Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Ο ΝΕΟΣ Ο ΕΝ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑ

Άγιος Γεράσιμος Γέννηση 1506 Άνω Τρίκαλα Κοίμηση 16 Αυγούστου και 20 Οκτωβρίου Ο Άγιος Γεράσιμος ο Νοταράς είναι άγιος της ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και γνωστός ως πολιούχος άγιος της Κεφαλονιάς. Ο κατά κόσμον Γεώργιος Νοταράς γεννήθηκε στα Τρίκαλα Κορινθίας το 1506. Ο πατέρας του, Δημήτριος από το γνωστό Βυζαντινό γένος των Νοταράδων, και κατά την παράδοση συγγενής του μεγάλου Δούκα Λουκά Νοταρά που καθαιρέθηκε κατά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, καθώς και η μητέρα του Καλή, του ενεφύσησαν την αγάπη για τον Χριστό. Ο άγιος έφυγε έφηβος από το σπίτι του και το 1527 πήγε στη Ζάκυνθο για να συμπληρώσει τη μόρφωσή του. Αφού περιηγήθηκε σε πολλούς ιερούς τόπους του Ελλαδικού χώρου, επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη και κατέληξε στο Άγιον Όρος, όπου εκάρη μοναχός[1]. Αργότερα πήγε στην Ιερουσαλήμ όπου χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Γερμανό, παίρνοντας το όνομα Γεράσιμος προς τιμήν του αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου. Εκεί έμεινε δώδεκα χρόνια υπηρετώντας στο ναό της Αναστάσεως. Περιόδευσε στην Αίγυπτο και τη Συρία και το 1548 αφήνει τα Ιεροσόλυμα για την Κρήτη. Από εκεί, δυο χρόνια αργότερα επέστρεψε στην Ζάκυνθο και ασκήτεψε σε μια σπηλιά στον Άγιο Νικόλα Γερακαρίου. Η απόφασή του να επισκεφθεί την Κεφαλονιά χρονολογείται περίπου στο 1555. Αρχικά ασκήτεψε επίσης σε σπήλαιο, στην περιοχή της Λάσσης στο Αργοστόλι, για περισσότερο από πέντε χρόνια. Το 1560 είναι η χρονιά που αποφασίζει να αποτραβηχτεί στο οροπέδιο των Ομαλών, στους πρόποδες του Αίνου. Στο ερειπωμένο ξωκλήσι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ιδρύει ένα νέο γυναικείο μοναστήρι με το όνομα Νέα Ιερουσαλήμ[2]. Ήδη οι Κεφαλονίτες πιστοί συρρέουν για να ακούσουν το κήρυγμά του, ενώ σιγά σιγά η φήμη του εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο. Ο Άγιος Γεράσιμος εκοιμηθη την 15η Αυγούστου του 1579. Το σώμα του ενταφιάστηκε δίπλα στο Ναό της Μονής. Η πρώτη ανακομιδή έγινε δύο χρόνια μετά, επειδή όμως οι Ενετικές αρχές δεν πείστηκαν για την αφθαρσία, η ανακομιδή επαναλήφθηκε ένα χρόνο μετά: το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και από τότε το σκήνωμα του Αγίου φυλάσσεται σε αργυρή λάρνακα στην Μονή. Η αγιοκατάταξή του έγινε το 1622[3]. Επειδή την ημέρα της κοίμησής του γιορτάζεται η κοίμηση της Θεοτόκου, η γιορτή του Αγίου Γεράσιμου είναι ακριβώς την επόμενη μέρα. Η μνήμη του γιορτάζεται επίσης και στις 20 Οκτωβρίου, μέρα που αποτελεί και επίσημη αργία στο νησί της Κεφαλονιάς. Το όνομα «Γεράσιμος» είναι από τα πιο κοινά αντρικά ονόματα στο νησί, ενώ δεν είναι λίγες οι γυναίκες με το όνομα «Γερασιμούλα». Η πατρική του οικία βρίσκεται στην Άνω συνοικία Τρικάλων, όπου δίπλα της έχει ανεγερθεί περικαλλής ναός. Το σκήνωμα του Αγίου Γερασίμου μέσα στη λάρνακα Το ανέπαφο σκήνωμαεπεξεργασία κώδικα Το σκήνωμα του Άγιου Γεράσιμου έμεινε ως εκ θαύματος ανέπαφο. Όταν στις 20 Οκτωβρίου 1581 ανακτήθηκε, ο παριστάμενος πατριαρχικός έξαρχος Γαβριήλ Σεβήρος αποφάσισε τον εκ νέου ενταφιασμό, μέχρι που την 20ή Οκτωβρίου 1582 ανακτήθηκε εκ νέου, πάλι ανέπαφο από τη φθορά του χρόνου. Είναι ένα από τα πέντε άφθορα λείψανα στο Ιόνιο, του Άγιου Σπυρίδωνα, της Αγίας Θεοδώρας, του Αγίου Γερασίμου, του Αγίου Διονυσίου και του Αγίου Ιωσήφ του Σαμάκου. Αποσπάσματα από τις Ακολουθίες του Αγίου Γερασίμουεπεξεργασία κώδικα Απολυτίκιοεπεξεργασία κώδικα Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης. Των ορθοδόξων προστάτην και εν σώματι άγγελον και θαυματουργόν Θεοφόρον νεοφανέντα ημίν, επαινέσωμεν πιστοί Θείον Γεράσιμον, ότι αξίως παρά Θεού, απείληφεν ιαμάτων την αένναον χάριν, ρώννυσι τους νοσούντας, δαιμονώντας ιάται, διό και τοις τιμώσιν αυτόν βρύει ιάματα. Μεγαλυνάριαεπεξεργασία κώδικα Ήχος Γ΄. Της Πελοποννήσου θείος βλαστός, και Κεφαλληνίας ο ασύλητος θησαυρός, και πάσης Ελλάδος το καύχημα το μέγα, Γεράσιμε θεόφρον, σκέπε την Νήσον σου. Χαίροις ο Τρικκάλων γόνος λαμπρός, χαίροις Κεφαλλήνων απροσμάχητος βοηθός, χαίροις Ιερέων το σέμνωμα και κλέος, Γεράσιμε τρισμάκαρ, πιστών το καύχημα. Παραπομπέςεπεξεργασία κώδικα ΓΚΕΛΗ, ΠΡΩΤΟΠΡ.ΚΩΝΣΤ.Γ. Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ. ΑΘΗΝΑΙ 1998: Ι.ΜΟΝΗΣ ΑΓ. ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΝΕΑ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ. ΓΚΕΛΗ, ΠΡΩΤΟΠΡ.ΚΩΝΣΤ.Γ. Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ. ΑΘΗΝΑΙ1998: Ι.ΜΟΝΗΣ ΑΓ.ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΝΕΑ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ. Αποστολόπουλος, Δημήτρης Γ. (1987). Η Νομική Συναγωγή Του Δοσιθέου. Μία Πηγή Και Ένα Τεκμήριο. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών. σελ. 375.

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΝ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ 1981 ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΣΥΝΕΖΗΤΗΘΗ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ 1981. ΚΑΙ ΕΛΕΧΘΗ ΠΩΣ Ο,ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΕΓΙΝΕ ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΙΝ ΟΤΙ ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΩΡΘΟΔΟΞΗΣΑΝ ΟΠΕΡ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΛΗΘΕΣ

https://draft.blogger.com/blog/post/edit/2895858695845014987/1005112715404656458 ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΝ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΕΝ ΕΤΕΙ 1981 (ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων p͏S͏d͏t͏s͏n͏o͏r͏o͏e͏l͏9͏9͏7͏i͏1͏a͏9͏0͏8͏u͏4͏6͏u͏m͏5͏l͏h͏u͏i͏5͏u͏c͏7͏g͏1͏i͏h͏8͏7͏2͏g͏c͏3͏i͏1͏5͏2͏9͏t͏m͏0͏a͏l͏6͏1͏f͏m͏2͏7͏ • Shared with Public ΥΠ ΟΨΙΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ (58) ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΝ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΕΝ ΕΤΕΙ 1981 ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΩΝ ΣΥΝΑΞΕΩΝ - ΟΜΙΛΙΩΝ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΩΡΑ 6 Μ.Μ. ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΑΙΣΚΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΝΣΙΣ: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΚΑΡΕΑ 56, ΤΗΛ. 210. 7643909 (210. 6020176) ΤΕΥΧΟΣ 206 ΜΑΡΤΙΟΣ 2008 ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ ΤΗΣ 19 & 20. 8. 1981 ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΤΗΣ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ» «...Μετά μικράν διακοπήν ἤρχισε τό θέμα «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ». Κατ’ ἀρχήν ἀνεγνώσθη τό κείμενον τοῦ Βίκτωρος Μοναχοῦ «Πρότασις τῆς 11/24.5.1971». Κατόπιν τούτου ἐζητήθη νά κατατεθοῦν στοιχεῖα περί τοῦ θέματος. Ὁ Σεβ/τος Κιτίου εἶπεν ὅτι ἔχει πολλά ἐκ τοῦ ‘Αρχείου τοῦ Βασιλείου Σακκᾶ καί ὅτι θά ἀποστείλη τά σχετικά ἀποσπάσματα. ‘Επίσης λέγει ὅτι ἡ πρόσκλησις τήν ὁποίαν ἔλαβε τοῦ λέγει ὅτι ἐξελέγη διά τήν Ἐπιτροπήν ἡ ὁποία θά ὑπάγη εἰς τήν Ἀμερικήν διά νά διαφωτίση τούς Λευκορώσους διά τό θέμα τοῦ Ἡμερολογίου. Εἰς τό σημεῖον αὐτό ἐγένετο ἀναφορά εἰς τά πρό τοῦ 1971, ἤτοι εἰς τό ρόλον τόν ὁποῖον ἔπαιξεν ὁ Καλλιόπιος, ἵνα παρασύρη τήν ‘Εξαρχίαν εἰς ‘Αμερικήν. Εἰς αὐτό τό σημεῖον ὁ Σεβ. Κιτίου εἶπεν ὅτι ὁ Καλλιόπιος ἐσχεδίαζε νά λάβη τήν χειροτονίαν ἀπό τούς Ρώσσους καί ἀφοῦ δέν τήν ἔλαβε ἐνήργησε νά πᾶνε οἱ Ματθαιϊκοί μήπως ἐπιτύχη οὕτω διά τῆς ὁδοῦ τασύτης νά γίνη Ἐπίσκοπος. Θεολ. Ἐλευθέριος Γκουτζίδης: Πῶς εἴδατε τούς Κάλλιστον καί Καλλιόπιον κατά τήν παραμονήν σας εἰς ‘Αμερικήν. Πάντως ὁ Καλλιόπιος εἶχεν ἐπαφάς μετά τοῦ Καλλίστου ἀπό δύο τουλάχιστον ἤ τριῶν ἐτῶν προηγουμένως. Σεβ. Κιτίου: Τίποτε δέν γνωρίζω, ἐγώ ἤμουν ἀπομεμονωμένος εἰς τήν Κύπρον. Σεβ. Βρεσθένης:’Από πληροφορίας πού ἔχω ὁ Καλλιόπιος ἔλεγε στόν Ματθαῖο Λαγγῆν ά πᾶμε στήν ‘Αμερική νά τακτοποιήσουνε τήν ἀναγνώρισι ἀπό τούς Ρώσους καί ὁ π. Εὐγένιος τοῦ ἔλεγε, ἄν θέλης νά πάρης τήν μίτρα πήγαινε, οἱ Φλωριναῖοι δέν πρόκειται νά ἐπιστρέψουν. Σεβ. ‘Αργολίδος: Κάποτε, μᾶλλον πρό τοῦ 1970 ἐσυνάντησα τόν Καλλιόπιο στό Μοναστήρι τῶν Ταξιαρχῶν εἰς ‘Αθήκια καί χαιρετηθήκαμε, τίποτ’ ἄλλο δέν γνωρίζω. Σεβ. Κιτίου: Ἡ Μακαρία κάποτε μέ ρώτησε ἄν γνωρίζω περί τοῦ π. Παντελεήμονος εἰς ‘Αμερικήν καί ἐγώ τῆς εἶπα ὅτι ἀπ’ ὅ,τι ἤκουσα εἶναι Μακρακιστής. Σεβ. Κιτίου: Μακαριώτατε εἴχατε συνεννοηθεῖ πρίν μέ τόν π. Εὐγένιο περί τῆς μεταβάσεώς των εἰς ‘Αμερικήν; Μακαριώτατος: Ὄχι. ‘Αρχιμ. Χρυσόστομος: Περί τοῦ ὅτι ὁ Καλλιόπιος ἐνεργοῦσε πρό τοῦ 1970 περί τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου πληροφορίας ἀπό τόν ἴδιο τόν Καλλιόπιο, ὅταν μετά τήν ἐπιστροφήν των ἐξ’ ‘Αμερικῆς τό 1971 εὑρισκόμεθα εἰς τό δωμάτιόν του στόν Πειαριᾶ παρόντων καί τοῦ π. Κλήμη μεθ’ ἑνός Μοναχοῦ ἐκ τῆς συνοδείας του, τοῦ Καλλίστου, τῆς Μακαρίας καί ἐμοῦ, ὅπου ἔλεγε ὅτι διά τήν ὑπόθεσιν, ἤτοι τῆς μεταβάσεως εἰς ‘Αμερικήν καί ἀναγνώρισιν ἀπό τούς Ρώσους εἴχαμε ἐπαφάς καί συνεννοήσεις πρό δύο ἐτῶν μέ τόν Κάλλιστο καί τήν Μακαρία, ὅπου ἤρχοντο ἐδῶ εἰς τό ταπεινόν μου κελλίον καί τά ἐσυζητούσαμε. Τούς ἔλεγα δέ ὅτι πρέπει νά πᾶμε εἰς τήν ‘Αμερικήν καί νά συναντηθοῦν μέ τόν Φιλάρετο νά τούς ἀναγνωρίση. Διότι ἄν πᾶτε στήν ‘Αμερική καί δέν συναντῆστε τόν Φιλάρετο μήν πᾶτε καθόλου. Θά φροντίσω ἐγώ νά μήν φανῆ προσυνεννοημένη ἡ συνάντησίς σας. Τηλεφωνικῶς δέ εἶχα ἐπικοινωνήσει εἰς ‘Αμερικήν μέ τόν π. Παντελεήμονα ὁ ὁποῖος ὑπεδέχθη εἰς ‘Αμερικήν τόν Κάλλιστον τό 1970, καί ὁ ὁποῖος ἐνήργησε νά συναντηθῆ ὀ Κάλλιστος μέ τόν Φιλάρετο. Κατά τήν ἀφήγησιν τοῦ Καλλιοπίου οὐδείς τόν διέψευσε, μάλιστα ὁ Κάλλιστος εἰς μίαν στιγμήν τοῦ εἶπε: «Λέγε, λέγε π. Καλλιόπιε, νά φωτίζωνται τά παιδιά». Χαρακτηριστικῶς ὁ Καλλιόπιος εἶπεν ὅτι ἀρχικῶς ἤρχοντο ὁ Καλλιόπιος καί ἡ Μακαρία ἐδῶ καί ἐφοβοῦντο μήπως γίνουν ἀντιληπτοί πού ἔχουν σχέσι μαζί μου. Σεβ. Κοζάνης: Ἔχω πληροφορηθεῖ ὅτι ὁ Καλλιόπιος ἐπῆγε στόν Πολύκαρπο Λιώση καί τόν πίσεσε νά ὑπογράψη τήν πληροφορία ὅτι ὁ Φλωρίνης εἶχε πεῖ, ὅτι οἱ Ματθαιϊκοί νά χειροθετοῦνται. Ἀρχιμ. Χρυσόστομος: Εἰς τό σημεῖον αὐτό ἐνθυμοῦμαι πού μοῦ εἶχεν εἰπεῖ ὀ Καλλιόπιος ὅτι διά τό θέμα τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν Ματθαιϊκῶν καί τῆς χειροθεσίας των συνεννοήθησαν 4 ἄτομα: 1) Βίκτωρ Μοναχός 2) Πολύκαρπος Λιώσης 3) Ἕνας ‘Αγιορείτης δέν ἐνθυμοῦμαι τό ὄνομά πού μοῦ εἶπε καί 4) Ἴσως ἐννοοῦσε τόν ἐαυτόν του. ‘Ελ. Γκουτζίδης: Ὅλα ἦσαν προκατασκευασμένα ὑπό τοῦ Καλλιοπίου, Βίκτωρος καί Παντελεήμονος. Τά ἐγνώριζον καί ἄλλα πρόσωπα, ὅπως ὁ π. Κων/νος ‘Αλεξανδρόπουλος, ὅστις ἐπανειλημμένως μέ ἠρώτησεν πῶς θά γίνουν δεκτοί οἱ ‘Αρχιερεῖς ἀπό τούς Ρώσους. Καί εἰς τήν ἀπάντησίν μου ὅτι δι’ ἁπλῆς Συνοδικῆς Πράξεως, ἐφ’ ὅσον βεβαίως πρωτίστως ὑπάρξει ταυτότης ἐν τῆ Πίστει, οὗτος μέ διεβεβαίωσεν ὅτι θά γίνουν δεκτοί διά χειροθεσίας.» Μεθ’ ἡμέρας δέ ἦλθε εἰς τό Γραφεῖον καί εἰρωνικῶς μοῦ εἶπεν: «’Ἐλευθέριε τούς ἐχειροθέτησαν», ὅταν ἐμεῖς ἀγνοούσαμε τά πάντα. Ἡ ἀπάντησίς μου ἦτο: «Εἶναι ἀδύνατον, τότε δέν εἶναι ‘Επίσκοποι. Πῶς λοιπόν ἐγνώριζε τά πάντα ὁ π. Κων/νος;;». ‘Ενθυμοῦμαι ἀκόμη ὅτι εἰς τό ἀεροδρόμιον ἐπληροφορήθην ὑπό τοῦ Κων/νου Σαραντοπούλου ὅτι ὁ Καλλιόπιος τοῦ ἐτηλεφώνησε καί τοῦ εἶπεν ὅτι τούς χειροθέτησαν, τότε ἐν καταφανεῖ ἀγανακτήσει ἐπεχείρησα νά ἀποχωρήσω τοῦ ἀεροδρομίου, διότι δέν ἐννοοῦσα νά ὑποδεχθῶ προδότας ἀρχιερεῖς. Τῆ ἐπιμονῆ ὅμως τῶν Κληρικῶν Ματθαίου καί Νικολάου ἀνέμενον νά πληροφορηθῶ ἀκριβῶς. Ὅτε ἔφθασεν ἡ ‘Εξαρχία ἦτο καταφανῶς στενοχωρημένη, ἀλλά ἐπεδιώχθη νά δημιουργθῆ ἀτμόσφαιρα πανηγυρική, ἐνῶ οἱ πληροφορίες πού μᾶς ἔδωσαν ἦσαν ὅτι οἱ Ρῶσοι ὀρθοδόξησαν, ὅτι ἠ Ὀρθοδοξία διεδόθη εἰς τά τέσσερα σημεῖα τοῦ κόσμου καί ὅτι ἐδέχθησαν χειροθεσίαν ὑπό τήν ἔννοιαν τῆς ἁπλῆς εὐλογίας καί διά νά μήν ἔχη οὐδείς πρόφασιν νά ἐμποδίση τήν ἐνότητα καί τήν πρόοδον τῆς Ἐκκλησίας. Ἦτο χαρακτηριστικόν τό παράδειγμα πού μοῦ εἶπον: Ὑπῆρχε μία παράβασις ἐξωτερική, τυπική, ὅπως ὅταν ἐσύ εἶσαι παραβάτης καί σέ συγχωρεῖ διά τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν ὁ πνευματικός σου, ἔτσι ἐδέχθημεν καί ἡμεῖς τήν χειροθεσίαν. Μετά ταῦτα βεβαιωθείς ὅτι δέν θίγει ἡ χειροθεσία τήν ἀκεραιότητα τοῦ μυστηρίου τῆς χειροτονίας ἠρέμησα καί ἐζήτησα συγγνώμην, διότι ἀπεδοκίμασα ὡς προδότας τούς Ἀρχιερεῖς τῆς ‘Εξαρχίας. Ἔσφαλα ὅμως διότι ἐζήτησα τά κείμενα καί δέν ἐπεμεινα εἰς γραπτάς βεβαιώσεις, ἀλλά ἐπείσθην εἰς τά προφορικῶς λεχθέντα. Σεβ. Κιτίου: Θά σᾶς πῶς ὅ,τι ἠσθανόμην καί τότε καί τώρα. Ὅταν ἦλθα εἰς τήν Ἑλλάδα μοῦ εἶπον, εἶσαι ἕτοιμος νά φύγωμεν δι’ ‘Αμερικήν; Καί ἀπήντησα ναί εἶμαι. Καί σύμφωνα μέ τήν πρόσκλησιν ξεκίνησα ἔχων τήν ἐντύπωσιν ὅτι θά διαφωτίσωμεν τούς Ρώσους διά τό Ἡμερολόγιο. ‘Από τήν ἡμέρα τῆς ἀφίξεώς μας εἰς τήν ‘Αμερικήν δέν ἐπικοινωνούσαμε μεταξύ μας ἕως τήν προηγουμένην πού θά εἰσερχόμεθα εἰς τήν Σύνοδον τῶν Ρώσων. Σεβ. Κιτίου: ΄Αναγινώσκει ἐξ ἐγγράφου του τό ἱστορικόν τῆς ἑνώσεώς των μετά τῶν Ρώσων. Σεβ. Κιτίου: Κατά τόν Αὔγουστον τοῦ 1971, ἔλαβον μίαν ἐπιστολήν ἐκ τοῦ π. Εὐγενίου Τόμπρου, διά τῆς ὁποίας ἐκαλούμην εἰς Ἑλλάδα καί μοῦ ἐξηγοῦσε ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος μέ ἐξέλεξε μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς, νά ὑπάγωμεν εἰς ‘Αμερικήν νά φωτίσωμεν τούς ἀνωτέρω Ρώσους διά τό ζήτημα τοῦ Ἡμερολογίου. Ἔφθασα εἰς Ἑλλάδα τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971. Τήν ἄλλην ἡμέραν συνελθοῦσα ἡ Ἱερά Σύνοδος χωρίς ἄλλης ἐξηγήσεως ἀπεφάσισεν νά φύγωμεν ἀμέσως διά τήν Ἀμερικήν. Φθάσαντες εἰς ‘Αμερικήν ὁ Κορινθίας Κάλλιστος, ὁ Κιτίου Ἐπιφάνιος, ὁ Πρωθιερεύς Εὐγένιος Τόμπρος, Πρωτοσύγκελλος καί ‘Αρχιγραμματεύς τῆς Συνόδου καί ὁ π. Καλλιόπιος, ὅστις μέχρι τῆς στιγμῆς ἐκείνης ἦτο χωρισμένος ἀπό τῆς «Ματθαιϊκῆς» Συνόδου, τόν μέν Μητροπολίτην Κιτίου καί Καλλιόπιον ἐτοποθέτησαν εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Μεταμορφώσεως Βοστώνης ΗΠΑ εἰς τόν 3ον ὄραφον, εἰς τόν 1ον ὄροφον ἦτο ἡ Ἐκκλησία, τόν δέ Κορινθίας καί τόν π. Εὐγένιον Πρωτοσύγκελλον, εἰς τό σπίτι τῆς κ. Μαρίας ‘Αρβανίτου, πολύ μακρυά ἀπό τήν Μονήν. ‘Εκεῖ ἐγώ παρέμεινα ἕως τῆς ἡμέρας πού ἐπήγαμε εἰς τήν Ν. Ὑόρκην δηλαδή τήν 13ην Σεπτεμβρίου. Εἰς τό διάστημα τοῦτο εἶδον ὅτι ὁ π. Εὐγένιος ἔδωσε τό Ὑπόμνημά του εἰς τόν π. Παντελεήμονα, νά τό μεταφράση εἰς τήν Ἀγγλικήν. Ὁ π. Παντελεήμων μόλις εἶδε τήν φρᾶσιν, ὅτι «οἱ νεοημερολογῖται ἔχασαν τήν χάριν», τοῦ εἶπε ὅτι δέν θά δεχθοῦν αὐτό οἱ Ρῶσοι. Ὁ π. Εὐγένιος τοῦ ἀπήντησεν: «Ἐσύ βάλε το καί ἀς μή τό δεχθοῦν». Ἄλλην συνάντησιν δέν εἶχον οὔτε μέ τόν Κορινθίας, οὔτε μέ τόν π. Εὐγένιον. Εἰς τήν προσευχήν δέν κατέβαινον. Ὁ π. Καλλιόπιος πήγαινε εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Μιά βραδυά πηγαινάμενος εἰς τό δωμάτιό μου ἐσυναντήθην μετά τοῦ π. Καλλιοπίου εἰς τόν διάδρομον καί μοῦ εἶπεν: «Ἔπρεπε νά κάνετε μίαν αἴτησιν εἰς τήν Σύνοδον διά τήν χειροτονίαν σας». Τοῦ ἀπάντησα δέν ἔχω ἀνάγκην, δέν ἀμφιβάλλω ἐγώ, ἐκτός διά τόν κόσμον ὅπου σκανδαλίζεται. Ὁ π. Καλλιόπιος καί ὀ π. Παντελεήμων ἐπήγαιναν καί ἐσυναντοῦντο μέ τόν Κορινθίας καί τόν Πρωτοσύγκελλο. Ὅλοι μαζί συναντηθήκαμε καί ξεκινήσαμε διά τήν Νέαν Ὑόρκην τήν 13ην Σεπτεμβρίου. Τό βράδυ ὁ Κορινθίας καί ἐγώ ἐμείναμεν εἰς τό σπίτι τοῦ κ. Ἀντωνίου Γαβαλᾶ, θεολόγου. ‘Εκεῖ ἑωρτάσαμε μόνοι τήν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, οἱ ἄλλοι δέν ξέρω ποῦ ἔμειναν. Εἰς τάς 15 Σεπτεμβρίου συνηντήθημεν ὅλοι εἰς Σύνοδον μετά 13 Ρώσων ‘Αρχιερέων. Κατ’ ἀρχάς ἀνεγνώσθη τό Ὑπόμνημα καί μετεφράζετο εἰς τά Ρωσικά καί κατόπιν ὁ π. Παντελεήμων μετέφραζε πρός ἡμᾶς εἰς τά Ἑλληνικά. Εἰς μίαν στιγμήν οἱ Ρῶσοι ἔδειξαν θαυμασμόν, δέν ἀντελήφθην διά ποίαν αἰτίαν. Τό ἐξέλαβον διά τό βαθύ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης. Στό τέλος μᾶς ἀπήντησαν ὅτι δέν ἔχουν δεχθεῖ τό νέον Ἡμερολόγιον, διότι δέν ἔγινε Οἰκουμενική Σύνοδος καί ἐθεώρησαν τοῦτο μοντερνισμόν (νεωτερισμόν). Τώρα λόγω τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπεφάσισαν νά χωρίσουν τελείως ἀπό τούς νεωτεριστάς. ‘Αμέσως ὁ π. Εὐγένιος σηκώθηκε καί κατηυθύνθη εἰς ἕνα τραπεζάκι ἐντός τῆς αἰθούσης καί ἐκάλεσε τόν Κορινθίας καί ὑπέγραψε ἕνα χαρτί. ‘Αμέσως μέ ἐκάλεσε καί ἐμένα. Τόν ἐρώτησα τί εἶναι. Μοῦ εἶπε: «Μία αἴτησις διά νά ἐξετάσουν τό θέμα τῶν χειροτονιῶν». Τοῦ λέγω: «Μἀ ἀκόμα δέν ἡνώθημεν». Μοῦ λέγει: «Ὑπέγραψε καί θά δοῦμε». Ἀμέσως τό κατέθεσε καί ἀνεγνώσθη. Οἱ Ρῶσοι μᾶς εἶπον: «‘’Αφοῦ γράφετε ὅτι εἶσθε Κανονικοί, τί θέλετε ἀπό ἐμᾶς». Ὁ π. Εὐγένιος εἶπε: «’Εμεῖς ἔτσι φρονοῦμε. ‘Εσεῖς ὡς μείζων Σύνοδος νά ἐξετάσετε συμφώνως τῶν Ἱερῶν Κανόνων». Μᾶς εἶπαν: «Νά βγῆτε ἔξω μισή ὥρα καί θά σᾶς καλέσωμεν». Μετά μισήν ὥραν μᾶς κάλεσαν καί μᾶς ἀνέγνωσαν τήν ἀπόφασιν καί μᾶς εἶπαν: «Εἶσθε εὐχαριστημένοι. ‘Εμεῖς αὐτά γράφουμε, ἐσεῖς ὅπως θέλετε πάρτε τα». Νά εἶναι σύμφωνα μέ τούς Ἱερούς Κανόνας, νά μήν εὐθύνεσθε οὔτε ἐσεῖς, οὔτε ἐμεῖς». Μή ὑπαρχούσης καμμιᾶς ἐνστάσεως, ἐσηκώθησαν ὅλοι καί ἔγινεν ἀσπασμός καί ὠνόμασαν τήν στιγμήν ἐκείνην Μικράν Ἀνάστασιν. ‘Εγώ εἶχον κάποια ἀνησυχίαν μέσα μου, ἀλλά λόγῳ τόπου, χρόνου καί γλώσσης δέν ἠδυνάμην νά ἐκφρασθῶ. Τήν ἰδίαν ἡμέραν ὅταν μείναμε τήν νύκτα μαζί μέ τόν Κορινθίας, ἄνοιξα τό βιβλίον τοῦ ‘Αλιβιζάτου «Σύνοψις Κανόνων» καί ἐρευνώντας τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου λέγω εἰς τόν Κορινθίας: «Σεβασμιώτατε, μᾶς μεταχειρίζονται σάν σχισματικούς. Ἔχω μέσα μου κάποιαν ἀνησυχίαν» Μοῦ λέγει: «Νά τό πῶ τοῦ Πρωτοσυγκέλλου...». Τήν ἄλλην ἡμέραν, φύγαμε διά Βοστώνην. ‘Ανάμενα νά κληθῶ εἰς συνάντησιν. Δέν ἔγινε. Μετά δύο ἡμέρας ἦλθε τό χαρτί πού ἔγραφε ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος, ἐκεῖνα πού μᾶς εἶπον ἐν Συνόδῳ περί Ἡμερολογίου. ‘Εν τῶ μεταξύ, ἐνῶ ἐκαθόμην μόνος ἐντός τῆς αἰθούσης πλησίον τῆς Ἐκκλησίας, ἦλθε ὁ π. Εὐγένιος καί μέ ρὠτησε ἄν ἦλθε τό χαρτί. Τοῦ εἶπον ὅτι «τό χαρτί ἦλθεν, ἀλλά τίποτα δέν λέγει». Μοῦ λέγει: «Κάτι λέγει. Κάτι λέγει». Τοῦ λέγω: «Ναί, ἀλλά δέν λέγει ὅτι πρέπει νά λέγη». ‘Εκεῖ προσπάθησε νά μή καθησυχάση καί μοῦ λέγει: «Μά δέν ἔγινε καί κανένα γεγονός ἤ θαῦμα τοῦ Ματθαίου καί δεσμυεόμεθα νά προχωρήσωμεν εἰς τήν ἕνωσιν καί τήν ἀποδοχήν τῆς χειροθεσίας». Τότε ἐσκέφθην, ἔφ’ ὅσον ἐδέχθη ὁ π. Εὐγένιος τόν ὁρισμόν νά ἑνωθῶμεν μετά τῶν Αὐξεντιανῶν, καί ἐφ’ ὅσον μία ὁλόκληρος ‘Εκκλησία ἐγκατεσπαρμένη εἰς ὅλον τόν κόσμον θά ὀρθοδοξοῦσε μέ χιλιάδας πιστῶν, δέν ἔπρεπε νά ἀντιδράσω καί νά γίνω ἀφορμή διασπάσεως τοῦ τόσον μεγάλου καλοῦ πού ἔμελλε νά λάβη χώραν..... Καί ἔμεινα σιωπηλός. Τήν ἄλλην ἡμέραν ἔγινε ἡ χειροθεσία τοῦ Κορινθίας. Δέν γνωρίζω τί ἐπηκολούθησεν ἐν τοῖς παρασκηνίοις. Πρίν τῆς ἀπολύσεως ὁ προεξάρχων τῆς τελετῆς, ὁ Γερμανίας Φιλόθεος ὡμίλησεν Ἑλληνικά καί σύν τοῖς ἄλλοις εἶπεν: «’Εσπούδασα εἰς τήν Σχολήν τῆς Χάλκης, γνωρίζω πολλούς τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, ἀλλά δέν μπορῶ νά ἔχω ἕνωσιν μέ αὐτούς. Μέ ἐσᾶς θά ἔχω ἕνωσιν, μέ τούς Ἕλληνας θά ἔχω ἕνωσιν». Καί τό ἐπανέλαβε, εἶναι δέ μαγνητοφωνημένο. Εἰς τό σημεῖον αὐτό διεσκεδάσθη ἡ λύπη μου ὡς πρός τήν Ὀμολογίαν, καί ἔκρινα ὅτι ἐφ’ ὅσον ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Συνόδου διά τήν τελετήν, διορισθείς ἐξ αὐτῆς, ὀμολογεῖ ὄτι κόπτει τήν κοινωνίαν μετά τῶν νεοημερολογιτῶν, συνεπῶς καί ἡ Σύνοδός του, ἐδέχθην καί ἐγώ τήν ἄλλην ἡμέραν χειροθεσίαν, ὥρα τῆς δοξολογίας, χωρίς νά γνωρίζω τί διαβάσανε, ἐφ’ ὅσον ἦτο εἰς ἄλλην γλῶσσαν, χωρίς νά ἐκφωνήσουν ἔξω τίποτα. Ὡμίλησε καί πάλιν τά ἴδια ὁ Γερμανίας, ὅτι δέν θά ἔχη ἕνωσιν μέ τούς τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, καί ἀντεφώνησα ὅτι ἐπί τῆς Ὁμολογίας ταύτην πεποίθαμεν ὅτι θά τήν τηρήσουν, ὅπως καί ἐμεῖς μέχρι θυσίας αἵματος. Κατόπιν καθήσαμεν εἰς Τράπεζαν., ὅπου ἔγιναν προσφωνήσεις ἀπό π. Παντελεήμονα, Εὐγένιον κλπ. Μετ’ ὀλίγας ἠμέρας πήγαμε εἰς Τορόντο Καναδᾶ, συλλειτουργήσαμε μετά τῶν ἱερέων Παντελεήμονος, Παναγιώτη Καραθανάση, ‘Αλεξάνδρου Διακόνου καί μἐ ἐκκλησίαν ἀνάμεικτον, ὡς καί πολλῶν Αὐξεντιανῶν. ‘Εκεῖ ὠμίλησεν ὁ π. Εὐγένιος καυχώμενος ὅτι οἱ κόποι του ἐστέφθησαν ἀπό τόν Θεόν καί κατηγορώντας τούς Αὐξεντιανούς, ὅτι χειροτονήθηκαν ἀπό Νεοημερολογίτας κ.λ.π. Ἄρχισα καί πάλιν νά ἀνησυχῶ. Τά ἐν Ἑλλάδι εἶναι γνωστά εἰς ὅλους. Ὁ Σεβ. Κιτίου μετά τήν ἀνάγνωσιν τῆς ἐκθέσεώς του εἶπεν. Σκέπτομαι τώρα καί συμπεραίνω, ὅτι ὅλα ἦσαν προσυζητημένα καί προετοιμασμένα, ὥστε νά γίνη ἡ χειροθεσία. Ἡ χειροθεσία ἔγινε στήν Δοξολογία. Δέν εἶχα μελετήσει προσφάτως τό θέμα περί χειροθεσίας διά νά εἶμαι κατατοπισμένος, ὁπότε μέ ἀιφνιδίασε. Ἐλευθ. Γκουτζίδης: Σεβασμιώτατε, ἀγία αὐτή ἠ ἀνησυχία σας περί τοῦ Η΄ Κανόνος, διατί ὅμως δέν τήν εἴπατε ἀμέσως, ὅταν ἐπιστρέψατε; Σεβ. Κιτίου: Ἐγώ τίς ἀνησυχίες μου τίς εἶπα. Ἐλ. Γκουτζίδης: Ποῦ τίς εἴπατε, Σεβασμιώτατε; Σεβ. Κιτίου: Δέν ἐνθυμοῦμαι. Ἐλ. Γκουτζίδης: Οὔτε κἄν τήν ἀπόφασιν εἴδαμε. Τήν γνωρίσαμε δέ τό πρῶτον ἀπό τά «Χαρμόσυνα Μηνύματα» τοῦ Βίκτωρος. Δέν θά ἦτο δυνατόν νά ἀκολουθήση καμμία ἐνέργεια, ἄν ἐγνωρίζαμε τήν ἀπόφασιν. Μακαριώτατος: Ἐγώ περίμενα στήν συνεδρίασι μέ τούς Κληρικούς νά ἀκούσω τήν ἀπόφασι, ἀλλά δέν ἀνεγνώσθη. Ἐλευθέριος Γκουτζίδης: Ἡ ρητή δήλωσις τῆς Ἐξαρχίας ὅτι οἱ Ρῶσοι ὡμολόγησαν καί ἀνεγνώρισαν τήν χειροτονίαν τοῦ 1948, τήν δέ χειροθεσίαν ἔκαμαν τυπικῶς ὑπό τύπον μιᾶς συγχωρητικῆς εὐχῆς καί διά τήν ἐνότητα, μᾶς εἰρήνευσε καί μᾶς χαροποίησε, ὥστε νά μήν ἀντιδράσωμεν καθόλου. Δηλαδή πρῶτον ἠ Ὁμολογία τῆς Ἐκθέσώς των καί δεύτερον ὅτι ἡ χειροθεσία ἦτο μία συγχωρητική εὐχή, ἦσαν αἱ προϋποθέσεις πού ἐδεχθήκαμε τό γεγονός, καί ἐπιδιώξαμε νά δεχθοῦν τουλάχιστον, ὅλοι οἱ Ἀρχιερεῖς αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν χειροθεσίαν, ἵνα μή ὑπάρξῃ σχίσμα. Μεσσηνίας: Ναί ἔτσι δεχθήκαμε τήν χειροθεσία καί ἵνα μή δημιουργηθῆ μεταξύ μας σχίσμα. Ἐνθυμοῦμαι τόν π. Εὐγένιο πού εἶπε, τό κάναμε διά νά γίνη ἡ ἕνωσις νά ἔλθη ἡ εἰρήνευσις στήν Ἐκκλησία θέλουμε δἐν θέλουμε. Ἀττικῆς: Ναί ἐπεκράτησε τό πνεῦμα νά μή γίνη σχίσμα στήν Ἐκκλησία καί νά δεχθοῦμε τήν χειροθεσία, ἐφ’ ὅσον οἱ Ρῶσοι ἦσαν πράγματι ὀρθόδοξοι κατά τήν διαβεβαίωσιν τῆς Ἐξαρχίας καί ὄτι ἐπρόκειτο περί συγχωρητικῆς εὐχῆς. Μακαριώτατος: Τήν δεχθήκαμε τήν χειροθεσία σάν τύπο συγχωρητικῆς εὐχῆς. Σεβ. Κιτίου: Μετά τήν χειροθεσία βαδίζοντες καθ’ ὁδόν Εὐγένιος, Καλλιόπιος, Μακαρία καί ἐγώ, καί ἐνῶ ἤμουν σέ κάποια στιγμή πλησίον τῆς Μακαρίας, μοί εἶπεν αὕτη: «Σεβασμιώτατε νά φύγη τό ὑφ’ ἑνός καί τότε χωρίζουμε ἀπό τούς Ρώσους». Αὐτό μοῦ ἐδημιούργησε ἐκ τῶν ὐστέρων τήν ἐντύπωσι ὅτι ἦτο προσυνεννοημένη ἠ ὑπόθεσις. Σεβ. Πειραιῶς: Ἄν ὅταν ἦλθε ἡ Ἐξαρχία μᾶς ἔλεγε πῶς ἔγιναν ἀκριβῶς τά πράγματα θά ἐδιορθώνετο ἡ κατάστασις ἀμέσως τότε. Σεβ. Κιτίου: Δέν ἀρνοῦμαι τήν ἐνοχήν, ἔστω καί μέ τήν ἀμάθειαν μου, ὅλα τά εἶπα τά πράγματα στήν Σύνοδο τότε. Σεβ. Μεσσηνίας: Δέν τά εἴπατε, Σεβασμιώτατε. Ἐλευθ. Γκουτζίδης: Αὐτά τά πράγματα Ἅγιε Κιτίου, περί τοῦ Η΄ Κανόνος καί περί τοῦ Γερμανίας δέν τά εἴπατε τότε. Σεβ. Κιτίου: Δέν φοβοῦμαι θά πῶ ὅτι ἔφταιξα ἑπτά φορές, ἀλλά φέρουν καί ἄλλοι τήν εὐθύνη. Σεβ. Μεσσηνίας: Ὁ π. Εὐγένιος εἶχε πεῖ τότε ὅτι ἐδέχθη τήν χειροθεσίαν διά νά γίνη ἡ ἕνωσις. Κατόπιν ἡ Ἱερά Σύνοδος διευκρίνισε ρητῶς, ὅτι ἐγένετο δεκτή ἡ χειροθεσία ὑπό τήν ρητήν διαβεβαίωσιν τῆς ‘Εξαρχίας, ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐδέχθη τήν ‘Εκκλησιολογίαν - Ὁμολογίαν μας καί τήν χειροθεσίαν ὡς ἁπλῆν εὐλογίαν – συγχωρητικήν εὐχήν ὡς μίαν ἐξωτερικήν τυπικήν πράξιν, ταῦτα δέ ἐπί τῶ σκοπῶ τῆς ἑνώσεως καί τῆς εὐοδώσεως τοῦ Ἱεροῦ ‘Αγῶνος τῆς Ἐκκλησίας. Ἐν συνεχείᾳ ἐλύθη ἡ συνεδρίασις διά τήν σήμερον κατόπιν τῆς κεκανονισμένης προσευχῆς». Παραθέτομεν καί τό Πρακτικόν τῆς συνεδριάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας Ἑλλάδος καί Κύπρου τῆς 20.8.1981, τό ἀφορῶν εἰδικώτερον τήν Ἀπόφασιν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς ἀπό ὑπ’ ἀριθμ. 16-11 τῆς 15/28.9.1971. Σήμερον ἡμέραν Τετάρτην 20.8.1981 καί ὥραν 9.30 π.μ. καί ἐν τῆ αἰθούση τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, παρόντων τοῦ Μακαριωτάτου κ. Ἀνδρέου καί τοῦ Σεβ. Κιτίου καθώς καί ἁπάντων τῶν Ἱεραρχῶν, ὅπως καί εἰς τάς προηγουμένας συνεδριάσεις ἤρχισαν αἱ ἐργασίαι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ωτῆς Ἱεραρχίας. Ἀρχικῶς ἡ Ἱερά Σύνοδος ἔκρινε σκόπιμον, ὅπως ἐπανέλθη ἐπί τοῦ θέματος τῆς χειροθεσίας καί ὀλοκληρώση αὐτό. Σεβ. Κιτίου: Κατόπιν ἀναγνώσεως κειμένου τοῦ Βασιλείου Σακκᾶ εἴχαμε γνῶσιν ὅτι οἱ Ρῶσοι εἶχον κοινωνίαν μετά τῶν Νεοημερολογιτῶν. Τό ὅτι δέν ἐχειροθετήσαμεν τούς Ἱερεῖς μας αὐτό ἦταν σωστό. Οἱ Ρῶσοι μᾶς ἐδέχθησαν διά τοῦ π. Παντελεήμονος, ὀ ὁποῖος προηγουμένως εἶχεν ἔλθει εἰς ρῆξιν μετά τοῦ Αὐξεντίου. Τοῦτο εἰκάζω ἀπό διάλογον μεταξύ Παντελεήμονος καί Αὐξεντίου. Τοῦ εἶπε: «’Ἄν δέν μέ ἀκούσεις σ’ αὐτά πού σοῦ λέω, θά ἀναγνωρίσω τούς Ματθαιϊκούς». Εἶναι γεγονός ὅτι καί ὁ Σακκᾶς τήν ἔπαθε ὅπως καί ἐμεῖς. Εἰς τήν συνέχειαν ὁ Σεβ. Κιτίου διευκρίνισεν: «Ὅταν ἤμουν στήν ‘Αμερική εἶπα στόν Καλλιόπιο. Δέν ἀμφισβητῶ τήν χειροτονία μου καί οὔτε ἔχω καμμίαν ἀγωνίαν δι’ αὐτήν». Σεβ. Πειραιῶς: Ναί, σεβασμιώτατε, ἀλλά στήν συνείδησι τοῦ Καλλίστου δέν ἦτο ἡ ἴδια γνώμη. Ὁ Ἐλ. Γκουτζίδης ἐπισημαίνει τάς ἀντιφάσεις αἱ ὁποῖα ὑπάρχουν εἰς τήν ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου καί ὅτι τοῦτο ἀποτελεῖ ἔργον ἑνός ἀτόμου καί ὄχι τῆς Συνόδου, ἠ ὁποία χωρίς νά τό μελετήση τό ἐνέκρινε. Ὁ π. Εὐγένιος ἀπ’ ὅ,τι γνωρίζω ἐξέφρασε ὡρισμένας ἐπιφυλάξεις διά τήν ἀπόφασιν πρός τούς Ρώσους Ἐπισκόπους, καί αὐτοῦ τοῦ ἀπήντησαν: «Ἐδῶ εἴμαστε ἐμεῖς». Σεβ. Κιτίου: ‘Απορῶ πῶς ὁ π. Εὐγένιος δέν ἀντέδρασε δι’ ὅλα αὐτά, τά ὁποῖα ὑποθέτω ὅτι ἐγνώριζε πρό τῆς Συνόδου. Ἐπίσης ὁ π. Χρυσόστομος ἐδήλωσε ὅτι τοῦ εἶπε ὁ πρώην Κορινθίας ὅτι: «Προσπαθῶ νά πείσω τόν π. Εὐγένιο νά πᾶμε στήν Ἀμερική, ἀλλ’ αὐτός ἀντιδρᾶ. Ἔφθασα δέ στό σημεῖο νά χρησιμοποιήσω ψευδῶς τήν πληροφορία ὅτι εὑρῆκα τό φάρμακο τοῦ ζαχάρου». Ἐπίσης ὁ π. Εὐγένιος ρητῶς ἀπεφαίνετο ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά μεταβῶμεν εἰς Ἀμερικήν πρίν ἤ ἀποστείλωμεν τό Πιστεύω μας καί τήν ἱστορίαν τοῦ Ἀγῶνός μας ἐγγράφως καί ἐάν μᾶς ἀπαντήσουν ὅτι δέχονται τό πιστεύω μας τότε νά πᾶμε. Ἐπίσης τήν προηγουμένην τῆς ἀναχωρήσεως δι’ Ἀμερικήν ὁ π. Χρυσόστομος ἐλειτούργησεν εἰς Μοσχάτον καί ἤκουσε χαρακτηριστικῶς παρά τοῦ π. Εὐγενίου λέγοντος πρός τόν Κορινθίας: «Εἶμαι ἄρρωστος. Δέν εἶμαι ἐγώ γιά ταξείδια ἅγιε Κορινθίας», τήν δέ λειτουργίαν μετά βίας τήν ἔβγαλε. Ἐφαίνετο πράγματι πολύ ἄρρωστος. Ἐλευθ. Γκουτζίδης: Ὁ π. Εὐγένιος φρονῶ ὅτι ἔπεσε θῦμα Καλλιοπίου Παντελεήμονος καί Βίκτωρος. Τοῦτο δέ τόν ἐπηρέασε ἀποφασιστικά εἰς τήν ὐγείαν του καί τόν ὡδήγησε εἰς τήν παραίτησιν. Σεβ. Κιτίου: Πιστεύω ὅτι εἶχε τύψεις. Ποῦ ὀφείλεται ὅμως δέν ξέρω. Μετά ἀπό συζήτησιν ὁ ἅγιος Κιτίου λέγει: «Φρονῶ ὅτι πρέπει νά γίνη σοβαρά μελέτη ἐπί τοῦ ἐν λόγῳ θέματος». Σεβ. Μεσσηνίας: «‘Εγώ εἶπα ἐπάνω στό θέμα αὐτό, ὅτι πρέπει νά γίνη σοβαρά μελέτη». Σεβ. Ἀττικῆς: Πρέπει νά ληφθῆ ἀπόφασις ἐκ μέρους τῆς Συνόδου ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ διά νά λήξη. Σεβ. Κιτίου: Ἡ μελέτη θά τά βρῆ ὅλα. Σεβ. Ἀττικῆς: Νά ἀρχίση ἡ μελέτη ἀπό τίς χειροτονίες. Σεβ. Πειραιῶς: Δέν προσθέτω τίποτε ἄλλο. Νά γίνη μελέτη καί νά ληφθῆ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἐζητήσαμεν ἀναθεώρησιν τῆς πράξεως, ἐπίσης ὅτι εἰς τό ἔγγραφον τό ὁποῖον μᾶς ἀπέστειλαν μετά τήν ἀποκήρυξιν: «Καταπίπτει ἡ χειροθεσία καί ἐπανέρχεσθε εἰς τήν προτέραν κατάστασιν». Σεβ. Βρεσθένης: Εἶμαι εὐχαριστημένος ἀπό τίς ἐργασίες, ἀλλά πρέπει νά ἀποκατασταθῆ πλήρως τό κῦρος τῆς Ἐκκλησίας, μετά τό πέρασμα ἀπό τίς «Συμπληγάδες πέτρες» δηλαδή τούς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας. Σεβ. Φθιώτιδος: Μετά τήν ἀποκάλυψιν τῶν γεγονότων πρέπει νά τονίσωμεν ὅτι κακῶς ἔγινε ὅ,τι ἔγινε καί νά ζητήσουμε διά τῆς μελέτης τήν λύσιν τοῦ προβλήματος. Σεβ. Κοζάνης: Ἐδέχθημεν πλῆγμα. Τό πρόβλημα ὅμως εἶναι ὄχι εἰς τήν συνείδησιν ἡμῶν, διότι ἡμεῖς τό ἐδέχθιημεν ὑπό ἐκείνας τάς προϋποθέσεις, ἀλλά εἰς τό πῶς θά φανῆ τοῦτο εἰς τρίτους, ἵνα μή πολεμῆται ἡ Ἐκκλησία. Τήν Ρωσικήν Σύνοδον βάσει τῆς ἀποφάσεώς της τήν χαρακτηρίζει ὄχι μόνον τό ἀθεολόγητον, ἀλλά καί τό ἀπαίδευτον. π. Παῦλος: ‘Η Ἐκκλησία ἔχει τήν δύναμι νά θεραπεύση τά πάντα. π. Χρυσόστομος: Πιστεύω πώς ὅ,τι ἐγένετο ἐγένετο ὑπό τούς ὅρους ὅτι οἱ Ρῶσοι ὠρθοδόξησαν καί ὄτι ἡ χειροθεσία δέν καθάπτεται τῆς Ἀρχιερωσύνης των. Εἰς τήν συνείδησιν ὅλων καί τῆς Ἐξαρχίας καί τῶν λοιπῶν Ἀρχιερέων, πιστεύω ὅτι δέν ὑπῆρχε ἡ παραμικρά ἀμφιβολία περί δογματικῆς ὑποστάσεως τοῦ μυστηρίου. Ἀντιθέτως ἡ συνείδησις ὅλων τούς διεβεβαίωνε ὅτι καί ἡ Ὀρθοδοξία μεταδίδεται καί ἠ ἑνότης καλλιεργεῖται. Διά τῆς Ὁμολογίας πού ἐδόθη διά τῆς «Ἐκθέσεως» εἰς τήν Σύνοδον τῶν Ρώσων ἐπιστεύετο ὅτι διεδόθη ἠ Ὀρθοδοξία εἰς ὅλον τόν κόσμον. Ἐπίσης πιστεύω ὅτι οἱ Ἀρχιερεῖς δεχθέντες τήν χειροθεσίαν οὐδέποτε εἰς τήν συνείδησίν των ἐξέλαβον αὐτήν ὡς χειροθεσίαν ἀφορῶσαν τούς σχισματικούς. Θεολ. Μηνᾶς Κοντογιάννης: Πιστεύω πώς δἐν μποροῦμε νά φθάσουμε στήν τελική λύσι. Διότι εἶναι μία πράξις, ἡ ὁποία εἶναι καταδικαστέα. Θεωρητικῶς μέν δύναται νά ἀντιμετωπισθῆ καί δικαιολογηθῆ, πρακτικῶς ὅμως, ἐφ’ ὅσον ἔγινεν ἡ πράξις (ἤτοι ἡ ἀνάγνωσις τῶν εὐχῶν τῆς χειροθεσίας) γιά μένα εἶναι ἕνα σοβαρόν πρόβλημα. Τό πρόσωπα ἔσφαλλον, ἡ Ἐκκλησία βεβαίως ὄχι. Ἐλευθ. Γκουτζίδης: Ἡ ὅλη ὐπόθεσις ἀποτελεῖ σαφῶς ἐπίθεσιν κατά τῆς Ἐκκλησίας. Δέν δυνάμεθα νά ἀμφισβητήσωμεν ὅτι ἡ πρᾶξις ἀποτελεῖ μῶμον κατά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Τοῦτο ὅμως δέν σημαίνει ὅτι ἔπληξε τήν Ἐκκλησία. Φρονῶ ὅτι ἡ μελέτη πρέπει νά ἀρχίση ἀπό τάς χειροτονίας τοῦ 1948 καί κατόπιν νά ἐξετασθῆ τό θέμα τῆς χειροθεσίας., ἤτοι νά ἀποκαλυφθοῦν τά σχέδια τῆς ληστρικῆς πράξεως καί προπάντων νά ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν οἱ ὅροι καί αἱ προοϋποθέσεις ὑφ’ ἅς ἐπραγματοποιήθη τόσον ἡ ἔνωσις μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ὡς καί ἡ χειροθεσία. Ἰδιαιτέρως πρέπει νά ἀναλυθῆ καί ἀποδειχθῆ ὅτι δέν ἔχει οὐδεμίαν σχέσιν ἠ χειροθεσία μετά τοῦ Η’ Κανόνος. Οὕτω ἀποκαλυπτομένης τῆς ληστρικῆς Πράξεως διά τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος θά παραμείνη διδάσκον τό σφάλμα τοῦ βεβιασμένου καί παρατύπου τῶν ἐνεργειῶν της. Εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν καθ’ ἤν ἐξέρχεται κοινωνία μιᾶς Ἐκκλησίας μεθ’ ἑτέρας δέν ἐπιτρέπεται βάσει τῆς διηνεκοῦς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας, χειροθεσία, ἔστω καί ἄν εἶναι σχισματικοί. Μετά ταῦτα ἡ Ι. Σύνοδος ὥρισεν ‘Επιτροπήν ἀποτελουμένην ἐκ τῶν: α) Σεβ. Μεσσηνίας κ. Γρηγορίου, β) Σεβ. Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου, γ) Ἀρχιμ. Χρυσοστόμου, 4) Διακόνου Νεοφύτου, 5) Θεολόγου κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, 6) Θεολόγου κ. Μηνᾶ Κοντογιάννη, διά τήν περαιτέρω μελέτην τοῦ θέματος καί τήν εἰσήγησιν αὐτοῦ εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον. Ἐπί τοῦ τρίτου θέματος «Θέσεις καί διατυπώσεις τοῦ Ἁγίου Κιτίου εἰς τά δημοσιεύματα αὐτοῦ κατά τά τελευταῖα ἔτη», ὁ Σεβασμιώτατος Κιτίου ἐδήλωσεν ἔλλειψιν προετοιμασίας καί ἐζήτησεν μετάθεσιν τῆς συζητήσεως ἐπί τοῦ θέματος διά τήν ἐπομένην συνεδρίασιν. Ἡ συνεδρίασις ἔληξεν τήν 18ην μ.μ. μέ τήν συνήθη προσευχήν. Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ +Ὁ Αθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΑ ΜΕΛΗ +Ὁ Κιτίου ‘Επιφάνιος +Ὁ Μεσσηνίας Γρηγόριος +Ὁ ‘Αττικῆς καί Μεγαρίδος Ματθαῖος +Ὀ Πειραιῶς καί Νήσων Νικόλαος +Ὀ Βρεσθένης Λάζαρος +Ὁ ‘Αργολίδος Παχώμιος +Ὁ Φθιώτιδος Θεοδόσιος +ὁ Σερβίων καί Κοζάνης Τίτος Διά τήν Ἀντιγραφήν ἐκ τοῦ Βιβλίου τῶν Πρακτικῶν Ο ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ +Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ

ΣΥΝΤΟΜΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΤΙΩΝ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΙΕΡΕΩΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΤΡΟΥ ΑΝΑΚΛΕΤΟΥ

ΣΥΝΤΟΜΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΤΙΩΝ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΙΕΡΕΩΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΤΡΟΥ ΑΝΑΚΛΕΤΟΥ ΠΟΘΕΝ ΕΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΟ ΔΗΘΕΝ ΣΚΑΝΔΑΛΟΝ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ, ΟΠΟΥ ΕΙΧΑ ΔΙΟΡΙΣΕΙ ΩΣ ΕΦΗΜΕΡΙΟΝ ΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΙΕΡΕΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΤΡΟ ΑΝΑΚΛΕΤΟ, ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ ΠΕΠΤΩΚΟΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΟΝΤΑ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΙΟΥΣΗ ΠΡΟΣΕΛΑΒΑΝ ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΩΣ ΠΡΩΗΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΝ. Ὁ πρώην ἱερέας μας Πέτρος Ἀνάκλετος, διαδίδει παντοῦ ὅτι τό «σκάνδαλον τῆς ἐνορίας τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα», τό ἐδημιούργησεν ἡ ἐλαχιστότης μου μέ τό νά τοῦ ἀπαγορεύσω νά κοινωνεῖ ἀδιακρίτως νηστεύοντας καί μή νηστεύοντας. Τό ἴδιο διαδίδει μέσω ΙΝΤΕΡΝΕΤ καί τό ἕτερον μέλος τῆς ἐκπεσούσης 4μελοῦς ὁμάδος, ὁ πεπτωκός καί πολλαπλά βλάσφημος ἐξ’Αὐστραλίας, φθάνων μάλιστα εἰς τό σημεῖον νά χαρακτηρίζει αὐτήν τήν ἀπαγόρευσιν ὡς περιέχουσαν τριάκοντα καί πλέον αἱρέσεις, ὡς Πελαγιανισμόν, Σαββατιανισμόν κλπ. Καί αὐτό βεβαίως ἀφοῦ ἐπεστράτευσεν ὅλην τήν σατανικήν μαεστρίαν τῆς παραχαράξεως, τῆς διαστρεβλώσεως καί τῆς αὐθαιρεσίας πού μπορεῖ νά διαθέτει ἕνας κοινός ἄνθρωπος. Ἀμφότεροι ὅμως ἀποφεύγουν νά ὁμιλήσουν διά τό πραγματικόν γεγονός, ἀπό τό ὁποῖον ἤρξατο, τό σκάνδαλον, ὄχι τῆς ἐνορίας τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, ἀλλά τοῦ ἰδίου καί τῶν παρασυράντων αυτόν 3 λαϊκῶν. Καί ἡ πραγματική αἰτία τῆς πτώσεώς του εἶναι ὅτι ὁ πρ. ἱερεύς Πέτρος, ἐνῶ ἐδήλωσεν, ἐνώπιον μάλιστα τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου, ὅτι θά ἀφήση ὅλας τάς κακάς συνηθείας τάς ὁποίας εἶχεν ἀποκτήσει εἰς τόν Παπισμόν, καί κατόπιν εἰς τήν ψευδοπαλαιοημερολογιτικήν ὁμάδα τοῦ Κολοράντο, ἤρχισε πολύ ἐνωρίς νά δεικνύει ἀσυνήθη ἀσέβειαν πρός τό μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας. Δέν ειχα σκοπόν νά ὁμιλήσω περί αὐτοῦ δημοσίως διά νά μήν τόν ἐκθέσω προσωπικά, ἀλλά τοῦτο ἐγένετο γνωστόν εἰς ἐμέ ἀπό τούς ἐνορίτας τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος, καί ἑπομένως ἦτο πράξις ἡ ὁποία ἔγινε δημοσίως καί ἡ ὁποία πρέπει δημοσίως νά στηλιτευθεῖ. Οἱ ἐνορῖτες λοιπόν τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος εἰς τόν Ἐφημέριόν τους, τό ὁποῖον μάλιστα περιέβαλον μέ πολλήν ἀγάπην καί τόν ἐβοήθησαν ὅσον ἠδύναντο, ἤρχισαν νά διακρίνουν κάποια ἀσυνήθη πράγματα, τά ὁποῖα τούς ἐδημιούργησαν ὑποψίας... Συγκεκριμένα παρετήρησαν, ὅτι ὅταν ὁ π. Πέτρος ἐπρόκειτο νά κοινωνήση τούς προσερχομένους πιστούς, μόλις κοινωνοῦσε τόν ἕναν εἰσήρχετο ἐντός τοῦ Ἀγίου Βήματος καί ἐπανήρχετο. Αὐτό τό ἐπανέλαβε πολλές φορές. Ηναγκάσθησαν, λοιπόν, νά μοῦ τό καταγγείλουν. Ὅταν τό ἐπληροφορήθην τόν ἐρώτησα παρόντος καί τοῦ Σεβ/ του Κένυας Ματθαίου τήν μίαν φοράν καί του Ἱερομονάχου π. Παντελεήμονος τοῦ ἐκ Κροατίας καταγομένου, ἄλλην φοράν: «Πάτερ Πέτρε, μοῦ ειπαν οἱ χριστιανοί στόν Ἅγιο Σπυρίδωνα ὅτι οταν κοινωνάς τούς χριστιανούς μπαίνεις στό Ἅγιο Βῆμα, κάτι κάμνεις καί ἐπανέρχεσαι. Αὐτό φαίνεται περίεργο εἰς αὐτούς καί μοῦ τό κατήγγειλαν». Καί ἡ ἀπάντησίς του ἦτο: «Α ναί, μπαίνω μέσα καί σκουπίζω τήν ἁγία λαβίδα». (Δέν θυμᾶμαι μήπως εἶπε ὅτι τήν πλένει...). Καί στήν ἐρώτησί μου: «Καί γιατί τό κάνεις αὐτό»: Μοῦ ἀπήντησε: «Γιά νά μή μεταδίδωνται τά μικρόβια» (καί ἄρχισε νά μοῦ ἀναπτύσσει θεωρίες τῶν γιατρῶν περί τοῦ πώς νά ἀποφεύγεται ἡ μετάδοσις τῶν μικροβίων). Καί ἐγώ ἀφοῦ «ἔπεσα ἀπό τά σύννεφα» μέ αὐτά πού ἄκουα, ἐν ἱερᾶ ἀγανακτήσει, διότι δέν περίμενα Κληρικός τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας νά σκέπτεται καί νά ἐνεργῆ τόσον ἀσεβῶς, τοῦ εῖπα: «Ξέρεις τί σημαίνει αὐτό π. Πέτρε, σημαίνει ἀσέβεια πρός τό μυστήριο, σημαίνει ἀπιστία, ἐν τέλει σημαίνει τήν καθαίρεσί σου, ἄν δέν μετανοήσης». Ἀπό τότε ἤρξατο ἡ κατηφόρα. Ἄρχισε νά κάμνη ὅ,τι ἦταν δυνατόν ... διά νά τόν διώξω. Πληροφορήθηκα ἐκ τῶν ὑστέρων ὅτι κατ’ αὐτήν τήν περίοδον ὑπέβαλε γραπτήν αἴτησιν εἰς τούς Φλωρινικούς τοῦ Χρυσοστόμου Κιούση, ἐνῶ στούς ἐνορίτας τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος καί ἐκτός ἐνορίας (εἰς τό Μενίδι) ἤρχισε νά διδάσκη ὅτι οἱ Κανόνες δέν ἐμποδίζουν σέ καμμιά περίπτωσι τήν προσέλευσιν τῶν χριστιανῶν εἰς τήν θείαν Κοινωνίαν. Ἔτσι εἰς ἀνδρόγυνο ἀστεφάνωτο πού ειχε κανόνα νά μή παίρνει οὔτε ἀντίδωρο, ἐκεῖνος τούς ειπε «δέν πειράζει ἐγώ μπορῶ νά σᾶς κοινωνήσω». Ἐπίσης σέ γυναῖκα πού ειχε τά καταμήνιά της τῆς εἶπε «δέν ειναι ἐμπόδιο αὐτό, μπορεῖς νά κοινωνήσεις». Καί ἐν τέλει ἐκτός νηστείας τόν φαγόντα τήν προτεραίαν κρέας τόν ἐκοινώνησε, ἐνῶ ἄλλον, ὁ ὁποῖος κατέλυσε εἰς πάντα τήν προτεραίαν (τῶν Ἀπόκρεω), τόν ἐκοινώνησε τήν ἑπομένην, ἤτοι τήν Καθαράν Δευτέραν, συνεπικουρούμενος δέ καί ὑπό τοῦ θεωρητικοῦ αὐτῆς τῆς βλασφήμου τακτικῆς Χρήστου Νούκα, ἤρχισε νά διδάσκη καί προφορικῶς καί διά φυλλαδίων ὅτι πρό τῆς θείας Κοινωνίας δέν ἐπιβάλλεται Νηστεία καί ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος Κήρυκος, πού ἐπιβάλλει τήν πρό τῆς θείας Κοινωνίας Νηστείαν καταργεῖ καί παραβιάζει τούς Κανόνας καί εἶναι αἱρετικός. Μάλιστα εἰς φυλλάδιον τό ὁποῖον ἄνευ τῆς ἐγκρίσεώς μου ἐκυκλοφόρησε μεταξύ τῶν ἐνοριτῶν, ὁ Χρῆστος Νούκας, ἐπεκαλέσθη τόν Θ΄ Αποστολικόν Κανόνα: "Πάντας τους εσιόντας εις την εκκλησίαν και των ιερών Γραφών ακούοντας, μη κοινωνούντας δε ευχής άμα τω λαώ, ή αποστρεφομένους την αγίαν μετάληψιν της ευχαριστίας κατά τινά αταξίαν, τούτους αποβλήτους γίνεσθαι της εκκλησίας, έως αν εξομολογησάμενοι και δείξαντες καρπούς μετανοίας και παρακαλέσαντες, τυχείν δυνηθώσι συγγνώμης...". Ὅταν ἀντελήφθην αὐτάς τά κινήσεις του τοῦ εἶπα νά διαβάση τό βιβλίον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου: «Περί τῆς νηστείας πρό τῆς θείας Κοινωνίας» καί νά ιδη καλύτερον τό νόημα αὐτοῦ τοῦ Κανόνος, καί ἡ ἀπάντησίς του ἦτο: «Μήπως αὐτά πού γράφει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας εἶναι σύμφωνα μέ τό Πηδάλιον;». Ἕτερος δέ τῆς παρέας του (ὁ Θεοχάρης) σέ μιά συζήτησι εἶπε: «Ἐγώ δέν θ’ ἀκούσω τί λέει ὁ Δεσπότης, ἀλλά θά ψάξω νά βρῶ τήν ἀλήθεια». Καί φαντάζομαι τί θά βρῆκε ἐκεῖ πού προσέφυγε .... Καί αὐτά μέν ὑποστηρίζει ὁ πρ. ἱερέας Πέτρος Ἀνάκλετο, μεταθέτοντας τό θέμα οχι εἰς τήν πραγματικήν του βάσιν. Ἄν καί τό θέμα τῆς καταργήσεως τῆς Νηστείας πρό τῆς θείας Κοινωνίας εἶναι πολύ σοβαρόν, ὅμως δέν ηδύνατο ἐπ’ οὐδενί νά διακιολογήση τήν προσφυγήν του εἰς τούς Φλωρινικούς τοῦ Χρυσοστόμου Κιούση, χωρίς μάλιστα νά τό συζητήση καθόλου μέ τόν Ἐπίσκοπόν του. Διά τοῦτο ἡ αἰτία τῆς πτώσεώς του πρέπει νά ἀναζητηθῆ κάπου ἀλλοῦ. Ειναι εἰς τήν ἄρνησιν καί τήν προδοσίαν τῆς Ὁμολογίας, τήν ὁποίαν ὁ ἴδιος ἐλευθέρως καί ὡς ἔδειχνε συνειδητά, ἀπεδέχθη ὅταν ἐγινε δεκτός εἰς τήν Ἐκκλησίαν, καί δή κατά τήν συνεδρίασιν τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου. Ἀλλά περί αὐτοῦ θά ἐπανέλθωμεν.

ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ Διά τήν ιστορία καί μόνον καί πρός ενημέρωσιν των ενδιαφερομένων αναφέρω οτι πρό τριών ετών ομάδα φοιτητων κρυπτοχριστιανών τού Πανεπιστημίου Τραπεζούντος, ισως καί αλλοι πού δέν τούς γνωρίζω, εζήτησαν από τόν Βαρθολομαίο νά διαθέσει ιερείς η καί ο ιδιος νά μεταβή διά νά βαπτίσουν τούς εκατοντάδες κρυπτοχριστιανούς στόν Πόντο καί νά τούς βοηθήσουν νά ΅βγούν στήν επιφάνεια΅. Καί επειδή ο Βαρθολομαίος τούς απήντησε οτι ΅Δέν χρειάζεται, μείνατε ως εισθε, τό ιδιο ειμαστε΅, ζήτησαν καί από τό Πατριαρχείο Μόσχας τό οποίον τελικά εστειλεν εναν Επίσκοπο καί κάποιους ιερείς, αποβλέποντας μάλλον στά πολιτικά ωφέλη καί οι οποίοι ομως τελικά επέστρεψαν απρακτοι. Τελικά οι φοιτηταί απευθύνθηκαν εις τήν Γνησίαν Ορθόδοξον Εκκλησίαν, μέ ιμέιλ, καί εζήτησαν νά μεταβώμεν εμείς εκεί, διά νά τούς βαπτίσωμεν καί τούς χειροτονήσωμεν ιερείς, η νά ελθουν κάποιοι εδώ στήν Ελλάδα νά βαπτισθούν καί χειροτονηθούν καί νά βαπτίσουν καί τούς υπολοίπους. Καί ενώ εστείλαμεν καί λαικούς εκπροσώπους μας εις Τραπεζούντα διά νά ομιλήσουν μέ εξέχοντες Κρυπτοχριστιανούς καί ετοιμαζώμεθα καί οργανώναμεν τήν περαιτέρω εκεί ιεραποστολήν, επληροφορήθημεν από τά Μ.Μ.Ε. οτι ο Βαρθολομαίος εζήτησε από τήν Τουρκική Κυβέρνησι νά τού επιτρέψη νά λειτουργήση εις Παναγία Σουμελά στόν Πόντο. Ειναι φανερόν οτι τό σχέδιον της εις Ποντον ιεραποστολής δέν εμεινε μυστικόν, διότι εις προσπάθειάν μου νά ευρω μεταφραστήν, τό εκμυστηρεύθην εις πρόσωπον πολύ γνωστόν τού Βαρθολομαίου, μέ τό οποίον ειχα συχνή επικοινωνία μέσω διαδικτύου,αφού μάλιστα εξεδηλώνετο καί ως δηθεν αντιοικουμενιστής, οπότε .... εσπευσεν ο Βαρθολομαίος νά ... προλάβη. Μάλιστα, επειδή εκείνη τήν εποχή προέκυψε καί η προσπάθεια Συλλόγου από Αμερική νά ΅λειτουργηθη΅ η Αγία Σοφία Κων - λεως, ο Βαρθολομαίος ειχεν απειλήση οτι οποιος Κληρικός τολμήση νά λειτουργήση σέ Ναούς της δικής του δικαιοδοσίας χωρίς τήν εγκρισίν του θά τόν καθαιρέση. Τό αποτέλεσμα ητο οτι τήν πρώτη χρονιά που "λειτούργησε" στόν Πόντο (Παναγία Σουμελά) "μάζεψε" εκεί χιλιάδες Ποντίους, οι οποίοι ακολουθούν τό παλαιόν ημερολόγιον, καί τούς παρεπλάνησε οτι τό ιδιο ειναι νά εορτάζουν καί μέ τό νέο, παρουσιαζόμενος μάλιστα ως η κορυφή της Ορθοδοξίας ενώ ειναι ο ηγέτης της Πανθρησκείας τού αντιχρίστου. Αξίζει νά σημειωθη οτι εις αντάλλαγμα πού τού επέτρεψαν νά λειτουργήση εκεί, συμμετέσχε καί συμππροσευχήθηκε εις τό Ραμαζάνι των Τούρκων τήν προτεραίαν νομίζω ημέραν, καί προσέφερε μάλιστα καί τό Κοράνιον ως δωρον «ευλογίαν» εις τόν Μουφτην, οπως βλέπομεν στίς φωτογραφίες. Ισως κάθε χρόνο πού "λειτουργεί" στήν Παναγία Σουμελά στόν Πόντο τήν προτεραίαν αντί τού εσπερινού της Κοιμήσεως πηγαίνει εις τό Ραμαζάνι των Τούρκων διά νά συμπροσευχηθη εις δόξαν της πανθρησκείας τού αντιχρίστου.

ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ ... ΛΟΓΟΣ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ... ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΩΣΗΦ ΒΡΥΕΝΝΙΟΝ

Τα αιτια της πτωσεως της Κωνσταντινουπολεως, κατά τον Ιωσήφ τον Βρυέννιον Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου Η πτώση της Κωνσταντινουπόλεως την 29η Μαΐου του 1453 ήταν το αποκορύφωμα της φθίνουσας δόξας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του λεγομένου Βυζαντίου. Γύρω από τα αίτια της πτώσης αυτής εγράφησαν πολλά, τα οποία παρουσιάζουν την κατάσταση στην οποία βρισκόταν τότε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία-Βυζάντιο, αφού είχε χαθή όλη η Μικρά Ασία, η Ανατολική Θράκη και είχε μείνει μόνον η Κωνσταντινούπολη και τα περίχωρά της. Οι κατά καιρούς εχθροί είχαν προξενήσει μεγάλη ζημία, με αποκορύφωμα και τελειωτικό κτύπημα την κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους, κατά την Δ Σταυροφορία την 13η Απριλίου του έτους 1204. Η μετά από λίγα χρόνια (1261) ανακατάληψή της και ελευθέρωσή της δεν προσέφερε ουσιαστικά πράγματα, διότι ήδη η Πόλη είχε καταστραφή και λεηλατηθή ολοσχερώς. Πέρα από τα πολιτικά και κοινωνικά αίτια που συνετέλεσαν στην πτώση της Κωνσταντινουπόλεως πρέπει να σημειωθούν ιδιαιτέρως τα πνευματικά αίτια στα οποία συνήθως δεν δίνουμε μεγάλη σημασία. Άλλωστε κατά την ορθόδοξη θεολογία ο Θεός διευθύνει τον κόσμο με τις άκτιστες ενεργειές Του, και η προσωπική Του επέμβαση εκδηλώνεται με την ευδοκία Του, την μακροθυμία Του, την παραχώρηση των ποικίλων πειρασμών κλπ. Σε αυτά τα πνευματικά αίτια αναφέρεται ο μοναχός Ιωσήφ Βρυέννιος, διδάσκαλος του γένους και ομολογητής της πίστεως, που έζησε στις τελευταίες στιγμές της ζωής της Βασιλεύουσας και άκουγε τον ρόγχο του θανάτου της. Ο Ιωσήφ Βρυέννιος, διδάσκαλος του αγίου Μάρκου του Ευγενικού, σύμφωνα με μελέτη του αειμνήστου Καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών Νικολάου Τωμαδάκη, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το 1350 μ.Χ., εκάρη μοναχός στην Μονή Στουδίου, υπήρξε ασκητής με πατερικό φρόνημα, ανεδείχθηκε μεγάλος λόγιος και διδάσκαλος του γένους, τον οποίον συμβουλεύονταν οι Αυτοκράτορες και οι Πατριάρχες, και αποστελλόταν από τον Αυτοκράτορα σε διάφορες κρίσιμες αποστολές, όπως την Κύπρο και την Κρήτη, ομιλούσε κατά τις επίσημες ημέρες στο Παλάτι, συμμετείχε στις προετοιμασίες για την συζήτηση των Ορθοδόξων με τους Λατίνους, για την «ένωση των Εκκλησιών» και κοιμήθηκε περί το 1431, περίπου είκοσι δύο (22) χρόνια πριν την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Όπως γράφει ο Αρχιμ. Ειρηναίος Δεληδήμος, στην εισαγωγή των έργων του που εξεδόθησαν από τον εκδοτικό οίκο Βασιλείου Ρηγόπουλου, «ο Ιωσήφ Βρυέννιος κατά τα έτη 1401-1431 ανεγνωρίζετο ως ο κορυφαίος λόγιος εν Κωνσταντινουπόλει». Ο Ιωσήφ Βρυέννιος την Μ. Παρασκευή (14 Απριλίου) του έτους 1419, τριανταπέντε περίπου χρόνια πριν την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, εξεφώνησε ένα λόγο στο Παλάτι «επί παρουσία βασιλέων, και των εν τέλει, και συνελεύσει των εξαιρέτων του γένους ημών, και της βασιλίδος ταύτης των πόλεων», όπως χαρακτηριστικά γράφεται στην επικεφαλίδα. Όπως λέγει σε άλλα κείμενά του, στην Κωνσταντινούπολη την εποχή εκείνη ζούσαν περίπου 70.000 κάτοικοι και μάλιστα ο ίδιος έκανε έκκληση στους Κωνσταντινουπολίτας, χωρίς να υπάρχη ανταπόκριση, να συντελέσουν στην ανοικοδόμηση των τειχών της, εν όψει του μεγάλου κινδύνου. Όμως οι κάτοικοι, ιδιαιτέρως οι πλούσιοι, ασχολούμενοι με την αύξηση των ατομικών τους εσόδων, αδιαφορούσαν, με αποτέλεσμα η πόλη να ομοιάζη, όπως λέγει, με «σεσαθρωμένον» πλοίον που ήταν έτοιμο να βυθισθή. Στον λόγο του αυτόν που αναφερόμαστε, ο διακεκριμένος αυτός λόγιος μοναχός, ομιλώντας μπροστά στους επισήμους άρχοντες της Κωνσταντινουπόλεως, εξέθεσε ανάγλυφα και παραστατικά τα πνευματικά αίτια της επερχομένης πτώσεως της Βασιλευούσης. Και είναι σημαντική αυτή η μαρτυρία γιατί προέρχεται από έναν λόγιο μοναχό και ασκητή, με ήθος, παιδεία και πατερικό φρόνημα, τον οποίον σέβονταν οι πάντες την εποχή εκείνη και ο οποίος έζησε στα χρόνια εκείνα που οι κάτοικοι έβλεπαν τον επερχόμενο όλεθρο. Το περιεχόμενο του λόγου αυτού αναλύεται στην επικεφαλίδα: «δια το πωλείσθαι καθ’ εκάστην το του Χριστού σώμα και αίμα παρά των ούτω λεγομένων πνευματικών, και αγοράζεσθαι παρ’ ημών, οίμοι! το ημέτερον γένος αφανισμώ παραδίδοται και Ισμαηλίταις περιπίπτει». Δηλαδή, το γένος αφανίζεται και πέφτει στους Ισμαηλίτες – Μωαμεθανούς, διότι πωλείται το σώμα και το αίμα του Χριστού από τους λεγομένους πνευματικούς και αγοράζεται από τους Χριστιανούς. Στην αρχή του λόγου του ο Ιωσήφ Βρυέννιος εκφράζει την οδύνη του, αφού το γένος περιστοιχίζεται από δεινά, τα οποία, όπως λέγει, «δάκνει μου την καρδίαν, συγχεί τον νουν και οδυνά την ψυχήν». Κάνει λόγο για την «ολόσωμον πληγήν» και την «νόσον καθολικήν». Το γένος έχει περιπέσει σε ποικίλα πάθη και αμαρτίες. Όλοι οι Χριστιανοί έγιναν «υπερήφανοι, αλαζόνες, φιλάργυροι, φίλαυτοι, αχάριστοι, απειθείς, λιποτάκται, ανόσιοι, αμετανόητοι, αδιάλλακτοι». Έγιναν οι άρχοντες κοινωνοί ανόμων, οι υπεύθυνοι άρπαγες, οι κριτές δωρολήπτες, οι μεσίτες ψευδείς, οι νεώτεροι ακόλαστοι, οι γηράσαντες μεθυσμένοι, οι αστοί εμπαίκτες, οι χωρικοί άλαλοι, «και οι πάντες αχρείοι». Συγχρόνως με την γενική κατάπτωση των ανθρώπων χάθηκε «ευλαβής από της γης, εξέλιπε στοχαστής, ουχ εύρηται φρόνιμος». Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον επέπεσαν εκ δυσμών και εξ ανατολών διάφοροι εχθροί και λυμαίνονται την αυτοκρατορία. Στην συνέχεια αναφέρεται στο μεγαλύτερο αμάρτημα που έγινε στην ιστορία, δηλαδή την προδοσία του Ιούδα, η οποία συνίσταται στο «πωληθήναι τιμής και αγορασθήναι τον Κύριον», δηλαδή ο Ιούδας επώλησε τον Κύριο, τον Οποίον αγόρασαν οι Εβραίοι. Αυτό το ανοσιούργημα, όπως λέγει, γίνεται στις ημέρες μας, αφού οι πολλοί από τους λεγομένους πνευματικούς πωλούν τον Κύριο και «αγοράζει δε πας ο έχων αργύριον και βουλόμενος». Προφανώς πρόκειται για το ότι οι λεγόμενοι πνευματικοί χορηγούσαν άφεση αμαρτιών με την λήψη χρημάτων. Αλλά και πολλοί από τους ιερείς ασελγούν εν επιγνώσει, αφού και αυτοί διακατέχονται από αυτά τα πάθη και προσέρχονται να λειτουργούν στην σεβασμία Τράπεζα αναιδώς. Αναφέρεται διεξοδικώς στην κατάπτωση της Εκκλησίας, αφού οι ποιμένες έχουν απομακρυνθή από την διδασκαλία και τα όρια που είχαν θέσει οι Πατέρες. Αλλά και οι μοναχοί έχουν χάσει τον προορισμό τους και ασχολούνται με άλλα ζητήματα, αφού υπάρχουν μοναχοί «και τρία και πέντε, και επτά έχοντες αδελφάτα εκ διαφόρων αυτοίς αφεθέντα προσώπων». Ο όρος «αδελφάτο» σημαίνει «επιτροπεία διευθύνουσα αγαθοεργόν κατάστημα» (Δημητράκου) που ανήκει στους Δήμους. Με γενική έννοια αδελφάτο είναι «σύλλογος, σωματείο με ιδιαίτερα στενούς δεσμούς μεταξύ των μελών του» η ακόμη «επιτροπή με διαχειριστικά καθήκοντα σε φιλανθρωπικά ιδρύματα, ναούς, νοσοκομεία» (Μπαμπινιώτης). Στην περίπτωση αυτή με τον όρο αδελφάτα μάλλον εννοούνται μερίδια της Μονής που παραλαμβάνουν και κατέχουν και οι εκτός της Μονής ζώντες μοναχοί που τα εκμεταλλεύονται, οπότε ένας τέτοιος μοναχός μάλλον πρέπει να καλήται «ληστής» και η ενέργεια αυτή «τόκος εστι, και τόκου χείρον, ιεροκαπηλία λεγόμενον», διότι κρατεί τα αδελφάτα των πτωχευόντων μοναστηρίων ενέχυρα για τόκο. Πρόκειται για αλλοίωση του μοναχισμού, ο οποίος έχασε την ησυχαστική παράδοση και μεταβλήθηκε σε υλική εκμετάλλευση των μοναστηριών. Και αφού κάνει μεγάλη ανάλυση αυτής της καταστάσεως που παρατηρείται στους άρχοντες και τον λαό, τους Κληρικούς και τους μοναχούς, τους αστούς και τους χωρικούς, καταλήγει στον υπέροχο αυτόν και σημαντικό του λόγο σε μια ανακεφαλαίωση, στην οποία δίνει τις κατάλληλες συμβουλές για να αποφύγουν το κακό, το οποίο βλέπει καθαρά να έρχεται. Λέγει ότι βλέποντας πριν σαράντα χρόνια να ερημώνωνται οι πόλεις, να αφανίζωνται οι χώρες, να καίγωνται οι Εκκλησίες, να βεβηλώνωνται τα άγια και να δίδωνται τα ιερά σκεύη στα σκυλιά και «παν το ημέτερον γένος, δουλεία παραδιδόμενον και μαχαίρα», προσευχόταν στον Θεό να του αποκαλύψη για το που οφείλεται αυτή η εγκατάλειψη του λαού και «η τοσαύτη του Θεού αγανάκτησις καθ ?μ?ν». Και μετά από πολλές προσευχές βρήκε ποιό είναι το αίτιο και θέλει να το αποκαλύψη, την ημέρα αυτή, ενώπιον των Βασιλέων και των αρχόντων και όλου του λαού, γιατί φοβάται, μήπως τιμωρηθή αν σιωπήση. Και η αιτία της οργής του Θεού και της δικαίας Του αγανακτήσεως κατά των Ρωμαίων είναι «το πωλείσθαι καθ’ εκάστην το του Χριστού σώμα και αίμα, παρά των λεγομένων πνευματικών και αγοράζεσθαι προς υμών των χριστιανών». Διαμαρτύρεται για το γεγονός αυτό και επικαλείται ως μάρτυρες τον χορό των αγίων και των αγγέλων. Ζητά από τους άρχοντες τον Κλήρο και τον λαό να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στον Θεό για να γίνη «η του γένους ανάκλησις» και να είναι μαζί τους ο Θεός, γιατί διαφορετικά θα πάθουν χειρότερα από εκείνα που έπαθεν η παλαιά Ιερουσαλήμ, που κυριεύθηκε από τους εχθρούς. Σαφώς εδώ αναφέρεται στην πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, της νέας Ιερουσαλήμ. Ζητά από τους κατοίκους να μετανοήσουν, γιατί αν δεν γίνη αυτό, η καταστροφή θα είναι τόσο μεγάλη που όλα τα έθνη και οι μέλλουσες γενεές θα λένε σε παρόμοιες περιπτώσεις: «μη πάθοιμεν α οι Ρωμαίοι πεπόνθασιν». Εδώ πρέπει να παρατηρηθή ότι παραμονές της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως και της Αυτοκρατορίας οι κάτοικοί της δεν λέγονταν Βυζαντινοί –που ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τους Φράγκους– αλλά Ρωμαίοι. Δεν αρκείται, όμως, ο Ιωσήφ Βρυέννιος σε γενικές προτροπές για μετάνοια, αλλά την συγκεκριμενοποιεί και με αυτόν τον τρόπο αναλύει στην πραγματικότητα τι θα πη να πωλούν το σώμα και το αίμα του Χριστού, δηλαδή αναφέρεται στην ανάξια μετάληψη του σώματος και του αίματος του Χριστού, την τέλεση διαφόρων αμαρτιών από Κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς, τις οποίες δεν εξομολογούνται και την προδοσία της πίστεως. Με αυτούς τους τρόπους γίνεται ασέβεια στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία. Δίνει τέσσερεις συμβουλές και κατευθύνσεις μετανοίας. Η πρώτη είναι οι πνευματικοί να μη λαμβάνουν χρήματα από τους εξομολογουμένους. Η δεύτερη συμβουλή είναι να μη κρατούν οι Ιερείς ενέχυρα για τόκους, να μη λαμβάνη κάποιος μοναχός η μονάστρια τόκους, ούτε οι εκτός της Μονής να κρατούν αδελφάτα πάνω από δύο ο καθένας και μετά παρέλευση δέκα χρόνων, και να μη κοινωνή κανείς των αχράντων μυστηρίων από εκείνους που είναι τελώνες και άδικοι, αν δεν αποκαταστήση και επιστρέψη το αδίκημα. Η τρίτη συμβουλή είναι να μη κοινωνή κανείς από του σώματος και του αίματος του Χριστού, «της αμαρτίας έτι ενεργουμένης» –αν δεν έχη μετανοήσει και δεν ελευθερώθηκε από την αμαρτία– εκτός και εάν μετά την εξομολόγηση είναι βαριά ασθενής προς θάνατον. Και η τέταρτη συμβουλή είναι «μηδείς ιερέων τοις δυσσεβούσιν ιερεύσι συλλειτουργή (εννοεί τους λατίνους και λατινόφρονας) μηδέ τις των κοσμικών αυτούς εκδική». Και επειδή μερικοί ισχυρίζονταν ότι πριν αποθάνη κανείς θα έπρεπε να κοινωνήση χωρίς τις αναγκαίες προϋποθέσεις, ο Ιωσήφ Βρυέννιος λέγει ότι κανένας δεν πήγε στην Κόλαση, επειδή δεν πρόλαβε να κοινωνήση των Αχράντων Μυστηρίων, την τελευταία στιγμή –εννοείται αφού ζούσε σε μετάνοια μέσα στην Εκκλησία– αλλά μύριοι κολάσθηκαν «δια το αναξίως μεταλαβείν». Γι’ αυτό συνιστά στους Χριστιανούς να εξομολογούνται και να τηρούν τον χρόνο αποχής από την θεία Κοινωνία που θα επιβληθή από τον πνευματικό για την θεραπεία κάθε αμαρτήματος. Επίσης, μετά βεβαιότητος λέγει: «κρείσσων γαρ η αποχή τούτου μετ’ ευλαβείας και φόβου, ήπερ η μετάληψις μετά τόλμης και αναξιότητος, πίστευσον». Είναι σημαντικός αυτός ο λόγος του μεγάλου διδασκάλου του γένους μας πριν την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως που δείχνει ποιά είναι τα πνευματικά αίτια της πτώσεως της Βασιλευούσης των πόλεων και ποιά πρέπει να είναι η αληθινή ζωή των Κληρικών και Χριστιανών που θέλουν να είναι και να λέγωνται ορθόδοξοι Χριστιανοί. Τα διάφορα δεινά έχουν κυρίως και προ παντός πνευματικά αίτια, έστω κι αν δεν θέλουμε να τα εντοπίζουμε. Δεν πρέπει να παραμένουμε μόνον σε πολιτικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς παράγοντες, αλλά θα πρέπη να βλέπουμε και την πνευματική διάσταση του θέματος, αφού ο Θεός διευθύνει την ιστορία. Άλλωστε η χιλιόχρονη Ρωμαϊκή - Βυζαντινή Αυτοκρατορία διατηρήθηκε τόσα χρόνια, γιατί βίωνε την ορθόδοξη πίστη, αφού το πρότυπό της, κατά βάση, ήταν ο αγιασμός και η συμμετοχή στην δόξα του Θεού. Επίσης, από τον προφητικό και πατερικό αυτόν λόγο του Ιωσήφ Βρυεννίου φαίνεται ότι πρέπει να μάθουμε «πως δει εν οίκω Θεού αναστρέφεσθαι ήτις εστιν εκκλησία Θεού ζώντος, στύλος και έδραιωμα της αληθείας» (Α’ Τιμ. γ , 15). Αυτό αναφέρεται στον κατάλληλο τρόπο προσελεύσεως στα άγια Μυστήρια, στην προσπάθεια να τηρούμε τις εντολές του Χριστού στην καθημερινή μας ζωή, και στον αγώνα να διατηρούμε ανόθευτη την ορθόδοξη πίστη. Αυτοί οι λόγοι του Ιωσήφ Βρυεννίου αναφέρονται και σε μας, αφού τόσο στην εθνική, όσο και στην οικογενειακή και προσωπική μας ζωή, πρέπει να στηριζόμαστε σε πνευματικά θεμέλια. Τα χωρία «μακάριος ο λαός ου εστι βοηθός Κύριος ο Θεός αυτού» και «μακάριοι πάντες οι φοβούμενοι τον Κύριον» έχουν πνευματική εφαρμογή και συνιστούν τον λεγόμενο πνευματικό νόμο. Εάν ζούμε απρεπώς, τότε ο Θεός προς παιδαγωγία και από αγάπη επιτρέπει διάφορα δεινά για να μετανοήσουμε. Ο προφητικός λόγος του διδασκάλου του γένους μας Ιωσήφ Βρυεννίου είναι επίκαιρος.

ΠΕΡΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009 Περί εξομολογήσεως του Aγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου Βρίσκεται στα έργα του Ι. Δαμασκηνού, συγκεκριμένα στον 8ο τόμο των εκδόσεων Μερετάκη. Ο Άγιος προσπαθεί να απαντήσει στην ερώτηση που του υπεβλήθη, εάν άραγε επιτρέπεται σε μερικούς μοναχούς να εξομολογούν αμαρτίες, αν και δεν έχουν ιερωσύνη «επειδή ακούμε ότι η εξουσία να λύνουν και να δένουν δόθηκε μόνο στους ιερείς». Η εξομολόγηση, εξηγεί ο Άγιος Συμεών, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ομολογία χρεών, δηλαδή αναγνώριση των σφαλμάτων και της αφροσύνης, δηλαδή αποδοκιμασία της φτώχειας. Διότι κάθε πιστός βαρύνεται με χρέη προς τον Κύριο και Θεό του και αυτά πού πήρε από Αυτόν πρόκειται να του ζητηθούν μπροστά στο φοβερό και τρομερό δικαστήριο Του. Ποια χρέη; Είναι αναρίθμητα αλλά φτάνει να γνωρίζουμε το ότι με το θείο βάπτισμα γίναμε υιοί και κληρονόμοι Του, το ότι ενδυθήκαμε τον ίδιο τον Θεό, το ότι γίναμε μέλη του σώματος Του και ελάβαμε το Άγιο Πνεύμα που κατοικεί μέσα μας. Όποιος φυλάει τις εντολές του Κυρίου, φυλάγεται από αυτές και δεν χάνει τον πλούτο που του εμπιστεύθηκε ο Θεός. Που λοιπόν θα μπορέσουν αυτοί που τα πήραν και τα έχασαν να τα ξαναβρούν; Πραγματικά πουθενά, ουράνια γαρ εισί. Από εκείνο που κάποιος νικιέται, σ' αυτό και υποδουλώνεται. Αυτός που υποδουλώθηκε στον διάβολο και εξόργισε τον Κύριο και Θεό, δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με άλλο τρόπο, παρά μόνο με τη μεσιτεία κάποιου αγίου άνδρα και φίλου και δούλου του Χριστού και με την αποφυγή του κακού. Γι' αυτό πρώτα ας αποφύγουμε την αμαρτία. Το αξίωμα και η εξουσία του δεσμείν και λύειν, δόθηκε από τον Κύριο, στους 11 αποστόλους και οι άγιοι απόστολοι διαδοχικά μεταβίβασαν την εξουσία αυτή στους επισκόπους και μάλιστα μόνο σ' εκείνους οι οποίοι κατείχαν τους θρόνους τους . Αφότου όμως αυτοί που κατείχαν τους θρόνους των αποστόλων αποδείχτηκαν σαρκικοί και φιλήδονοι και φιλόδοξοι και εξώκειλαν σε αιρέσεις, τους εγκατέλειψε η θεία χάρη και αφαιρέθηκε από αυτούς η εξουσία αυτή, και όλα τα άλλα που οφείλουν να έχουν όσοι ιερουργούν. Ούτε το να είναι κάποιος ορθόδοξος αρκούσε! Διότι ορθόδοξος δεν είναι εκείνος που δεν εισάγει στην εκκλησία του θεού κάποια καινούρια διδασκαλία, αλλά εκείνος που έχει ζωή σύμφωνη με τον ορθό λόγο. «Ώστε και απλώς ούτω τή χειροτονία και τή ταύτης αξία το αφιέναι αμαρτίας από θεού δέδοται; Άπαγε! Ιερουργοίς γαρ και μόνοις αυτό συγκεχώρηται». Η εξουσία να συγχωρούν αμαρτίες δεν δόθηκε από τον Θεό έτσι γενικά στους χειροτονημένους και στην τάξη αυτών, αλλά παραχωρείται μόνο στους ιερουργούς. Και δεν δίνεται ούτε σε όλους αυτούς, γιατί σαν χορτάρι που είναι θα καούν, αλλά δίνεται μόνο σ' εκείνους οι οποίοι συγκαταλέγονται στη χορεία των μαθητών του Χριστού. Δίνεται σε όλους όσους τήρησαν τις εντολές του Θεού μέχρι το θάνατό τους. Έχασαν τα υπάρχοντά τους και τα μοίρασαν στους φτωχούς, ακολούθησαν τον Χριστό δείχνοντας υπομονή στις δοκιμασίες, έχασαν τις ψυχές τους στον κόσμο εξαιτίας της αγάπης του Θεού και τις βρήκαν στην αιώνια ζωή. «Ευρόντες δε τας εαυτών ψυχάς εν φωτί νοητώ εύρον αυτάς και ούτως εν τω φωτί τούτω είδον το απρόσιτον φώς, αυτόν τον θεόν, κατά το γεγραμμένον “εν τω φωτί σου οψώμεθα φώς”». Ο Χριστός το όντως φώς, ελθών και τους ζητούντας αυτόν συναντών με τρόπο που μόνο αυτός γνωρίζει, εαυτόν αυτοίς εχαρίσατο! [Αυτό είναι το ορθόδοξο πρόσωπο!] Αυτό σημαίνει να βρούμε την ψυχή μας, να δούμε τον Θεό και μέσα στο φώς Του να γίνουμε ανώτεροι της ορατής κτίσεως! Ας αναζητήσουμε άνδρες τέτοιους, μαθητές του Χριστού, και αν συμβεί να βρεθεί μπροστά μας, με πόνο καρδιάς και πολλά δάκρυα, ας παρακαλέσουμε τον Θεό για ορισμένες μέρες ν' ανοίξει τα μάτια της καρδιάς μας ώστε να τον αναγνωρίσουμε και να πάρουμε μέσω αυτού άφεση των αμαρτιών μας! Αμέθυστος OΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ : 8 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010 You might also like:

ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ (ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ ΓΟΧ)

ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ. Anonymous participant · · ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ Η ΑΙΡΕΣΗ (ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΑΝΤΙ-ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ) ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΚΑΙ ΒΓΑΖΕΙ ΟΣΟΥΣ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Η πρώτη και άμεση βλάβη της σωτηρίας των Χριστιανών από την αίρεση προέρχεται από το σχίσμα που δημιουργεί η αίρεση στο εκκλησιαστικό Σώμα του Χριστού. Το ότι η εισαγωγή και διδασκαλία αιρέσεως αποτελεί αρχή σχίσματος, είναι φανερόν ευκρινέστατα από τον 15ον ιερόν Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ο οποίος επαινεί όσους Χριστιανούς αποστούν (απομακρυνθούν) από την κοινωνία με αιρετικό επίσκοπο, ακόμη και προ μιας αποφάσεως Συνόδου κατά του επισκόπου τούτου. Ο ιερός αυτός Κανών διευκρινίζει ότι δεν είναι σχισματικοί όσοι Ορθόδοξοι διακόπτουν την (μυστηριακή και γενικώτερη) κοινωνία με τον Επίσκοπο, αν αυτός κηρύττει φανερώς αίρεση, αλλά είναι σχισματικός ο ψευδ-επίσκοπος εκείνος που εισάγει την αίρεση, οι δε αντιδρώντες εναντίον του, επαινούνται διότι πολεμούν το αιρετικό σχίσμα .Λεει δηλαδη ο κανονας αυτος , πως ειναι αξιεπαινοι οσοι αποχωριζονται απο αιρετικους «[...] Διότι κατηγόρησαν όχι Επισκόπους, αλλά ψευδ-επισκόπους και ψευδο-διδασκάλους, και δεν κατακομμάτιασαν την ένωση της Εκκλησίας με σχίσμα, αλλά μερίμνησαν να ελευθερώσουν την Εκκλησίαν από σχίσματα και διαμερισμούς» . Και ο Άγιος ο Θεόδωρος ο Στουδίτης επισημαίνει : «Δεν είμαστε αποσχιστές, θαυμαστέ, της Εκκλησίας του Θεού (ποτέ να μη το πάθουμε αυτό!) μολονότι με άλλους τρόπους είμαστε μέσα σε πολλές αμαρτίες· αλλά είμαστε ομόσωμοι με Αυτή και τρόφιμοί Της, μαζί με τα θεία δόγματα, και επιθυμούμε σφόδρα να φυλάττονται οι Κανόνες και οι διατυπώσεις Αυτής. Το να ταράζη και να αποσχίζεται κανείς από Αυτήν [την Εκκλησία] η οποία αληθώς δεν έχει καμμία κηλίδα η ρυτίδα όσον αφορά στην Πίστη και τους ορισμούς των Κανόνων απ’ αρχής του αιώνος και μέχρι τώρα, ανήκει σε εκείνους, που η πίστη τους έχει μέσα κάτι διάστροφο και η ζωή τους είναι σε αντίθεση με τους Κανόνες και τους θεσμούς [...] Γι’ αυτό γνώριζε ότι δεν είναι σχίσμα της Εκκλησίας [ο ζήλος μας] αλλά επικράτηση της αληθείας και υπεράσπιση των θείων νόμων· το αντίθετο, όπως ήδη είπες και εσυ, είναι διάσπαση της αληθείας και η παράλυση των Κανόνων [...]. Tό να μη έχη [η Εκκλησία] σπίλον η ρυτίδα [Εφεσ. 5, 27], για να το ξαναπούμε, νοείται έτσι, το ότι δεν αποδέχεται τα ασεβή δόγματα και τα εναντίον των Κανόνων εγχειρήματα». Ἔχουμε τήν Ὀρθοδοξία, τόν μεγάλο καί πολύτιμο αὐτό θησαυρόν. Ἔχουμε μαζί μας τὴν Χάριν τοῦ Θεοῦ, ὴ ὁποία, ἀρκεῖ νά τό θελήσωμε, θά μᾶς ἐνισχύση, θά μᾶς φωτίση καί θά μᾶς κάμη ἰσχυρούς. Οὗτοι ἐν ἀρμασι καί οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δέ ἐν ὸνόματι Κυρίου ἐπικαλεσόμεθα. Σαν αλλος Μαρκος Ευγενικος ο Αγιος Πατερας Ματθαιος κρατησε την αγια Μανα Ορθοδοξια και μας την παρεδωσε.Να την κρατησουμε μεχρις εσχατων για να σωσουμε τις πολυτιμες ψυχες μας. Ἄς ἀγωνισθῶμεν λοιπόν ὑπέρ τῆς Ἀληθείας καί Κύριος ὁ Θεός δέν θά μᾶς ἐγκαταλείψη, ἀλλά θά πολεμήση ὑπέρ ἡμῶν. ΑΜΗΝ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΕΦΕΣΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ Τα παρακάτω λόγια ειπώθηκαν από τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό τότε που ο Πάπας τον απειλούσε πως θα τον καθαιρέσει και θα τον καταδικάσει <<Αι Άγιαι Σύνοδοι και Θεοφόροι Πατέρες πρώτον κατεδίκαζον την αίρεσιν και την πλάνην και κακοδοξίαν, και κατόπιν τους διδάσκοντας ταύτην και εμμένοντας σε αυτην αμεταπείστως. Λοιπόν και εσείς για να με καταδικάσετε .οφείλετε πρώτον να καταδικάσητε και αποδείξητε την πλάνην ή κακοδοξίαν της διδασκαλίας μου και του φρονήματός μου. Αλλ' εφ' όσον και το φρόνημα το δικό μου είναι το φρόνημα της Ορθοδοξίας, και η διδασκαλία μου είναι κατά πάντα σύμφωνος προς τας παραδόσεις και την διδασκαλίαν των αγίων Πατέρων, πως εγώ ειμαι καταδίκης άξιος;>>. ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ''Είναι καλύτερο,να διώκωμαι εις τα φαράγγια και τα βουνά και εις τα πελάγη και να είμαι μαζί με την αλήθεια, παρά να έχω δόξα μεγάλη και ευημερία και να ζω μέσα στο ψεύδος. Διότι, όταν έχω μαζί μου την αλήθεια, έχω τα πάντα. Όταν όμως έχω το ψεύδος, δεν έχω ούτε τον ευατόν μου... Εκείνος που έχει την αλήθεια είναι αγέραστος και αμάραντος, έχει ζήλον πιο θερμόν από τον ήλιον, και ο λόγος του είναι πιο κοφτερός από το ξίφος, ο δε βίος του είναι πιο ελαφρύς και από τον αετό...''. ''Μεγάλο αγαθό είναι το να ελεεί κάποιος τους φτωχούς.Αλλά τίποτε δεν είναι τόσο μεγάλο, όσο το να απαλλάσσει κάποιον από την πλάνη''. Ο ΛΟΓΟΣ ΕΛΕΧΘΗ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΝ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΝ ''Μη μου πης εκείνο τον λόγο ο οποίος είναι γεμάτος αναλγησία (έλλειψι πόνου δια τον πλησίον), ότι δηλ. τι με ενδιαφέρει εμένα; Εγώ μεριμνώ δια τα δικά μου. Διότι τότε προπάντων θα μεριμνήσης δια τα δικά σου, όταν τα δικά σου ζητάς εις το συμφέρον του πλησίον''. ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ''Ότε περί πίστεως ο λόγος, δεν είναι δυνατόν να πούμε εγώ ποιος είμαι, Ιερεύς, άρχων, στρατιώτης, γεωργός, πένης και επομένως καμμία φροντίδα δεν έχω για τα θέματα αυτά. Οι λίγοι θα φωνάξουν και εσύ θα μείνης σιωπηλός και χωρίς φροντίδα; Τι θα κάνουμε λοιπόν; Θα ακολουθήσουμε το πλήθος που σιωπάς Όχι, διότι ''Εις ευδοκιμών εις το Θείον, προτιμότερος υπέρ μυριάδας αυθαδεία συμνυνομένους. Αλλά εσύ μεν προτίμησε εάν νομίζης αντί του σωζομένου Νώε, το πλήθος που κατεποντίσθη μέσα εις τα ύδατα. Εις εμένα όμως συγχώρησον να τρέξω να εισέλθω μαζί με τους ολίγους εις την Κιβωτόν''. «Διό ὑπομιμνήσκω ὡς ἐλάχιστος ἀδελφός καί τέκνον, μή σιγήσωμεν, ἵνα μή κραυγή Σοδόμων γενώμεθα΄ μή φεισώμεθα τῶν κάτω, ἵνα μή ἀπολέσωμεν τά ἄνω΄ μή θῶμεν σκάνδαλον τῆ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἥτις ἐστίν καί ἐν τρισίν Ορθοδόξοις ὁριζομένη κατά τούς ἁγίους΄ ἵνα μή τῆ ἀποφάσει τοῦ Κυρίου καταδικασθῶμεν. » (Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου PG 99, 1049 B). ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΙΩΗΛ ''Κηρύξατε ταύτα εν τοις έθνεσιν, αγιάσατε πόλεμον, εξεγείρατε τους μαχητάς. Προσαγάγετε και αναβαίνετε. Πάντες άνδρες πολεμισταί... συναθροίζεσθε και εισπορεύεσθε... ο πραύς έστω μαχητής'' διότι ''κρείσσων επαινετός πόλεμος , απο ειρήνη που χωριζει απο τον Θεο''. ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ''Εαν ακομα και πολυ ολίγοι διαμείνουν στην Ορθοδοξία και στην ευσεβεια, αυτοι ειναι η Εκκλησία και το κύρος και η προστασία των Εκκλησιαστικών θεσμών σε αυτους υπαρχει''. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΧΟΛΑΡΙΟΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ (ΠΡΩΤΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΙΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ) «Άθλιοι Ρωμαίοι, εις τί επλανήθητε, και απεμακρύνατε εκ της ελπίδος του Θεού, και ηλπίσατε εις την δύναμιν των Φράγκων, και συν τη πόλει, εν η μέλλει φθαρήναι, εχάσατε και την ευσέβειάν σας. Ιλεώς μοι, Κύριε. Μαρτύρομαι ενώπιόν σου ότι αθώος ειμί του τοιούτο πταίσματος. Γινώσκετε, άθλιοι πολίται, τί ποιήτε ; Και συν τω αιχμαλωτισμώ, ος μέλλει γενέσθαι εις υμάς, εχάσατε και το πατροπαράδοτον, και ομολογήσατε την ασέβειαν ; Ουαί υμίν εν τω κρίνεσθαι». ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ''Έχουν καταφρονηθεί τα δόγματα των Πατέρων. Καταπατούνται οι αποστολικές παραδόσεις. Εφευρέματα νεωτεριστών εισέρχονται εις την Εκκλησία. Τεχνολογούν και δεν Θεολογούν οι άνθρωποι.. ΗΛΙΑΣ ΜΗΝΙΑΤΗΣ «Εως πότε Πανακήρατε Κόρη, το τρισάθλιο γένος των Ελλήνων έχει να ευρίσκεται εις τα δεσμά μιας ανυπόφορης δουλειας; Εως πότε να του πατή τον ευγενικόν λαιμόν ο βάρβαρος Θραξ; Εως πότε έχουσι να βασιλεύωνται από ήμισο φεγγάρι οι χώρες εκείνες εις τας οποίας ανέτειλεν εις ανθρώπινην μορφήν από την Ηγιασμένη σου γαστέρα ο μυστικός της Δικαιοσύνης Ηλιος; Αχ, Παρθένε, ενθυμήσου πως εις την Ελλάδα πρότερον παρά εις άλλον τόπον έλαμψεν το ζωηφόρον φως της αληθινής Πιστεως». ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΑΘ ΕΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΥΡΑ ΚΑΙ ΚΑΘ ΟΤΙ ΑΚΥΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΧΑΡΙΤΩΤΑ Οι αιρετικοί δεν έχουν «αποστολική διαδοχή». Πολλοί σύγχρονοι οικουμενιστές, υπερασπιστές του κύρους των αιρετικών μυστηρίων, επικαλούνται την των αιρετικών «αποστολική διαδοχή», δηλαδή την αδιάσπαστη σειρά χειροτονιών η οποία κατέρχεται από την αποστολική εποχή μέχρι την χειροτονία των συγχρόνων μας αιρετικών Επισκόπων στους τόπους των δικαιοδοσιών των αιρετικών· όμως οι Άγιοι Πατέρες είναι σαφείς για την έλλειψη χάριτος σε όσους δεν ευρίσκονται σε ζωντανή κοινωνία με το Σώμα του Χριστού. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ομιλώντας περί του Μεγάλου Αθανασίου και της αναδείξεώς του στο Θρόνο της Αποστολικής Εκκλησίας Αλεξανδρείας, ως διαδόχου του Αποστόλου Μάρκου, διευκρινίζει, ότι σημασία για την αποστολική διαδοχή έχει η διαδοχή και εξακολούθηση της αποστολικής Πίστεως και όχι η διαδοχή του θρόνου καθ’ εαυτόν, άνευ της Ορθής Πίστεως. Λέγει επί λέξει· «Ό,τι είναι ομόγνωμο είναι και ομόθρονο· ότι είναι αντίδοξο [δηλ. της αντιθέτου δόξης, πίστεως] είναι και αντίθρονο [του αντιθέτου θρόνου]· και η μεν [η διαδοχή στον θρόνο] έχει το όνομα της διαδοχής, αλλά η δε [η διαδοχή στην ευσέβεια] έχει την αλήθεια της διαδοχής. Διότι δεν είναι διάδοχος αυτός που έχει αντίθετη δόξα [πίστη], αλλ’ αυτός που έχει την ίδια πίστη. Αν κάποιος δεν παραδέχεται διάδοχο με αυτόν τον τρόπο, τότε [είναι] σαν να λέγη την νόσο διάδοχο της υγείας, και τη ζάλη της γαλήνης και την τρέλλα της συνέσεως».