Μακάριος εκείνος όστις θέλει φυλάξη και κρατήση έως τέλους την αμώμητον και αγίαν ημών Ορθόδοξον Πίστιν, την Πίστιν της Μιάς του Χριστού και Μητρός ημών Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, και υπομείνει τας διαφόρους θλίψεις, φυλακάς ή και εξορίας και λοιπάς κακώσεις. Ο τοιούτος θέλει στεφανωθή και συναριθμηθή μετά των Ομολογητών και Μαρτύρων. ( Βρεσθένης Ματθαίος νουθετική επιστολή 1936) ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥ.
Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026
ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ
ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ.
Ανώνυμος συμμετέχων
·
2 ώρες πριν
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026 στις 8:30 π.μ.
2 ώρ. ·
ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Αντώνιος Ομολογητής,
Η υπεράσπιση των εικόνων ενώπιον του εικονομάχου αυτοκράτορα Λέοντα Ε’
Αντιρρητικός λόγος περί της ορθοδόξου πίστεως Αντωνίου* του Ομολογητή αρχιεπισκόπου Δυρραχίου και αργότερα Θεσσαλονίκης προς τον αυτοκράτορα Λέων τον Ε’ τον Αρμένιο
Εσύ όμως, βασιλιά, γιατί δεν τα σέβεσαι αυτά [την τιμή προς τις εικόνες], αλλά τα ατιμάζεις;
Ποιος υπήρξε σύμβουλός σου γι’ αυτήν εδώ την απρέπεια;
Ποιο φίδι, φθονώντας τη σωτηρία σου, σου στέρησε την απόλαυση του Παραδείσου και τη βασιλεία των Ουρανών; Πράγματι, δε θα έκανε λάθος όποιος αποκαλούσε εκείνο το μισάγιο συνέδριο των κατηγόρων των Χριστιανών τέκνο των Χριστομάχων Ιουδαίων.
Διότι, από πού αλλού πηγάζει η τόσο μεγάλη απανθρωπία τους; Από πού η τόση αυθάδεια; Από πού προέρχεται η ανυπέρβλητη λύσσα και ο άσπονδος πόλεμος κατά του Χριστού και των αγίων Του και έχει συγκεντρωθεί η δαιμονική συμμαχία εκείνης της ανίερης παρατάξεως, αν δεν είναι γέννημα της Χριστομάχου των Ιουδαίων συναγωγής, των οποίων ο λόγος, που έχει τη δύναμη να μολύνει την ακοή, δε γνωρίζω από πού εκλόνισε το ορθό φρόνημά σου;
Διότι προτού περιβληθείς την αυτοκρατορική χλαμύδα, πίστευες στην ορθόδοξη πίστη, ενώ τώρα, αφού κυριεύθηκες απ’ τις δοξασίες τους, επιδιώκεις να υπερνικήσεις με την υπερβολική κακία σου και τους δασκάλους σου, η καρδιά των οποίων απεχθάνεται εξ ολοκλήρου το υπέρ παν άλλο όνομα του Χριστού, του Θεού μας, όπως ο Ησαΐας λέει, «αυτός ο λαός με τιμά με τα χείλη του, αλλά η καρδιά του βρίσκεται πολύ μακρυά από εμένα».
Και ενώ δεν είσαι ικανός να απαρνηθείς και με τα χείλη τον Χριστό ανάμεσα στη συνάθροιση των Χριστιανών, αποκαλύφθηκες ότι είσαι μακρυά και από τον πατρικό τους ζήλο, τον ιουδαϊκό δηλαδή, και ότι δεν συμπεριφέρεσαι καθόλου ανεκτικώτερα από τους ειδωλολάτρες προς τα θεία μυστήρια των Χριστιανών, και αποδεικνύεσαι ότι έχυσες αίμα καταπατώντας τους ίδιους τους Χριστιανούς και παραδίδοντας στη φωτιά την μορφή αυτού ο οποίος σε πλαστούργησε και με τα πόδια συνέτριψε την κεφαλή του νοητού δράκοντος, του οποίου είσαι πικρότατο γέννημα, και αναχώνευσε με το θείο πυρ την παραφθαρμένη φύση μας.
Δε σέβεσαι, αφελέστατε και απερίσκεπτε, τον αρχαίο και σεβάσμιο χαρακτήρα της σεπτής εικονογραφίας, αλλά υποστηρίζεις πως αυτή είναι καινούριο εφεύρημα και αντίκειται στους ιερούς θεσμούς της Εκκλησίας;
Δε σέβεσαι τον τερπνό και σεβάσμιο χαρακτήρα της Εκκλησίας, που καθίσταται κραταιός με τον τόπο, το χρόνο και το δόγμα;
Δε σέβεσαι τις άγιες συνόδους, που συγκροτήθηκαν με την παρουσία του Χριστού και για το Χριστό, οι οποίες δέχθηκαν ομόφωνα τις εικόνες και τις παρέδωσαν στους μεταγενεστέρους;
Πώς σου αρέσει να αποκαλείσαι Χριστιανός, ενώ μυκτηρίζεις το Χριστό; Και ποια σχέση έχεις εσύ μ’ αυτό που ειπώθηκε για τους Ιουδαίους;
Δε θα σου αποδοθεί πολύ μεγάλη κατηγορία, αφού επιδεικνύεις εναντίον του Χριστού συμπεριφορά όμοια με τη δική τους και ακόμη περισσότερο, περιφρονώντας το σεβάσμιο χαρακτήρα των εικόνων;
Και ποιος δε θα σε αποκαλούσε ειδωλολάτρη, αφού εμφανίζεις την απάνθρωπη ωμότητα εκείνων εναντίον των Χριστιανών;
Εσύ ξεσήκωσες εκ νέου άσπονδο πόλεμο κατά της Εκκλησίας· εσύ κακοποιείς τους τροφίμους της Εκκλησίας, ώστε να κάνουν όσα προστάσσουν τα σκοτεινά και φλύαρα διατάγματά σου.
Δίκαια καταράστηκε ο θείος Δαβίδ και σένα και τους κάκιστους ομόφρονές σου. Καταβύθισέ τους, Κύριε, και κατατεμάχισε τις γλώσσες τους, που χλεύασαν και εξύβρισαν τον Χριστό τον Θεό μας, καταστρέφοντας και ατιμάζοντας τη σεπτή εικόνα Αυτού και της υπεράμωμης Θεοτόκου που εγέννησε Αυτόν, τον συναίδιο και συνάναρχο Λόγο του Θεού Πατρός με τρόπο ασύλληπτο απ’ τον ανθρώπινο νου, της αληθινής προστασίας μας, και των αγίων αγγέλων και όλων όσοι απ’ αρχής Τον ευαρέστησαν.
Κι ενώ ο Αντώνιος ήθελε να συνεχίσει το λόγο του κι ακόμη περισσότερο, μόλις ο τύραννος αντιλήφθηκε ότι με την αντιπαράθεση των λόγων δεν κατόρθωνε τίποτε απ’ αυτά που ήθελε, και βλέποντας ότι ο άγιος επειγόταν περισσότερο να συλλάβει εκείνον παρά αυτός ο ίδιος να αιχμαλωτίσει τον άγιο, μετέτρεψε αμέσως την άμυνα των λόγων σε έργα· και αφού τον βασάνισε περισσότερο απ’ όσο μπορούσε να υποφέρει το ιερό εκείνο σαρκίο, στο τέλος τον καταδικάζει σε διαρκή εξορία.
Και ο Αντώνιος εξήλθε ένδοξα από το σκάμμα του αγώνος, φέροντας πάνω στο πρόσωπό του τα ένδοξα σημάδια της νίκης· διότι τόσο ανελέητα τον κτύπησαν με ραπίσματα στους κροτάφους, ώστε έκτοτε τα μάτια του έπασχαν διαρκώς, αφού το κεφάλι του μακαρίου ανθρώπου είχε κλονιστεί άσχημα από τα αμέτρητα κτυπήματα.
Άγιος Αντώνιος ο Ομολογητής, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης,
Το ιερό του λείψανο βρέθηκε άφθαρτο 46 χρόνια μετά την ταφή του!
Τιμάται στις 2 Νοεμβρίου
Ο Άγιος Αντώνιος καταγόταν από την Αίγινα και ήταν συγγενής της Αγίας Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη.
Ως νεαρός ο Αντώνιος ήταν ιδιαίτερα φιλομαθής και έτσι, απέκτησε ευρεία παιδεία, ενώ εκείνα τα χρόνια έγινε και μοναχός.
Με τα εφόδια αυτά προσέλαβε στη συνέχεια και «υψηλή δογματική πανοπλία».
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εκλογή του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της μητροπόλεως Δυρραχίου.
Η αλληλογραφία που είχε με τον Θεόδωρο τον Στουδίτη φανερώνει την ιδιαίτερη εκτίμηση που είχε προς αυτόν ο Άγιος Θεόδωρος.
Πολύ πιθανόν οι δύο Άγιοι να συνδέθηκαν φιλικά μεταξύ τους κατά την εξορία του Αγίου Θεοδώρου στη Θεσσαλονίκη.
Τους διωγμούς, όμως, βίωσε και ο Άγιος Αντώνιος, αφού τόλμησε ενώπιον του εικονομάχου αυτοκράτορα Λέοντα Ε’, να εκφωνήσει λόγο υπέρ των αγίων εικόνων.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υποστεί σκληρά βασανιστήρια, τα οποία του δημιούργησαν ανίατες πληγές που του κλόνισαν την υγεία.
Επιπλέον καταδικάστηκε σε εξορία και απώλεσε την αρχιεπισκοπική του έδρα.
Η αποκατάστασή του έγινε μετά από 20 χρόνια, όταν εκλέχθηκε αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης.
Παρ’ όλα αυτά η ποιμαντορία του στη Θεσσαλονίκη δεν διήρκεσε για πολύ καιρό.
Στο μεταξύ, όμως, πρόλαβε να χαρεί για λίγους μήνες την Αναστήλωση των Εικόνων, για τις οποίες είχε μαρτυρήσει.
Ο Άγιος Αντώνιος εκοιμήθη στις 2 Νοεμβρίου του 844.
Τεκμήριο της αγιότητάς του, πέραν από την ομολογιακή και μαρτυρική του κακοπάθεια υπέρ των αγίων εικόνων, αποτέλεσε η ανεύρεση του ιερού του λειψάνου σε αφθαρσία 46 χρόνια μετά τον ενταφιασμό του.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου