ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ

https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&opi=89978449&url=https://kirykos.livejournal.com/1098151.html&ved=2ahUKEwiHi6Cf6rKUAxUb4wIHHb0CAYQQFnoECBoQAQ&usg=AOvVaw1AgaUPGUluYydCxYeM_JqL

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΟΣ

ΔΙΑΛΟΓΟΣ!!! ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΣΣΑΣ Ένα από τα κυριότερα γνωρίσματα του ανθρώπου είναι ο διάλογος. Είναι η φυσική απόρροια της εικόνας του Θεού στον άνθρωπο. Πρώτος χρησιμοποίησε το διάλογο ο Θεός. Τα τρία πρόσωπα της αγίας Τριάδος, προτού φτιάξουν τον άνθρωπο σκέφτηκαν μεταξύ τους. <<Ποιήσωμεν άνθρωπον...>> είπαν. Ο άνθρωπος είναι καρπός διαλόγου. Ο Θεός διαλέγεται με τους πρωτόπλαστους. Στη Π. Διαθήκη χρησιμοποιεί το διάλογο για να αποκαλύψει την αλήθεια του. Διαλέγεται με τους προφήτες, τους ηγέτες του λαού και με τον ίδιο το λαό. Αλλά και η νέα περίοδος της Κ. Διαθήκης αρχίζει πάλι με διάλογο. Διάλογο κάνει ο Αρχάγγελος Γαβριήλ με την Παναγία. Ο Χριστός σαν άνθρωπος υπήρξε αποτέλεσμα διαλόγου της Παναγίας με τον Αρχάγγελο. Διάλογο κάνει και ο Χριστός με τους μαθητές του. Διάλογο κάνει και με τους αντιρρησίες συζητητές του. Διάλογο κάνει και με το λαό. Χαρακτηριστικός είναι ο διάλογος που έκανε ο Χριστός και με τη Σαμαρείτισσα του σημερινού Ευαγγελίου. Στην αρχή έσπασε το φράγμα της απαγόρευσης να διαλέγονται δημόσια άνδρες και γυναίκες. Σ' αυτό το σημείο οφείλει πολλά η γυναίκα και γενικά ο πολιτισμός στο Χριστό. Ο Χριστός έκανε διάλογο υποδειγματικό με τη Σαμαρείτισσα. Εκμεταλλεύτηκε όλα τα στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης και οδήγησε τη Σαμαρείτισσα από τα φυσικά στα μεταφυσικά, από τα γήινα στα ουράνια, και από τα φθαρτά στα άφθαρτα. Ο Χριστός, σαν άριστος παιδαγωγός, είχε άριστα αποτελέσματα με το διάλογό του. Η Σαμαρείτισσα μεταβλήθηκε, φωτίστηκε, αγιάστηκε. Αυτά τα αποτελέσματα έχει κάθε καλόπιστος διάλογος με το Χριστό. Το επαναλαμβάνουμε: καλόπιστος. Γιατί οι κακόπιστοι διάλογοι, που έκαναν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι με το Χριστό και που κάνουν και σήμερα μεταξύ τους άρχοντες, πολιτικοί και θρησκευτικοί, καταλήγουν στη διαστροφή. Δεν αποκαλύπτουν την αλήθεια αλλά την καλύπτουν. Δεν την φωτίζουν, την σκοτίζουν. Η αλήθεια δεν έχει ανάγκει από πιέσεις και εκβιασμούς. Είναι αυτοδύναμη και επιβάλλεται ελεύθερα. Όποιος δεν δέχεται την αλήθεια ελεύθερα δεν είναι άξιος γι' αυτή. Και μεις κάνουμε, πρέπει να κάνουμε καθημερινά, διάλογο. Διάλογο με τον εαυτό μας, με τον κόσμο, με το Θεό. Αρκεί να γίνεται καλόπιστα, και θά 'χουμε θαυμαστά αποτελέσματα. Ο διάλογος είναι η βάση για την εύρεση της αλήθειας. Αρκεί βάση του διαλόγου να είναι η ειλικρίνεια. Διάλογος χωρίς ειλικρίνεια είναι παράλογος. (Απο Δημήτρη Παπαδάτο)

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΡΑΣΙΜΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΟΧ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ)

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΡΑΣΙΜΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ Η αναλγησία είναι ιατρικός όρος και αφορά άτομα που, ενώ είναι ξυπνητά και συνειδητά, δεν έχουν την αίσθηση του πόνου όταν το σώμα δέχεται τραύματα. Μεταφορικά, η αναλγησία χρησιμοποιείται για να περιγράψει έλλειψη ευαισθησίας σε θέματα κοινωνικά, ηθικά και πνευματικά. Η πνευματική αναλγησία είναι ο προπομπός της κοινωνικής σήψης και διαφθοράς. Όταν τα μέλη μίας κοινωνίας αδιαφορούν συνειδητά για την παραβίαση των ηθικών νόμων ή δείχνουν αναισθησία μπροστά στα κοινωνικά προβλήματα, τότε αναδεικνύονται και οι ανάλογοι ηγέτες. Οι αρχηγοί είναι ανάλογοι της πνευματικής στάθμης του λαού. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην Εκκλησία. Οι επίσκοποι είναι ανάλογοι με την πνευματική στάθμη του ποιμνίου. Αν ο λαός επιδεικνύει ευαισθησία σε θέματα πίστεως, ομολογίας και κανονικής τάξεως, θα αναδείξει και ανάλογους ποιμένες. Αν ο λαός περιπέσει σε πνευματική αναλγησία, τότε θα ακολουθήσει ανάλγητους ποιμένες, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι λύκοι με ένδυμα προβάτου. Οι γνήσιοι χριστιανοί είναι άνθρωποι ευαίσθητοι και παρατηρούν ακόμη και την τελευταία λεπτομέρεια που έχει σχέση με την πίστη τους και την εκκλησιαστική τάξη. Επί παραδείγματι, θέλουν το λάδι που ανάβουν στα καντήλια τους να είναι γνήσιο ελαιόλαδο. Θέλουν το κερί που ανάβουν να είναι 100% γνήσιο μελισσοκέρι. Πηγαίνουν στον ναό με ευπρεπή ενδυμασία. Απαιτούν οι ακολουθίες να τελούνται με τυπική ακρίβεια, χωρίς παρεκτροπές και περικοπές. Δεν δέχονται στον Σταυρό που προσκυνούν να υπάρχει άγαλμα του Χριστού. Το Πάσχα δεν καταδέχονται να ακούσουν το «Χριστός ανέστη!» ούτε ένα λεπτό πριν από τα μεσάνυχτα, όπως κάνουν οι νεοημερολογίτες. Δεν φεύγουν από τον ναό μόλις πάρουν το Άγιο Φως, αλλά μένουν μέχρι το τέλος της αναστάσιμης λειτουργίας. Ιδιαιτέρως, όμως, οι γνήσιοι χριστιανοί έχουν ευαισθησία στην ακριβή τήρηση των Ιερών Κανόνων. Οι Ιεροί Κανόνες είναι επέκταση του Ευαγγελίου και εκφράζουν συμφωνία με τους Πατέρες της Εκκλησίας. Αποτελούν κριτήριο της Ορθοδοξίας και της δικαιοσύνης του Θεού. Μία κοινωνία που πίπτει σε πνευματική αναλγησία δεν ενδιαφέρεται για την ακρίβεια στη λατρεία, την εκκλησιαστική τάξη και την ευνομία, αλλά αρκείται μόνο στους τύπους. Το 1924 η πνευματική αναλγησία του λαού τον οδήγησε στο νέο ημερολόγιο και στον Οικουμενισμό. Οι παππούδες μας διαχώρισαν τη θέση τους από το νέο ημερολόγιο, γιατί δεν ήταν πνευματικά ανάλγητοι. Παρόλο που στην αρχή δεν είχαν ούτε επισκόπους, ούτε ναούς για να εκκλησιάζονται, δεν υπέκυψαν στην αίρεση του Οικουμενισμού, γιατί έκριναν τα γενόμενα με βάση τους Ιερούς Κανόνες και τους ενδιέφερε η συμφωνία με τους Πατέρες της Εκκλησίας. Παρά τη φτώχια τους και τη λοιδορία που υπέστησαν από την κοινωνία, έκτισαν άλλους ναούς, ανέδειξαν νέους ορθόδοξους επισκόπους και ανασυγκρότησαν την Εκκλησία στη βάση των Ιερών Κανόνων και της συμφωνίας με τους Αγίους Πατέρες. Η πνευματική αναλγησία είναι διαχρονικό φαινόμενο και ο κύριος λόγος όλων των σχισμάτων και των αιρέσεων. Αντιθέτως, η ευαισθησία στην τήρηση των Ιερών Κανόνων που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και οι Πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων κράτησαν ανόθευτη την Ορθοδοξία μέχρι σήμερα. Ο πρώτος που αποκόπηκε από τον Χριστό ήταν ο Ιούδας, γιατί ήταν πνευματικά και ηθικά ανάλγητος. Η πνευματική αναλγησία στις μέρες μας έφθασε στο αποκορύφωμά της. Ο Βαρθολομαίος, ο οποίος αυτοπαρουσιάζεται ως ηγέτης της Ορθοδοξίας, δήλωσε ότι οι Ιεροί Κανόνες είναι «τείχη του αίσχους». Γιατί όμως αποκάλεσε τους Ιερούς Κανόνες με αυτόν τον τρόπο; Ο λόγος είναι απλός: Οι Ιεροί Κανόνες είναι τα τείχη που εμποδίζουν τα σχέδιά τους για προώθηση της παναίρεσης του Οικουμενισμού. Μήπως, όμως, δεν συμβαίνει το ίδιο και στον χώρο του παλαιοημερολογιτικού Οικουμενισμού; Μπορεί να μην αποκάλεσαν τους Ιερούς Κανόνες «τείχη του αίσχους», αλλά τους καταπάτησαν βάναυσα για να περάσουν το θέλημά τους και να ενωθούν, όπως λένε. Το τελευταίο σχίσμα που προκάλεσαν οι Ευστάθιος, Παρθένιος, π. Μιχαήλ και Γεράσιμος είναι καρπός της πνευματικής αναλγησίας τους και της πνευματικής και ηθικής αναλγησίας του λαού, που έπαψε να ενδιαφέρεται για την ακρίβεια των Ιερών Κανόνων και τη συμφωνία με τους Πατέρες της Εκκλησίας. Οι πρωταίτιοι του σχίσματος δεν έλαβαν καθόλου υπόψη τους ότι οι Ιεροί Κανόνες απαγορεύουν, και μάλιστα αυστηρά, τη μετάθεση επισκόπων και υλοποίησαν τη μεταξύ τους συμφωνία για ανταλλαγή θρόνων. Η συμφωνία με τους Πατέρες δεν τους ενδιαφέρει. Ο τυπικισμός επικράτησε της Ορθοδοξίας, κριτήριο της οποίας είναι οι Ιεροί Κανόνες και η συμφωνία με αυτούς. Κάποιοι υποδεικνύουν ότι πρέπει να γίνει διάλογος για να επέλθει η ενότητα. Είναι αφέλεια να πιστεύει κάποιος ότι ένας διάλογος μπορεί να πείσει άτομα που πάσχουν από πνευματική αναλγησία να επιστρέψουν στην Εκκλησία. Όταν, στην παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου, ο πλούσιος ζήτησε από τον Αβραάμ να στείλει τον Λάζαρο να ειδοποιήσει τους αδελφούς του να συνετιστούν, για να μην πάνε και αυτοί στον τόπο της κολάσεως, ο Αβραάμ τού απάντησε ότι «έχουν τον Νόμο και τους προφήτες. Αν δεν ακούνε τον Νόμο και τους προφήτες, δεν θα πεισθούν ούτε και αν κάποιος από τους νεκρούς αναστηθεί». Στην προκειμένη περίπτωση, ο διάλογος είναι καταδικασμένος σε αποτυχία, αν δεν υπάρχει διάθεση για να διεξαχθεί στη βάση των Ιερών Κανόνων που θέσπισαν, εν Αγίω Πνεύματι, οι Άγιοι Πατέρες. Μπροστά στην πνευματική και ηθική αναλγησία που οδήγησε στο τελευταίο σχίσμα, πρέπει να φωνάζουμε δυνατά για αφύπνιση, γιατί υπάρχουν και ψυχές που είναι καλοπροαίρετες. Η σιωπή και η ανοχή, όταν προσβάλλεται η Ορθοδοξία και παραβιάζεται η κανονική εκκλησιαστική τάξη, είναι συνενοχή. Το «Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε· οὐ περὶ πίστεως τοῦτο εἴρηται, ἀλλὰ περὶ βίου.».

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ Πράξεις των Αποστόλων Κεφ.ΙΑ’, στίχοι: 19-30 Η Εκκλησία του Χριστού αυξανόταν συνεχώς, τόσο ως προς το πλήθος των πιστών όσο και ως προς τους άξιους κήρυκες του Ευαγγελίου και του Λόγου του Θεού. Ο Διάβολος, βλέποντας ότι η Εκκλησία του Χριστού, την οποία ίδρυσαν οι Άγιοι Απόστολοι, στερεωνόταν ολοένα περισσότερο από την αποδοχή και την πίστη του κόσμου προς τη νέα θρησκεία του Χριστιανισμού, άρχισε να πολεμά το έργο του Θεού. Η ειδωλολατρεία άρχισε να συντρίβεται και ο διάβολος να χάνει τη δύναμή του, ενώ η πίστη των Αποστόλων κέρδιζε συνεχώς. Γι’ αυτό ο Διάβολος προσπάθησε να πλήξει και να διασπάσει την ενότητα της Εκκλησίας. Πώς θα το πετύχαινε αυτό; Με σκληρό διωγμό εναντίον του πιστού λαού και των διδασκάλων του. Ο διωγμός κατά των πιστών ήταν γεγονός και στο σχέδιό του διαβόλου ήταν η ολοκληρωτική εξόντωση των κηρύκων του Ευαγγελίου. Αρχή αυτού του μεγάλου διωγμού υπήρξε ο Πρωτοδιάκονος και Απόστολος Στέφανος, ο οποίος με μεγάλο ζήλο και θερμή πίστη στον Χριστό κήρυττε με παρρησία τη νέα αυτή πίστη. Τόσο πολύ πειστικός και εξαίρετος κήρυκας ήταν, ώστε οι Ιουδαίοι άρχισαν να τον φθονούν και να επιδιώκουν τη θανάτωσή του. Η οργή και ο φθόνος τους προς τον Απόστολο Στέφανο ήταν τόσο μεγάλοι, που φώλιασε στις καρδιές τους μεγάλο μίσος εναντίον του και έφτασαν στο σημείο να ορμήσουν και να τον λιθοβολήσουν μέχρι θανάτου, χαρίζοντάς του έτσι το αμαράντινο στεφάνι του μαρτυρίου. Μετά τον λιθοβολισμό του Αποστόλου Στεφάνου, μεγάλη θλίψη ένιωσαν οι Απόστολοι για την απώλεια του άξιου αυτού αδελφού τους. Αποφάσισαν να διασκορπισθούν σε διάφορες περιοχές και να κηρύξουν τη νέα θρησκεία, τον Χριστιανισμό. Αυτός ο διασκορπισμός των μαθητών έφτασε μέχρι τη Φοινίκη, την αγία μας νήσο, την Κύπρο, και την Αντιόχεια. Ο διάβολος νόμιζε ότι νίκησε και ότι κατήργησε αυτή την προσπάθεια των Αποστόλων να καθιερώσουν την εις Χριστόν πίστιν. Τελικά, όμως, ο διασκορπισμός των Αποστόλων έφερε καλύτερα αποτελέσματα από αυτά που περίμεναν οι Απόστολοι. Το χέρι του Κυρίου ήταν μαζί τους και με τη θεία δύναμη άρχισε να πληθαίνει ο χορός των πιστών στην Εκκλησία του Χριστού. Άρχισε να διαδίδεται το όνομα του Διδασκάλου τους και να επιστρέφει ο κόσμος στη σωστή πίστη και αλήθεια. Θριάμβευσε το όνομα του Χριστού σε όλα τα μέρη, στα οποία πήγαν οι Απόστολοι. Η διάδοση της νέας αυτής πίστης έφτασε στα αυτιά της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, η οποία έστειλε τον Απόστολο Βαρνάβα να μεταβεί στην Αντιόχεια. Όταν έφτασε εκεί, είδε τη χάρη και την ευλογία του Κυρίου σε όσους είχαν πιστέψει στον Χριστό και διαπίστωσε ότι η πίστη τους είχε ριζώσει στις καρδιές τους, καθώς παρέμεναν αφοσιωμένοι στον Κύριο. Αυτή την πνευματική χαρά και ευλογία έζησε ο Απόστολος Βαρνάβας, διότι ήταν άνθρωπος αγαθός, γεμάτος πίστη και πληρότητα Αγίου Πνεύματος. Με τη διδασκαλία και το παράδειγμα του Αποστόλου Βαρνάβα πολλοί άνθρωποι προσήλθαν στην ορθή πίστη. Μαζί με τον Βαρνάβα ήταν και ο Απόστολος Παύλος, ως βοηθός του, και έμειναν για περισσότερο από δύο χρόνια στην Αντιόχεια, κηρύττοντας τον λόγο του Θεού και συγκεντρώνοντας τους πιστούς για κατήχηση και μελέτη του Ευαγγελίου. Εκεί υπήρξε η ευλογημένη στιγμή κατά την οποία οι Απόστολοι στην Αντιόχεια ονόμασαν τους εις Χριστόν πιστεύσαντες ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ. Οι Απόστολοι, για να μπορούν να διακρίνονται από τους Φαρισαίους, τους Σαδδουκαίους, τους Ιουδαίους κ.λπ., και προς μίμηση των ελληνιστών σχολαστικών, σκέφτηκαν να πράξουν το ίδιο, δηλαδή να ονομαστούν από το όνομα του πρώτου Διδασκάλου τους, του Χριστού, «Χριστιανοί». Όπως οι μαθητές των διαφόρων φιλοσόφων, ονόμαζαν τους εαυτούς τους «Πυθαγόρειους» από τον Πυθαγόρα ή «Πλατωνικούς» από τον Πλάτωνα κ.λπ. Έτσι, η αρχή της ονομασίας των Χριστιανών από τους Αποστόλους έγινε, μπορούμε να πούμε, αφορμή του μαρτυρικού τέλους καί λιθοβολισμού του Πρωτομάρτυρα και Αρχιδιακόνου Στεφάνου. «Χριστούς» η Θεία Γραφή ονομάζει τους Βασιλείς, επειδή ήταν κεχρισμένοι διά του μύρου. Ενώ ο Σωτήρ του κόσμου και κατά το ότι είχε κεχρισμένην την ανθρώπινη φύση Του, όχι διά του υλικού μύρου αλλά διά της υποστατικής ενώσεως της Θεότητος και κατά το ότι ήταν Βασιλεύς πάσης ορατής και αόρατης κτίσεως, κατ’ εξοχήν ονομάστηκε Χριστός, δηλαδή Βασιλεύς. Δηλαδή, η Θεότητα και η ανθρωπότητα ενώθηκαν πραγματικά και αδιάσπαστα στο πρόσωπο του Χριστού. Ονομάσθηκε και Ιησούς, δηλαδή Σωτήρ, επειδή Αυτός έσωσε τον λαό Αυτού, δηλαδή τους πιστεύσαντες εις Αυτόν, από τις αμαρτίες τους. Δηλαδή, ο Ιησούς προσέφερε τον Εαυτό Του εις το ξύλο του Σταυρού και έσωσε το γένος των ανθρώπων από την αμαρτία και τον θάνατο. Και επειδή ο Χριστός, με το Πάθος, τον Σταυρό και τον Θάνατό Του ύψωσε όσους πιστεύουν εις Αυτόν ως Βασιλέα και Σωτήρα τους, κρίθηκε ως κατάλληλο να λάβουν το όνομα «Χριστιανοί», κληρονόμοι της κεχρισμένης Βασιλείας της αιωνίου Ζωής. Μεγάλη είναι η παρακαταθήκη του ονόματος «Χριστιανός» και μεγάλη η τιμή που φέρουμε έως σήμερα το όνομα του Διδασκάλου μας, του Μεσσία, Χριστού. Δεν πρέπει να ντρεπόμαστε, αλλά να χαιρόμαστε, που μετά από 2000 χρόνια είμαστε μαθητές και απόστολοι Αυτού του Διδασκάλου. Είναι χρέος μας να παραμείνουμε στη σωστή ομολογία και πίστη και να μην μας νικήσουν οι κοσμικές ή οικογενειακές συμπάθειες και αδυναμίες που νικούν την πρωταρχική αγάπη μας στον Χριστό. Χριστός ανέστη!

Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης γράφει ὅτι ἡ σιωπὴ μπροστὰ στὴν πλάνη εἶναι συνενοχή. Ὁ δὲ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὁμολογεῖ ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι φιλοσοφία ἀνθρώπινη, ἀλλὰ ἐμπειρία θεώσεως καὶ ἀληθείας.

«Τὸν Πάπα νὰ καταρᾶσθε, διότι αὐτὸς θὰ εἶναι ἡ αἰτία τοῦ χαλασμοῦ» Ο λόγος αυτός τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ἐρμηνεύθηκε μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση ὄχι ὡς μῖσος πρὸς ἕναν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ὡς προειδοποίηση κατὰ τῆς παπικῆς πλάνης καὶ τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὴν ἀκρίβεια τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, ὡς γνήσιο τέκνο τῆς πατερικῆς παραδόσεως, δὲν ἐστράφη ἐναντίον προσώπων, ἀλλὰ ἐναντίον τῆς αἱρέσεως καὶ τῆς πνευματικῆς συγχύσεως ποὺ ὁδηγεῖ τοὺς ἀνθρώπους μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας διδάσκουν ὅτι ἡ ἀγάπη χωρὶς ἀλήθεια γίνεται ψευδὴς εἰρήνη, καὶ ἡ ἀλήθεια χωρὶς διάκριση μπορεῖ νὰ μεταβληθεῖ σὲ σκληρότητα. Γι’ αὐτὸ ἡ Ὀρθόδοξη στάση πάντοτε διαχώριζε τὸ πρόσωπο ἀπὸ τὴν πλάνη. Ἡ Ἐκκλησία προσεύχεται «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως», ἀλλὰ ὄχι διὰ μιᾶς ἐνώσεως χωρὶς μετάνοια καὶ χωρὶς ὁμολογία τῆς ἀληθείας. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Φωτίου, τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ καὶ ἄλλων Ὁμολογητῶν Πατέρων, ἡ Ὀρθόδοξη συνείδηση ἐτόνιζε ὅτι τὰ παπικὰ δόγματα, ὅπως τὸ filioque, τὸ πρωτεῖο ἐξουσίας καὶ τὸ ἀλάθητο τοῦ Πάπα, ἀποτελοῦν σοβαρὴ ἀπόκλιση ἀπὸ τὴν πατερικὴ πίστη. Ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός ἔλεγε ὅτι «οὐδὲν οὕτως ἀλλότριον τῆς Ἐκκλησίας ὡς τὸ αἱρετικὸν φρόνημα». Δὲν ἐπολεμοῦσε ἀνθρώπους, ἀλλὰ τὴν παραχάραξη τῆς πίστεως. Μέσα στὴν Ἁγιοπατερικὴ γραμματεία συναντοῦμε συχνὰ τὴν προειδοποίηση ὅτι στὶς ἔσχατες ἡμέρες θὰ κυριαρχήσει σύγχυση, θὰ ἀμβλυνθοῦν τὰ ὅρια τῆς πίστεως καὶ πολλοὶ θὰ ἐπιδιώξουν μία ἐξωτερικὴ ἑνότητα χωρὶς πνευματικὴ ἀλήθεια. Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης γράφει ὅτι ἡ σιωπὴ μπροστὰ στὴν πλάνη εἶναι συνενοχή. Ὁ δὲ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὁμολογεῖ ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι φιλοσοφία ἀνθρώπινη, ἀλλὰ ἐμπειρία θεώσεως καὶ ἀληθείας. Ἡ φράση λοιπόν τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ δὲν πρέπει νὰ διαβάζεται μὲ κοσμικὸ φρόνημα, ὀργὴ ἢ ἐμπάθεια. Ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση δὲν διδάσκει μῖσος. Διδάσκει ὅμως ἐπαγρύπνηση, ὁμολογία πίστεως καὶ διάκριση. Ὁ πνευματικὸς «χαλασμός» ποὺ φοβοῦνταν οἱ Ἅγιοι εἶναι πρωτίστως ἡ ἀλλοίωση τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος, ἡ ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν Παράδοση καὶ ἡ νοθεία τῆς ἀληθείας χάριν μιᾶς κοσμικῆς συμφωνίας. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Πατέρες προτρέπουν τοὺς πιστοὺς νὰ μένουν στερεωμένοι στὴν προσευχὴ, στὴ μετάνοια, στὴ μελέτη τῶν Πατέρων, στὴν ταπείνωση καὶ στὴν ἀκρίβεια τῆς πίστεως. Διότι ὅταν χαθεῖ ἡ ἀλήθεια, τότε σκοτίζεται καὶ ἡ ἀγάπη. Καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν Παράδοση τῶν Ἁγίων, τότε ὁ κόσμος γεμίζει σύγχυση, πνευματικὴ ἐρημία καὶ φόβο. Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν σώζεται μὲ φανατισμούς, ἀλλὰ μὲ ἁγιότητα. Οὔτε μὲ κραυγές, ἀλλὰ μὲ μετάνοια, ὁμολογία καὶ ζωή ἐν Χριστῷ. «Στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις» γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὁδὸς ποὺ ἐβάδισαν οἱ Ἅγιοι, αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ ὁδὸς ποὺ διαφυλάσσει τὸ φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας μέσα στὸ σκοτάδι τῶν καιρῶν. Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός καὶ Ἅγιοι Ὁμολογηταὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, πρεσβεύετε ὑπὲρ ἡμῶν. Ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεως δὲν κρατιέται μὲ φωνές, ἀλλὰ μὲ καθαρὴ καρδιὰ καὶ ζωή μετανοίας. #filoiesfigmenou #

ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ Γ ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΟΙ ΛΑΤΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΑΙ ΕΧΑΣΑΝ ΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΟΥΣ)

ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ Γ΄ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΟΙ ΛΑΤΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΑΠΩΛΕΣΑΝ ΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ. ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΣ, ΗΤΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, ΑΓΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΕΥΧΟΣ 619 ΜΑΡΤΙΟΣ 2011. ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΤΟΥ Γ (1713 – 1791) ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΠΑΣΧΑΛΙΟΥ ΚΑΙ ΜΗΝΟΛΟΓΙΟΥ). (Τό κείμενον τοῦτο ἐλάβομεν ἀπό τήν μελέτην τοῦ ἐκλεκτοῦ ἐρευνητοῦ καί διδάκτορος θεολογίας – Οἰκονομολόγου, Ἀθανασίου Χρυσοβέργη, ἡ ὁποία φέρει τόν τίτλον: «ΟΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ Γ΄ (1713-1791) ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ. ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ» (ΛΑΡΙΣΑ 2000), τήν ὁποίαν μελέτην ὁ ἴδιος ὁ συγγραφεύς ἐνεχείρισεν εἰς τόν Μητροπολίτην Κήρυκον πρό τινων ἐτῶν). Τῶ αὐτῶ (Ἀνανία) κατά τῶν αὐτῶν (Λατίνων). Τό παρ’ ἡμῖν πασχάλιον ἀσύστατον οὐκ ἔστιν, ὡς καταφλυαρεῖ αὐτός ὁ δυσσεβής Λατῖνος, ἀλλ’ ὡς ἀκόλουθον αὐτό τοῖς ὁρισθεῖσιν ὅροις πατέρων ἱερῶν ἡμῶν, μένει ὀρθόν ἀεί τε καί εἰς αιῶνας σταθερόν διαμενεῖ ἐκεῖνο. ἕως περ οἱ ἥν ἔλεγε τάξιν διαφυλάξει σῶαν, ἀπαρασάλευτον, ἀρίστως ἐσκεμμένην πατράσι θείοις τοῖς ἡμῶν, ὧνπερ οὐδείς τῶν νῦν γε οὔτε οἶδε έπιστήμην τήν τῆς ἀστρονομίας κατ’ ἐκείνους πολυμαθεῖς, οὔτε ἁγιωσύνην ἔχει καί καθαρότητα, πλήν εἰ μή που δοκήσει τά δ’ ἄλλα φίλτατε εἰσί μακράν τῆς ἀληθείας τοῦ Πάσχα γάρ διορισμῶν τεσσάρων ὑπαρχόντων πρῶτος αὐτῶν ἐντέλλεται, ὡς δεῖ τελεῖν τό Πάσχα, μετά γε τήν ἑαρινήν φίλε ἰσημερίαν ὁ δεύτερος, ὡς μή αὐτήν τῆς τελετῆς ἡμέραν ἐκείνης ἰουδαϊκῆς, τοῦ φάσκα τῶν Ἑβραίων ὁ τρίτος ὅτι οὐχ ἁπλῶς μετά ἰσημερίαν, ἀλλά πρώτην πανσέληνον τήν μετ’ ἰσημερίαν ὁ τέταρτος ὅτι γε καί μετά τήν ἡμέραν τῆς πανσελήνου παρευθύς τῆ πρώτη ἑβδομάδι ὅθεν οὐδείς ὅλων βροτῶν ἐκείνους νομισάτω πατέρας παναρίστους τε διέλαθε καί θείους τό λάθος τοῦτο τό δοκοῦν ἵνα παρά τῶν νῦν γε κρείττονος διορθώσεως ἐν τύχη ἀστρονόμων τῆ γάρ Κυρίου χάριτι ἀπό πρώτης συνόδου καί ἕως γε τῆς σήμερον ἂεί Πάσχα τό θεῖον γίνεται μετά νομικόν, καί ἐν Κυριακῆ γε, καί σύγχυσιν οὐκ ἔγνωμέν τινά μέχρι τῆς δεῦρο ἵν’ εἰς διόρθωσιν αὐτοῦ ἡμεῖς γε ἀναστῶμεν διετυπώθη γάρ καλῶς ἁγίοις τοῖς πατράσι, καί διαμένει ἄπταιστον ἀεί καί εἰς αἰῶνας κακῶς δέ ἀφηρέθησαν παρά τῶν ἀστρονόμων τῶν νῦν Ρώμης τῆς παλαιᾶς αἱ ἡμέραι παρ’ Ὀκτωβρίου τοῦ μηνός πρός γάρ τοῖς ἄλλοις πᾶσι καί σύγχυσιν ἐν ἑαυτῶ τό νέον περιέχει αὐτῶν τό ὡρολόγιον, ἀνατροπήν τε ἔτι ἐπαναθεωρούμενον εἰ γάρ δι’ ὅλων χρόνων τεσσάρων καί τριάκοντα ἅμα τοῖς ἑκατόν γε νυχθήμερον συνάγουσιν ἕν οἱ ἀστρονομοῦντες εὔδηλον τοίνυν ὅτι γε ἀπό πρώτης συνόδου δύο καί τεσσαράκοντα κ’ ἔτι τετρακοσίων πρός δέ χιλίων τε ἐτῶν ἄχρι νῦν διελθόντων ὡς δέκα καί ὀκτώ ἐτῶν σύν τοῖς τριακοσίοις τό πρῶτον ἀπό τοῦ Χριστοῦ προπαρεληλυθότων μέχρι πρώτης συνάξεως τῆς ἐπί Κωνσταντίνου ἐξαιρουμένων ἑκατόν ἑπτά καί ἑβδομήντα ἀφ’ οὗ τό ὡρολόγιον ἐγένετο Λατίνων ἡμέραι μόνον έννέα συνάγονται καί δέκα ὧραι παρά μισήν στιγμή, καί ἔτι λείπεταί τι εἰ δέ δι’ ἑκατόν ἐτῶν καί εἴκοσι ὡς ἄλλοι λέγουσιν ἕν νυχθήμερον γενήσεται καί ἔσται, ἡμέραι δέκα ἔσονται, πρός δέ καί ὧραι δέκα, καί πλεονάζει ὡς ὁρᾶς ἐπισφαλῆ δέ ταῦτα ἀλλά καί τούς δεινούς ἐμπείρους ἀστρονόμους τόν Πτολεμαῖον δηλαδή καί ἄλλους ἐσφαλμένον εὑρίσκονται ταῦτα τῶν νῦν, ἐν γάρ τριακοσίοις χρόνοις ἐκεῖνοι κι’ ἔτι πρός ἕν τινῶν νυχθημέρων συνάγεσθαι ἀποφαίνονται μάλιστ’ ὁ Πτολεμαῖος οὐκ ἀπό τῆς κινήσεως τοῦτο τῆς τοῦ ἡλίου, ποιεῖται γάρ τήν κίνησιν ἐκεῖνος ὁμαλήν τε καί ὅλως ἀπαράκλιτον, ἀλλά γίνεται τοῦτο παρά τήν ἀπαρίθμησιν τῶν ἡμερῶν τοῦ χρόνου καί κατά τούτους γίνονται τέσσαρες δή ἡμέραι, καί ὧραι πέντε καί στιγμαί δύο καί δέκα μόνον. ἀπό τῆς κατά Νίκαιαν συνόδου τῆς μεγίστης, μέχρι ἐτῶν τῶν ἄνωθεν προαπηριθμημένων ἀναμεμετρημένων οὖν τούτων τοιουτοτρόπως καί τῆ σοφία τῆ τῶν νῦν Ἑλλήνων καί ἀρίστων ἔτι τε ἀναδείκνυται, ὡς ἔξω παντός λόγου οἱ ἀστρονόμοι παλαιᾶς ἐξέβαλον τῆς Ρώμης τοῦ ‘Οκτωβρίου τοῦ μηνός τάς δέκα τάς ἡμέρας ἵνα φανῶσιν ὡς δοκεῖ μόνον γε τοῖς ἀνθρώποις ποιεῖν τί δόξης ἕνεκα κενῆς τε καί ματαίας ὑπάρχον βέλτιον αὐτοῖς τοῦ μή καινοτομεῖν τε καί τοιαῦτα μεταποιεῖν, καί στάσεως μεγίστης ταῖς ἐκκλησίαις γίνεσθαι αἰτίους τοῦ Κυρίου ἤ κἄν γε τούτων ἕνεκα τοῦ μή βίαν ἐπάγειν ὡς τό τ’ αὐτό ὑπέφερον εἰδέτι παλτυτέραν διδασκαλίαν ἀγαπᾶς περί ὡρολογίου ἴδε είς βίβλον σεβαστοῦ τήν τοῦ Τραπεζουντίου ἴδε Ματθαῖον Βλάσταριν, ἴδε καί Βαλσαμῶνα ἴδε καί τό κανόνιον τῆς πρώτης τῆς συνόδου καί τόν κανόνα τόν αὐτῆς, οὕς πάντας ἀποβλήτους τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀκοινωνήτους τούς παραλύειν θέλοντας, καί τούς κατατολμῶντας, τούς ὅρους καί ἀπόφασιν συνόδου τῆς ἁγίας μεγάλης οίκουμενικῆς τῆς ἐν Νικαίᾳ πόλει συγκροτηθείσης εὐσεβῶς ὑπό τοῦ Κωνσταντίνου εὐσεβεστάτου ἄνακτος περί τοῦ θείου Πάσχα, καί τέλος ἴδε σύνοδον τήν κατ’ ὠρολογίου ἤτοι κατά λατινικοῦ νέου καλενδαρίου, τήν γεγονυῖαν εὐσεβῶς ἐπί Ἱερεμίου τοῦ Κωνσταντινουπόλεως, καί τούς κανόνας ταύτης καί γράμμα τό ἀποσταλέν πρός τόν Φιλαδελφείας καί τούς ἐφόρους τοῦ Ναοῦ ἁγίου Γεωργίου. καί ἄφες τόν νεκρόν αὐτόν νεκρούς τούς τούτου θάπτειν καί πρᾶξιν τήν συνοδικήν τήν τότε γεγονυῖαν, περί ἀποβολῆς αὐτῶν νέου καλενδαρίου καί ἐκ τούτου γνώσει ἀκριβῶς ὅτι γε οἱ Λατῖνοι ἀπώλεσαν πασχάλια τά τούτων καί τήν πίστιν τήν εὐσεβῆ καί πατρικήν καί ὀρθοδοξοτάτην, καινοτομίαις ταῖς αὐτῶν μεγίσταις βλασφημίαις, ταῖς εἰς τό πνεῦμα, καί υἱόν διό μετά τῶν πρώτων συντάττονται αἱρετικῶν, καί σύν ἐκείνοις ἅμα παραδοθήσονται πυρί ἐσχάτω αἰωνίῳ οἷς μεθ’ ἡμῶν καί σύ εἰπέ εὐαγγελιζομένοις παρ’ ὅ γε παρελάβομεν ἀνάθεμα πολλάκις, ρῖψον φιλίαν τήν αὑτοῦ, μή λάμβανε εἰς οἶκον, μήτε χαίρειν λέγε αὐτῶ φέροντι ἀλλοτρίαν διαδασκαλίαν, διδαχήν Χριστοῦ μου ἐναντίαν Θεός δέ ὁ δυνάμενος τά πάντα καί σόν φίλον παρασκευάσειεν αὐτοῦ τήν πλάνην ἐπιγνῶναι, ἡμᾶς δέ ἀπαλλάγειε τῶν τούτων ζιζανίων, καί οἷα σῖτον καθαρόν πάντας εἰς ἀποθήκας συνάξειε τάς ἑαυτοῦ ἡμᾶς τούς ὀρθοδόξους.. . ΙΔΕΤΕ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΤΟΥ ΙΣΤ ΑΙΩΝΟΣ, ΟΤΙ ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΑΝ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ, ΟΠΩΣ ΦΛΥΑΡΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΠΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΝΟΛΟΓΙΟΝ ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ ΑΣΤΡΟΝΟΜΩΝ ΤΟΥ ΠΑΠΑ. καί τέλος ἴδε σύνοδον τήν κατ’ ὠρολογίου ἤτοι κατά λατινικοῦ νέου καλενδαρίου, τήν γεγονυῖαν εὐσεβῶς ἐπί Ἱερεμίου τοῦ Κωνσταντινουπόλεως, καί τούς κανόνας ταύτης καί γράμμα τό ἀποσταλέν πρός τόν Φιλαδελφείας καί τούς ἐφόρους τοῦ Ναοῦ ἁγίου Γεωργίου. καί ἄφες τόν νεκρόν αὐτόν νεκρούς τούς τούτου θάπτειν καί πρᾶξιν τήν συνοδικήν τήν τότε γεγονυῖαν, περί ἀποβολῆς αὐτῶν νέου καλενδαρίου καί ἐκ τούτου γνώσει ἀκριβῶς ὅτι γε οἱ Λατῖνοι ἀπώλεσαν πασχάλια τά τούτων καί τήν πίστιν τήν εὐσεβῆ καί πατρικήν καί ὀρθοδοξοτάτην, καινοτομίαις ταῖς αὐτῶν μεγίσταις βλασφημίαις, ταῖς εἰς τό πνεῦμα, καί υἱόν διό μετά τῶν πρώτων συντάττονται αἱρετικῶν, καί σύν ἐκείνοις ἅμα παραδοθήσονται πυρί ἐσχάτω αἰωνίῳ οἷς μεθ’ ἡμῶν καί σύ εἰπέ εὐαγγελιζομένοις παρ’ ὅ γε παρελάβομεν ἀνάθεμα πολλάκις,

Η ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 176/2000 ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛ. ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΕΧΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΟΝ ΓΝΩΜΗΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜ. π. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 229/2009 ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠ. ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΜΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΡΕΜΟΥΝΤΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210.6021467, 210 2466057 Α.Π. 176 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 16/29 Δεκεμβρίου 2000 ΠΡΟΣ Τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί Πάσης ῾Ελλάδος κ. ΑΝΔΡΕΑΝ, Πρόεδρον τοῦ Δ.Σ. τοῦ ΙΦΣΚΑΕ. ΣΧΕΤ. ᾿Αριθμ. Πρωτ. 229/10(23)Δεκ. 2000 Πρόσκλησις.. Μακαριώτατε Πρόεδρε. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἀνωτέρω σχετικοῦ ὑπενθυμίζομεν τά ἐκκρεμοῦντα θέματα, τά ὁποῖα, ὅπως πολλάκις ἔχομεν γράψει, χρήζουν ἀμέσου ἀντιμετωπίσεως, καί μάλιστα πρό τῆς συγκλήσεως τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως, καί ἀσφαλῶς πρό τοῦ ἐλέγχου τῆς Οἰκονομικῆς καί Διοικητικῆς Διαχειρίσεως, τό ὁποῖον πρέπει νά κληθῇ νά διενεργήσῃ ἡ ᾿Εξελεγκτική ᾿Επιτροπή. (῾Ορᾶτε ἔγγραφα 161/5/18-11-2000, 162/14-11-2000, 169/24-11-2000 καί τό ἀπό 28-11-2000) α) Νά δοθῇ ἱκανοποιητική ἀπάντησις, διά ποίους λόγους δέν συνεκλήθη τό Δ.Σ. ἐπί ἕνδεκα μῆνες. καί διά ποίους λόγους ἀντεκατεστάθη ὁ ᾿Αντιπρόεδρος Σεβ. ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος μέ τόν παρανόμως ἐκλεχθέντα Σεβ. Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν. β) Νά δοθῇ ἐντολή εἰς τόν μ, Μάξιμον νά προσκομίσῃ τούς φακέλλους μέ τάς δικογραφίας καί τάς δικαστικάς ἀποφάσεις ὅλων τῶν δικαστηρίων, χωρίς νά προβληθῇ καμμία ἀπό τίς γνωστές κωλυσιεργίες - προφάσεις, διότι ὁ μ. Μάξιμος, καί κατά τήν ίδίαν σας ὁμολογίαν, εἶναι ὁ ἀποκλειστικός ὑπεύθυνος διά τάς δικαστικάς ὑποθέσεις. γ) Νά γίνῃ, ὅ,τι ἀκριβῶς ἀπεφάσισεν ἡ Γενική Συνέλευσις τοῦ ΙΦΣΚΑΕ τῆς 8/21-12-99, καί ἡ ὁποία ὁρίζει νά ἐνημερωθῇ ἐπαρκῶς ἡ ῾Ιερά Σύνοδος καί τό Δ.Σ.ἐπί τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων, προκειμένου νά ἀξιολογηθοῦν αὗται καί ἑρμηνευθοῦν δεόντως. ᾿Επιμένομεν, διότι καθ᾿ ἡμᾶς, αἱ δικαστικαί ἀποφάσεις εἶναι ἰδιαίτερα ἀποκαλυπτικαί ἐπί πολλῶν σοβαρῶν πραγμάτων πού συντελοῦνται κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. δ) Νά ὑπογραφῇ ἡ Πρᾶξις διά τό Πληρεξούσιον πρός τόν ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλόχιον Ταμπουρᾶν, ὅπως ἀπεφάσισεν κατ᾿ ἐπανάληψιν τό Δ.Σ., καί ἡ ἰδία ἡ Γενική Συνέλευσις, μέ τήν παρατήρησιν ἐνταῦθα, ὅτι ἴσως εἶναι ἀργά πλέον, ὁπότε ἐγείρονται τεράστιαι ἠθικαί καί πραγματικαί νομικαί εὐθῦναι. Τό θέμα τῆς Κατερίνης ἐκρίνετο ὡς ἐπεῖγον ἤδη πρό ἐνός ἔτους!.... δ) ῎Αλλαι ἐντολαί τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως πρός τό Δ.Σ., αἱ ὁποῖαι ἤδη ἐπεσημάνθησαν κατά τήν α' συνεδρίαν τῆς 30-10-2000, πρέπει νά δρομολογηθοῦν μέ εὐθύνη τοῦ Δ.Σ. (βλ. σχετικόν Πρακτικόν) ε) Νά γίνῃ ἀπό τόν Ταμία, ὅπως ἐζητήθη, ἐνημέρωσις ἐπί τῶν οἰκονομικῶν τοῦ Συνδέσμου μέχρι καί σήμερον. ζ) Νά παραδώσῃ τήν Οἰκονομικήν Διαχείρισιν τῶν Γραφείων ὁ κ. Δ. Κάτσουρας. η)Νά προσκομισθῇ, ὅπως ἐζητήθη ἀπό τό Δ.Σ. κατά τήν συνεδρίαν τήν 9-11-2000 τό ἐπίσημον ἔγγραφον τῆς λύσεως τῆς συμβάσεως τοῦ κ. Κάτσουρα ὡς ὑπαλλήλου τοῦ ΙΦΣΚΑΕ, καί νά συνταχθῇ σχετική Πρᾶξις τοῦ Δ.Σ. θ) Νά προσκομισθῇ, ἐπίσης, ὅπως ἀπεφασίσθη κατά τήν ἰδίαν συνεδρίαν τοῦ Δ.Σ., ὁ λογαριασμός τῶν χρεῶν πρός τό ΙΚΑ, λόγῳ καθυστερήσεως πληρωμῶν δι᾿ ἔνσημα παλαιοτέρων ἐτῶν, ὅπως καί τῶν μηνῶν ἀπό ᾿Απρίλιον ἐ.ἔ. μέχρι καί τῆς διακοπῆς τῆς Συμβάσεως, καί νά ἐξετασθῇ ἄν ὑπάρχουν εὐθῦναι, διότι δέν ἐγένετο ποτέ σχετική ἀναφορά ἐνημέρωσις εἰς τόν ἐργοδότην τοῦ κ. Κάτσουρα, πού εἶναι τό Δ.Σ. τοῦ ΙΦΣΚΑΕ. η) Θέτομεν θέμα ἀμέσου ἀπαλλαγῆς τοῦ κ. Κάτσουρα ἐκ τῆς θέσεως τοῦ Διευθυντοῦ. Τό Δ.Σ.τοῦ ΙΦΣΚΑΕ, ἀπό τόν ὁποῖον κατά μέγα μέρος, (κατά τό ἄρθρον 16 ` ζ καί ι), χρηματοδοτεῖται ὁ Κ.Γ.Ο,, ἔχει λόγον καί δικαιοῦται νά εἰσηγηθῇ εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον διά τήν τελικήν ἀπόφασιν. θ) Νά ἀνατεθῇ, χωρίς καμμίαν ἀναβολήν ὁ χειρισμός τῶν δικαστικῶν ὑποθέσεων εἰς τόν Αἰδεσ. π. Εύστάθιον Τουρλῆν, ὡς τόν κατ᾿ ἐξοχήν ἁρμόδιον ὡς Νομικόν, καί ἀποδεδειγμένως ἱκανόν διά τάς δικαστικάς ὑποθέσεις. ι) Νά σταλῇ ἔγγραφον εἰς τήν ᾿Εξελεγκτικήν ᾿Επιτροπήν διά νά διενεργήσῃ τόν ὑπό τοῦ Καταστατικοῦ προβλεπόμενον ἔλεγχον τῆς Οἰκονομικῆς καί Διοικητικῆς Διαχειρίσεως.. Αὐτά εἶναι, καθ᾿ ἡμᾶς, τά ἀμέσου προτεραιότητος κατεπείγοντα θέματα, τά ὁποῖα πρέπει νά ἀντιμετωπισυθοῦν πρό τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως. ῾Ως πρός τήν Γενικήν Συνέλευσιν, τήν ὁποίαν ἀποκλειστικά καί μόνον ἀπαιτεῖτε, (διατί ἆραγε); αὕτη ἄνετα δύναται νά πραγματοποιηθῇ ἀμέσως μετά τάς ἑορτάς. Προτείνομεν ἐν προκειμένῳ τήν 6ην Φεβρουαρίου 2001. Τό ἔγγραφον τοῦτο καταθέτω καί ἐξ᾿ ὀνόματος τῶν: ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλοχίου καί τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη μελῶν τοῦ Δ.Σ. ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος