ΠΟΙΟΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΣΟΦΟΙ

Ἀνέγνωσα εἰς ἕν βιβλίον, τό ὁποῖον ἐξεδόθη εἰς Πόντον πρό τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς τό ἑξῆς: «Σοφοί εἰσίν οὐχ οἱ μαθόντες τἐχνας ή επιστήμας ή έχοντες νοημοσύνην έκτακτον, αλλά πρώτον οι γινώσκοντες τα αληθή αυτών συμφέροντα, δεύτερον οι φυλάσσοντες δικαιοσύνην προς αλλήλους, τρίτον οι χαλινούντες τας ηδονάς των, τέταρτον οι μη υπερηφανευόμενοι εν ταις ευτυχίαις των και πέμπτον οἱ πράττοντες και συμβουλεύοντες μετ΄ αυταπαρνησίας τα εικότα. Ούτοι εισίν οι φρόνιμοι και τέλειοι άνδρες. Έχει τοιούτους σοφούς σήμερον η Ελλάς; Εύχομαι να τους αποκτήσει». Διά τήν ἀντιγραφήν + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΑΓΙΟΥ ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΕΘΝΙΚΟΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΑΧΑΡΝΕΣ ΠΡΟΠΟΔΕΣ ΠΑΡΝΗΘΟΣ Α.Π. 6 Εν Αχαρναις Οκτωβριος 2022. Ο ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ Ο ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ Είναι χαρακτηριστικόν ότι ο οσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιωτης, όταν μαθαινε ότι καποιος ευλαβης και εναρετος νέος προσερχόταν στὶς τάξεις τοῦ ἱεροῦ κλήρου αισθανονταν μεγαλη χαρα καὶ προσευχόταν νὰ ὑπηρετήσει τὸν Κύριο τὴν Ἐκκλησία μὲ αὐταπάρνηση καὶ ἀνιδιοτέλεια. Ειχε εις υψηλην θεσιν το της Ιερωσυνης θειον λειτουργημα. Εγραφε εις μίαν επιστολήν του, ότι πολύ ανωτερος από τους επί γης είναι «αυτός ποὺ στέφθηκε ἱερέας και οχι ἐκεῖνος ποὺ εφόρεσε τὴν βασιλική χλαμύδα. Και το εξηγει λέγοντας, ότι ὁ ἱερέας εἶναι ὑπεύθυνος τῶν ψυχῶν, ἐνῶ ὁ βασιλέας εἶναι ὑπεύθυνος τῶν σωμάτων». Επίσης ο ιδιος Αγιος σημειώνει ότι «ἡ ἱερωσύνη βρίσκεται ἀνάμεσα στὴν θεία καὶ τὴν ἀνθρώπινη φύση, γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ τὴν πρώτη καὶ νὰ μεταβάλλει πρὸς τὸ ἀνώτερο τὴν ἄλλη». Σε έναν Επίσκοπον εγραφεν ο αγιος ότι η ιερωσυνη είναι «θεῖον ἀξίωμα καὶ πιο τιμιο από όλα οσα υπάρχουν επάνω στη γη». Και το επεξηγουσε λέγοντας ότι: «μὲ την ιερωσυνη ἀναγεννιόμαστε καὶ γινωμαστε ικανοι να παίρνουμε μέρος εις τά ενδότερα της Εκκλησιαστικης ζωης, χωρις τά οποία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μετέχουμε στὰ οὐράνια μυστηρια. Αυτό ακριβως μας εδίδαξε και ο Κυριος αλλοτε λέγοντας εις το Ευαγγέλιον του πως ἂν δὲν ἀναγεννηθεῖ κάποιος μὲ το αληθινό βάπτισμα και την μετανοια, δὲν θὰ εἰσέλθει στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν καὶ ἄλλοτε πως ἂν δὲν φάει κάποιος τὴν σάρκα μου καὶ δὲν πίει τὸ αἷμα μου, δὲν ἔχει θέση μαζί μου...» «Χωρὶς αὐτὰ, λέγει ο Χριστός, δεν θα αξιωθει ο ανθρωπος να εχη χριστιανικὰ τέλη διοτι αυτά μόνο μέσω της ἱερωσύνης (Αποστολικης Διαδοχής) κατορθώνονται». Αλλοτε πάλιν σε κάποιον πρεσβύτερο εγραφε ο Αγιος πατηρ Ισίδωρος ο Πηλουσιοωτης ὅτι ἡ ἱερωσύνη «εἶναι ὑψηλότερη καὶ ἀξιότερη ἀπὸ κάθε βασιλεία», ἐνῶ αλλου ὀνομάζει τὴν ἱερωσύνη «θεῖο πράγμα», και «θεία τελετὴ ἡ ὁποία ἀνοίγει τοὺς οὐρανοὺς σὲ ὅσους μυήθηκαν», δηλαδή σε οσους αναγεννηθηκαν διά του θείου βαπτίσματος. Σὲ ἄλλες του παλιν ἐπιστολὲς ονομάζει την ιερωσυνη «πράγμα οὐράνιο», «θεία λειτουργία» καὶ «ἱερωσύνη οὐράνια». Σὲ ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε σε έναν διάκονο συγκρίνει τὴν ἱερωσύνη μὲ τὴν βασιλεία, και υπογραμμίζει ὅτι: «ἡ πρώτη ρυθμίζει τὰ θεῖα πράγματα, ἐνῶ ἡ ἄλλη τὰ ἐπίγεια» καὶ ὡς ἐκ τούτου ὄχι μόνον πιο ὑψηλή ειναι, ἀλλὰ καὶ «περισσότερον κοπιαστικὴ ἀπ᾿ αὐτήν». Σὲ ἄλλον διάκονο, σημειώνει ὅτι ἱερωσύνη καὶ η βασιλεία μεταξύ τους διαφερουν πολύ, διότι ἡ μεν ιερωσυνη ὡς ὑπάρχει στὸν κόσμο σαν την ψυχή, και η άλλη σαν το σωμα, ἀποβλέπουν ὅμως και οι δύο σὲ ἕνα τέλος και σε ένα σκοπό πού είναι «η σωτηρία τῶν ανθρωπων». Και γενικά από οσα γραφει στις επιστολές του ο αγιος φαίνεται ότι τιμᾶ ἰδιαιτερως τὴν ἱερωσύνη, τὴν ὁποία ἔχει πολὺ υψηλὰ στὴ συνείδησή του, διοτι οπψως πάλιν επαναλαμβάνει η ἱερωσύνη εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ὁ ἱερέας εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ ὅλους τοὺς θνητούς. Τελικά προς τόν Ἀρχιδιάκονο Πανσόφιο εγραφε: «Όταν διακονεῖς τὸ θυσιαστήριο τοῦ Χριστοῦ νὰ τελεῖς μὲ εὐλάβεια τὴν λειτουργία σου, σύμφωνα μὲ τὸ νόμο του Θεου καὶ νὰ φαίνεσαι πρᾷος καὶ ταπεινὸς στὴν καρδιά. Διότι δὲν διοικεῖς σε κάποια πολιτικὴ ἡγεμονία, δεν καθιστασαι πολιτικός η κοσμικός αρχων, ποὺ φλογίζεται ἀπὸ περηφάνια καὶ ἐμπάθεια, ἀλλὰ εις μίαν διακονίαν πού είναι εἰρηνικὴ καὶ ἀτάραχη. Ενώ συμβουλεύει τους Ιερεις ως εξης: «Αν καὶ ἡ ἱερωσύνη εἶναι πιὸ ὑψηλὴ καὶ πιὸ ἄξια ἀπὸ κάθε βασιλεία, δὲν πρέπει αὐτοὶ ποὺ τὴν ἔχουν νὰ ὑπερηφανεύονται γι᾿ αὐτὴν μπροστὰ στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ νὰ θεωροῦν πιὸ σωστὸ καὶ πιὸ ταιριαστὸ στολίδι της τὴν πραότητα ποὺ συνοδεύεται μὲ σύνεση».

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ Ο ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ

Έγραψε την περίφημη Τυπική Διαθήκη, Βίους Αγίων, Ερμηνεία τού Ψαλτηρίου, Ομιλίες κ.ά. Η μνήμη του συνεορτάζεται με τον εορτασμό της μονής στις 24 Ιανουαρίου και στις 28 Σεπτεμβρίου, οπότε ψάλλονται και οι δύο παλαιές ακολουθίες του οσίου Νεοφύτου. Απολυτίκιο Των Λευκάρων τον γόνον, και της Κύπρου το καύχημα, και Μονής Εγκλείστρας το κλέος, θεοφόρον Νεόφυτον, τιμήσωμεν εν ύμνοις και ωδαίς, ως σκεύος ουρανίων αρετών, και ως πρέσβυν ημών μέγαν προς τον Θεόν, από ψυχής κραυγάζοντες. δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα. Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1448#goog_rewarded © SanSimera.gr

ΤΑ ΑΝΩ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ, Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ 7/20 ΝΟΕΜΡΙΟΥ 2000

Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ 7/20 ΝΟΕΜΡΙΟΥ 2000 ῾Η παραίτησις τοῦ Σεβ/του ᾿Αργολίδος καί διατί δέν τήν ἐκάναμε δεκτήν. Κατά τήν ἑπομένην τετάρτην συνεδρίασιν τοῦ Δ.Σ., ἐνῶ μετά τήν ἀνωτέρω ἐπιστολήν μας ἀνεμέναμε νά ὑπάρξῃ ὁπωσδήποτε διάθεσις πρός διόρθωσιν τῶν προηγουμένων σοβαρῶν λαθῶν καί ἀλλαγήν πορείας πρός τό κοινόν συμφέρον ὅλων, ἀλλά δυστυχῶς ἀπεγοητεύθημεν, ὅτε πάλιν τήν Δευτέραν 7/20 Νοεμβρίου συνεκλήθημεν ὡς Δ.Σ. διά τετάρτην φοράν. ῾Ο Μακαριώτατος Πρόεδρος, ἀμέσως μετά τήν προσευχήν, πρώτιστα παρουσίασε μίαν παραίτησιν τοῦ Σεβ/του ᾿Αντιπροέδρου κ. Παχωμίου, διά λόγους ὑγείας, καί ἀποφασιστικά ἐζήτησε νά γίνῃ δεκτή ἀπό τό Διοικητικό Συμβούλιο καί κατόπιν τό Δ.Σ. νά καλέσῃ τό ἀναπληρωματικόν μέλος, τόν Σεβ/τον Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν, ὁ ὁποῖος ἦτο παρών καί ἀνέμενε νά ἀναλάβῃ τά καθήκοντα τοῦ μέλους καί ᾿Αντιπροέδρου.. ῾Ημεῖς ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας, ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος, καί ὁ θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης δέν ἐκάναμε δεκτή τήν παραίτησιν τοῦ Σεβ/του κ. Παχωμίου, διά τούς κάτωθι λόγους: α) Η παραίτησις τοῦ Σεβ/του ᾿Αντιπροέδρου, ἐκτιμῶμεν, ὄχι αὐθαιρέτως, ὅτι δέν ὑπῆρξεν ἐλευθέρα καί προσωπική ἀπόφασις τοῦ ἰδίου, ἀλλά μετά τό ἀδιέξοδον, τό ὁποῖον ἐδημιουργήθη εἰς τά προηγηθέντα Συμβούλια, τήν συνέλαβε τό περιβάλλον τοῦ Μακαριωτάτου, ἐν συνεχείᾳ δέ προκειμένου νά πεισθῇ εἰς παραίτησιν ὁ Σεβασμιώτατος ᾿Αντιπρόεδρος, τόν ἐπεσκέφθη προσωπικῶς ὁ Μακαριώτατος εἰς τήν ῾Αγίαν Τριάδα ῾Εξαμηλίων, καί, καθ᾿ ἡμᾶς, ὄχι εὐχαρίστως, ἀπέσπασεν αὐτήν τήν παραίτησιν μέ ὅ,τι σημαίνει αὕτη καί διά τούς δύο πολιούς Γέροντας ᾿Αρχιερεῖς. β) Μία τέτοια πρᾶξις, οὐδέν θετικόν προσφέρει, ἀλλά ἀποβαίνει καί εἰς βάρος τῶν καλῶς νοουμένων συμφερόντων τοῦ Συνδέσμου, διότι ἐν τέλει αὐτή ἡ πρᾶξις ἐδίχασε τό Δ.Σ. τοῦ ΙΦΣΚΑΕ. Δέν ἔπρεπε ὁ μέν Μακαριώτατος Πρόεδρος νά διανοηθῇ μία τέτοια ἐνέργεια, οὔτε ὁ Σεβασμιώτατος κ. Παχώμιος νά δεχθῇ μία τέτοια πίεσιν καί νά ἐνδώσῃ γ) ῾Η παραίτησις τοῦ Σεβ. Παχωμίου δέν προσφέρει θετικόν ἔργον εἰς τόν Σύνδεσμον, διότι οὐδείς παραιτεῖται, ὅταν ἤδη ἐξηντλήθη ἡ θητεία τοῦ Δ.Σ., καί μάλιστα μετά τρία ἔτη ἐνεργοῦς θητείας καί θετικῆς προσφορᾶς, μόλις δέ ὀλίγας ἡμέρας πρίν τήν νέα Γενικήν Συνέλευσιν. Κατόπιν τούτων ὁ Σεβ/τος ᾿Αντιπρόεδρος, φρονοῦμεν, ἔχει ἠθικόν καί τυπικόν νομικόν - χρέος καί καθῆκον νά παραμείνῃ ᾿Αντιπρόεδρος τοῦ Δ.Σ. διά τόν ἐλάχιστον ἐναπομείναντα χρόνον, καί ὡς ὑπεύθυνον Πρόσωπον, πού εἶναι νά παραστῇ, ὑπό τήν ἰδιότητα αὐτήν, εἰς τήν Γενικήν Συνέλευσιν καί νά ἀναλάβῃ μετά τοῦ Προέδρου, τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως, τοῦ Ταμίου, καί τῶν λοιπῶν μελῶν τοῦ Δ.Σ. τάς εὐθύνας του πού ἐνδεχομένως θά προκύψουν ἐκ τοῦ ἀπολογισμοῦ τοῦ ἔργου τοῦ Δ.Σ. ᾿Εν προκειμένῳ οἱ λόγοι ὑγείας, ὅσον καί ἄν κατανοοῦνται καί ἐκτιμῶνται, νομίζομεν, ὅτι δέν δικαιολογοῦν καί δέν καλύπτουν τήν παραίτησι κατ᾿ αὐτήν ἀκριβῶς τήν περίοδο, τήν ἰδιαίτερα κρίσιμον καί δή ὀλίγας μόλις ἡμέρας πρό τῆς συγκλήσεως τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ ΙΦΣΚΑΕ, καί ὑπό τοιαύτας συνθήκας... Διά τούς λόγους αὐτούς καί δι᾿ ἄλλους πολλούς, τούς ὁποίους σαφῶς εἶναι εἰς θέσιν ὁ πολιός ῾Ιεράρχης, Σεβασμιώτατος κ. Παχώμιος, νά γνωρίζῃ καί πιστεύομεν ὅτι ἀνησυχεῖ, πρέπει καθ᾿ ἡμᾶς, τόν Μητροπολίτην Κήρυκον, τόν ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλόχιον Ταμπουρᾶν καί τόν θεολόγον ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην, νά μήν ἐπιμείνῃ καί νά ἀνακαλέσῃ τήν "παραίτησίν" του, καί παρακαλεῖται νά λάβῃ ὑπ᾿ ὄψιν του ὅσα γράφομεν καί ἰδιαίτερα τό γεγονός, ὅτι ἡμεῖς, οὔτε τήν παραίτησιν ἐγκρίναμε, οὔτε τήν ἀντικατάστασιν Αὐτοῦ διά τοῦ Σεβ/του Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέου, καί δέν θά ὑποχωρήσωμεν πρό καί ὁποιωνδήποτε ἄλλων σκευωριῶν. Τήν ἀναπλήρωσιν τοῦ ᾿Αντιπροέδρου ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Διαυλείας τήν θεωροῦμε παράνομη. ᾿Επίσης καί ὁ Σεβ/τος Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέας πρέπει νά σταθμίσῃ τάς μεγίστας εὐθύνας του καί δή ὑπό τά κάτωθι δεδομένα: α) ῾Ο Σεβ/τος Διαυλείας δέν ἔπρεπε νά δεχθῇ αὐτήν τή "λύσιν" , διότι γνωρίζει πολύ καλά ὅτι ὁ Κανονικός ᾿Αντιπρόεδρος ἐπιέσθη καί ὑπέβαλε τήν παραίτησίν του καί δή πρός χάριν του....Στοιχειώδης ἀξιοπρέπεια ἐπέβαλε νά μή ἀναμιχθῇ κἄν, οὔτε νά προκαλέσῃ τήν "τεταμένην ἀτμόσφαιρα", οὔτε νά ἀπειλήσῃ ἐπεισόδια, καί νά μή εἶχε τρώσει τόσα βαθειά τήν ἀγάπη, τήν εἰρήνη καί τήν ἐνότητα τοῦ Δ.Σ., μέ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται καί διά τήν ᾿Εκκλησίαν. Θεωροῦμεν λοιπόν ὡς ἰδιαίτερα ἀπάδοντα τά τοιαῦτα δι᾿ ἕνα ᾿Επίσκοπον, προκειμένου κακῷ τῷ τρόπῳ καί διά κάκιστον σκοπόν νά καταλάβῃ τήν θέσι τοῦ ᾿Αντιπροέδρου, μόλις τούς τελευταίους ἕνα ἤ δύο μῆνας ἤ δι᾿ ὀλίγας ἡμέρας, πού ἀπομένουν ἀπό τήν θητεία τοῦ σημερινοῦ Δ.Σ. β) ῾Ο Σεβ/τος κ. ᾿Ανδρέας κατά τάς τελευταίας ᾿Αρχαιρεσίας (ἐκλογές δι᾿ ἀνάδειξιν Δ.Σ. κατά Δεκέμβριον τοῦ 1997) ἦτο Πρόεδρος τῆς ᾿Εφορευτικῆς ᾿Επιτροπῆς πού διεξήγαγε τίς ἐκλογές καί ὑπέγραψεν, ὡς Πρόεδρος αὐτῆς, τό σχετικόν Πρακτικόν, ἀναδείξας ὁ ἴδιος τόν ἑαυτόν του ἀναπληρωματικόν μέλος. Καί ὑπό τό δεδομένον τοῦτο, δέν νοεῖται ὅτι δύναται νά ἐπιζητῇ μέ ἀθεμίτους τρόπους τήν εἴσοδό του εἰς τό Δ.Σ. ἐγείρων σοβαρά νομικά προβλήματα. Κατά τόν Νομον, ἀλλά καί τήν ἠθικήν τάξιν, ὅπως ἡμεῖς γνωρίζομεν, ἀποκλείεται μέλος τῆς ᾿Εφορευτικῆς ᾿Επιτροπῆς νά εἶναι καί ἐκλόγιμον, κατά τό "Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει" καί νά ἐκλεγῇ, ὡς συνέβη μέ τόν Σεβ/τον κ. ᾿Ανδρέα. Δυστυχῶς ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος ὄχι μόνον δέν ἔλαβε ὑπ᾿ ὄψιν του ὅλα τά ἀνωτέρω, ἀλλά καί ἀγέρωχα καί καλυπτόμενος ἀπό μίαν ἔνοχον στημένην ἰσοψηφίαν (τρεῖς πρός τρεῖς), ἡ ὁποία μέ τήν ἰδικήν του ψῆφον "κερδίζει" περιεφρόνησε τό ἤμισυ τοῦ Δ.Σ. (Μητροπ. Κήρυκο, ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλόχιο καί θεολόγο ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη) καί μέ τάς ψήφους τοῦ αἰδ. π. Δημητρίου Τσαρκατζόγλου καί ῾Ιερομ. π. ᾿Ανανίου Πανάκου, ἀπεφάσισε, καί ἐκάλεσε νά ἀναλάβῃ τήν θέσιν τοῦ Σεβ/του ᾿Αντιπροέδρου κ. Παχωμίου, ὁ παρανόμως ἐκλεγείς ὡς ἀναπληρωματικόν μέλος, Σεβ/τος κ. ᾿Ανδρέας, ὁ ὁποῖος ὁ ἴδιος ἀπεφάνθη καί ἀπεφάσισε....διά τόν ἐαυτόν του, ὅτι εἶναι νόμιμος!!! καί ἡ τότε καί ἡ σημερινή παρανομία του! Παρά τάς διαφωνίας μας καί τόν διαχωρισμόν τῶν εὐθυνῶν μας καί τήν παράκλησιν νά δοθῇ χρόνος νά ἐπικοινωνήσουμε μέ Νομικόν, ἤ καί μέ τόν ἴδιο τόν Σεβ/το κ. Παχώμιο, ὁ Μακαριώτατος ἔθεσε πάλιν θέμα Γενικῆς Συνελεύσεως, ἐνῶ ἡμεῖς προετείναμε νά ἀναγνωσθοῦν κατ᾿ ἀρχήν τά προηγούμενα Πρακτικά, νά γίνουν παρατηρήσεις ἄν κάτι δέν ἀπεδόθη καλῶς, καί νά ὑπογραφοῦν, προκειμένου εἰς τήν συνέχεια νά ὑλοποιηθοῦν αἱ ἀποφάσεις. Δυστυχῶς ἡ ἀντίδρασις ἐκ μέρους τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου ἦτο ἰδιαίτερα σκληρή καί προκλητική: "῎Οχι δέν θά διαβαστοῦν τά Πρακτικά, δέν θά ὑπογραφοῦν καί ἀκυρώνουμε ὡς παράνομα τά δύο τελευταῖα Συμβούλια", δηλαδή τό δεύτερον Δ.Σ. Πέμπτης 9 Νοεμβρίου (ν.ἡ.), ὅπως καί τό τρίτον τῆς Τρίτης 1/14-11-2000. Τήν θέσιν ταύτην πρῶτος ἐνέκρινεν ὁ μή γενόμενος ὑφ᾿ ἡμῶν δεκτός Σεβ/τος κ. ᾿Ανδρέας, κατόπιν δέ καί οἱ π. Δημήτριος Τσαρκατζόγλου καί π. ᾿Ανανίας Πανάκος, ἐνῶ ἡμεῖς ὁμοφώνως ἐδηλώσαμεν, ὅτι δέν ἀκυρώνεται κανένα Συμβούλιον, ἀλλά πρέπει νά ὑπογραφοῦν τά Πρακτικά καί τῶν τριῶν προηγηθεισῶν συνεδριάσεων, εἰς δέ τά Πρακτικά τῆς παρούσης τετάρτης Συνεδριάσεως (Δευτέρα 7/20 Νοεμβρίου) νά σημειωθῇ ὅ,τι θέλουν γιά ὅλα τά προηγούμενα Συμβούλια. ῾Η ἀπάντησις ἦτο ὁ ἰδία: "῎Οχι δέν ὑπογράφουμε κανένα οὔτε τό πρῶτο, καί ἀκυρώνουμε τά δύο τελευταῖα".

ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΕΚΤΡΕΠΟΜΕΝΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ;

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΕΘΝΙΚΟΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ: ΑΝΔΡΕΟΥ ΣΥΓΓΡΟΥ 59 ΑΧΑΡΝΑΙ - ΠΡΟΠΟΔΕΣ ΠΑΡΝΗΘΟΣ Α.Π. 9 Εν Αχαρναις Οκτωβριος 2022. ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΕΚΤΡΕΠΟΜΕΝΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ; Απόστολος Παύλος: «Τους αμαρτάνοντας ενώπιον πάντων έλεγχε, ίνα και οι λοιποί φόβον έχωσι» (Τιμ. Α΄, 5. 20). Μ. Αθανάσιος: Εάν ουν τινα ίδης, αδελφέ, ότι έχει σχήμα σεμνοπρεπές, μη πρόσχης, ότι εδέδυται κώδιον προβάτου, ότι όνομα έχει πρεσβυτέρου ή επισκόπου….., αλλά τας πράξεις αυτού περιέργασαι. Ει εστι σώφρων….. ή υπομονητικός. Ει δε έχει….. τον φάρυγγα άδην, νοσών χρήματα και καπηλεύων την θεοσέβειαν, άφες αυτόν, ου γαρ εστι Ποιμήν….. αλλά λύκος αρπακτικός….. Εάν ίδης συνετόν, κατά την συμβουλεύουσαν σοφίαν, όρθριζε προς αυτόν», διότι «πίστις τελεία και απερίεργος….. εισάγουσιν εις την βασιλείαν των ουρανόν» (Περί Ψευδοπροφητών, ΒΕΠΕΣ, 33, 197). Μ. Βασίλειος: «Ουκ οίδα επίσκοπον μηδέ αριθμήσαιμι εν ιερεύσι Χριστού τον παρά των βεβήλων χειρών επί καταλύσει της πίστεως εις προστασίαν προβεβλημένον….. Υμείς δε ει τινα έχετε μεθ’ ημών μερίδα, ταυτά ημίν φρονήσετε δηλονότι, ει δε εφ’ εαυτών βουλεύεσθε, της ιδίας γνώμης έκαστός εστι κύριος, ημείς αθώοι από του αίματος τούτου» (επιστ. σμ΄ Νικοπολίταις πρεσβυτέροις, κεφ. γ΄, 7-13). «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις, μνημονεύοντας του Κυρίου λέγοντος, αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ’ αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν….. Εξ ων παιδευόμεθα, ότι, καν πολύ γνήσιός τις η, καν υπερβαλλόντως ένδοξος ο κωλύων το υπό του Κυρίου προστεταγμένον ή προτρέπων ποιείν το υπ’ αυτού κεκωλυμένον, φευκτός ή και βδελυκτός οφείλει είναι εκάστω των αγαπώντων τον Κύριον» (Όροι κατ’ επιτομήν, ερώτησις 114, ΕΠΕ 9, 144-146). «Ότι δει των ακροατών τους πεπαιδευμένους τας Γραφάς, δοκιμάζειν τα παρά των διδασκάλων λεγόμενα και τα μεν σύμφωνα ταις Γραφαίς δέχεσθαι, τα δε αλλότρια αποβάλλειν και τους τοιούτοις διδάγμασιν επιμένοντας αποστρέφεσθαι σφοδρότερον» (Ηθικά, Όρος ΟΒ΄). «Επικαθαρίσατε την Εκκλησία, τους αναξίους αυτής απελαύνοντας και του λοιπού εξετάζετε μεν τους αξίους και παραδέχεστε» (Προς Χωροεπισκόπους. P.G. 32, 401 και ΕΠΕ 2, 184). Γρηγόριος Θεολόγος: «Εν εκτρέπου μοι, τους κακούς επισκόπους, μηδέν φοβηθείς του θρόνου την αξίαν. Πάντων το ύφος, ουχ πάντων δ’ η χάρις. Το κώδιον πάρελθε, τον λύκον βλέπε. Μη τοις λόγοις με πείθε, τοις δε πράγμασι. Μισώ διδάγμαθ', οις εναντίος βίος» (Βίβλος Β΄. Έπη Ιστορικά, Τόμ. Α΄. Περί εαυτού, ΙΒ΄. Εις εαυτόν και περί επισκόπων). «αλλ’ αυτοί γε και φανερώς πολεμούσι τοις ιερεύσιν, εφόδιον έχοντες εις πειθώ την ευσέβειαν και όσοι μεν περί πίστεως τούτο πασχόντων και των ανωτάτω ζητημάτων και πρώτων, ουδ’ εγώ μέμφομαι, αλλ’ ει δει ταληθές ειπείν και προσεπαινώ και συνήδομαι. Και τούτων εις είην των υπέρ αληθείας αγωνιζομένων και των απεχθανομένων, μάλλον δε και είναι καυχήσομαι. Κρείττων γαρ επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού» (Λόγος Β΄, ΕΠΕ, τ. 1, σελ. 177). Ιω. Χρυσόστομος: «Ουδένα γαρ δέδοικα ως τους Επισκόπους, πλην ολίγων» (Ζήση Θ. Κακή υπακοή και αγία ανυπακοή, σελ. 39). «Τι ποιείς άνθρωπε; Παρεβάθη ο νόμος, κατεφρονήθη σωφροσύνη, πλημμελήματα τοσαύτα ετολμήθη παρά τινος των ιερωμένων, τα άνω κάτω γέγονε και ου φρίττεις;….. ουκ αλγείς; ουκ επιτιμά….., αλλά κοινωνείς; (P.G. 55, 252). «Αξίωμα προσώπου ου προσίεται, όταν περί αληθείας ο λόγος η» (P.G. 61, 625). Θεόδωρος Στουδίτης: Εν τω καιρώ τούτω, εν ω ο Χριστός διώκεται δια της εικόνος αυτού, ου μόνον ει βαθμώ τις και γνώσει προέχων εστίν οφείλει διαγωνίζεσθαι, λαλών και διδάσκων τον της ορθοδοξίας λόγον, αλλά γαρ και ει μαθητού τάξιν επέχων είη, χρεωστεί παρρησιάζεσθαι την αλήθειαν και ελευθεροστομείν. Ουκ εμός ο λόγος του αμαρτωλού, αλλά του θείου Χρυσοστόμου, επεί και άλλων πατέρων» (Ζήση, ως ανωτέρω, σελ. 57). «Εντολή Κυρίου είναι να μη σιωπάμε σε περιόδους που η πίστις κινδυνεύει….. Ώστε, όταν ο λόγος είναι περί πίστεως, δεν μπορούμε να πούμε: Εγώ ποιος είμαι;….. πτωχός…..Δεν μου πέφτει λόγος….. για το προκείμενο ζήτημα. Αλλοίμονο, οι λίθοι θα κραυγάσουν και εσύ θα μείνης σιωπηλός και αμέριμνος;….. Ώστε και αυτός ο πτωχός….. επειδή τώρα δεν ομιλεί, (είναι) άξιος κατακρίσεως και μόνο γι’ αυτό το λόγο….. Ακόμη και αυτός που κατέχει την θέσι του μαθητού οφείλει να διακηρύττει την αλήθεια και να ομιλή ελεύθερα». Και μόνο η σιωπή, λοιπόν, είναι μέρος της συγκατάθεσης, αφού εξ άλλου: «αυτό επιδιώκουν οι αιρετικοί, να παύσει να ακούγεται ο λόγος της αληθείας και να επικρατήσει (έτσι) η πλάνη», και «παραγγελίαν έχομεν εξ αυτού του Αποστόλου, εάν τις δογματίζη ή προστάσση ποιείν ημάς, παρ’ ο παρελάβαμεν, παρ’ ο οι Κανόνες των κατά καιρούς Συνόδων καθολικών και τοπικών ορίζουσιν, απαράδεκτον εαυτόν έχειν και μηδέ λογίζεσθαι αυτόν εν κλήρω αγίων» (P.G. 99, 988). Ιωσήφ Βρυέννιος: «Πας ο δυνάμενος λέγων την αλήθειαν και μη λέγων κατακριθήσεται υπό του Θεού. Και ταύτα ένθα πίστις το κινδυνευόμενον και της όλης Εκκλησίας των Ορθοδόξων η κρηπίς. Το γαρ εφησυχάζειν εν τοις τοιούτοις αρνήσεως ίδιον, το δε λέγειν, ομολογίας ειλικρινούς» (Τα ευρεθέντα έργα αυτού, τ. Β΄, σελ. 18). Αθανάσιος Πάριος: «Δεν είναι δίκαιον ούτε πρέπον εις ανθρώπους ευσεβείς παντάπασιν να σιωπούν, όταν τους νόμους του Θεού αθετούσιν….. όπου δε Θεός το κινδυνευόμενον….. τις ευσεβής δύναται να σιγά;» (Ι.Μ. Γρηγορίου: Οι αγώνες των μοναχών, σελ. 233). Γεώργιος Φλωρόφσκυ: «ο επίσκοπος περιορίζεται από αυτήν την εμπειρίαν (του σώματος της Εκκλησίας) και επομένως εις θέματα πίστεως ο Λαός πρέπει να κρίνη σχετικώς με την διδασκαλίαν του. Το καθήκον της υπακοής παύει όταν ο επίσκοπος παρεκκλίνη από τον καθολικόν κανόνα και ο λαός έχει δικαίωμα να τον κατηγορήση…..» (Αγία Γραφή, Εκκλησία, Παράδοσις, σελ. 75).

Ο ΑΒΒΑΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΝΙΟΝ ΠΟΥ ΕΥΡΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Εκ τού Ευεργετινού. Ο Αββάς Μακάριος ο Αιγύπτιος διηγήθη εις τούς υποτακτικούς του τό εξής περιστατικόν. Κάποτε, καθώς εβάδιζα εις τήν έρημον, ευρήκα ένα κρανίον αποθαμένου, κάτω εις τό έδαφος' τό μετακίνησα ελαφρά μέ τό ραβδί μου, καί κατάπληκτος, ακούω φωνήν από τό κρανίον αυτό. Τότε μέ θάρρος καί χωρίς φόβον ερωτώ τό κρανίον. Σύ ποιός είσαι; Τό κρανίον μού απαντά,ώς νά ήτο άνθρωπος ζωντανός: Εγώ ήμην Αρχιερεύς τών ειδώλων καί τών Ελλήνων, πού έμεναν κάποτε εις αυτόν τόν τόπον. Σύ δέ είσαι ο πνευματοφόρος Μακάριος. Μάθε λοιπόν ότι όποιανδήποτε ώραν λυπηθής τούς κολασμένους καί προσευχηθής χάριν αυτών,παρηγορούνται ολίγον. Ο Αββάς Μακάριος ερωτά πάλιν τό κρανίον: Ποία είναι η παρηγορία; Καί ποία η κόλασις; Όσον απέχει ο ουρανός από τήν γήν, τόσον βάθος έχει καί η φωτιά, πού ευρίσκεται από κάτω μας' εις αυτήν λοιπόν τήν φωτιάν στεκόμεθα όρθιοι καί χωμένοι ολόκληροι. Είμεθα δέ έτσι τοποθετημένοι, ώστε ο ένας κολασμένος νά μή βλέπει τό πρόσωπον τού άλλου, αλλά τά οπίσθια. Όταν λοιπόν προσεύχεσαι δι ημάς,βλέπει ολίγον ο ένας τό πρόσωπον τού άλλου. Αυτή δέ, είναι η παρηγοριά, πού δοκιμάζομεν. Ο Αββάς Μακάριος μόλις ήκουσεν αυτά βαριανεστέναξε καί είπεν' Αλλοίμονον, πόσην δυστυχίαν έφερεν εις τόν άνθρωπον, δηλαδή τόν αμαρτωλόν, η ημέρα τής γεννήσεως τού' προτιμότερον νά μή είχε γεννηθή,όπως είπε καί διά τόν Ιούδαν τόν προδότην ο Κύριος! Μετά τόν μονόλογον αυτόν ερωτά πάλιν τό κρανίον ο Γέρων: Υπάρχουν εις τήν κόλασιν άλλα χειρότερα βάσανα από αυτά, πού μού περιγράφεις; Από κάτω μας' υπάρχει φοβερωτέρα κόλασις, απήντησε τό κρανίον. Καί ποίοι τιμωρούνται εκεί; ηρώτησεν ο Γέρων.Ημείς, επιτέλους, απήντησε τό κρανίον,ελεούμεθα ολίγον από τόν Θεόν, διότι δέν τόν εγνωρίσαμεν' εκείνοι όμως πού εγνώρισαν καλά τόν Θεόν καί μετά ταύτα τόν ηρνήθησαν, είναι κάτω από ημάς καί κολάζονται χειρότερα. Αφού ετελείωσεν ο διάλογος, επήρεν ο Γέρων τό κρανίον, τό έχωσε κάτω από το έδαφος καί συνέχισε τόν δρόμον του.

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ ΜΗΤΡΟΠ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ 11, ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΑΧΑΡΝΑΙ Α.Π. 6 Δευτέρα (μετά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας) 28.2.2006 Ἐπιστολή – Χαιρετισμός Πρός Ὀρθοδόξους τοῦ Ἐξωτερικοῦ (Ἐγράφη καί ἀπεστάλη τήν ἑπομένην ἡμέραν τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ ἔτους 2006. Ἦταν ἡ πρώτη Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας τήν ὁποίαν ἑωρτάσαμε μόνοι μας «τό μικρόν ποίμνιον» μετά τό σχίσμα τοῦ 2005 (τῶν Νικολαϊτῶν), καί ἔτσι ἐξηγεῖται καί ἡ ἀναφορά στά βιώματα τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, βιώματα ἀγωνιστικά καί ὁμολογιακά. Ἡ ἀπογευματινή ἑόρτιος ἐκδήλωσις ἔλαβε χώραν εἰς τόν Μητροπ. Ι. Ν. Ἁγ. Δημητρίου Ἀχαρνῶν). Τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά, χαίρετε ἐν Κυρίω, καί καλή Νηστεία. Εὔχομαι τήν κατ’ ἄμφω ὑγείαν καί τήν παρά Θεοῦ εὐλογίαν εἰς ὅλην σας τήν οἰκογένειαν. Σήμερα Δευτέρα 28.2.2006, ἀναπόλησα λίγο τήν χθεσινή Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἦταν πραγματικά καί τό πρωί καί τό ἀπόγευμα, μιά πολύ σημαντική ἡμέρα. Ἦτο πολύ ἐκφραστικός ὁ ὕμνος: «’Αστράπτει καί λάμπει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ». Καί τήν ἔκαμε πιό σημαντική καί πιό λαμπρή καί ἑορτάσιμη τήν ἀτμόσφαιρα, τό γεγονός ὅτι μέσα ἀπό τήν διατράνωσι τῆς Ὁμολογίας μας, (αὐτό εἶναι τό κεντρικό νόημα τῆς ἑορτῆς) νοιώσαμε ὅλοι πιό κοντά στήν ἀλήθεια, νοιώσαμε πιό πολύ ὑπεύθυνοι, ὁ καθένας μας ξεχωριστά καί ὅλοι μαζί. Νοιώσαμε νά εἴμαστε μέσα στήν Κιβωτό, ἔστω μέ τούς ὀλίγους, μαζί μέ ὅλους τούς ἁγίους τῆς Πίστεως, τήν στιγμή πού ἄλλοι προτίμησαν τό «ὑποβρύχιον πλῆθος», τό πλῆθος δηλαδή πού πνίγηκε μέσα στά νερά τοῦ Κατακλυσμοῦ. Καί ἐκεῖ ἐμνήσθημεν καί ὅλων τῶν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι μέ τήν καθαράν τους Ὁμολογίαν, παρίσταντο εἰς ἐκείνην τήν ἑορτάσιμη ἀτμόσφαιρα. Θέλησα λοιπόν νά κρατήσω ἕνα ἀπό τά μηνύματα τῆς ἑορτῆς, νά τό καταγράψω, νά σᾶς τά στείλω, διότι καταλαβαίνω ὅτι σᾶς βοηθοῦν στόν ἀγῶνα τῆς ἱεραποστολῆς πού κάμνετε μακράν τῆς πατρίδος. Κράτησα, λοιπόν, μία προτροπή τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτη, πού μέ κάποια διασκευή ἀκούσθηκε στήν ἐκδήλωσί μας, σάν προτροπή καί σάν προβληματισμός γιά τήν δική μας (Κληρικῶν καί λαϊκῶν) εὐθύνη ἀπέναντι στόν Θεό, ἀπέναντι στήν Ἱστορία, ἀπέναντι στήν Ἐκκλησία, τήν εὐθύνη πού ἔχουμε ὁ καθένας ὅταν ἐπιχειρεῖται ἀπό ἄλλους ἡ ἀλλοίωσις τῆς πίστεως. Γράφει ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, τότε πού ἐπεχειρήθη «ἡ ἀθεωτάτη μεταστοιχείωσις τῶν πάντων»: «Φυλάξατε ἔτι ἑαυτούς τῆς ψυχοφθόρου αἱρέσεως, ἧς ἡ κοινωνία ἀλλοτρίωσις Χριστοῦ» (P.G. 99, 1257 C) καί «Ὅταν ὁ λόγος εἶναι γιά τήν ἀλλοίωση τῆς πίστεως, δέν ἐπιτρέπεται νά λέη κάποιος: Ποιός εἶμαι ἐγώ; Μήπως εἶμαι ἱερεύς, ἤ ἄρχων, ἤ στρατιωτικός, ἤ γεωργός; Ἕνας πτωχός εἶμαι, πού μέ δυσκολία βγάζω τόν καθημερινόν μου ἄρτον. Συνεπῶς δέν ὑπάρχει γιά μένα κανένας λόγος καί φροντίδα γιά τό θέμα αὐτό. Οὐά (ἀπαντᾶ ὁ πατήρ), οἱ λίθοι θά διαμαρτυρηθοῦν καί σύ παραμένεις σιωπηλός καί ἀμέριμνος;» (PG 99, 1321 Β). Συνεπῶς τό μήνυμα εἶναι ὅτι τώρα πού προδίδεται ἡ πίστις ὁ χριστιανός ἐπ’ ούδενί πρέπει νά μένει ἀμέριμνος καί σιωπηλός, διότι «ἡ μετά τῶν κακοδοξούντων (καί ἐμμενόντων εἰς τήν κακοδοξίαν) κοινωνία δημιουργεῖ διακοπήν τῆς μετά τοῦ Χριστοῦ κοινωνίας». Διαβιβάστε τάς ταπεινάς μου εὐχάς εἰς τάς οἰκογενείας σας. Μετ’ εὐχῶν + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ ΜΗΤΡΟΠ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ 11, ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΑΧΑΡΝΑΙ Α.Π. 6 Δευτέρα (μετά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας) 28.2.2006 Ἐπιστολή – Χαιρετισμός Πρός Ὀρθοδόξους τοῦ Ἐξωτερικοῦ (Ἐγράφη καί ἀπεστάλη τήν ἑπομένην ἡμέραν τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ ἔτους 2006. Ἦταν ἡ πρώτη Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας τήν ὁποίαν ἑωρτάσαμε μόνοι μας «τό μικρόν ποίμνιον» μετά τό σχίσμα τοῦ 2005 (τῶν Νικολαϊτῶν), καί ἔτσι ἐξηγεῖται καί ἡ ἀναφορά στά βιώματα τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, βιώματα ἀγωνιστικά καί ὁμολογιακά. Ἡ ἀπογευματινή ἑόρτιος ἐκδήλωσις ἔλαβε χώραν εἰς τόν Μητροπ. Ι. Ν. Ἁγ. Δημητρίου Ἀχαρνῶν). Τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά, χαίρετε ἐν Κυρίω, καί καλή Νηστεία. Εὔχομαι τήν κατ’ ἄμφω ὑγείαν καί τήν παρά Θεοῦ εὐλογίαν εἰς ὅλην σας τήν οἰκογένειαν. Σήμερα Δευτέρα 28.2.2006, ἀναπόλησα λίγο τήν χθεσινή Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἦταν πραγματικά καί τό πρωί καί τό ἀπόγευμα, μιά πολύ σημαντική ἡμέρα. Ἦτο πολύ ἐκφραστικός ὁ ὕμνος: «’Αστράπτει καί λάμπει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ». Καί τήν ἔκαμε πιό σημαντική καί πιό λαμπρή καί ἑορτάσιμη τήν ἀτμόσφαιρα, τό γεγονός ὅτι μέσα ἀπό τήν διατράνωσι τῆς Ὁμολογίας μας, (αὐτό εἶναι τό κεντρικό νόημα τῆς ἑορτῆς) νοιώσαμε ὅλοι πιό κοντά στήν ἀλήθεια, νοιώσαμε πιό πολύ ὑπεύθυνοι, ὁ καθένας μας ξεχωριστά καί ὅλοι μαζί. Νοιώσαμε νά εἴμαστε μέσα στήν Κιβωτό, ἔστω μέ τούς ὀλίγους, μαζί μέ ὅλους τούς ἁγίους τῆς Πίστεως, τήν στιγμή πού ἄλλοι προτίμησαν τό «ὑποβρύχιον πλῆθος», τό πλῆθος δηλαδή πού πνίγηκε μέσα στά νερά τοῦ Κατακλυσμοῦ. Καί ἐκεῖ ἐμνήσθημεν καί ὅλων τῶν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι μέ τήν καθαράν τους Ὁμολογίαν, παρίσταντο εἰς ἐκείνην τήν ἑορτάσιμη ἀτμόσφαιρα. Θέλησα λοιπόν νά κρατήσω ἕνα ἀπό τά μηνύματα τῆς ἑορτῆς, νά τό καταγράψω, νά σᾶς τά στείλω, διότι καταλαβαίνω ὅτι σᾶς βοηθοῦν στόν ἀγῶνα τῆς ἱεραποστολῆς πού κάμνετε μακράν τῆς πατρίδος. Κράτησα, λοιπόν, μία προτροπή τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτη, πού μέ κάποια διασκευή ἀκούσθηκε στήν ἐκδήλωσί μας, σάν προτροπή καί σάν προβληματισμός γιά τήν δική μας (Κληρικῶν καί λαϊκῶν) εὐθύνη ἀπέναντι στόν Θεό, ἀπέναντι στήν Ἱστορία, ἀπέναντι στήν Ἐκκλησία, τήν εὐθύνη πού ἔχουμε ὁ καθένας ὅταν ἐπιχειρεῖται ἀπό ἄλλους ἡ ἀλλοίωσις τῆς πίστεως. Γράφει ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, τότε πού ἐπεχειρήθη «ἡ ἀθεωτάτη μεταστοιχείωσις τῶν πάντων»: «Φυλάξατε ἔτι ἑαυτούς τῆς ψυχοφθόρου αἱρέσεως, ἧς ἡ κοινωνία ἀλλοτρίωσις Χριστοῦ» (P.G. 99, 1257 C) καί «Ὅταν ὁ λόγος εἶναι γιά τήν ἀλλοίωση τῆς πίστεως, δέν ἐπιτρέπεται νά λέη κάποιος: Ποιός εἶμαι ἐγώ; Μήπως εἶμαι ἱερεύς, ἤ ἄρχων, ἤ στρατιωτικός, ἤ γεωργός; Ἕνας πτωχός εἶμαι, πού μέ δυσκολία βγάζω τόν καθημερινόν μου ἄρτον. Συνεπῶς δέν ὑπάρχει γιά μένα κανένας λόγος καί φροντίδα γιά τό θέμα αὐτό. Οὐά (ἀπαντᾶ ὁ πατήρ), οἱ λίθοι θά διαμαρτυρηθοῦν καί σύ παραμένεις σιωπηλός καί ἀμέριμνος;» (PG 99, 1321 Β). Συνεπῶς τό μήνυμα εἶναι ὅτι τώρα πού προδίδεται ἡ πίστις ὁ χριστιανός ἐπ’ ούδενί πρέπει νά μένει ἀμέριμνος καί σιωπηλός, διότι «ἡ μετά τῶν κακοδοξούντων (καί ἐμμενόντων εἰς τήν κακοδοξίαν) κοινωνία δημιουργεῖ διακοπήν τῆς μετά τοῦ Χριστοῦ κοινωνίας». Διαβιβάστε τάς ταπεινάς μου εὐχάς εἰς τάς οἰκογενείας σας. Μετ’ εὐχῶν + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος