ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

 

ΚΟΡΥΦΕΣ

  Όσοι ζούμε στις μεγαλουπόλεις, μέσα σε ατμόσφαιρα αποπνικτική, αιστανόμαστε την ανάγκη να βγούμε πιό έξω, πιό ψηλά. Θέλουμε ν' αναπνεύσουμε καθαρό αέρα. Να δεί το μάτι μας γαλάζιο ουρανό. Να αιστανθούμε ελεύθεροι.
 Το ίδιο νιώθει και κάθε υγιής ψυχή που ζεί κάθε μέρα μέσα σε ατμόσφαιρα μαύρη από μικρότητες, από δυσκολίες, από κινδύνους και πάθη. Θέλει ν' ανέβει πιό ψηλά ν' αναπνεύσει χάρη, γαλήνη, χαρά. Θέλει να ζήσει μέσα στην απλότητα, στην πίστη, στην ταπείνωση, στη θυσία, μακρυά από τον εγωκεντρισμό και τις κατωτερότητες.Και τότε παίρνει τον ανήφορο προς τις ψηλές κορφές, που δεν είναι άλλες από τις κορυφές των αγίων.
 Κάθε άγιος είναι μία θεία κορυφή γεμάτη με ουράνιο οξυγόνο. Μία κορυφή, που ξεκουράζει, που γαληνεύει, που δίνει φτέρα στην ψυχή για να πετάξει ακόμη πιό ψηλά στα ουράνια. Αυτές είναι οι αληθινές κορυφές της Εκκλησίας μας. Αυτές αναμορφώνουν τον κόσμο.
 Όλοι μας νιώθουμε κουρασμένοι. Όλοι μας πονούμε πολύ. Όλοι μας έχουμε κάποιο βάσανο κρυφό που μας τυραννάει την ψυχή. Ας ανηφορίσουμε λοιπόν προς τις κορυφές των αγίων μας για να ξεκουραστεί η ψυχή μας. Κι είναι άπειρες αυτές οι κορυφές, ώστε όλοι μας να μπορούμε να σταθούμε σε κάποια που μας ταιριάζει και μας εμπνέει πολύ.
 Οι άγιοι πάντες μας περιμένουν.

ΣΥΝΕΠΕΙΑ

 Πολλά συστήματα και οργανώσεις στηρίζουν την επιβολή τους κυρίως στη μυστικότητά τους. Τηρούν ως βάση τη μυστικότητα προς τους έξω, αλλά και πρός τους μέσα. Τα κάνουν όλα κρυφά.
 Το αντίθετο, ακριβώς, συμβαίνει με το Χριστιανισμό. Σε βάση του έχει την ομολογία, την διαφάνεια. Τα φανερώνει όλα. Κι αυτό γιατί ο Χριστιανισμός είναι φως και αλήθεια και δε φοβάται τίποτα. Ομολογεί και φανερώνει τα πάντα δημόσια. Ακριβώς για να ελκύσει όλους στο φως και στην αλήθεια.
 Δόγματα, λατρεία, μυστήρια, όλα είναι καταφάνερα μέσα στο Χριστιανισμό για να σώσουν τον κόσμο.
 Γιαυτό ο Χριστός θέτει σαν όρο, ότι όποιος ομολογήσει με θάρρος Αυτόν και την αλήθεια του θα πάρει πρώτη θέση στον ουρανό. Θα ομολογήσει γι' αυτόν ο Χριστός μπροστά στον ουράνιο πατέρα του.
 Η ομολογία του Χριστού και της αλήθειας στη καθημερινή ζωή μας είναι η επιβεβαίωση της σωτηρίας μας.
 Η ομολογία όμως αυτή δεν είναι μόνο τα θαρρετά λόγια της αλήθειας, όπως νομίζουν πολλοί. Ομολογία είναι το μαρτύριο, η άσκηση, η λειτουργική ζωή. Ομολογία είναι η αληθινή αγάπη, και η αληθινή βίωση των μυστηρίων. Όταν βλέπει ο κόσμος όλ' αυτά να γίνονται σωστά στους Χριστιανούς, τότε γνωρίζει το φως και την αλήθεια. Τότε ομολογείται ο Χριστός.
 Δε μπορούμε να ομολογούμε Χριστό και να ζούμε με τον αντίχριστο. Δεν μπορούμε να κοβόμαστε για την αλήθεια και όπου δεν μας συμφέρει να χρησιμοποιούμε το ψέμα. Δεν μπορούμε να ζητάμε δικαιοσύνη και μείς ν' αδικούμε. Η ομολογία του Χριστού και της αλήθειας απαιτούν συνέπεια στη ζωή μας.
 Οι αληθινοί ομολογητές είναι και αληθινοί άγιοι. Αυτούς θα ομολογήσει ο Χριστός μπροστά στον ουράνιο πατέρα του, όπως μας είπε και στο σημερινό Ευαγγέλιο.
 Όποιος, λοιπόν, θέλει να πάρει θέση κοντά στο Θεό πρέπει να ομολογεί με όλη του τη ζωή, παντού και πάντοτε, το Χριστό.

ΟΛΟΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΓΙΟΙ

 Το καλλιεργημένο πράμα πάντα έχει μεγαλύτερη αξία από το ακαλλιέργητο. Ένα ακατέργαστο μάρμαρο έχει μικρή αξία. Ένα κατεργασμένο έχει μεγαλύτερη. Το μάρμαρο, που έχει δουλέψει ο Πραξιτέλης και ο Φειδίας, κι έχουν φτιάξει τον Ερμή και τον Παρθενώνα, έχει αθάνατη αξία.
 Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Ο ακαλλιέργητος άνθρωπος έχει μικρή αξία. Ο καλλιεργημένος έχει μεγάλη αξία.
 Η αγιότητα είναι η μεγαλύτερη αξία για τον άνθρωπο. Τον κάνει όμοιο με το Θεό. <<Άγιοι γίνεσθε, λέει ο Θεός, ότι άγιος εγώ ειμί>>.
 Έξω από την αγιότητα τίποτα δεν είναι ωραίο. Κάλλη, πλούτη, ηδονές, όλα φθείρονται. Η αγιότητα μένει και λάμπει στον αιώνα. Αυτή διάλεξαν οι άγιοι πάντες. Γιαυτό και θα λάμπουν αιώνια.
 Η αγιότητα προϋποθέτει υπεύθυνη στάση ζωής. Συνδέεται με <<πάλη προς τις αρχές και εξουσίες του αιώνα τούτου>>.
 Οι άγιοι έχυσαν το αίμα τους στ' αμφιθέατρα και τον ιδρώτα τους στις ερήμους. Ακροζυγιάστηκαν, πολλές φορές, στο χείλος της αβύσσου. Τελικά νίκησαν . Σήκωσαν τη γή στον ουρανό, με το σκήνωμα του πόνου και του σταυρού τους.
 Η αγιότητα δεν είναι αναμαρτησία. Είναι συναίσθηση ενοχής και εκζήτηση, συνεχής, του θείου ελέους. Αυτό μας σώζει.
 Σωζόμαστε με τη χάρη του Θεού.
 Η αγιότητα δεν είναι εξωτερικό σχήμα. Είναι στάση ζωής, που αγιάζει όλα τα σχήματα, και όλους τους τύπους των ανθρώπων σε όλους τους αιώνες.
 Οι άγιοι ανήκουν σε όλες τις τάξεις των ανθρώπων. Έχουμε αγίους οικογενειάρχες, παρθένους, πτωχούς, πλούσιους, άσπρους, μαύρους, άνδρες, γυναίκες και παιδιά.
 Όλοι μπορούμε να γίνουμε άγιοι. Δε θα υπάρξει άνθρωπος που θα μπορέσει να δικαιολογηθεί αληθινά, ότι δε μπορούσε να γίνει άγιος. Αφού και ο ληστής μέσα σε λίγα λεπτά έγινε 'αγιος. Σε όλους ο Θεός θα δώσει τρόπο και ευκαιρία να γίνουν άγιοι. Τα κανονίζει η πανσοφία Του.
 Ο Θεός μόνο τον άνθρωπο κάλεσε να γίνει άγιος. Τα δέντρα, τα φυτά, τα ζώα, οι θάλασσες, τ' αστέρια δεν μοιάζουν του Θεού. Μόνο ο άνθρωπος είναι συγγενής του Θεού, γιατί έχει τη δική του εικόνα.
 Ο Χριστός πήρε την ανθρώπινη φύση για να την αγιάσει. Και <<δυνάμει>> την αγίασε. Εμείς τώρα, αν θέλουμε να σωθούμε, πρέπει να δεχτούμε την αγιότητα αυτή και <<ενεργεία>>. Δηλαδή να την κάνουμε ζωή μας.
 Σκοπός όλης της δημιουργίας είναι ν' αγιαστεί ο άνθρωπος.
 Άπειρη η προσφορά του Θεού σε μας.
 Μήπως και μεις πρέπει ν' αντιπροσφέρουμε κάτι σαν αντίδωρο στο Θεό; Μας το ζητάει ο ίδιος. <<Υιέ μου, λέγει, δος μοι σην καρδίαν>> - παιδί μου, δώσε μου σαν αντίδωρο την καρδιά σου. Κι εγώ θα την αγιάσω, όσο αμαρτωλή κι αν είναι.
 Όλοι οι άγιοι, που γιορτάζουμε σήμερα, αυτό έκαναν: έδωσαν αντίδωρο στο Θεό την καρδιά τους.
 Αν το κάνουμε κι εμείς μπορούμε να γίνουμε άγιοι. Εμπρός λοιπόν.

''Κείμενα από το βιβλίο <<Στοχασμοί από τον Άμβωνα,
π. Τιμοθέου Κ. Κιλίφη''   

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

 

 ΔΙΑΛΟΓΟΣ

 Ένα από τα κυριότερα γνωρίσματα του ανθρώπου είναι ο διάλογος.
Είναι η φυσική απόρροια της εικόνας του Θεού στον άνθρωπο.
 Πρώτος χρησιμοποίησε το διάλογο ο Θεός. Τα τρία πρόσωπα της αγίας Τριάδας, προτού φτιάξουν τον άνθρωπο, σκέφτηκαν μεταξύ τους: <<Ποιήσωμεν άνθρωπον...>> είπαν.
 Ο άνθρωπος είναι καρπός διαλόγου.
 Ο Θεός διαλέγεται με τους πρωτόπλαστους.
 Στη Π. Διαθήκη χρησιμοποιεί το διάλογο για να αποκαλύψει την αλήθεια του. Διαλέγεται με τους προφήτες, τους ηγέτες του λαού και με τον ίδιο το λαό.
 Αλλά και η νέα περίοδος της Κ. Διαθήκης αρχίζει πάλι με διάλογο.
 Διάλογο κάνει ο Αρχάγγελος Γαβριήλ με την Παναγία. Ο Χριστός σαν άνθρωπος υπήρξε αποτέλεσμα διαλόγου της Παναγίας με τον Αρχάγγελο.
 Διάλογο κάνει και ο Χριστός με τους μαθητές του.
 Διάλογο κάνει και με τους αντιρρησίες συζητητές του.
 Διάλογο κάνει και με το λαό.
 Χαρακτηριστικός είναι ο διάλογος που έκανε ο Χριστός και με τη Σαμαρείτισσα του σημερινού Ευαγγελίου. Στην αρχή έσπασε το φράγμα της απαγόρευσης να διαλέγονται δημόσια άνδρες και γυναίκες. Σ' αυτό το σημείο οφείλει πολλά η γυναίκα και γενικά ο πολιτισμός στο Χριστό. Ο Χριστός έκανε διάλογο υποδειγματικό με τη Σαμαρείτισσα. Εκμεταλλεύτηκε όλα τα στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης και οδήγησε τη Σαμαρείτισσα από τα φυσικά στα μεταφυσικά, από τα γήινα στα ουράνια, και από τα φθαρτά στα άφθαρτα. Ο Χριστός, σαν άριστος παιδαγωγός, είχε άριστα αποτελέσματα με το διάλογό του. Η Σαμαρείτισσα μεταβλήθηκε, φωτίστηκε, αγιάστηκε.
 Αυτά τα αποτελέσματα έχει κάθε καλόπιστος διάλογος με το Χριστό. Το επαναλαμβάνουμε: καλόπιστος. Γιατί οι κακόπιστοι διάλογοι, που έκαναν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι με το Χριστό και που κάνουν και σήμερα μεταξύ τους άρχοντες πολιτικοί και θρησκευτικοί, καταλήγουν στη διαστροφή. Δεν αποκαλύπτουν την αλήθεια αλλά την καλύπτουν. Δεν την φωτίζουν, την σκοτίζουν.
 Η αλήθεια δεν έχει ανάγκη από πιέσεις και εκβιασμούς. Είναι αυτοδύναμη και επιβάλλεται ελεύθερα.
 Όποιος δεν δέχεται την αλήθεια ελεύθερα δεν είναι άξιος γι' αυτή.
 Και μεις κάνουμε, πρέπει να κάνουμε καθημερινά, διάλογο. Διάλογο με τον εαυτό μας, με τον κόσμο, με το Θεό. Αρκεί να γίνεται καλόπιστα, και θά 'χουμε θαυμαστά αποτελέσματα.
 Ο διάλογος είναι η βάση για την εύρεση της αλήθειας. Αρκεί βάση του διαλόγου να είναι η ειλικρίνεια. Διάλογος χωρίς ειλικρίνεια είναι παράλογος.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ - ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

 

 

 Η συνομιλία του Κυρίου με την Σαμαρείτιδα, μνημονεύεται κατά την παρούσα Κυριακή, διότι σ' αυτή φανερά ομολόγησε τον Εαυτό Του Μεσσία. Οι Πατέρες την τοποθέτησαν μετά την Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής, διότι και εκεί ο Κύριος παρομοίασε τον Εαυτό Του με πηγή και είπε, ''εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω'' (Ιω. 7,3).
 Η Σαμάρεια το έτος 720 π. Χ. κατακτήθηκε από τον Σάργωνα και κατοικήθηκε από Ασσυρίους από την επιμειξία με τους εντόπιους, προήλθε ένας νέος λαός, ο οποίος μόνο θρησκευτικά προσωμοίαζε με τους Ιουδαίους. Δέχονταν την Πεντάτευχο του Μωϋσέως, τηρούσαν όμως και πολλά ειδωλολατρικά έθιμα, τύπους και πράξεις. Στην κορυφή του Όρους Γαριζίν είχαν κτίσει Ναό και εκεί θυσίαζαν. Για τους Ιουδαίους οι Σαμαρείτες ήταν κάτι το μισητό και το βδελυκτό (Ιω 8,48). Μάλιστα όποιος άγγιζε Σαμαρείτη, έπρεπε να υποβληθεί σε κάθαρση (Δ' Βασιλ. 17,24-41. Β' Εσρδ. 4,4. Νεεμ. 4. Ματθ. 10,5. Λουκ. 17,16-18).
 Η συνομιλία του Κυρίου με την Σαμαρείτιδα (έπειτα αγ. Φωτεινή, Μάρτυρα και Ισαπόστολο), έγινε στο Φρέαρ του Ιακώβ. Η εκεί διδασκαλία Του, είναι μία από τις πλέον σημαντικές και αποκαλυπτικές Του διδασκαλίες, διότι κατ' αυτή αποκάλυψε την διπλή φύση Του, την θεία και ανθρώπινη, και διακήρυξε φανερα, ότι Αυτός είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας. ''Εγώ είμαι ο λαλών σοι'' (Ιω. 4,6), απάντησε με έμφαση στην Σαμαρείτιδα, όταν εκείνη τον ρώτησε: ''Οίδα ότι Μεσσίας έρχεται ο λεγόμενος Χριστός'' (Ιω. 4,26). Στην ίδια συνομιλία ο Κύριος παρομοίασε τον λόγο Του με ύδωρ ζωής. ''Ος δ' αν πίη εκ του ύδατος ου εγώ δώσω αυτώ, ου μή διψήση εις τον αιώνα, αλλά το ύδωρ ο δώσω αυτώ, γενήσεται εν αυτώ πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον'' (Ιω. 4,14).
 Το μεγάλο πνευματικό μήνυμα της συνομιλίας με την Σαμαρείτιδα, αφορά στον τρόπο λατρείας του Θεού. Στην ερώτηση, ''Κύριε, θεωρώ ότι προφήτης ει σύ. Οι πατέρες ημών εν τω όρει τούτω προσεκύνησαν. Και υμείς λέγετε ότι εν Ιεροσολύμοις εστίν ο τόπος όπου δει προσκυνείν'' (Ιω. 4,19-20), απάντησε: '' Έρχεται ώρα, και νύν εστίν, ότε οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσι τω Πατρί εν πνεύματι και αληθεία. Και γαρ ο Πατήρ τοιούτους ζητεί τους προσκυνούντας Αυτόν. Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας Αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν'' (Ιω. 4,23-24).
 Η αγ. Φωτεινή τελειώθηκε μαρτυρικά, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο. Σήμερα η τιμία της Κάρα σώζεται στην Μονή Γρηγορίου Αγίου Όρους και ένας των ποδών της με μία ωμοπλάτη στην επίσης Αγιορειτική Μονή Ιβήρων.

''ΑΓΙΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ''

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

 ΑΝ ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

 Πολλοί βουλευτές πέρασαν από τα διάφορα κοινοβούλια. Δύο ονόματα όμως είναι πολύ γνωστά. Του Ιωσήφ του από Αριμαθείας και του Νικόδημου. Αυτοί έγιναν φανεροί μαθητές του Χριστού, όταν οι φανεροί, από φόβο, έγιναν κρυφοί. Τόλμησαν και ζήτησαν από τον Πιλάτο το σώμα του Χριστού και το ενταφίασαν.
 Η τόλμη τους αυτή ήταν πολύ μεγάλη, αν σκεφτούμε, ότι τις ημέρες εκείνες, για τους μαθητές του Χριστού, επικρατούσε φόβος και τρόμος. Η μανία των γραμματέων και φαρισαίων ήταν απερίγραπτη. Προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να εξαφανίσουν κάθε ίχνος του Χριστού.
 Μέσα σ' ένα τέτοιο κλίμα οι δύο βουλευτές τόλμησαν να πάνε κόντρα με τη θέση τους, κόντρα με τα οικονομικά τους συμφέροντα, κόντρα και με τη ζωή τους ακόμα. Αυτό σημαίνει αληθινή τόλμη. Τόλμη με βάση την αυταπάρνηση. Όχι την τρέλλα.
 Πολλοί κάνουν τον τολμηρό, αλλά για να εξυπηρετήσουν μάλλον το συμφέρο τους, τη θέση τους ή να καλύψουν το εσωτερικό τους κενό. Κάνουν το γενναίο από επίδειξη, από ψυχολογική ανάγκη, για να βρούν κάποιο διέξοδο σε άλυτα προβλήματά τους. Η αληθινή τόλμη δε σχετίζεται με επειδείξεις, με συμφέρον ή με συμπλέγματα. Θυσιάζεται για την αλήθεια με τέλεια ανιδιοτέλεια.
 Τέτοια τόλμη έχουμε ανάγκη όλοι μας. Ιδιαίτερα την έχουν ανάγκη οι άρχοντές μας. Να τολμούν να θυσιάζονται για την αλήθεια.
 Η ωραιότερη τόλμη είναι η τόλμη ενάντια στα πάθη μας. Ενάντια στο σκοτάδι. Ενάντια στην αδικία, στη δουλεία, στο μίσος, στο χάος, στη κατάπτωση.
 Η τόλμη του ήθους είναι τόλμη του ύψους.
 Αν έτσι τολμάμε, τότε πάντα θα νικάμε.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

 ΟΙ ΟΓΚΟΛΙΘΟΙ ΥΠΟΧΩΡΟΥΝ
<<Τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον;>>

  Το ερώτημα αυτό το έθεσαν μεταξύ τους οι μυροφόρες γυναίκες προτού πάνε στον τάφο του Χριστού για ν' αλείψουν το σώμα του με αρώματα. Ερώτημα δικαιολογημένο, μα δύσκολο, γιατί <<ο λίθος ην μέγας σφόδρα>>.
 Και όμως δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια μέσα στην απογοήτευσή τους. Προχώρησαν χωρίς να έχουν λύση στα χέρια τους. Είχαν όμως δέσει τη καρδιά τους με το Χριστό. Προχώρησαν με την πίστη και την αφοσίωση σ' αυτόν.
 Και η λύση δόθηκε από τον ουρανό. Μόλις έφτασαν στον τάφο βρήκαν τον λίθο αποκυλισμένο. Ο ουρανός έδωσε τη λύση του.
 Όλοι μας προχωρούμε ανάμεσα σε ογκόλιθους. Αμέτρητοι είναι οι ογκόλιθοι που βρίσκονται μπροστά μας. Ογκόλιθοι φτώχειας, αρρώστιας, φόβου θανάτου, συκοφαντίας, κατατρεγμών, δυσπιστίας, κρίσης θεσμών, εκδήλωσης παθών και άλλοι πολλοί, που αρκετές φορές είναι τρομακτικοί. Πολλές φορές τρομάζουμε κι' απελπιζόμαστε βλέποντας τους τεράστιους αυτούς ογκόλιθους, που φράζουν το δρόμο της ζωής μας.
 Όμως δεν πρέπει να φοβόμαστε. Αν προχωρούσαμε, όπως οι μυροφόρες, με πίστη και αφοσίωση στο Χριστό οι ογκόλιθοι θα υποχωρούν.
 Κανένας ογκόλιθος ποτέ δεν είναι δυνατότερος από το Χριστό.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

  

Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ

 Μετά από κάθε μεγάλη γιορτή η Εκκλησία μας γιορτάζει τα πρόσωπα εκείνα, που έπεξαν πρώτο ρόλο σ' αυτή.
 Τέτοιο ρόλο, στο πάθος και στην ανάσταση του Χριστού, έπαιξαν οι δύο βουλευτές Νικόδημος και Ιωσήφ και οι μυροφόρες γυναίκες. Οι δύο βουλευτές τόλμησαν, με κίνδυνο της θέσης τους και της ζωής τους ακόμη, να παρουσιαστούν στον Πιλάτο και να ζητήσουν να ενταφιάσουν το σώμα του Χριστού. Πράγμα που το πέτυχαν.
 Οι γυναίκες, επίσης, τόλμησαν να ξεκινήσουν νύχτα, με κίνδυνο της ζωής τους και με την αγωνία ποιός θα τους παραμέριζε τον ογκόλιθο του τάφου, για να αλείψουν με αρώματα το νεκρό σώμα του Ιησού.
 Η αγάπη τους και η λατρεία τους προς το Χριστό, που είναι δυνατότερα και από το θάνατο, έκαναν τους βουλευτές και τις γυναίκες να τολμήσουν τα πιό επικίνδυνα πράγματα. Γιαυτό και έμειναν γνωστά τα ονόματά τους ανάμεσα σε τόσους βουλευτές της εποχής εκείνης, και σε τόσες γυναίκες που ζούσαν σ' όλη την περιοχή.
 Η αφοσίωση και η λατρεία στο Χριστό ξεχωρίζουν τους πιστούς μέσα στους αιώνες. Και, το σπουδαιότερο, τους κάνουν μετόχους της βασιλείας των ουρανών.
 Κάθε Κυριακή και κάθε γιορτή, που πηγαίνουμε, αν πηγαίνουμε, στην εκκλησία, βρισκόμαστε και μεις μπροστά στον ίδιο τάφο και στο ίδιο σώμα και αίμα του Χριστού.
 Κάθε αγία Τράπεζα είναι και ένας πανάγιος τάφος του Χριστού. Επάνω σ' αυτόν βρίσκεται πάντοτε το θεωμένο σώμα του. Αυτό μας καλεί η Εκκλησία μας να λατρεύουμε και αυτό να παίρνομε μέσα μας, <<εις άφεσίν μας αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον>>. Οι βουλευτές μόνον το κράτησαν στα χέρια τους. Εμείς μπορούμε να το βάζουμε μέσα στο σώμα μας και στη ψυχή μας. Μπορούμε να γινόμαστε σύναιμοι και σύσωμοι του Χριστού. Είναι η αγία Τράπεζα που έθρεψε και θρέφει όλους τους πιστούς όλων των αιώνων.
 Ο σύγχρονος κόσμος τρέχει και λαβαίνει μέρος σε πολλά συμπόσια. Γυρίζει γύρω από πολλές στρογγυλές και τετράγωνες τράπεζες. Καμιά όμως δεν μπορεί να μας κάνει <<κατά χάριν Θεούς>>. Να μας αθανατίσει.
 Ίσως σήμερα να είναι μιά ευκαιρία να σκεφτούμε όλοι μας: τί σχέσεις έχουμε εμείς με την αγία Τράπεζα; Θετικές ή αρνητικές;

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

 

 Ζούμε ιδιαιτέρως ετούτες τις ημέρες την Ανάσταση του Χριστού. Εορτάζουμε την εορτή των εορτών, την Κυριακή του Πάσχα. Το πανσεβάσμιο Πάσχα της χαράς και της αγάπης, όπου τα πάντα συγχωρούνται και οι πάντες μονοιάζουμε και φιλιώνουμε. Όπου τα πάντα λάμπουν από το φως της Αναστάσεως και οι πάντες αγαλλόμενοι κρατούν ως άγκυρα την ελπίδα, για να πορευτούν στη ζωή και μέσα στο θάμπος της εορτής προβάλλουν οι παρουσίες του Χριστού ως εχέγγυο της εκπληρώσεως των εξαγγελιών Του για την Ανάστασή Του.
 Ο Χριστός κάνει έντονη την παρουσία Του, << για να μην λέγουν οι χριστόμαχοι πως δεν Αναστήθηκε και να μήν μένουν οι Απόστολοι μόνο μέσα στη φαντασία τους πως δεν τον είδαν αναστημένο>>. Έτσι, δεν αφήνει και τον απόστολο Θωμά στις αμφιβολίες του, μήτε στην αδυναμία του να πιστεύσει. Γιατί ο Απόστολος συγκαταλέγεται σ' αυτούς που θέλουν να πιστεύσουν μα δεν μπορούν και όχι σ' εκείνους που μπορούν να πιστεύσουν και δεν θέλουν.
 Γιατί άλλο πράγμα είναι να θέλεις να πιστεύσεις και να μην μπορείς επειδή υπάρχουν οι ανθρώπινες αδυναμίες και ατέλειες, και άλλο πράγμα να μπορείς να πιστεύσεις και να μή θέλεις. Ετούτο είναι εγωισμός και καθαρή δαιμονική ενέργεια.
 Μπροστά λοιπόν στο Θαύμα της Αναστάσεως του Χριστού, έτσι καθώς εξελίχθηκε στα ανθρώπινα μάτια, και έτσι καθώς ερμηνεύτηκε από τους Αποστόλους με τις επανειλημμένες παρουσίες του διδασκάλου, υπάρχει ένας προβληματισμός. Και ποιός είναι αυτός ο προβληματισμός; Στη σημερινή εμφάνιση του Χριστού ενώπιον όλων των Μαθητών, ακούγεται να λέγει, απευθυνόμενος προς  τον Απόστολο Θωμά: << Φέρε εδώ το δάκτυλό σου και δες τα χέρια μου και φέρε το χέρι σου και βάλτο στην πλευρά μου...>>.
 Όμως, λίγες ημέρες νωρίτερα, όταν είχαμε συναντήσει τη μαθήτρια Μαρία κοντά στο κενό τάφο Του και ενώ αυτή προσπάθησε να Τον αγγίξει, της είπε: << Μην με αγγίζεις!...>>.
 Γιατί λοιπόν ο Χριστός στον μεν απόστολο Θωμά του λέγει να Τον αγγίξει και στη μαθήτρια Μαρία <<μη με αγγίζεις>>; Μερικοί δε που επιφανειακά εξετάζουν τα πράγματα θα πουν πως εδώ υπάρχει μία ιδιαίτερη μεταχείριση του αποστόλου Θωμά. Στην πραγματικότητα όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.
 Τι συμβαίνει λοιπόν; Η διαφορετική αντιμετώπιση του Χριστού στον μεν απόστολο Θωμά και τη μαθήτρια Μαρία εξηγείται όχι ως ενέργεια ιδιαίτερης μεταχείρισης του ενός, μα εξαρτάται από τις διάφορες προθέσεις και διαθέσεις των δύο τους.
 Δηλαδή, τί σημαίνει αυτό; << Η Μαρία δεν αμφέβαλλε περί του ότι ο ομιλών προς αυτή είναι ο εκ του τάφου επανελθών εις την ζωήν Κύριος >>. Όμως, παρ' ότι πίστευε στην Ανάστασή Του, εντούτοις είχε μία πλανεμένη αντίληψη. Ότι τάχατες ο Χριστός θα εξακολουθούσε να συζεί με τους Μαθητές όπως πρώτα.
 Ο Χριστός με την απαγόρευση της Μαρίας επιθυμεί να της τονίσει πως φυσικά θα είναι μαζί τους συνεχώς, μα όχι όπως πρίν. Τώρα είναι ο Αναστημένος Χριστός, γι' αυτό και οι σχέσεις θα είναι διαφορετικές.
 Ο απόστολος Θωμάς εξ άλλου απιστούσε στην Ανάσταση του Χριστού και ζητούσε πειστήρια << περί του ότι η εμφάνιση του Κυρίου ήταν απτή πραγματικότητα και όχι πλάνη της φαντασίας >>. Γι' αυτό και ο Χριστός τον αφήνει να Τον αγγίξει. Έτσι το σφάλμα του αποστόλου Θωμά τελειώνει εκεί ακριβώς που αρχίζει το σφάλμα της μαθήτριας Μαρίας.
 Αγαπητοί αδελφοί, έχει το χώρο της στον άνθρωπο και η καλή απιστία. Όταν όμως αυτή μας οδηγεί στην ορθή και καθαρή πίστη, τότε σκορπίζονται όλα τα διλήμματα και όλες οι αμφιβολίες, ανοίγεται ένας καινούργιος ορίζοντας στη ζωή μας, που μας συμφιλιώνει με τον ουρανό, που μένει πάντα ανοικτός για εμάς. Γεννιέται κατόπιν αβίαστα η ομολογία ότι ο Χριστός ανέστη όντως, που είναι η πεμπτουσία της όλης διδασκαλίας του Ευαγγελίου. Κι' αυτή η ομολογία μας οδηγεί στην ταυτόσημη πορεία του αποστόλου Θωμά, δηλαδή από την απιστία στην πίστη από την πίστη στην ομολογία του Αναστημένου Χριστού πως Αυτός είναι << ο Κύριος μας και ο Θεός μας >>.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ

 

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ

Ιεραποστολικον φυλλάδιον πνευματικης οικοδομης

 

Εκδιδεται υπό του Μητροπολιτου ΓΟΧ Μεσογαίας, Λαυρεωτικης καί Αχαρνων Κηρυκου Προεδρου του «Μητροπολιτικου Φιλοπτωχου Ταμείου», κατα το αρθρον 4 του  Καταστατικου του «Ιερου Φιλανθρωπικου Συνδεσμου Κληρικων Ακαινοτομητου Εκκλησίας (ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ Ματθαιος ο Α΄)» ιδρυθεντος κατοπιν

της υπ  αριθμ.  207/6.7.95/19.7.95 Απόφασεως αυτου.  Διεθυνσις: Επισκοπείον Ιεράς Μονης Αγιας Αικατερινης Στρογγυλη, 4^ο χιλιόμετρο λεωφορου Κορωπίου - Μαρκοπουλου Αττικης.

 

Τευχος 20              Φεβρουάριος 2021

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς  ΑΠΟΚΡΕΩ

Προς Κορινθίους Α΄ Επιστολή Παύλου (η΄ 8- θ΄2)

Ἀδελφοί, βρῶμα ἡμᾶς οὐ παρίστησι τῷ Θεῷ· οὔτε γὰρ ἐὰν φάγωμεν περισσεύωμεν, οὔτε ἐὰν μὴ φάγωμεν ὑστερούμεθα.

Βλέπετε δὲ μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕτη πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσιν. Ἐὰν γάρ τις ἴδῃ σε, τὸν ἔχοντα γνῶσιν, ἐν εἰδωλείῳ κατακείμενον, οὐχὶ ἡ συνείδησις αὐτοῦ ἀσθενοῦς ὄντος οἰκοδομηθήσεται εἰς τὸ τὰ εἰδωλόθυτα ἐσθίειν; Καὶ ἀπολεῖται ὁ ἀσθενῶν ἀδελφὸς ἐπὶ τῇ σῇ γνώσει, δι᾿ὃν Χριστὸς ἀπέθανεν. Οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε.

Διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω. Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; Οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; Οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ; Εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ.

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:

Ἀδελφοί, ἐμᾶς δὲν μᾶς συνιστᾶ τὸ φαγητὸν εἰς τὸν Θεόν, διότι οὔτε ἐὰν φάγωμεν, ἔχομεν κανένα πλεονέκτημα, οὔτε ἐὰν δὲν φάγωμεν, χάνομεν τίποτε.

Προσέχετε ὅμως μήπως ἡ ἐλευθερία σας αὐτὴ γίνῃ αἰτία νὰ πέσουν οἱἀσθενεῖς κατὰ τὴν πίστιν. Ἐὰν κάποιος ἰδῇ ἐσένα ποὺ ἔχεις γνῶσιν, νὰ κάθεσαι εἰς τὸ τραπέζι ἑνὸς ναοῦ εἰδώλων, δὲν θὰ ἐνθαρρυνθῇ ἡ συνείδησίς του, ἐπειδὴ εἶναι ἀδύνατος εἰς τὴν πίστιν, εἰς τὸ νὰ τρώγῃ κρέατα τῶν θυσιῶν ποὺ προσφέρονται εἰς τὰ εἴδωλα; Καὶ ἐξ αἰτίας τῆς γνώσεώς σου θὰ χαθῇ ὁ ἀδύνατος ἀδελφὸς διὰ τὸν ὁποῖον ἐπέθανε ὁ Χριστὸς. Ἁμαρτάνοντες δὲ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ πληγώντες τὴν συνείδησίν των ποὺ εἶναι ἀδύνατη, ἁμαρτάνετε εἰς τὸν Χριστόν.

Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, ἐὰν φαγητὸν κάνῃ τὸν ἀδελφόν μου νὰ πέσῃ, δὲν θὰ φάγω κρέας ποτέ, διὰ νὰ μὴ γίνω αἰτία νὰ πέσῃ ὁ ἀδελφός μου. Δὲν εἶμαι ἀπόστολος; Δὲν εἶμαι ἐλεύθερος; Δὲν εἶδα τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριόν μας; Δὲν εἶσθε σεῖς τὸ ἔργον μου ἐν Κυρίῳ; Ἐὰν δι’ ἄλλους δὲν εἶμαι ἀπόστολος, εἶμαι τοὐλάχιστον γιὰ σᾶς, διότι σεῖς εἶσθε ἡ σφραγίδα τῆς ἀποστολῆς μου ἐν Κυρίῳ.

Ευαγγέλιο Κυριακής, Κατά Ματθαίο ΚΕ'(25) 31-46

῞Οταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ,
καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων,
καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων.
τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με.
τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε;

καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.
τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ.
ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με.

τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε.
καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

Νεοελληνική Απόδοση

«Όταν λοιπόν έρθει ο Υιός του ανθρώπου μέσα στη δόξα του και όλοι οι άγγελοι μαζί του, τότε θα καθίσει πάνω στο θρόνο της δόξας του.
Και όλα τα έθνη θα συναχτούν μπροστά του, και θα τους ξεχωρίσει μεταξύ τους όπως ακριβώς ο ποιμένας ξεχωρίζει τα πρόβατα από τα κατσίκια. Και θα στήσει αφενός τα πρόβατα από τα δεξιά του, αφετέρου τα κατσικάκια από τα αριστερά του.

Τότε θα πει ο βασιλιάς σ’ αυτούς που είναι από τα δεξιά του: Ελάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε την ετοιμασμένη για σας βασιλεία από την αρχή της δημιουργίας του κόσμου.

Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε, γυμνός και με ντύσατε, ασθένησα και με επισκεφτήκατε, ήμουν σε φυλακή και ήρθατε προς εμένα.
Τότε θα του αποκριθούν οι δίκαιοι λέγοντας: Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σε θρέψαμε, ή να διψάς και σου δώσαμε να πιεις;
Και πότε σε είδαμε ξένο και σε περιμαζέψαμε, ή γυμνό και σε ντύσαμε;
Και πότε σε είδαμε να είσαι ασθενής ή σε φυλακή και ήρθαμε προς εσένα;
Και αφού αποκριθεί ο βασιλιάς, θα τους πει: Αλήθεια σας λέω, εφόσον το κάνατε σ’ έναν από αυτούς τους αδελφούς μου τους ασήμαντους, σ’ εμένα το κάνατε. Τότε θα πει και σ’ αυτούς που θα είναι από τα αριστερά του: Φύγετε από εμένα οι καταραμένοι, στη φωτιά την αιώνια, την ετοιμασμένη για το Διάβολο και τους αγγέλους του. Γιατί πείνασα και δε μου δώσατε να φάω, δίψασα και δε μου δώσατε να πιω,
ήμουν ξένος και δε με περιμαζέψατε, γυμνός και δε με ντύσατε, ασθενής και σε φυλακή και δε μ’ επισκεφτήκατε.

Τότε θα αποκριθούν και αυτοί λέγοντας: Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς ή να διψάς ή ξένο ή γυμνό ή ασθενή ή σε φυλακή και δε σε διακονήσαμε;
Τότε θα αποκριθεί σ’ αυτούς λέγοντας: Αλήθεια σας λέω, εφόσον δεν το κάνατε σ’ έναν από αυτούς τους ασήμαντους, ούτε σ’ εμένα το κάνατε.
Και θα πάνε αυτοί σε κόλαση αιώνια, ενώ οι δίκαιοι σε ζωή αιώνια».

Το Οὐράνιο δικαστήριο

Το οὐράνιο δικαστήριο που θα γίνει κατά τη Δευτέρα παρουσία τοῦ Κυρίου μας δεν θα ἀδικήσει κανέναν, ὅπως ἀδικοῦν τα ἐπίγεια δικαστήρια. Οι άνθρωποι είτε από αδυναμία ,είτε από κακή θέλησι κάνουν λάθη. Ο Θεός είναι αλάθητος και δίκαιος. «Δίκαιος ο Κύριος και δικαιοσύνας ηγάπησεν».

Ο Θεός θέλει να μας σώσει όλους. Αρκεί εμείς να το θελήσουμε. Αρκεί να ακούσουμε το μήνυμα του σημερινού Ευαγγελίου, το οποίον είναι μήνυμα αγάπης.  Ο καθένας μας έχει απέραντο πεδίο δράσεως διά να δείξει την αγάπη του. Πτωχοί, ορφανά, γέροντες, πάσχοντες, εγκαταλελειμμένοι, φυλακισμένοι, όλοι αυτοί κάτι περιμένουν από εμάς .Περιμένουν την αγάπη μας.

Αν γεμίσουμε την ζωή μας με τέτοια έργα αγάπης θα βοηθήσουμε στην αθώωσι μας, στην σωτηρία μας. Από  τα έργα μας αθωωνόμαστε και από τα έργα καταδικαζόμαστε.

                                     Ὅλοι συγγράφουμε

Ὅλοι συγγράφουμε το πλέον συγκλονιστικό βιβλίο τῶν αἰώνων. Συγγράφουμε το βιβλίο τῆς ζωῆς μας. Ἡ καθημερινή μας ζωή, ἡ κάθε στιγμή τῆς ζωῆς μας, κάθε λόγος και κάθε ἔργο, κάθε σκέψις και κάθε διάθεσις εἶναι το περιεχόμενο αὐτοῦ τοῦ συγκλονιστικοῦ βιβλίου. Και αὐτό το βιβλίο θα σταθῆ ὀρθάνοικτο ἐνώπιόν μας την φοβερά ἡμέρα τῆς κρίσεως. Και θα δοῦμε, θα δῆ ὅλη ἡ οἰκουμένη τά ἔργα μας, εἴτε ἀγαθά, εἴτε πονηρά. Με αὐτό το βιβλίο, πού γράψαμε ὅλη μας την ζωήν, θα κριθοῦμε. Αὐτό θα μᾶς ἀναδείξη ἤ θα μᾶς καταδικάση. Γι’αὐτό προσοχή πῶς και τί γράφουμε στις σελίδες αὐτοῦ τοῦ βιβλίου. Ἄς γράψουμε ἔργα ἀρετῆς και ἀγάπης. Ἔργα πίστεως και ἀφοσιώσεως εἰς το θέλημα τοῦ Θεοῦ. Μόνον αὐτά θα μᾶς ἐξασφαλίσουν την ἀληθινή αἰωνιότητα.

Μία προσευχή

         «Κύριε τοῦ ἐλέους, ἀληθῶς τότε δεν εἶναι καιρός τοῦ ἐλέους, ἀλλά κρίσεως. Δεῖξον τώρα το ἔλεός σου εὶς ἡμᾶς, ἐξαπόστειλον εἰς την καρδίαν ἡμῶν το φῶς τῆς μετανοίας, ἵνα ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς μετανοήσαντες, ἐπιστρέψωμεν προς Σέ, πρίν ἤ ἔλθη ὁ καιρός ἐκεῖνος ὁ ἀνίλεως. Ἐξαπόστειλον ἔπειτα εἰς ἡμᾶς την ἰσχυράν δύναμιν τῆς χάριτός Σου, ἵνα ὑπ’αὐτῆς ἐνδυναμούμενοι φυλάττωμεν διά παντός τάς θείας σου ἐντολάς και πορευώμεθα ἀόκνως πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν τῆς ἀρετῆς τον δρόμον, ἵνα τότε καταξιώσης ἡμᾶς να ἀκούσωμεν την μακαρίαν και φιλανθρωποτάτην σου φωνήν και ἀπόφασιν: «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε ὑμῖν Βασιλείαν ἀπό καταβολῆς κόσμου. Γένοιτο. ΑΜΗΝ.

Ἀπό τά πνευματικά θησαυρίσματα τευχ. 12^{ον (}24 Φεβρουαρίου 1986)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

 Οι βυζαντινοί αγιογράφοι συνήθιζαν ν' αγιογραφούν στα προπύλαια των ναών τη σκηνή της δευτέρας παρουσίας του Χριστού.
 Οι πατέρες και οι υμνογράφοι της Εκκλησίας μας τοποθετούν τη σκηνή της μέλλουσας κρίσης στα πρόθυρα της μεγάλης σαρακοστής.
 Είναι η ωραιότερη εισαγωγή και η συγκλονιστικότερη προειδοποίηση για τη κρίση, που περιμένει όλους μας, στο παγκόσμιο δικαστήριο, κατά τη δεύτερη παρουσία Του Κυρίου μας.
 Το δικαστήριο αυτό θα είναι αλάθητο, γιατί κριτής θα είναι ο πάνσοφος Θεός. Και θ' ανοίξει μόλις θα κλείσει η ιστορία του κόσμου. Θα γίνει όχι <<κεκλεισμένων των θυρών>>. Θα είναι με ανοικτές πόρτες για να το παρακολουθεί το σύμπαν.
 Θα έχει τρεις βασικές πράξεις.
 Στη μία πράξη, θα καούν και θ' αναμορφωθούν η γη και οι ουρανοί, για να γίνουν καινούργιοι και άφθαρτοι. Μόνο άφθαρτοι χρειάζονται από κει και πέρα. Όλα θα είναι αιώνια.
 Στην άλλη πράξη θα ηχήσει, πρωτότυπα και δυνατά, σάλπιγγα αγγελική, που θ΄αναστήσει όλους τους νεκρούς. Έτσι, ζώντες και νεκροί, όλοι μεταμορφωμένοι, με άφθαρτα σώματα, θα ανεβούμε προς τον ουρανό, για να προϋπαντήσουμε το Χριστό, που θα έρχεται ανάμεσα σε αγγέλους και σε νεφέλες. Τη πρώτη φορά ήρθε ταπεινωμένος. Τη δεύτερη θα έρθει δοξασμένος.
 Και αμέσως θ' ακολουθήσει η τρίτη πράξη. Ο Χριστός, θα κρίνει <<ζώντες και νεκρούς>>. Τη πρώτη φορά, που ήρθε στη γη, έκριναν οι άνθρωποι το Χριστό. Τη δεύτερη φορά θα κρίνει ο Χριστός τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι έκριναν το Θεό με επιπολαιότητα και κακότητα. Ο Θεός θα κρίνει με δικαιοσύνη, με αγάπη και με αγαθότητα.
 Και ποιό θα είναι το σύνταγμα και τα κριτήρια, με τα οποία θα κριθούμε στην αιωνιότητα; Μας τα είπε σήμερα:
 Η αγάπη. Αυτό θα είναι το σύνταγμα που ψήφισαν ο Χριστός και η Εκκλησία του με το αίμα τους. Στο πρόσωπο κάθε αναξιοπαθούντος ανθρώπου πρέπει να βλέπουμε τον ίδιο το Χριστό. Ο Χριστός έδωσε την εικόνα του σε κάθε άνθρωπο. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέρφια. Όλοι είμαστε το ίδιο. Κάθε διάκριση με κριτήρια συμβατικά είναι έγκλημα. Οι αδύνατοι έχουν μεγαλύτερη ανάγκη προσοχής. Η αγάπη μας, λοιπόν, προς τ' αδύνατα αδέρφια μας θα είναι κριτήριο των πράξεών μας για την αιωνιότητα.
 Ίσως όλοι θα θέλαμε, αν μπορούσαμε βέβαια, να είμαστε διάσημοι συγγραφείς. Θα θέλαμε το όνομά μας να ξεπερνούσε τη γενέτειρά μας και να έφθανε στα πέρατα της οικουμένης. Και όμως, όλοι συγγράφουμε το πιό συγκλονιστικό σύγγραμμα των αιώνων. Συγγράφεται από τη καθημερινή μας ζωή. Κάθε στιγμή γράφουμε με λόγια και με έργα, με σκέψεις και με διαθέσεις το βιβλίο της ζωής μας. Μ' αυτό θα κριθούμε. Αυτό θα μας αναδείξει ή θα μας καταστρέψει στην άπειρη αιωνιότητα.
 Γι' αυτό, προσοχή στο πως και στο τί γράφουμε στο βιβλίο της ζωής μας.
 Οι σχέσεις μας θα μας κρίνουν.
 Ο άνθρωπος είναι σχέσεις.
 Αν οι σχέσεις μας είναι γεμάτες αγάπη και αλήθεια, θα μας τοποθετήσουν αιώνια μέσα στην άπειρη αγάπη και αλήθεια του Θεού. Θα μας εξασφαλίσουν την αληθινή αιωνιότητα.
 Ποιός δεν την θέλει; 

 (Από το βιβλίο του π. Τιμοθέου Κιλίφη <<ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΜΒΩΝΑ>>).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

 

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ

Ιεραποστολικον φυλλάδιον πνευματικης οικοδομης

 

Εκδιδεται υπό του Μητροπολιτου ΓΟΧ Μεσογαίας, Λαυρεωτικης καί Αχαρνων Κηρυκου Προεδρου του «Μητροπολιτικου Φιλοπτωχου Ταμείου», κατα το αρθρον 4 του  Καταστατικου του «Ιερου Φιλανθρωπικου Συνδεσμου Κληρικων Ακαινοτομητου Εκκλησίας (ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ Ματθαιος ο Α΄)» ιδρυθεντος κατοπιν

της υπ  αριθμ.  207/6.7.95/19.7.95 Απόφασεως αυτου.  Διεθυνσις: Επισκοπείον Ιεράς Μονης Αγιας Αικατερινης Στρογγυλη, 4^ο χιλιόμετρο λεωφορου Κορωπίου - Μαρκοπουλου Αττικης.

 

Τευχος 19               Φεβρουάριος 2021

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς  Ἀσώτου

(Α´ Κορ. στ´ 12-20)

Αδελφοί, πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος. Τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει. Τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι· ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἤγειρε καὶ ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. Οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; ῎Αρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; Μὴ γένοιτο. ῎Η οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃἓν σῶμά ἐστιν; «῎Εσονται» γάρ, φησίν, «οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν»· ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳἓν πνεῦμά ἐστι. Φεύγετε τὴν πορνείαν. Πᾶν ἁμάρτημα ὃἐὰν ποιήσῃἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. ῎Η οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦἐν ὑμῖν ῾Αγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲἑαυτῶν; ᾿Ηγοράσθητε γὰρ τιμῆς· δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ.

Απόδοση σε απλή γλώσσα

Αδελφοί, μερικοὶ μεταξύ σας λένε· «῞Ολα μοῦ ἐπιτρέπονται». Σωστά· ὅλα ὅμως δὲν εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον. ῞Ολα μοῦ ἐπιτρέπονται, ἐγὼ ὅμως δὲν θὰ ἀφήσω τίποτε νὰ μὲ κυριέψει. Λένε ἐπίσης· «Οἱ τροφὲς προορίζονται γιὰ τὴν κοιλιὰ καὶ ἡ κοιλιὰ εἶναι καμωμένη γιὰ τὶς τροφές»· ὁ Θεὸς ὅμως θὰ τὰ ἀχρηστέψει καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο. Τὸ σῶμα δὲν ἔγινε γιὰ νὰ πορνεύουμε, ἀλλὰ γιὰ νὰ δοξάζουμε τὸν Κύριο, καὶ ὁ Κύριος θὰ δοξάσει τὸ σῶμα. Καὶ ὁ Θεὸς ποὺ ἀνέστησε τὸν Κύριο, μὲ τὴ δύναμή του θὰ ἀναστήσει κι ἐμᾶς. Δὲν ξέρετε ὅτι τὰ σώματά σας εἶναι μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ; Μπορῶ, λοιπόν, νὰ πάρω κάτι ποὺ εἶναι μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὸ κάνω μέλος τοῦ σώματος μιᾶς πόρνης; Ποτὲ τέτοιο πράγμα! ῍Η μήπως δὲν ξέρετε ὅτι αὐτὸς ποὺ ἑνώνεται μὲ μιὰ πόρνη γίνεται ἕνα σῶμα μαζί της; Γιατί, καθὼς λέει ἡ Γραφή, οἱ δύο θὰ γίνουν ἕνα σῶμα. ῞Οποιος ὅμως ἑνώνεται μὲ τὸν Κύριο, γίνεται ἕνα πνεῦμα μαζί του. Μακριὰ λοιπὸν ἀπὸ τὴν πορνεία! Κάθε ἄλλο ἁμάρτημα ποὺ μπορεῖ νὰ διαπράξει κανεὶς βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα του· αὐτὸς ὅμως ποὺ πορνεύει βεβηλώνει τὸ ἴδιο του τὸ σῶμα. ῍Η μήπως δὲν ξέρετε ὅτι τὸ σῶμα σας εἶναι ναὸς τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ποὺ σᾶς τὸ χάρισε ὁ Θεὸς καὶ βρίσκεται μέσα σας; Δὲν ἀνήκετε στὸν ἑαυτό σας· σᾶς ἀγόρασε ὁ Θεὸς πληρώνοντας τὸ τίμημα. Τὸν Θεὸ λοιπὸν νὰ δοξάζετε μὲ τὸ σῶμα σας καὶ μὲ τὸ πνεῦμα σας, ποὺ ἀνήκουν σ’ ἐκεῖνον.

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα  (Λουκᾶ ιε´ 11-32)

Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. Καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. Καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. Καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. Καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. Καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. Εἰς ἑαυτὸν δὲἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷἀπόλλυμαι! ᾿Αναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμὶἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. Καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ.

῎Ετι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. Εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. Καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι.

῏Ην δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. ῾Ο δὲ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει, καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. ᾿Ωργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ῾Ο οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. ῾Ο δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν. ῾Ο δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

Απόδοση σε απλή γλώσσα

Εἶπε ὁ Κύριος τήν παραβολή· κάποιος ἄνθρωπος εἶχε δύο γιούς. ῾Ο μικρότερος ἀπ’ αὐτοὺς εἶπε στὸν πατέρα του· “πατέρα, δῶσε μου τὸ μερίδιο τῆς περιουσίας ποὺ μοῦ ἀναλογεῖ”· κι ἐκεῖνος τοὺς μοίρασε τὴν περιουσία. ῞Υστερα ἀπὸ λίγες μέρες ὁ μικρότερος γιὸς τὰ μάζεψε ὅλα κι ἔφυγε σὲ χώρα μακρινή. ᾿Εκεῖ σκόρπισε τὴν περιουσία του κάνοντας ἄσωτη ζωή. ῞Οταν τὰ ξόδεψε ὅλα, ἔτυχε νὰ πέσει μεγάλη πείνα στὴ χώρα ἐκείνη, καὶ ἄρχισε κι αὐτὸς νὰ στερεῖται. Πῆγε λοιπόν κι ἔγινε ἐργάτης σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς πολίτες ἐκείνης τῆς χώρας, ὁ ὁποῖος τὸν ἔστειλε στὰ χωράφια του νὰ βόσκει χοίρους. ῎Εφτασε στὸ σημεῖο νὰ θέλει νὰ χορτάσει μὲ τὰ ξυλοκέρατα ποὺ ἔτρωγαν οἱ χοῖροι, ἀλλὰ κανένας δὲν τοῦ ἔδινε. Τελικὰ συνῆλθε καὶ εἶπε· “πόσοι ἐργάτες τοῦ πατέρα μου ἔχουν περίσσιο ψωμί, κι ἐγὼ ἐδῶ πεθαίνω τῆς πείνας! Θὰ σηκωθῶ καὶ θὰ πάω στὸν πατέρα μου καὶ θὰ τοῦ πῶ· πατέρα, ἁμάρτησα στὸν Θεὸ καὶ σ’ ἐσένα· δὲν εἶμαι ἄξιος πιὰ νὰ λέγομαι γιός σου· κάνε με σὰν ἕναν ἀπὸ τοὺς ἐργάτες σου”. Σηκώθηκε, λοιπόν, καὶ ξεκίνησε νὰ πάει στὸν πατέρα του. ᾿Ενῶ ἦταν ἀκόμη μακριά, τὸν εἶδε ὁ πατέρας του, τὸν σπλαχνίστηκε, ἔτρεξε, τὸν ἀγκάλιασε σφιχτὰ καὶ τὸν καταφιλοῦσε. Τότε ὁ γιός του τοῦ εἶπε· “πατέρα, ἁμάρτησα στὸν Θεὸ καὶ σ’ ἐσένα καὶ δὲν ἀξίζω νὰ λέγομαι παιδί σου”. ῾Ο πατέρας ὅμως γύρισε στοὺς δούλους του καὶ τοὺς διέταξε· “βγάλτε γρήγορα τὴν καλύτερη στολὴ καὶ ντύστε τον· φορέστε του δαχτυλίδι στὸ χέρι καὶ δῶστε του ὑποδήματα. Φέρτε τὸ σιτευτὸ μοσχάρι καὶ σφάξτε το νὰ φᾶμε καὶ νὰ εὐφρανθοῦμε, γιατὶ αὐτὸς ὁ γιός μου ἦταν νεκρὸς καὶ ἀναστήθηκε, ἦταν χαμένος καὶ βρέθηκε”. ῎Ετσι ἄρχισαν νὰ εὐφραίνονται. ῾Ο μεγαλύτερος γιός του βρισκόταν στὸ χωράφι· καὶ καθὼς ἐρχόταν καὶ πλησίαζε στὸ σπίτι, ἄκουσε μουσικὲς καὶ χορούς. Φώναξε, λοιπόν, ἕναν ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτες καὶ ρώτησε νὰ μάθει τί συμβαίνει. ᾿Εκεῖνος τοῦ εἶπε· “γύρισε ὁ ἀδελφός σου, κι ὁ πατέρας σου ἔσφαξε τὸ σιτευτὸ μοσχάρι, γιατὶ τοῦ ἦρθε πίσω γερός”. Αὐτὸς τότε θύμωσε καὶ δὲν ἤθελε νὰ μπεῖ μέσα. ῾Ο πατέρας του βγῆκε καὶ τὸν παρακαλοῦσε, ἐκεῖνος ὅμως τοῦ ἀποκρίθηκε· “ἐγὼ τόσα χρόνια σοῦ δουλεύω καὶ ποτὲ δὲν παράκουσα καμιὰ ἐντολή σου· κι ὅμως σ’ ἐμένα δὲν ἔδωσες ποτὲ ἕνα κατσίκι γιὰ νὰ εὐφρανθῶ μὲ τοὺς φίλους μου. ῞Οταν ὅμως ἦρθε αὐτὸς ὁ γιός σου, ποὺ κατασπατάλησε τὴν περιουσία σου μὲ πόρνες, ἔσφαξες γιὰ χάρη του τὸ σιτευτὸ μοσχάρι”. Κι ὁ πατέρας του τοῦ ἀπάντησε· “παιδί μου, ἐσὺ εἶσαι πάντοτε μαζί μου κι ὅ,τι εἶναι δικό μου εἶναι καὶ δικό σου. ῎Επρεπε ὅμως νὰ εὐφρανθοῦμε καὶ νὰ χαροῦμε, γιατὶ ὁ ἀδελφός σου αὐτὸς ἦταν νεκρὸς κι ἀναστήθηκε, ἦταν χαμένος καὶ βρέθηκε”.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

    Οι συνέπειες και τα αποτελέσματα της διασπάσεως μας από τον Θεό μας ακολουθούν σε κάθε μας βήμα .Το αίσθημα της ενοχής είναι το πιο συγκλονιστικό αίσθημα που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος. Από οποιαδήποτε άλλη θύελλα μπορεί να γλυτώσει ο άνθρωπος ,από την θύελλα όμως που λέγετε έλεγχος της συνειδήσεως ποτέ.  

   Ο κόσμος αποφεύγει και μεταθέτει τον έλεγχο της συνειδήσεως. Ο Αδάμ μόλις αμάρτησε έτρεξε και κρύφτηκε. Και όταν τον βρήκε ο Θεός και ζήτησε ευθύνες μετέθεσε τις ευθύνες στην Εύα .

   Όποιος αρνείται τις ευθύνες χάνει τον Παράδεισο. Οδηγείτε στην αποτυχία .Τουναντίον, όποιος αναλαμβάνει τας ευθύνας του και λέει το «ήμαρτον» αυτός επανέρχεται στον Παράδεισο. Όποιος έχει την δύναμη να ομολογεί πραγματικά και όχι λεκτικά την ενοχή του αυτός λυτρώνεται, σώζεται. Παράδειγμα ο άσωτος που είπε: «ήμαρτον εις τον ουρανό και ενώπιον σου», ο ιερός Αυγουστίνος με τις «εξομολογήσεις» του ο Δαυίδ με τον πεντηκοστό ψαλμό «ελέησον με ο Θεός».

                                    ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΡΑΜΑ                                   

Στην παραβολή του Ασώτου κρύπτεται όλο το ανθρώπινο δράμα. Ἡ παραβολή τοῦ Ἀσώτου μᾶς ἐκφράζει ὅλους. Ὅλοι μας ἀσωτεύουμε σωματικά ἤ ψυχικά. Ὅλοι μας σπαταλοῦμε ἄσωτα ἤ διαθέτουμε ἐγωιστικά τίς σκέψεις μας, τίς ἱκανότητάς μας, τά χαρίσματά μας, πού μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός. Κανείς δεν μπορεῖ να ἐξαιρέση τον ἑαυτό του ἀπό αὐτή την παραβολή. Ἰδού το ἀνθρώπινο δρᾶμα. Ποῖος ὅμως ἔχει την δύναμιν να «ἔλθη εἰς ἑαυτόν»; Τότε θα εἶναι βέβαιον, ὅτι θα ἐξέλθη ἀπό το ἄνθρώπινο δρᾶμά του, και «ἀναστάς» θα πορευθῆ προς τον Πατέρα, τον Θεόν, πού τον περιμένει έναγωνίως.

Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Ἐκεῖ πού δεν φθάνει  ἡ ἀνθρώπινη λογική φθάνει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος πέφτει, ὁ ἄνθρωπος ἐπαναστατεῖ, ὁ ἄνθρωπος σπαταλᾶ τά πάντα και ὅμως ὁ Θεός θυσιάζεται για μᾶς. Ἰδού το θεϊκόν μεγαλεῖον. Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστίν. Ἀπό ἀγάπη ἄρχισε ἡ δημιουργία, με ἀγάπη συνεχίζεται καί με ἀγάπη θα τελειώση. Ἡ παραβολή τοῦ ἀσώτου παλαιότερον ἐλέγετο και «παραβολή τοῦ στοργικοῦ πατέρα». Διότι το κεντρικόν νόημα εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ στοργικοῦ πατρός, ὁ ὁποῖος δέχεται εἰς τάς ἀγκάλας του τον ἄσωτο και μετανοημένον υἱόν του.

Ἀδελφοί, ὅλοι ἀνήκουμε εἰς την τάξιν τοῦ ἀσώτου.

Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος λέγει χαρακτηριστικά:

«Προσέχετε μη τυχόν και τολμήση κάποιος να πῆ, ὅτι δεν ἁμάρτησε. Ὁποιος το λέγει αὐτό, εἶναι τυφλός και ἀπατᾶ τον ἑαυτόν του μη γνωρίζοντας ὅτι ὁ σατανᾶς μπορεῖ να τον κυριεύη και με λόγους και με ἔργα, και με την ἀφή και με τούς λογισμούς. Ποιος μπορεῖ να καυχηθῆ, ὅτι ἔχει ἀγνή καρδιά και καθαρές ὅλες τίς αἰσθήσεις του; Κανένας δεν εἶναι ἀναμάρτητος, κανένας δεν εἶναι καθαρός, παρά μόνον Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἄν και πλούσιος «ἐπτώχευσε» για μᾶς. Αὐτός μόνον   εἶναι ἀναμάρτητος, Αὐτός βαστἀζει  την ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου και δεν θέλει τον θάνατον τῶν ἁμαρτωλῶν, ἀλλά την σωτηρίαν τους. Προς Αὐτόν ἄς καταφύγουμε κι’ ἐμεῖς, γιατί ὅσοι ἁμαρτωλοί κατέφυγαν σ’ Ἐκεῖνος, ἐσώθησαν. Ἄς μη ἀπελπισθοῦμε λοιπόν ἀδελφοί διά την σωτηρίαν μας.

Οἱ χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι δεν ἔχουν συναίσθησιν τοῦ πραγματικοῦ ἑαυτοῦ των λέγουν, ὅτι δεν ἔχουν ἁμαρτίες. Ὁμως ἑαυτούς πλανοῦν. Διά τοῦτο ὅταν ἐξομολογὴται ὁ χριστιανός πρέπει να ἐξαγορεύη και να ὁμολογῆ τίς ἁμαρτίες του, άλλά και να ἔχη την συναίσθησιν τῶν ἁμαρτιῶν του. Ἄλλως κινδυνεύει να πέση εἰς ἕναν αὐτάρεσκον αὐτοθαυμασμόν και δεν θα μπορέση ποτέ να συνέλθη. Θα μένη κλεισμένος στον ἑαυτόν του. Δεν θα ἀποκτήση ποτέ την χάριν τοῦ Θεοῦ, διότι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἐπαναπαύεται «ἐπί τον ταπεινόν και ἡσύχιον και τρέμοντα» τού λόγους τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔχουμε το «γνῶθι σαυτόν» ταπεινωνόμεθα . Ταπεινωθῶμεν λοιπόν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ και ὡς ὁ τελώνης, και ὡς ὁ ἄσωτος, και ὡς ἡ πόρνη ἄς ἀνακράξωμεν: «ἥμαρτον εἰς τον οὐρανόν και ἐνώπιόν σου». «Ἱλάσθητί μοι Κύριε πολλαί γάρ αἱ ἀνομίαι μου», «Ἐλέησόν με ὁ Θεός κατά το μέγα ἔλεός Σου».