ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ

ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ Γράφει ὁ νεοημερολογίτης Μητροπολίτης Ἠλείας Γερμανός περί τοῦ Χριστοφόρου Παπουλάκου: «.... Έπειτα υπάρχουν εις βάρος του τρεις Εγκύκλιοι της Ι.Συνόδου, της 15ης και 26ης Μαίου 1852 και της 9ης Ιουνίου 1852, δια των οποίων ούτος καταγγέλλεται εις το Ελληνικόν λαόν, ως «λήρους ασέμνους και σκανδαλώδεις εξερευγόμενος και ψευδοπροφητείας περί επικείμενον σεισμόν». Αι Εγκύκλοι αυταί της Ι.Συνόδου υφίστανται ακόμη και δεν έχουν ανακληθή. Επίσης παρά την ταραχώδη ζωή του, την εκ πολλών χιλιάδων οπαδών του, εξ ων πολλοί ένοπλοι, εκοιμήθη και παρέμεινε έκτοτε λησμονημένος στην Μονή Παναχράντου Άνδρου, εις την οποίαν είχεν υπό της Εκκλησίας εξορισθή». Ἡμεῖς ἐπ’ αὐτοῦ παρατηροῦμεν τά ἑξῆς: Τό γεγονός ὅτι ὁ ὁσιώτατος Μοναχός Χριστόφορος Παπουλάκος τά ἔβαλε μέ τό τότε ἐκκλησιαστικόν κατεστημένον καί ἐστάλη εἰς ἐξορίαν ἀπό Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι εἶχον ξεχάσει ὡσάν τούς σημερινούς, ὅτι εἶναι Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί ἐνήργουν ὡς «μισθωτοί» ποιμένες καί ὑπάλληλοι τῆς Πολιτείας καί ἐξουσιασταί κατά τά δυτικά παπικά καί προτεσταντικά πρότυπα, καί τῶν ὁποίων τό κύριον μέλημα ἦτο ὁ ἐκδυτικισμός τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, (καθ’ ἡμᾶς εἶναι οἱ πρόδρομοι τοὺ οἰκουμενιστικοῦ νεοημερολογιτισμοῦ, τοῦ ὁποίου μή ξεχνῶμεν προηγήθη ἀπό τόν ΙΣΤ αἰῶνα ὁ οὐνιτικός νεοημερολογιτισμός) ἀποδεικνύει τόν Χριστόφορον Παπουλάκον θερμουργόν τῆς Ὀρθοδοξίας ὑπερασπιστήν καί πρόμαχον, τήν δέ τότε Ἱεραχίαν ἀναξίαν νά ἐπιτελέση τήν ἱεράν ἀποστολήν Της. Αὐτή ἡ περίπτωσις μοῦ θυμίζει τά λόγια τοῦ Ἀγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου: «Ὅταν οἱ ‘Επίσκοποι παρανομοῦν οἱ μοναχοί ἐχέτωσαν τόν λόγον» καί τά παρόμοια λόγια τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου.