ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Β΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως, ὁ Προοιμιακός, καὶ τὸ α’ Κάθισμα τοῦ Ψαλτηρίου. Εἰς τό• Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους ι΄, καὶ ψάλλομεν στ΄ Στιχηρὰ Ἀναστάσιμα. Ἦχος α΄. Τὰς ἑσπερινὰς ἡμῶν εὐχάς, πρόσδεξαι Ἅγιε Κύριε, καὶ παράσχου ἡμῖν, ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ὅτι μόνος εἶ ὁ δείξας, ἐν κόσμῳ τὴν ἀνάστασιν. Κυκλώσατε λαοὶ Σιών, καὶ περιλάβετε αὐτήν, καὶ δότε δόξαν ἐν αὐτῇ, τῷ ἀναστάντι ἐκ νεκρῶν• ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ λυτρωσάμενος ἡμᾶς, ἐκ τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Δεῦτε λαοὶ ὑμνήσωμεν, καὶ προσκυνήσωμεν Χριστόν, δοξάζοντες αὐτοῦ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν• ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἐκ τῆς πλάνης τοῦ ἐχθροῦ, τὸν κόσμον λυτρωσάμενος. Ἕτερα Στιχηρά, Ἀνατολικά. Εὐφράνθητε οὐρανοί, σαλπίσατε τὰ θεμέλια τῆς γῆς, βοήσατε τὰ ὄρη εὐφροσύνην• ἰδοὺ γὰρ ὁ Ἐμμανουὴλ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, τῷ Σταυρῷ προσήλωσε, καὶ ζωὴν ὁ διδούς, θάνατον ἐνέκρωσε, τὸν Ἀδὰμ ἀναστήσας, ὡς φιλάνθρωπος. Τὸν σαρκὶ ἑκουσίως σταυρωθέντα δι’ ἡμᾶς, παθόντα καὶ ταφέντα, καὶ ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν, ὑμνήσωμεν λέγοντες• Στήριξον ὀρθοδοξίᾳ τὴν Ἐκκλησίαν σου Χριστέ, καὶ εἰρήνευσον τὴν ζωὴν ἡμῶν, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος. Τῷ ζωοδόχῳ σου τάφῳ, παρεστῶτες οἱ ἀνάξιοι, δοξολογίαν προσφέρομεν τῇ ἀφάτῳ σου εὐσπλαγχνίᾳ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν• ὅτι Σταυρὸν κατεδέξω, καὶ θάνατον Ἀναμάρτητε, ἵνα τῷ κόσμῳ δωρήσῃ τὴν ἀνάστασιν, ὡς φιλάνθρωπος. Καὶ τῶν Ὁσίων δ΄. Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι. Μοναστῶν τὰ συστήματα, καὶ Μιγάδων ἀθροίσθητε, καὶ λαμπρὰν πανήγυριν συγκροτήσατε• ἰδοὺ γὰρ πάντας ἐκάλεσαν, ἡμᾶς εἰς ἑστίασιν, καὶ χαρὰν πνευματικήν, οἱ ἐνταῦθα ἀσκήσαντες, πάντες Ὅσιοι, τὰς αὐτῶν ἀριστείας παραθέντες, καὶ τοὺς ἄθλους καὶ ἀγῶνας, οὓς ὑπὲρ φύσιν διήνυσαν. Τῶν Ὁσίων τὸν σύλλογον, τὸν ἐν Ὄρει ἐκλάμψαντα, τούτῳ καὶ φωτίσαντα κτίσιν ἅπασαν• τοὺς περιβόλους ὑπάρχοντας, τοῦ Ἄθω καὶ εὔοσμα, κρίνα ὄντως καὶ τερπνά• καὶ φυτὰ ἀγλαόκαρπα, καὶ ἀμάραντα• ποταμούς τε χαρίτων ἀεννάους, μοναζόντων αἱ χορεῖαι, χρεωστικῶς μακαρίσωμεν. Οἱ ἐν σώματι ἄσαρκοι, καὶ Θεοῦ ὄντως ἄνθρωποι• οἱ τὸν Ἄθω ἅπαντα ἁγιάσαντες• πύργοι τοῦ Ὄρους οἱ πύρινοι, οἱ κύκλῳ ἱστάμενοι, μετὰ πόθου καὶ χαρᾶς, τῆς ἁγνῆς Θεομήτορος, ὡς τεθέανται, ἐν ἐκστάσει καὶ θείᾳ ὀπτασίᾳ• οἱ σεπτοὶ ἡμῶν Πατέρες, υἱοπρεπῶς εὐφημήσθωσαν. Τοὺς πολίτας τιμήσωμεν, οὐρανιῦ οὓς ἐθρέψατο, Ὄρος τὸ ἐπώνυμον ἁγιότητος• τοὺς Ἱεράρχας Ὁσίους τε, τοὺς ὁμολογήσαντας, καὶ τοὺς Μάρτυρας ὁμοῦ, ἐνωνύμους τε ἅπαντας, ἀνωνύμους τε• τοὺς ἐντεῦθεν σπαρέντας ὡς ἐκ κέντρου, εἰς τὸν κόσμον καὶ σωτῆρας, πολλῶν ψυχῶν χρηματίσαντας. Δόξα. Ἦχος πλ. β΄. Σήμερον ἐξέλαμψεν ὑπὲρ τὴν πολύαστρον σφαῖραν, ἡ νέα πανήγυρις τῶν ἐν τῷ Ἄθῳ Πατέρων, τὰς διανοίας τῶν φιλεόρτων καταυγάζουσα• δεῦτε οὖν οἱ τοῦ Ὄρους Μονασταὶ καὶ Μιγάδες, ᾀσματικοῖς ἐγκωμίοις, αὐτοὺς προσείπωμεν λέγοντες• χαίρετε, οἱ ἐν σαρκὶ τοὺς ἀσάρκους νικήσαντες δαίμονας, καὶ ἐπὶ γῆς τῶν Ἀγγέλων τὸν βίον μιμησάμενοι• χαίρετε, οἱ τοῦ Ἄθω πολιοῦχοι καὶ οἰκισταί, καὶ παντὸς τοῦ κόσμου πρεσβευταὶ δυνατώτατοι• χαίρετε, οἱ μετὰ τὴν Θεοτόκον, ἡμέτεροι προστάται, καὶ παντοδαποὶ εὐεργέται καὶ ἔφοροι• πρεσβεύσατε πρὸς Κύριον ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ἦχος α΄. Τὴν παγκόσμιον δόξαν, τὴν ἐξ ἀνθρώπων σπαρεῖσαν, καὶ τὸν Δεσπότην τεκοῦσαν, τὴν ἐπουράνιον πύλην, ὑμνήσωμεν Μαρίαν τὴν Παρθένον, τῶν Ἀσωμάτων τὸ ᾆσμα, καὶ τῶν πιστῶν τὸ ἐγκαλλώπισμα• αὕτη γὰρ ἀνεδείχθη οὐρανός, καὶ ναὸς τῆς Θεότητος• αὕτη τὸ μεσότοιχον τῆς ἔχθρας καθελοῦσα, εἰρήνην ἀντεισῆξε, καὶ τὸ Βασίλειον ἠνέῳξε. Ταύτην οὖν κατέχοντες, τῆς πίστεως τὴν ἄγκυραν, ὑπέρμαχον ἔχομεν, τὸν ἐξ αὐτῆς τεχθέντα Κύριον. Θαρσείτω τοίνυν, θαρσείτω λαὸς τοῦ Θεοῦ• καὶ γάρ αὐτός πολεμήσει τοὺς ἐχθρούς, ὡς παντοδύναμος. Φῶς ἱλαρόν. Εἴσοδος. Προκείμενον. Ἦχος πλ. β’: Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν, εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο. Στίχ.: Ἐνεδύσατο ὁ Κύριος δύναμιν καὶ περιεζώσατο. Στίχ.: Καὶ γὰρ ἐστερέωσεν τὴν οἰκουμένην, ἥτις οὐ σαλευθήσεται. Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. γ’ 1) Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν, καὶ ἡ ἀφ’ ἡμῶν πορεία σύντριμμα• οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καί γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται• ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς, καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι, καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη, καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ’ αὐτόν, συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ• ὅτι χάρις καί ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ. Σοφίας Σολομῶντος τὸ ἀνάγνωσμα. (Κεφ. ζ′.7) Δίκαιος, ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις, καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη• καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ• βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς• ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ• διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ. Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. ε’ 15) Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι, καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ μισθὸς αὐτῶν, καὶ ἡ φροντὶς αὐτῶν παρὰ Ὑψίστῳ. Διὰ τοῦτο λήψονται τὸ βασίλειον τῆς εὐπρεπείας, καὶ τὸ διάδημα τοῦ κάλλους ἐκ χειρὸς Κυρίου• ὅτι τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ σκεπάσει αὐτούς, καὶ τῷ βραχίονι ὑπερασπιεῖ αὐτῶν. Λήψεται πανοπλίαν τὸν ζῆλον αὐτοῦ, καὶ ὁπλοποιήσει τὴν κτίσιν εἰς ἄμυναν ἐχθρῶν. Ἐνδύσεται θώρακα, δικαιοσύνην• καὶ περιθήσεται κόρυθα, κρίσιν ἀνυπόκριτον. Λήψεται ἀσπίδα ἀκαταμάχητον ὁσιότητα• ὀξυνεῖ δὲ ἀπότομον ὀργὴν εἰς ῥομφαίαν. Συνεκπολεμήσει αὐτῷ ὁ κόσμος ἐπὶ τοὺς παράφρονας• πορεύσονται εὔστοχοι βολίδες ἀστραπῶν, καὶ ὡς ἀπὸ εὐκύκλου τόξου, τῶν νεφῶν, ἐπὶ σκοπὸν ἁλοῦνται• καὶ ἐκ πετροβόλου θυμοῦ πλήρεις ῥιφήσονται χάλαζαι. Ἀγανακτήσει κατ’ αὐτῶν ὕδωρ θαλάσσης• ποταμοὶ δὲ συγκλύσουσιν ἀποτόμως. Ἀντιστήσεται αὐτοῖς πνεῦμα δυνάμεως, καὶ ὡς λαῖλαψ ἐκλικμήσει αὐτούς, καὶ ἐρημώσει πᾶσαν τὴν γῆν ἀνομία, καὶ ἡ κακοπραγία περιτρέψει θρόνους δυναστῶν. Ἀκούσατε οὖν βασιλεῖς, καὶ σύνετε• μάθετε δικασταὶ περάτων γῆς. Ἐνωτίσασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους, καὶ γεγαυρωμένοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν• ὅτι ἐδόθη παρὰ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν, καὶ ἡ δυναστεία παρὰ Ὑψίστου. Εἰς τὸν Στίχον. Ἀπόστιχα Στιχηρά. Τὸ Ἀναστάσιμον. Ἦχος α’. Τῷ πάθει σου, Χριστέ, παθῶν ἠλευθερώθημεν, καὶ τῇ ἀναστάσει σου ἐκ φθορᾶς ἐλυτρώθημεν• Κύριε δόξα σοι. Εἶτα, τῶν Ὁσίων. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις, ἀσκητικῶν ἀληθῶς. Στ.: Συναγάγετε Αὐτῷ τοὺς Ὁσίους Αὐτοῦ. Χαίροις, Ὁσίων Ἄθω πληθύς, τῆς Βασιλίσσης οὐρανοῦ ἡ παράταξις, ἡ πάσας ἀρχὰς τοῦ σκότους, καὶ ἐξουσίας δεινάς, συμμαχίᾳ θείᾳ θριαμβεύσασα• οἱ σάρκα νεκρώσαντες, καὶ τὸ πνεῦμα ζωώσαντες• οἱ ἀεννάοις, τῶν δακρύων ἐκχύσεσι, κατασβέσαντες, παθημάτων τοὺς ἄνθρακας• χάριτος οἱ δεξάμενοι, τὴν θείαν ἐνέργειαν, καὶ φωτισμὸν ἐν καρδίᾳ, ἐνυποστάτως ἐκλάμποντα• Χριστὸν δυσωπεῖτε, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι τὸ μέγα ἔλεος. Στ.: Καυχήσονται Ὅσιοι ἐν δόξῃ, καὶ ἀγαλλιάσονται ἐπὶ τῶν κοιτῶν αὐτῶν. Χαίροις, Ὁσίων Ἄθω πληθύς, οἱ ἐκ τοῦ Ὄρους ὡς φωστῆρες ἀνίσχοντες, καὶ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην, ταῖς τῶν χαρίτων βολαῖς, καὶ ἀρετῶν θείων καταυγάζοντες• ἀστέρες πολύφωτοι, οἱ σαφῶς ἀναδείξαντες, τόνδε τὸν χῶρον, οὐρανὸν ἄλλον δεύτερον, καὶ μειώσαντες, τῶν δαιμόνων σκοτόμαιναν• ἄνθρωποι ἐπουράνιοι, ἐπίγειοι ἄγγελοι, σεπταὶ μοναὶ τῆς Τριάδος, Πατρὸς Υἱοῦ τε καὶ Πνεύματος• Χριστὸν δυσωπεῖτε, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι τὸ μέγα ἔλεος. Στ.: ᾌσατε τῷ Κυρίῳ ᾆσμα καινόν, ἡ αἴνεσις Αὐτοῦ ἐν Ἐκκλησίᾳ Ὁσίων. Χαίροις, Ὁσίων Ἄθω πληθύς, τῶν ἀρετῶν τὰ ἱερὰ κααταγώγια, οἱ οἶκοι τῆς πράξεώς τε, καὶ θεωρίας ὁμοῦ, ταπεινοφρόσυνης τὰ κειμήλια• εὐχῆς ἐργαστήρια, ἀεννάου καὶ ἥδιστα, ἐν τῇ καρδίᾳ, Ἰησοῦ μελετήματα• τῆς πρᾳότητος, τὰ τερπνὰ θησαυρίσματα• ἥλιοι διακρίσεως, πηγαὶ κατανύξεως, διπλῆς ἀγάπης ταμεῖα, τῆς πρὸς Θεὸν καὶ τὸν ἔγγιστα• Χριστὸν δυσωπεῖτε, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι τὸ μέγα ἔλεος. Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄. Τίς λαλήσει τοὺς ἀγῶνας ὑμῶν, Πατέρες μακάριοι; ἢ τίς ἀξίως ὑμνήσει, τὰς ἀριστείας τῆς ἐνταῦθα γενομένης ἡμῶν ἀσκήσεως; Τοῦ νοὸς τὸ νηφάλιον; Τὸ τῆς προσευχῆς ἀδιάλειπτον; Τὸ ὑπὲρ ἀρετῆς ἐπίπονον τῆς συνειδήσεως μαρτύριον; Τὴν τῆξιν τοῦ σώματος; Τὰκατὰ τῶν παθῶν γυμνάσια; Τὰς παννύχους στάσεις; Τὸ ἀείῤῥυτον δάκρυον; Τοὺς ἐν κρυφῇ κρεμαστῆρας; Τὸ ταπεινὸν τοῦ φρονήματος; Τὰ κατὰ τῶν δαιμόνων τρόπαια; Καὶ τῶν χαρισμάτων τὸν ὁρμαθόν; Καὶ ἐπὶ πᾶσι, τὴν ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας ὁμοῦ καὶ ὀρθοδοξίας, πρὸς τοὺς ἀσεβεῖς καὶ κακοδόξους, μέχρις αἵματος καὶ θανάτου ἀντικατάστασιν; Δι’ ὧν παρὰ Χριστοῦ, ὡς νικηταὶ στεφανωθέντες ἀοίδιμοι, πρεσβεύσατε ἀπαύστως ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν ἐν πίστει τελούντων τὴν λαμπρὰν ἡμῶν πανήγυριν. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον Ἀνύμφευτε Παρθένε, ἡ τὸν Θεὸν ἀφράστως συλλαβοῦσα σαρκί, Μήτηρ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, σῶν οἰκετῶν παρακλήσεις δέχου Πανάμωμε, ἡ πᾶσι χορηγοῦσα καθαρισμὸν τῶν πταισμάτων, νῦν τὰς ἡμῶν ἱκεσίας προσδεχομένη, δυσώπει σωθῆναι πάντας ἡμᾶς. Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, καὶ στρατιωτῶν φυλασσόντων τὸ ἄχραντόν σου σῶμα, ἀνέστης τριήμερος Σωτήρ, δωρούμενος τῷ κόσμῳ τὴν ζωήν. Διὰ τοῦτο αἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν ἐβόων σοι Ζωοδότα· Δόξα τῇ ἀναστάσει σου Χριστέ, δόξα τῇ Βασιλείᾳ σου, δόξα τῇ οἰκονομίᾳ σου, μόνε Φιλάνθρωπε. Δόξα. Τῶν Ὁσίων. Ὁ αὐτός. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τοὺς τοῦ Ἄθω Πατέρας καὶ ἀγγέλους ἐν σώματι, Ὁμολογητὰς καὶ Ὁσίους, Ἱεράρχας καὶ Μάρτυρας, τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς, μιμούμενοι αὐτῶν τὰς ἀρετάς, ἡ τοῦ Ὄρους πληθὺς πᾶσα τῶν μοναστῶν, κραυγάζοντες ὁμοφώνως· δόξα τῷ στεφανώσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ ἁγιάσαντι, δόξα τῷ ἐν κινδύνοις ἡμῶν προστάτας δείξαντι. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τοῦ Γαβριὴλ φθεγξαμένου σοι Παρθένε τὸ Χαῖρε, σὺν τῇ φωνῇ ἐσαρκοῦτο ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης, ἐν σοὶ τῇ ἁγίᾳ κιβωτῷ, ὡς ἔφη ὁ δίκαιος Δαυΐδ. Ἐδείχθης πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν, βαστάσασα τὸν Κτίστην σου. Δόξα τῷ ἐνοικήσαντι ἐν σοί· δόξα τῷ προελθόντι ἐκ σοῦ· δόξα τῷ ἐλευθερώσαντι ἡμᾶς, διὰ τοῦ τόκου σου. ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΙΤΗΝ Ἦχος β΄. Τίς ἡ καινὴ αὕτη καὶ λαμπρὰ πανήγυρις; Τί τὰ νεκρότητος μέλη, τὰ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ᾀδόμενα; Οἱ τοῦ Ὄρους Ὅσιοι πάντες, χρεωστικῶς σήμερον ἑορτάζονται· οὗτοι γὰρ τὸν ἀοίκητον τοῦτον τόπον, Μοναῖς ἱεραῖς, καὶ διαφόροις σεμνείοις, οἰκήσιμον ἔδειξαν· καὶ τὰς διδασκαλίαςκαὶ τύπους αὐτῶν, ὡς φιλόπαιδες Πατέρες, ἡμῖν κληρονομίαν παρέδωκαν· φυλάξωμεν τοίνυν, ἀδελφοί, ὡς φιλοπάτοτες υἱοί, τὴν Πατρικὴν κληρονομίαν ἀπαρεγχείρητον· μὴ καταργήσωμεν τὸν τόπον ὡς ἡ ἄκαρπος συκῆ· ἀλλὰ τῶν Ἡγουμένων ἡμῶν ἀναθεωροῦντες, τὴν ἔκβασιν τῆς ἀνατροφῆς, μιμησώμεθα τὴν πίστιν καὶ τοὺς ἀγῶνας· ἵνα καὶ σὺν αὐτοῖς τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν ἐπιτύχωμεν. Ἦχος γ΄. Τὴν τετράχορδον λύραν, τῶν τοῦ Ὄρους Πατέρων ἀνευφημήσωμεν, τὴν ἐξ Ὁσίων καὶ Ἱεραρχῶν, Ὁμολογητῶν καὶ Μαρτύρων συγκροτουμένην· τὰς γὰρ ἐντολὰς τῷ φόβῳ τῶν ἀπειλῶν, ὡς δούλοι ἐτήρησαν· τῷ πόθῳ δὲ τῶν ἐπαγγελιῶν, ὡς μισθωτοὶ τὰς ἀρετὰς κατώρθωσαν· τῇ δὲ πρὸς Θεὸν ἀγάπῃ πυρποληθέντες, ὡς υἱοὶ κατὰ χάριν τῷ Θεῷ εὐηρέστησαν. Καὶ νῦν ἐν οὐρανοῖς, κληρονόμοι Θεοῦ, καὶ συγκληρονόμοι, πρεσβεύουσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Δόξα. Ἦχος δ΄. Τὴν ἐτήσιον μνήμην σήμερον, τῶν ἐν τῷ Ἄθῳ Πατέρων, ὁ μελισσὼν τῶν τοῦ Ἄθω Μοναστῶν μακαρίσωμεν. Οὗτοι γὰρ ὡς ἀληθῶς διὰ πάντων τῶν μακαρισμῶν τοῦ Κυρίου διῆλθον· πτωχεύσαντες γὰρ τῷ πνεύματι, ἐπλουτίσθησαν· καὶ πραϋνθέντες, τὴν γῆν τῶν πρᾳέων ἐκληρονόμησαν· πενθήσαντες, παρεκλήθησαν· πεινάσαντες τὴν δικαιοσύνην, ἐχορτάσθησαν· ἐλεήσαντες, ἠλεήθησαν· καθαροὶ γενόμενοι τῇ καρδίᾳ, τὸν Θεὸν ὡς δυνατὸν ἐθεώρησαν· εἰρηνοποιήσαντες, θείας ἠξιώθησαν υἱοθεσίας. Διωχθέντες δὲ καὶ βασανισθέντες, ὑπὲρ δικαιοσύνης καὶ εὐσεβείας, ἐν οὐρανοῖς νῦν ἀγαλλιῶνται καὶ χαίρουσι, καὶ ἐκτενῶς πρεσβεύουσι τῷ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχᾶς ἡμῶν. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον Νεῦσον παρακλήσει σῶν οἰκετῶν Πανάμωμε, παύουσα δεινῶν ἡμῶν ἐπαναστάσεις, πάσης θλίψεως ἡμᾶς ἀπαλλάττουσα· σὲ γὰρ μόνην ἀσφαλῆ, καὶ βεβαίαν ἄγκυραν ἔχομεν, καὶ τὴν σὴν προστασίαν κεκτήμεθα. Μὴ αἰσχυνθῶμεν Δέσποινα, σὲ προσκαλούμενοι, σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν, τῶν σοὶ πιστῶς βοώντων· Χαῖρε Δέσποινα, ἡ πάντων βοήθεια, χαρὰ καὶ σκέπη, καὶ σωτηρία τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Ἀπόλυσις. ΟΡΘΡΟΣ Μετὰ τὴν α’ Στιχολογίαν. Καθίσματα Ἀναστάσιμα. Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ, στρατιῶται τηροῦντες, νεκροὶ τῇ ἀστραπῇ, τοῦ ὀφθέντος Ἀγγέλου, ἐγένοντο κηρύττοντος, γυναιξὶ τὴν ἀνάστασιν. Σὲ δοξάζομεν, τὸν τῆς φθορᾶς καθαιρέτην· σοὶ προσπίπτομεν, τῷ ἀναστάντι ἐκ τάφου, καὶ μόνῳ Θεῷ ἡμῶν. Δόξα. Σταυρῷ προσηλωθείς, ἑκουσίως Οἰκτίρμον, ἐν μνήματι τεθείς, ὡς θνητὸς Ζωοδότα, τὸ κράτος συνέτριψας, Δυνατὲ τῷ θανάτῳ σου. Σὲ γὰρ ἔφριξαν, οἱ πυλωροὶ οἱ τοῦ ᾅδου· σὺ συνήγειρας, τοὺς ἀπ’ αἰῶνος θανόντας, ὡς μόνος φιλάνθρωπος. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Μητέρα σε Θεοῦ, ἐπιστάμεθα πάντες, Παρθένον ἀληθῶς, καὶ μετὰ τόκον φανεῖσαν, οἱ πόθῳ καταφεύγοντες, πρὸς τὴν σὴν ἀγαθότητα· σὲ γὰρ ἔχομεν, ἁμαρτωλοὶ προστασίαν· σὲ κεκτήμεθα, ἐν πειρασμοῖς σωτηρίαν τὴν μόνην πανάμωμον. Μετὰ τὴν β΄ στιχολογίαν, Κάθισμα τῶν Ὁσίων. Ὁ αὐτός. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ. Ὡς ἥλιος λαμπρός, ὡς φαιδρὸς ἑωσφόρος, ἡ μνήμη ἡ σεπτή, τῶν ἐν Ἄθῳ Πατέρων, ἀνέτειλεν αὐγάζουσα, τοὺς τοῦ Ὅρους οἰκήτορας, καὶ θερμαίνουσα, τῶν μοναχῶν τὰς καρδίας, πρὸς τὴν μίμησιν, βίου αὐτῶν τοῦ ἐνθέου, καὶ ζῆλον τῆς πίστεως. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὡς Ὄρνις ἑαυτῆς, τὰ νοσσία συνάγει, καὶ σκέπει μητρικῶς· οὕτω σκέπασον πάντας, ἡμᾶς τοὺς τὸ Ὄρος Σου, κατοικοῦντας πανύμνητε, ταῖς Σαῖς πτέρυξιν, ἀπὸ παντοίων κινδύνων, καὶ συνάγαγε, εἰς τὴν οὐράνιαν πόλιν, ταῖς θείαις πρεσβείαις Σου. Μετὰ τὸν Πολυέλον, ἡ Ὑπακοή. Ἡ τοῦ λῃστοῦ μετάνοια, τὸν Παράδεισον ἐσύλησεν, ὁ δὲ θρῆνος τῶν Μυροφόρων τὴν χαρὰν ἐμήνυσεν· ὅτι ἀνέστης Χριστὲ ὁ Θεός, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος. Εἶτα, Κάθισμα τῶν Ὁσίων. Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν σοφίαν καὶ λόγον. Τὸν Θεὸν ἀγαπήσαντες ἐκ ψυχῆς, οἱ τοῦ Ἄθω Πατέρες ὑπερφυεῖς, ἀγῶνας διήνυσαν, κατ’ ἰδίαν τὸ πρότερον, τὸν πλησίον δ’ αὖθις, θερμῶς ἀγαπήσαντες, ἐν διαφόροις τόποις, τοῦ Ὄρους ἀνήγειραν, Λαύρας καὶ σεμνεῖα, καὶ μιγάδων τὰ πλήθη, ἐν ταύταις συνήθροισαν, καὶ τὸν Ἄθω ἐπόλισαν, πρὸς αὐτοὺς οὖν βοήσωμεν· πρεσβεύσατε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῆς ἀγάπης πληρωτὰς γενήσεσθαι, ἡμᾶς τοὺς πόθῳ τιμῶντας, τὴν ἁγίαν μνήμην ὑμῶν. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὁ Υἱός Σου Παρθένε Πατήρ ἐστι, χριστωνύμων ἁπάντων καὶ ἀδελφός· ὅθεν Σὲ πανάχραντε, Μάμμη τούτων γεγένησαι, καὶ γλυκυτάτη Μήτηρ, ἡμῶν δὲ καὶ ἔφορος, τῶν ἐν τῷ Ὄρει τούτῳ, ὃ κλῆρον ἀπείληφας, παρὰ τοῦ Υἱοῦ Σου, ἐξαιρέτως ὑπάρχεις· δι’ ὃ ἡμᾶς οἴκτειρον, ὡς ἐγγόνους καὶ τέκνα Σου, καὶ ὡς δούλους Σου Δέσποινα. Πρεσβεύουσα τῷ Σῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, ὧν περ ἐν ἔργῳ καὶ λόγῳ, καὶ νῷ ἁμαρτάνομεν. Οἱ Ἀναβαθμοί. Ἀντίφωνον Α’. Ἐν τῷ θλίβεσθαί με, εἰσάκουσόν μου τῶν ὀδυνῶν, Κύριε σοὶ κράζω. Τοῖς ἐρημικοῖς, ἄπαυστος ὁ θεῖος πόθος ἐγγίνεται, κόσμου οὖσι τοῦ ματαίου ἐκτός. Δόξα. Καὶ νῦν. Ἁγίῳ Πνεύματι, τιμὴ καὶ δόξα, ὥσπερ Πατρί, πρέπει ἅμα καὶ Υἱῷ· διὰ τοῦτο ᾂσωμεν τῇ Τριαδικῇ Μονοκρατορίᾳ. Ἀντίφωνον Β’. Εἰς τὰ ὄρη τῶν σῶν, ὕψωσάς με νόμων, ἀρεταῖς ἐκλάμπρυνον, ὁ Θεός, ἵνα ὑμνῶ σε. Δεξιᾷ σου χειρὶ λαβὼν σὺ Λόγε, φύλαξόν με, φρούρησον, μὴ πῦρ με φλέξῃ τῆς ἁμαρτίας. Δόξα. Καὶ νῦν. Ἁγίῳ Πνεύματι, πᾶσα ἡ κτίσις καινουργεῖται, παλινδρομοῦσα εἰς τὸ πρῶτον· ἰσοσθενὲς γάρ ἐστι Πατρὶ καὶ Λόγῳ. Ἀντίφωνον Γ’. Ἐπὶ τοῖς εἰρηκόσι μοι· Ὁδεύσωμεν εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ Κυρίου· εὐφράνθη μου τὸ πνεῦμα, συγχαίρει ἡ καρδία. Ἐπὶ οἶκον Δαυΐδ, φόβος μέγας· ἐκεῖ γὰρ θρόνων ἐκτεθέντων, κριθήσονται, ἅπασαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς καὶ γλῶσσαι. Δόξα. Καὶ νῦν. Ἁγίῳ Πνεύματι, τιμὴν προσκύνησιν, δόξαν καὶ κράτος, ὡς Πατρί τε ἄξιον, καὶ τῷ Υἱῷ δεῖ προσφέρειν· Μονὰς γάρ ἐστιν ἡ Τριὰς τῇ φύσει, ἀλλ’ οὐ προσώποις. Προκείμενον: Νῦν ἀναστήσομαι λέγει Κύριος, θήσομαι ἐν σωτηρίῳ, παῤῥησιάσομαι ἐν αὐτῷ. Στίχ. Τὰ λόγια Κυρίου λόγια ἁγνά, ἀργύριον πεπυρωμένον, δοκίμιον τῇ γῇ, κεκαθαρισμένον ἑπταπλασίως. Πᾶσα πνοή. Εὐαγγέλιον Ἑωθινὸν β΄. Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι… Ὁ Ν΄ ψαλμός. Εἶτα, οἱ Κανόνες. Κανὼν Ἀναστάσιμος. Ἦχος α’. ᾨδὴ α’. Ὁ Εἱρμός. Σοῦ ἡ τροπαιοῦχος δεξιά, θεοπρεπῶς ἐν ἰσχύϊ δεδόξασται· αὕτη γὰρ Ἀθάνατε, ὡς πανσθενὴς ὑπεναντίους ἔθραυσε, τοῖς Ἰσραηλίταις, ὁδὸν βυθοῦ καινουργήσασα. Ὁ χερσὶν ἀχράντοις ἐκ χοός, θεουργικῶς κατ’ ἀρχὰς διαπλάσας με, χεῖρας διεπέτασας ἐν τῷ Σταυρῷ, ἐκ γῆς ἀνακαλούμενος, τὸ φθαρέν μου σῶμα, ὃ ἐκ Παρθένου προσείληφας. Νέκρωσιν ὑπέστη δι’ ἐμέ, καὶ τὴν ψυχὴν τῷ θανάτῳ προδίδωσιν, ὁ ἐμπνεύσει θείᾳ ψυχήν μοι ἐνθείς· καὶ λύσας αἰωνίων δεσμῶν, καὶ συναναστήσας, τῇ ἀφθαρσίᾳ ἐδόξασε. Θεοτοκίον. Χαῖρε ἡ τῆς χάριτος Πηγή· χαῖρε ἡ κλῖμαξ καὶ πύλη οὐράνιος· χαῖρε ἡ λυχνία καὶ στάμνος χρυσῆ, καὶ ὄρος ἀλατόμητον, ἡ τὸν Ζωοδότην, Χριστὸν τῷ κόσμῳ κυήσασα. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Σοῦ ἡ τροπαιοῦχος. Ποίαν σοι ἐπάξιον ᾠδὴν, ἡ ἡμετέρα προσοίσει ἀσθένεια; εἰ μὴ τὴν χαρμόσυνον, ἣν Γαβριὴλ ἡμᾶς ἐμυσταγώγησε! Χαῖρε Θεοτόκε, Παρθένε Μῆτερ ἀνύμφευτε. Τῇ Ἀειπαρθένῳ καὶ Μητρί, τοῦ Βασιλέως τῶν ἄνω Δυνάμεων, ἐκ καθαρωτάτης καρδίας πιστοί, πνευματικῶς βοήσωμεν· Χαῖρε Θεοτόκε, Παρθένε Μῆτερ ἀνύμφευτε. Ἄπειρος ἡ ἄβυσσος τῆς σῆς, ἀκαταλήπτου κυήσεως Πάναγνε, πίστει ἀδιστάκτῳ οὖν, εἰλικρινῶς προσφέρομέν σοι λέγοντες· Χαῖρε Θεοτόκε Παρθένε Μῆτερ ἀνύμφευτε. Ὁ Κανὼν τῶν Ὁσίων. Ἦχος πλ. δ΄. Ἁρματηλάτην Φαραώ. Θεὲ τῶν ὅλων χάριν δίδου μοι, τῷ Σῷ οἰκέτῃ νυνί, ἐπιβαλλομένῳ, εὐφημῆσαι ᾄσμασι, τοὺς ἐν τῷ Ὄρει λάμψαντας, τῷ τοῦ Ἄθω Ὁσίους, κατὰ στοιχεῖον καὶ ὄνομα, τοὺς τὸ Σὸν τελέσαντας θέλημα. Τὸν τῆς μεγίστης ἱερὸν δομήτορα, Λαύρας ἐν ὕμνοις τιμῶ, ὡς ἀπαρχὴν θείαν, μέγαν Ἀθανάσιον, τὸν τύπον καὶ παράδειγμα, τῶν ἐν Ἄθῳ Πατέρων, ὡς ἀληθῶς χρηματίσαντα, ἔν τε θεωρίαις καὶ πράξεσιν. Βατοπεδίου τὸν κλεινὸν Ἀγάπιον, ἀνευφημῆσαι χρεών, ὅτι Θεοτόκου, τῆς φωνῆς ἀκήκοε, καὶ δουλωθεὶς ἐλύτρωσε, τὸν οἰκεῖον δεσπότην, σὺν τοῖς υἱοῖς ὡς ἐλεύθερος, ἐκ τῆς αἰωνίου κολάσεως. Ἀθανασίου τοῦ ὡραίου φοίνικος, τῆς Ἐσφιγμένου Μονῆς, ἐπαινῶ τὸν βίον, θείου Ἀκακίου τε, τοῦ νέου καὶ τοῦ Ἴβηρος, Γαβριὴλ τοῦ Ὁσίου, τοῦ ἐκ θαλάσσης ἐξάραντος, τὴν θαυματουργὸν Πορταΐτισσαν. Πῶς μὴ τιμήσω τὸν σεπτὸν Γεννάδιον, τὸν κατιδόντα σαφῶς, τὸν ἐν Βατοπέδῃ, ἀναβλύσαν ἔλαιον, παρὰ τῆς Θεομήτορος, πῶς σιγήσω δὲ πάλιν, τὸν θεοφόρον Γεώργιον, τὸν τῆς τῶν Ἰβήρων δομήτορα. Θεοτοκίον. Ὅτε τὰ ἔθνη ὁ Θεὸς ἐμέριζε, κατὰ Ἀγγέλους Αὐτοῦ· τότε Σὲ Παρθένε, προγινώσκων ἔσεσθαι, Αὐτοῦ Μητέρα ἄχραντον, Σοὶ διένειμε τοῦτο, τὸ μέγα Ὄρος καὶ κάλλιστον, ὡς κληρονομίαν ἀπόλεκτον. ᾨδὴ γ’. Ὁ Εἱρμός. Ὁ μόνος εἰδὼς τῆς τῶν βροτῶν, οὐσίας τὴν ἀσθένειαν, καὶ συμπαθῶς αὐτὴν μορφωσάμενος, περίζωσόν με ἐξ ὕψους δύναμιν, τοῦ βοᾶν σοι· Ἅγιος, ὁ ναὸς ὁ ἔμψυχος, τῆς ἀχράντου σου δόξης Φιλάνθρωπε. Θεός μου ὑπάρχων Ἀγαθέ, πεσόντα κατῳκτείρησας, καὶ καταβῆναι πρός με ηὐδόκησας, ἀνύψωσάς με διὰ σταυρώσεως, τοῦ βοᾶν σοι· Ἅγιος, ὁ τῆς δόξης Κύριος, ὁ ἀνείκαστος ἐν ἀγαθότητι. Ζωὴ ἐνυπόστατος Χριστέ, ὑπάρχων καὶ φθαρέντα με, ὡς συμπαθὴς Θεὸς ἐνδυσάμενος, εἰς χοῦν θανάτου καταβὰς Δέσποτα, τὸ θνητὸν διέῤῥηξας, καὶ νεκροὺς τριήμερος, ἀναστὰς ἀφθαρσίαν ἠμφίεσας. Θεοτοκίον. Θεὸν συλλαβοῦσα ἐν γαστρί, Παρθένε διὰ Πνεύματος, τοῦ παναγίου ἔμεινας ἄφλεκτος· ἐπεί σε βάτος τῷ νομοθέτῃ Μωσῇ, φλεγομένη ἄκαυστα, σαφῶς προεμήνυσε, τήν τὸ πῦρ δεξαμένην τὸ ἄστεκτον. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Ὁ μόνος εἰδὼς. Νεφέλην σε κούφην ἀψευδῶς, Παρθένε, ὀνομάζομεν, προφητικαῖς ἑπόμενοι ῥήσεσιν· ἐλήλυθε γὰρ ἐπὶ σοὶ Κύριος, καθελεῖν αἰγύπτια, πλάνης χειροποίητα, καὶ φωτίσαι τοὺς ταῦτα λατρεύοντας. Σὲ ἐσφραγισμένην ἀληθῶς, χορὸς Προφητικός, πηγήν, καὶ κεκλεισμένην πύλην ὠνόμασε, τῆς παρθενίας τῆς σῆς Πανύμνητε, τηλαυγῶς τὰ σύμβολα, ἡμῖν διαγράφοντα, ἣν ἐφύλαξας καὶ μετὰ γέννησιν. Νοῦν τὸν ὑπερούσιον ἰδεῖν, ὡς θέμις ἀξιούμενος, ὁ Γαβριὴλ Παρθένε πανάμωμε, περιχαρῆ σοι φωνὴν ἐκόμισε, τὴν τοῦ Λόγου σύλληψιν, ἐμφανῶς μηνύουσαν, καὶ τόν ἄφραστον τόκον κηρύττουσαν. Τῶν Ὁσίων. Οὐρανίας ἁψῖδος. Θεολόγον τὸν μέγαν καὶ ἱερὸν ὄργανον, Πνεύματος Ἁγίου δειχθέντα, θεῖον Γρηγόριον, τὸν Παλαμᾶν ἀνυμνῶ, τῶν θεολόγων ἁπάντων, τὴν ὀρθὴν ἀνάπτυξιν, καὶ ἐπισφράγισμα. Γρηγορίους τε δύω, ἀνευφημεῖν δίκαιον, τοὺς ἐν τοῖς ὁρίοις τῆς Λαύρας λαμπρῶς βιώσαντας· καὶ τὸν συνώνυμον, αὐτοῖς Γρηγόριον ἄλλον, ὃς Μονὴν περίφημον ἰδίαν ἤγειρεν. Ἡ Μονὴ Ἐσφιγμένου, Δαμιανὸς ἤνθησε· καὶ ἡ Φιλοθέου δὲ πάλιν ἄλλον ἐβλάστησεν, Ὁσιομάρτυρα, Δαμιανὸν καὶ σὺν τούτῳ, τὸν θεῖον Δομέτιον, οὓς μακαρίσωμεν. Διονύσιον μέλπω, τὸν θαυμαστὸν Ὅσιον, τῆς τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου Μονῆς δομήτορα, καὶ τὸν Δομέτιον, Διονυσίου τὸν φίλον, πνεύματος χαρίσμασιν ἀγλαϊζόμενον. Διονύσιος ἄλλος, Ἰβηριτῶν βλάστημα· καὶ Δαμασκηνὸς τὸ τῆς Λαύρας θεῖον καλλώπισμα· νῦν μακαρίζονται, ὅτι διπλοῦς τοὺς στεφάνους, μαρτυρίου ἔλαβον καὶ τῆς ἀσκήσεως. Θεοτοκίον. Σὺ ὑπέσχου Παρθένε, προπολεμεῖν πάντοτε, πάντων τῶν ἐν τῷδε τῷ Ὄρει ἀράντων πόλεμον, πρὸς τὸν πολέμιον, τὸν τοῖς βροτοῖς πολεμοῦντα· ὅθεν πλήρου Δέσποινα, τὴν Σὴν ὑπόσχεσιν. Κοντάκιον, Ἀναστάσιμον. Ἦχος α’. Ὅταν ἔλθῃς ὁ Θεός Ἐξανέστης ὡς Θεός, ἐκ τοῦ τάφου ἐν δόξῃ, καὶ κόσμον συνανέστησας, καὶ ἡ φύσις τῶν βροτῶν ὡς Θεόν σε ἀνύμνησε, καὶ θάνατος ἠφάνισται, καὶ ὁ Ἀδὰμ χορεύει, Δέσποτα, καὶ ἡ Εὔα νῦν ἐκ τῶν δεσμῶν λυτρουμένη, χαίρει κράζουσα· Σὺ εἶ ὁ πᾶσι παρέχων, Χριστὲ τὴν ἀνάστασιν. Ὁ Οἶκος Τὸν ἀναστάντα τριήμερον ἀνυμνήσωμεν, ὡς Θεὸν παντοδύναμον, καὶ πύλας τοῦ ᾅδου συντρίψαντα, καὶ τοὺς ἀπ’ αἰῶνος ἐκ τάφου ἐγείραντα, Μυροφόροις ὀφθέντα καθὼς ηὐδόκησε, πρώταις ταύταις τό, Χαίρετε, φήσας· καὶ Ἀποστόλοις χαρὰν μηνύων, ὡς μόνος ζωοδότης. Ὅθεν πίστει αἱ γυναῖκες, Μαθηταῖς σύμβολα νίκης εὐαγγελίζονται, καὶ ᾅδης στενάζει, καὶ θάνατος ὀδύρεται, καὶ κόσμος ἀγάλλεται, καὶ πάντες συγχαίρουσι· Σὺ γὰρ παρέσχες πᾶσι, Χριστὲ τὴν ἀνάστασιν. Κάθισμα, τῶν Ὁσίων, Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ. Κατεπλάγησαν ὁμοῦ, πᾶσαι Ἀγγέλων στρατιαί, τὴν ἀνδρείαν τῆς ψυχῆς, καὶ τὰ παλαίσματα ὑμῶν, τὰ ὑπὲρ φύσιν Πατέρες σημειοφόροι· πῶς σῶμα ὑλικὸν περικείμενοι, ἀσάρκους δυσμενεῖς ἐνικήσατε! Καὶ εὐχαρίστως ὕμνον τῷ Κυρίῳ, τὸν ἐπινίκιον ἔμελπον· δόξα Σοι δόξα, τῷ δυναμοῦντι, τὴν θνητὴν βροτῶν φύσιν. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Καταπλήττει πάντα νοῦν, φιλανθρωπία ἡ πολλή, Σοῦ Θεόπαις Μαριάμ, ἣν ἐνεδείξω ἐξαρχῆς, περὶ τὸ τάγμα τῶν ὧδε ἐνασκουμένων, ἁπάσης ἐκ τῆς γῆς ἀπολέξασα, τὸ κάλλιστον ὁμοῦ τε καὶ μέγιστον, Ὄρος καὶ τοῦτο ὡς οἰκεῖον, τοῖς Μοναχοῖς προσκληρώσασα· μεγάλη ὄντως, ἡ εἰς ἡμᾶς Σου, πρόνοια Θεοτόκε! ᾨδὴ δ’. Ὁ Εἱρμός. Ὄρος σε τῇ χάριτι, τῇ θείᾳ κατάσκιον, προβλεπτικοῖς ὁ Ἀββακούμ, κατανοήσας ὀφθαλμοῖς, ἐκ σοῦ ἐξελεύσεσθαι, τοῦ Ἰσραὴλ προανεφώνει τὸν ἅγιον, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν καὶ ἀνάπλασιν. Τίς οὗτος, Σωτήρ, ὁ ἐξ Ἐδὼμ ἀφικόμενος, στεφηφορῶν ἐξ ἀκανθῶν, πεφοινιγμένος τὴν στολήν, ἐν ξύλῳ κρεμάμενος; Τοῦ Ἰσραὴλ ὑπάρχει οὗτος ὁ Ἅγιος, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν καὶ ἀνάπλασιν. Ἴδετε λαὸς τῶν ἀπειθῶν, καὶ αἰσχύνθητε· ὃν ὡς κακοῦργον γὰρ ὑμεῖς, ἀναρτηθῆναι ἐν Σταυρῷ, Πιλάτῳ ᾐτήσασθε φρενοβλαβῶς, θανάτου λύσας τὴν δύναμιν, θεοπρεπῶς ἐξανέστη τοῦ μνήματος. Θεοτοκίον. Ξύλον σε Παρθένε τῆς ζωῆς ἐπιστάμεθα· οὐ γὰρ τῆς βρώσεως καρπός, θανατηφόρος τοῖς βροτοῖς, ἐκ σοῦ ἀνεβλάστησεν, ἀλλὰ ζωῆς τῆς ἀϊδίου ἀπόλαυσις, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν τῶν ὑμνούντων σε. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Ὄρος σε τῇ χάριτι. Ἄκουε θαυμάτων οὐρανέ, ἐνωτίζου δὲ ἡ γῆ, ὅτι θυγάτηρ χοϊκοῦ, τοῦ πεπτωκότος μὲν Ἀδάμ, Θεοῦ ἐχρημάτισε, τοῦ ἑαυτῆς Δημιουργοῦ τε λοχεύτρια, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν καὶ ἀνάπλασιν. Ὑμνοῦμεν τὸ μέγα καὶ φρικτόν σου μυστήριον· ὑπερκοσμίους γὰρ λαθών, Ταξιαρχίας ἐπὶ σέ, ὁ Ὢν καταβέβηκεν, ὡς ὑετός, ὁ ἐπὶ πόκον, Πανύμνητε, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν καὶ ἀνάπλασιν. Ἁγίων ἁγία Θεοτόκε Πανύμνητε, ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν, καὶ σωτηρία τῶν πιστῶν, ἐκ σοῦ ἀνατέταλκεν, ὁ λυτρωτὴς καὶ ζωοδότης καὶ Κύριος, ὃν ἐκδυσώπει σωθῆναι τοὺς δούλους σου. Τῶν Ὁσίων. Σύ μου ἰσχύς. Ὕμνοις τιμῶ, τὸν προεστῶτα Εὐθύμιον, Βατοπέδης, ὃς δεθεὶς ἁλύσεσι, κατεποντίσθη ἐν τῷ βυθῷ, ὡς ἐλέγξας πλάνην, λατινοφρόνων στεῤῥότατα· καὶ στέφος μαρτυρίου, ἐκ χειρὸς τοῦ Κυρίου, ἀμαράντινον ὄντως ἐδέξατο. Συνανυμνῶ, καὶ ἄλλον θεῖον Εὐθύμιον, τῆς Ἰβήρων Μονῆς τὸν δομήτορα, ὃς λειτουργῶν, ποτὲ τῷ Θεῷ, στύλος καθωράθη, τοῖς σὺν αὐτῷ ἡλιόμορφος, καὶ τῆς Δοχειαρίου, τὸν δομήτορα μέλπω, ἄλλον αὖθις Εὐθύμιον Ὅσιον. Ἀνευφημεῖν, τὸν Θεοδόσιον ἄξιον, Φιλοθέου, Μονῆς τὸν ἡγούμενον· καὶ Θεοφάνη τὸν ἀσκητήν, τῆς Δοχειαρίου, Μονῆς τὸ θεῖον καλλώπισμα· καὶ τὸν Φιλαδελφείας, Θεόληπτον ὑψίνουν, τὰ σεπτὰ τῆς Τριάδος ἡδύσματα. Τὸν Θεωνᾶν, πῶς παραβλέψω ἀγέραστον, τὸν λαμπτῆρα Μονῆς Παντοκράτορος, καὶ ἱεράρχην περιφανῆ, τῆς Θεσσαλονίκης; ἢ πῶς τὸν ὄντως Θεόφιλον, τὸν θεῖον Μυροβλύτην, οὗ τιμήσω ἐν λόγοις, οὗ ὀσμὴ ὑπὲρ πάντα ἀρώματα. Τῆς Ἱερᾶς, Μονῆς Ἰβήρων ὑμνείσθω μοι, ὁ δομήτωρ, Ἰωάννης Ὅσιος· καὶ Ἰωάννης Λαύρας βλαστός· καὶ σὺν αὐτοῖς πάλιν, τὰ τῆς Ἰβήρων βλαστήματα, Ἰάκωβος ὑψίνους, καὶ Ἰάκωβος ἄλλος, οἱ στεῤῥοὶ τοῦ Χριστοῦ ὁσιόαθλοι. Θεοτοκίον. Ὢ τῆς πολλῆς, περὶ τὸ Ὄρος Σου Δέσποινα, προμηθείας! Σὺ γὰρ εἶπας ἔσεσθαι, τοῖς ἐνοικοῦσιν αὐτῷ καλῶς, τῶν πρακτέων πάντων, ἑρμηνευτὴς καὶ διδάσκαλος, τροφεύς τε ἰατρός τε, ἰατρείαν ἣν βούλει, καὶ τροφὴν ψυχῆς ἅμα καὶ σώματος. ᾨδὴ ε’ Ὁ Εἱρμός. Ὁ φωτίσας τῇ ἐλλάμψει, τῆς σῆς παρουσίας Χριστέ, καὶ φαιδρύνας τῷ Σταυρῷ σου, τοῦ κόσμου τὰ πέρατα, τὰς καρδίας φώτισον, φωτὶ τῆς σῆς θεογνωσίας, τῶν ὀρθοδόξως ὑμνούντων σε. Τὸν ποιμένα τῶν προβάτων, τὸν μέγαν καὶ Κύριον, Ἰουδαῖοι διὰ ξύλου σταυροῦ ἐθανάτωσαν· ἀλλ’ αὐτός ὡς πρόβατα νεκρούς, ἐν ᾅδῃ τεθαμμένους, κράτους θανάτου ἐῤῥύσατο. Τῷ Σταυρῷ σου τὴν εἰρήνην, εὐαγγελισάμενος, καὶ κηρύξας αἰχμαλώτοις Σωτήρ μου τὴν ἄφεσιν, τὸν κρατοῦντα ᾔσχυνας, Χριστέ, γυμνὸν ἠπορημένον, δείξας τῇ θείᾳ ἐγέρσει σου. Θεοτοκίον. Τὰς αἰτήσεις τῶν πιστῶς αἰτουμένων, Πανύμνητε, μὴ παρίδῃς, ἀλλὰ δέχου, καὶ ταύτας προσάγαγε, τῷ Υἱῷ σου Ἄχραντε Θεῷ, τῷ μόνῳ εὐεργέτῃ· σὲ γὰρ προστάτιν κεκτήμεθα. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Ὁ φωτίσας τῇ ἐλλάμψει. Εὐφραίνονται, οὐρανῶν αἱ Δυνάμεις, ὁρῶσαί σε, ἀγάλλονται σὺν αὐταῖς, τῶν βροτῶν τὰ συστήματα· τῷ γὰρ τόκῳ ἥνωνται τῷ σῷ, Παρθένε Θεοτόκε· ὃν ἐπαξίως δοξάζομεν. Κινείσθωσαν, πᾶσαι γλῶσσαι βροτεῖαι καὶ ἔννοιαι, πρὸς ἔπαινον τοῦ βροτῶν, ἀληθῶς καλλωπίσματος· ἡ Παρθένος πάρεστι σαφῶς, δοξάζουσα τοὺς πίστει, ταύτης ὑμνοῦντας τὰ θαύματα. Δοξάζεται, ὕμνος ἅπας σοφῶν καὶ ἐγκώμιον, τῇ Παρθένῳ καὶ Μητρί, τοῦ Θεοῦ προσφερόμενος· τῆς γὰρ δόξης γέγονεν, αὕτη ναὸς τῆς ὑπερθέου· ἣν ἐπαξίως δοξάζομεν. Τῶν Ὁσίων. Ἵνα τί με ἀπώσω. Ἰωάσαφ Ὁσίῳ, τῆς Διονυσίου Μονῆς τῷ καυχήματι, προσκομίζω ὕμνον, σὺν αὐτῷ δὲ τιμῷ Ἱερόθεον, τῆς Μονῆς Ἰβήρων, τὸ ἐγκαλλώπισμα καὶ κλέος, τὸν τοῖς πάλαι Ὁσίοις ἐφάμιλλον. Πρεπωδέστατον ὄντως, Κάλλιστον τὸν μέγαν ἐν ὕμνοις γεραίρεσθαι, τὸ σοφὸν ἐκεῖνο, καὶ θεόπνευστον ὄργανον χάριτος, καὶ τῆς τῶν Ἰβήρων, Μονῆς ἀγλάϊσμα καὶ κλέος, καὶ ποιμένων σεπτὸν ἀρχιποίμενα. Ὁ ἐξαίρετος ὄρπηξ, Μονῆς τοῦ Ζωγράφου, τιμάσθω ἐν ᾄσμασιν, ὁ τὴν Θεοτόκον, κατιδὼν ὀφθαλμοῖς Κοσμᾶς Ὅσιος· καὶ Κοσμὰς ὁ ἄλλος, ὁ Ἰσαπόστολος αἰνείσθω, Φιλοθέου Μονῆς τὸ ἀγλάϊσμα. Ἐν Κυρίῳ ἀγάλλου, καὶ σὺ Κουτλουμούσιον, ὅτι ἐξήνθησεν, ἐν τοῖς σοῖς Κελλίοις, ὁ Χριστοῦ ἱερεύς τε καὶ Ὅσιος, Κυπριανὸς Μάρτυς· σὺν τούτῳ δὲ ἀνευφημείσθω, ὁ ἐν Λαύρᾳ οἰκήσας Κωνστάντιος. Ἐπὶ τέκνοις ὡς μήτηρ, ἡ Διονυσίου Μονὴ ἐπευφραίνεται, τῷ σεπτῷ Ὁσίῳ, Μακαρίῳ Χριστοῦ Νεομάρτυρι, καὶ τῷ Λεοντίῳ, τῷ ἐκ τοῦ τάφου παραδόξως, ἀναβλύσαντι μῦρα πανεύοσμα. Θεοτοκίον. Τίς οὐ χαίρει ἀκούων; Τίς ἐπαγγελίαις ταῖς Σαῖς οὐκ ἐφήδεται; Σὺ γὰρ ἔφης Κόρη, τῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ Σου συστήσεσθαι, τοὺς καλῶς ἐνταῦθα, τὸ ζῇν τελέσαντας συγγνώμην, τῶν πταισμάτων αὐτῶν ἐξαιτήσασα. ᾨδὴ ς’ Ὁ Εἱρμός Ἐκύκλωσεν ἡμᾶς ἐσχάτη ἄβυσσος· οὐκ ἔστιν ὁ ῥυόμενος· ἑλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς. Σῶσον τὸν λαόν σου ὁ Θεὸς ἡμῶν· σὺ γὰρ ἰσχὺς τῶν ἀσθενούντων, καὶ ἐπανόρθωσις. Τῷ πταίσματι τοῦ πρωτοπλάστου Κύριε, δεινῶς ἐτραυματίσθημεν· τῷ δὲ μώλωπι ἰάθημεν τῷ σῷ, ᾧ ὑπὲρ ἡμῶν ἐτραυματίσθης Χριστέ· σὺ γὰρ ἰσχὺς τῶν ἀσθενούντων, καὶ ἐπανόρθωσις. Ἀνήγαγες ἡμᾶς ἐξ ᾅδου Κύριε, τὸ κῆτος χειρωσάμενος, τὸ παμφάγον Παντοδύναμε, τῷ σῷ κράτει καθελὼν αὐτοῦ τὴν δύναμιν· σὺ γὰρ ζωὴ καὶ φῶς ὑπάρχεις, καὶ ἡ ἀνάστασις. Θεοτοκίον Εὐφραίνονται ἐν σοί, Παρθένε ἄχραντε, τοῦ γένους οἱ προπάτορες, τὴν Ἐδὲμ ἀπολαβόντες διὰ σοῦ, ἣν ἐκ παραβάσεως ἀπώλεσαν· σὺ γὰρ ἁγνή, καὶ πρὸ τοῦ τόκου, καὶ μετὰ γέννησιν. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Ἐκύκλωσεν ἡμᾶς Παρίστανται δουλοπρεπῶς τῷ τόκῳ σου, αἱ τάξεις αἱ οὐράνιαι, ἐκπληττόμεναι ἀξίως τὸ τῆς σῆς ἀσπόρου λοχείας Ἀειπάρθενε· σὺ γὰρ ἁγνὴ καὶ πρὸ τοῦ τόκου, καὶ μετὰ γέννησιν. Σεσάρκωται ὁ πρὶν ὑπάρχων ἄσαρκος, ὁ Λόγος ἐκ σοῦ Πάναγνε, ὁ τὰ σύμπαντα βουλήματι ποιῶν, ὁ τῶν Ἀσωμάτων τὰ στρατεύματα, παραγαγὼν ἐκ τοῦ μὴ ὄντος, ὡς παντοδύναμος. Νενέκρωται ἐχθρὸς τῷ ζωηφόρῳ σου, καρπῷ θεοχαρίτωτε, καὶ πεπάτηται ὁ ᾅδης προφανῶς, καὶ οἱ ἐν δεσμοῖς ἠλευθερώθημεν· διὸ βοῶ· Τὰ πάθη λῦσον, τὰ τῆς καρδίας μου. Τῶν Ὁσίων. Ἱλάσθητί μοι Σωτήρ. Τῆς Λαύρας τὸ ἱερόν, θρέμμα τιμήσωμεν ᾄσμασι, τὸν ἄσαρκον ἐν σαρκί, θεοφόρον Μάξιμον, τὸν ἐκ θείου Πνεύματος, πλουσίαν τὴν χάριν, προφητείας εἰσδεξάμενον. Βατοπεδίου Μονῆς, γεραίρω θεῖα βλαστήματα, Νεόφυτον τὸν κλεινόν, ὅτι φωνῆς ἤκουσε, τῆς ἁγνῆς Θεόπαιδος, καὶ τὸν ἐν Ὁσίοις, διαλάμποντα Νικόδημον. Διονυσίου Μονῆς, τὸ ἔξοχον ἐγκαλλώπισμα, ὑμνείσθω χρεωστικῶς, Νήφων ὁ θαυμάσιος, Κωνσταντινουπόλεως, ποιμὴν χρηματίσας, καὶ Ὁσίων ἀκροθίνιον. Εὐφραίνου σεπτὴ Μονή, Δοχειαρίου πλουτήσασα, δομήτορα εὐκλεῆ, τὸν σοφὸν Νεόφυτον, τὸν ἀναβλαστήσαντα, ἀρετὰς παντοίας, ὥσπερ δένδρον ἀγλαόκαρπον. Ἡ Σκήτη τῶν Καρεῶν, ἀγάλλου ἐν θείῳ Πνεύματι, ἀνθήσασα καὶ αὐτή, τὸν κλεινὸν Νεκτάριον, νέκταρ τὸ γλυκύτατον, ἀρετῆς ἁπάσης, καὶ Ὁσίων τὸν ἐφάμιλλον. Θεοτοκίον. Τὴν συμμαχίαν τὴν Σήν, Θεογεννῆτορ δραξάμενοι, ὡς πανοπλίαν στεῤῥάν, οἱ τοῦ Ὄρους Ὅσιοι, ἅπασαν κατέῤῥαξαν, στρατιὰν δαιμόνων, καὶ βραβεῖα νίκης ἔλαβον. Κοντάκιον. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς. Τοὺς οὐρανώσαντας τὸ Ὄρος Πατέρας, καὶ ὑποδείξαντας ἐν τούτῳ τὸν βίον, Ἀγγέλων πολιτεύεσθαι, καὶ πλήθη μοναχῶν, ἐν αὐτῷ συνάξαντας, ἀνευφημήσωμεν πάντες, πρὸς αὐτοὺς κραυγάζοντες· ἀπὸ πάσης ἀνάγκης, καὶ ἐπηρείας ῥύσασθε ἡμᾶς, πληθὺς Ὁσίων τοῦ Ἄθω τὸ καύχημα. Ὁ Οἶκος. Ὡς καλὴ ὑπάρχει ἡ ἕνωσις ὑμῶν Πατέρες θεόσοφοι! ὡς τερπνὴ καὶ ἡδίστη, ἡ κοινὴ αὕτη ὑμῶν ἑορτή, ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τῷ Ὄρει τούτῳ ἐκλάμψαντες Ἅγιοι, ἐνώνυμοί τε ὁμοῦ καὶ ἀνώνυμοι, κοινῆς τῆς εὐφημίας, οἷα κατὰ πνεῦμα ἀδελφοί, ἀπολαύετε! ὡς μῦρον τὸ χεόμενον ἐπὶ κεφαλῆς Ἀαρών, καὶ καταβαῖνον ἐπὶ τὸν πώγωνα, καὶ ὡς δρόσος ἡ ἀερμόνειος. Ἔδει γὰρ ἔδει τοὺς ἐν ἑνὶ τόπῳ τῷ Κυρίῳ εὐαρεστήσαντας, καὶ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ συνεορτάζεσθαι· διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς οἱ ἐν τῷ Ἄθῳ μονασταὶ καὶ μιγάδες, εἰς ἓν συνελθόντες, χρεωστικῶς ἡμᾶς μακαρίζομεν· καὶ οἱ ἐναγεῖς τοὺς Ἁγίους, συμφώνως ἀναβοῶντες· τόνδε τὸν χῶρον, ὃν εἰς κατοικίαν ἑαυτοῖς ἡρετίσασθε, παντὸς κακοῦ ἀνώτερον διασώζετε· πληθὺς Ὁσίων, τοῦ Ἄθω τὸ καύχημα. Συναξάριον. Τοῦ Μηναίου. Εἶτα, τὸ παρόν: Τῇ Β΄ Κυριακῇ τοῦ Ματθαίου, Μνήμη πάντων τῶν Ὁσίων Πατέρων, τῶν ἐν τῷ Ἁγίῳ Ὄρει τοῦ Ἄθω λαμψάντων. Ὄρη παρῆλθε πάντα, τοῦ Ἄθω Ὄρος, Εὐρωπικῆς γῆς, τῇ ἁγιωνυμίᾳ· Ἤνθησεν ἄνθη, ἀνθεοτρεφὴς Ἄθως, Ὄντως νοητά, τούς δε θείους Πατέρας· Χορὸν Θεουδῆ, τῶν ἐν Ἄθῳ Πατέρων, Χορὸς γεραίρει, τῶν Μοναστῶν τοῦ Ἄθω. Πληθὺς Ἀθωνιάς, ἀμφὶ Θόωκον στῆκε Θεοῖο. Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν. ᾨδὴ ζ’ Ὁ Εἱρμός Σὲ νοητήν, Θεοτόκε κάμινον, κατανοοῦμεν οἱ πιστοί· ὡς γὰρ παῖδας ἔσωσε τρεῖς, ὁ ὑπερυψούμενος, ὅλον με τὸν ἄνθρωπον, ἐν τῇ γαστρί σου ἀνέπλασεν, ὁ αἰνετός τῶν πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος. Ἔφριξε γῆ, ἀπεστράφη ἥλιος, καὶ συνεσκότασε τὸ φῶς, διεῤῥάγη τὸ τοῦ Ναοῦ θεῖον καταπέτασμα, πέτραι δὲ ἐσχίσθησαν· διὰ Σταυροῦ γὰρ ᾖρται ὁ δίκαιος, ὁ αἰνετός τῶν πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος. Σὺ γεγονώς, ὡσεὶ ἀβοήθητος, καὶ τραυματίας ἐν νεκροῖς, ἑκουσίως τὸ καθ’ ἡμᾶς, ὁ ὑπερυψούμενος, πάντας ἠλευθέρωσας, καὶ κραταιᾷ χειρὶ συνανέστησας, ὁ αἰνετός τῶν πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος. Θεοτοκίον Χαῖρε πηγή, ἀειζώου νάματος· Χαῖρε Παράδεισε τρυφῆς· Χαῖρε τεῖχος τὸ τῶν πιστῶν· Χαῖρε Ἀπειρόγαμε· Χαῖρε ἡ παγκόσμιος χαρά, δι’ ἧς ἡμῖν ἐξανέτειλεν, ὁ αἰνετός τῶν πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Σὲ νοητήν. Σὲ Ἰακώβ, Θεοτόκε κλίμακα, προφητικῶς κατανοεῖ· διὰ σοῦ γὰρ ἐπὶ τῆς γῆς, ὁ ὑπερυψούμενος, ὤφθη τοῖς ἀνθρώποις τε, συνανεστράφη ὡς ηὐδόκησεν, ὁ αἰνετὸς τῶν πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος. Χαῖρε Σεμνή, τοῦ Ἀδὰμ τὸ κώδιον, ἐκ σοῦ προῆλθεν ὁ Ποιμήν, ἐνδυσάμενος ἀληθῶς, ὁ ὑπερυψούμενος ὅλον με τὸν ἄνθρωπον, δι’ εὐσπλαγχνίαν ἀκατάληπτον, ὁ αἰνετὸς τῶν πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος. Νέος Ἀδάμ, ἐξ ἁγνῶν αἱμάτων σου, ὁ προαιώνιος Θεός, ἐχρημάτισεν ἀληθῶς, ὅν περ νῦν ἱκέτευε, τὸν παλαιωθέντα με, ἀνακαινίσαι κραυγάζοντα· Ὁ αἰνετὸς τῶν πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος. Τῶν Ὁσίων. Παῖδες Ἑβραίων. Εἷς τῶν Ἁγίων τῶν ἐν Ἄθῳ ἀναδέδεικται, Νήφων ὁ θεοφόρος, ὁ πτηνῶν βίον ζῶν, ἐν τοῖς ὁρίοις Λαύρας, καὶ προφητείας χάρισμα, ἐκ Θεοῦ εἰσδεδεγμένος. Νεῖλος ὁ Λαύρας Μυροβλύτης, καὶ Νικόδημος, Καυσοκαλύβης ἄνθος, ὁ Χριστῷ ποθητός, ὑπάρχων Νεομάρτυς, μελῳδικοῖς ἐν ᾄσμασιν, ἐπαινείσθωσαν ἀξίως. Πῶς δὲ τὸν θεῖον Νικηφόρον, ἐξωθήσωμεν, χοροῦ τοῦ τῶν Ὁσίων; ὃς ἡσύχως βιῶν, ἐν τοῖς ἐρημοτέροις, χωρίοις τῶν τοῦ Πνεύματος, ἠξιώθη χαρισμάτων. Παῦλος ὁ δύω Μονῶν κτίτωρ, Γεωργίου τε καὶ τῆς Ξηροποτάμου, ἀσκητῶν καλλονή, ὁ λάμψας ἐν τῷ τέλει, καθάπερ ἄλλος ἥλιος, ἐν ᾠδαῖς μεγαλυνέσθω. Ὕμνον προσάδω Παχωμίῳ, Νεομάρτυρι, Χριστοῦ τῷ στεῤῥότάτῳ, τῷ ἐνθέῳ βλαστῷ, Καυσοκαλύβης ὄντι, τῷ δεξαμένῳ στέφανον, τὸν διπλοῦν παρὰ Κυρίου. Θεοτοκίον. Δέσποινα κόσμου Σὺ ὑπάρχεις, ἀειπάρθενε, κατεξοχὴν δὲ πέλεις, Ὄρους τούτου ἁγνή, Δέσποινα καὶ προστάτις, ἐκ πάσης αὐτὸ σώζουσα, ἐπηρείας τε καὶ βλάβης. ᾨδὴ η’ Ὁ Εἱρμός Ἐν καμίνῳ παῖδες Ἰσραήλ, ὡς ἐν χωνευτηρίῳ, τῷ κάλλει τῆς εὐσεβείας, καθαρώτερον χρυσοῦ, ἀπέστιλβον λέγοντες· Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Ὁ βουλήσει ἅπαντα ποιῶν, ὁ καὶ μετασκευάζων, ἐκτρέπων σκιὰν θανάτου, εἰς αἰώνιον ζωήν, τῷ πάθει σου Λόγε Θεοῦ, σὲ ἀπαύστως πάντα τὰ ἔργα, ὡς Κύριον ὑμνοῦμεν, καὶ ὑπερυψοῦμεν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Σὺ καθεῖλες σύντριμμα Χριστέ, καὶ τὴν ταλαιπωρίαν, ἐν πύλαις καὶ ὀχυρώμασι τοῦ ᾅδου, ἀναστὰς ἐκ τάφου τριήμερος. Σὲ ἀπαύστως πάντα τὰ ἔργα, ὡς Κύριον ὑμνοῦσι, καὶ ὑπερυψοῦσιν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Θεοτοκίον Τὴν ἀσπόρως καὶ ὑπερφυῶς, ἐξ ἀστραπῆς τῆς θείας, τεκοῦσαν τὸν μαργαρίτην, τὸν πολύτιμον Χριστόν, ὑμνήσωμεν λέγοντες· Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Ἐν καμίνῳ Παῖδες Τὴν παστάδα τὴν φωτοειδῆ, ἐξ ἧς ὁ τῶν ἁπάντων Δεσπότης, ὥσπερ νυμφίος προελήλυθε Χριστός, ὑμνήσωμεν ἅπαντες, ἐκβοῶντες· Πάντα τὰ ἔργα, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Χαῖρε θρόνε ἔνδοξε Θεοῦ· πιστῶν χαῖρε τὸ τεῖχος, δι’ ἧς φῶς τοῖς ἐν σκότει, ἐξανέτειλε Χριστός, τοῖς σὲ μακαρίζουσι, καὶ βοῶσι· Πάντα τὰ ἔργα, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Σωτηρίας αἴτιον ἡμῖν, τὸν Κύριον τεκοῦσα, ἱκέτευε ὑπὲρ πάντων, τῶν βοώντων ἐκτενῶς, Παρθένε πανύμνητε· Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Τῶν Ὁσίων. Ἑπταπλασίως κάμινον. Ἡσυχαστῶν ὁ πρώτιστος, τῶν τοῦ Ὄρους γεραίρεται, Πέτρος ὁ ἐν Ἄθῳ, ζήσας, ζωὴν ἄϋλον· ὁ τρέψας ἐν σώματι, τοὺς ἀσωμάτους δαίμονας· ὁ γυμνὸς ᾀεί, τὸν βίον ὅλον διάγων· καὶ Πνεύματος Ἁγίου, δωρεῶν τῶν ἐνθέων, ἀξιωθεὶς πλουσίως, πρεσβείαις τῆς πανάγνου. Τὸν Ῥωμανὸν τὸν ἔνδοξον, ἀσκητῶν σεμνολόγημα, καὶ Νεομαρτύρων, τοῦ Χριστοῦ τὸ ἥδυσμα, τιμήσωμεν ᾄσμασιν, ὃν Λαύρας ἀνεβλάστησε Σκήτη ἡ σεπτή, Καυσοκαλύβης ὡς ῥόδον, καὶ μαθητὴν οἰκεῖον, ὁ Ἀκάκιος ἔσχεν, ὁ νέος ἐν τοῖς χρόνοις, καὶ παλαιὸς ἀσκήσει. Σάββας ἀνευφημείσθω μοι, ἱεράρχης ὁ ἔνθεος, ὁ παρὰ Χριστοῦ, θαυμάτων λαβὼν δύναμιν· ὁ Σέρβων βασίλειον, φωτίσας ὥσπερ ἥλιος, σὺν τῷ Συμεών, πατρὶ αὐτοῦ κατὰ σάρκα, υἱῷ δὲ κατὰ πνεῦμα, τῷ ἐκβλύσαντι μῦρα, Μονῆς Χιλανδαρίου, δομήτορες οἱ θεῖοι. Τῆς Φιλοθέου ἄριστα, Συμεὼν ἡγησάμενον·καὶ τὸν Μυροβλύτην, Σίμωνα τιμήσωμεν, τὸν Πέτρας δειμάμενον, Μονὴν τὴν ὑψιβάμονα, διὰ τῆς ὀμφῆς, τοῦ οὐρανίου ἀστέρος· τὸν δύναμιν θαυμάτων ἐκ Θεοῦ εἰληφότα, καὶ κατὰ ἀκαθάρτων, πνευμάτων ἐξουσίαν. Σκίρτα καὶ πάλιν χόρευε, ἡ σεπτὴ Μονὴ ἅπασα, τοῦ Διονυσίου, ἡ ἀναβλαστήσασα, τὸν θεῖον Φιλόθεον, τῶν ἀσκητῶν ἀγλάϊσμα· ὃν ἐκ φυλακῆς, ἡ Θεοτοκός Μαρία, ἐῤῥύσατο καὶ πάσης, ἐπηρείας δαιμόνων, καὶ οὗ ἡ θεία κάρα, ὡς ἄστρον λαμπρὸν ὤφθη. Θεοτοκίον. Ἐφ ὑψηλοῦ τοῦ βήματος, καὶ λαμπροῦ θρόνου Δέσποινα, ὤφθης καθημένη, ὅλη ἐξαστράπτουσα, καὶ κύκλῳ Σου ἵσταντο, χοροὶ ἀζύγων ἄμετροι, ἐν μεσημβρινοῖς, ἀκρωτηρίοις τοῦ Ἄθω, καὶ τοῦ Ὄρους κύκλοθεν, ὡσεὶ πύρινοι πύργοι, ἐφαίνοντο τυποῦντες, τοὺς νῦν εὐφημουμένους ᾨδὴ θ’ Ὁ Εἱρμός Τύπον τῆς ἁγνῆς λοχείας σου, πυρπολουμένη βάτος ἔδειξεν ἄφλεκτος· καὶ νῦν καθ’ ἡμῶν, τῶν πειρασμῶν ἀγριαίνουσαν, κατασβέσαι αἰτοῦμεν τὴν κάμινον, ἵνα σε Θεοτόκε, ἀκαταπαύστως μεγαλύνομεν. Ὢ πῶς ὁ λαὸς ὁ ἄνομος, ὁ ἀπειθὴς καὶ πονηρὰ βουλευσάμενος, τὸν ἀλάστορα καὶ ἀσεβῆ ἐδικαίωσε, τὸν δὲ δίκαιον ξύλῳ κατέκρινε, τὸν Κύριον τῆς δόξης! Ὃν ἐπαξίως μεγαλύνομεν. Σῶτερ, ὁ ἀμνὸς ὁ ἄμωμος, ὁ τὴν τοῦ κόσμου ἁμαρτίαν ἀράμενος, σὲ δοξάζομεν τὸν ἀναστάντα τριήμερον, σὺν Πατρὶ καὶ τῷ θείῳ σου Πνεύματι, καὶ Κύριον τῆς δόξης, θεολογοῦντες μεγαλύνομεν. Θεοτοκίον Σῶσον τὸν λαόν σου Κύριε, ὅν περ ἐκτήσω τῷ τιμίῳ σου αἵματι, κατ’ ἐχθρῶν ἰσχὺν τῷ βασιλεῖ χαριζόμενος, καὶ ταῖς σαῖς Ἐκκλησίαις Φιλάνθρωπε, βραβεύων τὴν εἰρήνην, τῆς Θεοτόκου ταῖς ἐντεύξεσιν. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Τύπον τῆς ἁγνῆς Ῥίζης ἐκ Δαυῒδ ἐβλάστησας, προφητικῶς Παρθένε τοῦ θεοπάτορος, ἀλλὰ καὶ Δαυΐδ, ὡς ἀληθῶς σὺ ἐδόξασας, ὡς τεκοῦσα τὸν προφητευόμενον, τὸν Κύριον τῆς δόξης, ὃν ἐπαξίως μεγαλύνομεν. Ἅπας ἐγκωμίων Πάναγνε, νόμος ἡττᾶται τῷ μεγέθει τῆς δόξης σου, ἀλλὰ Δέσποινα παρ’ ἱκετῶν ἀναξίων μέν, ἐξ εὐνοίας δὲ σοὶ προσφερόμενον, προσδέχου Θεοτόκε, μετ’ εὐμενείας τὸ ἐφύμνιον. Ὢ τῶν ὑπὲρ νοῦν θαυμάτων σου! σὺ γὰρ Παρθένε μόνη ὑπὲρ τὸν ἥλιον, πᾶσι δέδωκας κατανοεῖν τὸ καινότατον, θαῦμα Πάναγνε τῆς σῆς γεννήσεως, τὸ τῆς ἀκαταλήπτου. Διό σε πάντες μεγαλύνομεν. Τῶν Ὁσίων. Ἐξέστη ἐπὶ τούτῳ. Ἀγάλλου Βατοπέδης σεπτὴ Μονή, ἡ Ὁσίους πλουτήσασα δώδεκα, καὶ Ἀθλητάς, οἵτινες διήλεγξαν ἀνδρικῶς, κακοδοξίαν ἅπασαν, τῶν λατινοφρόνων καὶ δυσσεβῶν, ὑφ’ ὧν παραδοθέντες, ἀγχόνης τῷ θανάτῳ, διπλοῦς στεφάνους ἐκομίσαντο. Εὐφραίνου ἡ Ἰβήρων θεία Μονή, ὅτι ὅλην πληθὺν προσενήνοχας, τῷ Ἰησοῦ, Ὁσιομαρτύρων ἀπὸ τῶν σῶν, τέκνων διὰ τῆς ὕδατος, πνιγμονῆς ὡς ἄνακτα Μιχαήλ, καὶ Βέκκον πατριάρχην, τοὺς λατινοφροῦντας, ἀνδρειοφρόνως ἀπελέγξασαν. Παιάνιζε καὶ χαῖρε καὶ σὺ Μονή, ἡ Ζωγράφου Κυρίῳ προσάξασα, τοὺς σοὺς υἱούς, τέσσαρας καὶ εἴκοσι τῷ ποσῷ, θείους Ὁσιομάρτυρας, ὡς ὁλοκαυτώματα ἱερά, πυρὶ τελειωθέντας, ὡς ἀνδρικῶς τὴν πλάνην, λατινοφρόνων θριαμβεύσαντας. Καὶ σὺ δὲ σεπτὴ Σκήτη τῶν Καρεῶν, ἵνα τί οὐ χορεύεις καὶ γάννυσαι; Καὶ γὰρ καὶ σύ, τέκνα σου προσήνεγκας τῷ Χριστῷ, στεῤῥοὺς Ὁσιομάρτυρας, ξίφει ἐκτμηθέντας τὰς κεφαλάς, ὡς ὑπερασπισθέντας, τῆς τῶν Πατέρων δόξης, καὶ τὴν λατίνων στηλιτεύσαντας. Τριαδικόν. Προσδέχου Παναγία Τριὰς σεπτή, οὓς τὸ Ὄρος τοῦ Ἄθω προσφέρει σοι, ὡς ἀπαρχάς, καὶ ὡς θυμιάματα ἐκλεκτά, πάντας τοὺς ἁγιάσαντας, πρότερον καὶ ὕστερον ἐν αὐτῷ, γνωστούς τε καὶ ἀγνώστους, καὶ ταῖς πρεσβείαις τούτων, ἐκ πάσης βλάβης αὐτὸ φύλαττε. Θεοτοκίον. ᾨδάς Σοι εὐχαρίστους πάντες ἡμεῖς, οἱ τὸ Ὄρος οἰκοῦντες προσφέρομεν, Μῆτερ Θεοῦ, ὅτι διασώζεις ἡμᾶς ᾀεί, ἐκ πάσης περιστάσεως· τρέφεις τε καὶ θάλπεις καὶ προνοεῖς· ἀλλὰ δεόμεθά Σου, καὶ θείας Βασιλείας, μετὰ τὸ τέλος καταξίωσον. Καταβασία: Ἅπας γηγενής, σκιρτάτω τῷ πνεύματι, λαμπαδουχούμενος, πανηγυριζέτω δέ, ἀΰλων Νόων φύσις γεραίρουσα, τὴν Ἱερὰν πανήγυριν τῆς Θεομήτορος, καὶ βοάτω• Χαίροις παμμακάριστε, Θεοτόκε Ἁγνὴ ἀειπάρθενε. Ἐξαποστειλάριον. Ἀναστάσιμον. Τὸν λίθον θεωρήσασαι, ἀποκεκυλισμένον, αἱ Μυροφόροι ἔχαιρον· εἶδον γὰρ νεανίσκον, καθήμενον ἐν τῷ τάφῳ, καὶ αὐτὸς ταύτας ἔφη· ἰδοὺ Χριστὸς ἐγήγερται· εἴπατε σὺν τῷ Πέτρῳ, τοῖς Μαθηταῖς· ἐν τῷ ὄρει φθάσατε Γαλιλαίας, ἐκεῖ ἡμῖν ὀφθήσεται, ὡς προεῖπε τοῖς φίλοις. Τῶν Ὁσίων. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε. Ἀγάλλου τὸ ἐπώνυμον, Ὄρος τῆς ἁγιότητος, τοὺς πολιούχους σου βλέπον, καὶ θεοφόρους Πατέρας, συνειλεγμένους ἅπαντας, καὶ τιμωμένους σήμερον, καὶ ἑορτὴν χαρμόσυνον, μετὰ τῶν σῶν οἰκητόρων, κρότει τὴν σύναξιν τούτων. Θεοτοκίον. Ἀγάλλου ἀειπάρθενε, τὴν πρόῤῥησίν Σου βλέπουσα, πεπληρωμένην ὡς ἔσται, Ἅγιον τοῦτο τὸ Ὄρος· ὁ γὰρ Πατέρων σύλλογος, οὓς σήμερον γεραίρομεν, φανεὶς ἐν τούτῳ ἅγιος, διὰ τῶν ἔργων σφραγίζει, τὴν προφητείαν Σου Κόρη. Εἰς τοὺς Αἴνους, Στιχηρὰ Ἀναστάσιμα δ΄. Ἦχος α’ Ὑμνοῦμέν σου Χριστέ, τὸ σωτήριον πάθος, καὶ δοξάζομέν σου τὴν ἀνάστασιν. Ὁ Σταυρὸν ὑπομείνας, καὶ τὸν θάνατον καταργήσας, καὶ ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν, εἰρήνευσον ἡμῶν τὴν ζωὴν Κύριε, ὡς μόνος παντοδύναμος. Ὁ τὸν ᾅδην σκυλεύσας, καὶ τὸν ἄνθρωπον ἀναστήσας, τῇ ἀναστάσει σου Χριστέ, ἀξίωσον ἡμᾶς ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ, ὑμνεῖν καὶ δοξάζειν σε. Τὴν θεοπρεπῆ σου συγκατάβασιν δοξάζοντες, ὑμνοῦμέν σε Χριστέ· ἐτέχθης ἐκ Παρθένου, καὶ ἀχώριστος ὑπῆρχες τῷ Πατρί· ἔπαθες ὡς ἄνθρωπος, καὶ ἑκουσίως ὑπέμεινας Σταυρόν· ἀνέστης ἐκ τοῦ τάφου, ὡς ἐκ παστάδος προελθών, ἵνα σώσῃς τὸν κόσμον· Κύριε δόξα σοι. Καὶ τῶν Ὁσίων δ΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων. Τὴν τῶν ἐν Ἄθῳ Πατέρων σεπτὴν ὁμήγυριν, οἱ ἐν τῷ Ἄθῳ πάντες, εὐφημήσωμεν ὕμνοις, τοὺς φίλους τῆς Παρθένου καὶ τοῦ Χριστοῦ, ἐρασμίους θεράποντας, τοὺς ἡμετέρους προστάτας καὶ πρεσβευτάς, ἀεννάους πρὸς τὸν Κύριον. Ἐπὶ τοῦ Ὄρους τοῦ Ἄθω Πατέρες Ὅσιοι, σωματικῶς ἑστῶτες, τὴν διάνοιαν ὅλην, ὑψώσατε εἰς ὄρη τὰ νοητά, καὶ αἰώνια Ἅγιοι· καὶ ὥσπερ ἄϋλοι ἄγγελοι ἐπὶ γῆς, ἀληθῶς ἐβιωτεύσατε. Ἐκ ταπεινώσεως ἄκρας θείαν διάκρισιν, ἐξ ἧς διόρασίν τε, καὶ προόρασιν ὄντως, εἰλήφατε Πατέρες παρὰ Θεοῦ, τῇ τοῦ Πνεύματος χάριτι, καὶ προορῶντες καὶ λέγοντες ἀσφαλῶς, ὡς παρόντα τὰ ἐσόμενα. Τῆς ὑπερφώτου Τριάδος νῦν ἐλλαμπόμενοι, τῇ ἀπροσίτῳ δόξῃ, θεοφόροι Πατέρες, καὶ θείας εὐφροσύνης καὶ χαρμονῆς, ἐμπιπλάμενοι ἔνδοξοι, ὑπὲρ ἡμῶν ἱκετεύσατε ἐκτενῶς, λυτρωθῆναι τῆς κολάσεως. Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄. Τῶν Ὁσίων Πατέρων ὁ χορός, ἐκ διαφόρων πατρίδων ὁρμηθείς, καὶ τὸ Ὄρος οἰκήσας, τὸ παρὰ φύσιν διέφυγε, τὸ κατὰ φύσιν διέσωσε, καὶ τῶν ὑπὲρ φύσιν ἠξίωτι χαρισμάτων· καὶ ἡμῖν τὴν ὁδὸν τῆς ἀσκήσεως, δι’ ἔργων καὶ λόγων ὑπέδειξεν· ὅθεν κατὰ χρέος αὐτοὺς εὐφημοῦντες βοήσωμεν· ὦ πληθὺς Ὁσίων ἡγιασμένη, καὶ πεποθημένη Θεῷ! ὦ μελισσῶ θεοσύλλεκτε, ὁ ἐν ὀπαῖς καὶ σπηλαίοις τοῦ Ὄρους, καθάπερ ἐν σίμβλοις νοητοῖς, τὸ γλυκύτατον μέλι, τῆς ἡσυχίας κηροπλαστήσας! Τριάδος ἡδύσματα· Θεοτόκου ἐντρυφήματα· τοῦ Ἄθω καυχήματα· καὶ τῆς οἰκουμένης σεμνολογήματα· πρεσβεύσατε πρὸς Κύριον, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὑπερευλογημένη ὑπάρχεις, Θεοτόκε Παρθένε• διὰ γὰρ τοῦ ἐκ σοῦ σαρκωθέντος, ὁ ᾍδης ἠχμαλώτισται, ὁ Ἀδὰμ ἀνακέκληται, ἡ κατάρα νενέκρωται, ἡ Εὔα ἠλευθέρωται, ὁ θάνατος τεθανάτωται, καὶ ἡμεῖς ἐζωοποιήθημεν• διὸ ἀνυμνοῦντες βοῶμεν• Εὐλογητὸς Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ οὕτως εὐδοκήσας, δόξα σοι. Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.

Η ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ (ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ)

ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ. Konstantinos Iliaskou · 7 ώρ. · Η ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ Προφανῶς τό σύγχρονο κακόδοξο θεολογικό ρεῦμα, τῆς λεγόμενης «Μεταπατερικῆς Θεολογίας», προξένησε ἀνυπολόγιστη ζημία στό Ἐκκλησιαστικό Σῶμα καί τώρα ἂρχισαν νά φαίνονται οἱ πικροί καρποί του και οἱ ὁλέθριες ἐπιπτώσεις του γιά τήν Ὀρθοδοξία μας. Ὃπως ἐπεσήμαναν στίς εἰσηγήσεις τους οἱ κορυφαῖοι ὁμιλητές τῆς ἐν λόγω Ἠμερίδας, πρόκειται γιά μία «θεολογία» μεταλλαγμένη, κατασκευασμένη και προσαρμοσμένη στά θεολογικά σπουδαστήρια τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν και τῶν κλειστῶν Συνεδρίων. Μία «θεολογία» πού ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΔΙΑΒΡΩΤΙΚΑ στήν Πατερική μας καί στήν Κανονική μας Ὃρθόδοξη Παράδοση. Μια «θεολογία» πού οὐσιαστικά ΠΡΟΔΙΔΕΙ,ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΕΔΑΦΙΖΕΙ ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ. Μία «θεολογία» πού ἐπιδοτεῖται καί ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙΤΑΙ ἀπό ὓποπτα οικουμενιστικά ΕΤΕΡΟΔΟΞΑ ΚΕΝΤΡΑ καί ὃχι ὀρθόδοξα ἰδρύματα καί πανεπιστήμια. Ὃπως πολύ εὒστοχα διεκήρυξε στήν ὡς ἂνω Ἠμερίδα ὁ Σεβ ασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. κ. Σεραφείμ: «……Ἡ πατερική διδασκαλία μας καί ἡ Ὀρθόδοξη μελέτη καθώς καί ἡ ἐφαρμογή τους στήν πράξη καί στήν καθημερινή μας ζωή, μία διδασκαλία πού εἶναι έπικυρωμένη καἰ εὐλογημένη άπό τήν πείρα τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, ΤΩΡΑ ΚΗΡΥΣΣΕΤΑΙ ΕΝ ΔΙΩΓΜΩ, γιατί ἐκκολάπτεται ταυτόχρονα μία ὓπουλη ‘μεταπατερική Αἳρεσις, πού ΚΑΘΥΒΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΝΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, τό ὁποῖο Θέωσε τούς Ἁγίους Πατέρας μας, διότι ὑποστηρίζει ὃτι ὁ Αἰώνιος Λόγος Τοῦ Θεοῦ, χρειάζεται ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΣΗ ἀπό κάτι θρασσύτατα και γελοία ἀνθρωπάκια πού εἶναι γεμάτοι ἀπό γαιώδη πάθη» Αλλά ὃταν ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ,ΥΒΡΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΡΙΖΕΤΑΙ Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ, ἢ ἒστω ἡ Ὁρθόδοξη θεολογική μεθοδολογία τους και υἱοθετεῖται ἡ βλάσφημη ἃποψη ὃτι τά ἲδια αὐτά γελοῖα άνθρωπάκια πιστεύουν ὃτι εἶναι οἱ διάδοχοι καἰ οἱ « ἐπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσιν ἠμῶν», τότε εἶναι ἀναπόφευκτη δυστυχῶς ἡ υἱοθέτηση ἀπό αὐτούς, τοῦ αὐθαίρετου θεολογικοῦ στοχασμοῦ και τῆς αὐθαἰρετης θεολογικῆς πιθανολογίας. Αύτό ὃμως ὁδηγεῖ οὐσιαστικά σέ μία Νεοβαρλααμική θεολογία πού εἶναι ἀνθρωποκεντρική (καί ἡ ὁποία «θεολογία» δέν μπορεῖ νά δεχθεῖ πῶς εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχει ἒστω καί ἓνας θνητός ἂνθρωπος πού νά εὐλογήθηκε άπό τόν Θεό ὣστε νά βιώσει τήν ἐμπειρία τοῦ Ἂκτιστου Φωτός καί τῆς Θεοπτίας πού ἒχουν βιώσει οἱ δικοί μας Ἃγιοι Πατέρες τῆς Ὀρθοδοξίας μας) καί ὡς κριτήριό της αὐτή ἡ ἂποψη ἒχει τήν ἐπικίνδυνη αὐτονομημένη λογική νά ἐξηγεῖ τά πάντα μέ τήν διανόηση, ἡ ὁποία ὃμως άνθρώπινη λογική ὡς πεπερασμένη καί μή δυνάμενη νά έξηγήσει τά πνευματικά, ὁδηγεῖ στήν αἳρεση ». Οἱ Ἃγιοι Πατέρες μας, πού ἀγωνίστηκαν ἐναντίον τῶν αἱρέσεων, δέν χρησιμοποίησαν τόν ὃρο «αἳρεση» γιά νά ἐκφράσουν τήν δῆθεν ἐχθρότητα καί τό μῖσος τους, εἲτε πρός τόν Παπισμό, εἲτε πρός ὁποιοδήποτε ἂλλο χριστιανικό δόγμα, πού ἐμφανίστηκε στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Οὒτε ἀναθεμάτιζαν συνοδικά τούς ἀμετανόητους Παπικούς, ἐπειδή τούς μισοῦσαν. Τούς ἀναθεμάτιζαν ἀπό ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ πρός αὐτούς, μέ σκοπό νά τούς βοηθήσουν νά συναισθανθοῦν τήν πλάνη τους καί νά μετανοήσουν, ἀλλά καί ἀπό ποιμαντική μέριμνα, γιά ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΤΑΔΩΣΟΥΝ καί σέ ἂλλους τήν ἀρρώστια τῆς αἱρέσεως, ἐπειδή γνώριζαν ὃτι ἡ αἳρεση ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια. Οἱ Ἃγιοι Πατέρες μας, βαδίζοντες ἐπάνω στά χνάρια τῆς ἀποστολικῆς Παραδόσεως, παρέλαβαν τόν ὃρο «Αἳρεση» ἀπό τήν ἲδια τήν Ἁγία Γραφή: «αἱρετικόν ἂνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὃτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος», (Τιτ.3,10-11), Οἱ ἐτερόδοξοι ἒχουν καταδικαστεῖ ἀπό πλῆθος Συνόδων, ἀρχῆς γενομένης άπό τήν ἐν Ἐφέσω Τρίτη Οἰκουμενική, (431μ.Χ.). .Ἐπί πλέον ἡ αἱρετική διδασκαλία τοῦ Filioque πού ἀποτελεῖ μέχρι σήμερα ἐπίσημη δογματική διδασκαλία τοῦ Παπισμοῦ καταδικάστηκε ἀπό τήν Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδο τοῦ 879/880, ἐπί Μεγάλου Φωτίου, τά δέ πρακτικά τῆς Συνόδου ὑπέγραψαν καί αὐτοί ἀκόμη οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ Πάπα. Μέ τήν ὑπογραφή τους αὐτή οἱ παπικοί ουσιαστικά καταδίκασαν τόν ἲδιο τόν ἑαυτό τους καί ὡς ἐκ τούτου εἶναι αὐτοκατάκριτοι, γιά τήν ἐκ τῶν ὑστέρων ἐπίσημη προσθήκη στήν διδασκαλία τους τῆς κακοδοξίας του Filioque. Πέραν αὐτῶν ὃλες οἱ μεταγενέστερες Ἐνδημοῦσες Ὀρθόδοξες Σύνοδοι κατά τήν δευτέρα χιλιετία, καταδίκασαν ὡς αἱρετικές τίς διδασκαλίες τοῦ Παπισμοῦ, (Σύνοδοι τοῦ 1089, 1170, 1341,1347, 1351, 1480, 1484, 1722, 1838, 1848, 1895 κ.α.). Ὃ,τι ἰσχύει γιά τόν Παπισμό πολύ περισσότερο ἰσχύει καί γιά τόν Προτεσταντισμό, ὁ ὁποῖος καί αὐτός ἀποδέχεται τήν κακοδοξία τοῦ Filioque καί ἐπί πλέον, ἐπειδή ἀπορρίπτει τήν προσκύνηση τῶν ἁγίων εικόνων, τήν ἀειπαρθενία τῆς Θεοτόκου καί τά Ἱερά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι καταδικασμένος ὁ Προτεσταντισμός, ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες τῆς Γ΄ καί τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ποτέ καμία Ὀρθόδοξη Σύνοδος δέν νομοθέτησε ὃτι ἒχουν ἒγκυρο βάπτισμα καί ἒγκυρα μυστήρια ὃλες ἐκεῖνες οἱ αἱρετικές ὁμολογίες πού ἀποδέχονται τό βασικό τριαδολογικό δόγμα, ἀκόμη καί ἀλλοιωμένο, ἒστω και ἂν βαπτίζονται στό Ὃνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος,. Καί κανένας ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες μας δέν φαίνεται νά δέχθηκε ποτἐ τόν παρά πάνω ἰσχυρισμό. Ἀντίθετα μάλιστα ὁ Ἃγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στήν ἐρμηνεία τῆς πρός Γαλάτας ἐπιστολῆς διακηρύσσει « « Ὃπως ἀκριβῶς στά βασιλικά νομίσματα, ὃποιος κόψει ἒστω καί λίγο ἀπό ὃ,τι ἒχει χαραχθεῖ ἐπάνω σ’ αὐτά, καθιστᾶ κίβδηλο ὃλο τό νόμισμα, ἒτσι καί ἐκεῖνος πού διαστρέφει ἒστω καί τό ἐλάχιστο ἀπό τήν ὑγιή πίστη, καταστρέφει τά πάντα. » Ἡ καινοφανής καί ΒΛΑΣΦΗΜΗ «ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ» φοβούμεθα ὃτι θά ἀποτελέσει σύντομα τό ὁλέθριο χωνευτήρι τῆς ἀλήθειας μέ τήν πλάνη, αὐτό ἀκριβῶς πού ἐπιθυμεῖ καί ἐπιδιώκει τό σύγχρονο «πνεῦμα» τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Καί ἐπειδή ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΑΣ μέ τήν διδασκαλία τους ἀποτελοῦν ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΜΠΟΔΙΟ γιά τήν πραγμάτωση τῶν οἰκουμενιστικῶν τους σχεδίων, γι’ αὐτό καί τίθενται στό περιθώριο ὣστε νά ἀγνοεῖται, νά ὑβρίζεται καί νά παραμερίζεται ἡ ἁγιότητα τους καί νά ἒχουν τό θράσος νά χαρακτηρίζουν ξεπερασμένους τους ἃγιους πατέρες μας, ὣστε νά μποροῦν να ὁμιλοῦν μετά άπό ὃλα αύτἀ γιά τήν μεταπατερική βλάσφημη θεολογία τους Ἡ δε άλαζονεία τους,τό άπύθμενο θράσος τους καί ἡ ἀχαρακτήριστη ἒπαρσή τους ἒφθασε στό σημεῖο να χαρακτηρίζουν τούς Ἁγίους μας Πατέρες, θύματα τοῦ άρχεκάκου ὃφεως διότι οἱ ἃγιοι πατέρες μας έτόλμησαν στίς Ἃγιες Οἰκουμενικές Συνόδους νά καταδικάσουν καί νά στιγματίσουν τίς αὐθαιρεσίες τῶν αἱρετικῶν παπικῶν, τῶν προτεσταντῶν καί τῶν ἀντιχαλκηδονίων καί ἀκόμη τό χειρότερο, νά μᾶς προτρέπουν άνερυθρίαστα ὣστε νά παρακαλοῦμε στίς προσευχές μας τόν ἐλεήμονα Θεό, γιά νά τούς συγχωρήσει!!! Ε. Χ΄΄ΔΗΡΟΓΛΟΥ

ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: "Η ΦΥΣΙΣ ΚΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ 1924 ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ" (ΥΠΟ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ)

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 19400, ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ, Τ.Θ. 54, ΤΗΛ. 210 6020176, 210. 6021467 ΑΡΙΘΜ. ΤΕΥΧΟΥΣ 87 – ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2006 ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ Η ΦΥΣΙΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ 1924 ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ Ὑπό Ἐλ. Χρ. Γκουτζίδη, Θεολόγου Καθηγητοῦ. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Πρόδρομοι τῆς Ἡμερολογιακῆς Μεταρρυθμίσεως εἰς τόν Ρωμαιοκαθολικισμόν θεωροῦνται οἱ ἀποστάτες τῆς Ὀρθοδοξίας; α) Ὁ Γεώργιος Γεμιστός ἤ Πλήθων (1360-1450). Οὗτος συνέταξεν νέον ἡμερολόγιον, τό ὁποῖον μετερρύθμιζεν καί τόν χρονικόν ἑορτασμόν του Πάσχα (μετέσχε τῆς ψευδο συνόδου τῆς Φλωρεντίας). β) Ὁ Νικηφόρος Γρηγορᾶς, διακεκριμένος Λατινόφρων καί ἐπί κεφαλῆς τῶν πολεμησάντων τόν ῞Αγ. Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν. Οὗτος τό 1324 εἰς σχετικήν του εἰσήγησιν ἐνώπιον τοῦ Ἀνδρονίκου τοῦ Β' καί τῆς Συγκλήτου, προ τείνει διόρθωσιν τοῦ τρόπου καθορισμοῦ τοῦ Πάσχα. Ἡ πρότασίς του ὅμως ἀπερρίφθη ἀπό τήν Ἐκκλησία. (Θ.Η.Ε. τόμος 4, σελ. 695). Οἱ ἀνωτέρω ἐπέδρασαν μέ τάς περί μεταρρυθμίσεως τοῦ ἡμερολογίου ἰδέας των ἐπί τῶν Δυτικῶν, οἱ ὁποῖοι δέν ἄργησαν νά φέρουν τό θέμα εἰς ἀλλεπαλλήλους Συνόδους των (Ἐν Κωνσταντία 1414-1418, ἐν Βασιλεία 1431-1449, Πάπας Σίξτος ὁ Δ' 1471-1484, Πάπας Λέων ὁ Ι΄ 1513-1521, ἐν Τριδέντω 1545-1563). Τέλος ὁ Πάπας Γρηγόριος ὁ ΙΓ΄ (1572-1585) ἀνέθεσεν εἰς ἀστρονόμους καί μαθημα τικούς τήν μελέτην τοῦ θέματος. Ἡ πρότασις τοῦ Καλαβροῦ Λουδοβίκου Λελίου ἐγένετο ἀποδεκτή. Τό 1581 ἡ εἰδική ἐπιτροπή ὡλοκλήρωσε τό σχέδιον τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρυθμίσεως, τήν δέ 24ην Φεβρουαρίου τοῦ 1582 διά εἰδικῆς βούλας ὁ Πάπας Γρηγόριος ὁ ΙΓ' εἰσήγαγεν καί ἐπέβαλεν τό νέον ἡμερολόγιον εἰς ἀντικατάστασιν τοῦ Ἰουλιανοῦ, τό ὁποῖον ὡς ἐκ τοῦ ὀνόματός του ἀπεκλήθη Γρηγοριανόν Παπικόν ἡμερολόγιον. Εἰς τήν προσπάθειάν του ὁ Πάπας νά ἐπιβάλη τήν Καινοτομίαν του ἀνά τήν Οἰκουμένην, συναντᾶ ἀμέσως ἀντιδράσεις ἐκ τῶν ἰδίων τῶν Λατίνων, ἀλλά καί τῶν Προτεσταντῶν. Ἰδιαιτέρως ὅμως τό νέον του ἡμερολόγιον ὁ Πάπας Γρηγόριος ἠθέλησεν νά ἐπιβάλη εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Πρῶτοι οἱ ὁποῖοι ἐδέχθησαν τάς φοβεράς πιέσεις καί δοκιμασίας, ἦσαν οἱ ἐνετοκρατούμενοι ῾Επτανήσιοι, οἱ ὁποῖοι ὄχι σπανίως κατέληγον καί εἰς αἱματηράς συγκρούσεις, οἱ δέ Κρῆτες ἦσαν ἕτοιμοι εἰς ἐπανάστασιν ἐάν ἐγίνετο ἀπόπειρα ἐπιβολῆς (Γρηγ. Παπαμιχαήλ, «Ἐπί τῆς Ἡμερολογιακῆς μεταρρυθμίσεως», «Πάνταινος» 10.6.1910, σ. 625 καί Χ. Παπαδοπούλου «Ἐκκλησιαστικός Κῆρυξ» 21.4.1918, σ. 188). Πρό τῆς σθεναρᾶς ἀντιστάσεως τῶν Ὀρθοδόξων ἔναντι τῶν Λατίνων, αἱ Ἐνετικαί Ἀρχαί ἀπευθύνθησαν πρός τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην, Ἱερεμίαν τόν Β΄, ἵνα πείσουν αὐτόν ὅπως δεχθῆ τήν καινοτομίαν. Πρός τοῦτο ὁ ἀνώτατος ἄρχων τῆς Ἐνετίας Νικόλαος Δαπόντε, ἀπέστειλε τάς προτάσεις του πρός τόν Πατριάρχην Ἱερεμίαν τόν Β΄ μέ τόν πρόξενον Βάϊλον Μουρεζίνη, αἱ ὁποῖαι ὅμως ἀπερρίφθησαν, ὡς προκύπτει ἀπό τήν σχετικήν ἀπαντητικήν πρός τόν Δαπόντε ἐπιστολήν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Β΄ τοῦ Τρανοῦ. Παραθέτομεν τήν ἐπιστολήν ταύτην: «Ἱερεμίας Ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης. Γαληνότατε Πρίγκηψ τῶν κλεινῶν Βενετῶν, κύριε κύριε Νικόλαε Νταπόντε. υἱέ ἀγαπητέ κατά πνεῦμα τῆς ἡμῶν μετριότητος, χάριν, εἰρήνην, ἔλεος καί πᾶν ἀγαθόν καί σωτήριον ἐπευχόμεθά σοι ἀπό Θεοῦ Παντοκράτορος καί Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἐνταῦθα περιφανέστατος Βαΐουλος κύριος Τζουάν Φραντζέσκος Μουρεζίνης ἐμφανισθείς σωματικῶς, ἠξίωσεν ἡμᾶς, ὡς ἀπό τῆς σῆς Γαληνότητος καί πάσης τῆς μεγαλοπρεποῦς Ἀριστοκρατείας, ἵνα πρόσλεψίν τινα οἰκονομήσωμεν, δι' ἧς τῆς νέας διορθώσεως γεγονυίας δυνηθῇ ἡ Ἐκκλησία τῆς παλαιᾶς καί νέας Ρώμης συνεορτάζειν ἕνεκα τῆς ἑπομένης εἰρήνης τῶν Χριστιανῶν. Καί ἐπειδή ἤκουσε παρ᾽ ἡμῶν, ὅτι οὐ δυνατόν ἡμῖν γενέσθαι ἐν μέρει τά κωλύοντα διηγησαμένων, ὡς φιλόχριστον, ὄντα σέ καί φιλέλληνα καί ὡς τήν Ἀρχήν ὑμῶν φιλοῦσα τούς Γραικούς, τῶν ἄλλων πλέον χριστιανικῶν ἀρχῶν γράψαι πρός σέ ἐκρίναμεν διά τήν θείαν εἰρήνην· οὐ γάρ ἀγνοοῦμεν, ὅσα σκάνδαλα ἔχου σι γενέσθαι διά τά νέα τοῦτα ὡρολόγια. ῎Αξιον τό νῦν κρίνομεν δικονομίαν τινα γενέσθαι ἥν μέν ἐγώ πᾶσι κηρύξω καί ὁρίσω καί μᾶλλον εἰς Κρήτην καί τάς λοιπάς νήσους· ἡ δέ Γαληνότης σου ἐπινεύσοι καί προστάξοι. Καί ὥς περ οἱ κατά καιρούς τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης Μακαριώτατοι διά τό καλόν τῆς εἰρήνης ἔγραψαν καί ὥρισαν, ἵνα οἱ μέν αὐτῆς ὑπήκοοι, τά ἔθνη αὐτῶν κρατῶσι, οἱ δέ τῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας τά ἡμῶν καί οὔτε οἱ Λατῖνοι Γραικούς ἐνοχλῶσιν, οὔτε Γραικοί Λατίνους, ἀλλ' ἐν ἀγάπῃ τόν ῞Ενα Χριστόν δοξάζωσιν ἀσκανδαλίστως, οὕτω καί νῦν ἡ μέν Ἀνατολική Ἐκκλησία ἡμῶν διακρατεῖ τά αὐτῇ παραδοθέντα, ἡ δέ Δυτική ὡς θέλει καί σούλεται. ῎Αλλως γάρ ποιῆσαι οὐκ ἔχομεν παντός Πατριάρχου τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας ταύτης κανόσι καί νόμοις ὀφείλο ντος ὑποκεῖσθαι καί παραδόσεσιν ἐκκλησιαστικαῖς. Τό σεβάσμιον τοίνυν Πάσχα, ἐν ὧ τό κεφάλαιον τῆς περί ἡμᾶς τοῦ Κυρίου οἰκονομίας ἐξείργασται παρά τε τοῦ θείου Κλήμεντος διετάγη καί παρά τῆς ἐν Νικαίᾳ Συνόδου καλῶς ἐθεωρήθη, κανόνιόν τε πανάριστον συνετέθη αἰώνιον, ἀστρονόμων οὐ δεόμενον, παραδεδομένον τῇ Ἐκκλησίᾳ οὖ τό ἰσον, ὡς οἶμαι, ἔχει ὁ ἡμέτερος ἐπίτροπος αὐτοῦ, ὁ Φιλαδελφείας Ἱερώτατος Ἀρχιερεύς καί εἰ βούλητόν σοι, ἀνάγνωθι καί γνώσῃ ὡς καλόν καί διορθώσε ως οὐ χρείαν ἔχον, ὡς παρά τῶν θεοσόφων Πατέρων ἀρτιωθέν. Τῶν αὐτῶν λοιπόν τούτων καί ἄλλων εὐλόγων πολλῶν τό περί τοῦ Πάσχα ἀκαταζήτητον διατηροῦμεν καί ὅριον αἰώνιον ἔχομεν, ἄχρι τῆς ἐνδόξου τοῦ Χριστοῦ ἐλεύσεως φυλαττόμενον· οὐ γάρ ὑπέρτεροι Κανόνων ἡμεῖς, δι' ὅ πολλοί τῆς εὐθείας ἐξετράπησαν ὑπήκοοι δέ καί ἐκπληρωταί, ὡς δυνατόν, προσοικοδομεῖν τήν ἐξουσίαν, ἥν ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Κύριος, χρώμενοι ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῇ καθ' ἡμᾶς, ἥτις λόγους Ἁγίων ἔχει, μαρτύρια, κανόνας καί ἄλλα ἀναγινωσκόμενα καθ' εἱρμόν ὅλον τόν ἐνιαυτόν καί εἴ τι τῆς παγχρύσου ἁλύσεως ταύτης ἀποτεμοῦμεν, εἰς τήν τοῦ ὅλου καθαίρεσιν τήν ζημίαν ἐπάξομεν ἀνω φελῶς. Ὁ γάρ σύμπας τῶν Ἁγίων Πατέρων σκοπός, οὐχί περί θεωρηματικῶν ἐστίν ἀλλά περί Χριστοῦ μαθημάτων τοῦ μή Ἰουδαίοις συνεορτάσαι. Εἰ οὖν συνέση τοῦτο ποτέ, σκῆψίν τινα τά νέα εἶχον· ἐπεί Θεοῦ δέ χάριτι ἄπταιστα μέχρι τοῦ νῦν καί παλαιᾷ καί νέᾳ Ρώμη, καλῶς τόν ῞Ενα Χριστόν συνεώρταζεν, ἕνεκα τίνος ἡ σύγχυσις αὕτη, καί τό παγκόσμιον σκάνδαλον τῶν ἀκουομένων δέκα ἡμερῶν; ῎Αν γάρ κἄν κατά Πτολεμαῖον τόν Μέγαν ἔλεγον, ἡμέραν μίαν δι' ἑκάστων ἐτῶν τριακοσίων συνάγοντα, ἀπό τῆς πρώτης Συνόδου εἶχον ἡμέρας τέσσαρας. Ποῦ τοίνυν ἐξευρέθησαν αἱ λοιπαί ἕξ ἡμέραι καί τόσον παρεξετάθησαν ἀστρονομίᾳ θαρρήσαντες; Τήν αὐθεντίαν ἐχέτωσαν οἱ τῶν Θείων Πατέρων Κανόνες καί οἱ τῶν εὐσεσῶν Βασιλέων νόμοι καί οὐχί οἱ ἀστρονόμοι, ὧν τά τοιαῦτα συμσούλια ἀσθενῆ τινα, ὡς δοκεῖ, εὑρόντες λαβήν, αἰνιττομένων τοῖς θείοις Πατράσι καί φυλαχθεῖσαν ἀναμάρτητον ἕως τήν σήμερον. Εἰ γάρ καί ὁ χρόνος καί ἡ τῶν φωστήρων κίνησις περί τήν ἡμέραν τοῦ Πάσχα ἀνωμαλίαν τινά ποιεῖ, τῇ εὐσεβείᾳ γε μήν, οὐδ' ὅπως οὖν τοῦτο λυμαίνεται. ῞Οθεν οὐδέν μετατρέπειν δεῖν τόν τῶν Ἁγίων Πατέρων κανόνα καί καινοτομεῖν καί εἰς αἰτίαν στάσεως τάς Χριστοῦ Ἐκκλησίας κινεῖν. Εἰπερ ἀληθείᾳ καί θείῳ πνεύματι περί ἀναγκαίων κυρίως ἐσκόπουν, πολλά ἄλλα εἰσί ψυχωφελῆ καί σωτήρια καί οὐχί τά παίγνια τῶν ὡρολογίων τούτων οὐδέν ὄντων. Δώη οὖν Κύριος ὁ Θεός εἰρηναίαν κατάστασιν ἅπασι τοῖς Χριστιανοῖς τῇ τε Γαληνότητί σου καί παντί σου τῷ ὑπηκόῳ, ὑγείαν σωτηρίαν καί μετά τῶν παρόντων εὐτυχῶν ἀγαθῶν καί τῶν ἐπουρανίων καλῶν τήν ἀπόλαυσιν τῇ χάριτι αὐτοῦ· οὗ δή ἡ χάρις καί τό ἄπειρον ἔλεος καί ἡ εὐχή καί ἡ εὐλογία τῆς ἡμῶν μετριότητος, εἰη μετά τῆς σῆς Γαληνότητος, πᾶν καταθύμιον δηλούσης, καί ἐκπληρουμένου ὡς δυνατόν. Ἐν μηνί Φεβρουαρίῳ Ἰνδικτιῶνος ια΄. Εἰς αὐτήν εἶναι χαρακτηριστικόν τό αὐστηρόν ὕφος καί ἡ σαφής θέσις τοῦ Πατριάρχου παρά τό γεγονός ὅτι ἀπηυθύνετο πρός τόν Δόγην τῆς Ἐνετίας Νικόλαον Δαπόντε. (ὅρα Ἐλ. Γκουτζίδη «ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ» σελ. 57-59, ῎Αθῆναι 1980). ῎Οχι ὅμως μόνον πρός τάς Ἐνετοκρατουμένας νήσους ἀλλά καί πρός ὁλόκληρον τήν Ἀνατολήν διά τῶν Ἰησουϊτῶν, ὁ Πάπας Γρηγόριος ὁ ΙΓ' ἐπεχείρησε γενικόν προσηλυτισμόν καί ἐπεδίωξε τήν ἐπιβολήν τοῦ νέου ἡμερολογίου του. Τό 1583, ἐνῶ οἱ Ἰησουΐται ἐγκαθίστανται εἰς τήν Κων/πολιν, εἰδική παπική ἀποστολή φθάνει εἰς τόν Πατριάρχην μέ δῶρα καί ἐπιστολή τοῦ Πάπα, δι' ἦς ζητεῖ τήν ἕνωσιν καί τήν ἀποδοχήν τοῦ νέου ἡμερολογίου του (Β. Στεφανίδη, Ἐκκλ. Ἱστορία, Αθῆναι 1970, σελ. 698-699). Πρό τῆς τοιαύτης ἐπιμονῆς ὁ Πατριάρχης ἀπαντᾶ δι᾽ ἀποφάσεων Πανορθοδόξων Συνόδων. ΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΟΥΠΟΛΙ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διά νά ἀντιμετωπίση τήν ἐκ τοῦ Παπισμοῦ ἀφ ἐνός φοβεράν προσηλυτιστικήν δρᾶσιν, ἀλλά καί ἀφ ἑτέρου ἀνακόινη τήν διά παντός μέσου ἐπι χειρουμένην ἐπιβολήν τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας, ἐθωράκισεν τήν Ὀρθοδοξίαν διά Συνοδικῶν ἀποφάσεων, καταδικάσασα τήν καινοτομίαν καί ἀποκλείσασα διά πα ντός τήν εἴσοδον αὐτῆς εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν. Εἰδικώτερον ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐχομένη στερρῶς τῶν Ἱερῶν παραδόσεων καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί ἑδραζομένη ἐπί τῶν πηγῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, κατέκρινεν καί κατεδίκασεν εἰς Πανορθοδόξους Συνόδους τήν ἐν λόγῳ καινοτομίαν, διότι δι' αὐτῆς ἐπεχειρεῖτο; 1. Καταπάτησις καί ἀθέτησις Ἐκκλησιαστικῆς ῾Εορτολογικῆς Παραδόσεως τότε 1.600 ἐτῶν (σήμερον 2.000). 2. Καταπάτησις τῶν περί τῆς Ἁγίας ῾Εορτῆς τοῦ Πάσχα διατάξεων τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου. 3. Διατάραξις τοῦ ἑορτολογίου καί τῆς λατρευτικῆς τάξεως, καθόσον ἡ καινοτομία ὡρμᾶτο οὐχί ἐξ ἐκκλησιαστικῶν λόγων, οὐδεμίαν δέ λατρευτικήν ἤ ἄλλην τινά ἀνάγκην ἐθεράπευσεν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. 4. Ἀπετέλει, ἡ καινοτομία καθαράν ἐνασχόλησιν περί τήν ἀκρίβειαν τοῦ χρόνου, ἥν οὐκ οἶδεν ἡ Ἐκκλησία. Πρός τούτοις διαπιστώσασα τότε ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία: 1. Τήν ἐπιμονήν τοῦ Παπισμοῦ ὅπως παντί τρόπῳ εἰσαγάγη τήν ἡμερολογιακήν καινοτομίαν εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. 2. Τό γεγονός ὅτι ἐξ αἰτίας τῆς Παπικῆς Καινοτομίας ἐπέρχεται αἰσθητή καί ἐξωτερική διαφοροποίησις μεταξύ τοῦ Παπισμοῦ καί Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅσον ἀφορᾶ τήν ἑορτολογικήν λατρευτικήν τάξιν καί ζωήν, διότι ἀπεμακρύνθη διά τοῦ νέου ἡμερολογίου ὁ Παπισμός καί δέν συνεορτάζει μετά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 3. Πλήττεται διά τοῦ ἀνωτέρω ἡ προσηλυτιστική δρᾶσις τῆς ἀδιστάκτου Οὐνίας, ἡ ὁποία τόν 16ον αἰώνα ἐμάστιζεν κυριολεκτικῶς τήν Ὀρθοδοξίαν. 4. Καθίστανται ἐμφανέστεραι αἱ κακοδοξίαι τῆς Δύσεως καί συνειδητοποιοῦνται ὑπό τοῦ Ὀρθοδόξου πληρώματος, τοῦ σχίσματος οὕτω πλέον αἰσθητοῦ γενομένου. Δι' ὅλων τῶν ἀνωτέρω ἐνισχύεται καί διαφυλάσσεται ἡ ὀρθόδοξος συνείδησις τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Διά ταῦτα πάντα καί ἵνα ἀνακόινη διά παντός τήν ὁρμήν τῆς Δύσεως καί προφυλάξη τήν ἀκαινοτόμητον πίστιν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί Ἁγίων Πατέρων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἐκ τῶν μιασμάτων τῆς Παπικῆς λεγομένης ἐκκλησίας, ἐνήργησεν ἀποφασιστικῶς καί ἀπέκρουσεν τήν ὀρμήν τῆς Δύσεως δι' ἀποφάσεων Πανορθοδόξων Συνόδων. Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ Η ΕΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΕΒΙ ΣΥΓΚΛΗΘΕΙΣΑ (20 Νοεμβρίου 1583). Ἡ ἀπόφασις τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου ταύτης ἔχει οὕτω: «Σιγγίλιον Πατριαρχικῆς διατυπώσεως Ἐγκυκλίου τοῖς ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξοις Χριστιανοῖς, εἰς τό μή παραδέχεσθαι τό νεώτερον Πασχάλιον ἤ Καλενδάριον τοῦ καινοτομηθέντος μηνολογίου, ἀλλ' ἐμμένειν τοῖς ἅπαξ καί καλῶς διατυπωθεῖσι παρά τοῖς Ἁγίοις 318 (τριακοσίοις δέκα ὀκτώ) Θεοφόροις Πατράσι τῆς Αγίας Οἰκουμενικῆς Πρώτης Συνόδου μετ' ἐπιτιμίου καί ἀναθέματος. Πᾶσι τοῖς ἐν Τριγοβυστίῳ καί ἁπανταχοῦ Χριστιανοῖς γνησίοις τέκνοις τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀνατολῆς. Χάρις εἴη καί εἰρήνη καί ἔλεος παρά Θεοῦ Παντοκράτορος. Οὐ μικρά τε ζάλη τήν παλαιάν κιβωτόν κατέλαβεν, ὅτε σφοδρῶς κλυδωνιζομένη ἐφέρετο ἐπί τῶν ὑδάτων· καί εἰ μή Κύριος ὁ Θεός μνησθείς τοῦ Νῶε εὐδόκησε κοπᾶσαι τό ὕδωρ οὐδεμία ἐλπίς σωτηρίας αὐτῇ ἦν. Οὕτω καί τήν Νέαν Κιβωτόν τῆς καθ' ἡμᾶς Ἐκκλησίας ἐπεί ἄσπονδον πόλεμον οἱ κακόδοξοι ἤγειραν καθ᾽ ἡμῶν κατά τούτων καί ἡμεῖς τόν παρόντα τόμον ἐγκαταλιπεῖν ἔγνωμεν, ὅπως τοῖς τούτῳ γεγραμμένοις ἔχετε κα-τά τῶν τοιούτων ἀσφαλεστέρως τήν ὑμετέραν Ὀρθοδοξίαν συνηγορεῖν. Ἀλλ' ἵνα μή τοῖς ἁπλουστέροις φορτικόν εἴη τό Σύγγραμμα, ἁπλῆ διαλέκτῳ πᾶσαν ὑμῖν τήν ὑπόθεσιν καταρτίσαι ἔγνωμεν, ἥτις ἔχει οὑτωσί εἰς ἁπλῆν διάλεκτον: Ἀπό τήν παλαιάν Ρώμην ἤλθασι τινές, ὁποῦ ἔμαθον ἐκεῖ νά λατινοφρονοῦσι, καί τό κακόν εἶναι πώς ἀπό Ρωμαῖοι τῆς Ρούμελης γεννήμματα καί θρέμματα ὄντες, ὄχι μόνο ἤλλαξαν τήν πίστιν των, ἀλλά καί πολεμοῦσι τά Ὀρθόδοξα δόγματα καί ἀληθινά τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ὅπου μᾶς παρέδωκεν αὐτός ὁ Χριστός καί οἱ Θεῖοι Ἀπόστολοι καί αἱ ῞Αγιαι Σύνοδοι τῶν Ἁγίων Πατέρων. ῞Οθεν τούτους ὡς σεσηπότα μέλη ἀποκόπτοντες ὁρίζομεν: …………………………………………………………………….. Ζ. Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι. Η. Ἐσεῖς δέ οἱ εὐσεβεῖς καί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, μένετε ἐν οἷς ἐμάθετε καί ἐγεννήθητε καί ὅταν τό καλέσῃ ὁ καιρός καί ἡ χρεία, αὐτό τό αἷμα σας νά χύσετε διά νά φυλάξετε τήν Πατροπαράδοτον Πίστιν καί ὁμολογίαν σας· καί φυλάγεσθε ἀπό τῶν τοιούτων καί προσέχετε, ἵνα ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός σᾶς βοηθεῖ ἅμα καί ἡ εὐχή τῆς ἡμῶν μετριότητος εἴη μετά πάντων ὑμῶν, Ἀμήν. ῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄. Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες». Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ Η ΕΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΕΒΙ ΣΥΓΚΛΗΘΕΙΣΑ ΚΑΤΑ ΤΟ 1587 Τό νέον Παπικόν ἡμερολόγιον κατεδικάσθη καί ὑπό δευτέρας Συνόδου ἐν Κων/πόλει ἐν ἔτει 1587, παρόντων ἐν αὐτῇ τῶν Ἁγιωτάτων Πατριαρχῶν Κωννπόλεως ΙΕΡΕΜΙΟΥ τοῦ Β', Ἀλεξανδρείας ΜΕΛΕΤΙΟΥ καί Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ. Η ΤΡΙΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ Η ΕΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΕΒΙ ΣΥΓΚΛΗΘΕΙΣΑ (Φεβρουαρίου 12 1593) Ὁ λόγος ὁ ὁποῖος ὤθησεν τήν Ὀρθοδοξίαν νά ἐπανέλθῃ ἐντός 10 ἐτῶν τρεῖς φοράς ἐπί τοῦ ἰδίου θέματος εἶναι εἷς καί μόνον: Ἡ ἀκατάσχετη προσηλυτιστική ὁρμή τῶν Παπικῶν, οἱ ὁποῖοι μέ ἀθέμιτα μέσα, (βία, ἐξαγορά συνειδήσεως καί κυρίως ψεύδη κ.λ.π.), κατέτρωγε τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Οὕτω κατεδικάσθη τό τρίτον ὑπό Πανορθοδόξου Συνόδου, εἰς τήν ὁποίαν ἔλαβον μέρος; ὁ Κωνργπόλεως Ἱερεμίας ὁ Β΄, ὁ Ἀλεξανδρείας Μελέτιος Πηγᾶς, ὁ ὁποῖος ἐπεῖχεν καί τήν θέσιν τοῦ Ἀντιοχείας, Ἰωακείμ τοῦ Ζ', ὁ Ἱεροσολύμων Σωφρόνιος καί τεσσαράκοντα ἐν ἐνεργεία Ἀρχιερεῖς. Ἡ Πανορθόδοξος αὐτή «Μεγάλη Σύνοδος διεκήρυξε πρωτίστως τήν ἐμμονήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τοῖς ὑπό τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τεθεσπισμένοις ἐναντίον τῶν Καινοτομιῶν τῆς Ρώμης». Ἐπίσης ἐκύρωσεν τήν ἵδρυσιν τοῦ Ρωσσικοῦ Πατριαρχείου καί ἀπέκρουσεν τό Γρηγοριανόν Ἡμερολόγιον ὡς νεωτερισμόν ἀντιβαίνοντα εἰς Κανόνας καί διατάξεις τῆς Ἐκκλησίας. Κυρίως δέ ἐπεσήμανεν τήν ἐμμονήν της εἰς τήν περί τοῦ Πάσχα διάταξιν τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀπηγόρευσε δέ τόν συνεορτασμόν τοῦ Πάσχα μετά Ἰουδαίων συμφώνως τῷ 1ῳ Κανόνι τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου, καί ἀπέκρουσεν καί κατεδίκασεν τό νέον Παπικόν Ἡμερολόγιον. Οὕτω ἅμα τῇ ἐμφανίσει του τό νέον Παπικόν Καλενδάριον ἤ ἡμερολόγιον ἤ ἑορτολόγιον ἐκρίθη καί κατεδικάσθη τελεσιδίκως καί ἀπεκλείσθη ἡ εἴσοδός του εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΩΗ ΠΗΓΩΝ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΑΥΤΩΝ Τάς Πανορθοδόξους Συνόδους τοῦ 1583, 1 587 καί 1593, αἱ ὁποῖαι κατεδίκασαν τήν Παπικήν ἡμερολογιακήν καινοτομίαν, ἄλλοι σκοπίμως ἠμφισβήτησαν, ἄλλοι δέ ὑπετίμησαν, ἵνα ἀποφύγουν τόν σκόπελον τοῦ δεδικασμένου τοῦ Νέου Παπικοῦ Ἡμερολογίου ὑπό τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀλλά οὔτε ἡ ἀξιοπιστία τῶν πηγῶν δύναται νά ἀμφισβητηθῇ, οὔτε τό κῦρος τῶν ἀποφάσεων νά ὑποβιβασθῇ· διότι καί ἱστορικῶς εἶναι πληθωρικά καί ἐπακριβῶς κατωνομασμέναι αἱ ἐν λόγῳ Σύνοδοι, καί τό κῦρος τό ὁποῖον κέκτηνται αὗται αἱ Συνοδικαί Ἀποφάσεις εἶναι ἰσχυρόν καί ἀναμφισβήτητον. Ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος τῆς Κωννπόλεως 1583, μνημονεύεται ρητῶς: 1) Ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Ἀθηνῶν Μελετίου, ὁ ὁποῖος εἰς τό Σύγγραμμά του Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τόμος Γ', σελ. 402 (ἐν Βιέννῃ 1784) γράφει: «Πατριαρχεύοντος τούτου τοῦ Ἱερεμίου, Σύνοδος Μητροπολιτῶν συνήχθη ἐν Κων/πόλει τῷ 1583, ἐπιδημεύσαντος καί Σιλβέστρου τοῦ Ἀλεξανδρείας, ἥτις κατακρίνασα τό καινοτομηθέν ὑπό Γρηγορίου τοῦ Ρώμης Καλενδάριον, δέν τό ἐδέχθη, κατά τήν αἴτησιν τῶν Λατίνων». (Ἐκκλησ. Ἱστορία Μελετίου, Τόμος 3ος, σελίς 402, παράγρ. 9). 2) Ὑπό τοῦ Ἀθανασίου Κομνηνοῦ Ὑινηλάντου, ὁ ὁποῖος εἰς τό σύγγραμμά του «Τά Μετά τήν ῞Αλωσιν» σελ. 111-112 (ἐν Κων/πόλει 1870) γράφει: Ὑπό τοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Β΄ «συγκροτεῖται Σύνοδος Μητροπολιτῶν ἐν Κων/πόλει, παρόντος καί τοῦ Ἀλεξανδρείας Σιλβέστρου καί κατεκρίθη τό ὑπό τοῦ Πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓ', εἰσαχθέν Καλενδάριον καί οὐκ ἀπεδέχθη αὐτό κατά τήν τῶν Λατίνων αἴτησιν». 3) Ὁ Μητροπολίτης Διδυμοτείχου Φιλάρετος Βαφείδης (1850-1933) εἰς τήν Ἐκκλησιαστικήν του Ἱστορίαν, τόμος 3ος, σελ. 124-125, Κων/πολις 1912, γράφει: «…. Ὁ Ἱερεμίας ἔχων ὑπ' ὄψιν τάς δυσκολίας τῆς ἐφαρμογῆς ἀπορρίπτει τήν πρότασιν τοῦ Πάπα, κοινῶς δέ μετά τοῦ Ἀλεξανδρείας Σιλβέστρου ἐκδίδωσι τό 1583 ἐπιστολήν ἐν ᾖ καθορίζων τάς τέσσαρας διατάξεις τῆς ἐν Νικαίᾳ Συνόδου περί τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, καταδεικνύει καί τάς ἐλλείψεις τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου. Ἡ ἐπιστολή αὕτη ἐγράφη συνεπείᾳ τῆς κατά τό ἔτος ἐκεῖνο συγκροτηθείσης Συνόδου, ἥτις κυρίως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τό Γρηγοριανόν ῞Ημερολόγιον. (Βλ. καί Δοσιθέου «Τόμος Ἀγάπης», σελ. 538). 4) Ὁ Μητροπολίτης Αθηνῶν Χρυσόστομος Παπαδόπουλος εἰς τό ἔργον του «Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας Ἀλεξανδρείας» (Ἀλεξάνδρεια 1935) σελ. 628 γράφει: «τῇ 20 Νοεμβρίου 1583 ὁ Πατριάρχης Ἱερεμίας, παρόντος τότε ἐν Κων/πόλει καί τοῦ Ἀλεξανδρείας Σιλβέστρου, συνοδικῶς διασκεινάμενος ἀπέκρουσε τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον». Καί ἐν τῷ «Ἐκκλησιαστικῷ Κήρυκι» 14.4.1918, σελ. 172-173 γράφει ὁ ἴδιος ὡς Ἀρχιμανδρίτης καί Πανεπιστημιακός διδάσκαλος: «ὁ Πατριάρχης ἐξέδωκε συνοδικήν ἀπόφασιν, δι' ἧς κατεδίκαζε τήν γενομένην μεταρρύθμισιν τοῦ ἡμερολογίου». Ὡσαύτως ποιεῖ λόγον καί ἐν τῇ Ἱστορίᾳ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων. Παρομοίως μαρτυρεῖται καί ἡ Σύνοδος τοῦ 1587 τόσον ἀπό τούς προμνημονευθέντας Φιλάρετον Βαφείδην (ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 125) καί Α.Κ. Ὑινηλάντου (ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 113) ὅσον καί ἀπό πλείστους ἄλλους. Ἐξαιρέτως ὅμως μνημονεύεται καί ὑπογραμμίζεται ὑπό πάντων ἡ Σύνοδος τοῦ 1593. Δέν θά ἀναφέρω τούς προηγουμένους ἱστορικούς ἀλλά μόνον αὐτόν τόν μεταρρυθμιστήν τόν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, ὁ ὁποῖος ἐν τῷ «Ἐκκλησιαστικῷ Κήρυκι» φ. 146/1918 γράφει: «Ἐπισημότερον ἀπεκρούσθη τό ἡμερολόγιον μετά τριετίαν, ὑπό τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει συνελθούσης ἐνδημούσης Συνόδου τῷ 1593, ἧς συμμετέσχον ἐκτός τοῦ Ἱερεμίου, ὁ Αλεξανδρείας Μελέτιος Πηγᾶς ἐπέχων καί τόν τόπον τῆς Ἀντιοχείας καί ὁ Ἱεροσολύμων Σωφρόνιος καί πλεῖστοι Ἀρχιερεῖς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Τό Γρηγοριανόν Ἡμερολόγιον ἐχαρακτηρίσθη ἐν αὐτῇ ὡς νεωτερι σμός ἀντισαίνων εἰς κανόνας καί διατάξεις τῆς Ἐκκλησίας. (Ἐκκλ. Κῆρυξ Φ. 146/1918). Ὁ αὐτός δέ πάλιν εἰς τό ἔργον του «Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων καί ἐν σελίδι 482 λέγει: «Μεταβάς δέ εἰς Κωνσταντινούπολιν (ὁ Πατριάρχης Σωφρόνιος ὁ Δ') τῷ ἔτει ἐκείνῳ συμμετέσχε τῆς ἐκεῖ συγκροτηθείσης Συνοδικῆς διασκέινεως πρός ἀποκήρυξιν τοῦ Γρηγοριανοῦ ῞Ημερολογίου, διά τοῦ ὁποίου ἐσκόπει ἡ Λατινική Ἐκκλησία νά παραπλανήση τούς Ὀρθοδόξους… Ἀλλ' οἱ Ὀρθόδοξοι Ἱεράρχαι καί Θεολόγοι ἐν οἷς ἐπρώτευε τότε ὁ Μελέτιος ὁ Πηγᾶς, διαδεχθείς τόν Σίλβεστρον ἐν τῷ Πατριαρχικῷ θρόνῳ τῆς Ἀλεξανδρείας, δραστηρίως ἀπέκρουον τόν ἀπό τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας κίνδυνον. Τῆς ἀποκρούσεως ταύτης συμμετεῖχε διά τοῦ Πατριαρχικοῦ αὐτοῦ κύρους καί ὁ Πατριάρχης Σωφρόνιος, ὅστις φαίνεται ὅτι μετά τήν καταδίκην τοῦ Γρηγοριανοῦ ῞Ημερολογί ου μετέβη εἰς Ἱεροσόλυμα». ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΣΥΝΟΔΩΝ Πρέπει νά τονισθῇ, ὄχι μόνον ἡ ἱστορικότης – ἀξιοπιστία τῶν πηγῶν περί τῶν ἐν λόγω Συνόδων, ἀλλά πρό πάντων καί τό κῦρος αὐτῶν τῶν Συνόδων καί τῶν ἀποφάσεών των. Αἱ προμνημονευθεῖσαι Σύνοδοι τῆς Κωνργπόλεως 1583, 1587 καί ἰδιαιτέρως τοῦ 1593 εἶναι Κανονικαί καί Ὀρθόδοξοι Σύνοδοι! Εἰδικώτερον: - Δέν εἶναι τοπικαί Σύνοδοι, ἀλλά Πανορθόδοξοι, δι᾽ ὧν ὡμίλησεν ἡ Καθολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, τό ῞Εν ῞Αγιον Πνεῦμα, τό λαλῆσαν καί εἰς τάς Οἰκουμενικάς καί λοιπάς ἁγίας Συνόδους. - Αἱ ἅγιαι αὗται Σύνοδοι, ἔχουσιν ἐσωτερικόν σύνδεσμον καί ἀδιάσπαστον ἀλληλουχίαν πρός ἁπάσας τάς προηγηθείσας ἁγίας Συνόδους. - Αἱ ἀποφάσεις τῶν ἐν λόγῳ Συνόδων ἔχουσιν ἀναμφισβήτητον κῦρος, εἶναι ἀπολύτως σεβασταί , ἡ δέ ἀθέτησίς των ἀποτελεῖ ἀθέτησιν κατά τῆς Ὀρθοδοξίας καί βλασφημίαν κατά τοῦ ῾Ενός Ἁγίου Πνεύματος, ὅπερ ἐλάλησεν εἰς τάς Ἁγίας Οἰκουμενικάς Συνόδους καί εἰς τάς ἐν λόγῳ Πανορθοδόξους, αἵτινες ἐκείνων ἑπόμεναι ἐθωράκισαν τήν Ἐκκλησίαν κατά τόν 16ον αἰῶνα. - Τό κῦρος λοιπόν τῶν ἐν λόγῳ Ἁγίων Πανορθοδόξων Συνόδων εἶναι τό αὐτό μέ τό κῦρος τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἔνθεν μέν διότι συμμετέχει εἰς αὐτάς ἡ Καθολική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἔνθεν δέ διότι αἱ ἅγιαι αὗται Σύνοδοι ἔχουσι ἀδιάσπαστον ἐσωτερικήν ἀλληλουχίαν καί ἀποτελοῦν προέκτασιν τοῦ ἑνός καί αὐτοῦ Ὀρθοδόξου Πνεύματος, ὅπερ διακρίνει τάς ἑπτά Ἁγίας Οἰκου μενικάς Συνόδους. Ὁ Ἱεροσολύμων Δοσίθεος ἐν τῷ βιβλίῳ του «Ὁμολογία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως», τήν Σύνοδον τοῦ 1593 ὀνομάζει «Μεγάλην Οἰκουμενικήν Σύνοδον»: «Τέσσαρα μεγάλα θηρία ἐγέννησεν ὁ ΙΣΤ' αἰών: Τήν αἵρεσιν τοῦ Λουθήρου, τήν αἵρεσιν τοῦ Καλβίνου, τήν αἵρεσιν τῶν Γιεζουβιτῶν καί τήν αἵρεσιν τοῦ νέου Καλενδαρίου· καί κατά μέν τῶν αἱρέσεων Λουθήρου καί Καλβίνου ἔγραψαν οἱ… κατά δέ τῆς αἱρέσεως τοῦ νέου Καλενδαρίου ἀπεφάνθη ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλη Οἰκουμενική Σύνοδος τῷ 1593». Η ΕΝ ΤΩ ΠΑΡΟΝΤΙ ΑΙΩΝΙ ΑΝΑΚΙΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ Ἡ ἀνακίνησις τοῦ Ἡμερολογιακοῦ θέματος κατά τάς ἀρχάς τοῦ παρόντος αἰῶνος ἐνεργεῖται ὑπό τῶν ὀργάνων τῆς Οἰκουμενιστικῆς κινήσεως καί διά τόν Οἰκουμενισμόν. Τί εἶναι Οἰκουμενισμός Ἡ Οἰκουμενιστική Κίνησις ἐμφανίζεται εἰς τούς Προτεστάντας ἀπό τό τέλος τοῦ περασμένου αἰῶνος, κρατυνόμενος δέ ἀπό τάς ἀρχάς τοῦ παρόντος αἰῶνος κατέληξεν τό 1948 εἰς τό λεγόμενον Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν» (Π.Σ.Ε.), τό ὁποῖον ἀποτελεῖ τό κέντρον καί ὄργανον πού ἐκφράζει τήν ὅλην οἰκουμενιστικήν κίνησιν. Ἐκεῖνο τό ὁποῖον χαρακτηρίζει τόν Οἰκουμενισμόν εἶναι κυρίως ἡ βλασφημία κατά τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας, μή δεχόμενος τήν ὕπαρξιν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας (Ἐκκλησιολογική αἵρεσις). Οὐσία τῆς Ἐκκλησιολογικῆς ταύτης αἱρέσεως εἶναι ἡ διαβόητος περί κλάδων θεωρία (BRANCH THEORY) τῆς Ἀγγλικανικῆς θεολογίας. Ὡς λέγει ὁ διακεκριμένος θεολόγος Καθηγητής κ. Ἀνδρέας Θεοδώρου, κατά τήν Ἐκκλησιολογίαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία δέν ἐνσαρκοῦται εἰς μίαν τῶν ἐπί μέρους ὁρατῶν ἱστορικῶν Ἐκκλησιῶν, ἀλλ' εἶναι κατατεμαχισμένη καί διάσπαρτος εἰς ὁλόκληρον τόν κόσμον. ῾Εκάστη τῶν ἐπί μέρους χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν ἀποτελεῖ μέρος μόνον τῆς Ἐκκλησίας, δέν εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Τυχόν τοιοῦτος διϊσχυρισμός, θά ἦτο κατά τήν γνώμη αὐτῶν ἀπότοκος οἰήσεως καί ὑπερηφανείας! Ἡ πραγματική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, κατ' οὐσίαν ἀόρατος, ἀποτελεῖ κοινωνίαν ἰδανικήν, πρός πλήρωσιν, τῆς ὁποίας ἀναβαίνουν σύν τῷ χρόνῳ προὶόντι αἱ ἱστορικαί Ἐκκλησίαι, ἀπο βάλλουσαι τάς ἐλλείψεις καί τάς ἀτελείας αὐτῶν. Ἀνάλογος πρός τήν ἰδέαν ταύτην εἶναι καί ἡ περί Θείας Ἀληθείας ἐκδοχή τοῦ Προτεσταντισμοῦ. Ἡ θεία ἀλήθεια κατά τούς Διαμαρτυρομένους δέν εὑρίσκεται πλήρης καί ἀκεραία εἰς μίαν τῶν ἐπί μέρους ἱστορικῶν Ἐκκλησιῶν, ἀλλ' ἐνυπάρχει ἐπιμερισμένη καί κατατεμαχισμένη εἰς τάς ἐπί μέρους Χριστιανικάς Ὁμολογίας. ῾Εκάστη τούτων κατέχει μέρος μόνον τῆς ἀληθείας καί τοῦτο ἀναμε μιγμένον μετά τῆς πλάνης. Συγκολλώμενα ἑπομένως μεταξύ των τά ἐπί μέρους τμήματα τῆς Ἐκκλησίας καί συρραπτόμενα πρός ἄλληλα τά τεμάχια τῆς ἀληθείας, δύνανται νά ἀπαρτίσουν κατά τό μᾶλλον ἤ ἦττον τήν ἰδέαν τῆς Μιᾶς τοῦ Χριστοῦ Ἁγίας Ἐκκλησίας, ὡς καί τῆς μιᾶς θείας ἐξ ἀποκαλύψεως ἀληθείας. Καί αὕτη μέν ἐν βασικαῖς γραμμαῖς ἡ περί κλάδων θεωρία τοῦ Προτεσταντισμοῦ». Καί συνεχίζει ὁ ἴδιος Πανεπιστημιακός Διδάσκαλος: «Ἀνάλογος πρός τήν περί Ἐκκλησίας καί Θείας ἀληθείας θεωρίαν αὐτῶν εἶναι καί ἡ ἀντίληινις τῶν Προτεσταντῶν περί δόγματος καί δογματικῶν διαφορῶν. Ἡ προσκόλλησις εἰς τά δόγματα εἶναι κατ' αὐτούς ἐπιβλαβής καί ἐπιζημία, διαιροῦσα μᾶλλον τούς ἀνθρώπους καί ἀφιστῶσα τούτους ἀπ' ἀλλήλων. ῾Επομένως αἱ ἑνωτικαί προσπάθειαι τῶν Ἐκκλησιῶν δέν πρέπει νά διέρχωνται διά μέσου τῶν δογματικῶν διαφορῶν αὐτῶν (ἀλλά πλησίον αὐτῶν). Ἐφ ὅσον δέ τό δόγμα δέν ἔχει καί τόσον μεγάλην σημασίαν διά τήν ζωήν καί τό ἔργον τῶν Ἐκκλησιῶν, αἱ δογματικαί διαφοραί αὐτῶν δέν εἶναι πραγματικοί καί οὐσιώ δεις διαχωριστικοί φραγμοί. Αἱ Ἐκκλησίαι δύνανται νά συνυπάρξουν μεταξύ των, ἔστω καί ἄν διαχωρίζουν αὐτάς μεγάλαι ἤ μικραί διαφοραί. (Ἀνδρ. Θεοδώρου, «Ὁ ὀρθόδοξος θεολόγος ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», Ἀθῆναι 1973). Ὁ Οἰκουμενισμός λοιπόν κατέλυσεν κάθε ἔννοιαν αὐθεντίας καί ἀρχῆς εἰς τόν Χριστιανισμόν μέ ἀκραίαν θέσιν τήν τοποθέτησιν τῆς Ὀρθοδοξίας παραλλήλως πρός τάς αἱρέσεις, παραλλήλως καί πρός τάς ἐξωχριστιανικάς θρησκείας, εἰς τάς ὁποίας δέν ἀμφισβητεῖται ἡ σωτηρία!! Η ΕΙΣΔΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ Ἡ εἴσοδος εἰς τόν χῶρον τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ ἀθέου Οἰκουμενισμοῦ ἐσημειώθη κατά τάς ἀρχάς τοῦ παρόντος αἰῶνος καί εἶχεν θεαματικώτατα ἀποτελέσματα, διότι ἐνήργησεν ἐκ τῶν ἔνδον! Δηλαδή δέν ἦλθον εὐθέως οἱ Προτεστάνται Οἰκουμενισταί νά ἐπιβάλουν τήν αἵρεσίν των, ἀλλά ἐχρησιμοποίησαν ὡς ὄργανα τούς Ὀρθοδόξους, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν φορεῖς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τόν χῶρον τῆς Ὀρθοδοξίας. Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ 1902 Τό 1902, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἰωακείμ ὁ Γ΄ , εἰς Πατριαρχικήν Συνοδικήν Ἐγκύκλιον, τήν ὁποίαν ἀποστέλ λει εἰς τούς ἀρχηγούς τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, θίγει τό ζήτημα τῆς ἑνώσεως μέ τούς Παπικούς καί Προτεστάντας, ἐρωτῶν ποῖαι πρέπει νά εἶναι αἱ σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας μέ τάς δύο αὐτάς μεγάλας αἱρέσεις. Τό θέμα, ἐνῶ εἶναι λελυμένον, παραδόξως θίγεται εἰς τήν Ἐγκύκλιον αὐτήν ὡς πρόβλημα πού πρέπει νά ἀντιμετωπισθῇ ἐπί νέας πλέον βάσεως καί ὄχι τῆς τῶν Πατέρων. Θέτει λοιπόν ζήτημα «περί τῶν ἐν τῷ παρόντι καί ἐν τῷ μέλλοντι σχέσεων ἡμῶν μετά τῶν δύο μεγάλων τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀναδενδράδων, τῆς Δυτικῆς δηλονοῦν καί τῆς τῶν Διαμαρτυρομένων» καί τῆς ποθητῆς μετ' αὐτῶν, (συμπεριλαμβανομένων καί τῶν Παλαιοκαθολικῶν), ἐν τῶ παρόντι καί τῷ μέλλοντι ἑνώσεως. Γίνεται ἀποδεκτή ἡ δυσκολία τοῦ ἐγχειρήματος, ἀλλά προτείνεται; «ἄρα σκεπτέον καί φροντιστέον, κατά τό ἑνόν, πῶς ἄν εἴη δυνατόν προλειᾶναι τήν πρός τοιοῦτον τέρμα ἄγουσαν ἀνώμαλον, τό γε νοῦν, ὁδόν, ἐξευρεῖν τε σημεῖα συναντήσεως καί ἐπαφῆς, ἤ καί ἀμοιβαίων θεμιτῶν παροράσεων, μέχρι τῆς διά τοῦ χρόνου τοῦ ὅλου ἔργου τελειώσεως, δι' ἧς πληρωθήσεται πρός κοινήν εὐφροσύνην καί ὠφέλειαν ἡ περί μιᾶς ποίμνης καί ἑνός ποιμένος ρῆσις τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Τί λέγει ἡ ἀνωτέρω ἐγκύκλιος; α) «Περί τῶν σχέσεων ἐν τῷ παρόντι καί μέλλοντι» μετά τῶν αἱρετικῶν, παπικῶν καί προτεσταντῶν. Δηλαδή ἀπορρίπτεται ἡ θέσις τῶν Πατέρων ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καί ζητεῖται νά ὁρισθοῦν νέαι σχέσεις, ἀκριβῶς αὗται αἱ σχέσεις πού ζητεῖ ὁ Οἰκουμενισμός. β) Ὀνομάζει τούς αἱρετικούς Παπικούς καί Προτεστάντες δύο μεγάλες ἀναδενδράδες τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἐδῶ ἀκριβῶς εὑρίσκεται ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία ἀρνεῖται τήν Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν καί δέχεται τάς διαφόρους αἱρέσεις καθώς καί τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὡς κλάδους τῆς Ἐκκλησίας. γ) Νά εὑρεθοῦν σημεῖα ἐπαφῆς καί νά προλειανθῇ ἡ ὁδός ὅσο καί ἄν εἶναι δύσκολος καί νά παραβλεφθοῦν ἄλλα ἐμπόδια μέχρις ὅτου γίνη ἡ ἕνωσις εἰς τόν Οἰκουμενισμόν. Αὐτά πού κηρύσσονται εἰς τήν Ἐγκύκλιον αὐτή δέν εἶναι ἁπλῶς αἱρετικά, εἶναι παναίρεσις, εἶναι ἡ χειρότερη μορφή ἀθεΐας. Περιϋβρίζεται ἡ Παράδοσις, οἱ Πατέρες, οἱ ῞Αγιοι Ἀπόστολοι, ὁ Χριστός, ἡ Ἐκκλησία Του, ἡ Παναγία Τριάς. Ἀλλά καί εἰς τήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1904 ὁ ἴδιος Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἰωακείμ γράφει διά τό ἴδιο θέμα, ὅτι δέν πρέπει νά διανοηθῆ κανείς ὅτι εἶναι ἀδύνατος ἡ ἕνωσις μέ τούς αἱρετικούς· νά μή θεωρῆται λέγει «ἀνεπίδεκτον σκέινεως ἤ δυσέφικτον ὅλως ὑπολαμβάνειν τό πρᾶγμα». Αἱ ἐγκύκλιοι αὗται ἔχουν γραφεῖ κατά τόν αἱρετικό Λέ Γκυὶγιοῦ, «ὑπό ἕν νέον ὅλως πνεῦμα, πλῆρες τοῦ μέ τρου καί τῆς ἀγάπης». Νέον πνεῦμα πλῆρες τοῦ μέτρου καί τῆς ἀγάπης, τήν ὁποίαν, ὅπως εἴπαμε, κηρύσσει ὁ Οἰκουμενισμός. Ἡ ἀλήθεια ποῦ πῆγε; Πῶς ἐχωρίσθη ἡ ἀλήθεια ἀπό τήν ἀγάπη; Ἀγάπη χωρίς ἀλήθεια εἶναι σατανικό μῖσος καί ὄχι ἀγάπη. Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ 1920 Μεγάλος ὅμως σταθμός τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τόν χῶρον τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἰδιαιτέρως εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, σημειώνεται μέ τήν Πατριαρχικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920. Ἡ Ἐγκύκλιος αὕτη ἀποτελεῖ ἐπίσημον σχέδιον διά τήν Οἰκουμενιστικήν κίνησιν καί συνετάγη παράλληλα πρός δύο ἄλλα σχέδια, ἕν ὑπό τοῦ αἱρετικοῦ Ἀρχιεπισκόπου τῆς Σουηδικῆς Ἐκκλησίας Οὐινάλας Νάθαν Σόδερμπλομ καί ἄλλο ἀπό τόν Ἰωσήφ Ολνταμ. Ἀλλά ἡ ἐγκύκλιος τοῦ Πατριαρχείου ἐθεωρήθη ὡς καλύτερον ἐκφράζουσα καί ἐξυπηρετοῦσα τήν Οἰκουμενιστικήν κίνησιν. Δηλ. εἰς τήν οὐσίαν τό Πατριαρχεῖον φαίνεται νά προηγῆται εἰς τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἀκολουθοῦν οἱ αἱρετικοί. Σημειωθήτω ὅτι τόν αὐτόν μῆνα, δηλ. τόν Ἰανουάριο τοῦ 1920, καθ' ἐξεδόθη ἡ Ἐγκύκλιος, ἐδημιουργήθη καί ἡ Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν (Κ.Ε.), τήν ὁποίαν ρητῶς μνημονεύει ἡ Ἐγκύκλιος καί ζητεῖ νά ἀκολουθήση καί ἡ ἵδρυσις παρομοίας ἐκκλησιαστικῆς ὀργανώσεως. Δηλαδή «Κοινωνία Ἐκκλησιῶν». Ἡ Ἐγκύκλιος αὕτη εἶναι εἰς τό σύνολόν της ἕνα πρωτοφανές αἱρετικόν σύστημα, τό ὁποῖον καταργεῖ ὁλόκληρον τήν Ὀρθοδοξίαν, ἀποτελεῖ δέ ἀπό τό 1920, τόν καταστατικόν χάρτην τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡς καί πρόσφατα διεκήρυξεν ὁ Μύρων Χρυσόστομος ἀπό τοῦ βήματος τῆς αἰθούσης τῆς Ἀρχαιολογικῆς ῾Εταιρείας; Ἡ ἐγκύκλιος τοῦ 1920 εἶναι ὁ καταστατικός χάρτης τῆς οἰκουμενιστικῆς κινήσεως» (Ἐκκλ. Ἀλήθεια). Εἰδικώτερον: 1) Ἀπευθύνεται κατ' ἀρχήν «πρός τάς ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίας», ἤτοι τάς Ὀρθοδόξους καί τάς αἱρετικάς, τάς ὁποίας ἀδιακρίτως ὀνομάζει Ἐκκλησίας Χριστοῦ! Καί μόνον ἀπό τό «πρός» αὐτό ἀποκαλύπτεται ὅτι ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰσεχώρησεν εἰς τοὺς Ὀρθοδόξους καί ὅτι ἐδέχθησαν οὗτοι τήν αἱρετικήν ἐκκλησιολογίαν αὐτῆς. Ἡ Ὀρθοδοξία γνωρίζει ἀπό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί μέχρι σήμερον ὅτι Μία εἶναι ἡ Ἐκκλησία (Μία, ῞Αγία, Καθολική καί Ἀποστολική) καί ὅτι αἱ αἱρέσεις δέν εἶναι ἐκκλησίαι, ἀλλά ὀργανώσεις ἀποκομμέναι ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί δέν ἔχουν κεφαλήν τόν Χριστόν, ἀλλά τόν διάβολον. Ἐδῶ τί κάμνει; Καταργεῖ καί τούς Ἁγίους Ἀποστόλους καί τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους καί συλλήβδην ὅλους τούς Πατέρας καί διδάσκει διά πρώτην φοράν, ὅτι αἱ αἱρέσεις εἶναι Ἐκκλησίαι Χριστοῦ. Ὀνομάζει τάς αἱρέ σεις ἀδελφάς καί σεβασμίας Ἐκκλησίας καί τάς κηρύσ σει συγγενεῖς καί οἰκείας ἐν Χριστῷ καί συγκληρονόμους καί συσσώμους τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ Χριστῷ»! 2) Ἐπίσης καταργεῖ ὅλα τά δόγματα καί τούς Πατέρας, ὡς δῆθεν φορεῖς παλαιῶν προλήινεων καί ἕξεων, αἱ ὁποῖαι ἐμπόδιζαν τό ἔργον τῆς ἑνώσεως! Εἰς τό ἐξῆς, λέ γει ἡ Ἐγκύκλιος αὐτή, δέν θά γίνεται λόγος διά τά Δόγματα καί δέν θά εἶναι βάσις τῆς ἑνώσεως ἡ εἰς τήν Δογματικήν πίστιν ταυτότης, ἀλλά θά ἀρχίση ἡ ἕνωσις ἁπλᾶ διά τῆς πρακτικῆς ὁδοῦ, ἤτοι τῆς ἐν ἀγάπῃ συνυπάρξεως (πρακτικός Οἰκουμενισμός). Χαρακτηριστικῶς λέγει; Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως φρονεῖ , ὅτι ἡ ἕνωσις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τάς αἱρετικάς δέν ἐμποδίζεται ἀπό τάς δογματι κάς διαφοράς! Ἀντιθέτως δέ εἶναι ἐπιβεβλημένη! ῎Αν δέ μερικοί ἀντιδράσουν εἰς τήν ἕνωσιν τότε εἰς τήν ἀρχήν ἡ ἕνωσις θά παρουσιασθῇ ὡς ἁπλῆ σχέσις καί ἔτσι θά παραμερισθοῦν αἱ ἀντιδράσεις ἀπό τούς θρησκολήπτους. 3) Προσδιορίζει τάς δύο προϋποθέσεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀπαραίτητοι διά νά γίνη ἡ ἕνωσις μέ τούς αἱρετικούς. Αὗται εἶναι: α) Νά μήν βλέπουν οἱ Ὀρθόδοξοι τούς αἱρετικούς μέ δυσπιστίαν καί δυσφορίαν, ἀλλά νά βλέπουν αὐτούς ὡς εἰλικρινεῖς καί νά τούς ἔχουν ἐμπιστοσύνη…! β) Νά ἀναζωπυρωθῇ καί ἐνισχυθῇ ἡ ἀγάπη μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῶν αἱρετικῶν, πρό πάντων δέ νά μή θεωρῆται, ὅτι ὑπάρχει διαφορά μεταξύ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί αἱρετικῶν, ἀλλά νά δέχωνται τάς αἱρέσεις ὡς συγγενεῖς καί ὅτι προῆλθον ἀπό τόν Χριστόν καί εἶναι σῶμα Χριστοῦ καί ἔχουν τήν χάριν τοῦ Θεοῦ διά τοῦ Χριστοῦ!! Εἰς τό δεύτερον μέρος της ἡ Ἐγκύκλιος αὐτή κατονο μάζει μέ ποίας μεθόδους ἤ τρόπους θά δυνηθῇ νά ἐπέλθῃ ὑπούλως ἡ ἕνωσις. Ἰδού! «Δύναται δέ ἡ φιλία αὕτη καί ἀγαθόφρων πρός ἀλλήλοις διάθεσις ἐκφαίνεσθαι (νά ἐκδηλώνεται) καί τεκμηριοῦσθαι (καί νά ἀποδεικνύεται) εἰδικώτερον, κατά τήν γνώμην ἡμῶν, ὡς ἑξῆς; α) Διά τῆς παραδοχῆς ἑνιαίου ἡμερολογίου πρός ταυτόχρονον ἑορτασμόν τῶν μεγάλων Χριστιανικῶν ἑορτῶν ὑπό πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν». β) Διά τῆς ἀνταλλαγῆς ἀδελφικῶν γραμμάτων καί μέ τάς αἱρετικάς Ἐκκλησίας ὡς συμβαίνει καί μέ τάς Ὀρθοδόξους. Ἀπαριθμεῖ δέ εἰς τήν συνέχεια 11 τρόπους-μεθόδους διά τῶν ὁποίων παρά τάς δογματικάς διαφοράς θά προχωρήσῃ ἡ ἕνωσις μέ τούς αἱρετικούς. Διά νά μήν νομισθῇ ὅτι ὑπερβάλουμε ἰδού τί λέγουν οἱ ἴδιοι οἱ οἰκουμενισταί περί τῆς Ἐγκυκλίου ταύτης. Ὁ προωθητής τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων, ἀρχηγός τῆς Σουηδικῆς Ἐκκλησίας, Ἀρχιεπίσκοπος Οὐψάλας Νάθαν Σόδερμπλομ δηλοῖ τά κάτωθι ἐξ ἀφορμῆς τῆς αἱρετικῆς ταύτης Ἐγκυκλίου: «Τό Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως δέν εἶχε ποτέ μεγαλυτέραν ἀποστολήν κατά τήν μακράν αὐτοῦ ἱστορίαν καί ἐπιλέγει! «Ἡμῶν αἱ καρδίαι διαπνέονται ζωηρῶς ἀπό τοῦ αὐτοῦ ζήλου τῆς ἑνώσεως, ὅστις ἐνέπνευσε τήν μεγάλην Ἐγκύκλιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἥν οὗτος ἀπέλυε κατά τό 1920 πρός ὅλους τούς πιστούς» (῞Ορα Παύλου Μοναχοῦ «Νεοημερολογιτισμός Οἰκουμενισμός» Ἀθῆναι 1983, σελ. 35). Καί σύγχρονος ἐπίσημος Προτεστάντης συγγραφεύς, παρατηρεῖ διά τήν Ἐγκύκλιον ταύτην: «Ἐν ἀντιδιαστολῇ πρός τήν ἀντίληινιν ταύτην (περί τῆς ἀποκλειστικότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας), ἡ περίφη μος Ἐγκύκλιος τοῦ 1920 τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἡ ὁποία ὑπῆρξεν ἀποφασιστική διά τήν συμμετοχήν τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τήν Οἰκουμενιστικήν Κίνησιν, ἀπευθύνεται γενικῶς πρός ὅλας τάς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀνά τόν κόσμον, ὡς δέ ἐκ τοῦ κειμένου αὐτῆς προκύπτει, υἱοθετεῖ μίαν ἄλλην ἀντίληψιν τοῦ ἐκκλησιολογικοῦ προβλήματος; ἐκεί νην ἀκριβῶς, ἡ ὁποία κατέστησε δυνατήν τήν συμμετοχήν τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν εἰς τό Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν καί τήν Οἰκουμενικήν Κίνησιν. Βεβαίως, αἱ δύο αὐταί ἐκκλησιολογικαί ἀντιλήινεις συνυπάρχουν εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀποδεικνύουσαι οὕτω εἰς αὐτήν πλείονα τοῦ ἑνός ρεύματα. Ὡς ἐκ τούτου καλοῦνται (οἱ αἱρετικοί) νά ἐπιδείξουν πνεῦμα κατανοήσε ως διά τάς παρατηρουμένας αὐτάς ἀντινομίας εἰς τάς θέ σεις τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας ἔναντι τῶν ἑτεροδό ξων (Αὐτόθι σελ. 35). Εἶναι ἄπειρα τά ἐγκώμια τῶν αἱρετικῶν καί «Ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν, διά τήν ἐν λόγῳ Ἐγκύκλιον. Ἐνταῦθα θά ἀναφέρωμεν χαρακτηριστικῶς, δήλωσιν τοῦ μεγάλου Οἰκουμενιστοῦ, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Θυατείρων Ἀθηναγόρου Κοκκινάκη, ὁ ὁποῖος λέγει: «Ἡ Ὀρθοδοξία ἐξῆλθε τῶν τοιχωμάτων αὐτῆς καί ἐδημιούργησε σχέσεις καί ἐπεδίωξε συνεργασίαν ἤδη ἀπό τοῦ 1920 διά τῆς περιφήμου Ἐγκυκλίου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, συνετέλεσεν εἰς τήν ἔναρξιν τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως καί τήν ἵδρυσιν τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν. ῞Ολη ἡ οἰκουμενιστική καί εἰρηνιστική ἐνέργεια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου οὐδέν ἄλλο εἶναι παρά ἡ συνέχεια τῆς Ἐγκυκλίου ἐκείνης τοῦ 1920, ἐπεκτεινομένη πρός τάς νεωτέρας ἀνάγκας καί πραγματικότητας (Αὐτόθι, σελ. 36). Ἀλλά καί οἱ ἴδιοι οἱ καινοτόμοι Μελέτιος Μεταξάκης καί Χρυσόστ. Παπαδόπουλος, οἱ ὁποῖοι ἀνῆλθον, ἀντιστοίχως εἰς τούς θρόνους τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τῶν Αθηνῶν, ὡς Οἰκουμενισταί, τά αὐτά εἶπον ἀμφότεροι εἰς τούς ἐνθρονιστηρίους λόγους των. Εἰς ἐπίσημον προτεσταντικόν κείμε νον ἀναφέρεται: «Ἡ Α. Παναγιότης ἐπανειλημμένως καί μάλιστα εἰς τόν ἐνθρονιστήριον αὐτῆς λόγον ὑπεσχέθη νά συμσάληται εἰς τήν ἕνωσιν μεταξύ τῆς Ἀνατολικῆς, Παλαιοκαθολικῆς καί Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας…. Καί ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, εἰς τόν ἐνθρονι στήριον λόγον του διεκήρυσσε: «Δέον νά συγχρονισθῇ ἡ Ἐκκλησιαστική δρᾶσις πρός τήν ζωήν τῆς κοινωνίας, ἀπό τῆς ὁποίας φαίνεται σήμερον ἀπομεμακρυσμένη… Ζητοῦντες δέ τήν ἕνωσιν τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν καί Χριστιανικῶν κοινοτήτων μετά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δέον, πρό παντός νά ἐπιδιώξωμεν τήν πραγματικήν ἑνότητα καί ἀδιάλειπτον ἐπικοινωνίαν καί συναντίληινιν τῶν δογματικῶς συνηνωμένων αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, τόν συντονισμόν τῶν ἐνεργειῶν αὐτῶν ὑπό τήν πνευματικήν πάντοτε ἡγεσίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τόν καθορισμόν κοινῆς βάσεως τῶν σχέσεων πρός τάς ἑτεροδόξους Ἐκκλησίας καί χριστιανικάς κοινότητας… Πρός τοιαύτην συνεργασίαν καί ἀλληλεγγύην δέν εἶναι ἀναγκαία προϋπόθεσις ἡ δυσεπίτευκτος, δυστυχῶς, δογματική ἕνωσις, διότι ἀρκεῖ ἡ ἕνωσις τῆς ἀγάπης τῆς χριστιανικῆς, ἥτις ἄλλως τε, δύναται νά προλειάνῃ τήν ὁδόν πρός τήν τελείαν ἕνωσιν τήν πρός αὐτό τό πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀνταποκρινομένην…» (Αὐτόθι σ. 60). Τέλος, τό 1919, ὁ Σελευκείας ῎Ανθιμος, (μετέπειτα Θυατείρων), εἰς σχετικήν ἔκθεσιν ἐπιτροπῆς εἰς τήν ὁποίαν συμμετεῖχεν, διά τήν εἰσαγωγήν τοῦ νέου Ἡμερολογί ου, εἶπεν: «῞Αποδοχήν τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου προτείνει ὁ Μητροπολίτης Σελευκείας, φρονῶν ὅτι ἡ χρησιμοποίησις αὐτοῦ καί ὑπό τῆς Ἐκκλησίας εἰς οὐδένα κανονικόν λόγον προσκρούει, ἀποτελεῖ δέ μάλιστα τό πρῶτον σῆμα πρός τήν ποθητήν Κοινωνίαν τῶν Ἐκκλησιῶν… Φόβος σκανδαλισμοῦ τῶν Ὀρθοδόξων ἐκ τῆς ἀποδοχῆς τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου δέν ὑφίσταται πλέον, κατ' αὐτόν. Πρός τήν τοιαύτην ἀντίληψιν διαφωνεῖ ὁ Μητροπολίτης πρ. Καισαρείας…». Δέν εἶναι ὅμως μόνον αὐτό τό κείμενον, τό ὁποῖον ἀπο καλύπτει ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός εἶναι σατανικόν κα τασκεύασμα καί ἐπεβλήθη διά τόν Οἰκουμενισμόν. ῞Ετερον σημαντικώτατον κείμενον, ὡς θά ἴδωμεν ἀμέσως κατωτέρω, εἶναι τά Πρακτικά καί αἱ ἀποφάσεις τοῦ δαιμονιώδους ληστρικοῦ συνεδρίου τῆς Κωνσταντινουπόλεως τῆς 10ης Μαΐου τοῦ 1923, ὑπό τόν μασῶνον καί αἱρεσιάρχην Μελέτιον Μεταξάκην. ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ ΚΑΙ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Πρίν ὅμως ὁμιλήσω διά τό Συνέδριον τοῦ 1923 πρέπει νά εἴπω τά ἑξῆς διά τά πρόσωπα πού ἐπεκάθησαν τήν περίοδον ταύτην εἰς τόν Θρόνον τῶν Ἀθηνῶν καί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὡς καί διά τό Νομοθετικόν Διάταγμα τοῦ Ἰανουαρίου τοῦ 1923. Πρέπει ἰδιαιτέρως νά ληφθῆ ὑπ' ὄινιν, ὅτι ἀπό τό 1918 ὁ Μητροπολίτης Ἀθηνῶν Μελέτιος Μεταξάκης (1918-1920) ὁμοῦ μετά τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου καί τοῦ Ἀμίλκα Ἀλιβιζάτου, ἀμφοτέρων Πανεπιστημιακῶν Διδασκάλων, εἶχον μυστικάς ἐπαφάς μετά τῶν Ἐπισκοπιανῶν προτεσταντῶν τῆς Ἀμερικῆς καί τῶν Ἀγγλικανῶν τῆς Ἀγγλίας. (Ἐνήργησαν διά τήν ἀναγνώρισιν τῶν ῎Αγγλικανικῶν χειροτονιῶν) (῞Ορα Α.Δ. Δελήμπαση «Πάσχα Κυρίου». Ἀθῆναι 1985, σελ. 625). ῎Ηδη οἱ τρεῖς τοῦτοι ἀναλαμβάνουν συνειδητά τήν ἐπιβολήν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τόν χῶρον τῶν Ὀρθοδόξων. Δέν εἶναι λοιπόν τυχαῖον τό γεγονός τῆς ἀναρρήσεως κατά τήν 25.11.1921 τοῦ Μελετίου Μεταξάκη εἰς τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον τῆς Κωνργπόλεως, τοῦ δέ Ἀρχ/του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου εἰς τόν Θρόνον τῶν Ἀθηνῶν τήν 25.2.1923. Ἀνατέλλοντος τοῦ 1923, ὁ Μ. Μεταξάκης διά τοῦ ὑπ᾽ ἀριθμ. 872/3.2.1923 γράμματός του πρός τήν ῾Ελλαδικήν Ἐκκλησίαν, ζητεῖ τήν συμμετοχήν τῆς Ἐκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος εἰς τό προετοιμαζόμενον Συνέδριον, τό ὁποῖον θά ἀπεφάσιζε περί τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου «… πρός ἐξυπηρέτησιν ἐν γε τούτῳ τῷ μέρει τῆς Παγχριστιανικῆς ἑνότητος, πάντων τῶν ἐπικαλουμένων τῷ ὀνόματι Κυρίου ἑορταζόντων τήν αὐτήν ἡμέραν τήν Γέννησιν Αὐτοῦ καί τήν ῎Ανάστασιν…» (Θεοκλ. Στράγκα, «Ἐκκλησίας ῾Ελλάδος Ἱστορία», σελίς 1136, Τόμος Β΄ ΑΘΗΝΑΙ 1970). Παραλλήλως ὁ Ἀθηνῶν Χρυσόστομος συγκαλεῖ τήν 3.4.1923 τήν Ἱεραρχίαν ἀπό τήν ὁποίαν διά τῆς βίας, τοῦ ψεύδους καί τῆς ἀπάτης ἀποσπᾶ τήν ἀπόφασιν περί ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου. Ἐπί τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς ἐστηρίχθη μετά δύο μήνας τό Συνέδριον τῆς Κωνργπόλεως, διά νά ἀποφασίση τήν ἀλλαγήν τοῦ Ἡμερολογίου. ΤΟ ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ» ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ (10 Μαΐου — 8 Ἰουνίου 1923) Τό Πανορθόδοξον δῆθεν Συνέδριον τοῦ 1923, ἤρξατο τάς ἐργασίας του τήν 10ην Μαΐου, πλήν ὅμως δέν προσῆλθον ἀντιπρόσωποι ἐξ οὐδεμιᾶς τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἀπουσίαζον χαρακτηριστικῶς τά Πατριαρχεῖα Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων, γεγονός ὅπερ ἐκ τῶν προτέρων καταδικάζει τό ἐν λόγῳ Συνέδριον νά παραμείνῃ, ἐφ ὅσον συνέχισεν τάς ἐργασίας του, ὡς ἕν παράνομον καί ληστρικόν συνέδριον, τό ὁποῖον ἐπείγεται νά εἰσαγάγῃ καί ἄλλας καινοτομίας πλήν τῆς Ἡμερολογιακῆς. Πρό τῆς τοιαύτης καταστάσεως ἐν πανικῷ ὁ Πατριάρχης Μελέτιος, διά τοῦ ὑπ' ἀριθμ. 2001 τηλεγραφήματός του πρός τόν Ἀθηνῶν, ἀναφέρει τήν κατάστασιν καί τήν ἀπόφασίν του, περί ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν, ἀλλά καί τήν σφοδράν ἐπιθυμίαν του νά προσέλθουν καί αἱ ἄλλαι τρεῖς Ἐκκλησίαι: Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων. Ἡ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, λαβοῦσα γνῶσιν τοῦ ὡς ἄνω τηλεγραφήματος ἀποφασίζει «ν' ἀναθέση τῷ Ἀθηνῶν Χρυσοστόμῳ ἵνα ἐνεργήσῃ παρά τῇ Κυβερνήσει, ὅπως συντελέσῃ αὕτη, ἵνα καί τά τρία Πατριαρχεῖα μετάσχωσι τῶν ἐργασιῶν τοῦ Συνεδρίου, ἀφοῦ τό ζήτημα τῆς διευθετήσεως τοῦ ἡμερολογίου ἐπείγει καί ἡ ἀποχή αὐτῶν θά ἠδύνατο νά ματαιώσῃ αὐτήν» (Θεοκλήτου Στράγκα «Ἱστορία Ἐκκλησίας ῾Ελλάδος», Τόμος Β', σελ. 1 145, Ἀθῆναι 1970). Παρά ταῦτα ὅμως, τήν 10ην Μαΐου ἡμέραν Πέμπτην, ἤρξαντο αἱ ἐργασίαι τοῦ Συνεδρίου. Παρόντες ἦσαν: Ὁ Μητροπολίτης Κυζίκου Καλλίνικος καί ὁ Καθηγητής τῆς Θεολογίας ἐν τῇ Θεολογικῇ Σχολῇ τῆς Χάλκης Βασίλειος Ἀντωνιάδης διά τήν Ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κισνοβίου καί Χοτίνης Ἀναστάσιος, μετά τοῦ παρεπιδη μοῦντος εἰς Κων/πολιν, Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεωτίδων Νήσων καί Βορείου Ἀμερικῆς Ἀλεξάνδρου διά τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσίας. Ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου καί Παραθαλασσίας Γαβριήλ μετά τοῦ Καθηγητοῦ τῶν Μαθηματικῶν καί τῆς Μηχανικῆς ἐν τῷ Παν/μίῳ Βελιγραδίου Δρός Μιλούτιν Μιλάνκοβιτς, διά τήν Ἐκκλησίαν τῆς Σερβίας. Ὁ Μητροπολίτης Νικαίας Βασίλειος διά τήν Ἐκκλησίαν τῆς Κύπρου. Ὁ Μητροπολίτης Δυρραχίου Ἰάκωβος διά τήν Ἐκκλησίαν τῆς ῾Ελλάδος. Ἀρχιμ. Ἰούλιος Σκριμπάν μετά τοῦ Γερουσιαστοῦ Πέτρου Δραγίτς, ὡς τεχνικοῦ Συμβούλου, διά τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ρουμανίας. Καθήκοντα Γραμματέως ἐτέλει ὁ Ἀρχιγραμματεύς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Γερμανός. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω 7 Μητροπολιτῶν, οἱ 4 ἦσαν Μασῶνοι! ἤτοι ὁ Μελέτιος Μεταξάκης, ὁ Ἀμερικῆς Ἀλέξανδρος, ὁ Νικαίας Βασίλειος καί ὁ Δυρραχίου Ἰάκωβος. ῾Επομένως, πρόκειται περί συνεδρίου παρανόμων καί δούλων τῆς ῾Εβραιομασωνίας. Αὐτό ὅμως τό Συνέδριον ἀποφάσισε τήν ἀλλαγήν τοῦ Ἡμερολογίου διά τήν «Παγχριστιανικήν ἑνότητα» (παναιρετικήν ἑνότητα). Εἶναι χαρακτηριστικόν, ὅτι εἰς τήν ἐναρκτήριον προ σφώνησίν του ὁ Μελέτιος Μεταξάκης θρασύτατα εἶπεν διά τό θέμα τῆς ἐπιβολῆς τοῦ Παπικοῦ Ἡμερολογίου: «Τήν ἑνότητα διατηρηθεῖσαν ἐπί δεκατρεῖς συναπτούς αἰῶνας διέσπασεν ἀπό τριῶν καί ἡμίσεως αἰώνων ἡ μονομερής ἀπόφασις τοῦ Ἀρχηγοῦ μιᾶς μεγάλης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας. Πιστεύομεν ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα τῆς ἐκ νέου ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν τουλάχιστον ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ». Περί τούτου ἔγραφε σχετικῶς ὁ Κασανδρείας Εἰρηναῖος: «Κόπτεται ὁ κύρ Μεταξάκης ἔν τινι τῶν εἰσηγήσεων αὐτοῦ ἐν τῷ Πανορθοδόξῳ Συνεδρίῳ διότι ὁ Πάπας Γρηγόριος ὁ ΙΓ’ διά τῆς παρατόλμου καινοτομίας τῆς ὑπ᾽ αὐτοῦ εἰσαγωγῆς εἰς τήν Δυτικήν Ἐκκλησίαν τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, διέσπασε τήν ἑνότητα ἐν τῷ ἑορτολογίῳ καί ἤνοιξε τό χάσμα τό διαχωρίζον ἀμφοτέρας τάς Ἐκκλησίας· ζητεῖ δέ παραδόξως διά τῆς ἀποδοχῆς τῆς Παπικῆς καινοτομίας, ὅπως γεφυρώσῃ τό διανοιχθέν ὑπό τοῦ Παπικοῦ Ἡμερολογίου χάσμα!». Δηλαδή ἀντίστροφα τά πράγματα! Ἀντί νά ἐπιστρέψῃ ὁ παρανομήσας διά νά γίνη ἑνότης, νά παρανομοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι, διά… ἑνότητα ἐν παρανομίᾳ! Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι μετά τόν Οἰκουμενικόν τόν λόγον ἔλαβεν ὁ Μητροπολίτης Δυρραχίου, ὅστις προκαταλαβών τό Συνέδριον διά τῆς ἀνακοινώσεως τῆς ἀποφάσεως τῆς ὁλομελείας τῶν Ἱεραρχῶν τῆς ῾Ελλαδικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἰσηγεῖτο τήν ἀλλαγήν, καταθέτει καί τά σχετικά ἔγγραφα, μεθ' ὅ πάλιν ὁ Πατριάρχης λαμβάνει τόν λόγον καί ἀποφαίνεται μετ' ἄκρας ἱκανοποιήσεως: «Ἰδού μία πρότασις συγκεκριμένη. Ὑπάρχει ἄλλη τις;» (Πρακτικά καί ἀποφάσεις τοῦ ἐν Κωνρπόλει Πανορθοδόξου Συνεδρίου 10 Μαἴου – 8 Ἰουνίου 1923, ἐν Κων/πόλει 1923, σελ. 17, 18). Συνεχίζων ὁ Μελέτιος Μεταξάκης ἀποκαλύπτει τόν κρυφόν Οἰκουμενιστικόν σκοπόν τοῦ Συνεδρίου, ὅστις εἶναι εἷς καί μόνος, ἡ προσέγγισις πρός τήν Δύσιν. Ἐρωτᾶ λοιπόν τούς συνέδρους: «… Ἐκτιμᾶται (ἄραγε) ἰδιαζόντως ὁ σκοπός ὅπως ἐπιτύχωμεν τόν ταυτόχρονον ἑορτασμόν ὑφ ὅλου τοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου τῶν δύο μεγάλων αὐτοῦ ἑορτῶν: Τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, ἐπί κεφαλῆς τῶν ἀκινήτων ἑορτῶν εὑρισκομένης, καί τῆς Ἀναστάσεως αὐτοῦ, ἐπί κεφαλῆς τῶν κινητῶν ἑορτῶν τεθειμένης, καί μόνον τονίζεται νά μή ἀποδεχθῶμεν τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον ὡς ἀποδειχθέν καί τοῦτο λελανθασμένον (Αὐτόθι σελ. 21). ῎Ητοι προέχει, λέγει ὁ Μελέτιος, ὁ συνεορτασμός μας μεθ' ὅλων τῶν λεγομένων Χριστιανῶν, ὅποιοι καί ἄν εἶναι αὐτοί καί δέν πειράζει, ἄς μή εἶναι τέλειον καί τό Γρηγοριανόν. Συνεχίζων, δέ λέγει ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν πρέπει νά περιορισθῇ μόνον εἰς αὐτήν τήν καινοτομίαν, ἀλλά νά λάβῃ τήν πρωτοβουλίαν καί νἀ συνεργασθῇ μετά τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας καί Ρωμαϊκῆς (Παπικῆς) διά νά ἐξεύρουν ἀπό κοινοῦ τελειότερον ἡμερολόγιον. (Αὐτόθι σελ. 22). Ἐκ τῶν ὅσων ἐλέχθησαν κατά τήν δευτέραν συνεδρίασιν τῆς 11 Μαΐου 1923, ἀναφέρομεν μόνον μερικά τά ὁποῖα ἀποκαλύπτουν τό οἰκουμενιστικόν πνεῦμα, τό ὁποῖον πρυτανεύει εἰς τό διαβόητον Συνέδριον. Ἐν προκειμένῳ καί ὁ Μητροπολίτης Κυζίκου εἶναι χαρακτηριστικός: «Θεωρῶ ἀναγκαῖον ὅπως γένηται σκέινις καί περί συ σφίγξεως τῶν σχέσεων τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας πρός τήν Ἀγγλικανικήν καί τήν τῶν Παλαιοκαθολικῶν» (σελ. 24). Καί ὁ Μητροπολίτης Νικαίας: «Εἰσηγοῦμαι ὅπως ὑπό τῆς Πανορθοδόξου Ἐπιτροπῆς γένηται σκέινις καί περί ῾Ενώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν, συμπεριλαμβανομένης καί τῆς Ρωμαὶκῆς» (Παπικῆς). (Αὐτόθι σελ, 29). Καί ὁ Καθηγητής Β. Ἀντωνιάδης: «Καλόν θά ἦτο ὅπως ἀποστέλλωνται ἑκατέρωθεν παρά τῶν διαφόρων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν νέοι καί σπουδάζωσι εἰς τάς Θεολογικάς Σχολάς ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἵνα κατόπιν οὗτοι χρησιμεύωσιν ὡς κατάλληλα ὄργανα συσφίγξεως τῶν μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν σχέσεων» (σελ. 31). Κατά τήν Γ' συνεδρίαν τοῦ λεγομένου Πανορθοδόξου Συνεδρίου τῆς 18.5.1923 ἐλέχθησαν καί τά ἑξῆς ὑπό τῆς εἰδικῆς ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία εἶχεν ἀναλάβει νά ἐξετάσῃ τό θέμα τοῦ ἡμερολογίου ἀπό πρακτικῆς ἀπόινεως, ἡ ὁποία ἀφοῦ ἀπεφάνθη ὅτι δέν παρουσιάζεται οὐδέν πρόβλημα ἀπό πρακτικῆς ἀπόινεως συνεχίζει: «Ἀλλ' ἡ αὐτή ἀνάγκη προσαρμογῆς πρός τό νέον ἡμερολογιακόν καθεστώς παρουσιάζεται καί διά τό Πασχάλιον. Πᾶσα Χριστιανική Ἐκκλησία, ὑπό τοῦ πνεύματος τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ ὁδηγουμένη, πρέπει διά τῶν σκέψεων καί τῶν πράξεων αὐτῆς νά τείνῃ εἰς τήν προσέγγισιν καί τήν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν». «῎Αλλος ἐπί πλέον λόγος πρός ἄμεσον προσαρμογήν καί τοῦ Πασχαλίου εἶναι ἡ μεγάλη ἠθική σημασία καί ἐντύπωσις, ἥν θά παραγάγη εἰς ὅλον τόν πεπολιτισμένον κόσμον ἡ διά τῆς ἀβιάστου πρωτοβουλίας ταύτης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας προσέγγισις τῶν δύο Χριστιανικῶν Κόσμων τῆς Ἀνατολῆς καί τῆς Δύσεως ἐν τῷ ἑορτασμῷ τῶν μεγάλων Χριστιανικῶν ἑορτῶν. Τό λεγόμενον Πανορθόδοξον Συνέδριον, ἀπεδείχθη ληστρικόν Συνέδριον κατά τῆς Ὀρθοδοξίας καί τυφλόν ὄργανον τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ Ὁ Αγγλικανός ἐπίσκοπος Ὀξφόρδης CORE, Πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Κινήσεως διά τήν ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν, ταξιδεύων εἰς τάς Ἀνατολικάς χώρας, τυχαίως δέ εὑρεθείς εἰς Κωνσταντινούπολιν γινομένου τοῦ συνεδρίου, ἐζήτησε νά παρευρεθῇ εἰς αὐτό, γενομένης εὐμενῶς δεκτῆς τῆς ἐπιθυμίας του ὑπό τοῦ Μεταξάκη. Προσελθών εἰς τήν Ε' συνεδρίαν (23 Μαΐου 1923), «καταλαμβάνει θέσιν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατριάρχου». Εἰς διαλογικήν συζήτησιν Πατριάρχου καί Αγγλικανοῦ ἐνώπιον τοῦ «Πανορθοδόξου συνεδρίου», ἐλέχθησαν σύν ἄλλοις καί ταῦτα: -- Πατριάρχης: «Μεταξύ τῶν ζητημάτων, τά ὁποῖα θά μᾶς ἀπασχολήσουν, ἔχομεν καταγράινει καί τά ἀφορῶντα εἰς τήν ἕνωσιν ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν καί ἰδιαιτέρως εἰς τήν ἕνωσιν τῆς Ὀρθοδόξου καί τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας. Γνωρίζομεν τήν ὑμετέραν Σεβασμιότητα ὅτι ἐπιθυμεῖ διακαῶς τήν ἕνωσιν καί ὅτι ἐργάζεται ἀνενδότως δι' αὐτό, θά χαρῇ δέ ἀναμφιβόλως πληροφορουμένη ἐπί συνεδρίας τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου, ὅτι ὁ πόθος τῆς ἑνώσεως καί ἡ πίστις εἰς τό δυνατόν αὐτῆς ἐν μέλλοντι προσεχεῖ ηὔξησε σημαντικῶς εἰς ὅλας ἐν γένει τάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας». -- Ὁ Ἀγγλικανός: «Δι' ἡμᾶς τούς ἐν τῇ Δύσει θά ἦτο μεγάλη πνευματική εὐχαρίστησις νά εὑρεθῶμεν εἰς θέσιν, ὥστε νά συνεορτάζωμεν τάς μεγάλας Χριστιανικάς ἑορτάς τῆς Γεννήσεως, τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς Πεντηκοστῆς. Ἐγένετό τι τό ὁποῖον ἀφορᾶ τήν προσέγγιση τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, τῆς Ὀρθοδόξου καί τῆς Αγγλικανικῆς, καί τό ὁποῖον ἐπλήρωσε χαρᾶς τήν καρδίαν μου. Τό γεγονός τοῦτο ἀποτελεῖ ἕν βῆμα πρός τήν ἕνωσιν· τό δεύτερο βῆμα θά μᾶς κάμη τό ἡμερολογιακόν ζήτημα, τό ὁποῖον θά μᾶς φέρη εἰς τόν συνεορτασμόν τῶν ἑορτῶν. Θά ἦτο καλόν νά ἐπιτευχθῇ μία διαρρύθμισις ἡμερολογιακή τοιαύτη, ἡ ὁποία θά συντελέσῃ ὥστε ὅλοι οἱ Χριστιανοί νά συνεορ τάζωμεν ταυτοχρόνως τό ἅγιον Πάσχα». -- Πατριάρχης: «Θά παρακαλέσω τήν Ὑμετέραν Σεβασμιότητα νά ἀνακοινώση εἰς τόν ἀρχιεπίσκοπον Κανταουρίας, ὅτι εἴμεθα διατεθειμένοι νά δεχθῶμεν τό νέον ἡμερολόγιον, τό ὁποῖον θά ἐξευρίσκετο ὑπό τῆς Δύσεως…». Συνεχῶς ἐπαναλαμβάνεται εἰς τά πρακτικά τοῦ συνεδρίου», ὅτι τό ἐπιζητούμενον ἦτο ὁ ἐν τῇ αὐτῇ ἡμέρα ἑορτασμός τῆς Γεννήσεως καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὑπό πάντων καί ἐννοεῖ μέ τοῦτο ὅλα τά ἀθροίσματα τῶν δυσσεβῶν αἱρετικῶν. Τό γελοῖον δέ, καί ἀναιδέστατον τοῦ Μεταξάκη κορυφώνεται εἰς τήν κατωτέρω διατύπωσιν, τήν ὁποίαν ἐδημοσίευσεν εἰς τό ἐπίσημον ὄργανον τοῦ Πατριαρχείου: «Ἐκ τῶν Ἐκκλησιῶν ἐνέκρινε τάς ἀποφάσεις τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως!.. Αἱ λοιπαί, πρός τάς ὁποίας καί ἀνεκοινώθησαν αἱ ἀποφάσεις, ἤ δέν ἀπήντησαν εἰσέτι, ἤ ἀπαντήσασαι εἰς τήν Μ. Ἐκκλησίαν ἐδήλωσαν, ὅτι δέν θεωροῦσι τὸν χρόνον τοῦτον ἐκεῖνον κατά τόν ὁποῖον πρέπει νά τεθῶσι εἰς ἐφαρμογήν αἱ ἀποφάσεις αὗται». Σημειωτέον, ὅτι κατά τάς ἐπί τῇ λήξει προσφωνήσεις, ὁ Νικαίας Βασίλειος, μέγας καί φανατικός μασῶνος καί νεωτεριστής, ἀπευθύνεται ὡς ἑξῆς «Παναγιώτατε Οἰκουμενικέ Πατριάρχα, τιμιώτατοι ῾Εταῖροι...». Προσφώνη σις ἥκιστα Ὀρθόδοξος, μᾶλλον δέ μασωνική, ἀφοῦ μασῶνοι ἦσαν οἱ συγκροτοῦντες αὐτό τό «συνέδριον». Η ΒΔΕΛΥΡΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ Τό Συνέδριον τῶν παρανόμων, ὑπό τήν Προεδρίαν τοῦ Μελετίου Μεταξάκη, βαδίζον τήν ὁδόν τῆς προδοσίας, τήν ὁποίαν ὑπηγόρευεν καί ἐνεθάρρυνεν ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος διά τοῦ πορίσματός του καί τό ὁποῖον ἀνεκοίνωσεν ὁ Δυρραχίου Ἰάκωβος ὡς ἐκπρόσωπος τῆς ῾Ελλαδικῆς Ἐκκλησίας, ἐκινήθη μέ ἐξαιρετικήν ἄνεσιν εἰς ὅλας τάς βλασφήμους οἰκουμενιστικάς του θέσεις. Ἡ ἀπουσία τῶν τριῶν μεγάλων Πατριαρχείων δέν τούς ἠμπόδισεν νά ὀνομάσουν τήν προδοτικήν των συναγωγήν «Πανορθόδοξον Συνέδριον», ἐνῶ τῇ οὐσίᾳ ὑπῆρξεν κακόδοξον καί ληστρικόν κατά τῆς Ὀρθοδοξίας. Τήν 5ην Ἰουνίου 1923 προέβη εἰς τήν διατύπωσιν τῆς περί ἡμερολογίου ἀποφάσεώς του, φέρον οὕτω εἰς πέρας τήν ἐντολήν, τήν ὁποίαν ἔλαβεν παρά τοῦ νεογεννήτου τέρατος, τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ βδελυρά ἀπόφασις διετυπώθη ὡς ἑξῆς: «Α’. Τό ἐν Κωνσταντινουπόλει Πανορθόδοξον Συνέδριον συνελθόν ὑπό τήν Προεδρίαν τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Μελετίου τοῦ Δ’ ἀναγνωρίσαν ὅτι ἡ ἄρσις τῆς μεταξύ θρησκευτικοῦ καί πολιτικοῦ ἡμερολογίου διαφορᾶς εἶναι ἀνάγκη ἀναπόφευκτος καί ὅτι οὐδέν κανονικόν κώλυμα ὑπάρχει διά τήν διόρθωσιν τοῦ ἐν χρήσει ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου κατά τά δεδομένα τῆς Ἀστρονομικῆς Ἐπιστήμης, ὁμοφώνως ἀποφασίζει τήν διόρθωσιν τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου ὡς ἑξῆς: 1) Ἁπαλείφονται αἱ 13 ἡμέραι τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου κ.λπ.» Μέ τό συνέδριον τοῦτο ὁλοκληροῦται ἡ πρώτη φάσις τῶν ἐνεργειῶν τοῦ προκαθημένου τῆς ῾Ελλαδικῆς Ἐκκλησίας, Παποκαίσαρος Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου καί τοῦ Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, πρός ἐπιβολήν τοῦ προοδευτικοῦ κοσμικοῦ νεωτεριστικοῦ ἤ ἐν ἑνί λόγῳ Οἰκουμενιστικοῦ πνεύματος ἐν τῇ ῾Ελληνικῇ Ἐκκλησίᾳ. Τό ἐν λόγῳ συνέδριον οὐδόλως ὑπῆρξεν Πανορθόδοξον, ἀφοῦ δέν μετέσχον τά ὑπόλοιπα Πατριαρχεῖα καί τά ὁποῖα σαφῶς ἠμφεσβήτησαν τοῦτο. Ἐκ τοῦ τρόπου τῆς συγκλήσεώς του, τοῦ σκοποῦ καί τῶν πορισμάτων του, τό ἐν λόγῳ συνέδριον παρέμεινεν ἐν τῇ ἱστορίᾳ τῆς Ἐκκλησίας ὡς ἕν ληστρικόν συνέδριον κατά τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Διά τό «Πανορθόδοξον Συνέδριον» τοῦτο καί τάς ἀποφάσεις του, ἐξέφρασαν καί πάλιν τήν μεγάλην χαράν καί σφοδράν ἱκανοποίησίν των οἱ κοσμικοί κύκλοι τῆς Εὐρώπης καί οἱ αἱρετικοί, χάριν τῶν ὁποίων, ἄλλωστε, ἐγίνοντο πάντα ταῦτα καί πρός τούς ὁποίους ὁ Μεταξάκης ἔσπευσε νά ἀνακοινώσῃ. Ὡς ἔγραινε τό ἐπίσημον ὄργανον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὁ «ἀρχιεπίσκοπος» Οὐψάλης Νάθαν Σόδερμπλομ, ἔγραφε πρός Μεταξάκην: «Εὐχαρίστως ἐνωτίσθην τήν ἀνακοίνωσιν ἥν τό Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως ἀπέστειλέ μοι καί χαίρω, διότι τό Πανορθόδοξον Συνέδριον κατέληξεν εἰς τόσον μεγάλα ἀποτελέσματα. Φρονῶ ὅτι τό Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως ἔχει μεγαλυτέραν ἀποστολήν ὅσην δέν εἶχε ποτέ κατά τήν μακράν αὐτοῦ ἱστορίαν…». Κατά τούς «Ἐκκλησιαστικούς Καιρούς» τοῦ Λονδίνου: «Ἡ εἰσαγωγή τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου τυγχάνει, μόνον μέρος τῆς παγκοσμίου πρός τό ὁμοιόμορφον καί τήν ἁπλότητα τοῦ ἡμερολογίου κινήσεως…». Ἐφημερίδες τῆς Πράγας καί τοῦ Βερολίνου ἀναφέρουν ὅτι αἱ ὑπό τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου ληφθεῖσαι σχετικαί ἀποφάσεις ἐπί τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος ἔχουσι κοσμοϊστορικήν σημασίαν. ῞Ολος ὁ Εὐρωπαὶκός Τύπος ἐξαίρει τήν ἀπόφασιν τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου καθ' ἥν τοῦτο οὐ μόνον ἀπεδέχθη τροποποίησιν τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου, ἀλλά καί ἐδήλωσεν ὅτι δέν θά ἔφερεν ἀντίστασιν τινα ἐάν νέον ἡμερολόγιον ἐπροτείνετο παγκόσμιον, ἐν ᾖ περιπτώσει τό τοιοῦτον παραδέχοντο ὅλαι αἱ χριστιανικαί Ἐκκλησίαι… Η ΛΗΣΤΡΙΚΩ ΤΩ ΤΡΟΠΩ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ Ὀ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ἰδιαίτερα μετά τήν Ε’ Ἱεραρχίαν (24-3/12/1923), καθ' ἥν οὐσιαστικά κατηργήθη ἡ Ἱερά Σύνοδος, ἅπασα δέ ἡ ἐξουσία περιῆλθε εἰς αὐτόν, κατέστη μονοκράτωρ καί Παποκαῖσαρ. Ἐν τῇ Ἱεραρχίᾳ ταύτῃ, ἦτο παροῦσα καί ἡ ἐπαναστατική Κυβέρνησις Πλαστήρα, ἥτις κατηύθυνε τάς ἐργασίας. Οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Κυβερνήσεως, διά τῆς παρουσίας αὐτῶν, ἐξασκοῦν ινυχολογικήν βίαν ἐπί τῶν μελῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἡ ὁποία δυστυχῶς ἀπεδείχθη ἐν τῷ συνόλῳ της δειλή καί ἀναξία νά ὀνομάζεται Σύνοδος. Ἐν αὐτῇ, φωναί τινές ὑγιεῖς κατεπνίγησαν ὑπό τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, ὅστις εἰς τό θέμα τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρυθμίσεως, ὡς ἀπό Πανεπιστημιακῆς καθέδρας πρός πρωτοετεῖς φοιτητάς, ἐφθέγγετο ὅτι οὐδέν κανονικόν καί δογματικόν θέμα προκύπτει διά τήν ἀλλαγήν τοῦ ἡμερολογίου. Εἰς μίαν τοιαύτην συνεδρίαν (ἡ ὁποία ἦτο καί ἡ τελευταία), ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ἐπέτυχεν νά ὑφαρπάσῃ ἤ μᾶλλον νά ὑποκλέινῃ εἰς τήν κυριολεξίαν τάς ὑπογραφάς τῶν Ἀρχιερέων, ἐπί τοῦ ζητήματος τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου. Ἐπεκαλέσθη δέ, τήν σύμφωνον γνώμην τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου, ὅπως προβῇ εἰς τήν ἡμερολογιακήν μεταρρύθμισιν. Μετά τέσσαρας ἡμέρας ἀπό τῆς διαλύσεως τῆς Συνόδου, ὁ Χρ. Παπαδόπουλος, ὡς ἀπόλυτος πλέον Μονάρχης ἐκβιάζει τόν Πατριάρχην Γρηγόριον, ἵνα προβῇ εἰς τάς ὑπ᾽ αὐτοῦ ὑποδεικνυομένας ἐνεργείας ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου. Τό ὑπ' ἀριθμ. 70/Δ3046/4.1.24 ἔγγραφόν του πρός τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην εἶναι ἄκρως ἀποκαλυπτικόν. Ἀριθ. Πρωτ. 70/Δ3046 «Τῷ Οἰκουμενικῷ Πατριάρχῃ. Ἀπό χρόνου ἱκανοῦ πολύς γίνεται λόγος περί τῆς ἀνάγκης τῆς μεταβολῆς τοῦ ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ κρατοῦντος ἡμερολογίου… Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, διασκεψαμένη αὖθις ἐπί τοῦ ζητήματος τούτου, ἀπαραίτητον ἔκρινεν τήν, χάριν τοῦ Ὀρθοδόξου ῾Ελληνικοῦ λαοῦ, προσαρμογήν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ πρός τό πολιτικόν… Καίτοι δέ ἀπαραίτητον καί ἐπιβεβλημένην θεωροῦμεν τήν μεταβολήν τοῦ ἡμερολογίου, ὅπως ἀπαραίτητον ὡσαύτως καί ἐπιβεβλημένην κρίνομεν τήν συμφωνίαν τῆς ὑμετέρας Παναγιότητος… Λυπηρόν ὅτι οἱ λοιποί Πατριάρχαι τῆς Ἀνατολῆς, οὐδαμῶς ἀπεδέχθησαν τήν μεταβολήν τοῦ ἡμερολογίου, ὡς αὕτη ἰδίως προὐτάθη ὑπό τοῦ ἐν Κων/πόλει συνελθόντος Πανορθοδόξου Συνεδρίου». Εἰς τό ἀνωτέρω ἰταμόν ἔγγραφον τοῦ Ἀθηνῶν, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἤδη διαδεχθῆ τόν ἐκθρονισθέντα Μελέτιον Μεταξάκην, ἀπήντησεν ὡς κάτωθι: Ἀριθ. Σ.Π. 320) 14.2.1924. «Μακαριώτατε Μητροπολῖτα Ἀθηνῶν, ὑπέρτιμε καί ἔξαρχε πάσης ῾Ελλάδος, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ λίαν ἡμῖν ἀγαπητέ καί περιπόθητε ἀδελφέ καί συλλειτουργέ τῆς ἐμῆς Μετριότητος Κύριε Χρυσόστομε, τήν φίλην ἡμῖν σεβασμίαν Αὐτῆς Μακαριότητα ἀδελφικῶς ἐν Κυρίῳ κατασπαζόμενοι ὑπερήδιστα προσαγορεύομεν… Ἡ μετριότης ἡμῶν μετά τῆς περί ἡμᾶς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, σπουδαίως καί αὖθις ἐπί τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος διασκεινάμενοι, καί εἰς τό δυνατόν ἐν τῇ παρούσῃ τῶν πραγμάτων καταστάσει ἀφορῶντες, πρῶτον μέν ἔγνωμεν ἀποδέξασθαι τήν ὑπό τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος εἰσηγουμένην γνώμην περί ἀποδοχῆς τό γε νῦν τῆς ἀναφερομένης μέσης λύσεως, ἤτοι τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νέου (ἡμερολογίου)… Καί προτείνομεν πρός ἀποδοχήν ὡς ἡμέραν κοινῆς ὑπό πασῶν τῶν ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν ἐφαρμογῆς τοῦ νέου ἡμερολογίου, τήν δεκάτην τοῦ μηνός Μαρτίου τοῦ ἀρξαμένου 1924 ἔτους, εἰσηγούμενοι ὅπως αὕτη… λογισθῇ καί ὀνομασθῇ καί ἑορτασθῇ ὡς 23η Μαρτίου… Παρακαλοῦμεν τήν Ὑμετέραν Μακαριότητα, ὅπως τό γε ἐπ' Αὐτῇ ὡς οἷον τε τάχιστα διά τηλεγραφήματος Αὐτῆς, γνωρίσῃ ἡμῖν τήν γνώμη καί τήν τελειωτικήν συναίνεσιν τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλη σίας τῆς ῾Ελλάδος πρός ἔναρξιν τῆς ἐφαρμογῆς ἀπό 10 τοῦ προσεχοῦς Μαρτίου, οὐ μήν δ' ἀλλά καί εἴ που νομίζει πρόσφορον ἐνεργήσῃ, ἵνα καί ὑπό ἄλλων ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν ὁμοίᾳ ἐξενεχθῇ ἀπόφασις καί ταχέως φθάσῃ πρός ἡμᾶς ἡ ἀναγκαία δήλωσις τῆς συναινέσεως αὐτῶν. Ἐπί τούτοις καί αὖθις ἐν Κυρίῳ κατασπαζόμενος Αὐτήν, διατελοῦμεν μετ' ἀγάπης ἀδελφικῆς. Τῆς ὑμετέρας σεβασμίας Μακαριότητος ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί ὅλως πρόθυμος. † ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ» Ἀνάγλυφος προκύπτει ἡ ἐπικρατοῦσα κατάστασις ἐν ῾Ελλάδι καί Κωνχπόλει καί εὐκρινῶς ἀπηχεῖται ἡ παντοδύναμος μονοκρατορία τοῦ Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου. Ἐπί τῆς ἀνωτέρω ἀπαντήσεως τοῦ Πατριάρχου στηριχθείς, ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος τῷ ἀποστέλλει τό ὑπ' ἀριθμ. 320/14.2.1924 τηλεγράφημα. «Συμφώνως ἐγγράφῳ Ὑμετέρας Παναγιότητος περί ἡμερολογίου, ἔναρξις ἐφαρμογῆς νέου ἡμερολογίου 10 μηνός Μαρτίου. Παρακαλοῦμεν ἀναγγείλατε Μητροπολίταις Νέων Χωρῶν ῾Ελλάδος, σχετικήν ἀπόφασιν Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί γνωρίσατε ἡμῖν ἀμέσως τοῦτο πρός συμμόρφωσιν καί ἐνέργειαν δεόντων. † Ὁ Ἀθηνῶν ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ» Ἐνῶ ὅμως ταῦτα συμβαίνουν, ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Φώτιος ἀντιδρᾶ καί ἀρνεῖται νά συγκατατεθῇ εἰς τήν ἀποφασισμένην ἡμερολογιακήν καινοτομίαν, ὅπως το νίζει εἰς τό σχετικόν ἔγγραφόν του πρός τόν Κων/πόλεως Γρηγόριον. Ἀριθ. 28 «Πατριάρχῃ Γρηγορίῳ Κωνσταντινούπολιν Συνεπεία τηλεγραφήματος Ὑμετέρας Παναγιότητος συνελθοῦσα σήμερον ἡ Ἱερά καθ' ἡμᾶς Σύνοδος ἔγνω τά ἑξῆς: ῎Εχοντες ὑπ' ὄινει γράμματα τῶν Ἐκκλησιῶν Ρουμανίας καί Σερβίας, ὡς καί τάς προτάσεις Αἰγινήτου ἐμμένομεν ἐν προδεδογμένοις Συνοδικαῖς συνεδριάσεσι καί ἀποκρούομεν πᾶσαν προσθήκην ἤ πᾶσαν μεταρρύθμισιν ἡμερολογίου πρό συγκλήσεως μόνης ἁρμοδίας εἰς συζήτησιν αὐτοῦ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἧς σύγκλησιν προτείνομεν ταχίστην. Κάϊρον 15 Ἰανουαρίου 1924 † Ὁ πατριάρχης ΦΩΤΙΟΣ Ἀντί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἀπαντᾶ ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος: Ἀριθ. 327)16.2.1924. «Ἀμέσου συγκλήσεως Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀδυνάτου καθισταμένης, ἐπειγούσης δέ ἀφομοιώσεως ἡμερολογιακῆς χάριν ἑκατομμυρίων Ὀρθοδόξων λαῶν, ἐκλιπαροῦμεν Ὑμετέραν Μακαριότητα δεχθῆναι πρότασιν Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου περί συνταυτίσεως ἡμερομηνιῶν διά προσθήκης 13 ἡμερῶν ἀπό ΙΟης προσεχοῦς Μαρτίου ἄνευ οὐδεμίας μεταβολῆς Πασχαλίου, μόνης ταύτης παραπεμφθησομένης Οἰκουμενικῇ Συνόδῳ. † Ὁ Ἀθηνῶν ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ» Ἐνῶ ὅμως ἐκλιπαρεῖ εἰς τό πρός τόν Πατριάρχην Φώτιον ἔγγραφόν του, παραλλήλως κινεῖ τό Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν, ἵνα συνδράμῃ τάς ἐνεργείας του, αἱ ὁποῖαι εὑρίσκονται εἰς τήν τελικήν φάσιν τῆς ἐπιβολῆς τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας. «Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν 4 Μαρτίου 1924 Παρακαλοῦμεν εἰδοποιήσατε ἐπειγόντως τηλεγραφικῶς Μακαριωτάτους Πατριάρχας Ἱεροσολύμων, Ἀντιοχείας, Ἀλεξανδρείας, Σερβίας καί τούς Ἀρχιεπισκόπους Ρουμανίας καί Κύπρου ὅτι Ἐκκλησία ῾Ελλάδος ἀπεδέχθη ἀπό φασιν Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου περί συνταυτισμοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερολογίου καί πολιτικοῦ τοιούτου, ὁριζομένης τῆς 10ης Μαρτίου ὡς 23ης, τόν δέ Οἰκουμενικόν Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς ῾Ελλάδος ἔθηκεν εἰς ἐφαρμογήν τήν περί Ἡμερολογίου σχετικήν ἀπόφασιν αὐτοῦ. † Ὁ Ἀθηνῶν ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ» Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ὁ Χρυσόστομος ἐξαπέλυσεν τήν ὑπ' ἀριθμ. 430/123/3.3.1924 ἀπόφασίν του τήν ὁποίαν καί μόνος προσυπογράφει, καί διά τῆς ὁποίας, παρά πᾶσαν κανονικήν τάξιν καί κριτήριον Ὀρθοδοξίας, ἐπιβάλλει ἀμετακλήτως ὡς ὑπερεκκλησιαστική ἀρχή τό νέον ἡμερολόγιον. Ἰδού ἡ βδελυρά ἀπόφασις: Ἀριθ. 430) 123) 3.3.1924. «Πρός τούς Σεβασμιωτάτους Ἱεράρχας τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας ῾Ελλάδος καί Πανοσ. Τοποτηρητάς. Ἐκκλησία τῆς ῾Ελλάδος συμφώνως ἀποφάσει τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἀπεδέχθη τήν ὁρισθεῖσαν ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου διόρθωσιν τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου, καθ' ἥν ἡ ΙΟη Μαρτίου τοῦ ἑορτολογίου θά λογισθῆ καί θά ὀνομασθῆ 23… Κατά ταῦτα ἀπό τῆς 23 ἀρξαμένου μηνός Μαρτίου ἕν ὑπάρχει ἡμερολόγιον ἐν ῾Ελλάδι διά τε τήν Ἐκκλησίαν καί πολιτείαν. † Ὁ Ἀθηνῶν ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Πρόεδρος Αὐτό ἦτο ὅλον. Διά μιᾶς τηλεγραφικῆς ἐντολῆς κατελύθησαν τά πάντα. Ἡ προδοσία τετελεσμένη! Ἡ καινοτομία τῆς Δύσεως εἰσεχώρησεν! Ὁ Οἰκουμενισμός καλλιεργεῖται! Ἡ Ἱεραρχία τῆς ῾Ελλάδος ἐξέπεσεν καί σχιζομένη ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὁδηγεῖται ὑπό τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου δεσμία πρός τήν Δύσιν. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Ἀβιάστως προκύπτει ἐκ τῶν ὅσων ἐξετέθησαν, ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός πρωτίστως εἶναι Οἰκουμενισμός. Ὑπό τῆς Οἰκουμενιστικῆς κινήσεως ἀνεκινήθη, προωθήθη καί ἐπεβλήθη. Ἡ δεοντολογία τῆς ἐπιβολῆς του, δεοντολογία ἀπολύτως οἰκουμενιστική, συνίσταται εἰς τήν ἐν τῷ κοινῷ συνεορτασμῷ συνύπαρξιν καί ἕνωσιν αἱρετικῶν ὀρθοδόξων. Ἀποτελεῖ, λοιπόν, ὁ Νεοημερολογιτισμός τό πρῶτον βῆμα» τῆς ἐν τῷ Οἰκουμενισμῷ ἑνώσεως. Δι' αὐτοῦ κατεπατήθη καθηγιασμένη παράδοσις 1900 ἐτῶν. Κατηργήθησαν καί ἠλλοιώθησαν ἤ κατεπατήθησαν τυπικαί διατάξεις νηστεῖαι, ἑορταί κ.λπ. Ἀπό δογματικῆς δέ ἀπόψεως: α) Κατέτμησε τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί ἔρριψεν εἰς τόν Οἰκουμενισμόν Ὀρθοδόξους Χριστιανούς. Ἐδημιουργήθη τό ὀξύ σχῆμα: Ἀπόσχισις καί ἀπομάκρυνσις ἐκ τῆς Ὀρθοδοξίας καί στροφή καί ἕνωσις πρός τούς αἱρετικούς καί διαφοροποίησις εἰς τήν χρονικήν ἑορτολογικήν τάξιν πρός τούς Ὀρθοδόξους καί ταύτισις πρός τήν τῶν αἱρετικῶν, διά τήν ἀπαρχήν τῆς παγχριστιανικῆς ἑνώσεως. β) Περιΰβρισις Βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διά τῆς καταπατήσεως ἀποφάσεων Πανορθοδόξων Συνόδων, ὡς τοῦ 1583, 1587 καί 1593 καί ὑπακοή καί σεβασμός εἰς ὑπαγορεύματα τοῦ Σατανᾶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως εἶναι ἡ Ἐγκύκλιος τοῦ 1920, τό Συνέδριο τοῦ 1923, ἡ Ε’ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος τῆς 24/12/1923, ὡς καί λοιπαί σχετικαί ἐνέργειαι τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου καί τέλος ἡ ὑπ' ἀριθμ. 430/123/3.3.1924 τηλεγραφική βούλα τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου δι' ἦς ἐπέβαλε τήν Καινοτομίαν. Σημειώνεται δηλονότι ἐκτροπή ἐκ τῆς πορείας τῶν Πατέρων, διακοπή τῆς ἐσωτερικῆς πνευματικῆς ἀλληλουχίας τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως καί Πνεύματος καί στροφή καί συμπόρευσις πρός τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ ἡμερολογιακή ἑορτολογική καινοτομία περιέχει ἐν αὐτῇ τήν ἐκκλησιολογικήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί περιέχεται εἰς αὐτήν. ῎Εχομεν εἶδος τι ἀλληλοπεριχωρήσεως Νεοημερολογιτισμοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τανάπαλιν. Διότι ὁ Οἰκουμενισμός ἤ καλύτερον ἡ ἐν τῷ Οἰκουμενισμῷ ἕνωσις ἐκκινεῖ ἐκ τῆς νεοημερολογιτικῆς καινοτομίας καί δι' αὐτῆς πάλιν ἐκκινεῖ ὁ Οἰκουμενισμός εἰς τόν χῶρον τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ Οἰκουμενισμός περιέχεται εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν καί ὑπηρετεῖται καί προωθεῖται ὑπ' αὐτοῦ, ἀλλά καί ὁ Νεοημερολογιτισμός περιέχει τόν Οἰκουμενισμόν, ἀπο τελῶν τό πρῶτο βῆμα τῆς ἐν τῷ Οἰκουμενισμῷ συνυπάρξεως ἐν τῷ ἑορτολογίῳ καί τῇ λατρείᾳ τῶν αἱρετικῶν καί «Ὀρθοδόξων». Οἱ ἀνωτέρω λόγοι προεκάλεσαν τό Σχίσμα τοῦ 1924. Κατ' αὐτό ἡ Ἱεραρχία μετά τοῦ κλήρου, μοναχῶν καί τῶν λαὶκῶν, οἵτινες ὁμοῦ ἐδέχθησαν καί ἠκολούθησαν σταθερῶς τήν καινοτομίαν, προσέκρουσαν εἰς ἅπαντα τά ἀνωτέρω, ἤτοι εἰς Θείους καί Ἱερούς Κανόνας, εἰς Καθηγιασμένην ἑορτολογικήν παράδοσιν, εἰς ἀποφάσεις Ἁγίων Συνόδων. Τοῦτο δέ διά τήν ἐν τῷ Οἰκουμενισμῷ ἀπαρχήν τῆς ἑνώσεως Ὀρθοδόξων - αἱρετικῶν. Οἱ τοιοῦτοι ἀρνηθέντες καί ἐκτραπέντες τῆς Ὀρθοδόξου πορείας, ἐστράφησαν πρός τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ῎Επαυσαν νά συνεορτάζουν μετά Ὀρθοδόξων (τῆς τε στρατευομένης καί θριαμβευούσης Ἐκκλησίας) καί συνεορτάζουν καί συμπορεύονται μετά τῶν αἱρετικῶν. Οὕτως ὅμως ἀπέκοιναν ἑαυτούς ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐξῆλθον Αὐτῆς καί ἐσύρθησαν ὡς δοῦλοι καί θύματα εἰς τό ἅρμα τοῦ Σατανοκινήτου Οἰκουμενισμοῦ. Ἀπεκόπησαν δι' αὐτῆς ταύτης τῆς καινοτομίας ἥτις δεδικασμένη καί κατακεκριμένη ὑπάρχει. Ἡ καταδίκη τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας ὑπό τῆς Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἀποτελεῖ ἐξωτερικήν αἰσθητήν πρᾶξιν ποιμαντικῆς φύσεως, ἡ ὁποία ὅμως ἀποκλείει τό ἐπιχείρημα περί δῆθεν ὑποδικίας τῆς καινοτομίας. Ἡ νεοημερολογιτική, οὕτως εἰπεῖν, Ἐκκλησία, διά αὐτήν ταύτην τήν καινοτομίαν καί διά τῆς ἀποδοχῆς τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κυρίως δέ τῆς αἱρετικῆς αὐτῆς Ἐκκλησιολογίας, ἡλλοτριώθη τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὄχι μόνον ὡς πρός τήν ἑορτολογικήν παράδοσιν, ἀλλά καί ὡς πρός τήν ἐσωτερικήν πνευματικήν ἀλληλουχίαν τοῦ ἑνός Ὀρθοδόξου Πνεύματος, τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως τῶν Πατέρων. Δέν ταυτίζεται καί ἐσωτερικῶς πρός τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, ἀφοῦ βαναύσως περιύβρισεν καί αὐτό τό ῞Αγιον Πνεῦμα τό λαλῆσαν εἰς τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους εἰς τάς ὁποίας συμμετεῖχε καί ὡμίλει ἡ Καθολική Ὀρθοδοξία, ἀλλά καί εἰς αὐτάς τάς Πανορθοδόξους Συνόδους, αἱ ὁποῖαι διά τήν ἐσωτερικήν των ἀλληλουχία καί ταυτότητα δέον νά λογίζωνται ὡς Μία τοιαύτη συνεχής καί αἰωνία Σύνοδος. Ταυτίζεται ὅμως ἡ Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία πρός τόν Οἰκουμενισμόν, ἥτις ταύτισις ἤρξατο διά τῆς Ἐγκυκλίου τοῦ 1920. Ἀντιθέτως ὁ Ἱερός Κλῆρος μετά τῶν μοναχῶν καί τοῦ πιστοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος δέν ἀπεδέχθη τήν καινοτομίαν, ἀλλά παρέμεινε ἑδραῖος καί ἀμετακίνητος εἰς τήν δισχιλιετῆ παράδοσιν τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδοξίας. Παρέμεινε ἐν τῇ Μιᾷ, Ἁγίᾳ, Καθολικῇ καί Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ. Παρέμεινεν εἰς τό καθηγιασμένον ὑπό τῆς δισχιλιετοῦς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως ῾Εορτολόγιον. Ἐσεβάσθη τούς Ἱερούς Κανόνας, τά δόγματα καί τάς ἀποφάσεις Αγίων Συνόδων καί δέν παρεσύρθη εἰς τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ συνείδησις τοῦ Ὀρθοδόξου πληρώματος τοῦ 1924 τό ὁποῖο δέν ἠκολούθησε τήν καινοτομίαν ἦτο ὅτι τοῦτο εἶναι «ΦΡΑΓΚΙΑ», ἡ ὁποία ΧΩΡΙΖΕΙ ἀπό τόν Χριστόν. Ἐκ τῆς φύσεως καί τῆς οὐσίας τοῦ Ἡμερολογιακοῦ σχίσματος τοῦ 1924, ὡς προσδιορίζεται ἐκ τῶν ἀνωτέρῳ προκύπτει ὅτι: Τό 1924 ἡ καινοτομία προεκάλεσεν σχίσμα, τό ὁποῖον βαρύνει τούς ἀποδεξαμένους αὐτήν. Ἡ φύσις καί οὐσία τοῦ Νεοημερολογιακοῦ Σχίσματος, ὡς ἐκ τῶν κανονικῶν καί δογματικῶν αἰτίων προκύπτει ὅτι, εἶναι σχίσμα τετελειωμένον. Ὁ Νεοημερολογιτισμός προκαλέσας διάσπασιν εἰς τό πλήρωμα τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, δέν προεξένησεν σχίσμα ἐξωτερικόν περί τά διοικητικά ἤ μικρά καί ἀσήμαντα, ἀλλά σχίσμα τῆς πλέον βαρυτάτης μορφῆς, ἀφοῦ δι' αὐτοῦ σημειώνεται ὄχι ἁπλῶς διαφοροποίησις ὡς πρός τήν ἑορτολογικήν τάξιν μετά τῶν Ὀρθοδόξων, ἀλλά καί συνεορτασμός μετά τῶν αἱρετικῶν καί κυρίως στροφή καί σταθερά πορεία πρός τόν Οἰκουμενισμόν. Δέν πρόκειται ἑπομένως περί διοικητικοῦ σχίσματος ἐντός τοῦ χώρου τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά περί σχίσματος, τό ὁποῖον ἔχει ὡς αἰτίας: Καταπάτησιν καθηγιασμένης ἑορτολογικῆς παραδόσεως, καταπάτησιν Ἱερῶν Κανόνων, Πανορθοδόξων Συνόδων καί τέλος περιέχει τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐκ τῆς φύσεως λοιπόν καί τῆς οὐσίας τοῦ Ἡμερολογιακοῦ ῾Εορτολογικοῦ Σχίσματος τοῦ 1924 προκύπτει ὅτι αὐτό εἶναι σχισματοαίρεσις.