ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1971 ΕΙΣ ΑΜΕΡΙΚΗΝ "ΓΕΝΟΜΕΝΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ" ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΣ ΕΥΧΗΣ

Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων 9 Ιουλίου 2025 · Κοινοποιήθηκε στους εξής: Οι φίλοι σας Σχολιον δια το 1971, ητοι περι της λεγομενης Χειροθεσιας του 1971 και περι της "εφευρεθεισης" εν Ελλάδι συγχωρητικης ευχης. Στην Επιτροπή εξ Αρχιερεων και θεολογων, την οποιαν διωρισε η Ιερα Συνοδος του 1981, ανετεθη η εις βάθος μελετη των πεπραγμένων του Σεπτεμβριου του 1971 εις Αμερικην και εις Ελλαδα, δηλαδή (η ερευνα και μελετη των περι της "χειροθεσιας" και της "εφευρεθεισης" "συγχωρητικης ευχης" σχετικων θεματων). Επειδή δε ωρισθην και εγω μελος αυτης της Επιτροπης, ειχα παντοτε την αγωνιαν δια το θεμα, γι αυτο και οταν εν ετει 2007 συνηντησα εις τον Αγιον Νεκταριον Αιγινης τον τοτε Προκαθημενον των Ρωσων της Διασπορας Μητροπολιτην Λαυρον, του εζητησα επιμονως να μου διευκρινιση μερικα πραγματα απο τα συμβάντα εις Αμερικην, δεδομενου οτι ηταν και το "πρόσωπο κλειδι", αφου ειναι ο ιδιος που υπέγραψε ως Γραμματευς την "περι χειροθεσιας κατα τον Η Κανονα της Α Οικουμενικης Συνοδου" αποφασιν. Αυτος ηταν και ο λογος που είπα τοτε εις τον θεολογον Ελευθεριον Γκουτζιδην οτι πρεπει να αναλαβουμε εμεις την μελετην του ολου θεματος του 1971, αλλα προσέκρουσα εις την επιμονον θεσιν του ότι "με την εφευρεθεισαν συγχωρητικην ευχην, εσωθη η Εκκλησια και επομένως έληξε το θεμα". Γι αυτο, και επειδή απο το 2015, ο ιδιος (ο θεολογος κ. Ελευθεριος Γκουτζιδης) επεμενε εις αυτην την θεσιν, παρασύροντας και τον Σεβ. Αμφιλοχιον "απετειχισθη" τροπον τινα απο την Πανορθοδοξον Συνοδον και τελικα ηναγκασθην να αναλαβω μονος μου την ερευνα και την μελετην του θεματος, γεγονός το οποιον επέφερε την πλήρη αποστασιοποιησιντου, γι αυτο και εδεχθην απο τον ίδιο και απο το περιβάλλον του εις Λαρισα πολλας επιθέσεις... Και ο πολεμος συνεχιζεται ανευ διακοπης μεχρι σημερον χωρίς καμμία διάθεση συμφιλιωσεως. Ήδη προ ολίγων ημερών επεδίωξα να τον συναντησω, δια να συζητησωμεν επ αυτου του θεματος, αλλα δυστυχώς με παρεμβασι κάποιων του περιβαλλοντος του Σεβ. Αμφιλοχιου και της οικογένειας του κ. Γκουτζιδη, τουτο εσταθη αδυνατον...

Η ΟΜΟΛΟΓΗΤΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΙΝΑ (ΥΠΟΜΟΝΗ ΜΟΝΑΧΗ) Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΣΣΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ + ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ –ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΔΙΕΥΘ: ΣΤΑΜΑΛΑ -ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210. 6020176 Ἀριθμ. Πρωτ. ΕΠ/31 Ἐν Κορωπίῳ τῆ 20 ‘Απριλίου 2006 ****************************************************** Τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ. Διά τοῦ παρόντος γράμματός μου, μαζί μέ τόν ἀναστάσιμο χαιρετισμό, θέλω νά σᾶς εὐχαριστήσω, διά τό πολύτιμο δῶρο πού μοῦ ἐκάνατε, τό βιβλίο περί τῆς Ἁγίας Ὑπομονῆς, διότι μέσα σ’ αὐτό εὑρῆκα πολύ σημαντικά πράγματα. Ἦταν πολύ σημαντικό γιά μένα αὐτό τό βιβλίο. Παραθέτω δύο ἀποσπάσματα: Η ΟΜΟΛΟΓΗΤΡΙΑ ΑΓΙΑ ΥΠΟΜΟΝΗ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΣΣΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ Πρόκειται διά τήν τελευταίαν ἁγίαν αὐτοκρατόρισσα στόν θρόνο τῆς Κων/λεως, ἡ ὁποία ἔλαμψε διά τάς ἀρετάς της, τήν ἁγιωσύνην της, ἀλλά καί τήν Ὁμολογίαν της. Αύτό τό τελευταῖον, ἤτοι ἡ καθαρότης τῆς Πίστεώς της, ὅπως τήν διαπιστώνει κανείς διαβάζοντας κείμενα συγχρόνων της, μέ ὡδήγησε εἰς τήν σκέψιν νά προβάλλω, εἰς τήν Μητρόπολίν μας, τήν ἀγίαν ὡς πρότυπον πρός μίμησιν, ὡς πρότυπον ὁμολογητρίας, ἀφοῦ ἡ ἐποχή μας, κατά τήν ὁποίαν βάλλεται πρωτίστως ἡ Ὁμολογία ἔχει ἀνάγκην τοιούτων ὁμολογητικῶν ἁγίων προτύπων. Παραθέτω δύο χαρακτηριστικά ἀποσπάσματα περί τῆς ἁγίας βασιλίσσης Ὑπομονῆς συγχρόνων της ἐκκλησιαστικῶν προσωπικοτήτων, ὅπως τά παραθέτει εἰς τό βιβλίον του ὑπό τόν τίτλον «Ἡ ΑΓΙΑ ΥΠΟΜΟΝΗ» ὁ συγγραφεύς Πρωτοπρ. Σωτήριος Μακρυστάθης: 1) Τοῦ Νομοφύλακος ‘Ιωάννου τοῦ Εὐγενικοῦ: «Τώρα, Βασιλεῦ, ὑπέρ ποίας ‘Εκκλησίας ὑποστηρικτής καί ὑπέρμαχος εἶναι ἡ Βασιλεία σου καί πῶς ἔχει καταντήσει αὐτή ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ (ἀπό τούς Λατίνους). Ποῦ ἔχουν καταντήσει οἱ Ἱεροί Ναοί της; Ποῖς θεωρῆται Ποιμήν καί προστάτης της; Ποῖος Πατριάχρης θά σέ στέψη Βασιλέα, ὅταν ἔλθη ἡ στιγμή τῆς ἐδῶ παρουσίας σου καί ποῖος θά χρίση μέ μῦρον τήν κεφαλήν σου; Εἰς ποῖον θά παραδώσης τήν βασιλικήν σου Ὁμολογίαν; Ἐδῶ καί τόν ὁμαίμονα ἀδελφόν σου βασιλέα Ἰωάννην Η΄πού ἀπεβίωσεν, ἡ Ἐκκλησία ἔπαυσεν – πράττουσα σωστά - νά τόν μνημονεύη είς τά δίπτυχα. Αύτήν τήν πρᾶξιν τῆς Ἐκκλησίας, ἀπεδέχθη καί ἠκολούθησεν καί αὐτή ἡ Ἁγία Μητέρα σου, ἡ θειοτάτη κυρία ἡμῶν καί δέσποινα, ἡ ὁποία ἐπροτίμησε νά ἀρνηθῆ τήν φυσικήν μητρικήν στοργήν, ἀποδεχθεῖσα τήν σταθερότητα της εἰς τήν ὀρθόδοξον διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ. Καί ὅλα αὐτά, διότι κατά τό παρελθόν ὁ ἀδελφός σου «ἐκεῖνα πού ἀπό παλαιοτάτων χρόνων ἐγένοντο δεκτά ἀπό τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν» εἰς τήν ‘Ιταλίαν διεσάλευσεν καί συνεδέθη μέ τήν παπικήν «καινοτομίαν» ἤ ἠναγκάσθη νά ἀποδεχθῆ καί ἐν συνεχείᾳ ἀνθρωπίνως ὑπεστήριζεν τήν καινοτομίαν αὐτήν. Καί ἀπό τότε ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ εἰς τό βάθος γνωρίζει τήν ἀλήθειαν, ἀνέχεται τήν κατάστασιν καί ὑποχωρεῖ εἰς μεσότητας, προτιμοῦσα τόν ἀνθρώπινον φόβον ἀπό τόν φόβον τοῦ Θεοῦ ..» Καί 2) Τοῦ ἰδίου ἀπό τόν Παραμυθητικόν εἰς τόν Κων/νον Παλαιολόγον ἐπί τῆ κοιμήσει τῆς Μητρός του ἁγίας Ὑπομονῆς: «Μιμήσου τήν σταθερότητα καί τόν ζῆλον της ὑπέρ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, εἰς τοιοῦτον βαθμόν, ὥστε ἔφθασεν εἰς σημεῖον, τόν μακαρίτην ἀδελφόν σου (Ἰωάννην) τόν Βασιλέα, ἐπειδή παρεξέκκλινε ἀπό τήν Ὀρθοδοξίαν (ὑποκύψας εἰς τούς Λατίνους κατά τήν ψευδοσύνοδον τῆς Φερράρας – Φλωρεντίας) καί ἐπειδή συνέχισεν νά παρεκκλίνη καί νά ἀκολουθῆ τήν παπικήν ψευδοδιδασκαλίαν, μετά τόν θάνατόν του, «ἐξέωσεν», δηλαδή τόν ἀπέκοψεν, ἀπό τά δίπτυχα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, γεγονός πού σημαίνει, ὅτι ἐπέδειξε τήν δύναμιν νά θυσιάση τήν μητρικήν στοργήν, διά τόν σαρκικόν υἱόν της, χάριν τῆς ἀγάπης της διά τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν». Διάπυρος πρός τόν ‘Αναστάντα Κύριον εὐχέτης + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

Η ΕΝ ΕΤΕΙ 1983 ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων · 5 Φεβρουαρίου · Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΣΥΣΚΕΨΙΝ ΤΗΣ ΕΙΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΝ .... ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΜΜΟΝΗΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟ - ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΝ ΤΗΣ ΛΗΦΘΕΙΣΑΝ ΕΝ ΕΤΕΙ 1983 ΥΠΟ ΤΗΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΤΟΤΕ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.. ΠΑΡΑΘΕΤΟΜΕΝ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗΝ ΑΥΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ. ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΩΝ ΣΥΝΑΞΕΩΝ - ΟΜΙΛΙΩΝ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΩΡΑ 6 Μ.Μ. ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΑΙΣΚΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΝΣΙΣ: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΚΑΡΕΑ 56, ΤΗΛ. 210. 7643909 (210. 6020176) ΤΕΥΧΟΣ 203 ΜΑΡΤΙΟΣ 2008 Η ΕΝ ΕΤΕΙ 1983 ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Προλογικόν σημείωμα (Μάρτιος 2008) Ἡ δημοσιευομένη ἐνταῦθα «καταδίκη τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ», ἀπεφασίσθη καί ὑπεγράφη ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἐν ἔτει 1983, ἀποτελεῖ δέ μίαν ἱστορικήν ὁμολογιακήν διαχρονικήν ἀπάντησιν τῆς τότε (1983) Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἰς τήν ἀκόμη καί τότε ὑπάρχουσαν ἐκκλησιολογικήν σύγχυσιν, τήν ὁποίαν ἐκαλλιέργουν συστηματικώτατα, οἱ Φλωρινικοί ἐν συμφωνία μετά τῶν Νεοημερολογιτῶν, διά φθάσουν εἰς τό κίνημα τῶν Νικολαϊτῶν (1998 καί ἑξῆς). Εἶναι γνωστόν τοῖς πᾶσι, ὅτι ἡ σύγχυσις ἐκείνη προήρχετο καί παρέμενεν εἰσέτι, ἀπό τήν μή ἐπιτυχοῦσαν ληστρικήν ἐκείνην ἐπίθεσιν τῶν Φλωρινικῶν καί τῶν Νεοημερολογιτῶν κατά τῆς γνησίας Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων μας, ἡ ὁποία ἐπεδιώχθη διά τῆς ὑπαγωγῆς, μέσω τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971, εἰς τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς καί δι’ αὐτῶν εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἐκορυφώθη δέ ὅταν ἐκ τῶν ὑστέρων ἀπεκαλύφθη ἡ ἐνδοτική, μέχρι καί προδοτική στάσις τοῦ τότε Πρωθιερέως π. Εὐγενίου Τόμπρου καί τῶν δύο Ἀρχιερέων Κορινθίας Καλλίστου καί Κιτίου Ἐπιφανίου. Αὕτη ἡ προδοτική καί ἐνδοτική στάσις, ὡδήγησεν ἐν τέλει τόν μέν π. Εὐγένιον εἰς τήν παραίτησιν, τόν δέ Κάλλιστον εἰς τήν ἄρνησιν τῆς Ἀρχιερωσύνης του, τήν πτῶσιν καί τήν καθαίρεσίν του. Ὁ Κιτίου Ἐπιφάνιος διά μίαν περίοδον, ἐπέδειξεν καί ἐκαλλιέργησεν φρόνημα παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ἀμφότερα ταῦτα ἀντιμετωπίσθησαν μέ πολλήν ἀνοχήν καί ὑπομονήν, ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἀλλά πάντως ὁμολογιακῶς, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τήν ἀλληλογραφίαν τῶν ἐτῶν 1978 ἕως 1983. Χαρακτηρίζομεν θαρραλέαν τήν ἀπόφασιν περί καταδίκης τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι ἄν καί τό 1981 καί τό 1983 ἐδόθησαν ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου συντριπτικαί ὁμολογιακαί ἀπαντήσεις εἰς ὅσα ἐλέγοντο, ἐγράφοντο καί διεδίδοντο ὑπό Φλωρινικῶν καί Νεοημερολογιτῶν, ἀκόμη καί «ἡμετέρων», ὅμως διά νά ἀπεφασίζετο μία καταδίκη τοῦ εἰς ἔξαρσιν τότε εὑρισκομένου παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπητεῖτο θάρρος καί τόλμη, ἀλλά προπάντων ὁμολογιακόν ὑφ’ ὅλων φρόνημα. Σημειωτέον ὅτι τήν ἀπόφασιν αὐτήν, δέν ὑπέγραψεν ὁ Πειραιῶς Νικόλαος, ἀλλά καί ὁ παριστάμενος Κιτίου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου Ἐπιφάνιος, ὁ ὁποῖος, ὅπως πολύ καλά ἐνθυμοῦμαι, ἐδήλωσεν ὅτι συμφωνεῖ μέ τό περιεχόμενον, τήν ἐγκρίνει, ὡς ἀπόφασιν, ἀλλά δέν τήν ὐπογράφει, διότι ἀναγράφεται ἐν αὐτῆ ὁ χαρακτηρισμός «ἀκαινοτόμητος ἐκκλησία». «Ἐξήγησε μάλιστα», ὅτι , «δέν ἤθελε νά δώση ἀφορμήν εἰς τόν Ἱερομόναχον Εὐθύμιον τόν Κύπριον, νά τοῦ δημιουργήση νέα προβλήματα, δεδομένου ὅτι τότε ὁ Ἱερομ. Εὐθύμιος, ἡγεῖτο τοῦ κινήματος κατά τοῦ χαρακτηρισμοῦ τῆς Ἐκκλησίας ὡς "ἀκαινοτομήτου». Ἐπαναδημοσιεύομεν τήν καταδικαστικήν ταύτην κατά τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπόφασιν, δεδομένου ὅτι οὗτος ἐπανῆλθεν δριμύτερος, (ποτέ βεβαίως δέν ἔπαυσε τό φθοροποιόν ἔργον του), μέ συνέπειαν τά τελευταῖα δέκα ἔτη νά καταφάγη πολλούς Ἐπισκόπους, μέχρι καί αὐτόν τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν καί τόν ψευδαρχιεπίσκοπον Νικόλαον καί τήν ὁμάδα του. Τά σκοτεινά Κέντρα (νεοημερολογιτικός καί παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός) ὁσάκις βλέπουν νά ἔρχωνται εἰς τό φῶς τοιαῦται ἀποφάσεις φρυάττουν κυριολεκτικά κατά τῶν ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων, διότι βλέπουν μέσω τοιούτων (ὁμολογιακῶν ἀποφάσεων) νά μήν εὐοδώνωνται τά δόλια σχέδιά των κατά τῆς Μητρός Ἐκκλησίας. ΠΡΑΞΙΣ 6/13-7-1983 ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ Θέμα: "Καταδίκη τοῦ λεγομένου παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ" ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Ακαινοτομήτου ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος ἐν τῇ συνεδρίᾳ Αὐτῆς τῆς 13-7-83 ἐπελήφθη τοῦ θέματος τοῦ λεγομένου "παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ" καί ΛΑΒΟΥΣΑ ΥΠ᾿ ΟΨΙΝ α) ῞Οτι ὁ λεγόμενος "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός" διδάσκει διδασκαλίαν αὐτόχρημα αἱρετικήν, ἤτοι, ὅτι ἅπασαι αἱ ἀκολουθοῦσαι τό παλαιόν ἡμερολόγιον, ὁμάδες ἤ παρατάξεις συναποτελοῦσι καί ἀνήκουσι εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίαν καί ὅτι ἐπιβάλλεται ἕνωσις αὐτῶν νοουμένη κατά τήν οἰκουμενιστικήν ἀντίληψιν καί οὐχί κατά τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν καί ᾿Εκκλησιολογίαν. β) ῞Οτι ὁ "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός" εἶναι καρπός καί συνέπεια τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, τῆς παναιρέσεως τοῦ αἰῶνός μας, ὅστις ἐπιχειρεῖ διά τῶν κατατμήσεων καί διαιρέσεων καί τῆς ἐκκλησιολογικῆς συγχύσεως νά παραχαράξῃ τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν καί νά εἰσαγάγῃ καί εἰς τήν ᾿Ακαινοτόμητον ᾿Εκκλησίαν τήν αἰρετικήν ταύτην διδασκαλίαν, ἵνα οὕτω πλήξῃ Αὐτήν. γ) ῞Οτι ὁ αἰών, τόν ὁποῖον διανύομεν, εἶναι αἰών γενικῆς ἀποστασίας καί ἐκκλησιολογικῆς συγχύσεως, τήν ὁποίαν ἐδημιούργησεν ὁ ἀντίχριστος Οἱκουμενισμός, ἡ δέ κρισιμότης τῶν καιρῶν, ἀπαιτεῖ ἰδιαιτέρως συνεχῆ βίωσιν καί καθαράν ῾Ομολογίαν τῆς ᾿Ορθοδόξου Πίστεως καί διδασκαλίας τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. δ) ῞Οτι "τό τῆς ἐκλογῆς σκεῦος", ὁ θεῖος Παῦλος πᾶσιν ἡμῖν ἐντέλλεται: "Προσέχετε ἑαυτοῖς καί παντί τῷ ποιμνίῳ, ἐν ὧ ὑμᾶς τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον ἔθετο ἐπισκόπους ποιμαίνειν τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ἥν περιεποιήσατο διά τοῦ ἰδίου αἵματος", προαγορεύων, ὅτι "λῦκοι βαρεῖς μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου καί ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν" ἀναστήσονται ἐν μέσῳ τῆς τοῦ Θεοῦ ᾿Εκκλησίας, παρακελευόμενος γρηγορεῖν ἡμᾶς. ε) ῞Οτι ἠγέρθησαν τινές λαλοῦντες διεστραμμένα, οἵτινες ἐπί ἀθετήσει τῆς ῾Ομολογίας καί ᾿Εκκλησιολογίας τῆς ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας καί ἐπί καταφρονήσει τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων καί ἐν γένει τῆς ῾Αγίας καί ῾Ιερᾶς Παραδόσεως κηρύττουσι γυμνῇ τῇ κεφαλῇ "παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν", ἐπί ταραχῇ τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως. ΕΠΕΙΔΗ ὁ "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός" κατελέγχεται ὑπό τοῦ συντάγματος τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων καί εἶναι ξένον τι καί πολέμιον πρός τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν καί ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ μετά τῶν ἁγἰων καί Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, "ἀσπασίως τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας ἐνστερνιζόμενοι" ΕΝ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΑΠΟΦΑΙΝΟΜΕΘΑ Α΄. Καταδικάζομεν καί κατακρίνομεν τόν λεγόμενον "παλαιοημερολογιτικόν οἰκουμενισμόν", ὡς ξένον καί ἀλλότριον τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογίας καί ᾿Εκκλησιολογίας τῆς ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας. Β΄. ᾿Εν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ ὁμολογοῦμεν καί διακηρύσσομεν, ὅτι ἡ Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία, ἡ οὕτως ἀποκληθεῖσα πρός διάκρισιν "ἀκαινοτόμητος", ἤ "᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ." εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Μίας, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, ἐξ ἧς ἀπεσχίσθησαν, ἀφ᾿ ἑνός μέν ἡ Καινοτόμος Νεοημερολογιτική ᾿Εκκλησία, διά τῆς εἰσαγωγῆς τῆς καταδεδικασμένης Παπικῆς Καινοτομίας, ἥτις εἰσήχθη ὡς Οἰκουμενισμός τό 1924, ἀφ᾿ ἑτέρου τά διάφορα παλαιοημερολογιτικά σχίσματα, ἅτινα ἐδημιουργήθησαν διά τῆς παραχαράξεως ὑπ᾿ αὐτῶν τῆς ῾Ομολογίας-᾿Εκκλησιολογίας τῆς ἀκαινοτομήτου ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας. Γ΄. Αὕτη ἡ ᾿Ορθόδοξος ῾Ομολογία-᾿Εκκλησιολογία διετυπώθη καί διεκηρύχθη ἀπό τοῦ 1924, διεκηρύχθη δέ καί Συνοδικῶς τό ἱστορικόν ἔτος 1935. Ταύτην καί ἡμεῖς διαφυλάσσομεν, κηρύσσομεν καί ὁμολογοῦμεν. "Οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν", τούς δέ ἀλλοτρίως φρονοῦντας, ἀλλοτρίους τῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας κηρύσσομεν. Δ΄. ῾Ομοφώνως ἀποδοκιμάζομεν καί αἵρομεν ἐκφράσεις ἤ διατυπώσεις, αἱ ὁποῖαι ἀσχέτως ὑπό ποίας συνθήκας, ἤ ὑπό ποίων ἐγράφησαν, εἶναι ἀπαράδεκτοι ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως καί ξέναι πρός τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν καί ᾿Εκκλησιολογίαν, καί ὁρίζομεν, ὅπως τοῦ λοιποῦ, ἅτε παρεισφρύσασαι, εἴτε ἐξ ἀπροσεξίας, εἴτε διά τήν ἀνθρωπίνην ἀδυναμίαν, θωροῦνται μή γεγραμμέναι. ᾿Εν σωτηρίῳ ἔτει 1983, 13η ᾿Ιουνίου (Ε.Η.) ῞Επονται αἱ ὑπογραφαί + ῾Ο ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος ᾿Ανδρέας. + ῾Ο Μεσσηνίας Γρηγόριος + ῾Ο ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος Ματθαῖος + ῾Ο Βρεσθένης Λάζαρος + ῾Ο ᾿Αργολίδος Παχώμιος + ῾Ο Φθιώτιδος Θεοδόσιος + ῾Ο Σερβίων καί Κοζάνης Τῖτος Ο ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ + ῾Ιερομόναχος Κήρυκος Κοντογιάννης ᾿Ακριβές ἀντίγραφον ἐκ τοῦ πρωτοτύπου. ᾿Αθῆναι τῇ 10-2-2000 Ο ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ (τίθεται ὑπογραφή) + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

Γιατί κλήρος και λαός της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου δεν αναγνωρίζουν τη χειροτονία του Σεβαστιανού και αποκήρυξαν τον Νικόλαο Μεσιακαρή και τη Σύνοδό του ως συναγωγή πονηρευομένων.

Γιατί κλήρος και λαός της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου δεν αναγνωρίζουν τη χειροτονία του Σεβαστιανού και αποκήρυξαν τον Νικόλαο Μεσιακαρή και τη Σύνοδό του ως συναγωγή πονηρευομένων. 1. Ο Νικόλαος και η Σύνοδος του καταπατώντας το Αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Κύπρου και τους Ιερούς Κανόνες, εισέβαλαν απρόσκλητοι από τον Κλήρο και Λαό της τοπικής μας Εκκλησίας και «χειροτόνησαν Επισκόπους». Ο ΛΕ΄ Αποστολικός Κανόνας απαγορεύει σε Επίσκοπο να χειροτονεί έξω από τα όρια της δικαιοδοσίας του και τιμωρεί με καθαίρεση και αυτό και «οὕς εχειροτόνησεν». ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΛΕ΄ «Επίσκοπον μη τολμάν έξω των εαυτού όρων χειροτονίας ποιείσθαι, εις τας μη υποκειμένας αυτώ πόλεις και χώρας. Ει δε ελεγχθείη τούτο πεποιηκώς, παρά την των κατεχόντων τας πόλεις εκείνας ή τας χώρας γνώμην, καθαιρείσθω και αυτός, και ους εχειροτόνησεν.» 2. Ο Νικόλαος και η Σύνοδος του ενώ είχαν πληροφορηθεί γραπτώς υπό αξιόπιστων ανδρών, κληρικών και λαϊκών, ότι ο Σεβαστιανός είναι ανάξιος της ιερωσύνης, προχώρησαν παρανόμως στη χειροτονία του. Περιφρόνησαν ακόμη και ενυπόγραφη επιστολή του πνευματικού του όπου καταμαρτυρείται η αναξιότητά του και ομολογεί ότι δεν έδωσε συμμαρτυρία για τη χειροτονία του αλλά του είχε επιβάλει επιτίμιο ακοινωνησίας χρονικής διάρκειας δεκαπέντε (15) ετών. 3. Ο Νικόλαος και η Σύνοδος του προχώρησαν στην χειροτονία Σεβαστιανού ενώ χριστιανοί φώναζαν «Ανάξιος» και ο Ναός είχε κοκκινίσει από τα αίματα των τραυματιών. Η «χειροτονία» Σεβαστιανού είναι χειροτονία «αιμάτων και δόλια». Αντί λοιπόν ο Νικόλαος και οι Συνεπίσκοποί του να εξετάσουν τον βίο και τη πολιτεία και να τον καθαιρέσουν, προχώρησαν στη χειροτονία του χωρίς φόβο Θεού και ντροπή ανθρώπων παραβιάζοντας έτσι πολλούς Ιερούς Κανόνες. Παραθέτομεν από το Ιερό Πηδάλιο την ερμηνεία και συμφωνία του Θ΄ Κανόνος της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Θ’ Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου Ο παρών Κανών διορίζει, ότι, εκείνοι όπου μέλλουν να ιερωθούν, πρέπει να είναι καθαροί από αμαρτήματα, οπού κωλύουσι την ιερωσύνην, και πρέπει να εξετάζηται ο βίος αυτών και η διαγωγή. Ανίσως δε τινες έγιναν Πρεσβύτεροι χωρίς να εξετασθούν, ή και εξετασθέντες ομολόγησαν μεν τα αμαρτήματά των, όντα κωλυτικά της ιερωσύνης, οι δε εξετάσαντες αυτούς Αρχιερείς, κινηθέντες παρά Κανόνας, εχειροτόνησαν αυτούς ιερείς ούτοι, λέγω, οι αναξίως ιερωθέντες, απρόσδεκτοι είναι εις το να ιεροπρακτούν. Ελεγχθέντες γαρ από άλλους, ή αυτοί οι ίδιοι ομολογήσαντες τα κωλυτικά της ιερωσύνης αμαρτήματα οπού έπραξαν προ της χειροτονίας, καθαιρούνται κατά τον Βαλσαμώνα και τον Ζωναράν, ή παύουσι του ιεροπρακτείν, κατά τον Ανώνυμον ερμηνευτήν των Κανόνων. Επιφέρει δε και αιτίαν ο Κανών, δια τι οι αμαρτήμασι περιπεσόντες δεν είναι δεκτοί εις την ιερωσύνην. Επειδή, λέγει, η καθολική Εκκλησία διαφεντεύει, και θέλει να ήναι οι ιερείς ανεπίληπτοι, ήτοι ακατηγόρητοι εις αμαρτίας, καθώς προστάζει ο Παύλος να είναι και ο Επίσκοπος, λέγων «Δει τον Επίσκοπον ανεπίληπτον είναι» ήτοι όχι μόνον ανέγκλητον, αλλά και άμεμπτον παντελώς, και ακατηγόρητον. Σ υ μ φ ω ν ί α Συμφώνως με τον παρόντα και ο θ΄ της εν Νεοκαισαρεία διορίζεται, λέγων, εάν Πρεσβύτερος προ της χειροτονίας αμαρτήσει αμαρτίαν σαρκικής μίξεως, και μετά την χειροτονίαν ομολογήση αυτή, πλέον ας μη ιερουργή. Ομοίως και Διάκονος εάν ούτως αμαρτήσας, μετά το χειροτονηθήναι εξομολογηθή, τάξιν μόνον υπηρέτου να έχη, κατά τον ι. της αυτής. Ο δε γ΄Θεοφίλου λέγει, ότι, ο εξ αγνοίας χειροτονηθείς αναξίως Πρεσβύτερος, ούτον και μετά την χειροτονίαν ελεγχθείς, εκβάλλεται της Ιερωσύνης. Ομοίως και Διάκονος αναξίως χειροτονηθείς, καθαιρείται κατά τον ε΄ του αυτού. Τούτο το ίδιον λέγει ο ς΄ του αυτού. Και πάντα δε τα αμαρτήματα οπού καθαιρούσι της ιερωσύνης, μετά την ιερωσύνην γινόμενα, ταύτα και προ της ιερωσύσης γινόμενα, και ελεγχόμενα, ή ομολογούμενα μετά την ιερωσύνης, παρομοίως καθαιρούσιν. Ου μόνον δε καθαιρούσιν, αλλά και εμποδίζουσί τινα εις το να γένει ιερεύς. 4. Ο Νικόλαος και η σύνοδος του με τις ενέργειες τους προκάλεσαν σχίσμα στην Εκκλησία Γ.Ο.Χ. Κύπρου για το οποίον δε συγχωρούνται ούτε με αίμα μαρτυρίου. Παραθέτομεν από το ιερόν πηδάλιο (2) υποσημείωση του ΛΑ’ Κανόνα των Αγίων Αποστόλων. Λέγει δε ο θείος Χρυσόστομος (εις την ιά ομιλ. προς Εφεσίους), ότι είπεν ένας άγιος άνθρωπος, πως, ουδέ αίμα μαρτυρίου ημπορεί να εξαλείψη την αμαρτίαν του χωρισμού της εκκλησίας και της διαιρέσεως, και το να σχίση τινάς την Εκκλησίαν είναι χειρότερον κακόν, από το να πέση εις αίρεσιν 5. Ως Έλληνες Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Κύπρου, οι οποίοι αγωνιζόμαστε σε δύσκολους καιρούς υπέρ πίστεως, αληθείας και δικαιοσύνης, είμαστε υποχρεωμένοι να φωνάξουμε ένα βροντερό ΟΧΙ στον ΑΝΑΞΙΟ Σεβαστιανό. Αυτό μας επιβάλλει η ελληνορθόδοξη μας συνείδηση και αξιοπρέπεια αλλά και η υποχρέωση μας να διαφυλάσσουμε τα δικαιώματα του Θεού από λύκους βαρείς και αυτόκλητους λαθροχειροτονημένους επισκόπους.

ΑΤΟΜΑ ΕΣΦΑΛΑΝ ΤΟ 1971, ΟΧΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ....

«Η Εκκλησία είναι αλάθητη όχι μόνο όταν συνέρχεται σε Οικουμενικές Συνόδους, αλλά και ως σύνολο, ανεξάρτητα από τις Συνόδους· έτσι ώστε, από το αλάθητο της Εκκλησίας ως όλου να απορρέει το αλάθητο των Οικουμενικών Συνόδων και όχι, αντίστροφα, από το αλάθητο των Οικουμενικών Συνόδων το αλάθητο της Εκκλησίας». [Κ. Δυοβουνιώτου, Die Lehre der Griechisch-Orthodox-Anatolischen Kir-che. Ev «Ekklesia» 10 (1939) 56.]

ΑΓΙΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

02 Ιουνίου: Μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών Νικηφόρου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Ομολογητού. ..... Ούτος ο Άγιος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Κωνσταντίνου του Κοπρωνύμου, του και Καβαλίνου επονομαζομένου και εικονομάχου γενομένου εν έτει ψμδ’ [744]. Γέννημα και θρέμμα της βασιλευούσης των πόλεων. Οι δε γονείς αυτού ήτον ευγενείς και ονομαστοί, Θεόδωρος και Ευδοκία ονομαζόμενοι. Ο γαρ πατήρ του Θεόδωρος, ήτον υπογραφεύς και Νοτάριος των προσταγμάτων και ορισμών του βασιλέως. Διαβαλθείς δε εις τον βασιλέα, ότι προσκυνεί τας θείας εικόνας, κατεξεσχίσθη με δαρμούς και μάστιγας, και εξωρίσθη εις την Μύλασσαν, ήτις είναι κάστρον σκληρόν, και δεινότατον παραθαλάσσιον, και ευρίσκεται εις την εν τη Μικρά Ασία Καρίαν, κοινώς δε ονομάζεται Μεσσί, με θρόνον Επισκόπου τετιμημένην υπό τον Σταυρουπόλεως Μητροπολίτην. Μετά ταύτα δε ανακληθείς από την εξορίαν, και μη υπακούσας εις τα παράνομα του βασιλέως προστάγματα, πάλιν εξωρίσθη εις την Νίκαιαν, την τουρκιστί καλουμένην Ισνίκ, και εκεί διαπεράσας χρόνους εξ με πολλάς κακοπαθείας, ετελείωσε την ζωήν του ο αξιομακάριστος. Ο δε τούτου υιός, ο τίμιος, λέγω, ούτος Νικηφόρος, από αυτήν σχεδόν την γέννησίν του ετειλίχθη με τα σπάργανα της Ορθοδοξίας. Αφ’ ου δε επέρασε την νηπιώδη ηλικίαν, και επαιδεύθη καλώς τα ιερά γράμματα, έγινε βασιλικός γραμματικός. Ύστερον δε στοχασθείς όλα τα πράγματα του κόσμου, ως σκύβαλα και υφάσματα της αράχνης, ανεχώρησεν από την Κωνσταντινούπολιν, και επήγεν εις την αυτής Προποντίδα. Εκεί δε μόνος ευρισκόμενος, μόνω επρόσεχε και εσχόλαζε τω Θεώ, μεταχειριζόμενος πόνους πολλούς και ταλαιπωρίας της ασκήσεως. Επειδή δε ο μέγας Ταράσιος ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ετελεύτησε, δια τούτο ο τότε βασιλεύς Νικηφόρος ο Πατρίκιος και γενικός λογοθέτης ο εν έτει ωβ’ [802] βασιλεύσας, εβίασε τον Άγιον τούτον Νικηφόρον και έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, εν τω τετάρτω έτει της βασιλείας του, ήτοι εν έτει ως’ [806] κατά την Κυριακήν του Πάσχα. Επειδή δε μετά ολίγον αναπαύθη ο βασιλεύς Νικηφόρος, δια τούτο έγινε διάδοχος της βασιλείας Σταυράκιος ο υιός του, εν έτει ωια’ [811]. Αποθανόντος δε και αυτού ογλίγωρα (δύω μήνας γαρ μόνον εβασίλευσε) διεδέχθη την βασιλείαν Μιχαήλ ο Κουροπαλάτης και Ραγκαβέ επονομαζόμενος, ο ευσεβέστατος εκείνος αυτοκράτωρ, εν έτει ωια’ [811]. Τούτον δε καταβιβάσας από τον βασιλικόν θρόνον Λέων ο πέμπτος, ήτοι ο Αρμένιος, έγινε βασιλεύς εν έτει ωιγ’ [813]. Και εκινήθη ο αλιτήριος κατά των αγίων εικόνων, και κατά της ευσεβούς ημών πίστεως. Όσα δε λόγια και ελεγμούς είπεν ο σεβάσμιος πατήρ και Άγιος ούτος Νικηφόρος, προς τον δυσσεβή τούτον βασιλέα, περί της προσκυνήσεως των αγίων εικόνων, αδύνατον είναι και να τα ειπή τινας και να τα γράψη. Όθεν ο θεομισής τύραννος θυμωθείς, εκατέβασε τον Άγιον από τον Πατριαρχικόν θρόνον, και εξώρισεν αυτόν, και εις φυλακήν έκλεισε, προστάξας, ότι να μη λάβη ο αοίδιμος από κανένα άνθρωπον ουδεμίαν παρηγορίαν. Με τοιούτον λοιπόν τρόπον διεπέρασεν ο γενναίος της ευσεβείας αγωνιστής, κακοπαθών και ταλαιπωρούμενος εν τη εξορία, έως οπού ο δείλαιος βασιλεύς απέρριψε την ψυχήν του, κατακοπείς μεληδόν, μέσα εις αυτό το θυσιαστήριον του εν τω Φάρω Ναού κατά την εορτήν των Χριστού Γεννών από τους οικείους του, και μάλιστα από Μιχαήλ τον Τραυλόν. Ο δε μακάριος Νικηφόρος καταπονηθείς από τας πολυχρονίους ταλαιπωρίας, και εις εβδομήντα χρόνους φθάσας, παρέδωκε την ψυχήν του εις χείρας Θεού. Εννέα μεν γαρ χρόνους, επέρασεν εν τη Πατριαρχεία, δεκατρείς δε, εν τη εξορία. Κατά δε τον χαρακτήρα του σώματος ήτον κατά πάντα όμοιος με τον Άγιον Κύριλλον τον Αλεξανδρείας, έξω από τα σκαντζουρά μαλλία οπού είχεν ο θείος Κύριλλος, και έξω από την γενειάδα εκείνου, και το παρδαλόν των μαλλίων. Ο γαρ Άγιος Νικηφόρος ήτον όλος άσπρος εις τα μαλλία, και ούτε μακράν είχε την μύτην, ούτε παχέα τα χείλη, καθώς τα είχεν ο μέγας Κύριλλος. Τελείται δε η αυτού Σύναξις και εορτή εις τον σεπτόν Ναόν των Αγίων Αποστόλων των μεγάλων, όπου και το τίμιον αυτού ευρίσκεται λείψανον. (Του οποίου η ανακομιδή εορτάζεται κατά την δεκάτην τρίτην του Μαρτίου) (Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης)