Η ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

 Κάθε εορτή στον εορτολογικό κύκλο της Εκκλησίας ενός προσώπου ή ενός γεγονότος έχει τρία στάδια, τα προεόρτια, την κυρίως εορτή και τα μεθεόρτια (δηλαδή τον απόηχό της). Στις 23 Αυγούστου εκάστου έτους εορτάζουμε την Απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και η Εκκλησία κλείνει με την ίδια πανηγυρική διάθεση τους εορτασμούς της Κοιμήσεως και της Μεταστάσεως της Παναγίας, που τιμάται την 15 Αυγούστου.

  Ο λαός μέσα από την λαϊκή του ευσέβεια δίνει άλλο τόνο στη εορτή και την αποκαλεί τα «Εννιάμερα της Παναγίας». Τη σκέφτεται σαν μνημόσυνο προς τη Μητέρα του Θεού, όπως πράττει, άλλωστε, και για τους δικούς του ανθρώπους. Ασφαλώς, από θεολογικής και λειτουργικής απόψεως, δεν πρόκειται για εννεαήμερο μνημόσυνο για την Παναγία, αφού η Θεοτόκος ως μητέρα του Χριστού «μετέστη προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής» και πρεσβεύει για τη δική μας σωτηρία και, συνεπώς, δεν νοείται τέλεση μνημοσύνου υπέρ αναπαύσεως της ψυχής της. «Απόδοσις» στην εκκλησιαστική γλώσσα σημαίνει την μετά πάροδο οκτώ συνήθως ημερών επανάληψη της εορτής ώστε με αυτόν τον τρόπο η διάρκειά της εορτής παρατείνεται μεθεορτίως μέχρις την ημέρα της αποδόσεως. Αυτό σημαίνει ότι ο εορτασμός δεν είναι στιγμιαίος.

  Μ’ αυτόν τον τρόπο πραγματοποιείται μία σκυταλοδρομία. Η μία εορτή παραδίδει τη σκυτάλη στην επόμενη εορτή που έχει τα δικά της βιώματα, τα δικά της μηνύματα. Έτσι ζούμε σε μία συνέχεια τη ζωή της Εκκλησίας και όχι αποσπασματικά· με το νου μας συγκεντρωμένο σε κάθε φάση και με τρόπο αγωνιστικό. Το όλον δένεται σε μία ενότητα. Είπαμε λοιπόν πως στην εκκλησιαστική γλώσσα «Απόδοσις» σημαίνει την μετά πάροδο οκτώ συνήθως ημερών επανάληψη της εορτής. Η καθιέρωση της απόδοσης των εορτών προέρχεται από την παράδοση του Ισραηλιτικού Λαού στην Παλαιά Διαθήκη. Με ρητή διάταξη του Μωσαϊκού Νόμου, οι μεγάλες ισραηλιτικές εορτές διαρκούσαν 8 ημέρες. (Έξ. 2,15-19, Λευ. 23,36-39 και Αρ. 29,35). Αυτή τη συνήθεια την κληρονόμησε και η Εκκλησία στην λειτουργική της ζωή. Πρώτη μαρτυρία περί παρατάσεως εορτής για οκταήμερο στην εκκλησιαστική ζωή, παρέχεται από τον Ευσέβιο, και πρόκειται για τα εγκαίνια των βασιλικών Τύρου και Ιεροσολύμων (355). Αν και πρόκειται για κάποιο έκτακτο γεγονός, πολύ νωρίς επικράτησε η συνήθεια, κυρίως στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων, να παρατείνεται ο εορτασμός των μεγάλων εορτών του Πάσχα, των Επιφανείων και της Πεντηκοστής για οκτώ ημέρες. Η πράξη της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων γρήγορα διαδόθηκε στην Ανατολή και τη Δύση. Κατά μίμηση των εορτών αυτών και οι νεότερες δεσποτικές και θεομητορικές εορτές ακολουθήθηκαν από οκταήμερο εορτασμό, που ολοκληρωνόταν μέσω της αποδόσεως. Οκτώ ημέρες μετά τη μεγάλη εορτή της 15ης Αυγούστου, δηλαδή στις 23 του μηνός, γίνεται η «απόδοσις» της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, δηλαδή η πανηγυρική λήξη του εορτασμού. Η ευλαβής συνήθεια, πού είναι παράδοση στην Ορθόδοξη Εκκλησία και για άλλες μεγάλες εορτές της υιοθετήθηκε και στην εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όχι βέβαια ομοιόμορφα και αμέσως, αλλά σταδιακά. Έτσι η διάρκεια της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου γνώρισε μεγάλες διακυμάνσεις. Στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων απεδίδετο στις 22, στη μονή του Στουδίου στις 18, σε άλλες μονές της Κωνσταντινουπόλεως στις 23, αλλά και στις 28 Αυγούστου, όπως συνέβαινε και στο Άγιο Όρος. Τέλος, ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ ο Παλαιολόγος (1282-1328) όρισε να εορτάζεται η εορτή αυτή καθ’ όλο τον Αύγουστο από 1η μέχρι και της 31η του μήνα.

  Σύμφωνα με την τυπική διάταξη των ιερών ακολουθιών, κατά την εορτή της απόδοσης, της ημέρας δηλαδή που κλείνει ο κύκλος εορτασμού της Κοιμήσεως, τελείται η ίδια ακολουθία με αυτήν της 15ης Αυγούστου, κάτι που συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις των μεγάλων δεσποτικών και θεομητορικών εορτών. Η χρονική αυτή παράταση του εορτασμού δεν στερείται και του ανάλογου θεολογικού περιεχομένου. Γιατί είναι, κατά κάποιο τρόπο, μια υπέρβαση του παρόντος χρόνου, αλλά και μια πρόγευση της Αιωνιότητας, η οποία, όπως γράφει ο απόστολος Παύλος, θα είναι μια χωρίς τέλος «πανήγυρις πρωτοτόκων» (Εβρ. 12,23). Στην ουσία κάθε εορτή είναι και μια μυστική γέφυρα πού «προάγει «ημάς εις το πέραν» (Μρκ. 6,45), μας περνάει δηλαδή στην αντίπερα όχθη της άχρονης βασιλείας του Θεού. Η μίμηση των αγίων είναι μίμηση του Χριστού και η καταλλαγή με το Θεό, το συνάνθρωπο και τη φύση είναι το ζητούμενο. Επομένως οι εορτές στις μνήμες των αγίων δεν είναι μόνο αφορμές για πανηγύρεις αλλά και για να ανακαλύψει ο άνθρωπος την αλήθεια, ότι το μόνο που αξίζει στην ζωή είναι ο αγώνας για την αγιότητα. Στο πρόσωπο δε της Παναγίας συνοψίζεται ολόκληρη η ιστορία της σωτηρίας του ανθρώπου και η πορεία αυτή προς την αγιότητα μέσα από την υπακοή στο θέλημα του Θεού και στην εμπιστοσύνη σε Αυτόν. Η Θεοτόκος συνέδραμε στο έργο της σωτηρίας του ανθρώπου από τον Χριστό σε όλη της τη ζωή. Και με την κοίμηση της και την μετάσταση της έδειξε τη θέση που ο Θεός έχει ετοιμάσει για κάθε πιστό. Ως εκ τούτου η Παναγία συνοψίζει την ανθρωπότητα εκείνη που λέει ναι στον Θεό, που αναφωνεί πρόθυμα το «γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου». Η Παναγία αποτελεί πρότυπο για κάθε πιστό, που λόγω και έργω, υποδέχεται τον Χριστό και τον γεννά στην καρδιά του. Η Παναγία είναι σύμβολο της Εκκλησίας, μέσα στην οποία γεννάται και αναγεννάται κάθε πιστός. Η Παναγία μας οδηγεί και συνοδεύει προς τον Χριστό, είναι ο πρώτος άνθρωπος που εκπλήρωσε το σκοπό για τον οποίο ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος έχοντας οδηγήτρια την Παναγία, καλείται να μεταμορφώσει τη ζωή του λέγοντας «γένοιτο» στη πρόσκληση του Θεού για συνεργασία με στόχο τη μεταμόρφωση του κόσμου και τη σωτηρία του ανθρώπου και ο συνεχής εορτασμός μέχρι της αποδόσεως της εορτής μάς καλεί και εμάς να αντλήσουμε όλα εκείνα τα απαραίτητα για την πνευματική μας ζωή εφόδια από τη ζωή και τη στάση της Παναγίας μας. Η Θεοτόκος καθίσταται η Μάνα Παναγιά, η Μητέρα της οικουμένης. Με τη ζωή της μας έδειξε τον δρόμο του πνευματικού πεπρωμένου του ανθρώπου, γίνεται για τον καθένα από εμάς πηγή αγάπης και ελπίδα προστασίας.

  Από την Αγρυπνία που τελέσθηκε απόψε δια την Απόδοσιν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου εις την Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά Αθηνιωτίσσης στις Αχαρνές.

ΙΑ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΟΧΙ ΜΝΗΣΙΚΑΚΟΙ

  Ένας δούλος είναι βαρειά χρεωμένος στον άρχοντα του τόπου του. Ξαφνικά, ο άρχοντας του χαρίζει τα χρέη του. Ο δούλος, γεμάτος χαρά, γυρίζει στο σπίτι του, για ν' αναγγείλει το γεγονός. Στο δρόμο όμως συναντάει ένα σύνδουλό του, που του χρώσταγε κάτι ελάχιστα και τον βιάζει να του τα δώσει αμέσως. Στην αδυναμία του να πληρώσει ο χρεώστης το μικρό χρέος του φυλακίστηκε από τον ευεργετηθέντα δούλο. Μόλις όμως έμαθε ο άρχοντας τη στάση του αχάριστου δούλου εξοργίστηκε και διέταξε αμέσως να τον φυλακίσουν.

  Η παραβολή αυτή του Ευαγγελίου μας ξεκαθαρίζει ένα από τα μεγαλύτερα θέματα της ζωής μας.

  Όλοι οφείλουμε πολλά στον απόλυτο άρχοντά μας, το Θεό. Του οφείλουμε χάριτες όχι μόνο για τ' αναρίθμητα υλικά και πνευματικά δώρα του, αλλά και για την άφεση του πλήθους των αμαρτιών μας, που μας χαρίζει συνέχεια. Αυτά είναι τα μεγαλύτερα χρέη μας. 

  Κι εμείς οφείλουμε να συγχωρούμε τους συνανθρώπους μας, κατά το παράδειγμα του Θεού προς εμάς. Ο Θεός δε θέλει ούτε τις προσευχές μας, ούτε τις προσφορές μας και θυσίες μας, αν προηγουμένως δεν έχουμε συγχωρέσει τους συνανθρώπους μας. 

  Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός, που αναφέρουν οι ιεροί συγγραφείς των βίων των αγίων: Κάποιος Σαπρίκιος, ενώ πήγαινε να μαρτυρήσει, αρνήθηκε το Χριστό, γιατί προηγουμένως είχε αρνηθεί να συγχωρήσει το συνάνθρωπό του.

  Ο Θεός δε δέχτηκε τη θυσία του.

  Καμιά προσφορά δε γίνεται δεκτή από το Θεό χωρίς την αγάπη.

  Δυστυχώς η μνησικακία χαρακτηρίζει τη ζωή μας. 

  Η ζωή μας είναι γεμάτη από επεισόδια μίσους και εκδίκησης, αχαριστίας και συμφέροντος. Σπάνια σημειώνουμε γεγονότα ανεξικακίας και ευγνωμοσύνης. 

  Ο Χριστός είπε τη σημερινή παραβολή από αφορμή που του έδωσε ο Πέτρος, όταν τον ρώτησε πόσες φορές πρέπει να συγχωράει τους εχθρούς του. Και επειδή ο Πέτρος του είχε ορίσει τον αριθμό επτά, ο Χριστός του είπε, εβδομηκοντάκις επτά. Δηλαδή απεριόριστα. 

  Μόνο όποιος συγχωράει απεριόριστα έχει θέση κοντά στο Χριστό. Αυτό, άλλωστε, θ' αποδεικνύει ότι νιώσαμε τι σημαίνει Χριστός, καινούργια ζωή, καινούργιος τρόπος ύπαρξης.

  Αν θέλουμε να σωθούμε, να συγχωρούμε.  

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ιδιαίτερα λυρικό και βαθύτατα θεολογικό είναι το «Εγκώμιον εις την Κοίμησιν της αγίας δεσποίνης ημών Θεοτόκου» του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου (§ 759 – 826). Να δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Τώρα λοιπόν, κλείνοντας η Θεοτόκος τα μάτια του σώματος της, ανοίγει σ’εμάς τα νοητά της μάτια σαν λαμπερά και μεγάλα αστέρια. Αυτά που ποτέ δεν έδυσαν, γιατί αγρυπνούν ώστε να παρακαλούν το πρόσωπο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου. Τώρα που τα θεοκίνητα χείλη της σώπασαν και δεν μιλούν πιά, ανοίγει διάπλατα το στόμα της για να πρεσβεύει για όλους τους ανθρώπους. Τώρα που μάζεψε τις γήινες αλλά θεοφόρες παλάμες της, τις εμφανίζει αφθαρτοποιημένες και υψωμένες προς τον Θεό, ικετεύοντας για όλη την οικουμένη. Αφού τώρα απέκρυψε το φυσικό και σαν τον ήλιο πρόσωπό της, ακτινοβολεί με τη φιλοτεχνημένη εικόνα της και την προβάλλει στα πλήθη για να την ασπασθούν με ευγνώμονη σχετική προσκύνηση, έστω και αν δεν το θέλουν οι αιρετικοί. Έχοντας μεταστεί στα ουράνια η πάναγνη περιστέρα, δεν σταματά να προστατεύει τα επίγεια. Παρόλο που βγήκε από το σώμα, πνευματικά είναι μαζί μας. Μπαίνοντας στους ουρανούς, εξοστρακίζει τους δαίμονες και μεσιτεύει στον Κύριο (§ 2).

Και συνεχίζει ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης:

Όταν σκέπτομαι το μεγαλείο της μεταστάσεώς σου, Παρθένε, τρομάζει από δέος το πνεύμα μου. Όταν αναλογίζομαι το θαύμα της κοιμήσεώς σου, απορεί το μυαλό μου. Όταν διηγείται το μυστήριο της εκ νέου ζωής σου, δένεται η γλώσσα μου. Γιατί ποιός είναι εκείνος που θα μπορούσε να κάνει ώστε να ακουστούν επάξια όλοι οι έπαινοί σου, να περιγράψει όλα τα θαύματά σου; Ποιός νους υψιπέτης θα τα διακηρύξει; Ποιά γλώσσα γλαφυρή θα πει τα σχετικά μ’εσένα, θα παραστήσει τα δικά σου, θα προβάλλει τα λόγια σου, ή θα περιγράψει τις θαυμάσιες τελετές, πανηγύρεις, εορτές, διηγήσεις, εγκώμια, αφού και για το παρόν μυστήριο (της κοιμήσεώς σου) αδυνατεί να το πράξει, αποτυχαίνει, επικρίνεται;

Διότι ακριβώς υπερέχεις, υπερτερείς, είσαι ασύγκριτα ανώτερη στο ύψος και το μέγεθος από τον ανώτατο πόλο, στην αγνότητα από τη λάμψη του φωτός του ήλιου, στην οικείωση της παρρησίας από την αγγελική τάξη και γενικά από όλη την άϋλη και λογική ουσία των νοητών και νοερών δυνάμεων (§ 5).

Σχετικά με την αναγκαιότητα της Κοιμήσεως, άλλος μεγάλος άγιος Πατέρας της Εκκλησίας μας, Νικόλαος ο Καβάσιλας (1322 – 1391/96 περίπου), στην Ομιλία του «Εις την πάνδοξον Κοίμησιν της Υπεραγίας δεσποίνης ημών και παναχράντου Θεοτόκου» γράφει χαρακτηριστικά (§ 12):

Ήταν ανάγκη να χωριστεί η πανάγια αυτή ψυχή από το υπεράγιο εκείνο σώμα. Χωρίζεται βέβαια και ενώνεται με την ψυχή του Υιού της, ενώνεται το δεύτερο φως με το πρώτο. Αλλά και το σώμα της, αφού παρέμεινε για λίγο στη γή, έφυγε κι αυτό μαζί με την ψυχή της. Γιατί έπρεπε να διαβεί απ’ όλους τους δρόμους απ’ τους οποίους πέρασε και ο Σωτήρας, να λάμψει στους ζωντανούς και τους νεκρούς και με όλα αυτά να εξαγιάσει την (ανθρώπινη) φύση και να πάρει κατόπιν τη θέση που της αρμόζει. Έτσι λοιπόν δέχθηκε το σώμα της για λίγο ο τάφος, αλλά δέχθηκε και ο ουρανός την καινή εκείνη γή, το πνευματικό σώμα, το θησαυρό της ζωής μας, που είναι σεμνότερο απ’ τους αγγέλους και αγιώτερο απ’ τους αρχαγγέλους. Έτσι ξαναδόθηκε ο θρὀνος στο βασιληά, ο παράδεισος στο ξύλο της ζωής, ο δίσκος στο φώς, το δέντρο στον καρπό, η Μητέρα στον Υιό, αντιπρόσωπος του ανθρώπινου γένους καθόλα άξια.

Και τέλος, ο άγιος Μάρκος, επίσκοπος Εφέσου, ο Ευγενικός (1392-1444/45), σε μια αποστροφή λόγου του λέει τα εξής χαρακτηριστικά:

Νέκρωσιν η της ζωής μητέρα δέχεται, και τάφῳ τεθείσα, μετά τρίτην ημέραν ευκλεώς εξανίσταται εις αιώνας τῳ Υιῷ συμβασιλεύουσα και αιτούσα την των πταισμάτων υμών άφεσιν.

“Κεχαριτωμένη, Δεδοξασμένη, Παντάνασσα, από την άφθονον εκείνην ηλιοβολίαν του θείου φωτός οπού χαίρεσαι, παρισταμένη εκ δεξιών του μονογενούς σου Υιού, πέμψον εδώ κάτω και εις ημάς τους ευλαβείς δούλους σου μίαν μακαρίαν ακτίνα, οπού να είναι και φως εις τον εσκοτισμένον μας νουν και φλόγα εις την ψυχραμένην μας θέλησιν, διά να βλέπωμεν να περιπατούμεν σπουδαίοι εις την οδόν των θείων δικαιωμάτων. Ημείς, μετά Θεόν, εις εσέ του Θεού την Μητέρα και Μητέρα ημών έχομεν την ελπίδα της σωτηρίας μας· από σε ελπίζομεν τας νίκας της γαληνοτάτης Αυθεντίας, τα τρόπαια των Ευσεβών Βασιλέων· την στερέωσιν της Εκκλησίας· την αντίληψιν του Ορθοδόξου γένους· την σκέπην της ευλαβούς του ταύτης πολιτείας, οπού είναι αφιερωμένη εις την άμαχόν σου βοήθειαν. Ναι, Παναγία Παρθένε, ναι, Μαρία, όνομα οπού είναι η χαρά, η παρηγορία, το καύχημα των Χριστιανών· δέξου την νηστείαν και παράκλησιν των αγίων τούτων ημερών, οπού εκάμαμε εις τιμήν σου, ως θυμίαμα ευπρόσδεκτον· και αξίωσόν μας, καθώς εδώ εις την Εκκλησίαν ευλαβώς ασπαζόμεθα την αγίαν και θαυματουργόν ταύτην εικόνα, έτζι και εκεί εις τον Παράδεισον να ιδούμεν αυτό το μακάριόν σου πρόσωπον, το οποίον να προσκυνούμεν συν τω Πατρί και τω Υιώ και τω αγίω Πνεύματι, εις τους απεράντους αιώνας”.(Hλίας Μηνιάτης)

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΙΔΝΕΪ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

Με λαμπρότητα πανηγύρισε ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Σίδνεϊ Αυστραλίας. Του Πανηγυρικού Εσπερινού και της Πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Σεβ/τος Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Πατρών και Τοποτηρητής Αυστραλίας κ. Ευστάθιος.  

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

Πανήγυρις Ἱ. Ν. Παναγίας Σουμελᾶ τῆς Ἀθηνιωτίσσης καί Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Παναγίας Παραμυθίας καί Ὁδηγητρίας τῶν ἀπανταχοῦ Ὀρθοδόξων (κατά τό παλαιό ὀρθόδοξο ἑορτολόγιο) εἰς περιοχήν Πλάτωνος Ἀχαρνῶν.

ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ Μέ τήν συμμετοχή πλήθους  πιστῶν προερχομένων ἐκ τοῦ Πόντου, τήν Πέμπτη 15η/28η Αὐγούστου τ. ἔ. 2008, ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, πανηγύρισε ὁ Ἱ. Ν. Παναγίας Σουμελᾶ - Ἀθηνιωτίσσης εἰς περιοχήν Πλάτωνος Ἀχαρνῶν, καί τό νεοιδρυθέν παρά τόν ὡς ἄνω Ναόν Ἡσυχαστήριον Παναγία ἡ Παραμυθία καί Ὀδηγήτρια τῶν ἀπανταχοῦ Ὀρθοδόξων. Τό ἑσπέρας τῆς παραμονῆς ἐψάλη ὁ Πανηγυρικός Ἑσπερινός, ἐνῶ τό πρωϊ τῆς κυριωνύμου ἡμέρας ἐψάλη ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθου καί ἐτελέσθη Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας κ. Κηρύκου, ἐνῶ μετά τήν ἀπόλυσιν ἐγένετο ἡ λιτάνευσις τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Παναγίας τοῦ Σουμελᾶ (Ἀθηνιωτίσσης), εἰς τἠν ὁποίαν ἔλαβον μέρος ο Ιερεύς π. Δημήτριος καί ο Ιεροδιάκονος π. Ιάκωβος.  Αμέσως μετά την ανάγνωση του Ιερού Ευαγγελίου ὡμίλησεν ὁ Σεβ/τος, ὁ ὁποῖος ἀναφερθείς εἰς τήν ἱστορίαν τῆς ἱερᾶς Είκόνος τῆς πρότερον Ἀθηνιωτίσσης καί μετέπειτα Σουμελᾶ, καί εἰς τήν εὐλάβειαν καί τόν σεβασμόν τῶν Ποντίων εἰς τήν ἱεράν αὐτήν Εἰκόνα, κατεσυνεκίνησε τούς προσκυνητές, ἐνῶ ἀναφερθείς καί εἰς τήν σύγχρονον ἐκκλησιαστικήν καί κοινωνικήν κατάστασιν ὑπεγράμμισεν, ὅτι ἡ μόνη λύσις ἀπό τά ὁποιαδήποτε ἀδιέξοδα εἶναι νά ἐναποθέσουν οἱ ἄνθρωποι, προπάντων οἱ Ἐκκλησιαστικοί καί Πολιτικοί Ἡγέται, τίς ἐλπίδες των εἰς τήν Παναγίαν τήν Παραμυθίαν καί Ὁδηγήτριαν, ὅπως ἐπί χίλια καί παραπάνω ἔτη οἱ Ἕλληνες τοῦ Πόντου τάς εἶχον ἐναποθέσει εἰς τήν Παναγίαν τοῦ Σουμελᾶ.   Το παρόν εις την Ιερά πανήγυρη έδωσε μεγάλος αριθμός Ποντίων Ὀρθοδόξων, τόσον ἐκ τῆς περιοχῆς Ἀχαρνῶν, ὅσον καί ἀπό ἄλλες περιοχές τῆς Ἀττικῆς. Ὁ Σεβ. Κήρυκος εἰς τό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας μαζί μέ τίς εὐχές εἰς τόν κ. Δήμαρχον διά τήν ὀνομαστικήν του ἑορτήν, δέν παρέλειψε νά τονίση τόν ἀδιάρρηκτον σύνδεσμον τῶν Ποντίων μετά τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί τήν ἀνάγκην ὅλοι οἱ Πόντιοι νά ἐπανέλθουν εἰς τήν εὐθεῖαν ὁδόν τῶν Πατέρων μας, καί νά ἑορτάζουν τήν ἑορτήν τῆς Παναγίας, ὀρθοδόξως, ὅπως ἐπί χίλια καί πλέον ἔτη ἑώρταζον οἱ πρόγονοί των τοῦ Πόντου, καί οὐχί κακοδόξως, ἤτοι κατά τήν παπικήν οἰκουμενιστικήν ἡμερολογιακήν καινοτομίαν. Ὁ Ἱ. Ν. Παναγίας Σουμελᾶ εἶναι ὁ δεύτερος τῆς δυναμικῆς καί πολυαρίθμου Ἐνορίας Ἀχαρνῶν. Ἀνηγέρθη κατά τήν περίοδο 1988 - 1995 ἐπί ἐφημερίας τοῦ τότε Ἀρχιμανδρίτου καί νῦν Μητροπολίτου κ. Κηρύκου, χάρις εἰς τήν συνεισφοράν τῶν ἐνοριτῶν τοῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου, κυρίως Ποντιακῆς καταγωγῆς, οἱ ὁποῖοι - ὅπως εἶναι γνωστό - εὐλαβοῦνται ἰδιαιτέρως τήν Παναγία Σουμελᾶ, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό ἱερώτερον σύμβολο τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ πρώτη σκέψις ὅταν ξεκίνησε ἡ ἀνέγερσις αὐτοῦ τοῦ Ναοῦ ἦτο νά γίνη ἕνα πανελλήνιο προσκύνημα τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, τό ὁποῖον μέ κέντρο τήν Ἱεράν Είκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Σουμελᾶ, προηγουμένως Ἀθηνιωτίσσης νά εὑρίσκουν οἱ ἁπανταχοῦ Ὀρθόδοξοι Παραμυθίαν (παρηγορίαν) καί Προστασίαν. Καί βλέπομεν σήμερον σύν τῶν χρόνω νά πραγματοποιεῖται ἐκεῖνο τό ὄνειρο..  Ὁ Ναός διαθέτει Πρεσβυτέριο (κατοικία Ἱερέως) καί ἤδη ἔχουν γίνει μικραί ἐγκαταστάσεις τοῦ Ἡσυχαστηρίου Παναγίας Παραμυθίας καί Ὁδηγητρίας τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων, ὅπου θά ἐγκατασταθῆ μικρά μοναστική ἀδελφότης Διακονισςῶν, ἡ ὁποία θά συμβάλλει καί ἀπό τῆς θέσεως αὐτῆς εἰς τό Ἱεραποστολικόν καί Φιλανθρωπικόν ἔργον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

ΟΜΙΛΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΠΑΝΕΝΔΟΞΩ ΚΟΙΜΗΣΕΙ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Του Μητροπολίτου Γ.Ο.Χ. Μεσογαίας κ. ΚΗΡΥΚΟΥ

 Η θέσις, αγαπητοί μου, της Υπεραγίας Θεοτόκου, μέσα εις την ιστορία της σωτηρίας μας, είναι σημαντικοτάτη. Και τούτο διότι εστάθη το όργανον της σωτηρίας μας. Είναι εκείνη η οποία έδωσε τον εαυτόν της, να γίνει κλίμακα για να κατέλθει ο Θεός στη γη, και ταυτοχρόνως γίνεται κλίμακα για να ανέλθει ολόκληρη η ανθρωπότητα στον ουρανό.

 Έτσι ο Θεός δια της Θεοτόκου, γίνεται άνθρωπος και οι άνθρωποι δια της Θεοτόκου γίνονται θεοί. Να λοιπόν ότι η θέσις της υπεραγίας Θεοτόκου, είναι σημαντικοτάτη εις την ιστορία της σωτηρίας. Εις εκείνο το θαυμαστό όραμα του Ιακώβ με την κλίμακα που εστηρίζετο ο Θεός εις την κορυφήν, η κλίμακα αυτή δεν προϋποθέτει μόνον, την κάθοδον του Θεού, αλλά και την άνοδο του Ιακώβ, δηλαδή την άνοδο των ανθρώπων.

 Έτσι αγαπητοί μου, η Θεοτόκος κατέχει κεντρικοτάτη θέση μέσα στην σωτηρίαν μας και συνεπως και στην λατρεία μας. Ολόκληρος ο Άυγουστος είναι αφιερωμένος εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Σημειώσατε ότι δεν έχουμε λίγες Θεομητορικές εορτές μέσα εις τον λειτουργικόν χρόνον. Αλλά την κορυφή των Θεομητορικών εορτών την κατέχει εορτή της Κοίμησις της Θεοτόκου, αυτή που εορτάζουμε στις 15 Αυγούστου. Είναι μια εορτή κατά την οποία εορτάζουμε την Κοίμηση, την ταφή, την Ανάσταση και την Μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου.

  Αυτά τα τέσσερα χαρακτηριστικά στοιχεία. Όταν ρίξουμε μια ματιά στην ορθόδοξο εικονογραφία μας, θα δούμε κατά έναν θαυμαστό τρόπο να ιστορούνται αυτά τα τέσσερα χαρακτηριστικά. Βεβαίως αφότου άρχισαν οι αιρέσεις, πότε να στρέφονται εναντίον του προσώπου του Κυρίου μας Ιησού, πότε εναντίον της Θεοτόκου, η Εκκλησίας μας επαγίωσε πλέον μέσα στις εικόνες, που μας προσφέρει για να διδαχθούμε το δόγμα όσο και για να τιμήσουμε τα πρόσωπα αυτά, τον Κύριον Ιησούν και την Υπεραγία Θεοτόκο, οι εικόνες εφεξής έχουν πλέον όχι μόνον ιστορικόν χαρακτήρα, ιστορική διάσταση αλλά και δογματική διάσταση.

 Έτσι βλέποντας την εικόνα της Κοιμήσεως, βλέπουμε τα εξής: Την Υπεραγίαν Θεοτόκον νεκράν επάνω εις ένα κρεβάτι. Γύρω της είναι οι Απόστολοι. Σε μια θεία δόξα που δεν ανήκει στον παρόντα κόσμο, γι’ αυτό και οι αγιογράφοι, αγιογραφούν αυτό το σημείον κατά έναν τρόπο που να δίδεται η εντύπωσις ότι πρόκειται για κάτι το εξωκοσμικόν, βρίσκεται ο Ιησούς Χριστός. Κρατάει στα χέρια του την ψυχή της μητέρας Του, της Υπεραγίας Θεοτόκου, την οποία οι αγιογράφοι πάρουσιάζουν ως ένα νήπιο. Με αυτό το νήπιο θέλουν να δείξουν την ψυχή της Παναγίας. Άγγελοι δορυφορούν τον Χριστόν μέσα στην θεία Του δόξα, που κρατά στα χέρια του την ψυχή της μητέρας Του. Αυτό αποτελεί τον ουρανόν.

 Κάτω εις την γην οι Απόστολοι, κλαίουν, αλλά το κλάμα τους είναι συγκρατημένο. Είναι ένα κλάμα λύπης, γιατί έχασαν την μητέρα του Κυρίου τους, αλλά και χαράς διότι είναι ο πρώτος άνθρωπος, αληθινά άνθρωπος, όχι θεάνθρωπος ο οποίος ανέρχεται δεδοξασμένος στον ουρανό. Αυτά βλέπουμε αγαπητοί μου στην εικονογραφία της Κοιμήσεως. Αλλά πώς έχουν τα πράγματα έτσι, και πως βρέθηκαν οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, αφού κατά την παράδοση η Θεοτόκος εκεί εκοιμήθη.

 Έλαβε ειδοποίησιν από τον Υιόν της, ότι θα απέλθει μέσα εις τρεις ημέρες. Σημειώσατε ότι αυτά που σας λέγω, δεν τα αναφέρει η Αγία Γραφή, αλλά τα αναφέρουν Πατέρες της Εκκλησίας μας, όπως ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο άγιος Μόδεστος Ιεροσολύμων, ο άγιος Ανδρέας Κρήτης, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο άγιος Γερμανός αρχιεπίσκοπος Κων/πολεως, και άλλοι οι οποίοι όχι απλώς τα σημείωνουν αλλά πλέκουν και το εγκώμιον εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Εγκώμια αγαπητοί, τα οποία είναι με βάθος μεγάλο θεολογικό. Εκοιμήθη η Θεοτόκος την τρίτη ημέραν και τότε το Πνεύμα του Θεού ήρπασε τους Αποστόλους, που ευρίσκοντο στα διάφορα σημεία της οικουμένης κηρύσσοντες τον λόγο του Θεού και ευρέθησαν όλοι εις τα Ιεροσόλυμα.

  Μέσα εις την παράκλησιν τι λέμε; Ειδικά εις εκείνο το εξαποστειλάριο το οποίο ψάλλουμε ειδικά τον δεκαπενταύγουστο: «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε», δηλαδή, ω! Απόστολοι που ήρθατε από τα πέρατα της οικουμένης και ήρθατε εδώ εις τα Ιεροσόλυμα, «κηδεύσατέ μου το σώμα, εν χωρίω Γεθσημανή», δηλαδή, εις τον τόπον της Γεθσημανής, κηδεύσατέ μου το σώμα. Πλην του Θωμά. Ο Θεός οικονομησε ο Θωμάς να μην είναι παρών, ο οποίος έφτασε τρεις ημέρες μετά την Κοίμηση της Θεοτόκου. Αλλά όταν ο Θωμάς έφτασε, ελυπήθη πάρα πολύ, διότι δεν ήταν παρών δια να ίδει δια τελευταία φορά την μητέρα του Κυρίου Του και διδασκάλου Του. Γι’ αυτό επήγαν εις τον τάφον, να τον ανοίξουν και να Την προσκυνήσει.

  Αλλά τότε παρατηρήθη το εξής: ο μεν τάφος δεν είχε το σώμα αλλά είχε μόνο τα άμφια, τον ιματισμόν δηλαδή της Θεοτόκου και επίσης ήταν γεμάτος από ευωδία καταπληκτική. Τότε κατενόησαν οι απόστολοι ότι η Υπεραγία Θεοτόκος ανεστήθη και ανελήφθη εις τον ουρανόν. Πράγματι έχουμε την Κοίμησιν, την Ταφήν, την Ανάστασιν και την Μετάστασιν δηλ. την Ανάληψιν εις τους ουρανούς. Αυτό έχει πάρα πολύ σημασία και θεολογική αξία διότι η Υπεραγία Θεοτόκος είναι ο πρώτος άνθρωπος, όπως λέγει σε ένα εγκώμιό του ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος μετά του σώματος θεούται και ανέρχεται στην βασιλεία του Θεού, προ της τελικής κρίσεως.

 Διότι ουδείς έχει εισέλθει ακόμη εις την βασιλεία του Θεού παρά μόνο ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού. Κανένας άνθρωπος δεν υπάρχει εις την βασιλεία του Θεού. Ούτε ο ληστής. Ο ληστής βρίσκεται στον παράδεισον. Και ο παράδεισος είναι ο τόπος των ψυχών που αναμένουν την ανάστασιν των νεκρών. Δεν είναι λοιπόν ούτε ο ληστής, δεν είναι ούτε ο απόστολος Πέτρος, ούτε ο απόστολος Παύλος, ούτε ο προφήτης Ηλίας, ο οποίος δεν εδοκίμασε θάνατον και θα επανέλθει εις την γην. Κανείς δεν έχει εισέλθει εις την βασιλείαν του Θεού, πλην της Θεοτόκου. Και εισήλθε με το σώμα της, όπως ακριβώς εισήλθε και ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός της.

  Ήταν δυνατό ποτέ η Μητέρα της Ζωής να ίδει φθοράν, να ίδει διαφθοράν; Όπως ο Ιησούς Χριστός, ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού απέθανεν και ετάφη αλλά δεν είδε διαφθοράν, δηλ. δεν έλιωσε μέσα εις τον τάφον, αλλά ανεστήθη, έτσι έδωσε και την ανάσταση εις την μητέρα Του, από την οποία εδανείσθη την ανθρωπίνη φύση, όλη την ανθρωπίνη φύση, και το σώμα και την ψυχήν, και αυτά τα εθέωσε και τα ανέβασε εις αυτήν την Βασιλεία του Θεού. Αυτό για μας λέει πολλά πράγματα.

Η Θεοτόκος είναι ο πρώτος άνθρωπος που ανέρχεται εις την βασιλεία του Θεού και συνεπώς αποτελεί το πιο χαρούμενο γεγονός μετά από το Πάσχα. Και γι’ αυτό θεωρείται δεύτερο Πάσχα, κατά το οποίος εορτάζουμε, όχι απλώς την Κοίμηση, όπως θα εορτάζαμε την επέτειο του θανάτου ενός προσώπου, αφαλώς όχι με χαρά, αλλά το προβάδισμα ενός ανθρώπου στη Βασιλεία του Θεού. Και γι’ αυτό, για μας είναι ένα Πάσχα, όχι κενόν περιεχομένου, αλλά ένα Πάσχα που έρχεται να μας δώσει την εγγύησιν, ότι πέρασε ένας άνθρωπος εκείνον τον χώρον που δεν θα μπορούσε ποτέ ανθρωπίνη φύσις να τον περάσει.

  Γιατί Πάσχα σημαίνει διάβασις, κι όταν οι Εβραίοι πέρασαν την Ερυθρά θάλασσα, γιόρταζαν τυπικώς το αληθές Πάσχα, το οποίο είναι εκ του θανάτου εις την ζωήν, εκ του φθαρτού κόσμου εις την αφθαρσίαν και εκ του κτιστού κόσμου εις την βασιλείαν του Θεού. Ποιος θα μπορούσε να περάσει; Βεβαίως ο Χριστός. Αλλά από πίσω του έρχεται ο πρώτος άνθρωπος. Έτσι, δεν είναι υπερβολή να πούμε, ό,τι θα λέγαμε για τον Ιησούν Χριστόν το ίδιο θα λέγαμε και για την Υπεραγίαν Θεοτόκον.

Αγαπητοί μου για μας είναι μεγάλη ελπίδα η Υπεραγία Θεοτόκος. Είναι πολύ μεγάλη ελπίδα. Γι’ αυτό ο λαός μας την αγαπά πολύ. Βλέπετε ότι δεν υπάρχει σπίτι που να μην έχει την εικόνα της Παναγίας.Δεν υπάρχει χωριό, πόλη που να μην έχει έστω ένα εκκλησάκι ή παρεκκλησι αφιερωμένο στην Υπεραγία Θεοτόκο. Αν θα ‘πρεπε να καταγράψομε πόσες εκκλησιές της Παναγίας υπάρχουν σ’ όλη την Ελλάδα, για να μιλήσουμε μόνο για τον ελληνικόν χώρον και όχι για όλον τον ορθόδοξον χώρον, θα βλέπαμε ότι οι εκκλησίες που υπάρχουν προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι πάρα πολλές.

  Σε μια ανάγκη μας, την Παναγία φωνάζουμε. Είναι δε τόσο ζυμωμένο αυτό με την ύπαρξή μας, με το κύτταρο μας, έτσι ώστε όπως λέμε «μάνα μου» σ’ έναν κίνδυνο, έτσι φωνάζουμε αυθορμήτως, χωρίς να δουλέψει το μυαλό μας, θα έλεγα από μέσα από τα έγκατά μας, φωνάζουμε «Παναγιά μου». Μέσα μας, μέσα στα βιώματά μας, υπάρχει το πρόσωπό της. Κι αυτό δείχνει ότι ο ορθόδοξος κόσμος αγαπά και τιμά, την Υπεραγία Θεοτόκο. Την θεωρούμε ότι είναι το εργαστήριο της σωτηρίας μας. Την θεωρούμε ότι είναι η πόλις του μεγάλου βασιλέως. Δεν είναι απλώς η επίγειος Ιερουσαλήμ αλλά είναι η αιωνία Ιερουσαλήμ.

  Είναι η δωδεκάτειχος πόλις που έχει τα δώδεκα τείχη, που είναι οι Απόστολοι, και αυτή είναι η πόλις που έχει κάτοικό της τον Υιόν της, τον Ιησούν Χριστόν. Ο πρώτος πολίτης, αλλά και εμείς αγαπητοί, καλούμεθα να γίνουμε πολίτες αυτής της πόλης. Αλλά κατοικώ την πόλιν, κατοικώ την Θεοτόκον σημαίνει μπαίνω μέσα εις την ζωήν της Θεοτόκου και αυτό μέσα εις ένα εγκώμιόν του ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέγει τα εξής: Ελάτε όλοι νοερά να συνεκδημήσουμε μ’ εκείνη η οποία έχει συνεκδημήσει. Ελάτε όλοι να φύγουμε μαζί μ’ εκείνη η οποία έφυγε από τον κόσμον αυτόν.

  Όπως λέμε εις τους Χαιρετισμούς: «Ξένον τόκον ιδόντες ξενωθώμεν του κόσμου», δηλαδή, αφού είδαμε έναν παράξενον τόκον, τον Ιησούν Χριστόν, που Τον εγέννησε η Θεοτόκος, ότι δηλαδή είναι ο Εμμανουήλ, ο «μαζί μας ο Θεός», ας αποξενωθούμε από τον κόσμο, από τον αμαρτωλόν κόσμον, από την αμαρτίαν. Για να μπορέσουμε να βρεθούμε με τον τόκον της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ήρθε, υπηρέτησε το έργο του Θεού, το μέγα σχέδιο του Θεού, υπηρέτησε το «σεσιγημένον μυστήριον χρόνοις αιωνίοις» κατά έναν θαυμαστόν τρόπον, και έγινεν η Κυρία των Ουρανών. Μαζί της λοιπόν, ας ανέβουμε νοερά. Ακόμα η ώρα μας δεν έχει έλθει να φύγουμε. Θα φύγωμε όμως.

Επειδή όταν θα φύγουμε θα ζητούν οι δαίμονες την ψυχήν μας, γι’ αυτός ας φύγωμε από τώρα, νοερώς. Κι εκείνος ο οποίος θα φύγει νοερώς μαζί της, όταν θα έρθει η ώρα της οριστικής αναχωρήσεως, τότε η Υπεραγία Θεοτόκος θα τον αναμένει στον ουρανόν και θα ίδει το πρόσωπό της. Εκείνο το πρόσωπο το οποίο ευλαβούνται τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ και υποκλίνονται μπροστά της. Είναι εκείνη η οποία φοράει τον ήλιο, οπως μας αποκαλύπτει το βιβλίο της Αποκαλύψεως, και έχει κάτω από τα πόδια της την Σελήνη.

  Που σημαίνει ότι φοράει την μονιμότητα, γιατί ο δίσκος του ηλίου είναι πάντοτε στρογγυλός, και έχει κάτω από τα πόδια της την διαρκώς αλλοιουμένη με τις φάσεις της σελήνη, σύμβολο του κόσμου που περνά, που ρέει, του κόσμου του μεταβαλλομένου. Έτσι κι εμείς αγαπητοί, ας βάλουμε κάτω από τα πόδια μας την σελήνη του κόσμου τούτου, τον μεταβαλλόμενον κόσμον και ας μένουμε μέσα εις την μονιμότητα του θείου φωτός, της θείας δόξης, μέσα εις την οποία εισήλθε η Υπεραγία Θεοτόκος και μας αναμένει. (π. Α.Μ.)

  Αυτης αγίαις πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον και σωσον ημάς. ΑΜΗΝ.

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ 1935

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ 

ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ

[Γενομένη το έτος 1935]

Κατά τον Μάϊον του έτους 1935 προσήλθον εις την αγωνιζομένην Εκκλησίαν των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών τρεις Αρχιερείς εκ του σχίσματος του νέου ημερολογίου, οι οποίοι εις τον μικρόν Ναόν της Κοιμήσεως Θεοτόκου εις τον Κολωνόν Αθηνών την Κυριακήν της Σαμαρείτιδος έδωσαν δημόσιαν ομολογίαν της ορθοδόξου πίστεως και εις την συνέχειαν ενώπιον μεγάλου πλήθους πιστών ορθοδόξων εις την πλατείαν Κολωνού διεκήρυξαν την ορθόδοξον πίστιν δια Διαγγέλματος προς τον πιστόν λαόν. Εις την συνέχειαν μετά τα κατ' αυτών μέτρα της Συνόδου των Νεοημερολογιτών, (φυλακίσεις, εξορίες κ.α.) λόγω της προσχωρήσεως εις την Εκκλησίαν των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών και της τελέσεως χειροτονιών νέων Αρχιερέων, μεταξύ των οποίων και του Αγιορείτου Ιερομονάχου Ματθαίου, απηύθυναν δι' Εγκυκλίου τας πατρικάς παραινέσεις των περί της ορθοδόξου πίστεως εις τους πιστούς χριστιανούς. Τα κύρια σημεία αυτής της Εγκυκλίου ενδεικτικά της ομολογίαςτης ορθοδόξου πίστεως δημοσιεύομεν κατωτέρω.

Η ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟΣ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΛΑΟΝ

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά

Καταδικασθέντες αδίκως υπό Σχισματικής Συνόδου εις καθαίρεσιν και πενταετή εγκάθειρξιν εις Μονάς .... θεωρούμεν ποιμαντορικόν καθήκον ημών, πριν η αποχωρισθώμεν, να απευθύνωμεν Υμίν τοις ακολουθούσι το Πάτριον και Ορθόδοξον εορτολόγιον τας εξής Ποιμαντορικάς παραινέσεις:

Ακολουθούντες πιστώς το Αποστολικόν ''Στήτε και κρατήτε τας παραδόσεις, ας εδιδάχθητε είτε δια λόγου είτε δι' επιστολής ημών'' μη παύσητε αγωνιζόμενοι δι' όλων των νομίμων και χριστιανικών μέσων υπέρ της κατισχύσεως και επιβραβεύσεως του Ιερού ημών αγώνος, όστις αποβλέπει εις την επαναφοράν εν τη Εκκλησία του Πατρίου και ορθοδόξου εορτολογίου, μόνου ικανού να αποκαταστήση τα υπό της Ελληνικής Εκκλησίας μειωθέν κύρος της ορθοδοξίας και να επαναφέρη την ειρήνην και την ένωσιν του ορθοδόξου Ελληνικού λαού. 

Επέπρωτο κρίμασιν οις οίδε Κύριος η πλειοψηφία της Ιεραρχίας της Ελληνικής Εκκλησίας υπό την έμπνευσιν και πρωτοβουλίαν του προκαθημένου Αυτής να προσάψη εις το τέως αγνόν και ακραιφνώς ορθόδοξον μέτωπον Αυτής τον μώμον του σχίσματος δια της αθετήσεως του ορθοδόξου εορτολογίου, του καθιερωθέντος υπό των 7 Οικουμενικών Συνόδων και κυρωθέντος υπό της αιωνοβίου πράξεως της ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας και της αντικαταστάσεως τούτου δια του Παπικού τοιούτου. 

Το σχίσμα βεβαίως τούτο του ορθοδόξου Ελληνικού λαού, εδημιούργησεν η πλειοψηφία της Ιεραρχίας ήτις επιλαθομένη της ιεράς και Εθνικής Αυτής αποστολής και του αρχαίου Ελληνικού γνωμικού ''μάχου υπέρ της Ορθοδοξίας και της Ελληνικής ελευθερίας'', εισήγαγεν άνευ της συναινέσεως απασών των ορθοδόξων Εκκλησιών εν τη θεία λατρεία το Παπικόν εορτολόγιον διαιρέσασα ούτως ου μόνον τας ορθοδόξους Εκκλησίας, αλλά και τους ορθοδόξους Χριστιανούς εις δύο αντιθέτους μερίδας. 

Ημείς αναλαβόντες την ποιμαντορίαν του ορθοδόξου Ελληνικού πληθυσμού του ακολουθούντος το πάτριον και ορθόδοξον εορτολόγιον, και έχοντες συναίσθησιν του όρκου πίστεως ον εδώκαμεν ότι θα φυλάξωμεν πάντα όσα παραλάβομεν παρά των 7 Οικουμενικών Συνόδων, αποφεύγοντες πάντα νεωτερισμόν, δεν ηδυνάμεθα παρά να κηρύξωμεν ως σχισματικήν την επίσημον Εκκλησίαν, ήτις εδέχθη το παπικόν εορτολόγιον, όπερ εχαρακτηρίσθη υπό πανορθοδόξων Συνόδων ''ως νεωτερισμός των αιρετικών, ως παγκόσμιον σκάνδαλον και ως αυθαίρετος καταπάτησις των θείων και ιερών Κανόνων και των Εκκλησιαστικών παραδόσεων''. 

Τούτου ένεκα συνιστώμεν εις άπαντας τους ακολουθούντας το ορθόδοξον εορτολόγιον, όπως μηδεμίαν πνευματικήν επικοινωνίαν έχωσι μετά της σχισματικής Εκκλησίας και των σχισματικών λειτουργών Αυτής, από των οποίων έφυγεν η χάρις του Παναγίου Πνεύματος. Διότι ούτοι ηθέτησαν αποφάσεις των Πατέρων της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και πασών των πανορθοδόξων Συνόδων των καταδικασσών το Γρηγοριανόν εορτολόγιον. Ότι δε η σχισματική Εκκλησία δεν έχει χάριν και άγιον Πνεύμα, τούτο διαβεβαιοί και ο Μ. Βασίλειος λέγων τα εξής: ''Ει και περί μή Δόγματα οι Σχισματικοί σφάλοιντο, αλλ' επειδή τοίνυν κεφαλή του Σώματος της Εκκλησίας ο Χριστός εστί, κατά τον θείον Απόστολον, εξ ου τα Μέλη πάντα ζωούται και την πνευματικήν αύξησιν δέχεται, ούτοι δε της αρμονίας των Μελών του Σώματος απερράγησαν και ουκέτι παραμένουσαν αυτοίς έχουσι την χάριν του Αγίου Πνεύματος. Ο τοίνυν ουκ έχουσιν, πως αν τοις άλλοις μεταδοίεν;''. 

Όταν η σχισματική Εκκλησία επιβάλη μέτρα πιεστικά και καταθλιπτικά, όπως βιάση την ορθόδοξον ημών συνείδησιν, συνιστώμεν Υμίν, όπως τα πάντα υπομείνητε και κρατήσετε την ορθόδοξον παρακαταθήκην αλώβητον και αμόλυντον, όπως παρελάβομεν ταύτην παρά των ευσεβών Πατέρων ημών, έχοντες ως παράδειγμα φωτεινόν και ενισχυτικόν ημάς μή δειλιάσαντας και εν τη Δύσει του βίου ημών, χάριν της ορθοδοξίας, να αντικρύσωμεν μετά παρρησίας και μεγαλοφροσύνης τα ανελεύθερα και μεσαιωνικά μέτρα της εξορίας και εγκαθείρξεως ημών εις Μονάς ως εις φυλακάς.

Ταύτα θεωρούντες τιμήν και δόξαν και χαράν κατά τον Απόστολον κελεύοντα να χαίρωμεν και να καυχώμεθα εν τοις υπέρ του Χριστού παθήμασι, συνιστώμεν και Υμίν εμμονήν και εγκαρτέρησιν εν τοις δεινοίς και ταις θλίψεσι και ταις κακώσεσι και αικισμοίς, εις α θα υποβληθήτε υπό Εκκλησίας σχισματικής, ελπίζοντες πάντοτε εις τον Θεόν, ος ούκ εάσει ημάς πειρασθήναι υπέρ ο δυνάμεθα και όστις θα ευδοκήση εν τη απείρω αυτού και ανεξιχνιάστω μακροθυία να φωτίση και τους καλή τη πίστει πεπλανημένους και ακολουθούντας το παπικόν εορτολόγιον, και χαρίσηται εν τέλει Υμίν τον θρίαμβον της ορθοδοξίας και την ένωσιν του χριστεπωνύμου ορθοδόξου Ελληνικού πληθυσμού, υπέρ ων αγωνιζόμεθα προς δόξαν Χριστού, ου η χάρις και το άπειρον έλεος είη μετά πάντων Υμών.''

+ Ο Δημητριάδος Γερμανός

+ Ο πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος

+ Ο Ζακύνθου Χρυσόστομος

         

Το παραπάνω κείμενο το αντιγράψαμε από το λίαν προσφάτως κυκλοφορηθέν ειδικόν βιβλιαράκιν - ''ΑΦΙΕΡΩΜΑ'' της Ιεράς Συνόδου στον Άγιο Πατέρα.