Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΟΥ ΧΑΡΙΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ (ΑΠΟ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ)

Η ελευθερία που χαρίζει ο Χριστός Ο άνθρωπος συχνά νομίζει ότι είναι ελεύθερος, ενώ στην πραγματικότητα είναι δεμένος με αόρατες αλυσίδες. Άλλοτε τον κρατούν τα πάθη, άλλοτε η φιλαυτία, άλλοτε η προσκόλληση στα υλικά πράγματα και άλλοτε η υπερβολική εξάρτηση από πρόσωπα και καταστάσεις. Όμως ο Χριστός δεν ήλθε για να προσθέσει νέα δεσμά στον άνθρωπο, αλλά για να τον οδηγήσει στην αληθινή ελευθερία. Όταν κάλεσε τους Αποστόλους κοντά Του, εκείνοι άφησαν δίχτυα, εργασία, βεβαιότητες και κάθε ανθρώπινη ασφάλεια. Δεν εγκατέλειψαν απλώς ένα επάγγελμα. Άφησαν πίσω τους κάθε τι που μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στην ολοκληρωτική τους παράδοση στον Θεό. «Δεῦτε ὀπίσω μου» και έγιναν αλιείς ανθρώπων. Έτσι επέστρεψαν στην πρώτη και ευλογημένη εξάρτηση του Παραδείσου, την εξάρτηση από τον Δημιουργό τους. Πρώτος αγώνας του χριστιανού είναι να συντρίψει τις δαιμονικές εξαρτήσεις. Τα πάθη, η φιληδονία, η φιλαργυρία, η κενοδοξία και κάθε αμαρτωλή συνήθεια φυλακίζουν την ψυχή και σκοτίζουν τον νου. Όμως ο πνευματικός αγώνας δεν σταματά εκεί. Ο άνθρωπος καλείται να ελευθερώνεται όσο είναι δυνατόν και από κάθε υπερβολική προσκόλληση σε πράγματα, καταστάσεις και πρόσωπα, ώστε τίποτε να μη σταθεί ανάμεσα σε αυτόν και τον Θεό. Γι' αυτό η Εκκλησία παρέδωσε την νηστεία. Δεν είναι απλώς αλλαγή τροφών. Είναι άσκηση ελευθερίας. Μαθαίνει τον άνθρωπο να μην είναι δούλος της κοιλίας και των επιθυμιών του. Η ξενιτεία των Αγίων, η απομάκρυνση από οικεία πρόσωπα και γνώριμες ανέσεις, δεν ήταν φυγή από τον κόσμο αλλά σχολείο απεξαρτήσεως. Ήταν άσκηση εμπιστοσύνης στον Θεό. Στην έρημο ο Κύριος έτρεφε τον λαό Του με το μάννα. Δεν έδινε αποθέματα για πολλές ημέρες, αλλά την αναγκαία τροφή κάθε ημέρας. Έτσι δίδασκε ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να στηρίζεται αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις και εξασφαλίσεις, αλλά να αναμένει με πίστη το έλεος και την πρόνοια του Θεού. Γι' αυτό και ο Κύριος απάντησε στον διάβολο: «Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ’ ἐπὶ παντὶ ῥήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ». Όσο λιγότερο εξαρτάται ο άνθρωπος από τον κόσμο, τόσο περισσότερο μπορεί να εξαρτάται από τον Θεό. Και όσο περισσότερο στηρίζεται στον Θεό, τόσο περισσότερο ελευθερώνεται. Αυτή είναι η μεγάλη παραδοξότητα του Ευαγγελίου. Η απόλυτη παράδοση στον Χριστό δεν οδηγεί σε δουλεία αλλά στην αληθινή ελευθερία. Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι η ψυχή που προσκολλάται στον Θεό γίνεται απρόσβλητη από τους φόβους, τις μέριμνες και τις ταραχές του κόσμου. Βρίσκει την ειρήνη που δεν μπορεί να δώσει καμία ανθρώπινη ασφάλεια. Η σωτηρία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αποκατάσταση αυτής της ζωντανής σχέσεως με τον Θεό. Ο Χριστός ονομάζεται Λυτρωτής και Σωτήρας διότι ελευθερώνει τον άνθρωπο από κάθε δουλεία της αμαρτίας και τον επαναφέρει στην υιοθεσία της χάριτος. Εκεί βρίσκεται η αληθινή ελευθερία. Όχι στο να κάνει ο άνθρωπος ό,τι θέλει, αλλά στο να μπορεί να ζει ενωμένος με το θέλημα του Θεού. «Ἐὰν οὖν ὁ Υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ, ὄντως ἐλεύθεροι ἔσεσθε» (Ἰωάν. 8,36).