἷμα τὸ δίκαιον. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν. Ἀστράψας ἐν γῇ, ὡς ἄστρον οὐρανόφωτον, τὴν καθολικήν, φωτίζεις Ἐκκλησίαν νῦν, ὑπὲρ ἧς καὶ ἤθλησας, τὴν ψυχήν σου Παῦλε προθέμενος, καὶ ὡς Ζαχαρίου καὶ Ἀβελ τρανῶς, βοᾷ σου τὸ αἷμα πρὸς Κύριον. Μεγαλυνάριον. Άκτιστον ομότιμον τω Πατρί, τον Λόγον δοξάζων, και τω Πνεύματι συμφυή, Παύλε θεηγόρε, ομολογίας στόμα, κατήσχυνας Αρείου, την αθεότητα. Από τον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου Tω αυτώ μηνί ϛ΄, μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών Παύλου Aρχιεπισκόπου Kωνσταντινουπόλεως του Oμολογητού και Iερομάρτυρος1 Παύλος ο μέγας Oμολογητής και Mάρτυς εκατάγετο από την Θεσσαλονίκην, εχρημάτισε δε νοτάριος, ήτοι γραμματικός Aλεξάνδρου του αγιωτάτου Πατριάρχου Kωνσταντινουπόλεως και Διάκονος της εν αυτή αγίας Eκκλησίας, εν έτει τνα΄ (351). Tούτον λοιπόν εχειροτόνησαν οι Oρθόδοξοι Πατριάρχην Kωνσταντινουπόλεως μετά τον θάνατον του Aλεξάνδρου. Kωνστάντιος δε ο βασιλεύς, με το να ήτον Aρειανός, όταν εγύρισε από την Aντιόχειαν, εξέβαλεν αυτόν από τον πατριαρχικόν θρόνον, και αντί τούτου έκαμε Πατριάρχην τον Nικομηδείας Eυσέβιον τον Aρειανόν. O δε Άγιος Παύλος επήγεν εις την Pώμην, και εκεί ευρήκε τον Mέγαν Aθανάσιον, εκβεβλημένον όντα και αυτόν από τον θρόνον του. Mε γράμματα λοιπόν του βασιλέως Kώνσταντος απολαμβάνουσι και οι δύω τους θρόνους των. Aλλά πάλιν εκβάλλονται από τον ίδιον Kωνστάντιον με την συμβουλήν των Aρειανών. Tότε γράφει ο Kώνστας προς τον αδελφόν του Kωνστάντιον, ότι αν ο Aθανάσιος και ο Παύλος ούτος δεν απολάβουν τους θρόνους των, θέλω έλθω με δύναμιν στρατευμάτων εναντίον σου. Όθεν απέλαβε πάλιν τον θρόνον του ο μακάριος Παύλος. Mετά δε τον θάνατον του Kώνσταντος, εξορίζεται ούτος εις Kουκουσόν της Aρμενίας και απεκλείσθη μέσα εις ένα οίκον. Λειτουργών δε τω Θεώ την αναίμακτον λειτουργίαν, επνίγη από τους Aρειανούς με το ίδιόν του ωμοφόριον και ούτω παρέδωκε την ψυχήν του ο τρισμακάριος εις χείρας Θεού3. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: 1. Oύτος είναι άλλος από τον Kωνσταντινουπόλεως Παύλον τον νέον, τον εορταζόμενον κατά την τριακοστήν του Aυγούστου μετά Aλεξάνδρου και Iωάννου των της Kωνσταντινουπόλεως Πατριαρχών. 2. Ήτοι ο Άγιος Παύλος λαβών την αγχόνην εις τον φάρυγγα και πνιγείς, έλαβε την χάριν να λύη και να ιατρεύη την στενοχωρίαν και πνιγμονήν, οπού ακολουθεί εις τους φάρυγγας και λαιμούς εκ των κακοχύμων ρευμάτων. 3. Tον Bίον τούτου συνέγραψεν ο Mεταφραστής, ου η αρχή· «Hνίκα Kωνστάντιος ο του Mεγάλου Kωνσταντίνου υιός». (Σώζεται εν τη των Iβήρων και εν άλλαις.) (Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΜΗΝΑΣ (ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ)

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΤΕΥΧΟΣ 711 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2011 Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΜΗΝΑΣ ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ 1) Ὁ βίος τοῦ ἁγίου Μηνά Ο Άγιος Μηνάς γεννήθηκε στην Αίγυπτο στα μέσα περίπου του 3ου αιώνα μ.Χ. από γονείς ειδωλολάτρες. Ωστόσο, το ειδωλολατρικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωνε, δεν κατάφερε να σκληρύνει την καρδιά του η οποία, όταν ήλθε η στιγμή, σκίρτησε ακούγοντας την φωνή του «ετάζοντος καρδίας και νεφρούς» (Ψλμ.7,10) Θεού και έτσι ο, έφηβος ακόμη, Μηνάς έγινε χριστιανός. Μεγαλώνοντας, επέλεξε να σταδιοδρομήσει στον Ρωμαϊκό στρατό, στο ιππικό τάγμα των Ρουταλικών, υπό την διοίκηση του Αργυρίσκου. Η έδρα της μονάδας του ήταν στο Κοτυάειον (σημερινή Κιουτάχεια) της Μικράς Ασίας. Εκεί ο Μηνάς διακρίθηκε και για την φρόνησή του αλλά και για το ανδρείο του φρόνημα και γι’ αυτό έχαιρε εκτιμήσεως στο κύκλο των στρατιωτικών. Δυστυχώς όμως, τρεις αιώνες μετά την έλευση του Χριστού και ο παλαιός κόσμος ακόμη δεν ήθελε να δεχθεί το λυτρωτικό μήνυμα της Αναστάσεως, παραμένοντας αυτάρεσκα, εγωιστικά και αυτοκαταστροφικά προσκολλημένος στη φθορά και το σκοτάδι. Οι αυτοκράτορες της Ρώμης άρχισαν και πάλι «προς κέντρα λακτίζειν» (Πράξεις 26,14). Ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός διέταξαν διωγμό εναντίον των λογικών προβάτων του Χριστού, διωγμό ο οποίος κράτησε από το 303 έως το 311 μ.Χ. Έτσι, οι Ρωμαίοι στρατιώτες διατάχθηκαν να συλλαμβάνουν και να τυραννούν τους χριστιανούς προσπαθώντας να τους κάνουν να αλλαξοπιστήσουν. Αυτή ήταν και η πρώτη κρίσιμη στιγμή κατά την οποία ό Μηνάς κλήθηκε να πει «το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι». Η πίστη του στον Χριστό νίκησε την κοσμική «σύνεση» και λογική. Ο Άγιος δεν άντεξε, πέταξε στη γη την στρατιωτική του ζώνη απεκδυόμενος μ’ αυτόν τον τρόπο την ιδιότητα του στρατιώτη - διώκτη των χριστιανών, και διέφυγε στο παρακείμενο όρος. Εκεί ασκήτευε, προτιμώντας την συντροφιά των θηρίων της φύσης από την συντροφιά των αποθηριωμένων ειδωλολατρών. Εκεί, «εν ερημίαις πλανώμενος και όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης» (Εβρ. 11,38), έζησε επί αρκετό διάστημα με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή. Η ασκητική ζωή και η ησυχία εθέρμαναν την καρδιά του ανάβοντας τον θείο έρωτα και τον πόθο του μαρτυρίου.   Έτσι, σε ηλικία πενήντα περίπου ετών, μετά από θεία αποκάλυψη ότι είχε φτάσει η ώρα του μαρτυρίου, κατέβηκε στην πόλη, σε μέρα ειδωλολατρικού πανηγυριού και με παρρησία, εν μέσω των μαινομένων ειδωλολατρών, ομολόγησε τον Χριστό ως τον ένα και αληθινό Θεό, μυκτηρίζοντας τα κωφά και αναίσθητα είδωλα. Συνελήφθη και σύρθηκε δερόμενος μπροστά στον Πύρρο, τον διοικητή της πόλεως. Εκεί, μιλώντας με θάρρος, αποκάλυψε το όνομά του, την καταγωγή του, το στρατιωτικό του παρελθόν και, φυσικά, διεκήρυξε με τόλμη και αταλάντευτη επιμονή την πίστη του στον Χριστό. Οδηγήθηκε στη φυλακή και το πρωί της επομένης ημέρας, μετά το πέρας του ειδωλολατρικού πανηγυριού, τον παρουσίασαν και πάλι ενώπιον του ηγεμόνος ο οποίος τον κατηγόρησε ότι εξύβρισε τους θεούς και μάλιστα μπροστά του και ότι λιποτάκτησε από τον στρατό. Ο Άγιος αποδέχθηκε τις κατηγορίες χωρίς δισταγμό. Ο Πύρρος, ευλαβούμενος στην αρχή την ηλικία και την ευκοσμία του, προσπάθησε με λόγια και υποσχέσεις αλλά και με απειλές στη συνέχεια, να τον αποσπάσει από την πίστη του Χριστού. Όταν οι προσπάθειές του προσέκρουσαν στην σταθερή άρνηση του Αγίου, διέταξε να τον υποβάλουν σε ανυπόφορα βασανιστήρια. Οι δήμιοι τον μαστίγωσαν τόσο πολύ ώστε άλλαξαν δύο και τρεις φορές οι μαστιγωτές του. Τον κρέμασαν και τον έγδερναν μέχρι που άρχισαν να φαίνονται τα εσωτερικά όργανα του Αγίου. Έπειτα, σαν να μην έφθαναν αυτά, έτριβαν το καταπληγωμένο του σώμα με τρίχινο ύφασμα και στο τέλος τον έσερναν γυμνό και κατακρεουργημένο πάνω σε μεταλλικά αγκάθια. Όλα τα υπέμενε με γενναιότητα και καρτεροψυχία ο Μάρτυς του Χριστού, εφαρμόζοντας το Ευαγγελικό «και μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι» (Ματθαίος 10,28). Μάλιστα, την ώρα του μαρτυρίου, κάποιοι παλιοί συστρατιώτες του τον προέτρεπαν να θυσιάσει στα είδωλα λέγοντας ότι ο Θεός του θα τον δικαιολογήσει βλέποντας τα βασανιστήρια στα οποία τον υπέβαλλαν. Ο Άγιος αρνήθηκε αποφασιστικά και τους απάντησε ότι προσφέρει θυσία ακόμη και τον εαυτό του στον Χριστό, ο οποίος τον ενδυναμώνει για να υπομένει τις πληγές. Ο ηγεμόνας, θαυμάζοντας την ευστοχία και την σοφία των απαντήσεων του Μάρτυρα, τον ρώτησε απορημένος πώς είναι δυνατόν ένας τραχύς στρατιώτης σαν αυτόν να μπορεί να απαντά κατ’ αυτόν τον τρόπο. Και ο Άγιος, με τη φώτιση του Θεού, του αποκρίθηκε ότι αυτή την ικανότητα την χαρίζει στους μάρτυρές του ο Χριστός, όπως έχει υποσχεθεί στο Ευαγγέλιο: «όταν δε προσφέρωσιν υμάς επί τας συναγωγάς και τας αρχάς και τας εξουσίας, μη μεριμνάτε πώς ή τι απολογήσησθε ή τι είπητε. Το γαρ Άγιον Πνεύμα διδάξει υμάς εν αυτή τη ώρα ά δει ειπειν» (Λουκά ιβ’, 11-12). Τότε, απελπισμένος ο τύραννος, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Βαδίζοντας προς τον τόπο της εκτέλεσης ο Άγιος πρόλαβε να ζητήσει από κάποιους κρυπτοχριστιανούς να μεταφέρουν το λείψανό του στην Αίγυπτο. Ο αποκεφαλισμός του έγινε την 11η Νοεμβρίου στις αρχές του 4ου αι. μ.Χ. και έτσι η ψυχή του πέταξε χαρούμενη προς τον Σωτήρα Χριστό τον οποίο τόσο επόθησε ο Άγιος και για τον οποίο θυσιάσθηκε. Οι δήμιοι άναψαν φωτιά για να κάψουν το σώμα του. Ότι κατάφεραν οι χριστιανοί να περισώσουν από την πυρά το μετέφεραν στην Αίγυπτο και το έθαψαν κοντά στην Μαρεώτιδα λίμνη, νοτιοδυτικά της Αλεξάνδρειας. Στο σημείο εκείνο σταμάτησε, κατά την παράδοση, η καμήλα που μετέφερε τα λείψανα αρνούμενη πεισματικά να προχωρήσει. Έτσι οι χριστιανοί κατάλαβαν ότι ήταν θέλημα Θεού να ενταφιασθούν εκεί τα λείψανα του Αγίου. Η περιοχή του τάφου πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε προσκυνηματικό - λατρευτικό κέντρο.Ο Μέγας Κωνσταντίνος, όταν ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας ο Μέγας Αθανάσιος, ανήγειρε ναό πάνω στον τάφο του Αγίου. Σε λίγα χρόνια δημιουργήθηκε εκεί εκτεταμένο κτιριακό συγκρότημα το οποίο περιελάμβανε δύο ναούς, μοναστήρι, ξενώνες και άλλες εγκαταστάσεις. 2) Τά θαύματα τοῦ Ἁγίου Μηνά Κάποιος χριστιανός από την Κωνσταντινούπολη, οδεύοντας για το πανηγύρι του Αγίου Μηνά και έχοντας μαζί του αρκετά χρήματα, κατέλυσε σε ένα ξενοδοχείο. Ο ξενοδόχος είδε τα ξένα χρήματα και, κυριευμένος από απληστία, σκότωσε τον προσκυνητή, τον διεμέλισε και έβαλε τα κομμάτια  του σε μία σπυρίδα (ζεμπίλι). Ενώ σκεφτόταν πού να θάψει τα μέλη του θύματός του για να μην αποκαλυφθεί το έγκλημα, καταφθάνει στο ξενοδοχείο ένας έφιππος στρατιώτης, ο Άγιος Μηνάς, και τον ρωτάει επίμονα πού βρίσκεται ο προσκυνητής. Ο ξενοδόχος τον διαβεβαιώνει ότι δεν γνωρίζει τίποτε αλλά ο Άγιος ξεπεζεύει, εισέρχεται στα ενδότερα του ξενώνα, βρίσκει την σπυρίδα, την φέρνει μπροστά του και τον ρωτάει με φοβερό και άγριο βλέμμα να του πει ποιος είναι ο νεκρός.   Τότε ο φονιάς έφριξε, πέφτοντας άφωνος και τρέμων στα πόδια του άγνωστου ιππέα. Ο Άγιος συνάρμοσε τα μέλη του θύματος, προσευχήθηκε και ανέστησε το νεκρό προσκυνητή παραγγέλνοντάς του να δοξάζει τον Θεό. Ο αναστημένος, σαν να είχε εγερθεί από τον ύπνο, κατάλαβε όσα έπαθε, εδόξασε τον Θεό και προσκύνησε τον Άγιο. Μόλις ο φονιάς συνήλθε από τον τρόμο του και σηκώθηκε, του πήρε ο Άγιος τα κλεμμένα χρήματα και τα επέστρεψε στον προσκυνητή λέγοντάς του να συνεχίσει τον δρόμο του. Έπειτα, για να ολοκληρώσει την ευεργεσία του Θεού, στράφηκε προς τον ξενοδόχο, τον έδειρε όπως του άξιζε, τον ενουθέτησε, του έδωσε συγχώρηση για το έγκλημά του προσευχόμενος γι’ αυτόν, καβάλησε το άλογό του και έγινε άφαντος. Τότε μόνο κατάλαβε ο ξενοδόχος ότι ο στρατιώτης αυτός ήταν ο Άγιος Μηνάς, γεγονός που θυμίζει την εμπειρία των δύο Αποστόλων κατά την πορεία τους προς Εμμαούς, με την συντροφιά του αναστημένου Χριστού. (Λουκά κδ’,31). Κάποιος πλούσιος χριστιανός έταξε στον Άγιο Μηνά να προσφέρει έναν ασημένιο δίσκο στο ναό του. Παρήγγειλε λοιπόν στον αργυροχόο δύο δίσκους και του ζήτησε στον μεν ένα να γράψει το όνομα του Αγίου στον δε άλλον το όνομα το δικό του. Επειδή όμως ο δίσκος ο προορισμένος για τον Άγιο έγινε λαμπρότερος και ωραιότερος, ο χριστιανός, από απληστία κινούμενος, δίχως να ντραπεί τον κράτησε για τον εαυτό του. Ταξιδεύοντας λοιπόν στη θάλασσα, δείπνησε στο πλοίο χρησιμοποιώντας ασυλλόγιστα και χωρίς ευλάβεια τον δίσκο του Αγίου. Μετά το δείπνο ο υπηρέτης του ανευλαβούς χριστιανού προσπάθησε να πλύνει τον δίσκο στη θάλασσα με αποτέλεσμα να του πέσει στο νερό και να βυθισθεί. Τότε ο νεαρός υπηρέτης φοβήθηκε  πολύ, σάστισε και, προσπαθώντας να πιάσει τον δίσκο, έπεσε κι αυτός στη θάλασσα. Όταν ο κύριός του αντελήφθη το συμβάν, συναισθάνθηκε ότι πλήρωνε τα επίχειρα της απληστίας του και τυπτόμενος από την συνείδησή του, παρακαλούσε τον Θεό να βρει έστω το λείψανο του μικρού υπηρέτη του, τάζοντας να δώσει στο ναό του Αγίου Μηνά και τον δεύτερο δίσκο, και τα χρήματα που άξιζε ο χαμένος στη θάλασσα δίσκος. Αφού βγήκε στη στεριά περίμενε με αγωνία στην ακρογιαλιά μήπως και εκβρασθεί το πτώμα του υπηρέτη. Και ενώ παρατηρούσε τη θάλασσα, βλέπει τον μικρό να βγαίνει ζωντανός από το νερό κρατώντας στα χέρια του και τον ασημένιο δίσκο του Αγίου! Ο πλούσιος έφριξε από το θαύμα και έβγαλε φωνή μεγάλη την οποία ακούγοντας οι επιβάτες του πλοίου βγήκαν όλοι έξω και, βλέποντας το συμβάν, ρωτούσαν τον υπηρέτη, που τους διηγήθηκε τα εξής: «Μόλις έπεσα στη θάλασσα, παρουσιάσθηκαν μπροστά μου τρεις άνθρωποι. Ο μεγαλύτερος  από αυτούς φορούσε στρατιωτική στολή, ο άλλος ήταν νεαρός και ο τρίτος ήταν Διάκονος. Αυτοί οι τρεις με πήραν μαζί τους από τον βυθό και  περπατώντας χθες και σήμερα, με έφεραν μέχρι εδώ». Ο κύριος του παιδιού και οι επιβάτες του πλοίου ακούγοντας το εξαίσιο θαύμα, εδόξαζαν τον Θεό και εθαύμαζαν για τους τρόπους που χρησιμοποιεί προκειμένου οι άνθρωποι  «εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (2 Τιμόθ. 3,7). Οι τρεις που έσωσαν τον υπηρέτη ήταν ο Άγιος Μηνάς (ο στρατιωτικός), ο Άγιος Βίκτωρ (ο νεαρός) και ο Άγιος Βικέντιος (ο Διάκονος). Οι δύο τελευταίοι Άγιοι εμαρτύρησαν την ίδια ημέρα με τον Άγιο Μηνά. Τον 2ο αι. μ.Χ.. ο Άγιος Βίκτωρ γδάρθηκε ζωντανός από τους ειδωλολάτρες και τον 3ο αι. μ. Χ. ο Άγιος Βικέντιος πέθανε έπειτα από σταύρωση και εξάρθρωση των μελών στην οποία τον υπέβαλαν οι βασανιστές του. Τιμώνται μαζί με τον Άγιο Μηνά την 11η  Νοεμβρίου. Ακόμη ένα θαύμα του Αγίου Μηνά έλαβε χώρα το 1826 στο Ηράκλειο της Κρήτης, πόλη στην οποία ιδιαιτέρως τιμάται ο Άγιος. Το 1821, μετά την έκρηξη της μεγάλης Ελληνικής Επανάστασης εναντίον των Τούρκων, οι κατακτητές προχώρησαν σε σφαγές χιλιάδων αμάχων σε πολλές περιοχές. Από τους πρώτους που πλήρωσαν με το αίμα τους την επανάσταση ήταν και οι κάτοικοι της Κρήτης. Μεταξύ των χιλιάδων θυμάτων ήταν ο Μητροπολίτης Κρήτης, οι Επίσκοποι Χανίων, Κνωσού, Χεροννήσου, Λάμπης, Σητείας κ.α. οι οποίοι εσφάγησαν, την 24η Ιουνίου 1821, στον περίβολο του Μητροπολιτικού Ναού του Ηρακλείου. Μάλιστα ο ιερουργών ιερέας εσφάγη πάνω στην Αγία Τράπεζα! Πέντε χρόνια αργότερα, το 1826, οι Τούρκοι του Ηρακλείου σχεδίαζαν να προβούν σε σφαγή των Χριστιανών, και πάλι στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά, στις 18 Απριλίου, ημέρα του Πάσχα, την ώρα της Αναστάσιμης Θείας Λειτουργίας για να πιάσουν τους Χριστιανούς απροετοίμαστους. Για αντιπερισπασμό έβαλαν φωτιά σε διάφορα  απομακρυσμένα σημεία της πόλης, ενώ οπλισμένα στίφη είχαν συγκεντρωθεί έξω από το ναό, περιμένοντας την ώρα της αναγνώσεως του Ευαγγελίου για να εισβάλουν και να αρχίσουν την σφαγή. Μόλις όμως άρχισε η ανάγνωση εμφανίσθηκε ένας ασπρομάλλης ηλικιωμένος ιππέας που έτρεχε γύρω από το ναό κραδαίνοντας το ξίφος του και κυνηγώντας τους επίδοξους σφαγείς οι οποίοι τράπηκαν πανικόβλητοι σε φυγή. Έτσι σώθηκαν οι πολύπαθοι Χριστιανοί του Ηρακλείου από τον φοβερό κίνδυνο. Οι Τούρκοι νόμισαν ότι ο καβαλάρης ήταν μουσουλμάνος πρόκριτος απεσταλμένος από τον Διοικητή της πόλης για να ματαιώσει την σφαγή. Όταν διαμαρτυρήθηκαν στον Διοικητή, αυτός τους διαβεβαίωσε ότι δεν γνώριζε τίποτε και μάλιστα διαπιστώθηκε ότι ο συγκεκριμένος πρόκριτος δεν είχε βγει καθόλου από το σπίτι του. Κατάλαβαν τότε οι Τούρκοι ότι επρόκειτο για θαύμα του Αγίου Μηνά, κοινοποίησαν το γεγονός στους Έλληνες και από τότε οι Mουσουλμάνοι ηυλαβούντο πολύ τον Άγιο, προσφέροντας μάλιστα και δώρα στο ναό του. Το θαύμα αυτό του  Αγίου Μηνά καθιερώθηκε να τιμάται στο Ηράκλειο την Τρίτη της Διακαινησίμου, οπότε και εκτίθεται σε προσκύνηση, κατά τον εσπερινό, λείψανο του Αγίου. «Μεταξύ των αδικημένων Πατέρων της Εκκλησίας μας είναι και ο Οσιώτατος πατήρ Γεώργιος, ο Χατζη-Γεώργης, ο οποίος είναι ένας σύγχρονος Άγιος  της εποχής μας, αλλά, μπορούμε να πούμε, και μεγάλος Άγιος, ανάλογα με την εποχή μας.», γράφει ο Γέρων Παϊσιος ο Αγιορείτης.Ο Γέρων Χατζη-Γεώργης (1809-1886), «ο μέγας και περιβόητος ασκητής», ασκήτευσε στο Άγιον Όρος επί μακρό χρονικό διάστημα. Επί αρκετά χρόνια έμενε στην Κερασιά, στο μεγάλο Κελί του Αγίου Δημητρίου και Αγίου Μηνά, ως υποτακτικός του Παπα-Νεόφυτου στην αρχή και ως Γέρων της Συνοδείας από το 1848 και έπειτα. «Κάποτε, ενώ ο Γέροντας ησχολείτο με το εργόχειρο, κατά λάθος κατάπιε μεγάλη βελόνα και προσευχήθηκε προς τον μεγαλομάρτυρα Μηνά.Στάθηκε τότε ο άγιος ενώπιόν του, έβαλε το χέρι στον λαιμό του και έβγαλε την βελόνα.». Το 1942, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι υπό τον Ρόμμελ δυνάμεις του Άξονα στην Αφρική είχαν καταφέρει να προελάσουν τόσο ώστε να είναι ορατός ο κίνδυνος να φθάσουν στην Διώρυγα του Σουέζ. Στην περιοχή του Ελ Αλαμέιν  (αραβική παραφθορά του ονόματος του Αγίου Μηνά), όπου βρισκόταν τα ερείπια ναού του Αγίου Μηνά και ίσως και ο τάφος του, οι αντίπαλες δυνάμεις προετοιμάζονταν για την αποφασιστική σύγκρουση η οποία θα έκρινε το αν οι Σύμμαχοι θα κατάφερναν να παραμείνουν στην Αφρική. Μεταξύ των συμμαχικών στρατευμάτων βρισκόταν και ελληνική στρατιωτική δύναμη, η οποία πήρε μέρος στη μάχη. Ένα από τα βράδια εκείνα, πολλοί στρατιώτες είδαν τον Άγιο Μηνά να βγαίνει από τα ερείπια του ναού του οδηγώντας  ένα καραβάνι με καμήλες, όπως απεικονίζεται σε μία από τις παλαιές αγιογραφίες του ναού του, και να μπαίνει μέσα στο στρατόπεδο των εχθρικών δυνάμεων. Η εμφάνιση αυτή κατατρόμαξε τους Γερμανούς και υπονόμευσε καίρια το ηθικό τους, πράγμα που συνέβαλε καθοριστικά στη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων. Σε ανταπόδοση της ευεργεσίας αυτής του Αγίου παραχωρήθηκε στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ο τόπος εκείνος και ξανακτίσθηκε ο ναός καθώς και μοναστήρι του Αγίου Μηνά.   Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε. Στρατείαν κατέλιπες την κοσμικήν, αθλητά, ουράνιον είληφας την κληρουχίαν, σοφέ, και στέφος αμάραντον, δόξαν αποδιώξας βασιλέως γήινου, άθλους δε διανύσας μαρτυρίου γενναίου. Διό, μεγαλομάρτυς Μηνά, πρέσβευε σωθήναι ημάς  Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον. Της στρατείας ήρπασε, της επικήρου, και αφθάρτου έδειξε, σε Αθλοφόρε κοινωνόν, Μηνά Χριστός ο Θεός ημών, ο των Μαρτύρων ακήρατος στέφανος.

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΣΕΡΓΙΟΣ ΝΕΙΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ + ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ –ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΔΙΕΥΘ: ΣΤΑΜΑΛΑ -ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ. ΤΗΛ. 210. 6020176, 210.6021467. 210.2466057 ****************************************************** Ἀριθμ. Πρωτ. ΕΠ/23 Ἐν Κορωπίῳ τῆ 20. 3.2006 (Δ. Κυρ. Νηστειῶν) Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΣΕΡΓΙΟΣ ΝΕΙΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ ‘Αγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά. Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε. ‘Εσχάτως ἐπρομηθεύθην τό βιβλίο πού φέρει τόν τίτλον: «ΟΣΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΑΡΕΤΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ», καί ἐξεδόθη τό 2003 ἀπό τό Μοναστήρι τοπῦ Ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, Κάλαμος ‘Αττικῆς, ὅπου ἔχουν καταγραφεῖ πολλά καί σημαντικά πράγματα διά τόν Καθηγητή Σέργιο Νεῖλο, τόν ἄνθρωπο πού μέ τήν ἔκδοσι τοῦ βιβλίου «ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ» ἀπεκάλυψε παγκοσμίως τά μυστικά σχέδια τῶν Σιωνιστῶν διά τήν παγκόσμιον κυριαρχίαν καί προσέφερε τήν μεγίστην ὑπηρεσίαν εἰς τόν ἀγῶνα τῆς Ὀρθοδοξίας στήν Ρωσία καί πανταχοῦ. Τό θέμα τοῦ Σεργίου Νείλου εἶναι ἰδιαιτέρως ἐνδιαφέρον δι’ ἡμᾶς δεδομένου ὅτι ὅταν μετέβην εἰς Ρωσίαν τόν Νοέμβριο τοῦ 1995, ἐπληροφορήθην μετ’ ἰδιαιτέρας χαρᾶς ὅτι ὁ τόσον γνωστός ἐδῶ εἰς τήν Ἑλλάδα, ἐκδότης τῶν Πρωτοκόλλων, Καθηγητής Σέργιος Νεῖλος, ἦτο ἀπό τά πρῶτα καί ἀγωνιστικά στελέχη τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακοκομβῶν ἐν Ρωσία, τῆς ὁποίας τά μέλη ἀπό τό 1995 μέχρι καί σήμερον εἶναι ὑπό τήν εὐθύνην μας καί τό ὠμοφόριόν μας. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ὁ Σέργιος Νεῖλος, εἰς ἐπιστολήν του τό 1927, ἀμέσως μετά τό σχίσμα τοῦ Μητροπολίτου Σεργίου διετύπωσε πρῶτος τήν Ὁμολογίαν τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν τῆς Ρωσίας, ἡ ὁποία δέν διαφέρει καθόλου ἀπό τήν Ὁμολογία τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος, καί δή τήν διατυπωθεῖσαν ἀπό τήν ἀρχήν τοῦ νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος ὑπό τοῦ ἁγιορείτου τότε Ἱερομονάχου καί μετέπειτα ‘Επισκόπου Βρεσθένης καί Μητροπολίτου Ἀθηνῶν Ματθαίου. Περί τῶν ἀγώνων τοῦ Σεργίου Νείλου ὑπέρ τῆς Γνησίας ‘Ορθοδοξίας, τά περί τῆς ἐν γένει ζωῆς καί δράσεως του, τά περί τῶν συνεχῶν διώξεων τάς ὁποίας ὑπέστη ὑπό τῶν ἐχθρῶν τῆς Πίστεως, καί τά περί τοῦ τέλους τῆς ζωῆς του, τά ἠκούσαμεν διά ζώσης, ἐν ἔτει 1995 καί 1996 εἰς Μόσχαν, ἀπό τήν ὑπέρ ἐνενήκοντα ἐτῶν γερόντισσα Μαρία, (τήν ὁποίαν μάλιστα ἐκείραμε μοναχή μέ τό ὄνομα Μαριάμ). Ἀπό τήν Μοναχή Μαριάμ ἐπληροροφορήθην, ὅτι ὁ Σέργιος Νεῖλος τά δύο τελευταῖα ἔτη τῆς ζωῆς του, ἐφιλοξενεῖτο κρυπτόμενος εἰς τόν οἶκον τοῦ πατρός της, ἱερέως Βασιλείου, αὐτή δέ ἦτο παροῦσα καί εἶδε τάς τελευταίας στιγμάς τῆς ζωῆς του. Μοί ἐχάρισεν μάλιστα ἡ ἰδία ἕνα ἀπό τά πρῶτα ἀντίτυπα τῆς ἐκδόσεως τῶν Πρωτοκόλλων (αὐτῆς τοῦ 1905) τό ὁποῖον ἐφύλαττε μετά πολλῆς εὐλαβείας ὡς πολύτιμον θησαυρόν. ‘Από τό ἀνωτέρω βιβλίον ( Σέργιος Νεῖλος καί Στάρετς Νεκτάριος) ἀντιγράφομεν τό παρακάτω πολύ ἐνδιαφέρον κείμενον: « ... Ὁ Καθηγητής Σέργιος Νεῖλος στό Ἡμερολόγιό του «στίς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ τοῦ Θεοῦ» καί στήν ἡμερομηνία 17 καί 19 Μαρτίου 1910, γράφει πώς ἐπισκέφθηκε στό Νοσοκομεῖο τῆς Ὄπτινα τό π. Νεκτάριο, πού εἶχε λίγο ἀσθενήσει, μά τώρα βρισκόταν στήν ἀνάρρωσι. Ὁ π. Νεκτάριος τοῦ εἶπε ὅτι τόν εἶχε συνταράξει ἕνα φοβερό ὄνειρο, πού τό ἔβλεπε σχεδόν ὅλο τό βράδυ καί μάλιστα ἦταν ἀσυνήθιστα ζωντανό. - Τί εἴδατε, τόν ρώτησε ὁ Σέργιος Νεῖλος μέ ξεχωριστό ἐνδιαφέρον. - Εἶδα μιά ἐπανάστασι στήν Ρωσία, μία φοβερή ἐξέγερσι. Θά χρειαζόταν πολύ ὥρα, γιά νά σᾶς τό διηγηθῶ μέ ὅλες τίς λεπτομέρειες. Εἶδα μιά τεράστια πεδιάδα στήν ὁποία γινόταν μιά φοβερή μάχη ἀνάμεσα σέ ὀρδές ἀπό ἄθεους ἀποστάτες καί ἕνα μικρό στρατό χριστιανῶν. Ὅλοι οἱ ἀποστάτες ἦσαν καλά ὁπλισμένοι καί πολεμοῦσαν σύμφωνα μέ τούς Κανόνες τῆς στρατιωτικῆς ἐπιστήμης, ἐνῶ οἱ χριστιανοί ἦσαν ἄοπλοι. Ἡ κατάληξη αὐτῆς τῆς ἄνισης μάχης μποροῦσε εὔκολα νά προβλεφθεῖ. Ἡ στιγμή τῆς τελικῆς νίκης τῶν ἀποστατῶν πλησίαζε. Ντυμένοι γιορτινά μαζί μέ τίς γυναῖκες καί τά παιδιά τους πανηγύριζαν προκαταβολικά τήν νίκη τους. Ξαφνικά ὅμως μιά ἀσήμαντη στόν ἀριθμό ὁμάδα χριστιανῶν, ἀνάμεσα στούς ὁποίους ἔβλεπα γυναῖκες καί παιδιά, ἔκαναν μιά γενναία ἐπίθεση στούς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ καί ἀμέσως τό πεδίο τῆς μάχης γέμισε ἀπό πτώματα τοῦ ἄθεου στρατοῦ. Τό ἀμέτρητον πλῆθος εἶχεν ἐξοντωθεῖ καί μάλιστα, πρός μεγάλη μου ἔκπληξι, χωρίς τήν βοήθεια ὅπλων. Ρώτησα τότε ἕνα χριστιανό στρατιώτη: • Πῶς καταφέρατε νά νικήσετε αὐτήν τήν ἀμέτρητη στρατιά; -Ὁ Θεός βοήθησε, μοῦ ἀπάντησε. - Ναί, ἀλλά μέ ποιά μέσα; ρώτησα πάλι, ἀφοῦ δέν εἴχατε κανέναν ὅπλο; - Μέ ὁτιδήποτε βρέθηκε στά χέρια μας, μοῦ ξαναεῖπε ὁ στρατιώτης. Κι’ ἐδῶ τό ὄνειρο τελείωσε. Καί ὁ Σέργιος Νεῖλος σημειώνει: «Ὁ χαρισματικός ἱερέας τοῦ Θεοῦ, π. Νεκτάριος, ἱερομόναχος τῆς Ὄπτινα, εἶδε αὐτό τό ἀποκαλυπτικό ὄνειρο τήν νύχτα τῆς 16ης πρός 17ην Μαρτίου 1910. Συμβολίζει τήν νίκη τῆς Ρωσίας κατά τῶν ἀθέων ἀποστατῶν, ἤ μήπως εἶναι ἕνα προάγγελμα τῆς τελικῆς νίκης τοῦ μικροῦ ποιμνίου τοῦ Χριστοῦ κατά τῶν ἀνόμων ἀντιχρίστων πού θά ἐμφανισθοῦν στούς ἔσχατους καιρούς, τούς ὁποίους ὁ Κύριος θά ἐξαφανίσει μέ τό μεγαλεῖο τοῦ ἐρχομοῦ του; Θά δοῦμε, ἄν ζήσουμε τόσο πολύ. Ὅμως αὐτό τό ὄνειρο δέν ἦταν τυχαῖο, καί εἶναι παρήγορο εἴτε μέ τήν μιά, εἴτε μέ τήν ἄλλη ἐξήγησι». «ΟΣΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΑΡΕΤΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ» (Ἔκδοσις Ἱερᾶς Μονῆς Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου Κάλαμος 2003, σελίδα 148-149). Τό ἀνωτέρω κείμενον ἔφερε στό νοῦ τά λόγια τοῦ Ἁγίου Πατέρα Ματθαίου: «Ἡ ‘Ορθοδοξία θά μείνη σάν μιά σπίθα, ἡ ὁποία ὅμως δέν θά σβήση ποτέ, θά ἀνάψη πάλι καί θά λάμψη σ’ ὅλο τόν κόσμο». Ὁ ἐλάχιστος ἐν ‘Επισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΘΕΟΔΩΡΟΝ ΤΟΝ ΣΤΟΥΔΙΤΗΝ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Δ/ΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057 Α.Π. 51 ‘Εν Κορωπίῳ Μάρτιος 2008 (Ε.Η.) ΘΕΜΑ: ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΘΕΟΔΩΡΟΝ ΤΟΝ ΣΤΟΥΔΙΤΗΝ Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά. Οἱ προτροπές καί οἱ συμβουλές τῶν Ἀγίων, ἔχουν σκοπόν τήν σωτηρία μας. Διά τοῦτο πρέπει νά τίς ἀκοῦμε. Διότι χωρίς τήν τήρησιν αὐτῶν τῶν ἐντολῶν, οἱ ὁποῖες εἶναι ἐντολές τοῦ Θεοῦ, δέν μποροῦμε νά εἴμεθα καί νά παραμένουμε «γνήσιοι υἱοί τε καί μέτοχοι» τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καί ἀπολλύμεθα (χανόμεθα) ψυχικῶς.... Ὀ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης λέγει: «Τό γάρ κοινωνεῖν παρά αἱρετικοῦ ἤ προφανοῦς διαβεβλημένου κατά τόν βίον, ἀλλοτριοῖ Θεοῦ, καί προσοικειοῖ τῶ διαβόλω». Ἐπίσης λέγει: «Ἐκ παντός ἱερέως ἀδιαβλήτου μεταλαμβάνομεν. Διά τοῦτο δέ ἐκ τοῦ Ἰωσήφ οὐ μεταλαμβάνομεν, ὡς διαβεβλημένου αὐτοῦ δημοσία. Διαβεβλημένοι δ’ ἄν εἶεν πάντως καί οἱ τούτω συλλειτουργοῦντες». Ὁ ἴδιος εἰς τήν ἐρώτησιν: «Περί τῶν κοινωθεισῶν ἐκκλησιῶν ἐκ τῶν ἱερέων τῶν κοινωνησάντων τῆ αἱρέσει καί κατεχομένων ὑπ’ αὐτῶν, εἰ χρή ἐν αὐταῖς εἰσιέναι χάριν εὐχῆς καί ψαλμωδίας», ἀπαντᾶ: «Οὐ χρή τό καθόλου εἰς τάς τοιαύτας ἐκκλησίας εἰσιέναι, κατά τούς εἰρημένους τρόπους ἐπειδή γέγραπται. Ἰδού ἀφίεται ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. Ἅμα γάρ τῶ εἰσαχθῆναι τήν αἵρεσιν, ἀπέπτη ὁ ἔφορος τῶν ἐκεῖσε ἄγγελος, κατά τήν φωνήν τοῦ μεγάλου Βασιλείου. Καί κοινός οἶκος ὁ τοιόσδε χρηματίζει ναός. Καί οὐ μή εἰσέλθω, φησίν, εἰς Ἐκκλησίαν πονηρευομένων. Καί ὁ Ἀπόστολος. Τίς συγκατάθεσις γάρ Θεοῦ μετά εἰδώλων;» Μετ’ εὐχῶν καί τῆς ἐν Κυρίω ἀγάπης Ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΟΣΥΛΟΥ ΚΑΘ ΗΜΑΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΠΡΟΣ ΧΑΡΙΝ ΤΟΥ ΕΧΟΝΤΟΣ ΥΠΕΡ ΑΥΤΟΥ ΤΟ ΒΛΑΣΦΗΜΟΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΑΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΟΝ ΒΟΥΛΕΥΜΑ 54/76 ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΕΚ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΑΛΕΝΤΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ (Σχετικα με την παραιτησιν του Αρχιεπισκοπου Ανδρεου) Δέν δικαιούμεθα ἐπ’ οὐδενί καί μέ καμμίαν προφασιολογίαν νά σιγῶμεν τήν ἀλήθειαν, διότι κατά τούς ῾Αγίους Πατέρας: "ὁ τήν ἀλήθειαν σιγῶν, κρύπτει Χριστόν ἐν τάφῳ", διό καί ἐπανέρχομαι ἐπί τοῦ θέματος τῆς Κανονικῆς τάξεως πού ὀφείλομεν νά τηρήσωμεν, ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀντιμετώπισιν τῆς δηλώσεως περί "παραιτήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου. Βεβαίως διά τῶν ὑπ᾿ ἀριθμ.. Πρωτ. α) 311/12-2-03, β) 312/13-2-03 γ) 313/15-2-03 δ) 314/20-2-03 καί ε) 315/22-2-03 ᾿Ενστάσεων - Καταγγελιῶν μου, ἀνέφερα ἐν συνόψει τήν διδασκαλία τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, διά τό ἐν λόγῳ θέμα, καί κατήγγειλα τήν "συμπαιγνία" ὑπό τήν ὁποίαν ὑποκρύπτεται καί "συναλλαγή" ἐπί ἱερῶν καί ὁσίων, τά ὁποῖα καθιστοῦν καί τόν Μακαριώτατον καί ὅσους ὑποτίθεται ὅτι δέχτηκαν τήν "παραίτησιν" καί ἔσπευσαν μάλιστα "διά βοῆς" νά ἀνακηρύξουν καί τόν νέον ᾿Αρχιεπίσκοπον, καί ἀφοῦ δέν τό ἐπέτυχον, τόν ὥρισαν Τοποτηρητήν, ἐνῶ ἐντός ἑβδομάδος ἐκήρυξαν καί ἐκλογάς, ὡς παραβάτας τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων καί ἑπομένως ὑποδίκους. ᾿Επειδή, ὅμως καί μετά τήν δημοσίευσιν τῶν ᾿Ενστάσεών μου καί Καταγγελιῶν, τινες τῶν ᾿Αρχιερέων, ἀλλά κυρίως τό παρασυνοδικόν κατεστημένον, ἐπεχείρησαν νά παραπλανήσουν τόν πιστόν τοῦ Κυρίου λαόν, καί διαδίδουν, ὅτι δῆθεν "ὑπάρχουν καί ἄλλοι Κανόνες, τούς ὁποίους ἀποκρύπει ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος", καί ἐπειδή ἄν καί τούς προκάλεσα νά μοῦ τούς ὑποδείξουν, οὗτοι ἀκόμη σιωποῦν, ἐπανέρχομαι εἰς ἕνα μόνον Κανόνα, ὁ ὁποῖος εἶναι σαφέστατος καί δέν ἐπιδέχεται παρερμηνείας. ῾Ο Κανών ΙΣΤ τῆς ἐν Τρούλλῳ Πρωτοδευτέρας λεγομένης Συνόδου, λέγει τά ἐξῆς: "Διά τάς φιλονεικίας καί ταραχάς τάς ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ συμβαινούσας, καί τοῦτο ὁρίσαι ἀναγκαῖόν ἐστί. Τό μηδενί τρόπῳ ᾿Επίσκοπον καταστῆναι ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ, ἧς ἔτι ὁ προεστώς ζεῖ, καί ἐν τῇ ἰδίᾳ συνίσταται τιμῇ, εἰ μή αὐτός ἑκών τήν ᾿Επισκοπήν παραιτήσεται. Χρή γάρ πρότερον τήν αἰτίαν τοῦ μέλλοντος τῆς ᾿Επισκοπῆς ἐκδιώκεσθαι, κανονικῶς ἐξεταζομένην, εἰς πέρας ἄγεσθαι, εἰθ᾿ οὕτω μετά τήν αὐτοῦ καθαίρεσιν, ἕτερον ἀντ᾿ αὐτοῦ εἰς τήν ᾿Επισκοπήν προβιβάζεσθαι. Εἰ δέ τις τῶν ᾿Επισκόπων ἐν τῇ ἰδίᾳ συνιστάμενος τιμήν, μηδέ παραιτεῖσθαι βούλοιτο, μήτε διατρίβει τόπῳ, μήτε Βασιλικῷ προστάγματι κατεχόμενος, μήτε ταῖς τοῦ οἰκείου Πατριάρχου λειτουργίαις ὑπηρετούμενος, μήτε μήν ὑπό νόσου χαλεπῆς τε καί ἀκινησίαν ἐμποιούσης παντελῆ συνεχόμενος· ὁ τοιοῦτος οὖν ὁ κατά μηδεμίαν τῶν εἰρημένων προφάσεων κωλυόμενος, τῆς οἰκείας ἀφιστάμενος ᾿Επισκοπῆς, καί ὑπέρ τόν ἐξαμηνιαῖον χρόνον ἐν ἑτέρω διατρίβων τόπῳ, τῆς τοῦ ᾿Επισκόπου τιμῆς τε καί ἀξίας ἀλλοτριωθήσεται παντελῶς. Τόν γάρ τῆς ἐμπιστευθείσης αὐτῷ καταμελοῦντα ποίμνης, καί ἐν ἑτέρῳ ὑπέρ τό ἑξάμηνον χρονοτριβοῦντα τόπῳ, ὥρισεν ἡ ἁγία Σύνοδος, καί τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, δι ἧς ποιμαίνειν ἐτάχθη, παντελῶς ἀλλότριον καθεστάναι, καί εἰς τόν αὐτοῦ τῆς ᾿Επισκοπῆς τόπον ἕτερον ἀντ᾿ αὐτοῦ καταλέγεσθαι". Καί κατά τήν ἑρμηνεία τοῦ ῾Ιεροῦ Νικοδήμου: "Διορίζει ὁ παρών Κανών, ὅτι νά μή χειροτονῆται ᾿Επίσκοπος εἰς ἐπαρχίαν, τῆς ὁποίας ὁ ᾿Επίσκοπος ἀκόμη ζῇ, καί εἰς τήν ᾿Αρχιερατικήν ἀξίαν ἀκόμη εὑρίσκεται. Σκάνδαλα γάρ τοῦτο, καί ταραχάς εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν προξενεῖ, ἔξω μόνον ἄν θεληματικῶς ὁ ᾿Επίσκοπος παραιτήση τήν ᾿Επισκοπήν του (διά τινα κωλυτικήν κρυπτήν ἀφορμήν δηλαδή, περί οὗ ὅρα τήν ᾿Επιστολήν τῆς γ Συνόδου· ἐάν δέ ᾿Επίσκοπος τινάς διά ἐγκλήματά του, ἦναι ἄξιος νά διωχθῇ ἀπό τήν ᾿Επισκοπήν του, πρῶτον πρέπει νά ἐξετάζωνται συνοδικῶς τά ἐγκλήματα του ταῦτα, καί νά καθαιρῆται, μετά ταῦτα δέ νά γίνεται εἰς αὐτήν ἄλλος ᾿Επίσκοπος. ᾿Ανίσως δέ τινάς ᾿Επίσκοπος μήτε θελήση νά παραιτηθῇ, μήτε νά ποιμάνη τόν λαόν του, ἀλλά διατρίβη ἔξω τῆς ἐπαρχίας του περισσότερον ἀπό ἕξ μῆνας χωρίς νά ἐμποδίζεται, οὔτε ἀπό Βασιλικήν προσταγήν, οὔτε ἀπό ὑπηρεσίας τοῦ Πατριάρχου, οὔτε ἀπό καμμίαν δεινήν ἀσθένειαν, ἀκίνητον ποιοῦσαν αὐτόν· ὁ τοιοῦτος καλούμενος καί μή ὑποστρέφων, ἀλλ᾿ ἀμελῶν τό ἐμπιστευθέν αὐτῷ ποίμνιον, νά καθαιρῆται παντελῶς ἀπό τήν ᾿Αρχιερατικήν ἀξίαν, καί ἀντί αὐτοῦ νά χειροτονῆται ἄλλος ᾿Επίσκοπος. ῞Ορα δέ, ὅτι ὁ παρών Κανών εἰπών ἀνωτέρω, ἔξω μόνον ἄν θεληματικῶς παραιτήση ὁ ᾿Επίσκοπος τήν ᾿Επισκοπήν του, παρακάτω ὡσάν νά ἐπιδιορθώνη τοῦτο, λέγει, ὅτι διά τά ἐγκλήματα πρέπει νά ἐκβάλλεται ὁ ᾿Επίσκοπος ἀπό τήν ἐπαρχίαν του, καί ὄχι ἁπλῶς μέ θεληματικήν παραίτησιν διά ραθυμίαν, ἤ καί ἀπραγμοσύνην του, εἰ μή διά τινα, ὡς εἴπομεν, κρυπτήν καί ἀκώλυτον ἀφορμήν". Παραθέτομεν καί τήν Συμφωνία. "Συμφώνως μέ τόν παρόντα Κανόνα καί ὁ 96ος τῆς ἐν Καρθαγένη διορίζει λέγων, ὅτι δέν πρέπει νά άφαιρῆται ἡ ᾿Επισκοπή ἀπό κανένα ᾿Επίσκοπον προτοῦ νά λάβη ἔκβασιν ἡ κατ᾿ αὐτοῦ κρίσις. ῾Ο δέ δ'τῆς ἐν Σραδικῇ ἐμποδίζει τό νά γίνεται ἄλλος ᾿Επίσκοπος εἰς τήν ᾿Επισκοπήν τοῦ καθαιρεθέντος ᾿Επισκόπου, προτοῦ νά ἀποφασίση περί τούτου ὁ Ρώμης, ἵνα μή ὦσιν ἐν τῇ αὐτῇ πόλει δύο ᾿Επίσκοποι· ὅπερ παράνομον ἐστί καί ἐμποδισμένον ἀπό τόν η' τῆς α' καί ιβ' τῆς δ'. ῞Ορα καί τόν νη ᾿Αποστολικόν, καί τόν π τῆς ΣΤ". Παραθέτομεν καί τήν ὑποσημείωσιν τοῦ Κανόνος: "Τοῦτο φαίνεται νά τό λέγη ὁ Κανών διά τόν ἄγιον Φώτιον, ὡς Πατριαρχεύσαντα, ζῶντος ἔτι τοῦ Πατριάρχου ᾿Ιγνατίου, ὡς εἴπομεν ἐν ἀρχῇ, ἀγκαλά καί πολλότατοι ἄλλοι ᾿Αρχιερεῖς καί Πατριάρχαι, ζώντων τῶν προκατόχων αὐτῶν ἔτι, ἐχειροτονήθησαν, καί ὅρα τόν Δοσίθεον σελ. 123. Παράνομον ὅμως τό τοιοῦτον, καί παρά Κανόνας ἐστί, καί διά τοῦτο οὐ μιμητέον". Καί τήν ὑποσημείωσιν β: "Λοιπόν πρέπει νά ἀκυρωθῆ ἡ α' διάταξις τοῦ πρώτου τίτλου τῶν Νεαρῶν, ἥτις ἐστί Νεαρά ᾿Ιουστινιάνειος ξζ᾿ κατά τόν Βαλσαμῶνα (παρά τῷ Φωτίῳ τίτλ. η Κεφ. β) ἡ διορίζουσα ὅτι νά ἀποβάλλεται τῆς ᾿Επισκοπῆς ὁ ᾿Επίσκοπος ὁπού λείψη ἀπό τήν ᾿Επαρχίαν του, ὄχι περισσότερον ἀπό ἕξ μῆνας, καθώς διορίζει ὁ παρών Κανών, ἀλλά περισσότερον ἀπό ἕνα χρόνον. ᾿Αλλά καί ἡ προσταγή Μανουήλ τοῦ Κομνηνοῦ, ἡ διορίζουσα νά ἐκβάλλωνται μόνον ἀπό τόν ξένον τόπον, ἐν ὧ διατρίβουσιν ὑπέρ τούς ἑξ μήνας οἱ ᾿Αρχιερεῖς, καί ὄχι νά διώκωνται ἀπό τήν ἐπαρχίαν των· ἐπιδή ὡς εἴπομεν ... πρέπει νά ἀκυροῦνται οἱ ἐναντιούμενοι εἰς τούς Κανόνας πολιτικοί Νόμοι, ὡς αὐτοί πάλιν οὗτοι τοῦτο θεσπίζουσιν...". ῾Ορίζει, λοιπόν, σαφέστατα ὁ ῾Ιερός οὗτος Κανών, ὅτι "Χρή πρότερον τήν αἰτίαν τοῦ μέλλοντος ἐκδιώκεσθαι, κανονικῶς ἐξεταζομένην, εἰς πέρας ἄγεσθαι, εἴθ᾿ οὕτω μετά τήν αὐτοῦ καθαίρεσιν, ἔτερον ἀντ᾿ αὐτοῦ εἰς τήν ᾿Επισκοπήν προβιβάζεσθαι». ῾Υμεῖς, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, πρίν ἀκόμη προλάβει ὁ Μακαριώτατος νά δηλώση τήν ἐπιθυμίαν τὴς παραιτήσεως, τόν "παραιτήσατε", καί προχωρήσατε καί εἰς ἐκλογήν νέου ᾿Αρχιεπισκόπου, καί ἀντιδράσαντος ἐμοῦ ὡρίσατε Τοποτηρητήν, ὁ δέ Τοποτηρητής προβαίνει καί εἰς ἀπειλάς κατά Κληρικῶν τῆς ῾Ιερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς, ὅτι θά τούς στείλῃ τήν ᾿Αργία, ἐάν δέν τόν μνημονεύουν ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπο. Διατί βιάστηκαν οἱ Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς καί δέν ἀνέμεναν πρῶτα νά ἐξετασθῇ κανονικῶς ἡ αἰτία τοῦ μέλλοντος "ἐκδιώκεσθαι" (διότι περί αὐτοῦ πρόκειται) καί μέχρι "εἰς πέρας ἄγεσθαι", δηλαδή μέχρι νά τελειώση ἡ ἐξέτασις τοῦ ζητήματος. Δυστυχῶς καί μόνον μέ τόν τρόπο πού ἐνεργήσατε ἀπεκαλύψατε τήν "συναλλαγήν" καί τήν "συμπαιγνίαν" ἐπί ῾Ιερῶν καί ὁσίων, πράγμα τό ὁποῖον εἶνα χειρότερον ἀπό τήν Σιμωνίαν, εἶναι χειροτέρα μορφή ἱεροσυλίας. Δέν ἔτυχε ποτέ νά ἀναγνώσετε εἰς τό Πηδάλιον, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, τίς συνέπειες πού ἔχει ἡ παράβασις τῶν Κανόνων; ᾿Ιδού τί λέγει σχολιάζων τόν περί Σιμωνίας ῾Ιερόν Κανόνα ὁ ῾Ιερός Νικόδημος: «᾿Ανίσως κατά τάς περιλήψεις τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ζητήση τινάς τάς ἐκκλησιαστικά πράγματα τῆς ἐνεστώσης καταστάσεως, βέβαια ἀπορεῖ, καί δέν εὑρίσκει παραμικράν ὁμοίωσιν τῆς προτέρας καταστάσεως, εἰς τό νά δυνηθῆ νά θεραπεύση τήν ἀπορίαν του. Διότι ὅλοι οἱ ἐκκλησιαστικοί παρανόμως λαμβάνουσι τήν τάξιν, καί ὁμοίως ζῶσι, καί τελευτῶσι· διά τοῦτο καί ὀ κλοιός τῆς δουλείας ἐκτείνεται, καί προβαίνει δριμύτερος, ἠμεῖς ὅμως ἀναισθητοῦμεν, καί ἀναιδέστερα παρανομοῦμεν". Καί ἀκόμη, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, πῶς δέν ἐλάβατε ὑπ᾿ ὄψιν, εὐθύς ἐξ ἀρχῆς, ὅταν ὁ Μακαριώτατος σᾶς ὑπεδείκνυε τόν διάδοχόν του, ἀλλά καί ποίους θά χειροτονήσετε εἰς τήν συνέχεια, καί ὅτι "πρέπει νά διώξετε τόν παρανομοῦντα ᾿Επίσκοπον ἀπό τίς ᾿Αχαρνές" ὅτι παραβιάζετε τόν ΛΔ ᾿Αποστολικόν Κανόνα, τόν ὁρίζοντα: "Τούς ᾿Επισκόπους ἑκάστου ἔθνους, εἰδέναι χρή τόν ἐν αὐτοῖς πρῶτον, καί ἡγεῖσθαι αὐτόν ὡς κεφαλήν, καί μηδέν τι πράττειν περιττόν ἄνευ τῆς ἐκείνου γνώμης· μόνα δέ πράττειν ἕκαστον, ὅσα τῇ αὐτοῦ παροικίᾳ ἐπιβάλλει, καί ταῖς ὑπ᾿ αὐτήν χώραις. ᾿Αλλά μηδέ ἐκεῖνος ἄνευ τῆς πάντων γνώμης ποιείτω τι. Οὕτω γάρ ὁμόνοια ἔσται, καί δοξασθήσεται ὁ Θεός, διά Κυρίου ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι, ὀ Πατήρ καί ὁ Υἱός, καί τό ῞Αγιον Πνεῦμα." Παραθέτω καί τήν ἑρμηνείαν τοῦ Κανόνος: "Καθώς ὅμως οἱ ᾿Επίσκοποι δέν πρέπει νά πράττωσι κανένα πράγμα κοινόν χωρίς τήν γνώμην τοῦ Μητροπολίτου, ἔστι παροπμοίως καί ὁ Μητροπολίτης (ἐν προκειμένω ὁ Πρῶτος) δέν πρέπει νά κάμνη κανένα τοιοῦτον κοινόν πράγμα μόνος καί καθ᾿ ἑαυτόν, χωρίς τήν γνώμην ὅλων του τῶν ᾿Επισκόπων". Διατί μέ τοῦτον τόν τρόπον θέλει εἶναι ὀμόνοια καί ἀγάπη ἀνάμεσα καί εἰς τούς ᾿Επισκόπους καί Μητροπολίτας, καί εἰς Κληρικούς, καί εἰς Λαϊκούς. ᾿Εκ δέ τῆς ὁμονοίας ταύτης θέλει δοξασθῇ ὁ Θεός καί Πατήρ, διά μέσου τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ, Κυρίου δέ ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ". Ὁ π. Θωμᾶς δέν μνημονεύει τοῦ Τοποτηρητοῦ, ἀλλά τοῦ Κανονικοῦ ‘Αρχιεπισκόπου. ᾿Επληροφορήθην ὅτι ὁ αἰδ/τος π. Θωμᾶς (ὁ κατά σάρκα πατήρ μου), κατά τήν τέλεσιν τῆς θείας λειτουργίας τήν Κυριακήν τῆς Τυροφάγου ἐμνημόνευσε τοῦ ὀνόματος τοῦ Κανονικοῦ ᾿Επισκόπου, ἤτοι τοῦ Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου. ᾿Επίσης ἐπληροφορήθην, ἀμέσως μετά τήν θεία Λειτουργία, ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς, ἐμφανιζόμενος ὡς Τοποτηρητής ἐπίμονα τόν ἀναζητήσατε τηλεφωνικῶς, καί τελικά, ἀφοῦ ἐπεκοινώνησε μαζί του, τόν παρετήρησε κατά ὄχι ἁρμόζοντα τρόπον, ἀλλά καί ὅλως ἀναρμοδίως, ἀντικανονικῶς καί ἀδίκως, ὡς "κατεξουσιάζων" δέ, τόν ἐπέπληξε καί τόν ἀπείλησε, ὅτι θά τοῦ ἀποστείλη καί "ἀργίαν". ῾Ο Αἰδ/τος πατήρ Θωμᾶς, ἀλλά καί ὄἱασδήποτε ῾Ιερεύς εὑρεθῇ εἰς παρομοίαν θέσιν, πολύ καλά ἔπραξε μνημονεύσας τοῦ ὀνόματος τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, καί ὄχι τοῦ ὡς "Τοποτηρητοῦ" ἐμφανιζομένου Πειραιῶς κ. Νικολάου, διότι ἐκινήθη εἰς τά πλαίσια τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ἡ παράβασις τῶν ὁποίων συνεπάγεται τιμωρίαν, ἔλαβε δέ ὑπ᾿ ὄψιν του καί τά ἐξῆς τά ὁποῖα ἔχουν καταγραφεῖ καί δημοσιευθεῖ, καί ἑπομένως οὐδείς δύναται νά ἐπικαλεσθῇ ἄγνοιαν: ῎Ητοι ἐγράφη, ἐδημοσιεύθη, κατηγγέλθη: 1)῞Οτι ἡ δήλωσις ἐκ μέρους τοῦ Μακαριωτάτου περί "παραιτήσεώς του" ἦτο ἀποτέλεσμα μιᾶς ἀπό μακροῦ προσχεδιασμένης καί συμπεφωνημένης καί δή μετά ἱεροσύλου συναλλαγῆς συμπαιγνία. Αὐτήν τήν "παραίτησιν" μεταξύ ἄλλων ἐπέσπευσεν καί ἡ γνωστή ἐσχάτως ἐκδηλωθεῖσα, πλήν ἀποτυχοῦσα, συνωμοσία τοῦ Μακαριωτάτου μετά τοῦ ἰδίου ᾿Επισκόπου κ. Νικολάου (τήν 16 καί 19-11-02) νά μέ ἐκδιώξουν ἐκ τῆς ἐνορίας τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν, ὅπου ἐφημερεύω ἀπό τοῦ 1989, καί ὅπου ἐν ἔτει 1995, ἤτοι ἀπό τῆς χειροτονίας μου συνέχισα νά ἐφημερεύω ὡς ᾿Επίσκοπος, καθόσον ἦτο ἡ μοναδική ἐνορία τῆς νεοσυστάτου Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ἤ ᾿Ανατολικῆς ᾿Αττικῆς εἰς τήν ὁποίαν ὑπάγονται καί αἱ ᾿Αχαρναί. 2) ᾿Επ᾿ αὐτῆς τῆς "παραιτήσεως" ὑπεβλήθησαν ᾿Ενστάσεις καί Καταγγελίαι καί ἀπό τήν ἐλαχιστότητά μου, καί ἀπό δύο ἀκόμη ᾿Αρχιερεῖς, ἐνῶ οἱ ὑπογράψαντες "τήν ἀποδοχήν τῆς παραιτήσεως" ᾿Αρχιερεῖς, ἐδήλωσαν κατ᾿ ἀρχήν μεταμέλειαν πού ὑπέγραψαν, ὅταν ὅμως τούς ἐπεσκέφθη ὁ "διά λόγους ὑγείας" παραιτηθείς Μακαριώτατος ἐνέμειναν ἐπί τῶν "συμπεφωνημένων" (ἤτοι εἰς τήν συμπαιγνίαν καί τήν συναλλαγήν πρός ἀνάδειξιν τοῦ "νέου ᾿Αρχιεπισκόπου" καί τήν χειροτονίαν προηγουμένως ἀνεπιθυμήτων ὑπό τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς, οὐ μήν ἀλλά καί κατηγγελθέντων πολλαπλῶς προσώπων. Δέν νομίζω, ὅτι μπορεῖ κανείς νά ἀγνοῇ ὅτι ἐδῶ πρόκειται περί μορφῆς Σιμωνίαν (χειροτέρας τῆς θεοστυγοῦς αἱρέσεως), διά τήν ὀποίαν λέγει ὁ ῾Ιερός Κανών ὅτι "οὐχί ἱερόν τι συλᾶται (ληστεύεται) καί κλέπτεται, ἀλλά μεῖζον τοῦ ἱεροῦ". 3) Διά τῆς παραθέσεως τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων ἀπεδείχθη ὅτι παραίτησις ᾿Αρχιεπισκόπου δέν προβλέπεται οὔτε διά λόγους ὑγείας, οὔτε διότι δῆθεν, ὅπως εἶπε τήν Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας ὁ Μακαριώτατος, "τόν εἶπαν ἀνίκανον νά διοικήση", ἀλλά καί ὑπ᾿ αὐτάς τάς συνθήκας, ὑπό τάς ὁποίας συνέβη ἡ παραίτησις τοῦ Μακαριωτάτου συνεπάγεται καθαίρεσιν καί εἶναι κολάσιμος πράξις. Καί ταῦτα ὄχι μόνον διά τόν ἀποτολμήσαντα νά παραιτηθῆ, ἀλλά καί διά τόν ὑφαρπάσαντα τόν θρόνον τοῦ "Τοποτηρητοῦ", καθ᾿ ὅ προσδοκία ἐτῶν.... ἀλλά καί εἰς τούς ταῦτα συνεργήσαντας ᾿Αρχιερεῖς. Δέν ἀμφιβάλλει οὐδείς ἐχέφρων ὅτι καί πρός χάριν τῆς νοσηρᾶς φιλοδοξίας τοῦ κ. Νικολάου, νά ὀνομασθῆ "Μακαριώτατος" συνελήφθη ἡ τολμηρά συμπαιγνία καί συνεφωνήθη ἡ ἱερόσυλος συναλλαγή ὑπό τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου. ῎Ισως ταῦτα κατανοήσαντες οἱ Σεβ/τος Μητροπολῖται ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος καί Περιστερίου Γαλακτίων, τήν 22-2-03, ἡμέραν Παρασκευήν, εἰς κοινήν σύσκεψιν ὑπό τόν Σεβασμιώτατον Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον, παρόντος καί τοῦ Σεβ. Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέου, ἀπεδέχθησαν πρότασιν τοῦ πρώτου νά μεταφέρουν ὅλα τά θέματα μετά τό Πάσχα, ὁ δέ Σεβασμιώτατος κ. Νικόλαος, ὁσάκις χρειασθῇ, θά ἐνεργῆ ὡς ᾿Αντιπρόεδρος. Ταῦτα ἐπληροφορήθημεν ἀπό τόν αἰδ/του ῾Ιερέα π. Εὐστάθιο, πρό τῆς ἀναχωρήσεώς του δι᾿ Αὐστραλίαν, τά ἐπιβεβαίωσαν δέ κατ᾿ ἀρχήν καί ὁ Σεβ/τος ᾿Αργολίδος, καί ὁ Σεβ/τος Γαλακτίων, δέν ξέρουμε ὅμως τί συνέβη εἰς τήν συνέχειαν, ὥστε οἱ Σεβ/τοι ᾿Αργολίδος καί Περιστερίου νά λέγουν ὅτι δέν ἔγινε ἀκριβῶς ἔτσι. ᾿Επί τούτοις δέν μπορεῖ νά παροραθῇ καί τό γεγονός, ἀπεδοκίμασαν τήν πρᾶξιν καί ἠρνήθησαν οἱανδήποτε συμμετοχήν καί οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολῖται Λαρίσης κ. Πανάρετος καί Βεροίας κ. Ταράσιος. Βάσει αὐτῶν πολύ καλά ἐποίησεν καί εἶναι ἄξιος τιμῆς ὁ ῾Ιερεύς π. Θωμᾶς καί οἱοσδήποτε ἄλλος ῾Ιερεύς πού δέν μνημονεύει τοῦ ὀνόματος τοῦ "εἰσπηδήσαντος" εἰς ξένην ᾿Επαρχίαν, ἔτι ζῶντος ἤ μή καθαιρεθέντος δι᾿ οἱονδήποτε λόγον τοῦ Κανονικοῦ ᾿Επισκόπου. ῾Η μνημόνευσις τοῦ ὀνόματος Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, εἶναι συνέπεια πρός τήν Κανονικήν τάξιν, διότι αὐτός παραμένει ὁ Κανονικός ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος. Εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν τῆς "παραιτήσεως", ῾Ιερεῖς δέον νά ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΥΝ ἄνευ οὐδενός ἐνδοιασμοῦ τοῦ ὀνόματος τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, διότι μέχρι τόν θάνατόν του, ἤ "μέχρι νά λάβη πέρας" ἡ ἐκδίκασις καί ἤ πεισθῆ ἐπανέλθη εἰς τήν θέσιν τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ἤ "καθαιρεθῇ" καί ἀπό τῆς "᾿Αρχιερωσύνης", παραμένει ὁ ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ, ἔστω καί ἄν ὁ .ιδιος δέν θέλει νά τόξν μνημονεύουν. Πρός τοῦτο οἱ Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς, ἄν θέλουν εἰς τήν παροῦσαν κατάστασιν νά πράξουν κατά ᾿Αρχιερατικήν συνείδησιν καί κατά τούς Κανόνας ὀφείλουν, ὡς πρώτην ἐνέργειαν νά ἀνακαλέσουν τήν δῆθεν ἀποδοχήν τῆς παραιτήσεως καί τό ἐφάμαρτον ὑπ᾿ ἀριθμ. 3180/5-2-03 "ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ", καί νά παρακαλέσουν τόν Μακαριώτατον νά ἀνακαλέση τήν παραίτησίν του, διότι αὐτή ἡ πράξις, ἡ ὁποία ἔγινε "ἄνευ τῆς γνώμης πάντων" εἶναι αἰτία πού θά τούς ὡδηγήση μέ μαθηματικήν ἀκρίβειαν εἰς τό σχίσμα. ῾Ο δέ Μακαριώτατος καί οἱ συνεργήσαντες εἰς τοῦτο (πρωτίστως ἐκεῖνοι πού πρίν ἕνα χρόνο ἠκούσθησαν νά λέγουν ὅτι: "θά πείσωμεν τόν Μακαριώτατον νά παραιτηθῇ, νά γίνη ὁ Πειραιῶς ᾿Αρχιεπίσκοπος, διά νά δεχθῇ νά γίνουν οἱ χειροτονίες τῶν ἀδελφῶν..., διατί ἄλλως δέν δέχεται), καί οἱ ᾿Αρχιερεῖς πού τό γνωρίζουν αὐτό, ἐάν περαιτέρω σιωπήσουν, θά εἶναι ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δι᾿ αὐτό τό σχίσμα "τήν ἁμαρτίαν τοῦ ὀποίου δέν ξεπλένη οὔτε τό μαρτυρικό αἷμα". Μᾶς λέγουν τινές "Μήπως διά νά μή γίνη σχίσμα, θά πρέπει νά ὑποχωρήσετε"; ῾Η ἀπάντησις εἶναι σαφής καί κατηγορηματική: ῾Υποχώρησις εἰς τάς παρανομίας, αὐτό θά φέρει τό σχίσμα. ῾Η ἐμμονή εἰς τήν Κανονικήν Τάξιν αὐτή θά φέρει τήν ἀποτροπήν τοῦ σχίσματος. Πιό συγκεκριμένα: ᾿Εάν τυχόν ὑποχωρήσωμεν εἰς τάς γενομένας κατά συρροήν παρανομίας, βλασφημίας, συμπαιγνίας, συναλλαγάς, "σιμωνιακάς" πράξεις, καί ἐνεργείας, αἱ ὀποῖαι "ἐνεργοῦνται πλεονεξίας χάριν καί δόξης κενῆς ἐφέσει, ὧν ἑκάτερον βδελυκτόν, τόν μέν ὡς εἰδωλολατρεία, τό δέ ὡς ἑωσφόρου νόσημα", ἐάν συμβιβασθῶμεν μέ τάς τοιαύτας δολιότητας καί ραδιουργίας, αἱ ὁποῖαι χειρότερα ἀπό τήν "βδελυκτήν αἵρεσιν"..... ἄν τοῦτο, λέγω, γένη, φανερόν εἶναι, ὄτι αὐτός ἐμεταχειρίσθη τέχνην καί πανουργίαν, καί μέ ἀργύρια διαφθείρας ὀλίγους τινάς ἀπό τήν ἐπαρχίαν ἐκείνην, τούς ἔπεισε νά κάμνουν ταραχάς καί νά τόν ζητοῦν ᾿Επίσκοπον. Διά τοῦτο αἱ τοιαῦται δολιότητες καί τέχναι πρέπει τόσον πολλά νά παιδεύωνται, ὥστε οἱ ταύτας ποιοῦντες νά μήν ἀξιώνωνται οὔτε εἰς τόν θάνατόν τους νά κοινωνοῦσι καί νά μεταλαμβάνουν, ὄχι ὡσάν ᾿Επίσκοποι, ἀλλ᾿ οὔτε ὡσάν ἁπλῶς λαίκοί". ῎Οχι ποτέ δέν θά γίνει αὐτό. Νά παραβλέψωμεν Κανονικάς παρατυπίας, νά δεχθῶμεν ὡς τετελεσμένας πράξεις αἱ ὀποῖαι ἐγένοντο ἐν ἀγνοίᾳ, νά συμπλεύσωμεν ὅμως μέ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τάς παραβάσεις καί ἱεροσυλίας, δηλαδή νά συνεργήσωμεν εἰς τήν παράβασιν τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, καταλύοντες τήν Κανονικήν τάξιν, καί "τοποθετοῦντες εἰς τό ᾿Αρχεῖον" ὅλα τά θέματα Πίστεως, ῾Ομολογίας, ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, κλπ.κλπ. διά νά μή γίνη σχίσμα, αὐτό ΟΥΔΕΠΟΤΕ θά γίνη μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ. Διότι αὐτό ἀκριβῶς εἶναι τό σχίσμα, αὐτή εἶναι ἡ ἐνοχή, διά τά ὁποῖα ἡ ΣΤ' Οἰκουμενική Σύνοδο, διαγορεύει: "Χρῆναι καί μετά θάνατον ἀναθεματισθῆναι τούς εἴτε εἰς τήν πίστιν, εἴτε εἰς τούς Κανόνας παρανομήσαντας". ᾿Εδῶ παρακαλῶ, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, νά λάβετε ὑπ᾿ ὄψιν, ὅταν "μετά τό Πάσχα" θά συζητηθῇ ἐξ ὑπαρχῆς τό θέμα τῆς παραιτήσεως, νά ληφθοῦν ὑπ᾿ ὄψιν οἱ ῾Ιεροί Κανόνες ὄχι μόνον ἐκεῖνοι πού ἀφοροῦν τό θέμα τῆς παραιτήσεως, ἀλλά καί ἐκεῖνοι πού ἀφοροῦν τήν προσπάθειαν τῆς παρανόμου καταλήψεως ἄλλης μεγαλυτέρας ᾿Επαρχίας, διότι οὐσιαστικά περί τούτου πρόκειται, καί νά μή ἀποφασίσετε πάλιν "ἐρήμην" τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ὅπως ἐκάματε τήν 5-2-03. ᾿Αναγνῶστε παρακαλῶ τούς παρατιθεμένους ῾Ιερούς Κανόνας διά νά ἴδητε τό μέγεθος τῆς παρανομίας καί τό τραγικόν τῆς θέσεως, εἰς τήν ὀποίαν ἀφήσατε (μέ τήν ἀνοχήν σας) νά περιέλθη καί ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος εἶναι "παγκοίνως γνωστόν" ὅτι ἀνέμενε αὐτήν τήν ὥραν τῆς παραιτήσεως τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου διά νά ἀναλάβη τά "ἠνία": ᾿Ιδού τί ἀναγινώσκομεν εἰς τόν ΙΔ ᾿Αποστολικόν Κανόνα: "᾿Επίσκοπον μή ἐξῆναι (δέν ἐπιτρέπεται) καταλείψαντα τήν ἑαυτοῦ παροικίαν, ἐτέρᾳ ἐπιπηδᾶν, κἄν ὑπό πλειόνων ἀναγκάζηται, εἰ μή τις εὔλογος αἰτία, ἤ ἡ τοῦτο βιαζομένη αὐτόν ποιεῖν, ὡς πλέον τι κέρδος δυναμένου αὐτοῦ τοῖς ἐκεῖσε, λόγω εὐσεβαίας συμβαλλέσθαι. Καί τοῦτο δέ οὐκ᾿ἀφ᾿ ἐυτοῦ, ἀλλά κρίσει πολλῶν ᾿Επισκόπων καί παρακλησει μεγίστη". Εἰς τήν ἑρμηνείαν γράφεται: "῎Αλλο εἶναι ἐπιπήδησις καί ᾿Επίβασις, ἀπό μίαν ἐπαρχίαν εἰς ἄλλην, καί ἄλλο εἶναι μετάθεσις καί μετάβασις. Καί ἡ μέν ἐπιπήδησις εἶναι, ὅταν πλεονεκτικῶς, καί αὐτοπροαιρέτως κινούμενος ὁ ᾿Αρχιερεύς, ἀφήση τήν ᾿Επαρχίαν του (ἤ μή ἔχων ἐπαρχίαν σχολάζη) καί ἀρπάση ἄλλην παραλόγως, ἥτρις καί κατακρίνεται, καί εἰς Κανονικά ὑπόκειται ἐπιτίμια, κατά τόν α' καί β' τῆς ἐν Σαρδικῇ. ..... ῞Οθεν καί ὁ παρών Κανών διορίζει ὅτι δέν εἶναι συγκεχωρημένον ὁ ᾿Επίσκοπος νά ἀφίνη τήν ἰδικήν του ἐπαρχίαν πλεονεκτικῶς καί ἀπό λόγου του, χωρίς καμμίαν εὔλογον αἰτίαν, νά ἐπιπηδᾶ εἰς ἄλλην, κἄν ἀναγκάζηται νά κάμη τοῦτο καί ἀπό ἄλλους. Τότε δέ νά μεταβαίνη εἰς ἐπαρχίαν ἄλλην, μικροτέραν ἤ μεγαλυτέραν, ἤ χηρεύουσαν, ὅταν εἶναι καμμία εὔλογος καί δικαία αἰτία, ὁποῦ τόν βιάζει εἰς τοῦτο. ῎Ηγουν, ὅταν δύναται νά προξενήση εἰς τούς χριστιανούς τῆς ἀπαρχίας ἐκείνης, περισσότερον κέρχος ψυχικόν, καί Πνευματικήν ὠφέλειαν, μέ τόν εὐσεβῆ λόγον τῆς διδασκαλίας του, ἀπό ἄλλον τινά. Πλήν, καί τοῦτο νά μή τό κάμη ἀφ᾿ ἑαυτοῦ του, δηλαδή μέ κίνημα ἰδικόν του, ἀλλά νά τό κάμη μέ κρίσιν, καί ψῆφον πολλῶν ᾿Επισκόπων, καί μέ μεγάλην παρακάλεσιν, καί ἀξίωσιν. ᾿Ανάγνωθι καί τούς συμφώνους Κανόνας Τῆς α, ιε, τῆς δ. ε, τῆς ἐν ᾿Αντιοχ. ισ καί κα, τῆς ἐν Σαρδικῇ α καί β, τῆς ἐν Καρθαγένη νζ. Εἰς δέ τήν ὑποσημείωσιν ἀναγράφεται: "Καθώς καί ὁ ἁγιώτατος Πρόκλος ἀπό Κυζίκου, καί ὁ Θεολόγος Γρηγόριος ἀπό Σασίμων, καί πολλοί ἄλλοι μέ τοιοῦτον οἰκονομικόν καί ἐξ᾿ ἀνάγκης τρόπον, καταλιπόντες τάς ᾿Επισκοπάς, καί Μητροπόλεις, ὁποῦ εἶχον πρότερον, μετετέθησαν εἰς τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως. ῾Ως ὁ Μελέτιος, ἀπό Σεβαστείας εἰς Βέρροιαν, ἔπειτα εἰς ᾿Αντιόχιειαν. Καί ὁ ᾿Αλέξανδρος, ἀπό Φλαυϊάδος εἰς ῾Ιεροσόλυμα. Καί ὁ μέγας Εὐστάθιος ἀπό Βερροίας τῆς ἐν Συρίᾳ εἰς ᾿Αντιόχειαν καί ἄλλοι. ᾿Επειδή δέ (κατά τόν Δοσίθεον βιβλίον γ τῆς Δωδεκαβίβλου, σελ. 221) ἡ οἰκονομία αὕτη ἔγινεν εἰς πολλούς καί μάλιστα ἐν τοῖς νῦν καιροῖς αἰτία κακίας· διά τοῦτο, φησίν, ὅταν γένηται μετάθεσις, εἶναι παράλογος καί παράνομος. ᾿Επειδή τά κατά καιρούς οἰκονομικῶς καί κατά ἀνάγκην γενόμενα, νόμος τῆς ᾿Εκκλησίας οὐ γίνονται. "῞Οθεν καί ἡ Συνοδική ἀπόκρισις, ὀποῦ ἔδωκεν ὁ Κωνστανττινουπόλεως Μανουήλ ἐν ἔτει 1250, ὅτι ὁ ᾿Επίσκοπος ποιήσας παραἰτησιν τῆς ᾿Επισκοπῆς του, δύναται νά αμετατεθῆ εἰς ἄλλην ᾿Επισκοπήν, βουλῇ τοῦ Μητροπολίτου, ακί τῶν λοιπῶν ᾿Επισκόπων. ῾Η ἀπόκρισις, λέγω, αὕτη, ὀλέθριος ἐστίν, καί ὡς τοῖς Κανόσιν ἐναντιουμένη ἀπόβλητος. Διό καί ὁ Καισαρείας ᾿Αρέθας, αἱ μεταθέσεις, λέγει, πλεονεξίαν χάριν καί δόξης κενῆς ἐφέσει ἐνεργοῦνται, ὧν ἑκάτερον βδελυκτόν, τόν μέν ὡς εἰδωλολατρεία, τό δέ ὡς ἑωσφόρου νόσημα. ῎Εγραφε δέ καί ὁ Ρώμης ᾿Ιούλιος τοῖς Εὐσεβιανοῖς. Εἰ ἀληθῶς ἴσην καί τήν αὐτήν ἡγεῖσθε τιμήν τῶν ᾿Επισκόπων, καί μή ἐκ τοῦ μεγέθους τῶν πόλεων κρίνετε τούς ᾿Επισκόπους ἔδει τήν πεπιστευμένην μικράν, μένειν ἐν τῇ πιστευθείση, καί μή ἐξουθενεῖν τήν πεπιστευμένην, μεταβαίνειν δέ εἰς τήν ἐγχειρισθεῖσαν, ἵνα τῆς μέν παρά Θεοῦ δοθείσης, καταφρονῇ, τήν δέ τῶν ἀνθρώπων κενονοξίαν, ἀγαπήση....(Καί τελειώνει ἠ ὑποσημείωσις). Σημείωσαι ὅτι οἰκονομικῶς, καί ὑποβιβασμός ᾿Επισκόπων ἔγεινεν ἀπό μεγαλυτέραν δηλαδή ᾿Επαρχίαν εἰς μικροτέραν. ᾿Ιωάννης γάρ ὁ Κυδωνιάτης ἀπό ᾿Αλεξανδρείας μετετέθη εἰς Τῦρον. ῎Εφη δέ καί τις τῶν Νομικῶν, ὅτι, τόν δύο λαβόντα ᾿Επισκοπάς, δίγαμον ὀνομάζομεν". 6) ᾿Ιδού τί λέγει καί ὁ Α Κανών τῆς ἐν Σαρδικῇ Συνόδου "...῞Ινα μηδενί τῶν ᾿Επισκόπων ἐξῆ ἀπό πόλεως μικρᾶς εἰς ἐτέραν πόλιν μεθίστασθαι. ῾Η γάρ τῆς αἰτίας ταύτης πρόφασις φανερά." ᾿Από τήν ἐρμηνείαν τοῦ Κανὀνος: "῞δέν εἶναι ἄδεια εἰς κανέναν ᾿Επίσκοπο νά ἀφίνη τήν μικράν ἐπαρχίαν του καί νά παίρνη ἄλλην μεγαλυτέραν, ἐπειδή ἡ αἰτία, διά τήν ὁποίαν τοῦτο κάμνει, εἶναι ἠ πλεονεξία καί ἡ ὑπερηφανία, καθώς εἶναι εἰς ὅλους φανερόν. Πλεονεξία μέν, ἵνα ἐκ τῆς μεγαλυτέρας ἐπαρχίας ἔχη καί μεγαλύτερον καί περισσότερον κέρδος· ὑπερηφανία δέ, ἵνα ἔχων τήν μεγαλυτέραν ἐπαρχίαν, ἐπομένως ἔχη καί δόξαν, καί ἐξουσίαν μεγαλυτέραν. Διά τοῦτο πρέπει τό τοιοῦτο κακόν αστηρότερα ἀπαό τά ἄλλα νά παιδευθῇ, καί οἱ τοῦτο τολμήσαντες ποιῆσαι ᾿Αρχιερεῖς νά χωρίζωνται ἀπό τήν ὁμήγυριν τῶν χριστιανῶν, καί οὔτε ὡς λαϊκοί νά ἔχουν τήν μετά τῶν πιστῶν ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ κοινωνίαν». 7) Σχετικά ὁμιλεῖ καί ὁ Β' Κανών τῆς ἰδίας Συνόδου "Εἰ δε τις τοιοῦτος εὑρίσκεται μανιώδης ἤ τολμηρός, ὡς περί τῶν τοιούτων δόξαι τινά φέρειν παραίτησιν, διαβεβαιούμενον ἀπό τοῦ πλήθους πρός ἑαυτόν κεκομίσθαι γράμματα, δῆλόν ἐστιν ὀλίγους τινάς δεδυνῆσθαι μισθῶ καί τιμήματι διαφθαρέντας, ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ στασιάζειν, ὠς δῆθεν τόν αὐτόν ἔχειν ἀξιοῦντας. Καθάπαξ οὖν τάς ραδιουργίας τάς τοιαύτας καί τέχνας κολαστέας εἶναι νομίζομεν, ὥστε μηδέν τοιοῦτον μηδέ ἐν τῷ τέλει λαικῆς γοῦν ἀξιοῦσθαι κοινωνίας».Καί ἀπό τήν ἐρμηνεία: «᾿Ακόλουθος εἶναι ὁ παρών Κανών μέ τόν ἀνωτέρω· λέγει γάρ, ὅτι ἀνίσως τινάς ᾿Αρχιερεύς εἶναι τόσον πολλά αὐθάδης καί τολμηρός, ὥστε ὁποῦ καί συτερον ἀπό τόν ἀνωτέρω Κανόνα τολμήσει νά μετατεθῇ ἀπό μίαν ἐπαρχίαν εἰς ἄλλην, καί διά νά φανῇ πῶς δέν εἶναι τάχα ὑπεύθυνος εἰς τό ἐπιτίμιον τοῦ Κανόνος, ἀνθίσταται καί λέγει, ὄτι ἔλαβε γράμματα ἀπό τόν λαόν τῆς ἐπαρχίας ἐκείνης προσκαλεστικά διά νά γένη εἰς αὐτούς ᾿Αρχιερεύς· ἄν τοῦτο, λέγω, γένη, φανερόν εἶναι, ὄτι αὐτός ἐμεταχειρίσθη τέχνην καί πανουργίαν, καί μέ ἀργύρια διαφθείρας ὀλίγους τινάς ἀπό τήν ἐπαρχίαν ἐκείνην, τούς ἔπεισε νά κάμνουν ταραχάς καί νά τόν ζητοῦν ᾿Επίσκοπον. Διά τοῦτο αἱ τοιαῦται δολιότητες καί τέχναι πρέπει τόσον πολλά νά παιδεύωνται, ὥστε οἱ ταύτας ποιοῦντες νά μήν ἀξιώνωνται οὔτε εἰς τόν θάνατόν τους νά κοινωνοῦσι καί νά μεταλαμβάνουν, ὄχι ὡσάν ᾿Επίσκοποι, ἀλλ᾿ οὔτε ὡσάν ἁπλῶς λαίκοί». 8) Καί ὁ Γ' Κανών τῆς ἰδίας Συνόδου διαγορεύει: "Καί τοῦτο προστεθῆναι ἀναγκαῖον, ἵνα μηδείς ᾿Επισκόπων ἀπό τῆς ἑαυτοῦ ἐπαρχίας εἰς ἑτέραν ἐπαρχίαν, ἐν ἧ τυγχάνουσιν ὄντες ᾿Επίσκοποι, διαβαίνη, εἰ μή τις παρά τῶν ἀδελφῶν τῶν ἐν αὐτῇ κληθείῃ, διά τό μή δοκεῖν ἡμᾶς τό τῆς ἀγάπης ἀποκλείειν πύλας". Καί ἐκ τῆς ἑρμηνείας: ῎Οχι μόνον ἐμποδίζωνται οἱ ᾿Επίσκοποι ἀπό τό νά ἀφίνωσι τήν μικροτέραν ἐπαρχίαν καί νά παίρνωσι τήν μεγαλητέραν, ἀαλλά ἀκόμη δέν συγχωροῦνται οὔτε νά πηγαίνουν ὀλότελα ἀπό τήν ἐπαρχίαν αὐτῶν εἰς ἄλλην ἐπαρχίαν ᾿Επισκόπων, διά νά ἐνεργήσουν τι ᾿Αρχιερατικόν, χωρίς νά προσκαλεσθοῦν ἀπό αὐτούς, κατά τόν παρόντα Κανόνα. Πλήν καί τοῦτο τό νά πηγαίνουν προσκαλεσμένοι συγχωρεῖ ὀ Κανών, διά νά μή ἀποκλείεται ἡ ἀγάπη καί ἠ πρός ἀλλήλους φιλαδελφία τῶν ᾿Επισκόπων". Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου Θεοῦ. Εἰς τό Πηδάλιον καί εἰς τάς ἐξηγήσεις τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων τόν λαβόντα δύο ᾿Επισκοπάς ὀνομάζουν "δίγαμον", τόν δέ "ἐπιχειροῦντα" νά καταλάβη ἄλλην μεγαλυτέραν ᾿Επισκοπήν "μοιχεπιβάτην". ᾿Εδῶ πρόκειται περί συντονισμένων ἐκβιαστικῶν, παρανόμων, συνωμοτικῶν ἐνρεγειῶν. Τί εἴπομεν καί τί λαλήσωμεν.... Κατόπιν τούτου, φιλαδέλφως σᾶς παρακαλῶ, διορθῶστε πρίν εἶναι ἀργά. ῾Ο Μακαριώτατος νά ἀνακαλέση τήν παραίτησίν του καί οἱ ᾿Αρχιερεῖς πού ὑπέγραψαν τήν ἀποδοχήν τῆς παραιτήσεως (εὐτυχῶς ὀλίγοι) νά ἐπανορθώσουν. Καί ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς νά ἀναθεωρήση τήν στάσιν του, ἄλλως δέν βλέπω θεραπείαν τῶν κακῶν πού ἐπηκολούθησαν. ῎Ας εἰσέλθωμεν εἰς τήν Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, ἔχοντες ὑπ᾿ ὄψιν τοῦτο: "᾿Ιδού καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού καιρός μετανοίας, ἀποθώμεθα τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἐνδυσώμεθα τά ὅπλα τοῦ φωτός", περιπατοῦντες εὐσχημόνως ἐν τῷ φωτί τοῦ Χριστοῦ. ΑΜΗΝ. Μετά πόνου ψυχῆς, ἀγωνίας καί χρηστῶν ἐλπίδων ἔτι δέ καί τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης ᾿Ελάχιστος συλλειτουργός σας + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ Εἰς τό Προοίμιον τοῦ Τόμου γράφονται τά ἑξῆς χαρακτηριστικά: "᾿Εκ Θεοῦ ἄρχεσθαι καί εἰς Θεόν ἀναπαύεσθαι, ἡ θεολόγος παρεγγυᾶται φωνή τοῖς μέλλουσιν ὅπως δήποτε ἐμβατεύειν πράγμασι σωστικοῖς τε τῶν ψυχῶν καί συντηρητικοῖς ἀρχαίων ἐθῶνμ· πᾶσα γάρ ἀπόφασις τάς ἀφορμάς ἐκεθεν λαβοῦσα, εἰς εὔχρηστον ἀπολήγει πέρας καί ἀρέσκον αὐτῷ· ἀλλά καί ὁ προφητικώτατος Σολομών φάσκων ἐν τοῖς ἰδίοις πονήμασι: σύνεσις ἐν πολλῇ βουλῇ, δίδωσιν ἐννοῶν, ὅση ἐστί πρός ὠφέλειαν ἡ ἀπό τῶν ἱερῶν Κανόνων ἐπαγομένη βουλή, καί ἡ ἀπό τῶν θείων πατέρων συλλεγομένη σύνεσις· τῇ γάρ συνδρομῇ τῶν πολλῶν βουλευμάτων κατατροποῦμεν τό λανθάνον καί ὑποκαθήμενον ἀσύνετον νόημα, ἐκθρώσκει δέ τό συνετόν κοινοβούλιον, ὡσεί τις ὁπλιτοπάλας ἀκοντιστής, πᾶσαν ἀμφιβολίαν εὐσθενῶς διαλύον· διό οὐδέ τις ἀμφιγνωμήσειε τούς ἐκ Θεοῦ ἀρχομένους καί εἰς Θεόν ἀναπαυομένους, τῇ συνδρομῇ τῶν πολλῶν καί καλῶν βουλευμάτων, μή τυχεῖν τῶν ὧν δι᾿ ἐφέσεως ἔχουσι· τοίνυν θαρρήσαντες τούτοις ἅτε τῷ Θεῶ λατρευταί, καί τῷ κοινοβουλίῳ τῶν ἀποστόλων καί κανόνων καί συνοδικῶν ἀποφάσεων ἐπερειδόμενοι, πρός τάς ἐρωτήσεις τάς ἀποκρίσεις (ποιούμεθα), πρό πάντων τῆς ἀπό τούτων ψυχικῆς ὠφελείας στοχαζόμενοι. Σημειωτέον ὅτι Τόμος λέγεται ἡ ἐπαγομένη παρά τῆς Συνόδου ἀπόφασις ἐφ᾿ οἱασδήποτε ὑποθέσεως, τό τέμνειν πάσας τάς ἀμφιβολίας καί διαλύειν πάσας τάς προφερομένας ἀμφισβητήσεις· ὥσπερ καί ὁ Νόμος διά τό νέμειν ἑκάστω τό ἀνῆκον δίκαιον καί μερίζειν τά ὁπωσοῦν δοκοῦντα συγκεχυμένα καί δυσδιάκριτα" Μετά τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης καί ἀδελφικῶν ἀσπασμῶν + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ ΠΕΡΙ π. ΘΩΜΑ Ταῦτα, ἔχων ὑπ᾿ ὄψιν του ὁ αἰδ/τος π. Θωμᾶς, ὁ ὁποῖος γνωρίζει πολύ καλά τήν Σεβασμιότητά του ἀπό πολλάς δεκαετίας, ἔπραξε πολύ ὀρθά ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΑΣ, κατά τήν ὀρθόδοξον ῾Ιερατικήν του συνείδησιν, καί δι᾿ ὅλους τούς προαναφερθέντας λόγους, τοῦ ὀνόματος τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, ἀφοῦ οἱ συνεδριάσαντες τήν 21-2-03, ἡμέραν Πέμπτην, δέν εἶχον τήν τόλμην νά ἀνακαλέσουν τό ἐφάμαρτον καί ἐλεεινόν (ὑπ᾿ ἀριθμ. 3180/5-2-03) "ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ". Κατόπιν τούτων, κατά τήν ἐμήν ἄποψιν, τήν ὁποίαν θεωροῦμεν ἐντός τῆς Κανονικῆς τάξεως καί τήν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησιαστικήν δεοντολογίαν ἱο Σεβ/τος Πειραιῶς ὀφείλει νά ζητήση συγγνώμην παρά τοῦ γέροντος Λευϊτου π. Θωμᾶ Κοντογιάννη, καί νά σπεύση νά ἀνακαλέση ὅλον τό βαρύτατα ἐφάμαρτον σενάριο καί νά ἐκδοθῆ νέον ᾿Εγκύκλιον ἀνακοινωθέν διά τοῦ ὀποίου καί τυπικά θά ἀπανφέρει τό μνημόσυνον τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου. ᾿Εφ᾿ ὅσον ὅμως δέν ἀνακαλεῖται ὀλόκληρος ἡ συμπαιγνία, ἀλλά κατά τό κοινῶς λεγόμενον οἱ δράσται "λουφάζουν" καί θολώνουν τά ὕδατα ὡς ἄλλη "σουπιά", ὑπό ΑΡΓΙΑΝ πρέπει νά τεθῇ πρῶτα ὁ Σεβ/τος κ. Νικόλαος καί ὁ Μακαριώτατος, διότι αὐτοί εἶναι οἱ πρῶτοι καί .αμεσοι αὐτουργοί τῆς φοβερᾶς συμπαιγνίας περί "παραιτήσεώς" του, ἐνῶ παρέσυραν καί τούς Σεβ/τους κ.κ. Παχώμιον καί Γαλακτίωνα, τούς ὁποίους ὅμως, ἔστω καί δευτερευόντως, κατέστησαν συνενόχους καί συνυποδίκους. Δέν πρέπει νά ἀγνοῇ ὁ Σεβ/τος κ. Νικόλαος, ὅτι οὕτω τελεῖ ἐν βαρυτάτη ὑποδικίᾳ καί ὅτι ἄν λειτουργοῦσε Κανονικά ὁ ῾Ιερός θεσμός τῆς Συνόδου, πρῶτος ἡ Σεβασμιότης του ἔπρεπε νά ἀπολογηθῆ διά τό "φιάσκο" τόσον τῆς 5-2-03, ὅσον καί ἐκεῖνο τῆς 19-2-03 κατά τινας "περί .... ἐνθρονίσεως" του (διότι ἔτσι τούς ἐνημέρωσε) ἤ περί "ἐκλογῆς" του. Πῶς μετά ἀπό ὅλα αὐτά συνεχίζει καί παραμένει "σκληροτράχηλος" καί "ἀπερίτμητος", καί ἀπειλεῖ τόν Γέροντα π. Θωμᾶ μέ "ἀργία" καί τοῦ κλείνει τό τηλέφωνο; Μέ τοιαύτην καρδίαν εἰσῆλθε εἰς τήν μεγάλην Τεσσαρακοστήν; Πρίν πληροφορηθῶ αὐτό τό θλιβερό γεγονός, ἤδη εἶχον ἀποφασίσει νά γράψω καί τά κάτωθι, ὡς συνέχεια τῶν ἀποσταλέντων σχετικῶν ἐγγράφων τοῦ Σεβ/του Κηρύκου. Αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἔρριψαν τόν Σεβ/το Πειραιῶς εἰς αὐτόν τόν τελευταῖο λάκκο, καί οἱ ὁποῖοι, ὅταν εἶναι κατ᾿ ἰδίαν, "καγχάζουν" διά τό πάθημά του, οἱ ἴδιοι, λέγω, ἀπό τό 1998, ἐκίνησαν τήν πτέρναν των κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου καί ἀπό τόν ᾿Ιούνιον τοῦ 1999, πού ἔπεσε ὁ Σεβ/τος στά "δίκτυά" τους, δέν ἡσύχασαν μέχρι πού, μετά ἀπό σατανικές ραδιουργίες περί "ὑποδικίας του", καί προηγουμένως μέ "στητές" βρώμικες, σάν τήν συνείδησί τους ψευτοκαταγγελίες, τίς ὁποῖες ὅμως ἔκαμαν καί "κατηγορητήρια", καί μετά ἀπό 4 ὁλόκληρα χρόνια τούς ἔβαλαν νά ὑπογράψουν καί "ΑΠΟΦΑΣΙΝ" - βδέλυγμα κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, ὅλα αὐτά ΤΟΥΣ ΕΚΔΙΚΟΥΝΤΑΙ. ᾿Αλλά Θεός οὐ μυκτηρίζεται.. Δέν στέγνωσε ἀκόμη τό μελάνι τῆς ὑπογραφῆς σ᾿ αὐτό τό βδέλυγμα - "ἀπόφασιν", καί οἱ ἴδιοι, τούς ἔρριψαν σέ πραγματική ΥΠΟΔΙΚΙΑ, ἡ ὁποία κατά τούς Κανόνας καί, ἐφ᾿ ὅσον παραμείνουν ἀμετανόητοι, ἐπισύρει τήν ἐσχάτην τῶν ποινῶν. Αὐτά δέν τά γράφω χαιρεκάκως, ἀλλά ἐν πένθει καί προσευχῇ νά ἀνοιγοῦν οἱ ὀφθαλμοί τινῶν, καί νά ἴδουν ποῦ τούς ἔχουν φθάσει ἐκμεταλλευόμενοι τήν ... ματαιοφροσύνη τους. ῎Ας μήν οἱ Σεβασμιώτατοι τό Πάσχα διά νά ἐπανέλθουν. ῎Ας παρακαλέσουν τώρα τόν Μακαριώτατο νά καλέση Σύνοδον, ναί τώρα, μέ θέμα ὄχι "ΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ", ἀλλά "ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ", ὥστε νά ἀνακληθοῦν τά πάντα ἀπό τήν 5-2-03, διά νά ἔλθη ἡ ἀγάπη καί μέ ἀρετές μετανοίας νά νηστεύσωμεν ὄχι μόνον σωματικῶς (ὁ διάβολος δέν τρώει ποτέ), ἀλλά νεκρώνοντες τά πάθη μας καί ἱεραρχοῦντες τά ἐκκρεμοῦντα θέματα Πίστεως καί ῾Ομολογίας. Πρέπει νά ἐπιλυθοῦν ὑπό τήν Προεδρίαν τοῦ Μακαριωτάτου, διότι ὅλα τά κακά τῶν τελευταίων ἐτῶν ὑπό τήν Προεδρίαν του προέκυψαν, καί βεβαίως καί μέ τήν ἀρωγήν τοῦ Σεβ/του κ. Νικολάου καί ἄλλων. Καί τοῦτο ἐπιθυμῶ νά διατυπώσω. Θέλω εὐσεβάστως νά ἐπιστήσω τήν προσοχήν πρός πάντας τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς, ἀλλά καί πρός τούς φερομένους ὡς ὑποψηφίους διά τήν ὑψίστην ᾿Επισκοπικήν διακονίαν Κληρικούς μας (ἀγαπητοί καί σεβαστοί καί ἀξιόλογοι ὅλοι τους, τούς ὁποίους ἡμεῖς μέν εἴχομεν ὡς ὑποψηφίους ἀπό 1995, ἐνῶ ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς τούς ἀπέρριιπτε καί μέχρι τήν 5-2-03) ὅτι μέ τά σημερινά δεδομένα οὐδείς δύναται νά εἶναι ὐποψήφιος πρός ᾿Αρχιερατείαν. ῎Αν δέν λύση ἕκαστος τήν μέχρι σήμερον παθητικήν ἤ τουλάχιστον σιωπηλήν ἤ οὐδετέραν στάσιν του ἔναντι τῶν κορυφαίων θεμάτων Πίστεως καί ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, γνωμοδοτήσουν ἐπί τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν πέντε καί δικαιολογήσουν τήν μέχρι σήμερον ἀδικαιολόγητον συμπεριφοράν των ἐπί τοῦ Θεολογικιοῦ Διαλόγου, τοῦ γνωστοῦ ᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος 54/76 καί τῶν συγχρόνων δικαστικῶν ἀποφάσεων, αἱ ὁποῖαι προσβάλλουν εὐθέως τήν τε ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἄν δέν συνεργήσουν συμμετέχοντες εἰς μεγάλην Σύνοδον, ὥστε νά ληφθοῦν Κανονικαί καί ὀρθόδοξοι ἀποφάσεις μέσα ἀπό τάς ὁποίας θά διακηρύσσεται, λόγω τε καί ἔργω, ἡ καθαρά Πίστις καί ῾Ομολογία ἐπί τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, δέν .....νέας χειροτονίας ᾿Επισκόπων. ............................................ ᾿Εδῶ ἐξετάζεται τό δικαίωμα ἑνός Κληρικοῦ νά ἀρνηθῆ τήν ἀναγνώρισιν μιᾶς τοιαύτης παραιτήσεως καί τήν μνημόνευσιν ἤ μή τοῦ ὀνόματος τοῦ Σεβτου κ. Νικολάου. ῾Ο ῾Ιερεύς, προκειμένου νά μνημονεύση τοῦ ὀνόματος τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου καί ὄχι τοῦ ὡς "Τοποτηρητοῦ" ἐμφανιζομένου Πειραιῶς κ. Νικολάου, ἔλαβεν ὑπ᾿ ὄψιν του τά κάτωθι, τά ὁποῖα οὐδείς ἔχει δικαίωμα νά μή λαμβάνη ὑπ᾿ ὄψιν, διά τοῦτο τά γράφωμεν. 1) Κατ᾿ ἀρχήν, ὁ αἰδ/τος π. Θωμᾶς Κοντογιάννης, αὐτός ὁ ἁπλοῦς καί πιστώτατος Γέρων λευΐτης, ὅπως καί κάθε ἄλλος εὐσεβής καί πιστός λευΐτης, ἔχει πληροφορηθεῖ καί βεβαιωθεῖ ὅτι ἡ δήλωσις ἐκ μέρους τοῦ Μακαριωτάτου περί "παραιτήσεώς του" ἦτο ἀποτέλεσμα μιᾶς ἀπό μακροῦ ἀήθους προσχεδιασμένης καί συμπεφωνημένης καί δή μετά ἱεροσύλου συναλλαγῆς συμπαιγνία. Αὐτήν τήν "παραίτησιν" μεταξύ ἄλλων ἐπέσπευσεν καί ἡ γνωστή ἐσχάτως ἐκδηλωθεῖσα, πλήν ἀποτυχοῦσα, συνωμοσία τοῦ Μακαριωτάτου μετά τοῦ ἰδίου ᾿Επισκόπου κ. Νικολάου (τήν 16 καί 19-11-02) νά ἐκδιώξουν ἐκ τῆς ἐνορίας τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν τόν Σεβ/τον κ. Κήρυκον . 2) ᾿Επίσης ὁ Αἰδ/τος π. Θωμᾶς ἀσφαλῶς ἔλαβεν ὑπ᾿ ὄψιν του, ὅτι ἐπ᾿ αὐτῆς τῆς παραιτήσεως - "φιάσκο" ὑπεβλήθησαν ὑπό τῆς ἐλαχιστότητός μου ᾿Ενστάσεις καί Καταγγελίαι μέ ἀριθμ. Πρωτ. α) 311/12-2-03, β) 312/13-2-03 γ) 313/15-2-03 δ) 314/20-2-03 καί ε) 315/22-2-03, τά ὁποῖα, εἶναι βέβαιον ὅτι ἡ αἰδεσιμότης του τά ἐμελέτησε μετά πολλῆς προσοχῆς, ἐνῶ καί κάθε ἄλλος πρώτιστα Κληρικός καί κατόπιν καί κάθε πιστός πρέπει νά μελετήση καί νά ἀναλάβη τάς εὐθύνας διά νά μή καθίσταται κοινωνός τῆς χείρονος τῆς "Σιμωνίας" συμπαιγνίας συναλλαγῆς. 3) Πέραν τούτων καί ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος, ἔδωκε τήν πληροφορίαν, ὅτι τήν 22-2-03, ἡμέραν Παρασκευήν, συσκεφθέντες ἀπό κοινοῦ οἱ Σεβασμιώτατοι Πειραιῶς κ. Νικόλαος, ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος, Περιστερίου κ. Γαλακτίων καί Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέας, ἀπεφάσισαν νά μεταφέρουν ὅλα τά θέματα μετά τό Πάσχα, ὁ δέ Σεβασμιώτατος κ. Νικόλαος, ὁσάκις χρειασθῇ, θά ἐνεργῆ ὡς ᾿Αντιπρόεδρος. Ταῦτα ἐπίσης ἐρωτηθείς ἐπεβεβαίωσε καί ὁ Σεβ/τος Περιστερίου κ. Γαλακτίων, καθώς καί ὁ αἰδ/τος π. Εὐστάθιος τήν ἑπομένην καί μόλις πρό τῆς ἀναχωρήσεώς του δι᾿ Αὐστραλίαν. 4) ῾Ο αἰδ/τος π. Θωμᾶς ἔλαβεν ὑπ᾿ ὄψιν του τά προαναφερθέντα ἔγγραφα ἐκ τῶν ὁποίων πέραν τῶν περί συμπαιγνίας πρός συναλλαγήν, ἰδιαίτερα σαφῶς καί ρητῶς προκύπτει, ὅτι δέν προβλέπεται παραίτησις τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, ἀλλά καί ὅτι ὑπ᾿ αὐτάς τάς συνθήκας, ὑπό τάς ὁποίας συνέβη ἡ παραίτησις τοῦ Μακαριωτάτου κλπ. Ταῦτα συνεπάγονται καί καθαίρεσιν, καί ἀσφαλῶς ὄχι μόνον διά τόν ἀποτολμήσαντα νά παραιτηθῆ, ἀλλά καί διά τόν ὑφαρπάσαντα τόν θρόνον τοῦ "Τοποτηρητοῦ", καθ᾿ ὅ προσδοκία ἐτῶν.... ἀλλά καί εἰς ταῦτα συνεργήσαντας ᾿Αρχιερεῖς. Δέν ἀμφιβάλλει οὐδείς ἐχέφρων ὅτι καί πρός χάριν τῆς νοσηρᾶς φιλοδοξίας τοῦ κ. Νικολάου, νά ὀνομασθῆ "Μακαριώτατος" συνελήφθη ἡ τολμηρά συμπαιγνία καί συνεφωνήθη ἡ ἱερόσυλος συναλλαγή ὑπό τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου.. 5) ᾿Επί τούτοις ἐλήφθησαν ὑπ᾿ ὄψιν καί ὅτι τόσον ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης κ. Πανάρετος ἀμέσως ἀπεδοκίμασε τήν πρᾶξιν καί ἠρνήθη οἱανδήποτε συμμετοχήν, ἐνῶ ὁμοίως ἔπραξε μέχρι σήμερον καί ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης Βεροίας κ. Ταράσιος. Ταῦτα, ἔχων ὑπ᾿ ὄψιν του ὁ αἰδ/τος π. Θωμᾶς, ὁ ὁποῖος γνωρίζει πολύ καλά τήν Σεβασμιότητά του ἀπό πολλάς δεκαετίας, ἔπραξε πολύ ὀρθά ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΑΣ, κατά τήν ὀρθόδοξον ῾Ιερατικήν του συνείδησιν, καί δι᾿ ὅλους τούς προαναφερθέντας λόγους, τοῦ ὀνόματος τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, ἀφοῦ οἱ συνεδριάσαντες τήν 21-2-03, ἡμέραν Πέμπτην, δέν εἶχον τήν τόλμην νά ἀνακαλέσουν τό ἐφάμαρτον καί ἐλεεινόν (ὑπ᾿ ἀριθμ. 3180/5-2-03) "ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ". Κατόπιν τούτων, κατά τήν ἐμήν ἄποψιν, τήν ὁποίαν θεωροῦμεν ἐντός τῆς Κανονικῆς τάξεως καί τήν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησιαστικήν δεοντολογίαν ἱο Σεβ/τος Πειραιῶς ὀφείλει νά ζητήση συγγνώμην παρά τοῦ γέροντος Λευϊτου π. Θωμᾶ Κοντογιάννη, καί νά σπεύση νά ἀνακαλέση ὅλον τό βαρύτατα ἐφάμαρτον σενάριο καί νά ἐκδοθῆ νέον ᾿Εγκύκλιον ἀνακοινωθέν διά τοῦ ὀποίου καί τυπικά θά ἀπανφέρει τό μνημόσυνον τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου. ᾿Εφ᾿ ὅσον ὅμως δέν ἀνακαλεῖται ὀλόκληρος ἡ συμπαιγνία, ἀλλά κατά τό κοινῶς λεγόμενον οἱ δράσται "λουφάζουν" καί θολώνουν τά ὕδατα ὡς ἄλλη "σουπιά", ὑπό ΑΡΓΙΑΝ πρέπει νά τεθῇ πρῶτα ὁ Σεβ/τος κ. Νικόλαος καί ὁ Μακαριώτατος, διότι αὐτοί εἶναι οἱ πρῶτοι καί .αμεσοι αὐτουργοί τῆς φοβερᾶς συμπαιγνίας περί "παραιτήσεώς" του, ἐνῶ παρέσυραν καί τούς Σεβ/τους κ.κ. Παχώμιον καί Γαλακτίωνα, τούς ὁποίους ὅμως, ἔστω καί δευτερευόντως, κατέστησαν συνενόχους καί συνυποδίκους. Δέν πρέπει νά ἀγνοῇ ὁ Σεβ/τος κ. Νικόλαος, ὅτι οὕτω τελεῖ ἐν βαρυτάτη ὑποδικίᾳ καί ὅτι ἄν λειτουργοῦσε Κανονικά ὁ ῾Ιερός θεσμός τῆς Συνόδου, πρῶτος ἡ Σεβασμιότης του ἔπρεπε νά ἀπολογηθῆ διά τό "φιάσκο" τόσον τῆς 5-2-03, ὅσον καί ἐκεῖνο τῆς 19-2-03 κατά τινας "περί .... ἐνθρονίσεως" του (διότι ἔτσι τούς ἐνημέρωσε) ἤ περί "ἐκλογῆς" του. Πῶς μετά ἀπό ὅλα αὐτά συνεχίζει καί παραμένει "σκληροτράχηλος" καί "ἀπερίτμητος", καί ἀπειλεῖ τόν Γέροντα π. Θωμᾶ μέ "ἀργία" καί τοῦ κλείνει τό τηλέφωνο; Μέ τοιαύτην καρδίαν εἰσῆλθε εἰς τήν μεγάλην Τεσσαρακοστήν; Πρίν πληροφορηθῶ αὐτό τό θλιβερό γεγονός, ἤδη εἶχον ἀποφασίσει νά γράψω καί τά κάτωθι, ὡς συνέχεια τῶν ἀποσταλέντων σχετικῶν ἐγγράφων τοῦ Σεβ/του Κηρύκου. Αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἔρριψαν τόν Σεβ/το Πειραιῶς εἰς αὐτόν τόν τελευταῖο λάκκο, καί οἱ ὁποῖοι, ὅταν εἶναι κατ᾿ ἰδίαν, "καγχάζουν" διά τό πάθημά του, οἱ ἴδιοι, λέγω, ἀπό τό 1998, ἐκίνησαν τήν πτέρναν των κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου καί ἀπό τόν ᾿Ιούνιον τοῦ 1999, πού ἔπεσε ὁ Σεβ/τος στά "δίκτυά" τους, δέν ἡσύχασαν μέχρι πού, μετά ἀπό σατανικές ραδιουργίες περί "ὑποδικίας του", καί προηγουμένως μέ "στητές" βρώμικες, σάν τήν συνείδησί τους ψευτοκαταγγελίες, τίς ὁποῖες ὅμως ἔκαμαν καί "κατηγορητήρια", καί μετά ἀπό 4 ὁλόκληρα χρόνια τούς ἔβαλαν νά ὑπογράψουν καί "ΑΠΟΦΑΣΙΝ" - βδέλυγμα κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, ὅλα αὐτά ΤΟΥΣ ΕΚΔΙΚΟΥΝΤΑΙ. ᾿Αλλά Θεός οὐ μυκτηρίζεται.. Δέν στέγνωσε ἀκόμη τό μελάνι τῆς ὑπογραφῆς σ᾿ αὐτό τό βδέλυγμα - "ἀπόφασιν", καί οἱ ἴδιοι, τούς ἔρριψαν σέ πραγματική ΥΠΟΔΙΚΙΑ, ἡ ὁποία κατά τούς Κανόνας καί, ἐφ᾿ ὅσον παραμείνουν ἀμετανόητοι, ἐπισύρει τήν ἐσχάτην τῶν ποινῶν. Αὐτά δέν τά γράφω χαιρεκάκως, ἀλλά ἐν πένθει καί προσευχῇ νά ἀνοιγοῦν οἱ ὀφθαλμοί τινῶν, καί νά ἴδουν ποῦ τούς ἔχουν φθάσει ἐκμεταλλευόμενοι τήν ... ματαιοφροσύνη τους. ῎Ας μήν οἱ Σεβασμιώτατοι τό Πάσχα διά νά ἐπανέλθουν. ῎Ας παρακαλέσουν τώρα τόν Μακαριώτατο νά καλέση Σύνοδον, ναί τώρα, μέ θέμα ὄχι "ΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ", ἀλλά "ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ", ὥστε νά ἀνακληθοῦν τά πάντα ἀπό τήν 5-2-03, διά νά ἔλθη ἡ ἀγάπη καί μέ ἀρετές μετανοίας νά νηστεύσωμεν ὄχι μόνον σωματικῶς (ὁ διάβολος δέν τρώει ποτέ), ἀλλά νεκρώνοντες τά πάθη μας καί ἱεραρχοῦντες τά ἐκκρεμοῦντα θέματα Πίστεως καί ῾Ομολογίας. Πρέπει νά ἐπιλυθοῦν ὑπό τήν Προεδρίαν τοῦ Μακαριωτάτου, διότι ὅλα τά κακά τῶν τελευταίων ἐτῶν ὑπό τήν Προεδρίαν του προέκυψαν, καί βεβαίως καί μέ τήν ἀρωγήν τοῦ Σεβ/του κ. Νικολάου καί ἄλλων. Καί τοῦτο ἐπιθυμῶ νά διατυπώσω. Θέλω εὐσεβάστως νά ἐπιστήσω τήν προσοχήν πρός πάντας τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς, ἀλλά καί πρός τούς φερομένους ὡς ὑποψηφίους διά τήν ὑψίστην ᾿Επισκοπικήν διακονίαν Κληρικούς μας (ἀγαπητοί καί σεβαστοί καί ἀξιόλογοι ὅλοι τους, τούς ὁποίους ἡμεῖς μέν εἴχομεν ὡς ὑποψηφίους ἀπό 1995, ἐνῶ ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς τούς ἀπέρριιπτε καί μέχρι τήν 5-2-03) ὅτι μέ τά σημερινά δεδομένα οὐδείς δύναται νά εἶναι ὐποψήφιος πρός ᾿Αρχιερατείαν. ῎Αν δέν λύση ἕκαστος τήν μέχρι σήμερον παθητικήν ἤ τουλάχιστον σιωπηλήν ἤ οὐδετέραν στάσιν του ἔναντι τῶν κορυφαίων θεμάτων Πίστεως καί ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, γνωμοδοτήσουν ἐπί τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν πέντε καί δικαιολογήσουν τήν μέχρι σήμερον ἀδικαιολόγητον συμπεριφοράν των ἐπί τοῦ Θεολογικιοῦ Διαλόγου, τοῦ γνωστοῦ ᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος 54/76 καί τῶν συγχρόνων δικαστικῶν ἀποφάσεων, αἱ ὁποῖαι προσβάλλουν εὐθέως τήν τε ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἄν δέν συνεργήσουν συμμετέχοντες εἰς μεγάλην Σύνοδον, ὥστε νά ληφθοῦν Κανονικαί καί ὀρθόδοξοι ἀποφάσεις μέσα ἀπό τάς ὁποίας θά διακηρύσσεται, λόγω τε καί ἔργω, ἡ καθαρά Πίστις καί ῾Ομολογία ἐπί τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, δέν συμφωνῶ διά νέας χειροτονίας ᾿Επισκόπων. ............................................ Μητροπολίτης Μεσογαίας Κήρυκος πρός Μητροπολίτην Πειραιῶς Νικόλαον. «Μή προχωρήσετε εἰς τά παράνομα σχέδιά τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου καί τῶν ξένων Κέντρων Εἶναι παρανομία. Ὅλα θά ἀποβοῦν εἰς βάρος σας». ᾿Αναγκάζομαι νά ἀπευθυνθῶ πάλιν εἰς τήν Σεβασμιότητά σας καί νά σᾶς ὑπομνήσω τό ᾿Αρχιερατικόν χρέος πού ἔχετε ὡς πρῶτος τῇ τάξει μετά τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον νά φυλάξητε τήν Κανονικήν Τάξιν καί νά προχωρῆτε εἰς ἐνεργείας αἱ ὁποῖαι καί ἐσᾶς ἐκθέτουν, διότι σᾶς καθιστοῦν παραβάτην τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων καί περαιτἐρω ὑπόδικον, καί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν δημιουργοῦν σύγχυσιν καί ταραχήν. ᾿Ιδού ἡ αἰτία πού σᾶς ξαναγράφω πάλιν: ᾿Ενῶ, ὡς ἐπληροφορήθην, προχθές στήν ᾿Ενδημοῦσα (22-2-03) ἀπεφασίσατε, ὕστερα ἀπό τήν δική μου ἄρνησιν νά ἀναγνωρίσω "ὡς τελεσμένας τάς βεβιασμένας παρανόμους καί ἀντικανονικάς ἐνεργείας τῆς 5-2-03) νά συζητήσετε μετά τό Πάσχα "ἐξ ὑπαρχῆς τό θέμα τῆς παραιτήσεως τῆς παραιτήσεως καί ὅτι δέν θά ἐνεργῆτε καί δέν θά ὑπογράφετε ὡς Τοποτηρητής" ἐν τούτοις τόν ῾Ιερέα π. Θωμᾶ τόν ἀπειλήσατε ἀκόμη καί μέ ἀργία "ἄν συνεχίση νά μνημονεύη τόν Μακαριώτατο". Καθ᾿ ἡμᾶς ἡ ἐνέργειά σας αὐτή, πρίν τακτοποιηθῆ τελεσιδίκως τό θέμα τῆς "παραιτήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου, εἶναι μία ἀκόμη ἐκ μέρους παραβίασις τῆς Κανονικῆς τάξεως, ἡ ὁποία ἀποκαλύπτει μέν τά μύχια τῶν καρδιῶν σας καί τόν πόθον σας νά λάβετε τόν θρόνον τῶν ᾿Αθηνῶν, ἀλλά καί μία φοβερά ἀποκάλυψις διά τό τί συνέβη, ὥστε νά φθάση ὀ ᾿Αρχιεπίσκοπος νά "παραιτηθῇ". ᾿Επιβεβαιώνετε μέ αὐτή σας τήν ἐνέργεια, τά ὅσα γράφω εἰς προηγουμένας μου ἐπιστολάς περί "συμπαιγνιῶν" καί "συναλλαγῶν", κάτι βέβαια πού πέραν τῶν συγκεκριμένων καταγγελιῶν πού θά κάνω ἐν Συνόδῳ, ὅταν μοῦ ζητηθῆ, εἶναι κοινῶς ἀποδεκτόν, (κατά τό κοινῶς λεγόμενον: "ὁ κόσμος τὤχει τούμπανο καί μεῖς κρυφό καμάρι"), ὅτι ἐν συνεργασίᾳ, ἤ μᾶλλον συνωμοτικῇ συμφωνίᾳ - συναλλαγῇ μετά τοῦ παρασυνοδικοῦ καταστημένου, ἐπιδιώξατε ζῶντος τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, νά ἀναρριχηθῆτε εἰς τόν ᾿Αρχιεπισκοπικόν Θρόνον. Φιλαδέλφως σᾶς παρακαλῶ νά μή προχωρήσετε στά παράνομα σχέδια τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, τά ὁποῖα ἐκκινοῦν ἀπό ξένα Κέντρα, καί τά ὁποῖα σκοπόν τήν δημιουργία ἑνός τρίτου σχίσματος διά νά δύνανται ἀνενόχλητοι οἱ Φλωρινικοί καί πίσω ἀπ᾿ αὐτούς ὁ Χριστόδουλος νά κάμνουν τά προγράμματά τους. Μήν προχωρεῖτε στά σχέδια περί χειροτονιῶν συγκεκριμένων προσώπων, διότι αὐτοί τούς ὁποίους σᾶς εἶπεν ὁ Μακαριώτατος νά χειροτονήσετε πρώτους (διά νά μή χαθῇ ἡ εὐκαιρία) πρέπει προηγουμένως νά ἀποδείξουν ἐν τῇ πράξει, αὐτά πού ἐν τοῖς λόγοις ἄλλοτε δέχονται καί ἄλλοτε ἀπορρίπτουν, ὅτι δέν συνεργάζονται μέ ξένα Κέντρα, ὅτι ἔχουν τήν γνησίαν ἐκκλησιολογικήν ὀρθόδοξον συνείδησιν, καί ὅτι εἶναι διατεθειμένου νά συμβάλλουν εἰς τήν κατά Θεόν καί ὀρθόδοξον τρόπον ἀντιμετώπισιν τῶν προβλημάτων, τά ὁποῖα κυρίως αὐτοί μέ τήν ὑποστήριξιν τῶν Σακκαρέλλων καί Καλλινίκων ἐδημιούργησαν. Μή προχωρῆτε εἰς ὅλα αὐτά, διότι ἐπιδεινώνουν τήν εἰς βάρος σας κατἀστασιν. Μή ξεχνᾶτε, ὅτι καί εἰς βάρος σας ὑφίστανται Καταγγελίαι, καί διά θέματα Κανονικῆς τάξεως καί διά θέματα Πιστεως καί πρέπει νά ἐκδικασθοῦν ἁρμοδίως πρίν ἀπό ὁποιαδήποτε ἄλλην ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος τῆς "παραιτήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου. Καθ᾿ ἡμᾶς δέν πρέπει νά ξεχνᾶτε ὅτι ὅτι μέ αὐτήν τήν φιλοδοξίαν πού ἔχετε νά γίνετε "σώνει καί καλά" τό γρηγορώτερο καί "ὅπως ὅπως" καί νά ἀναγνωρισθῆτε Τοποτηρητής καί στήν συνέχεια ᾿Αρχιεπίσκοπος, ἐνῶ ζῇ ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος προσκρούει καί εἰς τήν ἠθικήν καί τήν Κανονικήν τάξιν. Τό ἱερόν Πηδάλιον λέγει διά τήν μετάθεσιν τοῦ Ἐπισκόπου ᾿Ιδού τί ἀναγράφεται εἰς τό ῾Ιερόν Πηδάλιον σχετικἀ μέ τήν μετάθεσιν ἑνός ᾿Επισκόπου ἀπό μίαν ᾿Επαρχίαν εἰς ἄλλην μεγαλυτέραν, διότι περί τούτου πρόκειται. ᾿Αναφερόμεθα εἰς τόν ῾Ιερόν Κανόνα ΙΔ ᾿Αποστολικόν, ὁ ὁποῖος λέγει: "᾿Επίσκοπον μή ἐξῆναι (δέν ἐπιτρέπεται) καταλείψαντα τήν ἑαυτοῦ παροικίαν, ἐτέρᾳ ἐπιπηδᾶν, κἄν ὑπό πλειόνων ἀναγκάζηται, εἰ μή τις εὔλογος αἰτία, ἤ ἡ τοῦτο βιαζομένη αὐτόν ποιεῖν, ὡς πλέον τι κέρδος δυναμένου αὐτοῦ τοῖς ἐκεῖσε, λόγω εὐσεβαίας συμβαλλέσθαι. Καί τοῦτο δέ οὐκ᾿ἀφ᾿ ἐυτοῦ, ἀλλά κρίσει πολλῶν ᾿Επισκόπων καί παρακλησει μεγίστη". Εἰς τήν ἑρμηνείαν γράφεται: "῎Αλλο εἶναι ἐπιπήδησις καί ᾿Επίβασις, ἀπό μίαν ἐπαρχίαν εἰς ἄλλην, καί ἄλλο εἶναι μετάθεσις καί μετάβασις. Καί ἡ μέν ἐπιπήδησις εἶναι, ὅταν πλεονεκτικῶς, καί αὐτοπροαιρέτως κινούμενος ὁ ᾿Αρχιερεύς, ἀφήση τήν ᾿Επαρχίαν του (ἤ μή ἔχων ἐπαρχίαν σχολάζη) καί ἀρπάση ἄλλην παραλόγως, ἥτρις καί κατακρίνεται, καί εἰς Κανονικά ὑπόκειται ἐπιτίμια, κατά τόν α' καί β' τῆς ἐν Σαρδικῇ. ..... ῞Οθεν καί ὁ παρών Κανών διορίζει ὅτι δέν εἶναι συγκεχωρημένον ὁ ᾿Επίσκοπος νά ἀφίνη τήν ἰδικήν του ἐπαρχίαν πλεονεκτικῶς καί ἀπό λόγου του, χωρίς καμμίαν εὔλογον αἰτίαν, νά ἐπιπηδᾶ εἰς ἄλλην, κἄν ἀναγκάζηται νά κάμη τοῦτο καί ἀπό ἄλλους. Τότε δέ νά μεταβαίνη εἰς ἐπαρχίαν ἄλλην, μικροτέραν ἤ μεγαλυτέραν, ἤ χηρεύουσαν, ὅταν εἶναι καμμία εὔλογος καί δικαία αἰτία, ὁποῦ τόν βιάζει εἰς τοῦτο. ῎Ηγουν, ὅταν δύναται νά προξενήση εἰς τούς χριστιανούς τῆς ἀπαρχίας ἐκείνης, περισσότερον κέρχος ψυχικόν, καί Πνευματικήν ὠφέλειαν, μέ τόν εὐσεβῆ λόγον τῆς διδασκαλίας του, ἀπό ἄλλον τινά. Πλήν, καί τοῦτο νά μή τό κάμη ἀφ᾿ ἑαυτοῦ του, δηλαδή μέ κίνημα ἰδικόν του, ἀλλά νά τό κάμη μέ κρίσιν, καί ψῆφον πολλῶν ᾿Επισκόπων, καί μέ μεγάλην παρακάλεσιν, καί ἀξίωσιν. ᾿Ανάγνωθι καί τούς συμφώνους Κανόνας Τῆς α, ιε, τῆς δ. ε, τῆς ἐν ᾿Αντιοχ. ισ καί κα, τῆς ἐν Σαρδικῇ α καί β, τῆς ἐν Καρθαγένη νζ. Εἰς δέ τήν ὑποσημείωσιν ἀναγράφεται: "Καθώς καί ὁ ἁγιώτατος Πρόκλος ἀπό Κυζίκου, καί ὁ Θεολόγος Γρηγόριος ἀπό Σασίμων, καί πολλοί ἄλλοι μέ τοιοῦτον οἰκονομικόν καί ἐξ᾿ ἀνάγκης τρόπον, καταλιπόντες τάς ᾿Επισκοπάς, καί Μητροπόλεις, ὁποῦ εἶχον πρότερον, μετετέθησαν εἰς τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως. ῾Ως ὁ Μελέτιος, ἀπό Σεβαστείας εἰς Βέρροιαν, ἔπειτα εἰς ᾿Αντιόχιειαν. Καί ὁ ᾿Αλέξανδρος, ἀπό Φλαυϊάδος εἰς ῾Ιεροσόλυμα. Καί ὁ μέγας Εὐστάθιος ἀπό Βερροίας τῆς ἐν Συρίᾳ εἰς ᾿Αντιόχειαν καί ἄλλοι. ᾿Επειδή δέ (κατά τόν Δοσίθεον βιβλίον γ τῆς Δωδεκαβίβλου, σελ. 221) ἡ οἰκονομία αὕτη ἔγινεν εἰς πολλούς καί μάλιστα ἐν τοῖς νῦν καιροῖς αἰτία κακίας· διά τοῦτο, φησίν, ὅταν γένηται μετάθεσις, εἶναι παράλογος καί παράνομος. ᾿Επειδή τά κατά καιρούς οἰκονομικῶς καί κατά ἀνάγκην γενόμενα, νόμος τῆς ᾿Εκκλησίας οὐ γίνονται. "῞Οθεν καί ἡ Συνοδική ἀπόκρισις, ὀποῦ ἔδωκεν ὁ Κωνστανττινουπόλεως Μανουήλ ἐν ἔτει 1250, ὅτι ὁ ᾿Επίσκοπος ποιήσας παραἰτησιν τῆς ᾿Επισκοπῆς του, δύναται νά αμετατεθῆ εἰς ἄλλην ᾿Επισκοπήν, βουλῇ τοῦ Μητροπολίτου, ακί τῶν λοιπῶν ᾿Επισκόπων. ῾Η ἀπόκρισις, λέγω, αὕτη, ὀλέθριος ἐστίν, καί ὡς τοῖς Κανόσιν ἐναντιουμένη ἀπόβλητος. Διό καί ὁ Καισαρείας ᾿Αρέθας, αἱ μεταθέσεις, λέγει, πλεονεξίαν χάριν καί δόξης κενῆς ἐφέσει ἐνεργοῦνται, ὧν ἑκάτερον βδελυκτόν, τόν μέν ὡς εἰδωλολατρεία, τό δέ ὡς ἑωσφόρου νόσημα. ῎Εγραφε δέ καί ὁ Ρώμης ᾿Ιούλιος τοῖς Εὐ7σεβιανοῖς. Εἰ ἀληθῶς ἴσην καί τήν αὐτήν ἡγεῖσθε τιμήν τῶν ᾿Επισκόπων, καί μή ἐκ τοῦ μεγέθους τῶν πόλεων κρίνετε τούς ᾿Επισκόπους ἔδει τήν πεπιστευμένην μικράν, μένειν ἐν τῇ πιστευθείση, καί μή ἐξουθενεῖν τήν πεπιστευμένην, μεταβαίνειν δέ εἰς τήν ἐγχειρισθεῖσαν, ἵνα τῆς μέν παρά Θεοῦ δοθείσης, καταφρονῇ, τήν δέ τῶν ἀνθρώπων κενονοξίαν, ἀγαπήση....(Καί τελειώνει ἠ ὑποσημείωσις). Σημείωσαι ὅτι οἰκονομικῶς, καί ὑποβιβασμός ᾿Επισκόπων ἔγεινεν ἀπό μεγαλυτέραν δηλαδή ᾿Επαρχίαν εἰς μικροτέραν. ᾿Ιωάννης γάρ ὁ Κυδωνιάτης ἀπό ᾿Αλεξανδρείας μετετέθη εἰς Τῦρον. ῎Εφη δέ καί τις τῶν Νομικῶν, ὅτι, τόν δύο λαβόντα ᾿Επισκοπάς, δίγαμον ὀνομάζομεν". Καί ἐρωτῶ τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς: ᾿Εάν τόν λαβόντα δύο ᾿Επισκοπάς "δίγαμον ὀνομάζομεν" τόν ἐπιχειροῦντα νά λάβη τήν ᾿Αρχιεπισκοπήν ἐκβιαστιῶς, συνωμοτικῶς, βεβιασμένως καί χωρίς νά τελειώση τό θέμα τῆς παραιτήσεως, ζῶντος δέ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, καί ἐνῶ οἱ ᾿Αρχιερεῖς τοῦ εζήτησαν νά μή ὑπογράφει ὡς Τοποτηρητής ἕως ὅτου τακτοποιηθῆ τό θέμα τῆς "Παραιτήσεως" Συνοδικῶς μετά τό Πάσχα, τόν καί ἀπαιτοῦντα ἀπό τούς Κληρικούς τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς νά τόν μνημονεύουν, εἰδ᾿ ἄλλως θά τούς βάλη ἀργίαν, πῶς νά τό ὀνομάζωμεν; ᾿Ασφαλῶς ὅπως λέγουν οἱ ῾Ιεροί Κανόνες: Μήπως "Μοιχεπιβάτην", "τύραννον" κλπ; ᾿Οψόμεθα. Προηγουμένως θέλω νά ὑπογραμμίσω ὅτι εἰς τό Προοίμιον τοῦ Τόμου γράφονται τά ἑξῆς χαρακτηριστικά: "᾿Εκ Θεοῦ ἄρχεσθαι καί εἰς Θεόν ἀναπαύεσθαι, ἡ θεολόγος παρεγγυᾶται φωνή τοῖς μέλλουσιν ὅπως δήποτε ἐμβατεύειν πράγμασι σωστικοῖς τε τῶν ψυχῶν καί συντηρητικοῖς ἀρχαίων ἐθῶνμ· πᾶσα γάρ ἀπόφασις τάς ἀφορμάς ἐκεθεν λαβοῦσα, εἰς εὔχρηστον ἀπολήγει πέρας καί ἀρέσκον αὐτῷ· ἀλλά καί ὁ προφητικώτατος Σολομών φάσκων ἐν τοῖς ἰδίοις πονήμασι: σύνεσις ἐν πολλῇ βουλῇ, δίδωσιν ἐννοῶν, ὅση ἐστί πρός ὠφέλειαν ἡ ἀπό τῶν ἱερῶν Κανόνων ἐπαγομένη βουλή, καί ἡ ἀπό τῶν θείων πατέρων συλλεγομένη σύνεσις· τῇ γάρ συνδρομῇ τῶν πολλῶν βουλευμάτων κατατροποῦμεν τό λανθάνον καί ὑποκαθήμενον ἀσύνετον νόημα, ἐκθρώσκει δέ τό συνετόν κοινοβούλιον, ὡσεί τις ὁπλιτοπάλας ἀκοντιστής, πᾶσαν ἀμφιβολίαν εὐσθενῶς διαλύον· διό οὐδέ τις ἀμφιγνωμήσειε τούς ἐκ Θεοῦ ἀρχομένους καί εἰς Θεόν ἀναπαυομένους, τῇ συνδρομῇ τῶν πολλῶν καί καλῶν βουλευμάτων, μή τυχεῖν τῶν ὧν δι᾿ ἐφέσεως ἔχουσι· τοίνυν θαρρήσαντες τούτοις ἅτε τῷ Θεῶ λατρευταί, καί τῷ κοινοβουλίῳ τῶν ἀποστόλων καί κανόνων καί συνοδικῶν ἀποφάσεων ἐπερειδόμενοι, πρός τάς ἐρωτήσεις τάς ἀποκρίσεις (ποιούμεθα), πρό πάντων τῆς ἀπό τούτων ψυχικῆς ὠφελείας στοχαζόμενοι. Σημειωτέον ὅτι Τόμος λέγεται ἡ ἐπαγομένη παρά τῆς Συνόδου ἀπόφασις ἐφ᾿ οἱασδήποτε ὑποθέσεως, τό τέμνειν πάσας τάς ἀμφιβολίας καί διαλύειν πάσας τάς προφερομένας ἀμφισβητήσεις· ὥσπερ καί ὁ Νόμος διά τό νέμειν ἑκάστω τό ἀνῆκον δίκαιον καί μερίζειν τά ὁπωσοῦν δοκοῦντα συγκεχυμένα καί δυσδιάκριτα"

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΤΑΤΖΗΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ ΒΑΣΙΛΕΥΣ

Τρίτη 4 Νοεμβρίου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζει ο Άγιος Ιωάννης ο Βατατζής ο ελεήμονας βασιλιάς Βιογραφία Kάτω βασιλεύς ων το πριν στεφηφόρε, Άνω Bασιλεύς νυν εδείχθης, ω κλέους! Ἔχει, Ἰωάννη, σὲ οὐρανοῦ δόμος, μολόντα Κωνσταντῖνον ὡς πάλαι μέγαν. Λῆξιν Ἰωάννην πρὸς ἀκήρατον ἦλθε τετάρτη. Προφητείες, θρύλοι και διηγήσεις που ζωντανεύουν στις μνήμες μας τον μαρμαρωμένο βασιλιά συνδέονται άρρηκτα με θαύματα και γεγονότα που σχετίζονται με τον Άγιο βασιλιά Ιωάννη Βατάτζη! Ξετυλίγοντας το κουβάρι του θαυμαστού βίου του θα διαπιστώσουμε ότι ο ευσεβής βασιλέας Ιωάννης ο Βατάτζης, είχε θέσει προτεραιότητα στη ζωή του την ελεημοσύνη! Με βάση το έλεος και την αγάπη αντιμετώπισε με τη βοήθεια του Θεού ακανθώδη ζητήματα της εποχής του. Το χριστιανικό ήθος και η προσήλωσή του στο γράμμα του ευαγγελίου συνέβαλαν στο να επιλύσει το πρόβλημα της φτώχειας. Προβάλλοντας το έλεος συνάντησε τον Θεό, όπως λέγει η ρήση του προφήτη και βασιλιά Δαυίδ! Και έτσι επίλυσε οριστικά όπως αναφέρει ο βιογράφος του και το δικό του πρόβλημα, το πρόβλημα δηλαδή του πνευματικού θανάτου, όπως αποκαλύπτει το άφθαρτο σκήνωμά του. Μία λοιπόν από τις μεγάλες φυσιογνωμίες που λάμπρυναν την ΕκκλΟ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΤΑΤΖΗΣ Ο ΕΛΕΗΜΟΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣησία και την χριστιανική αυτοκρατορία είναι ο Άγιος Βασιλέας Ιωάννης ο 3ος, Δούκας Βατάτζης ο οποίος για τις μεγάλες ελεημοσύνες του έλαβε την προσωνυμία Ελεήμων. Γεννήθηκε στα 1193 μ.Χ. στο Διδυμότειχο και ήταν γόνος της επιφανούς οικογένειας του Βυζαντίου. Το 1204 μ.Χ., μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους σταυροφόρους, η βυζαντινή αυτοκρατορία διαιρέθηκε σε τέσσερα αντίπαλα βασίλεια, τη λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως, την αυτοκρατορία της Νίκαιας στη Μικρά Ασία, όπου κατέφυγε ο νόμιμος αυτοκράτορας και ο οικουμενικός Πατριάρχης, το Δεσποτάτο της Ηπείρου στη δυτική Ελλάδα και τέλος το βουλγαρικό βασίλειο του Ιωάννη του 2ου του Ασάνη. Στα 1222 μ.Χ., ο Ιωάννης Δούκας Βατάτζης διαδέχθηκε στο θρόνο της Νίκαιας τον θείο του Θεόδωρο Λάσκαρη και χάρη στην πολιτική του ικανότητα κατόρθωσε να αναδιοργανώσει τις βυζαντινές δυνάμεις κατά τα πρότυπα της παλαιάς αυτοκρατορίας. Ο Ιωάννης σαν αυτοκράτορας, επέδειξε τις εξαιρετικές ιδιότητες ενός πολιτικού αρχηγού και τις αρετές ενός χριστιανού ηγεμόνα. Χάρη σε μία σειρά από λαμπρές στρατιωτικές νίκες και έξυπνους χειρισμούς εξασφάλισε μέσα σε λίγα χρόνια τον έλεγχο της Μικράς Ασίας και ανέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που βρίσκονταν στα χέρια των Λατίνων. Κατέλαβε την Ανδριανούπολη, και το 1254 μ.Χ. όταν πέθανε, η αυτοκρατορία της Νικαίας περιελάμβανε στην πραγματικότητα τα εδάφη της βυζαντινής αυτοκρατορίας πριν τη φραγκική κατάκτηση. Δεν απέμενε πλέον παρά η κατάληψη της Βασιλεύουσας, η οποία επιτεύχθηκε από τον διάδοχό του, Μιχαήλ 8ο τον Παλαιολόγο το έτος 1261 μ.Χ. και η οποία από τους ιστορικούς χρεώνεται στον αυτοκράτορα Ιωάννη τον Βατάτζη. Εμφορούμενος από φλογερό ζήλο για το καλό της Εκκλησίας, ο Ιωάννης ο 3ος ο Βατάτζης διεξήγαγε πολλές διαπραγματεύσεις με τον Πάπα Γρηγόριο τον 9ο. Ματαίως όμως, γιατί ο Πάπας επέμενε στις απόψεις του. Ο ευσεβής ηγέτης της Νίκαιας Ιωάννης είχε ήπιο χαρακτήρα, απλό και φιλήσυχο. Όλοι μπορούσαν να τον πλησιάζουν για να βρουν σε αυτόν στήριξη και κατανόηση. Ήταν ένθερμος προστάτης των αδικημένων και ιδιαιτέρως των αγροτών που καταπιέζονταν από τους μεγάλους γαιοκτήμονες. Εκτός από τους πολέμους καταπιάστηκε επιπλέον και με την αναδιοργάνωση της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Μία ημέρα που συνάντησε τον ίδιο τον γιο του, ντυμένο με ακριβά ρούχα να πηγαίνει για κυνήγι, τον επιτίμησε αυστηρά λέγοντάς του: «Πως μπορείς να ξοδεύεις έτσι το χρήμα των υπηκόων σου, σε τέτοιες μάταιες ασχολίες; Δεν γνωρίζεις ότι τα πολύτιμα τούτα ρούχα με τα χρυσά κεντήματα γίνονται από το αίμα των Ρωμιών, και ότι πρέπει να δίνεις σ’ αυτούς λογαριασμό για ότι ξοδεύεις, αφού ο πλούτος των βασιλέων είναι πλούτος των υπηκόων τους»; Στις 4 Νοεμβρίου του 1254 μ.Χ. ο ευσεβής αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης ο 3ος ο Βατάτζης παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στα χέρια του Θεού. Το τίμιο λείψανό του ενταφιάσθηκε στο Μοναστήρι του Σωτήρος Χριστού, που είχε κτίσει ο ίδιος στο Νυμφαίο της Βιθυνίας. Στα επόμενα χρόνια δια αποκαλύψεως ο ίδιος ο Ιωάννης ζήτησε να μεταφερθεί το λείψανό του στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Όταν μετά από 7 χρόνια άνοιξαν τον τάφο του, μία γλυκειά ευωδία απλώθηκε τριγύρω. Έκπληκτοι διαπίστωσαν όλοι ότι και το σώμα του ήταν άφθαρτο, σαφές δείγμα αγιότητας. Δεν είχε κανένα απολύτως σημείο που να φανερώνει ότι ήταν νεκρός. Το χρώμα του σώματος ήταν όπως κάθε φυσιολογικού ανθρώπου, ακόμη κι αυτά τα ρούχα του είχαν διατηρηθεί επί 7 χρόνια άφθορα και έμοιαζαν σαν να τα είχαν ράψει εκείνη τη στιγμή. Έτσι αντιδοξάζει ο Θεός εκείνους που τον δοξάζουν στη γη. Ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά Από τότε το τίμιο λείψανο του Αγίου Βασιλέως Ιωάννη του Βατάτζη του ελεήμονος, κατατέθηκε σε Ναό της Μαγνησίας. Μάλιστα όπως σημειώνει ο βιογράφος του, χριστιανοί που προσέφευγαν στον άγιο ανταμείβονταν θαυμαστά. Στο ιερό λείψανο ασθένειες θεραπεύονταν, διώκονταν δαίμονες.... Ο ιστορικός της εποχής αναφέρει ακόμα ότι επί βασιλείας του Ανδρόνικου του Παλαιολόγου κατά τις επιδρομές των Τούρκων στην Μαγνησία, ο καστροφύλακας παρατήρησε πολλές φορές μία αναμμένη λαμπάδα να περιφέρεται στα τείχη. Έστειλε ανθρώπους του να ερευνήσουν το φαινόμενο μα δεν τα κατάφεραν. Τέλος εστάλη ο κωφάλαλος αδελφός του καστροφύλακα. Σ’ αυτόν έγινε η αποκάλυψη και επιστρέφοντας του δόθηκε και η θεραπεία. Και έτσι διηγήθηκε ότι στο μέρος εκείνο που φαινόταν το φως της λαμπάδας, βρήκε έναν άνδρα μεγαλοπρεπή με βασιλικό παράστημα ο οποίος μεγαλοφώνως προέτρεπε τους χριστιανούς να συνεχίσουν την άμυνα. Την μορφή αυτή την αναγνώρισε στο ιερό σκήνωμα του Αγίου Βασιλέως Ιωάννη Βατάτζη. Από τότε αναγνωρίσθηκε ως Άγιος και η μνήμη του ορίσθηκε να τιμάται στις 4 Νοεμβρίου. Το άφθαρτο λείψανό του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη που είχε ήδη ελευθερωθεί από τους Φράγκους όπου και το τύλιξε ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά. Κατά την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους κρύφθηκε σε κάποια κατακόμβη. Κι από τότε καρτερεί την απελευθέρωση της Βασιλεύουσας. Ακόμη ο θρύλος λέγει ότι μαζί του ο Άγιος βασιλέας έχει τη σπάθη του μέσα στο θηκάρι της και ότι κάθε χρόνο η λεπίδα του σπαθιού ξεπροβάλλει μερικά χιλιοστά, μέχρι που να φθάσει η στιγμή να ξεπροβάλλει ολόκληρη η σπάθη τότε θα έρθει και η ώρα που καρτερεί η ρωμιοσύνη, να πάρει δηλαδή την Κωνσταντινούπολη. Σύγχρονος άγιος γέροντας ασκητής αναφέρει πως εδώ και λίγο καιρό ο Ελεήμων Άγιος βασιλιάς έχει αναστηθεί και πως το ξίφος βγήκε εντελώς από το θηκάρι του. Περιφέρεται με τη μορφή παλιάτσου στην Πόλη και κατευθύνει τις στρατιές των Αγίων ώστε να λάβουν θέση γύρω από τη Βασιλεύουσα. Υποστηρίζει μάλιστα πως το ιερό λείψανο φυλασσόταν από οικογένεια κρυπτοχριστιανών που διατηρούσε το μυστικό από γενιά σε γενιά. Αυτό ακριβώς το γεγονός που με τη μορφή διήγησης αναφέρει ο άγιος αυτός γέροντας ασκητής σηματοδοτεί σειρά γεγονότων που θα επαληθεύσουν τις προφητείες του Αγίου Κοσμά πολύ-πολύ γρήγορα. Αυτά κι άλλα πολλά λένε οι θρύλοι και οι διηγήσεις για το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Βασιλέα Ιωάννη του 3ου του Βατάτζη, του Ελεήμονος. Όλοι αυτοί οι θρύλοι και οι προφητείες ηχούν παράξενα στα αυτιά μας. Όπως και να είναι όμως οφείλουμε να τις εκλάβουμε ως βάση αξιολόγησης της προσωπικής αξίας του Αγίου Ιωάννη του Βατάτζη, του Ελεήμονος, του μαρμαρωμένου βασιλιά της ρωμιοσύνης. Βάση που συντελεί ώστε να τον ακολουθούν αιώνες αιώνων αναδεικνύοντας δια της αφθαρσίας του τιμίου λειψάνου και την αιωνιότητα της μνήμης του κι επαληθεύοντας το λόγο της Αγίας Γραφής ότι ο ελεήμων «εκ θανάτου ρύεται» Λειτουργικά κείμενα Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Ταχὺς εἰς παράκλησιν τῶν προστρεχόντων εἰς σέ, ἀνάκτων ὑπέρτατε καὶ πενομένων τροφεῦ, Ἰωάννη ἀοίδιμε, εἴλκυσας σύ πρὸς πίστιν τῶν βαρβάρων τὰ πλήθη· ἔλαβες παραδόξως τοῦ ἰᾶσθαι τὰς νόσους τῶν πίστει προστρεχόντων σε. διὸ καὶ οἱ ἐv πίστει προστρέχουσί σε ἀφθόνως λαμβάνουσι τὴν ἴασιν. Έτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τὸν λαμπρὸν Βασιλέα καὶ πιστῶν μέγα καύχημα, καὶ τῆς Μαγνησίας τὸ κλέος, Ἰωάννην τιμήσωμεν, ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, τὴν μνήμην ἐκτελοῦντες τὴν αὐτοῦ, ἵνα λάβωμεν πλουσίως τὴν ἀμοιβήν, συμφώνως ἀνακράζοντες· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα. Έτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τὸν λαμπρὸν Βασιλέα καὶ Nικαίας τὸ καύχημα Κωνσταντινουπόλεως ρύστην, Ἰωάννην ὑμνήσωμεν, πτωχείᾳ γὰρ ἐδείχθη βασιλεύς, ὡς βάσις ἀδιάσειστος λαοῦ. Διὰ τοῦτο οἱ τιμῶντες Αὐτόν στερρῶς συμφώνως ἀνακράζομεν: Δόξα τῷ Σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ Σὲ ἀφθαρτίσαντι, δόξα τῷ ἐν ἐσχάτοις τοῖς καιροῖς μέλλοντι ἀναστῆσαι Σε. Κοντάκιον Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον. Ἰωάννης σήμερον, ὁ θεῖος Ἄναξ, βασιλείαν πρόσκαιρον, καταλιπὼν τὴν ἐπὶ γῆς, πρὸς Βασιλείαν Οὐράνιον, καὶ αἰωνίαν, ἀπῆρε γηθόμενος. Έτερον Κοντάκιον Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν. Πρόνοια θεοῦ τοῦ πάντων βασιλεύοντος ἑλέῳ αὐτοῦ ἐχρίσθης, παναοίδιμε· Ἰωάννη, κράτιστε τῶν ἀνάκτων, ἄναξ ὑπέρτατε, τῶν ἰαμάτων τὴν χάριν λαβών, νοσούντων ὑπάρχεις παραμύθιον. Ὁ Οἶκος Τίς ἱκανὸς διᾶραι τὰ χείλη αὐτοῦ, τὴν γλώσσαν ἀξίως κινῆσαι πρὸς εὐφημίαν τοῦ εὐσεβοῦς ἄνακτος ἢ δυνήσηται καταγγεῖλαι τῶν ἀρετῶν αὐτοῦ καὶ τῆς ἐλεημοσύνης τὸ πέλαγος; ἀλλὰ πόθῳ καρδίας τολμῶντες εὐφημοῦμεν σε, Ἰωάννη Δούκα μακάριε, ὅτι τὸν δεσπότην ὁλοψύχως ἀγαπήσας καὶ ἐν τοῖς ὑπηκόοις τὸ φιλάνθρωπον ἔνειμας καὶ μέγας ἐδείχθης τοῦ Κυρίου μαθητής· νοσούντων ὑπάρχεις παραμύθιον. Έτερον Ὁ Οἶκος Ὁ πρὶν τῆς γενέσεως αὐτοῦ Κύριος, προγνοὺς τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενές, τὸ εὐθὲς τῆς καρδίας καὶ τὸ πρὸς ἀγαθὸν ἐπιῤῥεπὲς τῆς προαιρέσεως, ἐξελέξατο εἶναι βασιλέα πιστῶν Ἰωάννην Βατάτζην, τὸν τῆς ἐλεημοσύνης ἐπώνυμον· καὶ πολλοῖς αὐτὸν χαρίσμασι κατακοσμήσας, ἐν οὐρανῷ, καὶ ζῶντα καὶ μετὰ θάνατον πηγὴν θαυμάτων καὶ κρήνην τῶν ἰαμάτων ἀνέδειξεν, ὥστε καὶ τὸ ἱερὸν αὐτοῦ λείψανον πᾶσι τοῖς ἀσθενοῦσιν ἀναβλύζει τὰς ἰάσεις καὶ τὰ τῆς πλάνης πνεύματα ἀπελαύνειν. Εὐθαρσῶς γὰρ καὶ ἀνδρείως ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ τὸν δρόμον τελέσας καὶ τὴν πίστιν τηρήσας, πρὸς Βασιλείαν οὐράνιον καὶ αἰωνίαν ἀπῆρε γηθόμενος. Κάθισμα Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου, Σωτήρ. Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν Ὡς ἥλιος λαμπρός, ὡς φαιδρὸς ἑωσφόρος, ἡ μνήμη σου σοφέ, βασιλεῦ Ἰωάννη, ἡμῖν πᾶσιν ἔλαμψε, καὶ εἰς αἴνεσιν ἤγειρε, τοῦ δοξάσαντος, Χριστοῦ ἐν γῇ καὶ ἐν πόλῳ, καὶ σὲ δείξαντος, πηγὴν θαυμάτων πλουσίαν, τοῖς πόθῳ τιμῶσί σε. Έτερον Κάθισμα Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ. Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν Ὡς παράδεισος φαιδρός, δένδροις παντοίοις τεθηλώς, σοῦ ὁ βίος ὁ λαμπρός, πᾶσιν ἐδείχθη, Βασιλεῦ, πεπυκασμένος ἐνθέοις ἔργοις καὶ λόγοις· διὸ καὶ ἐπευφραίνει ταῖς χάρισι, μυρίζει νοητῶς τοὺς τελοῦντάς σου, τὴν σεβασμίαν μνήμην, Ἰωάννη, καὶ σοὶ βοῶντας ἐκ πίστεως· μετάδος μάκαρ, τῶν ἀρετῶν σου καὶ ἡμῖν τοῖς ἱκέταις σου. Έτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Μετὰ τὸν Πολυέλεον Ἡ πληθὺς τῶν θαυμάτων Ἄναξ τῶν σῶν, πάντα νοῦν καταπλήττει καὶ ἀκοήν, πῶς ἀναστρεφόμενος, τοῖς ἐν κόσμῳ ἀοίδιμε, μεγίστην χάριν ἔσχες, θεόθεν πανεύφημε· θεραπεύειν νόσους, ἰᾶσθαι παθήματα, πνεύματα τῆς πλάνης, ἀπελαύνων ἐκ πάντων, τῶν πίστει καὶ πόθῳ σου, προστρεχόντων τῇ λάρνακι, Ἰωάννη μακάριε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου. Έτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Ἡ σορὸς τῶν λειψάνων σου Βασιλεῦ, ἰατρεῖον ὑπάρχει πνευματικόν, ὕδωρ ἀλεξίμορον, ἀμβροσία φερέσβιος, ἀρωμάτων κῆπος, μυρίπνους παραδείσος, κολυμβήθρα θεία, τὰ θαύματα βλύζουσα, Σιλωὰμ ἡ κρήνη, νάρδος κρόκον καὶ μύρον, φρέαρ ζῶντος ὕδατος, ἐκ Λιβάνου προῤῥέοντος. Διὰ τοῦτο βοῶμέν σοι· χάρισαι ἡμῖν, σεβαστὲ Ἰωάννη, τούτων τὰς ποιότητας, τοῖς μετὰ πόθου τιμῶσι, τὴν πάνσεπτον μνήμην σου.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΡΙΘΜ. ΦΥΛΛΟΥ 703/ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012 (ΘΕΜΑΤΑ: ΚΥΡΙΑΚΗ Α ΛΟΥΚΑ ΕΠΑΝΑΓΑΓΕ ΕΙΣ ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΚΑΙ ΧΑΛΑΣΑΤΕ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΥΜΩΝ ΕΙΣ ΑΓΡΑΝ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ ΑΡΧΙΜ. ΔΑΝΙΗΛ ΑΕΡΑΚΗ)

«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ» ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ, ΣΥΜΒΟΛΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΣ. ‘Εκδίδεται μέ τήν ευλογίαν τού Μητροπολίτου Μεσογαίας Κηρύκου …. ΑΡΙΘΜ. ΦΥΛΛΟΥ 703 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012 Κυριακή Α Λουκά ΕΠΑΝΑΓΑΓΕ ΕΙΣ ΤΟ ΒΑΘΟΣ «Επανάγαγε εις το βάθος και χαλάσατε τα δίκτυα υμών εις άγραν» Η ταπείνωση των ψαράδων φαίνεται περισσότερο στην υπακοή τους. Μετά από ολονύχτια αποτυχία εμφανίζεται μπροστά τους ο Χριστός. Προστάζει το Σίμωνα Πέτρο:«Επανάγαγε εις το βάθος καιχαλάσατε τα δίκτυα υμών εις άγραν». Ο Πέτρος κάνει υπακοή:«Επί τω ρήματί σου χαλάσω το δίκτυον». Η υπακοή αυτή φανερώνει ταπείνωση, και μάλιστα βαθειά. Σε βάθος έριξε τα δίκτυα του ο Πέτρος. Μα περισσότερο βάθος είχε η πίστη του στο Χριστό. Θέλεις να μετρήσεις την πίστη σου; Το ακριβέστερο μέτρο της πίστεως είναι η υπακοή στο θέλημα, στις εντολές του Θεού. Γιατί η υπακοή του Πέτρου φανερώνει ταπείνωση και έχει μεγάλη αξία; Φανταστείτε ένα τεχνίτη, ειδικό και έμπειρο, να κάνει υπακοή σε κάποιον, που δεν έχει καμιά σχέση με το αντικείμενο της εργασίας του. Ποιος ειδικός κάνει υπακοή σε έναν άσχετο, όταν μάλιστα του υπαγορεύει πράγματα αντίθετα με την τεχνική της εργασίας του; Κανείς. Και όμως ο Πέτρος, ο έμπειρος ψαράς, κάνει υπακοή στον Ιησού, που του λέει να ρίξει τα δίχτυα του κατά το φως της ημέρας. Άλλος στην θέση του Πέτρου θα αντιδρούσε: «Και ποιος είσαι εσύ, που θα με διατάξεις τι θα κάνω; Αφού δεν είχαμε αλιεία όλη την νύχτα, που είναι ο κατάλληλος καιρός για ψάρεμα, θα έχουμε αλιεία και ψάρια την ημέρα, με το φως του ήλιου; Και αφού επιμένεις, εμπρός έλα εσύ να ρίξεις τα δίχτυα». Τίποτα από όλα αυτά δεν είπε, ούτε σκέφτηκε ο Πέτρος. Πειθάρχησε αμέσως. Η λογική του υποτάχτηκε στο Λόγω. Γιατί; Διότι ο Πέτρος κατάλαβε, ότι ο Ιησούς δεν είναι ένας απλός άνθρωπος. Αν δεν είναι ο έμπειρος ψαράς της Γαλιλαίας, είναι ο Άπειρος. Άπειρος όχι με την έννοια ότι δεν έχει πείρα, αλλά διότι δεν έχει πέρας. Ο Πέτρος, που μόλις υποψία είχε, ότι ο Άγνωστος που τον διατάζει, είναι κάτι παρά πάνω από άνθρωπος, υπακούει αμέσως σε κάτι που ξεπερνά τη λογική της τέχνης του. Και εμείς, που γνωρίζουμε, που έχουμε βεβαιότητα ότι ο Άγνωστος επισκέπτης της Γαλιλαίας είναι ο παντοδύναμος Θεός, σαρκωμένος, δεν υπακούμε ούτε σε λογικά πράγματα, που παραγγέλλει ο Θεάνθρωπος Ιησούς. Να γιατί έχει μεγάλη αξία η υπακοή του Πέτρου. Ο Πέτρος είχε αγρυπνήσει και είχε κοπιάσει ολόκληρη νύχτα. Όταν όμως τον διέταξε ο Ιησούς Χριστός, ήταν βέβαιος, ότι οι δυνάμεις του θα ανανεωθούν και θα μπορούσε να συνεχίσει το έργο, ένα έργο χωρίς αποτέλεσμα χωρίς τον Ιησού, ένα έργο με ελπιδοφόρο αποτέλεσμα αφού δίπλα βρισκόταν ο Χριστός. Οι διάκονοι του Ευαγγελίου οφείλουν να επιμένουν στο έργο τους, και όταν ακόμη δεν βλέπουν κανένα καρπό του έργου τους. Αρκεί να ακολουθούν τις οδηγίες, που λαμβάνουν από το λόγω του Κυρίου. Στο τέλος το έργο της πνευματικής αλιείας θα στεφθεί από επιτυχία και θα έχει και εμφανείς καρπούς, αρκεί να γίνεται με ταπείνωση και ως έργο υπακοής στο Χριστό. Και για άλλο λόγω έχει αξία η υπακοή του Πέτρου. Το ίδιο είναι να επαναλάβεις μία πράξη, που είχε σπουδαία απόδοση, και το ίδιο να επαναλάβεις μια ανενέργητη πράξη; Ο Ιησούς Χριστός είπε στο Πέτρο να ξαναρίξει τα δίχτυα. Του λέει να επαναλάβει κάτι, που είχε κάνει πολλές φορές χωρίς αποτέλεσμα. Ελπίδα θαύματος χωρίς προηγούμενο. Εμείς σήμερα έχουμε το προγούμενο για κάθε τι, που ο Θεός παραγγέλλει. Και σε μας λέει ο Χριστός, πάλη και πάλη, «έτι και έτι». Ξανακάνε την πράξη, ξανά αγωνίσου. Αλλά για κάθε πράξη μας σήμερα είναι επανάληψη θαύματος, δεν είναι πρωτόγνωρο θαύμα. Ο Θεός, που μας χάρισε το προηγούμενο θαύμα, θα μας δώσει και το σημερινό. Ο Θεός, που μας φρόντισε χθες, θα μας φροντίσει και σήμερα. Τα θαύματα του παρελθόντος αποτελούν την εγγύηση για τα θαύματα του μέλλοντος. Ο Πέτρος θα έκανε κάτι, που για πρώτη φορά θα το έβλεπε. Εμείς καλούμαστε να κάνουμε κάτι, που χιλιάδες φορές έχει συντελεστή ως θαύμα του Θεού. ας αναφέρουμε συγκεκριμένη εντολή του Θεού, την εντολή της τεκνογονίας. Κάνε και άλλο παιδί. Το 98% των σημερινών γονέων, και των θεωρουμένων χριστιανών, αντιδρούν στο βασικό αυτό νόμο, που δεν είναι καν αρετή, αλλά αποτελεί κατά φύση κατάσταση. Γιατί αντιδρούν; Διότι πάνω από τον Θεό θέτουν το εγώ τους. Να γιατί έχει μεγάλη αξία η υπακοή του Πέτρου, διότι πάνω από τη δική του γνώμη έθεσε την εντολή του Χριστού. Αμήν. ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ Η μεγαλύτερη μονή των Κυθήρων! Βρίσκεται στην περιοχή των Μυρτιδίων στα δυτικά του νησιού και είναι χτισμένη σε ένα φυσικό βραχώδης άνοιγμα, ανάμεσα από πάρα πολλές μυρτιές! Η εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας είναι το πολυτιμότερο κειμήλιο του νησιού και είναι η απανταχού προστάτιδα των Κυθηρίων. Η παράδοση λέει ότι ένας βοσκός είδε στον ύπνο του έναν άγγελο να του υποδεικνύει ένα σημείο στην περιοχή που είχε τα πρόβατά του. Εκεί μέσα σε μια μυρτιά υπήρχε μία εικόνα με την Παναγία. Ο βοσκός ξύπνησε θορυβημένος. Το πρωί πήγε και βρήκε την εικόνα. Την πήρε στο σπίτι του στο γειτονικό χωριό Καλοκαιρινές. Τη νύχτα η εικόνα εξαφανιζόταν, επέστρεφε στη μυρτιά. Ο βοσκός είδε ξανά τον άγγελο να του λέει πως η εικόνα έπρεπε να μείνει εκεί κοντά στη μυρτιά. Έτσι ο βοσκός έκτισε ένα μικρό εκκλησάκι δίπλα στη μυρτιά και τοποθέτησε την εικόνα εκεί, την οποία την ονόμασε Μυρτιδιώτισσα. Αυτό το εκκλησάκι παραμένει έως σήμερα και ονομάζετε παλαιό Καθολικό όπου εκεί στεγάζεται η εικόνα της Παναγίας μαζί με τα τάματα των επισκεπτών της, μερικά τεράστια κεριά φτιαγμένα από τους ιερείς της εποχής και μερικές άλλες μικρές εικόνες. Η εικόνα όταν βρέθηκε δεν είχε τις σημερινές διαστάσεις. Αυτές τις απέκτησε αργότερα όταν τοποθετήθηκε σε ξύλινο πλαίσιο. Το 1837 φιλοτεχνήθηκε το χρυσό ένδυμα, έργο του καλλιτέχνη Νικόλαου Σπιθάκη. Από αυτή την αρχαία εικόνα φαίνονται μόνο τα πρόσωπα, στα οποία με την πάροδο των αιώνων δεν διακρίνονται πλέον τα χαρακτηριστικά. Στο κάτω μέρος της χρυσής επένδυσης απεικονίζονται τρία θαύματα της Μυρτιδιώτισσας. Το θαύμα της ευρέσεως, η ίασης του παραλύτου και το θαύμα της διασώσεως του φρουρίου της πόλεως των Κυθήρων από την πτώση κεραυνού το 1829. Πάνω ακριβώς από το παλαιό Καθολικό, το 1857, χτίστηκε ο νεότερος μεγαλοπρεπής ναός σε ρυθμό τρίκλιτης βασιλικής. Βόρεια και νότια του νεότερου Καθολικού βρίσκονται τα κελιά των πιστών που επισκέπτονται την μονή την περίοδο της νηστείας των πρώτων δεκαπέντε ημερών του Αυγούστου. Αξιοθαύμαστο έργο στο εσωτερικό της μονής είναι το πώρινο κωδωνοστάσιο 26 μέτρων με τοξοειδείς σχηματισμούς στις προσόψεις των τεσσάρων ορόφων του καλλιτέχνη Νικολάου Φατσέα. Σε όλα αυτά τα έργα πρωτοστάτησε ο ιερομόναχος Αγαθάγγελος Καλλίγερος. Στα χρόνια των πειρατικών επιδρομών, η εικόνα για λόγους ασφαλείας φυλασσόταν στο φρούριο της πόλεως των Κυθήρων στον ομώνυμο ναό. Το κορυφαίο θρησκευτικό έθιμο των Κυθήριων είναι η λιτάνευση κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας από τα Μυρτίδια στη Χώρα. Η περιφορά της εικόνας διαρκεί 15 ημέρες περνώντας μέσα από τα περισσότερα χωριά του νησιού καταλήγοντας στην Χώρα Πολλοί πιστοί ακολουθούν την εικόνα κατά την περιφορά της και τις 15 μέρες! Η Μυρτιδιώτισσα γιορτάζει στις 24 Σεπτεμβρίου, ημερομηνία ευρέσεως της εικόνας. Γράφει ὁ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκης Κανένα πρόσωπο, κανένας άγιος, δεν έχει τόσα ονόματα, όσα έχει η Μαρία η «Κεχαριτωμένη». Ονόματα, που αναφέρονται στην αρετή της: Άσπιλη, Αμόλυντη, Αγνή, Αγία, Παναγία. Ονόματα, που αναφέρονται στη θέση, που κατέχει τώρα στον ουρανό: Βασίλισσα, Παντάνασσα, Πλατυτέρα, Ενδοξότερα των Χερουβίμ. Ονόματα, που αναφέρονται στις εικόνες της: Πορταΐτισσα, Ρόδον το Αμάραντον, Γαλακτοτροφούσα, Δεομένη, Τριχερούσα. Ονόματα, που αναφέρονται στα σημεία και τα θαύματά της: Γρηγορούσα, Γοργοεπήκοος, Φανερωμένη, Ελεούσα, Γιάτρισσα. Ονόματα, που αναφέρονται στους τόπους, που τιμάται ιδιαιτέρως κάποια εικόνα της: Παναγία της Τήνου, Προυσώτιοοα, Χοζεβίτισσα, Μυρτιδιώτισσα. Το τελευταίο όνομα έχει σχέση με τη σημερινή γιορτή. Είναι της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας. Η ίδια η Παναγία είναι παντού. Αλλά κάθε τόπος της δίνει και ένα όνομα, για να θυμίσει κάποιο γεγονός, κάποιο ή κάποια θαύματα της Παναγίας. Σήμερα λοιπόν γιορτάζει η Μυρτιδιώτισσα. Πρόκειται για γιορτή δεμένη με το νησί των Κυθήρων, αλλά που ξαπλώνεται και σ’ ολόκληρο τον ορθόδοξο χώρο. Όπως το νερό, που βγαίνει μεν από μία πηγή, αλλά μετά γίνεται ρυάκι και ποτάμι και ποτίζει όλο τον κάμπο. Δύο τα κυριότερα στοιχεία της γιορτής: Η εικόνα και το θαύμα. Μία εικόνα της Παναγία βρέθηκε θαυματουργικά στα Κύθη¬ρα, ανάμεσα σε μυρσίνες, που μοσχοβολούσαν. Γι’ αυτό και ονομάστηκε «Μυρτιδιώτισσα». Και το δεύτερο στοιχείο είναι τα θαύματα, που έκανε η εικόνα αυτή. Βεβαίως οι άπιστοι δεν τα δέχονται αυτά, όπως επίσης και οι αιρετικοί, όπως οι Χιλιοστές και οι Προτεστάντες. Αλλά και από τους λεγόμενους ορθοδόξους μερικοί θεωρούν υπερβολές ευσέβειας το να τιμάμε μία εικόνα ή τα θαύματα κάποιας εικόνας. Υπερβολή υπάρχει, όταν τιμάμε την Παναγία περισσότερο από το Χριστό, τον Υιό και Θεό της. Η Παναγία είναι άνθρωπος, θεωμένος κατά χάρη. Ο Χριστός είναι «κατ’ ουσίαν» Θεός. Εύρεση της εικόνας Μία εικόνα λοιπόν τιμάμε, αλλά και το θαύμα της εικόνας. Θαύμα! Να κάτι, που αμφισβητούν οι άπιστοι. Και όμως, το θαύμα είναι η φυσική κατάσταση για το Θεό. Το θαύμα είναι μπροστά μας, αρκεί να έχουμε ανοικτά τα μάτια μας. Όπου κι αν στρέψεις τα μάτια σου, θα δεις θαύματα. Όλος ο κόσμος είναι ένα θαύμα. Όλος ο άνθρωπος είναι ένα θαύμα. Όλη η ιστορία είναι ένα θαύμα. Όλη η Εκκλησία είναι ένα θαύμα. Ο κόσμος και η ιστορία είναι ένα υφαντό, που κέντησε ο Θεός με τη βελόνα, που λέγεται θαύμα! Το ένα θαύμα ακολουθεί το άλλο. Και με θαύματα συρράπτεται όλη η ζωή μας. «Και θαύμα συνάπτεται θαύματι» (Χρυσόστο¬μος. Ε.Π.Ε. 9,240). Τρία θαύματα είναι συνδεδεμένα με την εικόνα της Μυρτιδιώτισσας. 1.Το πρώτο είναι η εύρεσή της. Παράξενο πράγμα φαίνεται να βρεθεί κατά θαυματουργικό τρόπο μία εικόνα; Αλλά σας ρωτώ; Π ο ιό είναι δυσκολότερο, να κατασκευαστεί μία εικόνα ή να δοθεί από τον κατασκευαστή της αυτή η εικόνα; Ασφαλώς το πρώτο. Ε, λοιπόν, ο Θεός, που έκανε το δυσκολότερο, δεν μπορούσε να κάνει το ευκολότερο; Το δύσκολο: Ο Θεός κατασκεύασε από ανθρώπινο υλικό την εικόνα, την ύπαρξη, που λέγεται Παναγία. Αυτός που έκανε το δύσκολο, έκανε και το πολύ εύκολο. Έκανε να βρεθεί η εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας. Θαύμα γίνεται! Έχουμε την εύρεση αγίας εικόνας. Και, δόξα τω Θεώ, γίνονται τέτοια θαύματα, και είναι αυτά τα μεγαλύτερα και σπουδαιότερα. Αφού τέτοιες ευρέσεις γίνονται, η εύρεση της Μυρτιδιώτισσας δεν μπορούσε να γίνει; 2.Τό δεύτερο θαύμα της εικόνας της Μυρτιδιώτισσας έχει σχέση μ’ ένα παράλυτο, που θεραπεύτηκε. Δύσκολο; Όχι. Ο Χριστός ανέστησε τόσους παραλύτους και δεν θα μπορούσε να δώσει στη Μητέρα του τη χάρη να θεραπεύσει ένα παράλυτο, όταν ο ίδιος στους Μαθητές του είπε, ότι όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν «θα κάνει πολύ μεγαλύτερα απ’ αυτά»; (Ιωάν. 14,12). Θαύμα παραλύτου. Τέτοιο θαύμα ζητάει και η εποχή μας. Ο Χριστός θεράπευσε παράλυτα σώματα με το θαύματά του. Το σπουδαιότερο, θεράπευσε παράλυτες ψυχές με το λόγο του. 3. Το τρίτο θαύμα της εικόνας της Μυρτιδιώτισσας έχει σχέση με φρούριο των Κυθήρων, που το έσωσε η θαυματουργή εικόνα από σεισμό. Φρούρια πολλά σείονται σήμερα. Κινδυνεύουν να πέσουν τα φρούρια, τα οχυρά της πίστεως, της ελπίδας, της αγάπης. Αν μπορούν όλα τα πολυβόλα και όλοι οι πύραυλοι του κόσμου να γκρεμίσουν τον ήλιο από τη θέση του, άλλο τόσο μπορούν οι βλασφημίες και οι ασέβειες να γκρεμίσουν τον Ιησού Χριστό από το θρόνο της θεότητας. Αλλά ο Χριστός δεν είναι παραμύθι. Είναι το ιστορικό πρόσωπο, που λάμπει μέσα στους αιώνες με το θεϊκό του μεγαλείο. Το σπουδαιότερο θαύμα Είδαμε ορισμένα από τα θαύματα, που έκανε και κάνει η Υπεραγία Θεοτόκος. Οι άνθρωποι επιζητούν θαύματα, για να πιστέψουν. Μικρά είναι αυτά που ζητούν. Το μεγάλο θαύμα δυστυχώς δεν το ζητούν. Κι όμως αυτό το θαύμα έχει γίνει εκατομμύρια φορές μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας. Είναι η αλλαγή των ανθρώπων. Αν εμείς οι χριστιανοί πιστέψουμε δυνατά στον Ιησού Χριστό και με τη χάρη του καθαριστούμε, μοσχοβολήσουμε σαν τις μυρτιές, θ’ αποτελούμε την καλύτερη διαφήμιση του Ευαγγελίου. (Αρχιμ. Δ. Αεράκη, «Κλήματα της Αμπέλου» -αποσπάσματα)