Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ π. ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΠΕΤΣΗΣ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 197 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 12-4-2001(π.ἡ.). (Βασιλείου ῾Ομολογητοῦ) ΕΙΣΗΓΗΣΙΣ Διά τόν ἀγωνιστήν τῆς Ὀρθοδοξίας π. Ἰγνάτιον Μπέτσην ῾Η περίοδος 1955-1970 ἦσαν μία ἀπό τίς πιό κρίσιμες τοῦ ᾿Αγῶνος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Οἱ γνήσιοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί ζοῦν ἀκόμη στόν ἀπόηχο τῶν μεγάλων διωγμῶν τοῦ 50. Μετά τίς ἱστορικές χειροτονίες τοῦ 1948 τά πράγματα δυσκολεύουν. Διότι ἐγείρεται ἄλλου εἴδους φοβερός διωγμός, ὁ ὀποῖος φέρει τούς ᾿Ορθοδόξους στήν ἀνάγκη διατυπώσεως βασικῶν θεμελιωδῶν θέσεων ᾿Εκκλησιολογίας - ῾Ομολογίας τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., καί ἀπολογητικῆς διά τάς ἱστορικάς ἐκείνας χειροτονίας. Τώρα ἀρχίζει νά προβάλλει ἡ ἀνάγκη καλυτέρας ἐκκλησιαστικῆς ὀργανώσεως, κατά τό ἀνθρώπινον, τῆς ᾿Εκκλησίας, καί πρός ἀντιμετώπισιν τῶν ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν, ἀλλά καί διά τήν καλυτέραν ἐσωτερικήν ἀνασυγκρότησιν. Οἱ Κληρικοί τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας ἦσαν κατά τό πλεῖστον ἁπλοϊκοί καί ἀγράμματοι ἄνθρωποι, μέ ζέουσαν ὅμως πίστιν καί ὁμολογίαν, ἕτοιμοι διά κάθε θυσίαν. Τό ἱεραποστολικό τους ἔργο εἶναι ζωντανό. ᾿Αγωνίζονται μόνοι γιά τήν᾿Ορθοδοξία. Κάποιοι Κληρικοί πού γυρνᾶνε ἀπό τό νέο ῾Ημερολόγιο εἶναι γι᾿ αὐτούς πηγή χαρᾶς. Τούς δίδει νέες δυνάμεις. Τούς κάμνει νά ἀγωνίζωνται μέ περισσότερον ζῆλον. Καί οἱ χριστιανοί παίρνουν καινούργιες δυνάμεις. Γίνονται ἀκόμη πιό ζωντανοί στήν πίστι τους καί ἀγωνιστές στήν ζωή τους. Γι αὐτό, αὐτούς τούς Κληρικούς πού ἐπέστρεφαν τούς ὑπεδέχοντο μέ μιά ἰδιαιτέρα χαρά. Τό ἔβλεπαν σάν νίκη τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῞Οταν μάλιστα ἐτύχαινε νά εἶναι ὁ Κληρικός αὐτός ζηλωτής καί ἀγωνιστής, τότε ἀκόμη περισσότερον ἐχαίροντο. Κάτι τέτοιο συνέβη μέ τόν π. ᾿Ιγνάτιο. ῏Ηταν ἕνας μορφωμένος Κληρικός, πρώην σπουδαστής τῆς Ιατρικῆς χειροτονημένος στήν ᾿Αγγλία ἀπό τόν ᾿Επίσκοπο Θυατείρων ᾿Αθηναγόρα, ὁ ὀποῖος ὅμως ἐλθών εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν ἐγένετο δεκτός μέ πολλές ἐλπίδες. ῾Η παρουσία του στόν ᾿Αγῶνα τῆς ᾿Ορθοδοξίας δυνάμωνε τόν ᾿Αγῶνα, κατά τό ἀνθρώπινον. Στήν ἀρχή προωθήθηκε εἰς τά Γραφεὶα τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ᾿Απεδείχθη, ὅμως, ὅτι ἡ θέσις του δέν ἦταν γιά κεῖ. ῾Η ἀποστολή του ἦταν στήν ῾Ιεραποστολή. ῏Ηταν ὁ Κληρικός πού σέ λίγο θά ὤργωνε καί θά συγκλόνιζε ὅλην τήν ῾Ελλάδα. Μέ τό ζωντανό του παράδειγμα. μέ τήν ἀσκητική του ζωή. ῞Οπου κι᾿ ἄν πήγαινε δημιουργοῦσε μιά ἀντίσταση κατά τοῦ κακοῦ, ἔφκιανε ἕνα πυρῆνα ἀγωνιστικό. Θύμιζε στό ζῆλο τόν ἅγιο Κοσμᾶ, στήν ἀγωνιστικότητα τόν Παπουλάκο, ἤ τόν Κοσμᾶ τόν Φλαμιάτο, καί στήν ἀσκητικότητα, ὅπως εἶπε ὁ ἀείμνηστος π. Εὐγένιος, τόν Μέγα Βασίλειο. ῏Ηταν αὐτός πού θά γινόταν ὁ ἱδρυτής πολλῶν ἐνοριῶν καί ὁ πνευματικός καθοδηγητής πολλῶν ᾿Ορθοδόξων σέ ὅλη τήν ῾Ελλάδα. ῏Ηταν ζηλωτής σέ ὅλους τούς τομεῖς καί ἄτεγκτος ὑπερασπιστής τῆς ἀληθείας καί τοῦ δικαίου. Δέν ἐδέχετο συμβιβασμούς. Γι᾿ αὐτό καί ἐδέχθη πολλούς διωγμούς. ῏Ηταν αὐτός τέλος πού ἔφυγε ἀπ᾿ αὐτή τήν ζωή τρόπον τινά σάν διωγμένος καί ἐξωρισμένος, καί μάλιστα ἀπό συναδέλφους του Κληρικούς. Μπορεῖ νά πῶ πώς ἡ ζωή του μᾶς θυμίζει ἐκεῖνο πού ἔλεγε ἕνας μεγάλος Πατέρας τῆς ᾿Εκκλησίας: "Εἶναι καλύτερον νά διώκωμαι εἰς τά φαράγγια καί τά βουνά καί εἰς τά πελάγη καί νά εἶμαι μαζί μέ τήν ἀλήθεια, παρά νά ἔχω δόξα μεγάλη καί εὐημερία καί νά ζῶ μέσα στό ψεῦδος. Διότι, ὅταν ἔχω μαζί μου τήν ἀλήθεια ἔχω τά πάντα, ὅταν ὅμως ἔχω τό ψεῦδος δέν ἔχω οὔτε τόν ἐαυτό μου...ἐκεῖνος πού ἔχει μαζί του τήν ἀλήθεια εἶναι ἀγέραστος καί ἀμάραντος, ἔχει ζῆλον πιό θερμόν ἀπό τόν ἥλιον καί ὁ λόγος του εἶναι πιό κοφτρεός ἀπό τό ξίφος, ὁ δέ βίος του εἶναι πιό ἐλαφρύς καί ἀπό τόν ἀετό". Καί πραγματικά ὁ π. ᾿Ιγνάτιος ἀγαποῦσε τόσο πολύ τήν ἀλήθεια πού ἔμεινε ἀγέραστος. Τό σῶμά του ἀπό τήν νηστεία καί τήν ἄσκησι ἦταν γερασμένο, ἔστω καί ἄν ἦταν ἀκόμη νέος, ὅμως ἡ ψυχή του ἦταν ἀγέραστη. Γι αὐτό καί τό παράδειγμά του συγκινοῦσε, καί ὁ λόγος του καί ἡ ζωή του εἶναι καί μέχρι σήμερον ὑπόδειγμα ἀγωνιστικότητος γιά πολλούς. Τόν ῾Ιερομ. π. ᾿Ιγνάτιο τόν γνώρισαν πολλοί πρίν τόν δοῦν. ῾Η φήμη του προέτρεχε παντοῦ. Αὐτό συνέβη καί μέ μένα. Στήν Λευκάδα πού ἤμουν, ὅταν πήγαινα στό Γυμνάσιο, μοῦ φαίνεται πώς κάποια βιβλία πού εἶχαν πέσει στά χέρια μου, ἦταν βιβλία καί ἔντυπα τοῦ π. ᾿Ιγνατίου. Θυμᾶμαι ἕνα μικρό βιβλιαράκι πού ἦταν ἑρμηνεία καί σχόλια σέ μιά ἐπιστολή τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωσι ὁ τρόπος πού ἔγραφε καί ἐσχολίαζε. ᾿Εκδήλωνε πάντα τόν θαυμασμό του στόν ᾿Απόστολο τῶν ᾿Εθνῶν Παῦλο. ῞Οπως διεπίστωσα ἀργότερα ἀπό τά γραπτά του θαύμαζε τόν ᾿Απόστολο τῶν ᾿Εθνῶν, καί ἴσως στίς μικρές περιοδεῖές του νά εἶχε ἐκεῖνο πρότυπο ζωῆς. Εἶναι πολύ χαρακτηριστικόν κάτι πού ἔγραψε σέ ἕνα ἄρθρου του: "῏Ω Παῦλε, Παῦλε! Πόσον σέ θαυμάζω! Θαυμάζω τήν δύναμίν σου, τό θάρρος σου, τόν ἡρωϊσμόν σου! ᾿Εσύ ζῶντας ἀκόμη τοὐς κάμνεις νεκρούς. ᾿Εσύ δέν ξέρεις συμβιβασμούς, ὑποχωρήσεις, ὑποκρισίες, ὑποχωρήσεις.᾿Εσύ κτυπᾶς κατ᾿ εὐθεῖαν. Θαυμάζω, θαυμάζω στ᾿ ἀλήθεια τό μεγαλεῖόν σου.". ᾿Επίσης κάνα δυό τεύχη τῆς ᾿Ορθοδόξου Πνοῆς βρίσκονταν στό σπίτι μας. ᾿Από τότε θυμᾶμαι τήν ᾿Ορθόδοξο Πνοή. Γύρω στά 1956-57. Μικρός ἤμουν καί δέν καταλάβαινα πολλά. Κάποιοι ὅμως χαρακτηριοστικοί τίτλοι μοῦ ἔμεναν στό μυαλό. Τόν γνώρισα λοιπόν μέσα ἀπό τά ἔντυπά του. Θαύμαζα διά τά γραπτά του, ὅταν ὅμως τόν εἶδα γιά πρώτη φορά τό 1967 στά Γραφεῖα τῆς Βερατζέρου, θαύμασα γιά τό ἀσκητικό του παράστημα. ῏Ηταν κάτι συγκλονιστικό γιά μένα. ῎Ακουγα πολλά γι᾿ αὐτόν γιά τίς ἀγρυπνίες πού ἔκανε. Προπάντων μοῦ εἶχε μείνει ὅτι ἦταν πρώην γιατρός καί ἔγινε Κληρικός. ῞Οτι ἀγάπησε τήν ᾿Ορθοδοξία καί τάς ἅγιες παραδόσεις. ῞Οπως ἀργότερα ἀνεζήτησα καί βρῆκα τά τεύχη τῆς ᾿Ορθοδόξου Πνοῆς, εἶδα πώς πραγματικά εἶχε θερμό ζῆλο γιά τήν ᾿Ορθοδοξία. Μετέδιδε μέσα ἀπό τίς σελίδες της τόν ζῆλο γιά ἀγῶνα. ῎Εγραφε στό πρῶτο: "Εἶναι καιρός πλέον νά πνεύσῃ στόν πονεμένο αὐτόν τόπο πού ἄλλοτε ἐδροσίζετο ἀκατάπαυστα κάτω ἀπό τούς γηραιούς πλατάνους, τούς θαλερούς γίγαντας τῆς ᾿Ορθοδοξίας μας, εἶναι καιρός, λέμε, νά πνεύση ξανά, στόν ἱστορικό αὐτό τόπο ἡ ζωογόνος αὖρα μιᾶς "᾿Ορθοδόξου Πνοῆς". Καί συνέχιζε: "῏Ω θεία ᾿Ορθοδοξία, δέν θά σέ ἀρνηθοῦμε! Τά πιστά τέκνα σου θά ἁρπάξουν καί πάλιν τά ὅπλα καί θά τεθοῦν ὑπό τήν ἔνδοξον σημαίαν σου ἕτοιμα καί πάλιν νά δώσουν τό πᾶν γιά Σένα. Τό αἷμα μαρτύρων σου μή ξεχνᾶς, ὅτι εἶναι βαρειά κληρονομιά γιά μᾶς...Ναί ἡ ζωογόνος δτναμίς του ρέει ἀκόμα στούς ἀπογόνους των. ῎Οχι, οὐκ ἀρνησόμεθά σου φίλη ᾿Ορθοδοξία, οὐκ ἀρνησόμεθά σου, θά μᾶς ἐπιτρέψῃς μέ ταπείνωση ν᾿ ἀναφωνήσωμεν κι᾿ ἐμεῖς μαζί μέ τόν σοφό Βρυέννιο. Αὐτή ἡ ἀγάπη του γιά τήν ᾿Ορθοδοξία, ὁ ἀγνός ζῆλός του καί τό ἀσκητικό του πνεῦμα προέτρεχε παντοῦ. ῞Οταν τόν συνήντησα γιά πρώτη φορά, περίμενα νά δῶ ἕναν ἱερέα, μέ φανταχτερή ἐμφάνισι, δέν μποροῦσα νά πιστέψω πώς αὐτός ἦταν ὁ π. ᾿Ιγνάτιος, ὁ πρώην σπουδαστής τῆς ῾Ιατρικῆς. ᾿Ενθυμοῦμαι, ὅτι μοῦ μίλησε σάν νά μέ γνώριζε χρόνια. Μιά δεύτερη φορά πού εἶχα τήν εὐτυχία νά τόν συναντήσω καί νά τόν ἀκούσω ἦταν τό 1971, τήν Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, στόν ἅγιο ᾿Ιωάννη τόν Πρόδρομο στό Ρούφ, αὐτή τήν φορά ὡς ὁμιλητή. Μοῦ ἔκανε τότε φοβερή ἐντύπωσι ὁ λόγος του. Πρώτη φορά εἶχα ἀκούσει τέτοιο δυνατό καί βαθύ σέ νοήματα λόγο. ῾Η ὁμιλία του ἐκείνη ἔμοιαζε σάν ἐγερτήριο σάλπισμα. ῎Ετσι μοῦ φάνηκε. ῞Οπως κατάλαβα τό νόημα τῶν ὁμιλῖῶν του ἦταν αὐτό πού ἔγραφε στήν ᾿Ορθόδοξη Πνοή. "Ποῦ θά ὁδηγηθοῦμε λοιπόν ἐάν ἀδρανήσωμεν; ᾿Αλλά ὄχι. Φθάνει πλέον. Καιρός νά ἐξυπνήσωμεν. ἐκ τοῦ ληθάργου καί νά δράξωμεν τά ὅπλα. ᾿Ιδού . ᾿Εμπρός στόν ἀγῶνα ὅλοι. Τό παράστημά του, ὅπως ἦταν ἀσκητικό, ἡ φωνή του σχεδόν σβυσμένη, λές καί ἔβγαινε ἀπό ἕναν ἄλλο κόσμο, τά λόγια του ὅμως ἦταν δυνατά πού συγκλόνιζαν. ῎Ημουν τότε πρωτοετής στό Πανεπιστήμιο. Εἶχα ἀκούσει μέχρι τότε πολλές ὁμιλίες, ἀλλ᾿ αὐτήν τήν ὁμιλία, τήν ἐχαρακτήρισα ἀνεπανάληπτη. Μοῦ ἔκαμε ἐντύπωσι ὁ πολύς κόσμος πού συγκεντρώθηκε, πού δέν ἦταν καθόλου συνηθισμένο τότε στόν χῶρό μας. ῏Ηταν μιά ἐπιβεβαίωση γιά μένα, γι αὐτό αὐτοῦ πού ἄκουα συχνά, ὅτι ὁ π. ᾿Ιγνάτιος παρά τό γεγονός, ὅτι δέν εἶχε τακτική ἐνορία εἶχε μαζί του τόν περισσότερο κόσμο. Εἶχε τήν ἀγάπη τοῦ κόσμου. Αὐτή ἡ ὁμιλία σέ ἀνέβαζε πραγματικά στά ὕψη. ῎Εβλεπες ἕνα ταπεινό καί ἀπέριττο στήν ἐξωτερική ἐμφάνιση Κληρικό, πού τά λόγια σέ ἀνέβαζαν σέ πνευματικά ὕψη, σέ ἔκαμναν νά στέκης ἀνάμεσα στόν φθαρτό καί στό αἰώνιο. Μίλησε τότε ἀπ᾿ ὅτι θυμᾶμαι γιά τήν ματαιότητα τοῦ κόσμου, γιά τά φθαρτά καί τά αἰώνια, διά τήν ζωή τῶν ἁγίων πού ζοῦσαν τό παρόν καί προγεύονταν τό μέλλον, γιά τήν σημερινή κοινωνία, γιά τούς νεωτερισμούς. ῞Ολα αὐτά τά εἶχε συνδυάσει ἀριστοτεχνικά μέσα σέ ἕνα θέμα, μέ ἕνα χάρισμα λόγου πού τοῦ ἔδινε μία χροιά λογοτεχνική καί πολύ σαγηνευτική. Τά λόγια πού ἔλεγε τά ζοῦσε. ῎Εβγαιναν μέσα ἀπό τἠν καρδιά του. Μιλοῦσε μέ ἐνθουσιασμό, μέ πίστι, ἔμοιαζε σά νά σκίρταγε ὁλόκληρος, σάν νἀ ἕτοιμος νά πετάξῃ. ῞Ολα αὐτά θυμᾶμαι συγκλόνιζαν. Θυμᾶμαι μαζί μου τότε ἦταν καί ἔνα κοσμικό παιδί φοιτητής, πού ἐξέφρασε τόν θαυμασμό του γιά τήν ρητορική του δεινότητα. Εἶχε πράγματι πλούσια τήν δύναμη τοῦ λόγου πού ἄγγιξε καί ἀναμόχλευε καί τίς πιό ἀδιάφορες χριστιανικές συνειδήσεις. Τά κήρυγμά του, ὅπως διεπίστωσα ἀκούοντας καί ἄλλες ὁμιλίες ἀπό κασσέττες, δέν ῆσαν μόνον βιώματα καί ἐμπειρίες ἐσωτερικές, ἀλλά μαρτυροῦσαν καί βαθειά παιδεία καί γνώση τῶν ἀσκητικῶν Πατέρων, τῶν βίων τῶν ῾Αγίων, τῆς ῾Αγίας Γραφῆς. ῾Η ζωή του καί ὁ λόγος του γενικῶς τοποθετούμενος μέσα στό γενικώτερο πλαίσιο τοῦ ὑπέρ τῆς ᾿Αληθείας ᾿Αγῶνος, ἐμ,φανίζει πολλές ἀναλογίες μέ τίς μορφές καί τή δράση ἀνδρῶν πού σέ κρίσιμες στιγμές ἀπεστάλησαν ἀπό τήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ , διά νά διασώσῃ τήν πνευματική ταυτότητα τοῦ λαοῦ μας. ῞Οταν ἤμουν στήν Κοίμησι (Καλλιθέα), ἄκουα τά πνευματοκοπαίδια του, νά μιλοῦν μέ τά καλύτερα λόγια γι᾿ αὐτόν. Αἰσθάνονταν ἀπορφανισμένα ἀπό τότε πού ἀπεδήμησε πρός Κύριον. ᾿Από τίς διηγήσεις των γνώρισα ἀκόμη πιό πολύ τό μεγαλεῖον τοῦ Κληρικοῦ καί δή τοῦ πνευματικοῦ Πατρός. ῞Οταν καμμιά φορά πήγαινα σέ ἀκριτικές περιοχές, ὅπως στήν Ξάνθη, στήν Κάλυμνο, νόμιζα ἀπό ὅσα μοῦ διηγοῦντο γιά τό πέρασμά του, πώς βρίσκονταν ἐκεῖ κοντά τους, ἀνάμεσά τους. Ζοῦσαν πολύ ἔντονα τήν παρουσία του. Τό πνεῦμά του τούς καθοδηγοῦσε καί τούς δυνάμωνε. Γι᾿ αὐτό διεπίστωνα ἔτι καί ἔτι πώς αὐτό πού ἐλέγετο, ὅτι ἦταν ξακουστός καί ἀγαπητός σ᾿ ὅλη τήν ῾Ελλδα, δέν ῆταν ὑπερβολή, ἦταν μιά πραγματικότης. Σήμερα θά ἀκούσουμε πολλές φορές πώς ὁ π. ᾿Ιγνάτιος ἦταν ἕνας ἀσκητής. Καί ἦταν πράγματι. Αὐτό διεπίστωνε ἐκεῖνος πού τόν συναντοῦσε ἔστω καί μιά φορά. Καί δέν τό διεπίστωνε μόνον ἐκεῖνος πού τόν .ἔβλεπε. Τό ἀσκητικό του πνεῦμα ἐφαίνετο καί μέσα ἀπό τά γραπτά του, τά ἄρθρα του, τά κείμενα πού ἐδημοσίευε καί κυκλοφοροῦσαν σέ ὅλα τήν ῾Ελλάδα, σέ ὅλη τήν Οἰκουμένη. ῎Αν ρίξουμε μιά ματιά σέ κείμενά του πού ἔχουν δημοσιευθῇ θά διαπιστώσουμε σέ ὅλα νά περνάει αὐτό τό πνεῦμα. Παντοῦ βλέπουμε νά περνάει τό μήνυμα πώς στήν ἄσκησι τοῦ χριστιανοῦ εἶναι τό πραγματικό νόημα καί ἡ οὐσία τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Καί ῆταν τόσο χαριτωμένοι οἱ τίτλοι τους, ὅπως: " Η εὐλογημένη στράτα πού ἐβάδισεν ὁ Κύριός μας». ῎Εγραφε σέ ἕνα ἄρθρο του: "Εἶναι ἀλήθεια πώς ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι πολύ δύσκολα κατορθώνομεν νά συλλάβωμεν τό νόημα καί τήν οὐσία τῆς ᾿Ορθοδοξίας μας πού εἶναι ὅλως διόλου πνευματική. Ξεχνοῦμε ὅτι σκοπός της τελικός δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τοῦ νά ἀνυψώσῃ τόν ἄνθρωπον ἀπό τήν γῆν αὐτήν εἰς τήν ὁποίαν κατ᾿ ἀνάγκη ζῇ γιά λίγο, πρός τόν οὐρανόν εἰς τόν ὁποῖον ὅμως θά ζήση αἰώνια. Μικρή ἅρα προετοιμασία πού ἀποτελεῖ τρόπον τινά καί πρόγευση τῆς μελλούσης ὁλοκληρωμένης πνευματικῆς ζωῆς εἶναι νά ἀρχίσουμε τήν πνευματική ζωή, ἔστω καί κατά μέρος, ἀπ᾿ αὐτήν ἐδῶ τήν ζωήν". Καί συνεχίζει: "Πῶς ξεχνοῦμε λοιπόν τόν σκοπόν μας;...Δέν βλέπομεν τί λέγει τό Εὐαγγέλιον, τί λέει ὁ Κύριος, τί λένε οἱ ᾿Απόστολοί του, τί λένε οἱ Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας; ῎Επαυσαν ποτέ νά κηρύττουν τήν ἀνάγκην τῆς ἀπονεκρώσεως τῆς σάρκας διά νά ἐπικρατήσῃ τό πνεῦμα; Κάθε ἄλλο! Δέν ἀφήνουν εὐκαιρία πού νά μή τό διακηρύξουν μέ ὅλην των τήν δύναμιν. ῾Ο μεγάλος ᾿Απόστολος, ὁ βαθύς ἑρμηνευτής τῶν λόγων τοῦ Κυρίου, δέν παύει νά τονίζῃ εἰς τάς ἐπιστολάς του. Οὕτω γράφει π.χ. πρός τούς Γαλάτας: "Λέγω δέ πνεύματι περιπατεῖτε καί ἐπιθυμίαν σαρκῶς οὐ μή τελέσητε. ῾Η γάρ σάρξ ἐπιθυμεῖ κατα τοῦ Πνεύματος, τό δέ πππΠνεῦμα κατά τῆς σαρκός. Ταῦτα δέ ἀντίκεινται ἀλλήλοις" (Γαλ. ε, 16-17). Καί ἰδού πώς τό ἐρμηνεύει στήν συνέχεια καί ἀσφαλῶς καί πῶς τό ἐβίωνε: "῾Υπάρχει, ἀδέλφιά μου ἀγαπητά, ἕνας νόμος , ἕνας νόμος ἀπαράβατος στόν χριστιανισμό πού ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος καθώς βλέπομεν μᾶς τόν καθορίζει: ἡ σάρξ ἐπιθυμεῖ κατά τοῦ Πνεύματος".. ῞Οσον δηλαδή ἐπικρατεῖ μέσα μαςτό ὑλικόν φρόνημα, γινώμαστε ὑλόφρονες, χονδροειδεῖς ὑλισταί. Καί ἀντιστρόφως ῞Οσον ζῶμεν πνευματικήν ζωήν , τόσον ἐξαυλωνόμαστε καί ἀγόμεθα ἀπό τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ". Καί ἀλλοῦ πάλιν γράφει: "᾿Ας μή γελοιώμαστε εὐλογημένοι χριστιανοί! ῎Αλλη λύσις ἐκτός ἀπό αὐτήν δέν ὑπάρχει. ῎Αλλο Εὐαγγέλιον ἐκτός αὐτοῦ πού μᾶς ἄφησαν οἱ μαθηταί τοῦ Κυρίου μας δέν ἔχομεν. Αὐτοί πού φκιάχνουν ἰδικά τους Εὐαγγέλια καί λένε ὅτι τούς συμφέρει κατά πῶς αἱ ἐπιθυμίαι των τούς διδάσκουν, ε ἶναι βέβηλοι καί ἱερόσυλοι, οἰκτρά ὄργανα τοῦ σατανᾶ πού προσπαθοῦν νά παρασύρουν καί ἐμᾶς στόν ἀμαρτωλό τους κατήφορο". Σ᾿ αὐτό τό θέμα χρησιμοποιεῖ πολύ τά λόγια τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου:: Καί πάλιν εἰς τήν πρός Κολοσαεῖς δέν διστάζει ὁ τολμηρός ἀυτός ᾿Απόστολος, ὁ γἰγας τοῦ Πνεύματος" μέ ἐκφράσεις πού θά προκαλέσουν σήμερα ἐπανάστασιν νά τούς πῆ: "ἀπεθάνετε γάρ". Τά ἄνω φρονεῖτε μή τά ἐπί τῆς γῆς". Σταματάω ἐδῶ, λέγοντας πώς ὁ π. ᾿Ιγνάτιος δέν θαύμαζε ὄχι μόνο τόν ᾿Απόστολο Παῦλο πού ἀνέφερα πρίν, ἀλλά καί τούς μεγάλους ἀσκητάς. Καί τούς μάρτυρας. Καί προσπαθοῦσε ὅλους αὐτούς νά τούς μιμηθῇ. Δεχθῆτε τα αὐτά σάν ελαχιστες προσωπικές μαρτυρίες γιά τόν τιμώμενον σήμερον Κληρικόν, καί σάν μιά ταπεινή εἰσαγωγή στήν σημερινή ἐκδήλωσι. Μετ’ εὐχῶν +Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ

ΠΕΡΙ ΚΑΘΑΡΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 39/1.9.2006 ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΝ Δίδεται ἀπάντησις εἰς ἐρωτήματα καί ἀπορίας ὀρθοδόξων, διενεμήθη δέ εἰς τούς ἐκκλησιαζομένους εἰς τόν ‘Επισκοπικόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίας Αἰκατερίνης, τήν 1ην Σεπτ. 2006, ἐπί τῆ ‘Ινδίκτῳ καί ἐπί τῆ συμπληρώσει 10 ἐτῶν ἀπό τήν τέλεσιν τῶν ‘Εγκαινίων τοῦ Ναοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπό τότε (1996) εἶναι «Κέντρον γνησίας ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς, ἐκκλησιαστικῆς διακονίας καί ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος» τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. ΘΕΜΑ: ΠΕΡΙ ΚΑΘΑΡΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΩΣ Τέκνον ἐν Κυρίῳ ἀγαπητόν Σχετικά μέ τούς λόγους τούς ὁποίους ἐπικαλοῦνται οἱ περί τόν ψευδαρχιεπίσκοπον κ. Νικόλαον Ἀρχιερεῖς, διά τήν ἐναντίον μου «προετοιμαζομένην ψευδοκαθαίρεσιν» σᾶς γνωρίζω τά ἑξῆς: 1) Κατ’ ἀρχάς οὐδεμίαν ἁρμοδιότητα ἔχουν νά πράξουν τι ἐναντίον μου καί ἐναντίον τῶν περί ἡμᾶς Κληρικῶν, διότι ἤδη μέ τό ὑπ’ ἀριθμ. 390/16.6.2005 τούς ἔχομεν ἀποκηρύξει διά σοβαρούς λόγους Πίστεως, ἤτοι διά τά αἱρετικά των φρονήματα καί διά τάς βλασφημίας των κατά τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, δηλαδή ἔχομεν διακόψει πᾶσαν κοινωνίαν μετ’ αὐτῶν καί ἔχομεν διαγράψει τά ὀνόματά των ἀπό τά Δίπτυχα τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 2) Ἤδη αὐτοί μέ τάς πράξεις των (Κατάλυσις τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, ἐμμονή εἰς τά αἱρετικά φρονήματα – παραχαράξεις Ἁγιοσυνοδικῶν κειμένων τοῦ πρώτου ἐξ’ αὐτῶν, εἰς τά ὁποῖα τό καλύπτουν οἱ ὑπόλοιποι, βλασφημίαι κατά τῆς Ἀποστολικῆς των Διαδοχῆς, τά ὁποῖα ἀπεκορυφώθησαν εἰς τήν ἱερόσυλον συμπαιγνίαν παραίτησιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, ἡ ὁποία ἐγένετο οὐχί διά λόγους ὑγείας ὡς ψευδῶς καί συμπαικτικῶς ἰσχυρίσθησαν, ἀλλά διά τήν προώθησιν τῶν σχεδίων τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί ἄρνησις νά δεχθοῦν καί νά συνομολογήσουν τήν καθαράν Ὁμολογίαν τῆς ‘Ορθόδοξου Πίστεως, τήν ὁποίαν τούς καλέσαμεν πολλάκις νά συνομολογήσουν) αὐτοαπεκόπησαν καί ἐξῆλθον τῆς Ἐκκλησίας, καί ἑπομένως αὐτοί οἱ ἤδη καθηρημένοι, εἶναι ὑπόδικοι ..., καί οὐχί ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι ἐμμένομεν εἰς τήν καθαράν Ὁμολογίαν τῆς Πίστεως, καί τήν ἀνόθευτον καί ἀδιάκοπον ‘Αποστολικήν Διαδοχήν, ὅπως τήν παρελάβομεν διά τῶν εὐλογημένων χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948 καί 1995. 3) Διευκρινίζομεν, ὅτι ἐνῶ αὐτοί εἶναι ἤδη καθηρημένοι, διότι διά τῆς ἀθωώσεως τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν (2003) ἐνεργοποίησαν διά τούς ἑαυτούς των τάς καθαιρετικάς ἀποφάσεις κατ’ αὐτῶν, καί ἐνῶ ἤδη τά αἱρετικά των φρονήματα καί αἱ παρανομίαι των ἔχουν καταδικασθεῖ πολλάκις ὑφ’ ἡμῶν, ὅμως ἀπαιτεῖται καί ἠ ἐκ μέρους τῆς ‘Εκκλησίας καταδίκη καί ἀναθεματισμός αὐτῶν τῶν ἰδίων, καί τοῦτο διά ποιμαντικούς λόγους, ὅπως προβλέπει ἡ Κανονική Τάξις τῆς ‘Εκκλησίας. 4) Τήν καταδίκην καί ἀναθεματισμόν αὐτῶν δύναται νά πραγματοποιήση καί εἷς μόνος Ἀρχιερεύς, ὁ ὁποῖος παραμένει εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, διότι εἰς τήν ‘Εκκλησίαν προηγεῖται ἡ Ὀρθή Πίστις (ἡ Ὁμολογία) καί ἔπεται ἡ πλειοψηφία, τήν ὁποίαν τόσον ἐπικαλοῦνται καί οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται καί οἱ συνεχισταί αὐτῶν τοῦ κ. Νικολάου. 5) Ἀλλά καί οἱ λόγοι διά τούς ὁποίους μέ ἀποκαλοῦν «σχισματοαιρετικόν» καί βάσει τῶν ὁποίων θά στηρίξουν, ὡς λέγουν τήν δῆθεν καθαίρεσίν μου ἀποβαίνουν ΕΝΑΝΤΙΟΝ των, διότι καί ὁ ἄκρω δακτύλου ἀψάμενος τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί θεολογικῶν ζητημάτων, ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἔπαθαν ὅ,τι ἔπαθαν οἱ ἀπ’ αἰώνων αἱρετικοί, ἤτοι ἄνοιξαν λάκκον διά τούς ἄλλους, ἀλλά ἔπεσαν μέσα οἱ ἴδιοι. Δηλαδή ἐνῶ ἐπεχείρησαν νά μᾶς ἀποδείξουν αἱρετικούς, διότι δῆθεν ὑπερασπιζόμεθα καινοτομίας καί αἱρέσεις (ὅπως τήν περί ἀνάρχου, αἰωνίας καί ἀοράτου Ἐκκλησίας τῶν τριῶν θείων προσώπων» διατύπωσιν), ἀπέβησαν οἱ ἴδιοι αἱρετικοί, διότι τά ἐπιχειρήματά των ἦσαν καί εἶναι τά περί ‘Εκκλησίας αἱρετικά φρονήματα καί αἱρέσεις τῶν ἀπ’ ἀρχῆς αἱρετικῶν, τῶν Προτεσταντῶν καί τῶν σημερινῶν οἰκουμενιστῶν, νεοημερολογιτῶν καί παλαιοημερολογιτῶν. Καί ἰδού τοῦ λόγου τό ἀληθές: Τά περί «ἀγράφων» καί «ἀμαρτύρων» ἐπιχειρήματά των εἶναι παλαιά μέθοδος τῶν αἱρετικῶν ‘Αρειανῶν. Είς τήν ἀρχαίαν Ἐκκλησίαν ἐγένετο «διαμάχη» ὅσον ἀφορᾶ τό «ἄγραφον», ἤ ὅπως λέγουν σήμερον τό «ἀμάρτυρον», ἤτοι τήν χρῆσιν λέξεων ἤ ὅρων μή ἀπαντωμένων εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν, πρός ἀπόδοσιν μιᾶς ἀληθείας τῆς Ἐκκλησίας. Τοῦτο βεβαίως τό γεγονός ἀποδεικνύει τήν σημασίαν τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὡς καθοριστικοῦ παράγοντος τῆς δογματικῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας. Τοῦτο βλέπομεν σαφέστερον εἰς τό ἔργον τῶν Συνόδων. Π.χ. οἱ Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐχρησιμοποιήθησαν τόν ὅρον «ὁμοούσιος», ὁ ὁποῖος δέν συναντᾶται ὡς λέξις, οὔτε εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν, οὔτε εἰς τούς προηγουμένους Πατέρας, ἀπαντᾶται ὅμως ὡς περιεχόμενον. Δηλαδή οἱ Πατέρες ἔλαβον ὑπ’ ὄψιν ἁγιογραφικά χωρία, ὅπως «πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατήρ ἐμά ἐστί» ((Ἰω. 16,15), «ἐγώ καί ὁ Πατήρ ἕν ἐσμέν» (‘Ιω. 10,30) «ὁ ἐμέ ἑωρακώς ἑώρακε τόν Πατέρα» (‘Ιω 14,9) καί ταῦτα νοήσαντες ὀρθοδόξως τά ἀπέδωσαν διά τοῦ ὅρου «ὁμοούσιος». Καί ὁ Ἅγιος ‘Αθανάσιος ἀντιμετώπισε καί κατ’ ἰδίαν τό γεγονός, ἀναφέρει μάλιστα ὅτι οἱ Πατέρες τῆς Α’ Οἱκουμενικῆς Συνόδου ἀντελήφθησαν τήν πανουργίαν τῶν αἱρετικῶν, ὅσον ἀφορᾶ τό θέμα τοῦτο, καί ἀπήντησαν καταλλήλως. Ὁ ἴδιος ἑρμηνεύει τό γεγονός ὡς ἑξῆς: «Γινωσκέτω δέ ὅμως, εἴ τις ἐστι φιλομαθής, ὅτι εἰ καί μή οὕτως ἐν ταῖς γραφαῖς εἰσίν αἱ λέξεις, ἀλλά καθάπερ εἴρηται πρότερον, τήν ἐκ τῶν γραφῶν διάνοιαν (σ.σ. τό πνεῦμα, τό νόημα) ἔχουσι καί ταύτην ἐκφωνούμεναι σημαίνουσι τοῖς ἔχουσιν εἰς εὐσέβειαν τήν ἀκοήν ὁλόκληρον» (Βλ. Μ. ‘Αθανασίου ΒΕΠΕΣ 31, 162, PG 25,453 AB, Γρηγορίου Ναζιανζηνοῦ ΒΕΠΕΣ 59, 277, καί Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ pg 94, 1333 BC). ‘Αλλά καί οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου εἰς τόν ἀγῶνά των νά ἀντιμετωπίσουν τούς τότε ἐμφανισθέντας ἤ καί τούς προηγουμένους αἱρετικούς συνήντησαν πάλιν τοιοῦτόν θέμα. Π.χ. ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός εἶχε νά ἀντιπαλαίση πρός ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐπεκαλοῦντο τό «ἄγραφον» ὡρισμένων λέξεων, τάς ὁποίας ἐχρησιμοποίει ὁ πατήρ πρός βεβαίωσιν δογματικῆς τινός ἀληθείας, ὅπως π.χ. διά τήν θεότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Λέγει εἰς μίαν ὁμιλίαν του: «Πάλιν καί πολλάκις ἀνακυκλεῖς ἡμῖν τό ἄγραφον. Ὅτι μέν οὖν οὐ ξένον τοῦτο (ἡ θεότης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος), οὐδέ παρείσακτον, ἀλλά καί τοῖς πάλαι καί νῦν γνωριζόμενον καί παραγυμνούμενον, δέδεικται μέν ἤδη πολλοῖς τῶν περί τούτου διειληφότων, ὅσοι μή ραθύμως μηδέ παρέργως ταῖς θείαις γραφαῖς ἐντυχόντες, ἀλλά διασχόντες τό γράμμα καί εἴσω παρακύψαντες τό ἀπόθετον κάλλος ἰδεῖν ἠξιώθησαν καί τῶ φωτισμῶ τῆς γνώσεως κατηυγάσθησαν. Δηλώσωμεν δέ καί ἡμεῖς ἐξ ἐπιδρομῆς, ὅσον ἐνδέχεται, τοῦ μή δοκεῖν εἶναι περιττοί τινές μηδέ φιλοτιμότεροι τοῦ δέοντος ἐποικοδομοῦντες ἐπί θεμέλιον ἀλλότριον» (ΒΕΠΕΣ 59, 276) . Εἰδικώτερον ἐπί τῆς δῆθεν «καινοτομίας» καί «πατερικῶς ἀμαρτύρου» τῆς διατυπώσεως «περί τῆς πρώτης, ἀνάρχου, αἰωνίας καί ἀοράτου ‘Εκκλησίας». Ἀπό τούς ἁγίους Πατέρας μανθάνομεν, ὅτι Ἐκκλησία σημαίνει ἑνότητα καί κοινωνίαν. Καί ἀκόμη ὅτι τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς ‘Εκκλησίας εἶναι τό πρῶτον καί βασικόν δόγμα τῆς Πίστεώς μας. Εἰς τό Σύμβολον τῆς Πίστεώς μας ὁμολογοῦμεν: «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». ‘Εμάθομεν ἐπίσης ὅτι ἡ ‘Εκκλησία εἶναι πάντοτε ἡνωμένη καί οὐδέποτε διαιρεῖται. Ὅτι οἱ σχισματικοί καί οἱ αἱρετικοί δέν διαιροῦν τήν Ἐκκλησίαν, ὅπως λέγουν σήμερον οἱ οἰκουμενισταί (νεοημερολογῖται καί παλαιοημερολογῖται), ἀλλά αὐτοί ἀποσχίζονται καί ἀποκόπτονται ἐξ’ αὐτῆς, ἡ δέ ‘Εκκλησία παραμένει πάντοτε ἡνωμένη, δηλαδή καί μετά τήν ἀπόσχισίν των ὁσοιδήποτε καί ἄν εἶναι αὐτοί, ἡ Ἐκκλησία δέν βλάπτεται, δέν διαιρεῖται, παραμένει πάντοτε ἑνωμένη, ΜΙΑ καί ἀδιαίρετος. Ἡ ‘Εκκλησία καί «ἐν τρισίν ὀρθοδόξοις ἐστίν ὁριζομένη», ὅπως λέγουν οἱ Πατέρες. Ὅπως δέν ἐβλάφθη, δέν διηρέθη ὅταν ἔμειναν μόνοι των οἱ ἅγιοι πρόμαχοί της Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, Μάρκος Εὐγενικός, καί κατά τόν προηγούμενον αἰῶνα ὁ νέος Ὁμολογητής Ματθαῖος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁμιλῶν περί Ἐκκλησίας λέγει: «... Ἐκκλησίαν δέ Θεοῦ καλεί (= ὁ Παῦλος), δεικνύς ὅτι ἡνῶσθαι αὐτήν χρῆ. Εί γάρ Θεοῦ ἐστίν, ἥνωται καί μία ἐστίν, οὐκ ἐν Κορίνθω μόνον ἀλλά καί ἐν πάση τῆ οἰκουμένη. Τό γάρ τῆς Ἐκκλησίας όνομα οὐ χωρισμοῦ, ἀλλά ἑνώσεώς ἐστι, καί συμφωνίας ὄνομα. ...Εἰ δέ ὁ τόπος χωρίζει (=τούς πιστούς), ἀλλ' ὁ Κύριος αύτούς συνάπτει κοινός ὤν» (PG 61,13). Κατά τούς Ἁγίους Πατέρας ἡ ἑνότης ἐν τῆ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἐκφράζεται εἰς τήν κοινωνίαν τῶν μελῶν μετά τοῦ Χριστοῦ, ἀντικατοπτρίζει δέ αὕτη ἡ κοινωνία τήν ἑνότητα καί κοινωνίαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Κατό ἴδιον ἅγιον: «Καθάπερ ἐν σώματι πνεῦμα ἐστίν τά πάντα συνέχον, καίτοι γε ἐν διαφόροις μέλεσιν΄ οὕτω καί ἐνταῦθα. Διά γάρ τοῦτο τό Πνεῦμα ἐδόθη, ἵνα τούς γένει καί τρόποις διαφόροις διεστηκότας ἑνώση. Ὁ γάρ γέρον καί νέος, ὁ πένης καί ὁ πλούσιος, ὁ παῖς καί ὁ ἔφηβος, ἡ γυνή καί ὁ ἀνήρ, καί πᾶσα ψυχή ἕν τι γίνεται, καί μᾶλλον ἤ εἰ σῶμα ἕν ἦν. Ταύτης γάρ τῆς συγγενείας πολλῶ μεῖζων ἐκείνη, καί πλείων ἡ ἀκρίβεια αὕτη τῆς ἑνώσεως. Ἡ γάρ τῆς ψυχῆς συνάφεια ἀκριβεστέρα ἐστίν, ὅσω καί ἁπλῆ καί μονοειδής ἐστι» (PG 62,72). Καί πάλιν λέγει: «Εἰ μή πνεῦμα παρῆν, οὐκ ἄν συνέστη ἡ Ἐκκλησία΄ εἰ δέ συνίσταται ἡ Ἐκκλησία, εὔδηλον ὅτι τό Πνεῦμα πάρεστι» (PG 50, 459). Κατά τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡ ‘Εκκλησία εἶναι εἰκών τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Χαρακτηριστικώτερος ὅλων εἶναι ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ ὁποῖος ἐπισημαίνει ἀφ’ ἑνός μέν τό ἐνιαῖον, ἀφ’ ἑτέρου τόν ἐκ διαφόρων μελῶν ἀπαρτισμόν τῆς Ἐκκλησίας, λέγων: «Εἰκών ἐστι τοῦ Θεοῦ ἡ ἁγία Ἐκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῶ Θεῶ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διάφοροι τοῖς ἰδιώμασι καί ἐκ διαφόρων καί τόπων καί τρόπων οἱ κατ’ αὐτήν διά τῆς πίστεως ἐνοποιούμενοι τύχωσιν ὄντες» (PG 91,668). Καί πάλιν: "Κατά τόν αὐτόν τρόπον καί ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ ᾿Εκκλησία, τά αὐτά τῷ Θεῷ περί ἡμᾶς ὡς ἀρχετύπῳ εἰκών ἐνεργοῦσα δειχθήσεται ... πάντων συμπεφυκότων ἀλλήλοις καί συνημμένων, κατά τήν μίαν ἁπλῆν τε καί ἀδιαίρετον τῆς πίστεως χάριν καί δύναμιν ..." (Αὐτόθι σελ. 665 Γ καί 667 Α). Καί πάλιν: "Ὡς τήν αὐτήν αὐτῷ καί ἔνωσιν καί διάκρισιν ἐπιδεχομένην..." (Αὐτόθι Κεφ. Β σελ. 667 Γ). Χαρακτηριστικωτέρα ὅμως εἶναι ἡ διατύπωσις τοῦ Ἁγίου Φωτίου: «...Τί δ᾿ οὖν ὁ πλάστης καί κηδεμών; ἄρα παρεῖδεν εἰς τέλος τό πλάσμα ταλαιπωρούμενον...; Οὐ μέν οὖν. Πῶς γάρ ὅπερ φιλοτιμούμενος ἔπλασεν, ἠνέσχετ᾿ ἄν ἠδέως ὁρᾶν συλαγωγούμενον καί πλανώμενον; Διό πρός ἑαυτήν μέν ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης, εἰ θέμις εἰπεῖν, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ, θέμις δέ τοῦτο λέγειν ἐπί τῆς ἀναπλάσεως, ὅτι τό "ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾿ ὁμοίωσιν" ἐπί τῆς πλάσεως εἴρηται· τῷ ἐνιαίῳ τῆς γνώμης βουλήματι, τήν ἀνάπλασιν τοῦ συντριβέντος διετίθετο πλάσματος". ῞Οπως βλέπομεν, λοιπόν, ἡ διατύπωσις τοῦ θεολόγου ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη, μαρτυρεῖται πλειστάκις ὑπό τῶν Πατέρων, οὐχί μόνον κατά τό πνεῦμα, καί τό νόημα, ἀλλά καί κατά τό γράμμα. Μήν ἐπιμείνουν δέν νά μᾶς λέγουν ὅτι ἄλλο ΕΚΚΛΗΣΙΑ καί ἄλλο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ, διότι κινδυνεύουν νά χαρακτηρισθοῦν, ὡς ἀνεπανορθώτως φρενοβλαβεῖς. Ἡ Ἀληθής ‘Εκκλησία παραμένει πάντοτε ἡνωμένη, οὐδέποτε ἦτο χωρισμένη καί οὐδέποτε εἰς τό μέλλον πρόκειται νά χωρισθῆ, ὅπως φρονεῖ οἰκουμενιστικῶς ὁ ψευδαρχιεπίσκοπος Νικόλαος Καί ὅταν ὁμιλῶμεν διά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐννοοῦμεν καί κατανοοῦμεν ταύτην καθώς τήν διατύπωσεν ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος εἰς τό Θ’ Ἄρθρον τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, ἤτοι «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν», καί καθώς τήν ἡρμήνευσε καί τήν ἐβίωσεν ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. Οὐχί οἰκουμενιστικῶς, ὅπως δηλαδή τήν ἑρμηνεύει ὁ σύγχρονος Οἱκουμενισμός, καί ὅπως συμπεπλασμένως καί δολίως καί ἀνοήτως προσπαθοῦν νά ἑρμηνεύσουν τήν διατύπωσιν οἱ ἐνδυθέντες τήν πλάνην, τό ψεῦδος καί τήν ὑποκρισίαν «κατάραν ὡς ἱμάτιον», ἤτοι οἱ ὁπαδοί τοῦ κ. Νικολάου καί ὁ ἴδιος. Τό γραφέν καί ὑποστηριζόμενον ὑπό τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου Νικολάου καί τῶν ὁπαδῶν του καί τῶν ὑποτακτικῶν του ‘Αρχιερέων, ὅτι ἡ διατύπωσις «ἄναρχος, αἰωνία καί ἀόρατος ἐκκλησία», ἀποδιδομένη «εἰς τήν κοινωνίαν τῶν τριῶν θείων προσώπων», ἤτοι εἰς τόν Τριαδικόν Θεόν, διαιρεῖ τήν Ἀγίαν Τριάδα, διότι «ἡ ‘Εκκλησία ἐξ’ ὁρισμοῦ σημαίνει ἑνότητα τῶν τό πρίν διεστώτων, δηλαδή ἡ ‘Εκκλησία ἦτο κάποτε χωρισμένη καί ὑπάρχει ἡ δυνατότης κάποτε νά χωρισθῆ» εἶναι φρικτόν καί ἀκουόμενον, διότι εἶναι ἡ μεγίστη τῶν αἱρέσεων. Θά τολμοῦσα νά εἴπω ὅτι εἶναι ἡ ἐσχάτη αἵρεσις τοῦ ἀντιχρίστου, διότι ἐπί τῆς δῆθεν «διηρημένης ἐκκλησίας», ἤτοι ἐπί τῶν ψευδοεκκλησιῶν τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» θά ἔλθη νά ἐπικαθήση ὁ Ἀντίχριστος, καί θά κυριαρχήση ὡς «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως», «ἐν τόπῳ ἁγίῳ». Δέν εἶναι ὀλιγώτερον φρικτόν καί δόλιον καί τό προπαγανδιζόμενον ὑπό τῶν πρακτόρων τοῦ οἰκουμενισμοῦ (διά τῶν Κάτσουρα, Τσακίρογλου κλπ) ὅτι μέ αὐτήν τήν διατύπωσιν ὁ θεολόγος κ. Ἐλευθέριος Γκουτζίδης ἐννοεῖ τήν ἑνότητα τῆς ‘Εκκλησίας οἰκουμενιστικῶς. Ταῦτα πάντα ἡμεῖς τά ἔχομεν καταδικάσει δημοσίως, καί διεκηρύξαμεν τήν Ὁμολογίαν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, καθ’ ἥν ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πάντοτε παραμένει ἡνωμένη ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική ‘Εκκλησία, παρά τάς αἱρέσεις καί τά σχίσματα, τά ὁποῖα ἐπολέμησαν αὐτήν τήν ἑνότητα. Καί ὄχι μόνον διά τά ἀπ’ ἀρχῆς αἱρέσεις καί σχίσματα, ἀλλά καί διά τά σχίσματα καί τάς αἱρέσεις αἱ ὁποῖαι ἐνεφανίσθησαν ὡς συνέχεια καί κατ’ ἐφαρμογήν τοῦ μεγάλου ἡμερολογιακοῦ οἰκουμενιστικοῦ σχίσματος τοῦ 1924. Δηλαδή εἰς τήν διακήρυξιν τῆς ὀρθοδόξου Ὁμολογίας συμπεριλάβαμεν καί τά ἑξῆς: «Ἡ Ἀληθής ‘Εκκλησία οὐδέποτε παρεξέκκλινε αὐτῆς τῆς δογματικῆς ἀληθείας, οὔτε κατά τό 1924, ὅτε εἰσήχθη ὡς πρῶτον βῆμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τό νέον καταδεδικασμένον «Καλλενδάριον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα», οὔτε τό 1931 ὅτε τινές τῶν ‘Ορθοδόξων παρεσύρθησαν ὑπό τοῦ ψεύδους τοῦ καινοτόμου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου ὅτι δῆθεν δέν κατεδικάσθη τό καλλενδάριον, ἀλλά μόνον τό Πασχάλιον, διό καί ἐζήτησαν ἱερεῖς νεοημερολογίτας πρός ἐξυπηρέτησίν των, δίκην δεκατριμεριτῶν οὐνιτῶν, οὔτε τό 1937, ὅτε ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος ἐπικαλούμενος καί τό ψεῦδος τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, εἰσήγαγε τήν θεωρίαν του περί «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος», οὔτε τό 1971 ὅτε αἱ δυνάμεις τοῦ σκότους ἐπέπεσαν ληστρικῶς κατά τῆς γνησίας ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί τῆς ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, οὔτε ὅταν οἱ τῆς ‘Εξαρχίας τοῦ 1971 ἐπέστρεψαν εἰς τήν Ἑλλάδα καί εἶπαν «μάταια καί ψευδῆ», καί ἀπέκρυψαν τήν ἀπόφασιν τῶν Ρώσων, οὔτε ὅταν ὁ Κορινθίας Κάλλιστος ὑπανεχώρησε καί εἶπεν ὅτι «ἐδέχθη χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν», οὔτε ὅταν ὁ Βασίλειος Σακκᾶς μετά τοῦ Κιτίου ‘Επιφανίου ἐκήρυξαν τόν παλαιοημερολογιτικόν τους Οἱκουμενισμόν, οὔτε ὅταν ὁ Πειραιῶς Νικόλαος δειλιάσας «ὡμολόγησε» τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971 ὡς κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου γενομένην, κλπ., οὔτε ὅταν ὁ Ἱερομόναχος Εὐθύμιος ἐκήρυξε τήν ‘Εκκλησίαν ὡς «περιρρεομένην ἀπό τήν ἀνομίαν τῆς χειροθεσίας καί ἐκφυγοῦσαν ἐκ τῆς γραμμῆς πλεύσεως τοῦ ἁγίου Πατρός Ματθαίου» βλασφημίαν τήν ὁποίαν υἱοθἐτησαν καί ἐκήρυξαν «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» καί οἱ πέντε, 1991-1995, ἀλλά καί οἱ τοῦ ‘Ανδρέου καί Νικολάου ὅταν τό 2002 καί 2003 ἐδήλωναν ὅτι τό κίνημα τῶν πέντε δέν ἔχει σχέσιν μέ τήν ‘Εκκλησιολογίαν καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, οὔτε ὅταν ὁμαδικῶς ὡς φατρία ἐν ἔτει 2003 ἐκήρυξαν ὅτι τό 1971 «ἐδέχθησαν τήν χειροθεσίαν ἰλέω ὄμματι καί ἀγαλλομένῳ ποδί», καί ὅτι «καί εἰς Ἀμερικήν καί εἰς Ἑλλάδα ἀνεγνώσθησαν εὐχές χειροτονίας», καί «ὅλοι οἱ ‘Αρχιερεῖς ἔχομεν χειροτονηθεῖ ἀπό ἤδη χειροθετημένους», οὔτε καί ὅταν ἀκόμη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας συμπαικτικῶς, ἱεροσύλως καί πρός οἰκουμενιστικήν σκοπιμότητα παρητεῖτο ὑπέρ τοῦ ἀναγνωριζομένου ὑπό τῶν δικαστηρίων βάσει τοῦ βλασφήμου 54/76 Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος τοῦ Πλημελειοδικείου Πειραιῶς καί ταῦτα πάντα διά νά μήν ἀπωλέσωμεν τήν «ἀναγνώρισίν μας» ἀπό τούς Φλωρινικούς καί τόν κ. Χριστόδουλον». Ἡ ‘Εκκλησία δέν πλανᾶται οἱ ἄνθρωποι πλανῶνται Ἐν ἄλλοις λόγοις, ΔΙΕΚΗΡΥΞΑΜΕΝ καί ΩΜΟΛΟΓΗΣΑΜΕΝ, ὅτι ἡ ἑνότης τῆς ‘Εκκλησίας διεφυλάχθη ἐν τῶ μικρῶ ποιμνίῳ, διά τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Διότι τήν ἐν τῶ θεανθρωπίνω σώματι τοῦ Χριστοῦ ΕΝΩΣΙΝ ἐνεργεῖ τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἀφοῦ, ὅπως ἔχει ὑπογραμμισθεῖ «ἐν τελικῆ ἀναλύσει ἡ ὅλη θεαρχική Τριάς εἶναι ἡ κατευθύνουσα καί χειραγωγοῦσα τήν Ἐκκλησίαν διά τήν ὀρθήν καί ἀλάθητον ἑρμηνείαν καί κατανόησιν τῆς ἀποκεκαλυμμένης θείας ἀληθείας». (Βλ. Νικολάου Ξεξάκη, Λέκτορος Πανεπιστημίου ‘Αθηνῶν, Προλεγόμενα εἰς τήν Ὀρθόδοξον Δογματικήν, ‘Αθῆναι 1987). ‘Αλλά καί ὁ Ἱεροσολύμων Δοσίθεος, ἐπισημαίνων τήν σημασίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διά τό ἀπλανές καί ἀλάθητον τῆς Ἐκκλησίας παρατηρεῖ: «Ἀληθές καί βέβαιον ὀμολογοῦμεν, ὅτι τήν Καθολικήν ‘Εκκλησίαν ἀδύνατον ἁμαρτῆσαι ἤ ὅλως πλανηθῆναι ἤ ποτέ τό ψεῦδος ἀντί τῆς ἀληθείας ἐκλέξαι. Τό γάρ Πανάγιον Πνεῦμα, ἀείποτε ἐνεργοῦν διά τῶν πιστῶς διακονούντων ἁγίων Πατέρων καί καθηγουμένων, πάσης ὁποιανοῦν πλάνης τήν Ἐκκλησίαν ἀπαλλάττει». Ἡ Ἐκκλησία, λοιπόν, παραμένει πάντοτε ἡνωμένη, ἀβλαβής καί ἄτρωτος ἀπό τάς ἐπιθέσεις τοῦ ἐχθροῦ. «Πόσοι ἐπολέμησαν τήν Ἐκκλησίαν καί οἱ πολεμοῦντες ἀπώλοντο, αὕτη δέ ὑπέρ τόν οὐρανόν ἀναβέβηκεν». Μέλη τῆς ‘Εκκλησίας γνήσια παραμένουν ὅσοι «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως» φυλάττουν πάντα τά τῆς Ἐκκλησίας, καί τήν «Καλήν Ὁμολογίαν» καί τήν γνησίαν καί ἀνόθευτον Ἀποστολικήν Διαδοχήν. Ὅσοι τήν ἀθετοῦν, ὅσοι δέν ταπεινώνονται ἐνώπιον τῆς Ἀληθείας, καί ἀκολουθοῦν τήν ὁδόν τοῦ ψεύδους, ἀπομακρύνονται. «Φεύγουν εἰς χώραν μακράν». Οἱ πρώην ἀδελφοί μας καί συνεπίσκοποί μας ἠθέτησαν τήν καλήν Ὁμολογίαν, ἐνόθευσαν καί τήν Ἀποστολικήν των Διαδοχήν. Ἔφυγον μακράν τῆς Ἀληθείας, διά τοῦτο ἠναγκάσθημεν καί ἡμεῖς νά φύγωμεν μακράν αὐτῶν, διά νά μείνωμεν ἐν τῆ Ἀληθεία, ἤτοι ἐν τῆ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Δέν ἐφύγομεν ἡμεῖς ἀπό τήν Ἐκκλησίαν, ἀλλ’ οἱ πρώην ἀδελφοί μας καί συνεπίσκοποί μας ἔφυγον ἀπό τήν καλήν Ὁμολογίαν καί διά τοῦτο ἀπεμακρύνθησαν ἀπό τήν Ἐκκλησίαν. Καί δέν ἔφυγον ὡς Ἐκκλησία, ἄπαγε τῆς βλασφημίας, ἀλλά ἔφυγον καί ἀπεμακρύνθησαν ὡς ἄτομα, ἀπό τήν ἀλήθειαν καί ἐπομένως ἀπό τήν Ἐκκλησίαν. Ἡ Ἐκκλησία δέν «ἔφυγε», ὅπως ἄλλοι ἀθεολογήτως λέγουν. Παρέμεινε ἐκεῖ πού ἦτο. Εἰς τόν Γολγοθᾶν τῆς Ἀληθείας, εἰς τόν ἀκρογωνιαῖον λίθον τόν Χριστόν, «πορευομένη» διά τοῦ Γολγοθᾶ πρός τήν Ἀνάστασιν. «Ὅστις βούλεται σωθῆναι» Σήμερον, ‘Αρχήν τῆς ‘Ινδίκτου, ἑορτάζομεν τήν πρώτην τοῦ νέου ‘Εκκλησιαστικοῦ ἔτους. Ἀς ἀποτελέση δι’ ἡμᾶς τοῦτο τό γεγονός καί τά ὅσα σᾶς γράφομεν εἰς τήν παροῦσαν «ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ ΠΕΡΙ ΚΑΘΑΡΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΩΣ», ἀφετηρίαν νέων ὁμολογιακῶν ἀγώνων. Καί ἀς γίνη ἡ ἀρχή αὐτή, διά τήν συνομολόγησιν ὑφ’ ὅλων μας, καί τῶν πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφῶν μας, τῆς καλῆς ὁμολογίας καί τῆς ὑποσχέσεως νά διαφυλάξωμεν μέχρι τέλους τήν «καθολικήν πίστιν», ἄνευ τῆς ὁποίας δέν θά ἴδωμεν πρόσωπον Θεοῦ. Ὅπως λέγει τό «Σύμβολον Πίστεως» τοῦ Ἁγίου ‘Αθανασίου, «Ὅστις βούλεται σωθῆναι, πρό πάντων χρή αὐτῶ τήν καθολικήν κρατῆσαι πίστιν, ἥν εἰ μή τις σώαν καί ἄμωμον τηρήσειεν, ἄνευ δισταγμοῦ εἰς τόν αἰῶνα ἀπολεῖται». Ποία δέ εἶναι ἡ ἀληθής, καθολική Πίστις κατά τόν ἅγιον Ἀθανάσιον; ‘Ιδού αὕτη: «Πίστις δέ καθολική αὕτη ἐστίν, ἵνα ἕνα Θεόν ἐν Τριάδι, καί Τριάδα ἐν μονάδι σεβώμεθα, μήτε συγχέοντες τάς ὑποστάσεις, μήτε τήν οὐσίαν μερίζοντες. Ἄλλη γάρ ἡ τοῦ Πατρός ὑπόστασις, ἄλλη τοῦ Υἱοῦ καί ἄλλη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος΄ ἀλλά Πατρός καί υἱοῦ καί Ἁγίου Πνεύματος μία ἐστί θεότης, ἴση δόξα, συναϊδιος ἡ μεγαλειότης. Οἷος ὁ Πατήρ, τοιοῦτος καί ὁ Υἱό, τοιοῦτο καί τό Πνεῦμα τό ἅγιον. Ἄκτιστος ὁ Πατήρ, ἄκτιστος ὁ Υἱός, ἄκτιστον καί τό Ἅγιον Πνεῦμα. ‘Ακατάληπτος ὁ Πατήρ, ἀκατάληπτος ὁ Υἱός, ἀκατάληπτον καί τό Ἅγιον Πνεῦμα. Αἰώνιος ὁ Πατήρ, αἰώνιος ὁ Υἱός, αἰώνιον καί τό Ἅγιον Πνεῦμα΄ πλήν οὐ τρεῖς αἰώνιοι, ἀλλ’ εἷς αἰώνιος΄ ὥσπερ οὐδέ τρεῖς ἄκτιστοι, οὐδέ τρεῖς ἀκατάληπτοι, ἀλλά εἷς ἄκτιστος καί εἶς ἀκατάληπτος. Ὁμοίως παντοκράτωρ ὁ Πατήρ, παντοκράτωρ ὁ Υἱός, παντοκράτορ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον΄ πλήν οὐ τρεῖς παντοκράτορες, ἀλλ’ εἷς παντοκράτωρ. Οὕτω Θεός ὁ Πατήρ, Θεός ὁ Υἱός, Θεός καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον΄ πλήν οὐ τρεῖς Θεός, ἀλλά εἷς Θεός. Ὡσαύτως Κύριος ὁ Πατήρ, Κύριος ὁ Υἱός, Κύριον καί τό Πνεῦμα τό ἅγιον΄ πλήν οὐ τρεῖς Κύριοι, ἀλλ’ εἷς ἐστί Κύριος. Ὅτι ὥσπερ μοναδικῶς ἑκάστην ὑπόστασιν Θεόν καί Κύριον ὁμολογεῖν χριστιανικῆ ἀληθεία ἀναγκαζόμεθα, οὕτω τρεῖς Θεούς ἤ τρεῖς Κυρίους λέγειν καθολικῆ εὐσεβείᾳ κωλυόμεθα. Ὁ Πατήρ ὑπ’ οὐδενός ἐστίν πεποιημένος, οὔτε δεδημιουργημένος, οὔτε γεγεννημένος. Ὁ Υἱός ἀπό μόνου τοῦ Πατρός ἐστίν, οὐ πεποιημένος, οὐδέ δεδημιουργημένος, ἀλλά γεγενημμένος. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἀπό τοῦ Πατρός, οὐ πεποιημένον, οὐδέ δεδημιουργημένον, οὔτε γεγεννημένον, ἀλλά ἐκπορευτόν. Εἷς οὖν ἐστι Πατήρ, οὐ τρεῖς Πατέρες΄ εἷς Υἱός, οὐ τρεῖς Υἱοί΄ ἕν Πνεῦμα ἅγιον, οὐ τρία Πνεύματα ἅγια. Καί ἐν ταύτῃ τῆ Τριάδι οὐδέν πρῶτον ἤ ὕστερον, οὐδέν μεῖζον ἤ ἔλαττον΄ ἀλλ’ ὅμως αἱ τρεῖς ὑποστάσεις συνδιαιζωνίζουσαι ἑαυταῖς εἰσίν καί ἴσαι. Ὥστε κατά πάντα, ὡς εἴρηται, καί Τριάς ἐν μονάδι, καί μονάς ἐν Τριάδι λατρεύεται. Ὁ θέλων οὖν σωθῆναι, οὕτω περί τῆς Τριάδος φρονείτω. Πλήν ἀναγκαῖον ἔτι ἐστί πρός αἰωνίαν σωτηρίαν, ὅπως καί τήν ἐνανθρώπησιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὀρθῶς πιστεύῃ. Ἔστιν οὖν πίστις ὀρθή, ἵνα πιστεύωμεν καί ὁμολογῶμεν, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τοῦ Θεοῦ Υἱός, καί Θεός καί ἄνθρωπος ἐστίν. Θεός ἐστίν ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρός πρό αἰώνων γεννηθείς, καί ἄνθρωπος ἐστίν ἐκ τῆς οὐσίας τῆς μητρός ἐν χρόνῳ γεννηθείς. Τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, ἐκ ψυχῆς λογικῆς καί ἀνθρωπίνης σαρκός ὑποστάς. Ἰσως τῶ Πατρί κατά τήν θεότητα, ἐλάττων τοῦ Πατρός κατά τήν ἀνθρωπότητα. Ὅς, εἰ καί Θεός ὑπάρχει καί ἄνθρωπος, ὅμως οὐ δύο, ἀλλ’ εἷς ἐστί Χριστός. Εἰ δέ, οὐ τροπῆ τῆς θεότητος εἰς τήν σάρκα, ἀλλά προσλήψει τῆς ἀνθρωπότητος εἰς τόν Θεόν. Εἷς πάντως, οὐ συγχύσει τῶν φύσεων, ἀλλ’ ἑνότητι τῆς ὑποστάσεως. Ὥσπερ γάρ ψυχή λογική καί σάρξ εἷς ἐστίν ἄνθρωπος, οὕτω Θεός καί ἄνθρωπος εἷς ἐστί Χριστός, ὁ παθών διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν, καί κατελθών εἰς τόν ἅδην, καί τῆ τρίτη ἡμέρα ἀναστάς ἐκ νεκρῶν, καί ἀνελθών εἰς τούς οὐρανούς, καί καθήμενος ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ καί Πατρός τοῦ Παντοκράτορος΄ ὅθεν ἐλεύσεται κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς, οὗ τῆ παρουσία πάντες ἄνθρωποι ἀναστήσονται σύν τοῖς ἑαυτῶν σώμασιν, ἀποδώσοντες περί τῶν ἰδίων ἔργων λόγον΄ καί οἱ μέν τά ἀγαθά πράξαντες, πορεύσονται εἰς ζωήν αἰώνιον, οἱ δέ τά φαῦλα, εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον. Αὕτη ἐστίν ἡ καθολική πίστις, ἥν εἰ μή τις πιστῶς τε καί βεβαίως πιστεύση, σωθῆναι οὐ δυνήσεται» (Παρά ‘Ιωάννου Καρμίρη, Δογματικά καί Συμβολικά Μνημεῖα, τ.1, σελ. 101-104). «Βούλει θεολόγος γενέσθαι καί τῆς θεότητος ἄξιος;» Τό δεύτερον τό ὀποῖον πρέπει νά προσέξωμεν εἶναι νά ρυθμισθῆ ἡ ζωή μας, ὄχι κατά τό ἰδικό μας ἁμαρτωλόν θέλημα, ἀλλά κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Διότι, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός «οὐ παντός τό περί Θεοῦ φιλοσοφεῖν, οὐ παντός» (ΒΕΠΕΣ 59,214), δηλαδή δέν μποροῦμε νά ὁμιλῶμεν περί Θεοῦ, περί δογμάτων, περί Πίστεως, περί Ἀληθείας, ἄνευ πνευματικῆς καθάρσεως, τό ὁποῖον εἶναι ἔργον πάντων. Διά τοῦτο εἰς τόν βουλόμενον νά θεολογήση, ἤτοι νά ὁμιλήση περί Θεοῦ, συνιστᾶ ὁ ἅγιος πνευματικήν ἄσκησιν καί κάθαρσιν: «Διά πολιτείας ἄνελθε΄ διά καθάρσεως κτῆσαι τό καθαρόν». Ἀπαραίτητος προϋπόθεσις τοῦ θεολογεῖν εἶναι ἡ κατανίκησις, ἡ ἀπαλλαγή καί ἡ ὑπέρβασις τῆς ὕλης, τοῦ ὑλιστικοῦ καί κοσμικοῦ φρονήματος, ἡ κάθαρσις τῆς ἀκοῆς καί τῆς διανοίας. «Βούλει θεολόγος γενέσθαι ποτέ καί τῆς θεότητος ἄξιος; τάς ἐντολάς φύλασσε΄ διά τῶν προσταγμάτων ὅδευσον΄ πρᾶξις γάρ θεωρίας ἐπίβασις» (ΒΕΠΕΣ 59, 147). Εἶναι ἕνα ἔργον ὑψηλόν καί ἐξαίρετον, δυσχερές ὅμως καί ἐπίπονον. Προκαλεῖ ἀφ’ ἑνός προθυμίαν, νοσταλγίαν καί ἐλπίδα, ἀφ’ ἑτέρου δέ ἀγωνίαν, λόγω τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας καί ἀσθενείας. Ὁ Θεός νά εἶναι μαζί μας ἐνισχύων ἡμᾶς εἰς τοῦτον τόν ἀνηφορικόν καί ἐπίπονον ἀγῶνα. ΑΜΗΝ. ΥΓ. Εις αυτην την επιστολήν δίδεται ἀπάντησις εἰς ἐρωτήματα καί ἀπορίας ὀρθοδόξων, διενεμήθη δέ εἰς τούς ἐκκλησιαζομένους εἰς τόν ‘Επισκοπικόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίας Αἰκατερίνης, τήν 1ην Σεπτ. 2006, ἐπί τῆ ‘Ινδίκτῳ καί ἐπί τῆ συμπληρώσει 10 ἐτῶν ἀπό τήν τέλεσιν τῶν ‘Εγκαινίων τοῦ Ναοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπό τότε (1996) εἶναι «Κέντρον γνησίας ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς, ἐκκλησιαστικῆς διακονίας καί ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος» τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Πρός Κύριον εὐχέτης +Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ

Η ΔΙΔΑΧΗ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Η ΔΙΔΑΧΗ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ Διδαχη κυριου δια των δωδεκα αποστολων τοις εθνεσιν. Κεφάλαιον 1. Οδοι δυο εισι, μια της ζωης και μια του θανατου, διαφορα δε πολλη μεταξυ των δυο οδων. Ἡ μεν ουν οδος της ζωης εστιν αυτη, πρωτον αγαπησεις τον θεον τον ποιησαντα σε, δευτερον τον πλησιον σου ως σεαυτον, παντα δε οσα εαν θελησης μη γινηεσθαι σοι, και συ αλλω μη ποιει. Τουτων δε των λογων η διδαχη εστιν αυτη, ευλογειτε τους καταρωμενους υμιν και προσευχεσθε υπερ των εχθρων υμων, νηστευετε δε υπερ των διωκοντων υμας, ποια γαρ χαρις, εαν αγαπατε τους αγαπωντας υμας• ουχι και τα εθνη το αυτο ποιουσιν, υμεις δε αγαπατε τους μισουντας υμας, και ουχ εξετε εχθρον. Ἀπεχου των σαρκικων [και σωματικων] επιθυμιων. εαν τις σοι δω ραπισμα εις την δεξιαν σιαγονα, στρεψον αυτω και την αλλην, και εση τελειος. εαν αγγαρευση σε τις μιλιον εν, υπαγε μετ αυτου δυο, εαν αρη τις το ιματιον σου, δος αυτω και τον χιτωνα, εαν λαβη τις απο σου το σον, μη απαιτει, ουδε γαρ δυνασαι. Παντι τω αιτουντι σε διδου και μη απαιτει, πασι γαρ θελει διδοσθαι ο πατηρ εκ των ιδιων χαρισματων. μακαριος ο διδους κατα την εντολην, αθωος γαρ εστιν. ουαι τω λαμβανοντι, ει μεν γαρ χρειαν εχων λαμβανει τις, αθωος εσται, ο δε μη χρειαν εχων δωσει δικην, ινατι ελαβε και εις τι, εν συνοχη δε γενομενος εξετασθησεται περι ων επραξε και ουκ εξελευσεται εκειθεν, μεχρις ου αποδω τον εσχατον κοδραντην. Ἀλλα και περι τουτου δε ειρηται, Ιδρωσατω η ελεημοσυνη σου εις τας χειρας σου, μεχρις αν γνως τινι δως. Κεφάλαιον 2. Δευτερα δε εντολη της διδαχης. Ου φονευσεις, ου μοιχευσεις, ου παιδοφθορησεις, ου πορνευσεις, ου κλεψεις, ου μαγευσεις, ου φαρμακευσεις, ου φονευσεις τεκνον εν φθορα ουδε γεννηθεν αποκτενεις. Ουκ επιθυμησεις τα του πλησιον, ουκ επιορκησεις, ου ψευδομαρτυρησεις, ου κακολογησεις, ου μνησικακησεις. Ουκ εση διγνωμων ουδε διγλωσσος, παγις γαρ θανατου η διγλωσσια. Ουκ εσται ο λογος σου ψευδης, ου κενος, αλλα μεμεστωμενος πραξει. Ουκ εση πλεονεκτης ουδε αρπαξ ουδε υποκριτης ουδε κακοηθης ουδε υπερηφανος. ου ληψη βουλην πονηραν κατα του πλησιον σου. Ου μισησεις παντα ανθρωπον, αλλα ους μεν ελεγξεις, περι ων δε προσευξη, ους δε αγαπησεις υπερ την ψυχην σου. Κεφάλαιον 3. Τεκνον μου, φευγε απο παντος πονηρου και απο παντος ομοιου αυτου. Μη γινου οργιλος, οδηγει γαρ η οργη προς τον φονον, μηδε ζηλωτης μηδε εριστικος μηδε θυμικος, εκ γαρ τουτων απαντων φονοι γεννωνται. Τεκνον μου, μη γινου επιθυμητης, οδηγει γαρ η επιθυμια προς την πορνειαν, μηδε αισχρολογος μηδε υψηλοφθαλμος, εκ γαρ τουτων απάντων μοιχειαι γεννωνται. Τεκνον μου, μη γινου οιωνοσκοπος, επειδη οδηγει εις την ειδωλολατριαν, μηδε επαοιδος μηδε μαθηματικος μηδε περικαθαιρων, μηδε θελε αυτα βλεπειν [μηδε ακουειν], εκ γαρ τουτων απαντων ειδωλολατρια γενναται. Τεκνον μου, μη γινου ψευστης, επειδη οδηγει το ψευσμα εις την κλοπην, μηδε φιλαργυρος μηδε κενοδοξος, εκ γαρ τουτων απαντων κλοπαι γεννωνται. Τεκνον μου, μη γινου γογγυσος, επειδη οδηγει εις την βλασφημιαν, μηδε αυθαδης μηδε πονηροφρων, εκ γαρ τουτων απαντων βλασφημιαι γεννωνται. Ἴσθι δε πραυς, επει οι πραεις κληρονομησουσι την γην. Γίνου μακροθυμος και ελεημων και ακακος και ησυχιος και αγαθος και τρεμων τους λογους δια παντος, ους ηκουσας. Ουχ υψωσεις σεαυτον ουδε δωσεις τη ψυχη σου θρασος. ου κολληθησεται η ψυχη σου μετα υφηλων, αλλα μετα δικαιων και ταπεινων αναστραφηση. Τα συμβαινοντα σοι ενεργηματα ως αγαθα προσδεξη, ειδως, οτι ατερ θεου ουδεν γινεται. Κεφάλαιον 4. Τεκνον μου, του λαλουντος σοι τον λογον του θεου μνησθηση νυκτος και ημερας, τιμησεις δε αυτον ως κυριον, οθεν γαρ η κυριοτης λαλειται, εκει κυριος εστιν. Ἒκζητησεις δε καθ ημεραν τα προσωπα των αγιων, ινα επαναπαύης τοις λογοις αυτων. Ου ποιησεις σχισμα, ειρηνευσεις δε μαχομενους, κρινεις δικαιως, ου ληψη προσωπον ελεγξαι επι παραπτωμασιν. Ου διψυχησεις, ποτερον εσται η ου. Μη γινου προς μεν το λαβειν εκτεινων τας χειρας, προς δε το δουναι συσπων. Ἐαν εχης δια των χειρων σου, δωσεις λυτρωσιν αμαρτιων σου. Ου διστασεις δουναι ουδε διδους γογγυσεις, γνωση γαρ, τις εστιν ο του μισθου καλος ανταποδοτης. Ουκ αποστραφηση τον ενδεομενον, συγκοινωνησεις δε παντα τω αδελφω σου και ουκ ερεις ιδια ειναι, ει γαρ εν τω αθανατω κοινωνοι εστε, ποσω μαλλον εν τοις θνητοις. Ουκ αρεις την χειρα σου απο του υιου σου η απο της θυγατρος σου, αλλα απο νεοτητος διδαξεις τον φοβον του θεου. Ουκ επιταξεις δουλω σου η παιδισκη, τοις επι τον αυτον θεον ελπιζουσιν, εν πικρια σου, μηποτε ου μη φοβηθησονται τον επ αμφοτεροις θεον, ου γαρ ερχεται κατα προσωπον καλεσαι, αλλ εφ ους το πνευμα ητοιμασεν. Ὑμεις δε [οι] δουλοι υποταγησεσθε τοις κυριοις υμων ως τυπω θεου εν αισχυνη και φοβω. Μισησεις πασαν υποκρισιν και παν ο μη αρεστον τω κυριω. Ου μη εγκαταλιπης εντολας κυριου, φυλαξεις δε α παρελαβες, μητε προστιθεις μητε αφαιρων. Ἐν εκκλησια εξομολογηση τα παραπτωματα σου, και ου προσελευση επι προσευχην σου εν συνειδησει πονηρα. Αυτη εστιν η οδος της ζωης. Κεφάλαιον 5. Η δε του θανατου οδος εστιν αυτη, πρωτον παντων πονηρα εστι και καταρας μεστη, φονοι, μοιχειαι, επιθυμιαι, πορνειαι, κλοπαι, ειδωλολατριαι, μαγειαι, φαρμακιαι, αρπαγαι, ψευδομαρτυριαι, υποκρισεις, διπλοκαρδια, δολος, υπερηφανια, κακια, αυθαδεια, πλεονεξια, αισχρολογια, ζηλοτυπια, θρασυτης, υψος, αλαζονεια, [αφοβια]. Διωκται αγαθων, μισουντες αληθειαν, αγαπωντες ψευδος, ου γινωσκοντες μισθον δικαιοσυνης, ου κολλωμενοι αγαθω ουδε κρισει δικαια, αγρυπνουντες ουκ εις το αγαθον, αλλ εις το πονηρον, ων μακραν πραυτης και υπομονη, ματαια αγαπωντες, διωκοντες ανταποδομα, ουκ ελεουντες πτωχον, ου πονουντες επι καταπονουμενω, ου γινωσκοντες τον ποιησαντα αυτους, φονεις τεκνων, φθορεις πλασματος θεου, αποστρεφομενοι τον ενδεομενον, καταπονουντες τον θλιβομενον, πλουσιων παρακλητοι, πενητων ανομοι κριται, πανθαμαρτητοι, ρυσθειητε, τεκνα, απο τουτων απαντων. Κεφάλαιον 6. Ορα, μη τις σε πλανηση απο ταυτης της οδου της διδαχης, επει παρεκτος θεου σε διδασκει. Ει μεν γαρ δυνασαι βαστασαι ολον τον ζυγον του κυριου, τελειος εση, ει δ ου δυνασαι, ο δυνη, τουτο ποιει. Περι δε της βρωσεως, ο δυνασαι βαστασον, απο δε του ειδωλοθυτου λιαν προσεχε, λατρεια γαρ εστι θεων νεκρων. Κεφάλαιον 7. Περι δε του βαπτισματος, ουτω βαπτισατε, ταυτα παντα προειποντες, βαπτισατε εις το ονομα του πατρος και του υιου και του αγιου πνευματος εν υδατι ζωντι. Ἐαν δε μη εχης υδωρ ζων, εις αλλο υδωρ βαπτισον, ει δ ου δυνασαι εν ψυχρω, εν θερμω. Ἐαν δε αμφοτερα μη εχης, εκχεον εις την κεφαλην τρις υδωρ εις ονομα πατρος και υιου καυ αγιου πνευματος. Προ δε του βαπτισματος προνηστευσατω ο βαπτιζων και ο βαπτιζομενος και ει τινες αλλοι δυνανται, κελευεις δε νηστευσαι τον βαπτιζομενον προ μιας η δυο. Κεφάλαιον 8. Αι δε νηστειαι υμων μη εστωσαν μετα των υποκριτων. νηστευσουσι γαρ δευτερα σαββατων και πεμπτη, υμεις δε νηστευσατε τετραδα και παρασκευην. Μηδε προσευχεσθε ως οι υποκριται, αλλ ως εκελευσεν ο κυριος εν τω ευαγγελιω αυτου, ουτω προσευχεσθε, πατηρ ημων ο εν τω ουρανω, αγιασθητω το ονομα σου, ελθετω η βασιλεια σου, γενηθητω το θελημα σου ως εν ουρανω και επι γης, τον αρτον ημων τον επιουσιον δος ημιν σημερον, και αφες ημιν την οφειλην ημων, ως και ημεις αφιεμεν τοις οφειλειταις ημων, και μη εισενεγκης ημας εις πειρασμον, αλλα ρυσαι ημας απο του πονηρου, οτι σου εστιν η δυναμις και η δοξα εις τους αιωνας. Τρις της ημερας ουτω προσευχεσθε. Κεφάλαιον 9. Περι δε της ευχαριστιας, ουτως ευχαριστησατε. Πρωτον περι του ποτηριου, ευχαριστουμεν σοι, πατερ ημων, υπερ της αγιας αμπελου Δαυιδ του παιδος σου, ης εγνωρισας ημιν δια Ιησου του παιδος σου, σοι η δοξα εις τους αιωνας. Περι δε του κλασματος, ευχαριστουμεν σοι, πατερ ημων, υπερ της ζωης και γνωσεως, ης εγνωρισας ημιν δια Ιησου του παιδος σου. Σοι η δοξα εις τους αιωνας. Ὥσπερ ην τουτο [το] κλασμα διεσκορπισμενον επανω των ορεων και συναχθεν εγενετο εν, ουτω συναχθητω σου η εκκλησια απο των περατων της γης εις την σην βασιλειαν, οτι σου εστιν η δοξα και η δυναμις δια Ιησου Χριστου εις τους αιωνας. Μηδεις δε φαγετω μηδε πιετω απο της ευαριστιας υμων, αλλ οι βαπτισθεντες εις ονομα κυριου, και γαρ περι τουτου ειρηκεν ο κυριος. μη δωτε το αγιον τοις κυσι. Κεφάλαιον 10. Μετα δε το εμπλησθηναι ουτως ευχαριστησατε, ευχαριστουμεν σοι, πατερ αγιε, υπερ του αγιου ονοματος σου, ου κατεσκηνωσας εν ταις καρδιαις ημων, και υπερ της γνωσεως και πιστεως και αθανασιας, ης εγνωρισας ημιν δια Ιησου του παιδος σου, σοι η δοξα εις τους αιωνας. Συ, δεσποτα παντοκρατορ, εκτισας τα παντα ενεκεν του ονοματος σου, τροφην τε και ποτον εδωκας τοις ανθρωποις εις απολαυσιν, ινα σοι ευχαριστησωσιν, ημιν δε εχαρισω πνευματικην τροφην και ποτον και ζωην αιωνιον δια Ιησου του παιδος σου. Προ παντων ευχαριστουμεν σοι, οτι δυνατος ει, σοι η δοξα εις τους αιωνας. Μνησθητι, κυριε, της εκκλησιας σου του ρυσασθαι αυτην απο παντος πονηρου και τελειωσαι αυτην εν τη αγαπη σου, και συναξον αυτην απο των τεσσαρων ανεμων, την αγιασθεισαν, εις την σην βασιλειαν, ην ητοιμασας αυτη, οτι σου εστιν η δυναμις και η δοξα εις τους αιωνας. Ἐλθετω χαρις και παρελθετω ο κοσμος ουτος. Ὡσαννα τω θεω Δαυιδ. Ει τις αγιος εστιν, ερχεσθω, ει τις ουκ εστι, μετανοειτω, μαραν αθα, αμην. Τοις δε προφηταις επιτρεπετε ευχαριστειν, οσα θελουσιν. [περι δε του μυρου ουτως ευχαριστησατε, ευχαριστουμεν σοι, πατερ ημων αγιε, υπερ του μυρου, ου εγνωρισας ημιν δια Ιησου του παιδος σου, σοι η δοξα εις τους αιωνας, αμην.] Κεφάλαιον 11. Ος αν ουν ελθων διδαξη υμας ταυτα παντα τα προειρημενα, δεξασθε αυτον, εαν δε αυτος ο διδασκων στραφεις διδασκη αλλην διδαχην εις το καταλυσαι, μη αυτου ακουσητε, εις δε το προςθειναι δικαιοσυνην και γνωσιν κυριου, δεξασθε αυτον ως κυριον. Περι δε των αποστολων και προφητων, κατα το δογμα του ευαγγελιου ουτω ποιησατε. Πας δε αποστολος ερχομενος προς υμας. Ου μενει [ει μη] ημεραν μιαν, εαν δε η χρεια, και την αλλην, τρεις δε εαν μεινη, ψευδοπροφητης εστιν. Ἐξερχομενος δε ο αποστολος μηδεν λαμβανετω ει μη αρτον, εως ου αυλισθη, εαν δε αργυριον αιτη, ψευδοπροφητης εστι. Και παντα προφητην λαλουντα εν πνευματι ου πειρασετε ουδε διακρινειτε, πασα γαρ αμαρτια αφεθησεται, αυτη δε η αμαρτια ουκ αφεθησεται. Ου πας δε ο λαλων εν πνευματι προφητης εστιν, αλλ εαν εχη τους τροπους κυριου. απο ουν των τροπων γνωσθησεται ο ψευδοπροφητης και ο προφητης. Και πας προφητης οριζων τραπεζαν εν πνευματι, ου φαγεται απ αυτης, ει δε μηγε ψευδοπροφητης εστι. Πας δε προφητης διδασκων την αληθειαν, ει α διδασκει ου ποιει, ψευδοπροφητης εστι. Πας δε προφητης δεδοκιμασμενος, αληθινος, ποιων εις μυστηριον κοσμικον εκκλησιας, μη διδασκων δε ποιειν, οσα αυτος ποιει, ου κριθησεται εφ υμων, μετα θεου γαρ εχει την κρισιν, ωσαυτως γαρ εποιησαν και οι αρχαιοι προφηται. Ὅς δ αν ειπη εν πνευματι, δος μοι αργυρια η ετερα τινα, ουκ ακουσεσθε αυτου, εαν δε περι αλλων υστερουντων ειπη δουναι, μηδεις αυτον κρινετω. Κεφάλαιον 12. Πας δε ο ερχομενος προς υμας εν ονοματι κυριου δεχθητω, επειτα δε δοκιμασαντες αυτον γνωσεσθε, συνεσιν γαρ εχετε δεξιαν και αριστεραν. Ει μεν παροδιος εστιν ο ερχομενος, βοηθειτε αυτω, οσον δυνασθε, ου μενει δε προς υμας ει μη δυο η τρεις ημερας, εαν η αναγκη. Ει δε θελει προς υμας καθησθαι, τεχνιτης ων, εργαζεσθω και φαγετω. Ει δε ουκ εχει τεχνην, κατα την συνεσιν υμων προνοησατε, πως μη αργος μεθ υμων ζησεται Χριστιανος. Ει δ ου θελει ουτω ποιειν, χριστεμπορος εστι, προσεχετε απο των τοιουτων. Κεφάλαιον 13. Πας δε προφητης αληθινος, θελων καθησθαι προς υμας, αξιος εστι της τροφης αυτου. Ὡσαυτως διδασκαλος αληθινος εστιν αξιος και αυτος ωσπερ ο εργατης της τροφης αυτου. Πασαν ουν απαρχην γεννηματων ληνου και αλωνος, βοων τε και προβατων λαβων δωσεις την απαρχην τοις προφηταις, αυτοι γαρ εισιν οι αρχιερεις υμων. Ἐαν δε μη εχητε προφητην, δοτε τοις πτωχοις. Ἐαν σιτιαν ποιης, την απαρχην λαβων δος κατα την εντολην. Ὡσαυτως κεραμιον οινου η ελαιου ανοιξας, την απαρχην λαβων δος τοις προφηταις, Ἀργυριου δε και ιματισμου και παντος κτηματος λαβων την απαρχην ως αν σοι δοξη, δος κατα την εντολην. Κεφάλαιον 14. Κατα κυριακην δε κυριου συναχθεντες κλασατε αρτον και ευχαριστησατε, προεξομολογησαμενοι τα παραπτωματα υμων, οπως καθαρα η θυσια υμων η. Πας δε εχων την αμφιβολιαν μετα του εταιρου αυτου μη συνελθετω υμιν, εως ου διαλλαγωσιν, ινα μη κοινωθη η θυσια υμων. Αυτη γαρ εστιν η ρηθεισα υπο κυριου, εν παντι τοπω και χρονω προσφερειν μοι θυσιαν καθαραν, οτι βασιλευς μεγας ειμι, λεγει κυριος, και το ονομα μου θαυμαστον εν τοις εθνεσι. Κεφάλαιον 15. Χειροτονησατε ουν εαυτοις επισκοπους και διακονους αξιους του κυριου, ανδρας πραεις και αφιλαργυρους και αληθεις και δεδοκιμασμενους, υμιν γαρ λειτουργουσι και αυτοι την λειτουργιαν των προφητων και διδασκαλων. Μη ουν υπεριδητε αυτους, αυτοι γαρ εισιν οι τετιμημενοι υμων μετα των προφητων και διδασκαλων. Ἐλεγχετε δε αλληλους μη εν οργη, αλλ εν ειρηνη ως εχετε εν τω ευαγγελιω, και παντι αστοχουντι κατα του ετερου μηδεις λαλειτω μηδε παρ υμων ακουετω, εως ου μετανοηση. Τας δε ευχας υμων και τας ελεημοσυνας και πασας τας πραξεις ουτω ποιησατε, ως εχετε εν τω ευαγγελιω του κυριου ημων. Κεφάλαιον 16. Γρηγορειτε υπερ της ζωης υμων, οι λυχνοι υμων μη σβεσθητωσαν, και αι οσφυες υμων μη εκλυεσθωσαν, αλλα γινεσθε ετοιμοι, ου γαρ οιδατε την ωραν, εν η ο κυριος ημων ερχεται. Πυκνως δε συναχθησεσθε ζητουντες τα ανηκοντα ταις ψυχαις υμων, ου γαρ ωφελησει υμας ο πας χρονος της πιστεως υμων, εαν μη εν τω εσχατω καιρω τελειωθητε. Ἐν γαρ ταις εσχαταις ημεραις πληθυνθησονται οι ψευδοπροφηται και οι φθορεις, και στραφησονται τα προβατα εις λυκους, και η αγαπη στραφησεται εις μισος. Αυξανουσης γαρ της ανομιας μισησουσιν αλληλους και παραδωσουσι, και τοτε φανησεται ο κοσμοπλανης ως υιος θεου και ποιησει σημεια και τερατα, και η γη παραδοθησεται εις χειρας αυτου, και ποιησει αθεμιτα, α ουδεποτε γεγονεν εξ αιωνος. Τοτε ηξει η κτισις των ανθρωπων εις την πυρωσιν της δοκιμασιας, και σκανδαλισθησονται πολλοι και απολουνται, οι δε υπομειναντες εν τη πιστει αυτων σωθησονται υπ αυτου του καταθεματος. Και τοτε φανησεται τα σημεια της αληθειας, πρωτον σημειον εκπετασεως εν ουρανω, ειτα σημειον φωνης σαλπιγγος, και το τριτον αναστασις νεκρων, ου παντων δε, αλλ ως ερρεθη, ηξει ο κυριος και παντες οι αγιοι μετ αυτου. Τοτε οψεται ο κοσμος τον κυριον ερχομενον επανω των νεφελων του ουρανου.

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΤΑΜΠΟΥΡΑ, ΤΑΠΕΙΝΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΕΠΙ ΦΛΕΓΟΝΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ ΑΦΟΡΩΝΤΟΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ (ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2009)

ΤΕΥΧΟΣ 188 Ἰούλιος -Αὔγουστος 2009 ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΑΡΙΣΙΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ Ἱερόν Ἡσυχαστήριον Ἁγίων Ἀποστόλων -Τιμίου Σταυροῦ Ραψάνης Λαρίσης ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΤΑΜΠΟΥΡΑ ΤΑΠΕΙΝΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΕΠΙ ΦΛΕΓΟΝΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ ΑΦΟΡΩΝΤΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ Α.Π. 92 Ἐν Σ. Στ. Ραψάνης Λαρίσης Αὔγουστος 2009 Ἀντί Προλόγου Τήν 28ην Νοεμβρίου 2007, ἡ «Σύνοδος» τοῦ Νικολάου ἐξέδωκεν καί ἐδημοσίευσεν μίαν ἐπί ἔτη ἐκκολαπτομένην «ἐγκύκλιον», μέ τήν ὁποίαν «ἀπορρίπτουν καί καταδικάζουν» τήν ἐπί τῶν δύο ἐπισκόπων χειροθεσίαν, τῆς ἐξαρχίας εἰς τήν Ἀμερικήν τό 1971, ἡ ὁποία ἐν συνεχεία, ὅπως ψευδόμενοι προπαγανδίζουν, ἐγένετο δῆθεν καί εἰς τούς Ἀρχιερεῖς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου εἰς τήν Ἑλλάδα. Ἐπειδή κατόπιν τούτου θεωροῦν τούς ἑαυτούς τους ὡς ὑπερορθοδόξους, διότι, ὡς λέγουν, μέ τήν ἀπόρριψιν καί καταδίκην τῆς χειροθεσίας (τῆς ἀνυποστάτου) ἔβγαλαν ἀπό πάνω των μίαν «ἀνομίαν» μίαν βλασφημίαν, μίαν κατάραν, ἡ ὁποία τούς περιέρρεεν ἐπί 35 ὁλόκληρα ἔτη(!) καί πλέον «ξεπλυμένοι» καί «καθαροί» ἀπό παντός ρύπου καί ρυτίδος, ναρκισσεύονται ὡς δῆθεν οἱ πλέον ἁγνοί Ὀρθόδοξοι παγκοσμίως! Διά τούς λόγους αὐτούς γράφονται περιληπτικῶς τά κάτωθι (1) πρός ἐνημέρωσιν τῶν ἁπλοϊκῶν πιστῶν, τούς ὁποίους δυστυχῶς ἐξαπατοῦν μέ τά ἀσύστολα ψεύδη καί κολάζουν μέ τάς ἐλεεινάς βλασφημίας των. Γράφονται διά τούς καλοπροαιρέτους διά νά πληροφορηθοῦν βασικές ἀλήθειες τῆς Ἐκκλησίας καί μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ ἀπαγκιστρωθοῦν ἀπό τήν πλάνην τῶν τοιούτων βλασφήμων κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ, μέ αὐτήν τήν θρασεῖαν ἐνέργειαν, βάλλουν ἀποκλειστικῶς κατά τῆς Ὁμολογίας — Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Σύντομον Ἱστορικόν Τό ἔτος 1971 ἡ Ἱερά Σύνοδος ὑπό τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν, ἔστειλεν ὡς ἐξαρχίαν εἰς τήν Ἀμερικήν, δύο Ἐπισκόπους μας, τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον καί τόν Κιτίου Ἐπιφάνιον, ὁμοῦ μετά τοῦ Ἀρχιγραμματέως Εὐγενίου Τόμπρου καί ἄλλων, μέ σκοπόν νά γνωρίσουν τούς Ἐπισκόπους τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς καί νά κηρύξουν καί μεταλαμπαδεύσουν καί εἰς αὐτούς τήν Γνησίαν Ὀρθοδοξίαν, δηλαδή τήν καθαράν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν Αὕτη ἀπό τό 1924 διακηρύσσει καί τηρεῖ. Οἱ Ρῶσοι Ἐπίσκοποι τῆς Διασπορᾶς, ὅπως ἐν ὠμοφορίω καί ἐπιτραχηλίω διεβεβαίωνεν ἡ ἐπιστρέψασα ἐξαρχία, ἐδέχθησαν τήν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν καί ὅτι ἐπ' αὐτῆς ἐστηρίχθη ἡ ἕνωσις μέ αὐτούς. Ἐπίσης διεβεβαίωναν ὅτι κατόπιν τούτου ἐτέθη καί τό θέμα τῆς ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου χειροτονίας τοῦ 1948 ὑπό μόνου τοῦ μακαρία τῆ λήξει γενομένου Ματθαίου Καρπαθάκη, τάς ὁποίας οἱ ὀπαδοί τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου δέν ἐδέχοντο. Ἐπ' αὐτοῦ ἡ Σύνοδος τῶν Ρώσων, καί μέ δεδομένην πλέον τήν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν, ἀπεφάσισε νά ἀναγνωρίση τάς ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου χειροτονίας τοῦ 1948 ὡς δογματικῶς πλήρεις ἄνευ οὐδεμιᾶς ἄλλης διαδικασίας, διότι τοιαῦται χειροτονίαι, γενόμεναι διά τό ἀπρόσκοπτον τῆς Ἐκκλησίας εἰς περιπτώσεις μεγάλης ἀνάγκης καί ἐλλείψεως ἑτέρου ἐπισκόπου, (ἁπλῶς διά τό σύμψηφον), ἡ Ἐκκλησία πάντοτε τάς ἀνεγνώρισεν ὡς Κανονικάς καί ἐγκύρους. Ἀλλ' ἐπειδή συγκεκριμένα στελέχη τῆς Σχισματικῆς παρατάξεως τῶν Φλωρινικῶν, κατά τό σχέδιον τό ὁποῖον εἶχεν ἐκπονήσει ὁ πρ. Φλωρίνης εἶχον ἤδη ἀποφασίσει νά προσβάλουν καί διακόψουν τήν ἀδιάκοπον καί γνησίαν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας, ἀπήτησαν (ἐκ τῶν παρασκηνίων) «χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου»(2)! Εἶναι προφανές ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος εὑρέθη πρό ἀδιεξόδου, διότι τήν περιβόητον ὡς «Ἀπόφασίν» της (16-ΙΙ/15/28.9,1971), συνέλαβον συνέταξαν καί ἐπέβαλον οἱ ἐν Ἀμερικῆ καί ἐξ Ἑλλάδος Φλωρινικοί, οἱ ὁποῖοι ἤδη εἶχον μακράν συνεργασίαν καί εἶχον πολιορκήσει τήν ἐν λόγω Σύνοδον ὥστε αὐτοί νά ἀποφασίζουν ἐκ τῶν παρασκηνίων. Ἐκ τοῦ ὅλου γεγονότος καί ἐκ τῶν ὑστέρων προέκυψεν ὅτι ἐκείνη ἡ Ρωσική Σύνοδος τῆς Διασπορᾶς μᾶλλον δέν ἦτο εἰς θέσιν νά ἐλέγχη τήν κατάστασιν,·(2) διό ὑπέγραψεν τήν ἄκρως Ἀντικανονικήν, ἀντιφατικήν ἀλλά καί βλάσφημον ἀπόφασιν, νά χειροθετήση οὐσία Κανονικούς·(3) καί Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους! Ἐν συνεχεία δέ καί ἐκ τῶν ὑστέρων σπασμωδικῶς ἐδήλωνεν, διά τοῦ τότε Μητροπολίτου της Φιλαρέτου, ὅτι ἡ λεγομένη χειροθεσία ἐπεῖχεν θέσιν συγχωρητικῆς εὐχῆς, ἐνῶ ἐξέφραζεν καί τήν δυσαρέσκειάν της, ἐπειδή αὕτη δέν ἀνεγνώσθη καί εἰς ἅπαντας τούς Κληρικούς!.. Τέλος τά πάντα ἐσκόπουν καί ἐγένοντο διά νά ἐπιτευχθῆ ἡ ἐπιστροφή καί ἕνωσις τῶν Φλωρινικῶν εἰς τήν Ἐκκλησίαν!.. Ἡ συγχωρητική αὕτη εὐχή ἐχαρακτηρίσθη ὑπό τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων καί ὑπό τῆς Ἐξαρχίας ὡς μιά ἐξωτερική τυπική πρᾶξις, διά τήν «ὑπέρβασιν» τοῦ Ἀποστολικοῦ Κανόνος, ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι ἡ ἐκλογή τῶν ὑποψηφίων πρέπει νά γίνεται Συνοδικῶς, κατά δέ τήν χειροτονίαν νά παρίσταται δεύτερος καί τρίτος Ἐπίσκοπος. Αὐτή, λοιπόν, ἡ ἀπόφασις — πρᾶξις καί ὑπ' αὐτάς τάς προϋποθέσεις ἔγινε δεκτή ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί βασικῶς ἐφ' ὅσον ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐδέχθη τήν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν, καί ἐφ' ὅσον δέν ἐθίγετο οὔτε ἡ Πίστις μας οὔτε ἡ ἀκεραιότης τῆς Κανονικῆς καί Ὀρθοδόξου χειροτονίας — Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. Ἡ εὐχή αὕτη, ἀπό τούς ἑτέρως φρονοῦντας καί προφανῶς προσκειμένους πρός τόν νεοημερολογιτισμόν καί Φλωρινισμόν, μυστικῶς καί καταχθονίως καί πάντως ἐκ τῶν ὑστέρων, ἐπροπαγανδίσθη κατά τόν πλέον ἐπαίσχυντον τρόπον ὡς «χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν»! Ἐάν κατά τό 1971 τά κίνητρα καί οἱ σκοποί ἦσαν ἁγνοί καί καθαροί, ἐκηρύσσετο ὑφ' ὅλων ἡ Ὁμολογία Ἐκκλησιολογία καί θά ἀνεγνωρίζοντο αἱ χειροτονίαι, θά ἐπήρχετο ἀμέσως ἡ ποθητή ἕνωσις, καί ὁ θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας θά ἦτο μέγας. Δυστυχῶς ὅμως οἱ σκοποί ἦσαν κακοί καί διαβολικοί, ἀφοῦ ἐπεδίωκον τήν κατάλυσιν τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς διά νά «ἐκλείψη» καί ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, καί διά τοῦτο ἀφ' ἑνός μέν δέν ἐπῆλθεν ἡ εἰρήνη ἀλλά καί ἄλλα κακά ἠκολούθησαν, τά ὁποῖα μέχρι σήμερον ταλανίζουν τούς πιστούς καί διά σχισμάτων συρρικνώνουν τό ἤδη «μικρόν ποίμνιον» καί πλήττουν τό ἔργον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἄς παρακολουθήσωμεν τά γεγονότα Ἀμέσως μετά τήν ἐν Ἑλλάδι ἀποτυχίαν τοῦ Σατανικοῦ σχεδίου, κατά τόν Ὀκτώβριο 1971, καί ἐπειδή δέν διενοοῦντο ὅτι ἐχάθη τό σχέδιόν των, ἐσκέφθησαν, ὅπως ἐμμέσως, ἀθορύβως καί πάντως δολίως, ἀναιρέσουν ἑαυτούς καί ἐμφανίσουν πρακτικῶς τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν!.. Πρός τόν σκοπόν αὐτόν ἐργάζονται πυρετωδῶς οἱ τῆς ἐξαρχίας μας, οἱ Φλωρινικοί καί ὁ Νεοημερολογιτισμός διά τῶν ἐγκαθέτων των. Ὡς παραπλανητικόν δέλεαρ προβάλλεται ἡ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΣ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐνῶ ἀποσιωπᾶται ὅτι αὐτό θά ἐγίνετο ὑπό τήν προϋπόθεσιν ὡς δεδομένης τῆς χειροθεσίας!(4) Καίτοι τό σχέδιον αὐτό, κατά τό 1973, τό εἶχεν προχωρήσει ὁ Εὐγένιος Τόμπρος, τελικῶς ἀπέτυχεν παταγωδῶς, ὅπως καί κάθε μεταγενέστερον σχέδιον ἀναγνωρίσεως, ἐνῶ συνετρίβησαν μετ' ἤχου καί ὁ Εὐγένιος καί ὁ τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Παπαδόπουλος, οἱ ὁποῖοι τό 1973 εἶχον ἀποφασίσει τήν ἐφαρμογήν τοῦ συγκεκριμένου σχεδίου. Ἀμέσως μετά τήν ἐκ τῶν πραγμάτων (λόγοι ὑγείας), περιθωριοποίησιν τοῦ Εὐγενίου καί λόγω πτώσεως τοῦ δευτέρου, τό ἴδιον σχέδιον συνέχισεν ἐπί ἄλλης πλέον βάσεως ὁ συνεργάτης καί ὁμοϊδεάτης τοῦ Εὐγενίου, ὁ τότε Ἀττικῆς Ματθαῖος Μακρῆς, ὁ ὁποῖος ὅμως καί αὐτός ἀπώλετο μετ' ἤχου ἐνῶ ἐπρόλαβεν καί προεκάλεσεν τήν σχισματοαίρεσιν τοῦ 1995! Τό ἔτος 1974 ὁ Ἐπίσκοπος Ἀργολίδος Παχώμιος ἔγραψεν τήν γνωστήν πλέον «ἐξομολογητικήν ἐπιστολήν», εἰς τήν ὁποίαν δηλώνει ὅτι οἱ Ἐπίσκοποί μας εἰς Ἀμερικήν δέν ἐδέχθησαν μίαν ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν ἀλλά Κανονικήν, (κατά τόν Η΄ Κανόνα), χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν, τήν ὁποίαν μετέδωκαν καί εἰς τά μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ των! Ἡ ἐπιστολή αὕτη παρέμεινεν ἐν κρυπτῶ καί ἄγνωστος εἰς τό κοινόν μέχρι τό 2003! Ἰδού ὅτι ἤδη ἀπό τό 1974 ὑφίσταται καλῶς ὠργανωμένον τό καταχθόνιον σχέδιον νά ἐπιβάλουν κάποτε τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς «χειροθεσίαν»! Τό 1976 ἐκδίδεται ἡ ὑπ' ἀρ. 54/76 δικαστική Ἀπόφασις — Βούλευμα ἀπό τό Πλημμελειοδικεῖον Πειραιῶς ὑπέρ τοῦ τότε Ἐπισκόπου μας Πειραιῶς Νικολάου, μηνυθέντος ὑπό τοῦ Νεοημερολογίτου Μητρ/του Πειραιῶς Χρυσοστόμου Ταυλαδωράκη ἐπί ἀντιποιήσει ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς! Καί τοῦτο τό περισσότερον βλάσφημον Βούλευμα, ἀναγνωρίζει τόν Νικόλαον ὡς Κανονικόν, διότι ὡς ὡμολόγησεν καί κατέθεσεν, εἶχεν δεχθεῖ χειροθεσίαν ἐκ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς! Ὁμοίως καί αὐτό ἐκρατεῖτο ἐν κρυπτῶ μέχρι τό 1995 περίπου, ὅτε καί ἐδημοσιεύθη ὑπό Φλωρινικοῦ περιοδικοῦ! Τό ἴδιον ἔτος 1976, ὁ «Κιτίου» Ἐπιφάνιος ὑπογράφει μυστικήν ἔκθεσιν, περί δῆθεν χειροθεσίας, τήν ὁποίαν ἀπέστειλεν εἰς τόν Ἁγιοβασιλειάτην Δαμασκηνόν ὅπως τοῦ χρησιμεύση τήν κατάλληλον στιγμήν καί πάντως εἰς τό ἐπαναστικόν του ἑνωτικόν κίνημα… Τό 1977 ὁ Ἐπίσκοπος Κορινθίας Κάλλιστος ἐδήλωσεν δημοσίως τά ἀκριβῶς ἀντίθετα ἀπό ἐκεῖνα τά ὁποῖα τό 1971, μετά τοῦ Κιτίου Ἐπιφανίου συνωμολόγησαν, ἐπιστρέφοντες ἀπό τήν Ἀμερικήν! Τώρα δηλώνει ὅτι δέν ἐδέχθη ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς ἐξωτερικήν τυπικήν πρᾶξιν, ἀλλά χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν καί ἀπαιτεῖ τήν μετά τῶν Φλωρινικῶν Ἕνωσιν! Ἀπό ἐκείνην δέ τήν στιγμήν καί ἀφοῦ οὕτως ἐταύτισεν τήν ὁμολογίαν του μετά τῶν Φλωριναίων, προσεχώρησεν εἰς αὐτούς καί ἔγινε δεκτός ὡς ἐπίσκοπος, μετά τήν κατά τό 1971 χειροθεσίαν του καί ὄχι ὡς Κανονικός Ἐπίσκοπος ἕλκων τήν Ἀποστολικήν του Διαδοχήν ἀπό τάς χειροτονίας τοῦ 1948. Διά τήν ἀπροσδόκητον αὐτήν ἄρνησιν τῆς Ἀρχιερωσύνης του, ἡ Ἱερά Σύνοδος καθήρεσεν τόν Κορινθίας Κάλλιστον, ἐκ τοῦ Ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος. Τήν καθαίρεσιν τοῦ Καλλίστου (1977) ὑπέγραψαν καί ὁ Πειραιῶς Νικόλαος, τόν ὁποῖον ἤδη ἐβάρυνεν τό 54/76 τό βλάσφημον Βούλευμα, καί ὁ Ἀργολίδος Παχώμιος, τόν ὁποῖον ἐπίσης ἐβάρυνεν ἡ ἀπό 1974 «ἐξομολογητική του ἐπιστολή»! Ἀμφότερα τά κείμενα αὐτά λέγουν ὅτι εἰς Ἀμερικήν ἐπί τῶν δύο Ἐπισκόπων μας ἔλαβεν χώραν χειροθεσία καί ὄχι ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή καί πρό πάντων ὅτι αὐτή ἡ «χειροθεσία» ἐφηρμόσθη καί ἐν Ἑλλάδι εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον! Ἀλλ' ὡς εἴπομεν, «Βούλευμα» καί «ἐξομολογητική ἐπιστολή», ὡς παντελῶς Ψευδῆ καί ἄκρως Βλάσφημα, ἐκρατοῦντο ἐν κρυπτῶ καί ὡς ἐκ τούτου ἦσαν ἄγνωστα εἰς τόν κοινόν. Τό 1981 καί τό 1983 ἡ ὁλομέλεια τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, συμπεριλαμβανομένων τῶν Κιτίου Ἐπιφανίου, Πειραιῶς Νικολάου καί Ἀργολίδος Παχωμίου, ἐκδίδει Ἀπόφασιν καί Ἐγκύκλιον περί τοῦ θέματος «χειροθεσίας» ἔχουσαν οὕτω: «Ἡ Λεγομένη «χειροθεσία» ἐγένετο δεκτή ὑπό τήν ρητήν βεβαίωσιν τῆς Ἐξαρχίας, ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐδέχθη τήν Ἐκκλησιολογίαν — Ὁμολογίαν πίστεως τῆς Ἐκκλησίας καί ὅτι αὕτη ἀπετέλει ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν, ὡς μιάν ἐξωτερικήν τυπικήν πρᾶξιν ἐπί τῶν σκοπῶ τῆς ἑνώσεως καί εὐοδώσεως τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνος τῆς Ἐκκλησίας» (Ὁμολογία τῆς Μεγάλης Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τοῦ 1981). Καθ' ὅλην τήν δεκαετίαν τοῦ 1980 ὁ Ἀττικῆς Ματθαῖος ἀπεγνωσμένα προσπαθεῖ νά ἐπιτύχη τήν ἀναγνώρισιν καί ἐξάρτησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἀπό τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων μέ δεδομένην, ἔστω καί σιωπηρῶς πάντοτε, τήν «δῆθεν χειροθεσίαν», ἀλλ' ἀποτυχῶν ἐκίνησεν τήν «νεοεικονομαχίαν»! Τήν 11.10.1991 ὁ Ἱερομ. Εὐθύμιος Ἐπιφανίου, διά λογαριασμόν καί τῆς περί αὐτόν ὁμάδος, κυκλοφορεῖ «ἐγκύκλιον ἐπιστολήν», ἡ ὁποία ὑποστηρίζει χειρότερα τοῦ Κορινθίας Καλλίστου διότι λέγει ὅτι τόσον εἰς τήν Ἀμερικήν ὅσον καί εἰς τήν Ἑλλάδα, ἅπαντες οἱ Ἀρχιερεῖς ἐδέχθησαν χειροθεσίαν ὡς σχισματικοί(!), καί ὅτι ἡμάρτησεν ἡ Ἐκκλησία! Ὁ Εὐθύμιος, δυστυχῶς, εἶναι θεολόγος!! Τό 1993, ὁ Ἀθηνῶν Ἀνδρέας, ὁ Πειραιῶς Νικόλαος καί ὁ Ἀργολίδος Παχώμιος, μέ ἀφορμήν αὐτό τό γεγονός ὑπέγραψαν κοινήν Ὁμολογίαν ἐπί τοῦ θέματος «χειροθεσία», ἔχουσαν οὕτω: «Τό ἀπ' ἀρχῆς φρόνημα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου διά τήν ἐν ἔτει 1971 λεγομένην «χειροθεσίαν»… ἐγένετο δεκτή ὡς μιά ἐξωτερική τυπική πρᾶξις ἀναγνωρίσεως τοῦ ἤδη ὑπάρχοντος πλήρους καί τελείου μυστηρίου τῆς Ἀρχιερωσύνης καί οὐχί ὡς ἐπί σχισματικῶν ἤ ὡς μιά συμπλήρωσις τῆς Ἀρχιερωσύνης, ὡς εἶπον τινές… Ἐπ' αὐτῶν τῶν θέσεων ἐμμένομεν καταδικάζοντες καί σήμερον πᾶν ὅ,τι ἀντίθετον λέγεται ἤ γράφεται περί «χειροθεσίας» ὡς καί εἰδικώτερον τά γραφέντα ὑπό τοῦ π. Εὐθυμίου εἰς τήν ἀπό 11.10.1991 «Ἐγκύκλιόν» του καί τά ὁποῖα ἔρχονται εἰς ἀντίθεσιν μέ τήν ἀπ' ἀρχῆς θέσιν καί φρόνημα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου…». Τό 1994 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας εἰς μήνυμά του τονίζει ὅτι: «…Κατά τήν τελευταία ὅμως 25ετίαν, ὁ νεοημερολογιτισμός ἤλλαξε τακτικήν. Δέν διώκει, οὔτε φυλακίζει, ἀλλά ὕπουλα καί δόλια ἐπιχειρεῖ πολλάκις καί ἐκ τῶν ἔνδων, νά μολύνη καί καταργήση, μέ πρωτοφανῆ μέθοδον, τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ μας καί ἰδιαιτέρως τήν ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ μας, τήν ὁποίαν Κανονικῶς ἔλαβεν τό 1935 ὁ ἐν μακαριστοῖς ἅγιος Πατήρ ἡμῶν Ματθαῖος, ὑπό τῶν ἐπιστρεψάντων ἐκ τοῦ σχίσματος εἰς τήν Ἐκκλησίαν τριῶν γνησίων τότε Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων. Τό σχέδιον τοῦτο ἐξεδηλώθη τό 1971 εἰς τήν Ἀμερικήν, ἀλλ' ἀπέτυχεν, ὄχι τόσον ἀπό τήν ἰδικήν μας ἐπίνοιαν ἀλλά διά τῆς ἐπεμβάσεως τοῦ Θεοῦ. Τότε, ἀντί τῆς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας, τήν ὁποίαν ἐτεχνούργησαν οἱ δόλιοι καί ὕπουλοι ἐχθροί τῆς Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἡ Ρωσική Σύνοδος ἀνεγνώρισε τάς χειροτονίας τοῦ 1948». Τό 1995, πρῶτον τό Φλωρινικόν Περιοδικόν τά «Πάτρια», ὕστερα ἀπό 20 ἔτη, φέρει εἰς τήν δημοσιότητα τό 54/76 Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Νικολάου, ὅπως καί τό ἀντίστοιχον τῶν Φλωριναίων, τά ὁποῖα συμφωνοῦν μεταξύ των, διότι ἀναγνωρίζονται καί ὁ «Πειραιῶς» Νικόλαος καί ὁ ἐπίσης «Πειραιῶς» Γερόντιος (ὁ Φλωρινικός), ὡς Κανονικοί Ἐπίσκοποι, ὁ μέν ὡς «ἀποκατασταθείς καί ἐγκυροποιηθείς διά τῆς «χειροθεσίας τοῦ 1971 ὁ δέ ὡς ἔχων ἀπ' εὐθείας τήν χειροτονίαν του ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς. Πιό συγκεκριμένα τό Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα ὑπέρ τοῦ Γεροντίου δικαίως καί καλῶς δέχεται ὡς «Κανονικόν καί ἔγκυρον» τοῦτον ἀφοῦ οὔτως ἤ ἄλλως ἕλκει τήν χειροτονίαν του ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, μέ τόν ἡμέτερον ὅμως «Πειραιῶς» Νικόλαον τί γίνεται; Δι' αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον κατά τό 1998, ἐζητήσαμεν δι' ἐγγράφων μας νά λάβη θέσιν ἡ Ἱερά Σύνοδος, νά κηρύξη τήν Ὁμολογίαν καί νά ἀποφανθῆ καί ἐπί τοῦ 54/76 βουλεύματος ὑπέρ τοῦ κ. Νικολάου. Τότε ὅμως ἀντί ἄλλης ἀπαντήσεως ἤ Κανονικῆς καί Ὀρθοδόξου κινήσεως ἐκινήθη διωγμός ἐναντίον τοῦ γράφοντος καί ἀπαιτοῦσαν βία καί ἀπειλῆ νά ἀνακληθοῦν ἀμέσως αἱ πρός τήν Ἱερά Σύνοδον ἀπόρρητοι ἐπιστολαί μας. Τό 1997 ἀποκαλύπτεται ὁ ὑπό τῶν ἐγκαθέτων Φλωρινικῶν καί ἡμετέρων στημένος «θεολογικός διάλογος», (Φλωριναίων ὑπό τούς Καλλινίκου καί Σακαρέλλου, καί «Ματθαιϊκῶν» ὑπό τούς Μ. Μαξίμου Τσακίρογλου καί Δημητρίου Κάτσουρα), ἤτοι ἕνωσις ὑπό τήν αὐτήν δῆθεν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν, ἀλλά καί μέ δεδομένην τήν κοινήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, τῶν μέν διά τῆς χειροτονίας τοῦ Ἀκακίου Παπά τό 1960, τῶν δέ διά τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971 εἰς τόν Κάλλιστον καί Ἐπιφάνιον! Τό γεγονός ὅτι ἡ στημένη αὐτή «ἕνωσις» κατηλέγχθη, καί ἐματαιώθη, κατά τήν Κυριακήν δέ τῆς Ὀρθοδοξίας 1997, ἔλαβεν χώραν καί ἡ ἱστορική καί ἐπίκαιρος ὁμιλία εἰς τήν Θεσσαλονίκην ὑπό τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, ταῦτα ἐσήμαναν τήν νέαν τελικήν φάσιν τῆς προδοσίας. Αὕτη θά συντελεῖτο: α) Μέ τήν ἀθώωσιν τῶν πέντε καί τήν κατάργησιν τοῦ ὑπ' ἀριθμ. 3007/1997 Συνοδικοῦ Κατηγορητηρίου κατ' αὐτῶν. β) Μέ τήν διά παντός μέσου ἠθικήν δολοφονίαν τῶν Ἱερ/χου Ἀμφιλοχίου, Ἐλευθερίου Γκουτζίδη καί Μεσογαίας Κηρύκου, ὅστις, ἤδη ἀπό τό 2002—2005, ἀναλαμβάνει τάς Κανονικάς του εὐθύνας ὡς Μητροπολίτης, γεγονός τό ὁποῖον δέν συνεχώρησαν οἱ προδόται καί γ) Μελετᾶται καί μεθοδεύεται ἡ πτῶσις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, ἐνῶ ἕν ἔτος πρίν ἀπό τήν παραίτησιν — πτῶσιν του τόν ὑποχρεώνουν ὅπως θέσει ὑπό ἀφορισμόν («Συνοδικόν» τήν φοράν αὐτήν) τόν θεολόγον κ. Ἐλευθέριον Γκουτζίδη! Τόν Φεβρουάριον τοῦ 2003 παραιτεῖται ὁ Ἀρχ/πος Ἀνδρέας ὑπέρ τοῦ χειροθετημένου (κατά τό 54/76 Βούλευμα), Πειραιῶς Νικολάου, ὅστις κυριολεκτικά θά χρησιμοποιηθῆ ὡς ἐργαλεῖον τῶν ἰδίων ἐγκαθέτων καί θά καταλήξη νά ἡγηθῆ (τήν 28.11.2007) τῆς πράξεως ἀποκηρύξεως τῆς δῆθεν «χειροθεσίας», μέ ἀποτέλεσμα νά τήν ὑποστασιάση δι' ἑαυτόν καί τήν ὁμάδα του καίτοι ἐξ ἀντικειμένου ἀνυπόστατον διά τήν Ἐκκλησίαν. Τό 2007, ἡ ὑπό τόν πρώην Πειραιῶς Νικόλαον ὁμάς, ἐκδίδει τήν «Συνοδικήν Ἐγκύκλιον» 3280/28.11.2007, διά τῆς ὁποίας ἐνεργοῦν τό ἀμέσως μετά τό 1971 σχέδιον περί μεταποιήσεως τῆς Συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς «χειροθεσίαν»! Διά τῆς καταδίκης καί ἀπορρίψεως αὐτῆς, τῆς ἀνυπάρκτου διά τήν Ἐκκλησίαν ἱεροσυλίας, ἡ «σύνοδος» τοῦ Νικολάου «ἀναγνωρίζει» «καί ὁμολογεῖ τά ἐπί τοῦ ἐν λόγω θέματα τῆς «χειροθεσίας» διαπραχθέντα λόγω ἀγνοίας καί ἀπροσεξίας καί ἐσφαλμένης ἐκτιμήσεως ἀνθρώπινα λάθη·(*) τῶν ἐκπροσώπων καί λειτουργῶν Της… καί ἀπορρίπτει ὡς ἤδη ἀνεφέρθη τήν γενομένην χειροθεσίαν τόσον ἐν Η.Π.Α. ὅσον καί ἐν Ἑλλάδι ὡς πρᾶξιν ἀπάδουσα εἰς τήν Κανονικήν Τάξιν καί τήν Ὀρθόδοξον παράδοσιν τήν ἀφορῶσαν τό κύρος καί τήν πληρότητα ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν». Εἰς ἄλλην δέ σελίδα γράφουν «…ἡ ἐν Ἑλλάδι ἀποδοχή τῆς ὡς ἄνω Ἀποφάσεως τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς καί ἡ κατ' ἐφαρμογήν αὐτῆς ἐπακολουθήσασα χειροθεσία τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὑπῆρξαν καί κρίνονται ἐσφαλμέναι, καί ὡς τοιαῦται ἀποκηρύσσονται καί ἀπορρίπτονται»(5). Οὔτε ἡ ἀπόφασις ἐγένετο δεκτή οὔτε πολύ περισσότερον ἐφηρμόσθη ὁ περί χειροθεσίας αὐτῆς ὅρος ἀλλά καί ἀπεκηρύχθησαν τά πάντα ὅταν διεπιστώθη ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος δέν ὠρθοτόμησεν κατά τό 1971 οὔτε ποτέ ἄλλοτε τόν λόγον τῆς Ἀληθείας δηλαδή τήν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καί εἰς ἄλλο σημεῖον διά καθαρῶς ἀπατηλούς λόγους λέγουν: «χειροθεσία ἐπί Ὀρθοδόξων Κληρικῶν δέν νοεῖται παντελῶς, οὔτε ἐπιτρέπεται ὑπό οἱανδήποτε ἑρμηνείαν. Ἐν τῆ πράξει τῆς Ἐκκλησίας χειροθεσία ἐχρησιμοποιήθη ἐπί σχισματικῶν πρός κύρωσιν τοῦ ἀκύρως τελεσθέντος μυστηρίου τῆς χειροτονίας των. Ἀκόμη καί ὑπό τήν ἔννοιαν τῆς εὐλογίας ἤ τῆς ἁπλῆς εὐχῆς, ἡ χειροθεσία ἐσήμαινεν ἀναζωογόνησιν καί ἐπικύρωσιν τῶν ἀκύρως ὑπό αἱρετικῶν ἤ σχισματικῶν τελεσθέντων». Ἀνόητοι καί γελοῖαι «ἀσφαλιστικαί» δικλεῖδες μόνον διά τούς ἀνοήτους!.. Ἀπό τό ἀνωτέρω σύντομον ἱστορικόν συνάγονται τά ἑξῆς: 1) Ἀπό τό 1971, ὅτε ἐπήγαμεν εἰς Ἀμερικήν πρός τούς Ρώσους Ἐπισκόπους τῆς Διασπορᾶς, μέχρι καί τό 1991 καί τό 1993 καί μέχρι τό 1997, ἡ Ἱερά Σύνοδος ὑπό τόν Ἀρχ/πον Ἀνδρέαν, καί μέχρι σήμερον τόν Μητροπολίτην Κήρυκον καί τήν ἀναδειχθεῖσαν Πανορθόδοξον Συνοδον, ἀδιακόπως καί μέ πλήρη συνέπειαν, ὁμολογεῖ καί κηρύσσει, στεντορεία τῆ φωνῆ, ὅτι οἱ Ἀρχιερεῖς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τόν Ὀκτώβριον τοῦ 1971 δέν ἐδέχθησαν οὐδεμίαν χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν, ἀλλά μίαν ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν καί ταύτην ὑπό αὐστηρῶς συγκεκριμένους καί ρητούς ὅρους. Αὐτή εἶναι ἡ Ἀλήθεια καί αὐτό ἦτο καί εἶναι τό ὀρθόδοξον φρόνημα καί ΟΜΟΛΟΓΙΑ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τό 1971 ἕως τῆς σήμερον καί εἰς τούς αἰῶνας. Ἀσφαλῶς ἡ Ἱερά Σύνοδος, καί ὅλοι ἔχομεν γνῶσιν ὅτι εἰς Ἀμερικήν οἱ ἐπιτήδειοι φλωρινικοί εἶχον στήσει παγίδα διά νά μολύνουν τήν πίστιν μας! Δηλαδή, ὅπως λέγει ὁ θεῖος Ὑμνωδός, «Ἐν ὁδῶ ταύτη ἔκρυψαν παγίδα μοι» (Ψαλ.). Ἀλλ' ἡ Ἐκκλησία μέ τόν πιστόν λαόν εὔχονται συνεχῶς: «Φύλαξόν με ἀπό παγίδος ἧς συνεστήσαντό μοι καί ἀπό σκανδάλων τῶν ἐργαζομένων τήν ἀνομίαν», ὁ δέ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας τό 1994 κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας ἐτόνιζεν ὅτι «μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ αὐτό τό σχέδιον ἀπέτυχε»! «Ἡ παγίς συνετρίβη καί ἡμεῖς ἐρρύσθημεν». Τήν παγίδα δέ τήν συνέτριψεν ὁ Κύριος διά τῶν ἰδίων, οἱ ὁποῖοι μετέβησαν εἰς τήν Ἀμερικήν, διότι ὁ,τιδήποτε καί ἄν ἔλαβε χώραν εἰς Ἀμερικήν διά νά τούς παγιδεύσουν, ἐπιστρέψαντες ἐδήλωσαν ὅτι ἐδέχθησαν συγχωρητικήν εὐχήν καί κλῆρος καί λαός αὐτό ἐδέχθημεν. Ἐπαναλαμβάνομεν, οὗτοι ἐπιστρέψαντες ἐδήλωσαν ὅτι: «οὐδεμίαν χειροθεσίαν ἐδέχθημεν ἀλλά μόνον μιάν ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν ἀναγνωρισθείσης τῆς ἤδη ὑπαρχούσης ἀπολύτως Ὀρθοδόξου ἀλλά καί Κανονικῆς χειροτονίας. Καί τήν εὐχήν ταύτην ἐδέχθημεν διά τόν ἀποκλειστικόν λόγον νά διευκολυνθῆ ἡ ἕνωσις μετά τῶν Φλωρινικῶν, καθ' ὅτι ἐκεῖνοι ἐπ' οὐδενί ἐδέχοντο ἀλλά καί ἐβλασφήμουν τάς ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου χειροτονίας τοῦ 1948». 2) Ἐάν ὅμως, ὅπως ἐκ τῶν ὑστέρων προέκυψεν, εἰς τήν Ἀμερικήν τήν 17ην καί 18ην Σεπτεμβρίου, ἔγινε χειροθεσία ὡς ἐπί σχισματικῶν εἰς τούς δύο ἐπισκόπους καί τοῦτο πρός ἐπικύρωσιν ἤ πρός «ζωογόνησιν» τῆς ἀκύρου χειροτονίας, ὅπως κηρύσσουν οἱ Νικολα?ται μέ τήν 3280/2007 ἐγκύκλιόν των, ἀλλά καί «κατ' ἐφαρμογήν αὐτῆς» ἐπηκολούθησεν δῆθεν «χειροθεσία ἐπί τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου», τοῦτο δέν ἀποτελεῖ μόνον διαβολικόν ψεῦδος ἀλλά καί διά τούς ἀποδεχομένους τοῦτο, ἀποτελεῖ καί τήν ἐσχάτην βλασφημίαν κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί ἔκπτωσιν καί ἀποβολήν ἐκ τοῦ ζωηφόρου σώματος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀδιακρίτως ὅλων τῶν βλασφήμων, ὡς ἄκρως ἀρνητῶν τῆς Ὁμολογίας Ἐκκλησιολογίας, τήν ὁποίαν ὁμολογεῖ καί κηρύσσει ἡ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΣ καί ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ἀπό τήν 10ην Μαρτίου 1924!.. Εἰς αὐτήν ἀκριβῶς τήν κατάστασιν περιῆλθον καί ἐπισήμως οἱ σχιματοαιρετικοί Νικολα?ται, ἰδιαιτέρως καί μέ τήν ὑπ' ἀριθμ. 3280/2007 ἐγκύκλιόν των! Δηλαδή κατέστησαν ἀπολύτως σχισματοαιρετικοί, πολύ χειρότεροι τῶν Φλωρινικῶν! Ὡς τοιοῦτοι δέ θά ἔπρεπεν νά εἶχον προσχωρήσει ἀμέσως καί ἐπισήμως, ὡς ὁ Κορινθίας Κάλλιστος, εἰς αὐτούς καί νά μήν ἐξαπατοῦν τούς ἁπλοϊκούς Χριστιανούς μέ τήν ἀπάτην, τήν ὁποίαν ἐπενόησεν ὁ Αἰδ/τος κ. Εὐστάθιος Τουρλῆς, καί τήν ἐχρησιμοποίησαν οἱ ἐγκάθετοι καί ἀπεδέχθησαν οἱ Νικολα?ται κηρύσσοντες ὅλως ΨΕΥΔΩΣ ὅτι «…Ἐμεῖς ἐμμένομεν εἰς τάς Ὁμολογίας τοῦ 1981 καί 1983»! Δόξα τῶ Κυρίω, διότι τό 1971, κατά τήν Θείαν Του οἰκονομίαν, οἱ δύο Ἐπίσκοποι, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ των εἰς τήν Ἑλλάδα, οἱ ἴδιοι συνέτριψαν τήν παγίδα, ἀποκλείσαντες κάθε λόγον περί χειροθεσίας, διότι αὐθωρεί καί παρά χρῆμα θά καθηροῦντο καί θά ἀφωρίζοντο. Τοῦτο δέν ἐποίησαν ἐξ ὀρθοδόξου συνειδότος, ἀλλά μᾶλλον ἐκ φόβου, καί κατ' οἰκονομίαν Θεοῦ, διότι ἄν ἐπεχείρουν τήν ἐπέκτασιν καί ὁλοκλήρωσιν τῆς προδοσίας των, τότε, ὅπως μόλις ἐσημειώθη δέν θά ἐγίνοντο δεκτοί ἀπό ὅλους ἡμᾶς κλῆρον καί λαόν, ἀλλά καί θά εἶχον καθαιρεθεῖ καί θά εἶχον ἀναθεματισθεῖ, ὅπως ἀκριβῶς προβλέπεται ὑπό τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαιτέρως διά τοιούτους καί τοσοῦτον βλασφήμους καί προδότας. 3) Ἐάν ὅμως, ἔστω καθ' ὑπόθεσιν, τό 1971 ἔγινε χειροθεσία καί εἰς τήν Ἑλλάδα, ὅπως οἱ ἴδιοι εἰς τήν συνέχειαν λέγουν: «λόγω ἀγνοίας καί ἀπροσεξίας καί ἐσφαλμένης ἐκτιμήσεως ἀνθρώπινα λάθη (σ.σ. ἰδού τό λάθος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου) τῶν ἐκπροσώπων καί λειτουργῶν της» καί ὅτι «δεχθεῖσα καί ἀποδεχθεῖσα εἰσηγήσεις καί πιέσεις τρίτων προσώπων καί δή προερχομένων ἐκ τῆς Ἀκακιακῆς Παρατάξεως, ὡς ἄλλωστε διαφαίνεται καί ἐξ αὐτοῦ τοῦ κειμένου τῆς Ἀποφάσεως» τοῦτο δέν θεραπεύεται, δηλαδή δέν ἐξαλείφεται ἡ βλασφημία μέ ἀποκηρύξεις καί καταδίκας ἀλλά ἀπαιτεῖ τήν ἐναπόθεσιν τῶν ὡμοφορίων καί Ἐπιτραχηλίων των, περιερχομένων αὐτῶν διά βίου εἰς τήν τάξιν τῶν μετανοούντων! Δυστυχῶς ὄχι μόνον δέν ὑπῆρξεν τοιαύτη διάθεσις εἰς τούς σημερινούς Νικολα?τας, ὅπως καί εἰς ἅπαντας τούς πρό αὐτῶν Ἐκκλησιομάχους, ἀλλά καί ὅλως τοὐναντίον, ἀδιάκοπον ὑπῆρξεν τό καθαρῶς Ἐκκλησιομάχον φρόνημα — σκοπός, ὅπως ΜΕΤΑΛΛΑΓΗ ἡ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗ ΕΥΧΗ, (τήν ὁποίαν τό 1971 ἐδήλωσαν καί ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐν Ἑλλάδι), εἰς ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ καί ἔτσι ΒΕΒΗΛΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΨΟΥΝ τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ, τήν ὁποίαν ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διακατέχει διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948, 1995 καί 2008. Διά τοῦτο καί πάλιν λέγομεν ὅτι ἡ ὑπό τῶν Νικολαϊτῶν ἀποκήρυξις — καταδίκη (3280/2007), τῆς ἀνυποστάτου «χειροθεσίας» σημαίνει τήν δι' αὐτούς ὑποστασιοποίησιν καί ἐνεργοποίησιν της ὡς ἐπί σχισματικῶν! Αὐτό ἐποίησαν οἱ ἐσκοτισμένοι καί ὑποχείριοι τῶν Μαξίμων, Κατσουρέων, Φλωρινικῶν καί ὅλων τῶν Οἰκουμενιστῶν. Τοῦτο εἶναι, ὡς ἐλέχθη, ἡ μεγίστη βλασφημία καί σατανική σκοπιμότης κατά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο κατ' Ἐκκλησιαστικήν ἀπαίτησιν καί ἀδήριτον ἀνάγκην ὑφ' ἑνός ἀλλά Κανονικοῦ καί Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου, τοῦ τότε Βρεσθένης Ματθαίου. Μέ αὐτά καί ἔτι πλείονα τά ὁποῖα λέγουν, βεβαιώνουν ὅτι καί οἱ ἴδιοι ἀπό τό 1948 μέχρι τό 1971 καί ἕως τήν 28.11.2007, ἦσαν πράγματι σχισματικοί καί αἱρετικοί, ὅπως ἀκριβῶς ἐδέχθη καί διεκήρυξεν ρητῶς τόσον ὁ πρ. Πειραιῶς Νικόλαος μέ τό 54/76 Ἀπαλλακτικόν του Βούλευμα, ὅσον καί ὁ πρ. Ἀργολίδος Παχώμιος μέ τάς ἀπό 1974, 2003 καί 2004 βλασφήμους ἐπιστολάς του! Ἀμετανόητοι δέ συνεχίζουν εἰς τήν ἰδίαν ἐγκύκλιόν των (3280/2007), νά ὑποκρίνωνται ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων καί ἀναισχύντως, ὡς νά εἶναι παντελῶς ΑΠΙΣΤΟΙ, λέγουν ὅτι «ἐπικαλοῦνται τό ἔλεος τοῦ Φιλανθρώπου Θεοῦ κατά τόν Σοφόν Σειράχ· «ἐμπεσούμεθα εἰς χεῖρας Κυρίου καί οὐκ εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ὡς γάρ ἡ Μεγαλοσύνη Αὐτοῦ, οὕτω καί τό ἔλεος Αὐτοῦ». Τοῦτο ἔκαμεν καί ὁ Ἰούδας, ἀντί νά μετανοήση καί ζητήση ὡς ὁ ληστής ἐν τῶ Σταυρῶ συγχώρησιν, ἐφ' ὅσον ὁ Χριστός ἔζη ἀκόμη, ἐκρεμάσθη διά νά…συγχωρηθῆ καί σωθῆ!!! Μέ τήν ἐγκύκλιόν των (3280/28.11.2007) οἱ Νικολα?ται ἤδη «ἐκρεμάσθησαν, ἀπέθανον ἐκκλησιαστικῶς καί ἐτάφησαν. 4) Καί διά νά μήν θεωρηθῆ ὅτι ὑπερβάλλομεν, ἰδού τί λέγουν οἱ Νικολα?ται εἰς τήν συνέχειαν τῆς ἐγκυκλίου των: «Καί ἀπορρίπτει (σ.σ. ἡ σύνοδος τοῦ Νικολάου), ὡς ἤδη ἀνεφέρθη τήν γενομένην χειροθεσίαν τόσον εἰς Η.Π.Α. ὅσον καί ἐν Ἑλλάδι ὡς πρᾶξιν ἁπάδουσαν εἰς τήν κανονικήν τάξιν καί τήν Ὀρθόδοξον Παράδοσιν τήν ἀφορῶσαν τό κῦρος καί τήν πληρότητα Ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν, γενομένην ὑπό κανονικοῦ καί κατά πάντα ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου, ἔστω καί μόνου, τῆς ἐνεργείας ταύτης, μάλιστα ὑπαγορευμένης ἀπό πραγματικῆς ἀδηρίτου ἐκκλησιαστικῆς ἀνάγκης μεταδόσεως τῆς Ἀρχιερωσύνης «καί συνεχίσεως τοῦ ἔργου τῆς χειμαζομένης ὑπό τῶν αἱρέσεων καί τῶν σχισμάτων καί δή τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας», (Ἐγκύκλιος σελ. 13). Ἀπεγνωσμένα ἀλλά καί μέ περισσήν ὑποκρισίαν ὁμολογοῦν τό κύρος τῶν ὑφ' ἑνός χειροτονιῶν, διά νά ἐξαπατήσουν καί περάσουν, τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν των! Ἀπορρίπτουν τήν ἀνυπόστατον χειροθεσίαν ἀποκλειστικῶς διά νά τήν «ὑποστασιάσουν»! Βεβαίως αὐτό ἐπεδίωκον 30 ἔτη καί αὐτό ἐπεχείρησαν μέ τήν ἀποκήρυξιν τῆς ἀνυποστάτου «χειροθεσίας»! Τοῦτο τό παλαιόν σχέδιον, τό ὁποῖον δέν ἀπετόλμησεν οὐδείς, οὐδέ καί οἱ πέντε σχισματοαιρετικοί, τό ἀπετόλμησαν οἱ «ζηλωταί» Νικόλαος, Παχώμιος καί οἱ λοιποί, οἱ ὁποῖοι συνεκρότησαν τό παράνομον συνέδριον τῆς 28.11.2007! Τά ὄργανα τῶν ξένων κέντρων, (Φλωρινικῶν καί λοιπῶν Οἰκουμενιστικῶν τοιούτων), τά ὁποῖα συνέταξαν αὐτήν τήν σατανικήν πλήν γελοίαν Ἐγκύκλιον, (διότι ὁ Σατανάς εἶναι πράγματι καί ἀνόητος καί γελοῖος) βλέποντες τήν ὁμάδα τῶν ἀσεβῶν Νικολάου καί Παχωμίου, ἡ ὁποία ὑπέγραψεν αὐτό τό διαβολικόν των ἔκτρωμα καγχάζουν καί εὐχαριστοῦνται!.. Εἶναι δυνατόν νά μήν ἀντιλαμβάνωνται ὅτι μέ τήν ἀπόρριψιν αὐτήν καί τήν καταδίκην τῆς ἀνυποστάτου χειροθεσίας, ψεύδονται ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων καί πρό πάντων βλασφημοῦν τήν ἀλήθειαν, τό πνεῦμα τό Ἅγιον καί τήν Ἐκκλησίαν; Ἀσφαλῶς ὄχι! Τό ἔπραξαν ὅμως διότι πρό πολλοῦ (ἀπό τήν 10ετίαν τοῦ 1971), (διά ποίας 'ᾶραγε ἁμαρτίας ὁ Κύριος γνωρίζει), ἦσαν ΑΝΑΞΙΟΙ Ἐπίσκοποι καί Ἱερεῖς καί τούς ἐχρησιμοποίησεν ὁ πονηρός(!), ἀφοῦ καθ' ὅλας αὐτάς τάς δεκαετίας «προητοίμαζον καί ἤνοιγον τήν ὁδόν εἰς τόν Πατέρα των τόν Διάβολον», ὅπως προκύπτει ΚΑΘΑΡΑ ἀπό τήν 3280/2007 ἐγκύκλιόν των. Οἱαδήποτε παράβασις — ἁμαρτία γίνεται ὑπό πίεσιν τρίτων, ἤ λόγω ἀνάγκης, ἤ ἄλλης τινος «ἀπροσεξίας», τοῦτο δέν λογίζεται ὡς ἁμαρτία, ἤ ὡς παράβασις νόμου, ἀντιμετωπίζεται δέ μέ διάκρισιν καί ἐπιείκειαν. Γυνή ὅταν βάρβαρα βιασθῆ, τότε δέν μετρᾶται ὡς ἁμαρτία. Ὁ Δαβίδ ἔφαγεν τούς ἄρτους τῆς προθέσεως, ὅπερ ἦτο ἀπηγορευμένον καί δέν τοῦ ἐλογίσθη ὡς ἁμαρτία διότι τοῦτο ἐποίησεν λόγω πείνης. Ὁ Χριστός ἐποίησεν πηλόν ἐν ἡμέρα Σαββάτου, ἤ ἐθεράπευσεν τόν παράλυτον, εἰς δέ τούς ὑποκριτάς κατηγόρους του ἀπήντησεν. «Τό Σάββατον ἔγινε διά τόν ἄνθρωπον καί ὄχι ὁ ἄνθρωπος διά τό Σάββατον». Οὕτω καί οἱ νόμοι καί οἱ Κανόνες, οἱ ὁποῖοι καίτοι ἀπαιτοῦν παραπλήσιον σεβασμόν καί τήρησιν μετά τῶν ὅρων Πίστεως, ὅμως καί αὐτοί ἐθεσπίσθησαν διά τήν Ἐκκλησίαν καί δέν ἔγινε ἡ Ἐκκλησία διά τούς Κανόνας! Ἐν προκειμένω ὅμως οἱ Νικολα?ται δέν ἐμπίπτουν καί εἰς αὐτήν τήν περίπτωσιν; Δέν κατέλυσαν π.χ. τόν νόμον τῆς νηστείας λόγω ἀνάγκης, ἤ δέν ὑπερέβησαν ἕναν Κανόνα, ὅπως συνέβη τό 1948 μέ τήν ὑπέρβασιν τοῦ κανόνος εἰς τάς χειροτονίας ὑπό ἑνός Ἐπισκόπου λόγω ἀνάγκης καί διωγμοῦ ἀλλά ἐκ κακῆς προθέσεως καί σκοποῦ ἐπρόδωσαν ἐβλασφήμησαν καί Ἐκκλησιομάχησαν. 5) Τό 1976 ἡ Ἱερά Σύνοδος καθήρεσεν τόν Κορινθίας Κάλλιστον, διότι ὡμολόγησεν ἀντίθετα πρός τήν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν ἀλλά καί τάς χειροτονίας τῶν ἐτῶν 1948. Τό 1993 κατεδικάσθη ὁ ἱερομ. Εὐθύμιος ἀπό τήν Ἱεράν Σύνοδον, διότι καί οὗτος διεκήρυξεν ὅτι ἔγινε χειροθεσία εἰς Ἀμερικήν ὡς ἐπί σχισματικῶν καί ὅτι ἡ κατάρα αὕτη «μᾶς περιρρέει οὐχί ὡς ἄτομα, ἀλλ' ὡς Ἐκκλησία»!! Μέ τήν ἰδίαν ἀπόφασιν καταδικάζονται (καταδικάζουν ἑαυτούς) καί ὁ Πειραιῶς Νικόλαος καί ὁ Ἀργολίδος Παχώμιος, διότι ὁ μέν πρῶτος μέ τό Βούλευμα καί ὁ δεύτερος μέ τήν ἐξομολογητικήν του ἐπιστολήν, πρῶτον δηλώνουν τά ἴδια καί χειρότερα μέ τούς ἀνωτέρω καί δεύτερον ἔρχονται ἀντιμέτωποι πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον καί πρός τόν ἑαυτόν των, διότι ἡ Ἱερά Σύνοδος (1993) ἐπιμένει ὅτι: «Ἐπ' αὐτῶν τῶν θέσεων ἐμμένομεν καταδικάζοντες καί σήμερον πᾶν ὅ,τι ἀντίθετον λέγεται ἤ γράφεται περί «χειροθεσίας» ὡς καί εἰδικώτερον τά γραφέντα ὑπό τοῦ π. Εὐθυμίου εἰς τήν ἀπό 11.10.1991 «ἐγκύκλιόν» του καί τά ὁποῖα ἔρχονται εἰς ἀντίθεσιν μέ τήν ἀπ' ἀρχῆς θέσιν καί φρόνημα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου». 6) Ἡ Ἀπόφασις τῆς καταδίκης τοῦ Καλλίστου, ὑπό τῶν Νικολάου, Παχωμίου κ.λπ. ἰσχύει ἀπολύτως καί διά τούς σημερινούς Νικολα?τας, οἱ ὁποῖοι μέ τήν ὑπ' ἀριθμ. 3280/28.11.2007 ἐγκύκλιον, τήν ὁποίαν καί αὐτοί ὑπογράφουν, ὄχι μόνον κηρύττουν ἀντίθετα ἀπό ὅσα ΩΜΟΛΟΓΗΣΕΝ καί ΔΙΕΚΗΡΥΞΕΝ διαχρονικῶς ἡ Ἱερά Σύνοδος, ἀλλά προβάντες καί εἰς ἀπόρριψιν καί καταδίκην τῆς χειροθεσίας, ἀπέβησαν οἱ πλέον θρασεῖς καί ἀνόητοι προδόται ἀπαρχῆς καί μέχρι σήμερον καί εἰς τούς αἰῶνας… Ὡς ἐν ἐπιλόγω Ὁ ἐπίλογος εἰς τό θέμα αὐτό, δηλαδή τοῦ ἀπ' ἀρχῆς (1971 καί ἑξῆς) ἑνός εἰς τήν οὐσίαν καί ἑνιαίου Ἐκκλησιομαχικοῦ κινήματος τῶν πρ. Πειραιῶς Νικολάου καί πρ. Ἀργολίδος Παχωμίου μετά τῶν λοιπῶν τῆς σχισματοαιρετικῆς καί Ἐκκλησιομάχου ὁμάδος των, εἶναι αὐτό τοῦτο τό κείμενον τῆς «συνοδικῆς των Ἐγκυκλίου» (3280/2007), ἡ ὁποία οὕτως εἰπεῖν ἔλαβεν θέσιν ταφόπλακος δι' ὅλους τούς ἀπ' ἀρχῆς Ἐκκλησιομάχους καί οὐσία Χριστομάχους! Εἰδικώτερον ὅμως αὐτό τό γεγονός τῆς Ἐγκυκλίου τῶν Νικολαϊτῶν τά λέγει ὅλα καί ἀφελῶς ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ τό ἀπ' ἀρχῆς ποιόν τῶν Νικολάου καί Παχωμίου ἀλλά καί ὅλων τῶν λοιπῶν νεαρῶν, τούς ὁποίους 'ᾶρον, 'ᾶρον ἐπισκοποποίησαν, καίτοι ἀπό πνευματικῆς, θεολογικῆς καί γενικῶς ἀπό ἠθικῆς ἀπόψεως (ἤθους καί συμπεριφορᾶς) ἔν τισι δέ καί εἰδικῶς καί ὑπό τήν στενήν ἔννοιαν, στεροῦνται ἤθους καί καλῆς ἔξωθι μαρτυρίας!.. Ὄχι δέ μόνον αὐτοί ἀλλά καί ὅσοι τούς ἀκολουθοῦν ἐν ἀγνοία των καί πρό πάντων διότι εἶναι ἐξηπατημένοι καί πλανῶνται δέν νομίζομεν ὅτι ἔχουν ἐλαφρυντικά ἀλλ' ἀντιθέτως εὐθύνονται διότι ὡς ὀπαδοί των τούς στηρίζουν καί τούς ἐνθαρρύνουν, διό τολμῶ νά εἴπω ὅτι ἡ εὐθύνη των εἶναι ἡ ἴδια ἔναντι τοῦ Χριστοῦ! Φοβερόν! Πολύ σκότος ἐπέπεσεν καί κατά τόν Προφήτην Ἡσα?αν «ἐκάμμυσαν οἱ ὀφθαλμοί των». (Ματ. 13, 15. Πράξ. 28, 27 καί Ἡσ. 6, 9-10). Αὐτοί οἱ δύο κατ' ἐξοχήν, ἀπό τό 1974-1976, ὁ μέν κ. Παχώμιος μέ τήν Ἐξομολογητικήν του ἐπιστολήν, προσωποποίησιν τοῦ ΨΕΥΔΟΥΣ τῆς βλασφημίας καί τῆς Ἐκκλησιομαχίας, ὁ δέ κ. Νικόλαος μέ τό 54/76 Ἀπαλλακτικόν του Βούλευμα, φοβερώτερον κατά πάντα, δέν εἶναι ἁπλῶς ἀρνηταί τῆς Ὁμολογίας Ἐκκλησιολογίας, ὅπως οἱ Φλωρινικοί ἀπό τό 1937, ἀλλά καί οἱ πιό ὑποκριταί δόλιοι ψεῦται καί ἄσπονδοι ἐχθροί καί πολέμιοι τῆς Ὀρθοδοξίας! Πῶς λοιπόν τόσοι χριστιανοί τυφλά τούς ἀκολουθοῦν; Δέν βλέπουν τίποτε τό βλάσφημον καί προδοτικόν; Μά πλέον καί λίθοι καί τά ντουβάρια βοοῦν καί φρικιάζουν! Αὐτό τό προεφήτευσεν ὁ Μέγας Ἡσα?ας (Ε΄ Εὐαγγελιστής πρό Χριστοῦ) εἰπών: «…ἀκοῆ ἀκούσετε, καί οὐ μή συνῆτε, καί βλέποντες βλέψετε, καί οὐ μή ἴδητε· ἐπαχύνθη γάρ ἡ καρδιά τοῦ λαοῦ τούτου, καί τοῖς ὠσίν αὐτῶν βαρέως ἤκουον, καί τούς ὀφθαλμούς αὐτῶν ἐκάμμυσαν μήποτε ἴδωσι τοῖ ὀφθαλμοῖς, καί τοῖς ὠσίν ἀκούσωσι, καί τῆ καρδία συνῶσι καί ἐπιστρέψωσι, καί ἰάσομαι αὐτούς» (ΗΣ. Κεφ. ΣΤ΄ στιχ. 9-10). Αὐτοί, ἤδη ἀπό τό 1971, ἦσαν κατά πρόθεσιν ἀρνηταί τῆς Πίστεως, μέσω τοῦ καταχθονίου μυστικοῦ, σχεδίου των περί δῆθεν χειροθεσίας τό 1971, πρᾶγμα τό ὁποῖον κατ' αὐτούς σημαίνει ὅτι ἀπό τό 1948 μέχρι τό 1971, ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἦτο μία σχισματική παλαιοημερολογιτική παράταξις, ἡ ὁποία «ἐκκλησιοποιήθη» μέ τήν μόλις τό 2007 ὑπό τῆς «συνόδου» των ὑποστασιοποίησιν τῆς ἀνυποστάτου χειροθεσίας, διά τῆς τολμηθείσης μεταλλάξεως τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς «χειροθεσίαν»! Αὐτά ἐφρόνει καί φρονεῖ καί διακηρύσσει ἀπό τό 1976 ὁ πρ. Ἀργολίδος Παχώμιος καθώς καί ὁ πρ. Πειραιῶς Νικόλαος ἀπό τό 1974-1976, ὅστις ρητῶς διά τοῦ 54/76 Ἀπαλλακτικοῦ του Βουλεύματος ὁμολογεῖ καί διακηρύσσει ὅτι τό 1937 ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ἀπεσχίσθη ἀπό τόν Φλωρίνης καί ἴδρυσε μίαν νέαν σχηματικήν παράταξιν — ἐκκλησίαν(!), καί ὅτι ὁ ἴδιος ἐνομιμοποιήθη καί κατέστη ἔγκυρος κληρικός — Ἐπίσκοπος μετά τήν κατά τό 1971 «χειροθεσίαν»! Ναί, ἀγαπητέ ἀναγνῶστα αὐτοί οἱ ἄνθρωποι προσποιοῦνται τούς ὀρθοδόξους καί λέγουν ὅτι κρατοῦν τήν ὁμολογίαν καί ὅτι ἔχουν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν ἀπό τόν Βρεσθένης Ματθαῖον!!! Τό 1995 αὐτοί οἱ δύο παρέμειναν πλησίον τοῦ Ὁμολογητοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου διά νά τόν ἐλέγχουν καί κυρίως νά τόν «ρίξουν» ἀπό τόν Ἀρχιεπισκοπικόν θρόνον καί καταλάβη αὐτόν ὁ… κ. Νικόλαος(!), ὡς χειροθετημένος ἐπισήμως καί ἀναγνωρισμένος κατά τό 54/76 Ἀπαλλακτικόν του Βούλευμα! Αὐτοί πάλιν, ὀλίγον μετά τό 1995, ἔφραξαν τό στόμα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὅσον ἀφοροῦσε τήν Ὁμολογίαν καί τήν διακήρυξιν τῆς Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας! Αὐτοί ἀθώωσαν τούς πέντε σχισματοαιρετικούς, ἀποκλείσαντες τήν πραγματοποίησιν τῆς ὑπ' ἀριθμ. 3005/18.6.1997 ὁμοφώνου ἀποφάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας περί ἀντιμετωπίσεως τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν πέντε, κατά τήν Κανονικήν Τάξιν καί τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν ὡς καί τάς βλασφημίας των κατά τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. Αὐτοί ἐδίωξαν καί ἔθεσαν ὑπό «ἀργίας» καί «ἀφορισμούς» ὅσους ἐζήτουν αὐτήν τήν Ὁμολογίαν καί τήν ἀντιμετώπισιν τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν πέντε πρ. πέντε Μητροπολιτῶν! Ἔτσι ἀπεδείχθησαν γνήσια καί συνειδητά μέλη τοῦ κινήματος τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, ἐνῶ ἐν τῆ καταφανεῖ μωρία των, μέ τήν στάσιν των αὐτήν, ὅπως προελέχθη, ἐνεργοποίησαν καί τήν ἀπό Ἰουνίου 1995 ἄκυρον πρᾶξιν περί καθαιρέσεώς των ὑπό τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν! Αὐτοί τελικῶς τόν Φεβρουάριον 2003 ἠνάγκασαν τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν εἰς Ἀντικανονικήν καί Ἀντιεκκλησιαστικήν παραίτησιν, διά νά καταλάβη τόν θρόνον ὁ μωροφιλόδοξος, αἱρετικός, βλάσφημος καί Ἐκκλησιομάχος Νικόλαος Μεσσιακάρης, ὁ ὁποῖος μέ τήν συνεργείαν τῶν ἐγκαθέτων τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί Φλωρινισμοῦ, δηλαδή τούς Δ. Κάτσουραν καί Μάξιμον Τσακίρογλου μετά τῶν αὐταδέλφων τοῦ δευτέρου κ.ἄ. παραγόντων, συγκεκριμενοποίησαν καί «τό λάθος» τοῦ 1971 καί ἀφοῦ ἀπεμάκρυναν τά ἐμπόδια καί ἤνοιξαν τήν ὁδόν τῆς ἐσχάτης προδοσίας, μόλις μετά 37 ἔτη, ἤτοι τήν 28ην Νοεμβρίου 2007 «ἐδιώρθωσαν», τό λάθος τοῦ 1971! Δηλαδή, ΜΕΤΗΛΛΑΞΑΝ καί «μετεμόρφωσαν» οἱ ΑΣΕΒΕΙΣ καί ΜΕΓΙΣΤΑΝΕΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ, τήν Συγχωρητικήν εὐχήν, τήν ὁποίαν τήν 15/28ην Ὀκτωβρίου 1971 ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος, εἰς «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ» των ὡς ἐπί σχισματικῶν(!) καί τήν «ἀπεκήρυξαν»(!), οἱ μωροί καί τυφλοί!.. Δι' αὐτόν καί μόνον τόν λόγον πέραν ὅλων τῶν ἀντικανονικοτήτων, ἱεροσυλιῶν καί ληστρικῶν ἐνεργειῶν των, οἱ ἐν λόγω πρωτεργάται: Νικόλαος καί Παχώμιος ἀλλά καί οἱ τυφλῶς συμπορευόμενοι καί ἑπόμενοι ὡς συνεργάται των, ἤτοι, οἱ κ.κ. Γαλακτίων, Ταράσιος, Ἀνδρέας, Χρυσόστομος καί οἱ νεοφανεῖς «βλαστοί» των κ.κ. Παντελεήμων, Ἰγνάτιος, Λάζαρος καί Σεβαστιανός, συνθέτουν τήν πλέον βλάσφημον, ἐκκλησιομάχον καί ἀήθη ὁμάδα, ὁμοίαν τῆς ὁποίας δέν ἔχει νά ἐπιδείξη ἄλλην ἡ Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, τουλάχιστον ἀπό τό 1924 μέχρι καί σήμερον. Ποιοῦμεν Ἔκκλησιν Πρός τήν Ἁγίαν καί Ἱεράν Πανορθόδοξον Σύνοδον ὅπως, κατά Ἐκκλησιαστικήν, Κανονικήν καί Ὀρθόδοξον Ἐπιταγήν, ἐπιληφθῆ τόσον τοῦ αἱρετικοῦ — βλασφήμου καί Ἐκκλησιομάχου κινήματος τῶν Νικολαϊτῶν, ὅπως καί τοῦ προηγουμένου τοῦ 1991-1995 ὑπό τῶν πέντε, τά ὁποῖα οὐσία καί πράξει ἀποτελοῦν ΕΝ ΚΙΝΗΜΑ, τό ὁποῖον Σατανικώτατα κατειργάσθη διαχρονικῶς τήν ἰδίαν φρικτήν Προδοσίαν. Καλοῦμεν πάντας τούς ἐν πλάνη πρώην ἐν Χριστῶ Πατέρας καί Ἀδελφούς, ὅσων δέν διεβρώθη ἡ ὀρθόδοξος συνείδησις ὑπό τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μποροῦν δέ νά σκέπτωνται καί νά ἐνεργοῦν ὡς ἐλεύθεροι ἄνθρωποι, νά προσευχηθοῦν, νά προβληματισθοῦν νά ἐπικαλεσθοῦν τόν φωτισμόν τοῦ Κυρίου καί ἀποφασίσουν νά ἀπομακρυνθοῦν τῆς προδοσίας καί ἐπανέλθουν ἐκεῖ, ἀπ' ὅπου οἱ Προδόται ψευδοπίσκοποι, τούς ἐξέβαλον καί δέν τούς ἀφήνουν νά ἐπιστρέψουν. Σάν τούς σημερινούς «Ἐπισκόπους» ἦσαν καί ἐκεῖνοι οἱ Ἐπίσκοποι, διά τούς ὁποίους ὁ Ἱερός Χρυσόστομος εἶπεν ὅτι «τίποτε δέν ἐφοβήθη τόσον, ὅσον ὡρισμένους ἀναξίους ἐπισκόπους». Ἱερομόναχος Ἀμφιλόχιος Ταμπουρᾶς *** (1) Περισσότερα ἰδέ εἰς τό βιβλίον «ΑΜΕΣΟΣ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑ·Ι·ΤΩΝ» τοῦ θεολόγου Ἐλ. Γκουτζίδη, Ἀθῆναι Μάρτιος 2008, καί εἰς τήν «Ο.Π.» Α. Τ. 180 Μάρτιος — Ἀπρίλιος 2008 σελ. 101-122. (2) Κάτι παρόμοιον ἤ μᾶλλον κατά πολύ χειρότερον, συμβαίνει καί μέ τήν «Σύνοδον» τοῦ κ. Νικολάου Μεσσιακάρη!.. τῆς ὁποίας τάς «ἀποφάσεις» καί ὅλα ἐν γένει σχεδιάζουν καί ἀποφασίζουν τά ξένα Κέντρα, διά τῶν, καθ' ἡμᾶς, ἐγκαθέτων των κ.κ. Μον. Μαξίμου καί Δημ. Κάτσουρα καί κατ' ἐπέκτασιν καί τῶν Φλωρινικῶν ἐγκαθέτων. (3) Διότι ἡ συγκεκριμένη ὑπέρβασις τοῦ Α΄ Ἀποστολικοῦ Κανόνος κατά τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1948 δέν μπορεῖ νά θεωρηθῆ ὡς Κατάλυσις τοῦ Κανόνος, οὔτε καί νά τεθῆ ὁ ἱερός Κανών ὑπεράνω Αὐτῆς Ταύτης τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Ὁποία τό 1948 ἐπέβαλεν τήν ὑφ' ἑνός χειροτονίαν ὡς ἀδήριτον ἀνάγκην — ἐπιταγήν τῆς ἰδίας τῆς Ἐκκλησίας. (4) Ἀκριβῶς κατά τόν αὐτόν τρόπον ὁ Νικόλαος «ἀνεγνωρίσθη» τό 1976 ὡς «κανονικῶς» Ἀρχιερεύς! Δηλαδή ἀπεδέχθη ὅτι εἶναι χειροθετημένος ὡς πρώην σχισματικός! (5) Ἰδού ποῖα τά λάθη, διά τά ὁποῖα ὡμίλησεν τό 2003 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας!

η επιχειρηθεισα καταληψισ του ι.ν. αγιου δημητριου αχαρνων

+ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙΣΑ ΚΑΤΑΛΗΨΙΣ ΤΟΥ Ι.Ν. ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2002 Ἔκδοσις «ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ ΑΧΑΡΝΩΝ» ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2007 ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ Τόν Δεκέμβριο τοῦ 2002 οἱ ἐνορῖτες τοῦ Ι.Ν. Ἁγίου Δημητρίου Ἀχαρνῶν ἔζησαν διά δεύτερη φορά (ἡ πρώτη ἦταν τό 1995 μέ τό σχίσμα τοῦ 1995) τήν διωκτική μανία τῶν συγχρόνων ὀργάνων τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οἱ ὁποῖοι κατευθυνόμενοι ἀπό τόν νεοημερολογιτικό καί εὐρύτερο παπικό καί προτεσταντικό οἰκουμενισμό, ἠθέλησαν νά ἀφανίσουν τά τελευταῖα ὀχυρά τοῦ ἀγῶνος ὑπέρ τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας, τούς Ἱερούς Ναούς τῶν Ὀρθοδόξων, διά νά τούς παραδώσουν εἰς τόν κ. Χριστόδουλον, διά νά δώση ἐκεῖνος τήν«λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ» καί νά ὁολοκληρώση τό ἔργον του, ὅπως τελευταῖα ἐζήτησε ἀπό τόν Θεό, (ὅπως ἀνεγνώσαμεν εἰς τόν Ἡμερήσιον Τύπον), μέ τήν ὐπαγωγή τῶν πάντων εἰς τήν δικαιοδοσίαν του καί δι’ αὐτοῦ εἰς τά εὑρύτερα Κέντρα τοῦ ἀντιχρ΄πιστου Οἰκουμενισμοῦ. Δέν ἐπέτυχον ὅμως, ἀλλά καί ἄν ἐπετύγχανον, ὅπως «ἐπέτυχον» τήν κατάληψιν τοῦ Ι.Ν. Ἁγίας Τριάδος, καί αὐτό διότι ἔγιναν λάθη εἰς τήν ἀντιμετώπισιν, καί τότε οἱ πραγματικοί ὀρθόδοξοι Ἐνορῖτες θά τούς ἔλεγαν «πάρτε τούς οἴκους», τά κτίρια, «ἡμεῖς θά κρατήσωμεν τόν ἔνοικον», τόν Χριστόν. Ἐπειδή καί πάλιν «κωάζουν» οἱ «βάτραχοι» τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ καί ἀπειλοῦν, δίδομεν εἰς τήν δημοσιότητα μερικά ἀπό τά κείμενα, τά ὁποῖα ἀντηλλάχθησαν τότε (τό 2002), ὅπου φαίνεται καθαρά ἡ ὀρθόδοξος, ἀλλά καί σθεναρά ὑπό τῶν ἐνοριτῶν ἀντιμετώπισις ἐκείνων τῶν ἐπιθέσεων, καί ἡ καλή στάσις τῶν Ἐπιτρόπων καί ἰδιαιτέρως τοῦ κ. Κων/νου Λιβανίου, ἡ ὁποία ὀφείλομεν νά ὁμολογήσωμεν ὅτι εὐθύς ἐξ’ ἀρχῆς ἦτο ξεκάθαρη καί ἀνέτρεψε τά σχέδια τῶν παλαιοημερολογιτῶν οἰκουμενιστῶν. Εὔχομαι νά συνεχισθῆ αὐτή ἡ ἀγωνιστική διάθεσις καί τό ἀγωνιστικόν φρόνημα εἰς ὅλους τούς ἐνορίτας, ἀλλά θέλω νά ὑπογραμμίσω χρειάζεται ἐνημέρωσις καί μελέτη. Χωρίς γνῶσιν τῶν σχεδίων τοῦ ἀντιπάλου, πόλεμος δέν μπορεῖ νά γίνη. Καί ὁ πόλεμος τοῦτος «δέν εἶναι πρός αἷμα καί σάρκα», ἀλλά «πρός τάς ἀρχάς καί ἐξουσίας τοῦ σκότους», εἶναι ἀγών ὑπέρ τῆς ὑγιαινούσης Πίστεως, εἶναι «’αγών ὑπέρ πάντων». Διό «ἀνάγκη ἀγῶνος καί τούτου νομίμου». Μετ’ ἀγωνιστικῶν εὐχῶν + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΙ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΑ– ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ- Α.Π. 305 ᾿Εν Κορωπίῳ τῆ 21-12-02 ΕΝΩΠΙΟΝ τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, τοῦ ῾Ιεροῦ Κλήρου καί τοῦ Πιστοῦ Λαοῦ τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος ΑΝΟΙΚΤΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου ΚΑΤΑ Α'. Τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 1347/14-11-02 "᾿Αποφάσεως" τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέου, καί Β' Τῆς ἀπό 19-11-02 "Πράξεως - ᾿Αποφάσεως" τῆς "᾿Εκτάκτου ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας" Α'. ΚΑΤΑ τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 1347/14-11-02 "᾿Αποφάσεως". ῾Η ἐλαχιστότης ἡμῶν ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ ἐνώπιον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, τοῦ ῾Ιεροῦ Κλήρου καί τοῦ πιστοῦ Λαοῦ τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, τό γεγονός ὅτι ἡ Α.Μ. ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας, τήν Παρασκευή 16-11-02, ἀντικανονικῶς καί ἔξω ἀπό κάθε ἁρμόδιον ᾿Εκκλησιαστικόν ὄργανον, ἀλλά καί λάθρα τῶν μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἐμοῦ, ἐπέλεξε καί ἐκάλεσεν, εἰς τό παρά τήν ῾Ιεράν Μονήν Εἰσοδείων τῆς Παναγίας ᾿Επισκοπεῖον τοῦ ῾Αγίου Μοδέστου, τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον, καί ἐν ἄκρα μυστικότητι ἐμελέτησαν καί ἀπεφάσισαν πραξικοπηματικῶς τήν ἐκδίωξίν μου ἐκ τῆς ἐνορίας τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου Μενιδίου. ῾Η Α. Μακαριότης ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ἐπέλεξε τόν Σεβ/τον κ. Νικόλαον καί ἐζήτησε τήν συνδρομήν του, διά νά εἶναι σίγουρος ὅτι ἡ καθ᾿ ἡμῶν συνωμοτική - πραξικοπηματική του ἐνέργεια, θά ἐστέφετο ὑπό πλήρους ἐπιτυχίας! Τοῦτο κατανοεῖται ἄν ληφθῆ ὑπ᾿ ὄψιν καί τό γεγονός, ὅτι εἰς τήν ἐν λόγω συνάντησίν των, οἱ δύο ᾿Αρχιερεῖς ἐκάλεσαν, ἐπίσης κρυφίως, καί τόν ὑφ᾿ ἡμᾶς ᾿Επίτροπον καί κτήτορα τοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ ῾Αγίου Δημητρίου Μενιδίου κ. Κων/νον Λιβάνιον, τόν ὁποῖον ἀπεγνωσμένως ἐπεχείρησαν νά "πείσουν", ὅπως ἀποδεχθῆ τήν "ἀπόφασιν" καί νά συμπράξη εἰς τήν ἐκτέλεσιν αὐτῆς. Τό ὅλον γεγονός λαμβάνει ἰδιαιτέραν σοβαρότητα, ἄν ἐπίσης ληφθῆ ὑπ᾿ ὄψιν, ὅτι ὁ Σεβ/τος κ. Νικόλαος ἐπελέγη καί ἐχρησιμοποιήθη, ἵνα ὡς πνευματικός τοῦ κ. Κων/νου Λιβανίου, ἀσκήση ψυχολογικήν πίεσιν καί βίαν ἐπ᾿ αὐτοῦ, ὥστε νά ἀποδεχθῆ τήν ἀπόφασιν καί νά συμπράξη ἀπό τῆς θέσεώς του, ὡς ᾿Επιτρόπου καί κτήτορος τοῦ ῾Ιεροῦ τοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ ῾Αγίου Δημητρίου. Αὐτό, ὅμως, καί μόνον τό γεγονός, ἀποτελεῖ δεινήν κατάχρησιν καί τῆς ᾿Επισκοπικῆς ἰδιότητος, ἀλλά καί τῆς τοῦ Πνευματικοῦ τοιαύτης, καί δή δι᾿ ἀθέμιτον σκοπόν, ὡς ὁ ἐκτεθείς, καί ὡς ἐκ τούτου ἐπισύρει βαρυτάτας Κανονικάς συνεπείας. Βεβαίως, ὡς ἤδη εἶναι γνωστόν, τό ἐγχείρημα δέν ἐπέτυχε, διότι εἰς τήν ἀπαίτησιν καί τήν ἀσκηθεῖσαν ψυχολογικήν πίεσιν, ἐκφοβισμόν, βίαν καί ἀπειλήν τοῦ ᾿Επισκόπου καί Πνευματικοῦ: "Κωνσταντῖνε πρέπει νά κάνης ὑπακοή στόν πνευματικό σου πατέρα...", ὁ κ. Κων/νος Λιβάνιος ἠρνήθη καί νά συμφωνήση καί δέν παρέλαβε τήν ἤδη συντεταγμένην καί ὑπογεγραμμένην "ἀπόφασιν" τοῦ Μακαριωτάτου. ῾Ημεῖς δέν ἐγνωρίζαμε ἀπολύτως τίποτε ἀπό ὅσα συνέβησαν τήν πρωίαν τῆς Παρασκευῆς 16-11-02, καί μόνον δέ ἀργά τό βράδυ τῆς ἰδίας ἡμέρας καί περί ὥραν 9ην ἐπληροφορήθημεν τηλεφωνικῶς, ὅτι ὁ Μακαριώτατος μᾶς ἀπέστειλε πρό ὀλίγου, εἰς τήν ἐν ῾Ηλιουπόλει, κατοικίαν μας τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 1347/14-11-02 "ἀπόφασίν" του διά χειρῶν τοῦ: α) ῾Ιερομονάχου ᾿Ανανίου Πανάκου καί β) ῾Ιεροδ. Μεθοδίου Χούλη. Παραθέτομεν εἰς τήν συνέχεια τήν ἐν λόγῳ "᾿Απόφασιν" τοῦ Μακαριωτάτου: ῾Η ὑπ᾿ ἀριθμ. 1347/14-11-02 "᾿Απόφασις" τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου Πρός τόν Σεβ. Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκον. Εἰς Κορωπί Κοινοπ: 1) Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος 2) Παν/τον ῾Ιερομ. π. Λάζαρον ᾿Αθανάσωφ 3) ᾿Εκκλησιαστικήν ᾿Επιτροπήν Ι.Ν. ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν. Σεβασμιώτατε, ῾Ο Κύριος ἡμῶν ᾿Ιησοῦς Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσω ἡμῶν πάντοτε. Διά τῆς παρούσης ἐπιστολῆς ἐπιθυμῶ νά ἀναφερθῶ εἰς τό θέμα τῆς ἀσκήσεως ἐφημεριακῶν καθηκόντων ἀπό τήν Σεβασμιότητά Σας εἰς τόν ἐνοριακόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν (Μενιδίου), ὁ ὁποῖος ὑπάγεται εἰς τήν ἐπισκοπικήν μας δικαιοδοσίαν, ὡς Τοποτηρητοῦ τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς. ῾Ως γνωστόν, Σεβασμιώτατε, ἀπό τῆς εἰς Πρεσβύτερον χειροτονίας Σας ἐν ἔτει 1982 ἐδιορίσθητε ὑπό τῆς ἐλαχιστότητος ἡμῶν, ἐφημέριος εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν Κοιμήσεως Θεοτόκου Μοσχάτου, ἀνήκοντα εἰς τήν καθ᾿ ἡμᾶς ῾Ιεράν ᾿Αρχιεπισκοπήν. ᾿Ακολούθως καί μετά τήν ἐν ἔτει 1989 χειροτονίαν τοῦ Αἰδ. Πρεσβυτέρου π. Δημητρίου Τσαρκατζόγλου, ὁ ὁποῖος θά ἐτοποθετεῖτο εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν Κοιμήσεως Θεοτόκου Μοσχάτου, μετετέθητε εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου Μενιδίου. ᾿Εν τῷ μεταξύ ἐν ἔτει 1995 ἐξελέγητε καί ἀνεδείχθητε Μητροπολίτης τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, ὁπότε καί θά ἔπρεπε νά ἀπαλλαγῆτε ἐφημεριακῶν καθηκόντων ἐκτός τῶν ὁρίων τῆς Μητροπόλεώς Σας. ᾿Εν τούτοις, τότε δέν συνέβη τοῦτο, διότι μεταξύ ἄλλων δέν ὑπῆρχον εἰσέτι οἱ ἀπαραίτητες προϋποθέσεις διά νά ἐγκατασταθῆτε εἰς τήν Μητρόπολίν Σας καί ὡς ἐκ τούτου ἐπεφυλάχθημεν νά διορίσωμεν νέον ᾿Εφημέριον εἰς τόν ἐνοριακόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου, ἐπιτρέψαντες κατ᾿ οἰκονομίαν νά παραμείνετε, ἄν καί ᾿Επίσκοπος εἰς τήν θέσιν τοῦ ἐφημερίου τοῦ ὡς ἄνω ῾Ιεροῦ Ναοῦ. Εἰς τήν σνέχειαν, καί παρά τάς ἀπό τριετίας ἀδικαιολογήτους καθ᾿ ἡμῶν ἐπιθέσεις σας μέ τελείως ἀντιεκκλησιαστικόν καί ἀπάδοντα πρός τήν Ορθοδοξίαν τρόπον, ὅστις ὁπωσδήποτε πολλήν ψυχικήν βλάβην καί πνευματικήν ζημίαν προκαλεῖ εἰς τό ποίμνιον τῆς ἡμετέρας δικαιοδοσίας, ἡμεῖς ἐμακροθυμήσαμε, ἀναμένοντες τήν ἐπικράτησιν πνευματικῆς συνέσεως ἐκ μέρους σας. Οὕτω ἐσυνεχίσαμεν νά ἐπιτρέπωμεν εἰς τήν Σεβασμιότητά σας νά ἐξυπηρετῆτε ἄχρι καιροῦ ὡς ἐφημέριος τήν ἐν λόγω ἐνορίαν τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου. Παρά τήν ἡμετέραν φιλάδελφον ταύτην ἀντιμετώπισιν τῆς συμπεριφορᾶς Σας, μετά λύπης διεπιστώσαμεν ὅτι ἡ Σεβασμιότης σας, ἀντί διορθώσεως, προετίμησε δυστυχῶς, διά τῶν ὑπογραφομένων παρ᾿ αὐτῆς ἐπιστολῶν καί λοιπῶν ἐγγράφων, κυρίως ὅμως διά τῶν δημοσιευμάτων Σας ἀπό τῶν στηλῶν τοῦ δημοσιογραφικοῦ ὀργάνου τῆς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, τοῦ περιοδικοῦ "᾿Ορθόδοξος Πνοή", νά ἐμμένη εἰς τήν προαναφερθεῖσαν τακτικήν τῶν ὑβριστικῶν καί συκοφαντικῶν ἐπιθέσεων, ὄχι μόνον κατά τῆς ἐλαχιστότητός μου ἤ τῶν λοιπῶν ἁγίων ᾿Αρχιερέων, ἀλλά καί κατ᾿ αὐτῆς ἀκόμη τῆς ἀνωτάτης ἀρχῆς καί ἐξουσίας τῆς ᾿Εκκλησίας, δηλαδή τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ᾿Εφθάσατε μάλιστα εἰς τό πρωτοφανές σημεῖο νά δηλώνετε δημοσίως ὅτι δέν ἀναγνωρίζετε τάς ἀποφάσεις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῶν τελευταίων ἐτῶν (!), τάς ὁποίας θεωρεῖτε ἀνυπάρκτους, καί "ληστρικάς" ἀποφάσεις, ἀναφερόμενος οὕτω καί εἰς ἐκείνας διά τῶν ὁποίων ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ἐμμένουσα εἰς τήν ᾿Ορθόδοξον διδασκαλίαν τῶν ῾Αγίων Πατέρων, ἀπορρίπτει ὡς μή παραδεδομένην, πατερικῶς ἀμάρτυρον καί ὡς ἐκ τούτου καινοτομίαν, τήν γνωστήν περί τῆς ῾Αγίας Τριάδος, ὡς "πρώτης ἀνάρχου ᾿Εκκλησίας", θέσιν τοῦ θεολόγου ᾿Ελ. Γκουτζίδη. ᾿Ακόμη προέβητε καί εἰς τήν ἔμπρακτον περιφρόνησιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί τῶν ᾿Αποφάσεών Της ἐπιτρέψαντες εἰς τόν ἐν λόγω Θεολόγον, εἰς τόν ὁποῖον ἐπεβλήθη συνοδικῶς τό ἐπιτίμιον τῆς ἀκοινωνησίας, νά ψάλλη εἰς τήν ὑφ᾿ ἡμᾶς ἐνορίαν τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου, παραβαίνοντες τήν σχετικήν Πρᾶξιν - ᾿Απόφασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Προσφάτως μάλιστα δέν ἐδιστάσατε δημοσίως (καί πάλιν ἀπό τῶν στηλῶν τοῦ Περιοδικοῦ Σας, "᾿Ορθόδοξος Πνοή") νά διασύρετε τό πρόσωπον τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου καί οἰκείου ᾿Επισκόπου τῆς ἐνορίας εἰς τήν ὁποίαν ἐφημερεύετε, παραποιοῦντες καί διαστρεβλώνοντες τούς λόγους μας καί παρουσιάζοντες τούς λόγους μας καί παρουσιάζοντες ἡμᾶς μέ ἀνεπίτρεπτον τόλμην καί ἀσέβειαν, ὡς δῆθεν "τελοῦντα ἐν βαρβάρω αἰχμαλωσίᾳ", δῆθεν "μεταμεληθέντα" διά τάς ἐνεργείας μας ἤ καί μή δυνάμενον νά ἐννοήσωμεν τί συμβαίνει γύρω μας. ᾿Αποκορύφωμα δέ τῆς, ὡς προδιεγράφη, ἐκκλησιαστικῶς κατακρίτου συμπεριφορᾶς Σας ὑπῆρξε τό γεγονός, τό ὁποῖον ἔλαβε χώραν, μόλις πρό ὀλίγων ἡμερῶν, εἰς τόν πανηγυρίζοντα ῾Ιερόν Ναόν τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν. Πρόκειται διά τήν ἀπαράδεκτον ἀντιμετώπισιν τοῦ ἀπεσταλμένου ἐκπροσώπου ἡμῶν, εἰς τήν πανήγυριν τῆς ᾿Ενορίας, Πανοσιολογιωτάτου ῾Ιερομονάχου Νεοφύτου Τσακίρογλου, Πρωτοσυγκέλου, πρός τόν ὁποῖον, ἐπικαλούμενος ἀστηρίκτους καί προσχηματικούς λόγους, ἐδηλώσατε ἄρνησιν νά συλλειτουργήσετε μετ᾿ αὐτοῦ! Προφανῶς δι᾿ ἄλλην μίαν φοράν, Σεβασμιώτατε, ἐνεργῶν τοιουτοτρόπως, δέν ἐσκέφθητε τήν σοβαρότητα καί τάς συνεπείας μιᾶς τοιαύτης ἐνεργείας διακοπῆς κοινωνίας, ἡ ὁποία ἀντανακλᾶ εὐθέως εἰς τό πρόσωπον τοῦ ᾿Επισκόπου, εἰς τήν δικαιοδοσίαν τοῦ ὁποίου ἀνήκει ἡ ἐνορία ὅπου ἐφημερεύετε. Καί ναί μέν πρό τῆς ψυχραίμου καί κανονικῆς στάσεως τοῦ ἐκπροσώπου μας δέν ὑλοποιήσατε τήν δηλωθεῖσαν ᾿Απόφασίν Σας, ἀλλά ὅμως τό πρόβλημα ἔγινε φανερόν. ῞Οπως εἶναι κατανοητόν, Σεβασμιώτατε, κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, μέ ἐπισφράγισιν τήν τελευταίαν ἐνέργειάν σας κατά τήν ἑορτήν τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου, ἡ εὐθύνη μας διά τό ποίμνιον, τό ὁποῖον ὁ Κύριος μᾶς ἐνεπιστεύθη καί εἰς τό ὁποῖον ἀνήκει καί τό εὐσεβές πλήρωμα τῆς ἐνορίας τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν, ὅπου ἀσκεῖτε προσωρινῶς ἐφημεριακά καθήκοντα, μᾶς ἐπιβάλει ἐπιτακτικῶς τήν ἀνάγκην νά λάβωμεν τάς δεούσας ἀποφάσεις, πρός ἀποφυγήν περαιτέρω σκανδαλισμοῦ καί ζημίας τοῦ φιλοχρίστου λαοῦ. Διά τῆς παρούσης ὅθεν, ἀνακοινοῦμεν εἰς τήν ῾Υμετέραν Σεβασμιότητα τάς ἐν προκειμένω ἀποφάσεις μας ὡς ἀκολούθως: α) ᾿Από λήψεως τῆς παρούσης ἀπαλλάσσομεν τήν Σεβασμιότητά σας τῶν ᾿Εφημεριακῶν καθηκόντων ἐκ τοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν (Μενιδίου) μή ἐπιτρέποντες τοῦ λοιποῦ νά ἱερουργῆτε εἰς τόν ὡς ἄνω ῾Ιερόν Ναόν ἄνευ ἀδείας μας, περιοριζόμενος κατά τήν κανονικήν τάξιν εἰς τά ἀρχιερατικά Σας καθήκοντα ἐντός τῶν ὁρίων τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς β) ᾿Εφημέριον τοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν (Μενιδίου) διορίζομεν τόν Πανοσιολογιώτατον ῾Ιερομόναχον π. Λάζαρον ᾿Αθανάσωφ, ὀ ὀποῖος ἀναλαμβάνει τά καθήκοντά του, ἀπό Σάββατον 17ην Νοεμβρίου 2002, ἐπιτελῶν ἐν ὀνόματι ἡμῶν τήν Θείαν Λειτουργίαν. ῾Ο νέος ἐφημέριος ἀναλαμβάνει καί Πρόεδρος τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς ᾿Επιτροπῆς, ἡ ὁποία παραμένει ὡς ἔχει". Μετά τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ καί Τοποτηρητής τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς +῾Ο ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος ΑΝΔΡΕΑΣ - ᾿Επί τῆς ὡς ἄνω ἀποφάσεως αὐθωρεί ἐν τῇ ἰδίᾳ νυκτί, συνετάξαμε τήν ὐπ᾿ ἀριθμ. 301/16-11-02 ἀπάντησίν μας, διά τῆς ὁποίας λόγω τοῦ κατεπείγοντος δέν ἀπαντήσαμε ἐφ᾿ ὁλοκλήρου τοῦ σκεπτικοῦ - διατακτικοῦ τοῦ κειμένου τῆς "᾿Αποφάσεως" τοῦ Μακαριωτάτου, ἀλλά μόνον εἰς τά κυριώτερα αὐτῆς σημεῖα, ἐνῶ διά τόν ἴδιον λόγον ἐπεχειρήσαμε νά τήν διαβιβάσωμεν ἀμέσως μέσω τοῦ ΖΑΨ. Λόγω, ὅμως, τοῦ προκεχωρημένου τῆς νυκτός δέν παρελήφθη ὑπό τῆς ἁρμοδίας μοναχῆς, διό τήν πρωίαν τοῦ Σαββάτου 17 Νοεμβρίου, τήν προσωθήσαμεν διά προσώπων, παρ᾿ ὧν αὔτη παρεδόθη εἰς χεῖρας τοῦ Μακαριωτάτου. Αὕτη ἔχει οὕτω: Α.Π. 301 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 16-11-2002 (π.ἡ.) (+Εὐαγγελ. Ματθαίου) Πρός τήν Α.Μ. τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί Πάσης ῾Ελλάδος κ. ΑΝΔΡΕΑΝ Μακαριώτατε εὐλογεῖτε καί ὁ Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσω ἡμῶν. ῾Η ἐλαχιστότης μου, ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, ἔλαβον σήμερον Παρασκευήν (16-11-02) καί ὥραν 8.30 βραδυνήν τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 1347/14-11-02 ἔγγραφόν σας, διά τοῦ ὁποίου, ὅπως γράφετε, μέ ἀπαλλάσσετε τῶν ᾿Εφημεριακῶν μου καθηκόντων εἰς τόν ῾Ι. Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου καί ὁρίζετε νέον ᾿Εφημέριον, τόν ῾Ιερομόναχον π. Λάζαρον ᾿Αθανάσωφ, χωρίς καμμίαν προηγουμένην διαδικασίαν. ᾿Ελυπήθην ἰδιαίτερα διά τήν Μακαριότητά σας καί αὐθωρεί σᾶς γνωρίζω ὅτι ἀτυχήσατε βαρύτατα, ἐνῶ φιλαδέλφως δέ σᾶς παρακαλῶ νά σπεύσετε νά ἀναθεωρήσετε καί διορθώσετε τό ὀλίσθημά σας εἰς τό ὁποῖον οἱ γνωστοί παράγοντες σᾶς ἐξώθησαν. Μή παρακαλῶ, ζηλώνετε ἔργον διώκτου τῆς ᾿Εκκλησίας. Μή ρίπτετε εἰς δοκιμασίαν τό πιστόν ποίμνιον τῆς ἐνορίας τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου, διά τό ὁποῖον δέν ἐκοπιάσατε ποτέ. Μή κολάζετε τήν ψυχή σας, διότι τοιαῦτα ἁμαρτήματα μόνον κόλασιν εἰς τάς ψυχάς μας ἐξασφαλίζουν. Παρακαλῶ νά φροντίσετε, ἔστω καί τώρα, ἀντί αὐτῶν τῶν πραξικοπηματικῶν ἐνεργειῶν σας, ἐφ᾿ ὅσον ὁ Κύριος σᾶς μακροημερεύη, νά ἐνεργήσετε καταλλήλως νά πάρετε ἀπό τούς σχισματοαιρετικούς, ἀφ᾿ ἐνός τόν Μητροπολιτικόν Ναόν τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωάννου Προδρόμου εἰς ᾿Αθήνας (Κων/λεως 22, Ρούφ), καί ἀφ᾿ ἑτέρου καί τόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίας ᾿Ελεούσης εἰς ᾿Αμπελοκήπους, καί νά μήν ἐνοχλῆτε τήν ἐνορία τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου, διά τήν ὁποία νά μή ξεχνᾶτε, ὅτι εἶναι ἡ μοναδική ἐνορία τῆς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς, τήν ὁποίαν κρατήσαμε ἀπό τά χέρια τῶν "πέντε σχισματοαιρετικῶν, καί γνωρίζετε πῶς. Αὐτή ἡ ἀτυχεστάτη ἐνέργειά σας ἀποτελεῖ πραξικόπημα κατά τῆς ἐνορίας τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου καί ἐναντίον μου προσωπικῶς. Μέχρι πότε ὅμως θά παρασύρεσθε ἀπό πρόσωπα τά ὁποῖα, ὅπως καταδεικνύεται, δέν σέβονται τίποτε παρά μόνον τάς ἐντολάς τῶν ξένων Κέντρων; Μακαριώτατε, φιλαδέλφως, ἀλλά καί εὐσεβάστως σᾶς παρακαλῶ μή προχωρῆτε στό ἀτυχέστατον διάβημά σας (συνέχεια προηγουμένων), πού ὑπηγορεύθη καί αὐτό ἀπό ξένα Κέντρα, ἐνῶ εἶναι ἔκδηλος ἡ μικροψυχία σας καί ἡ ἐμπάθεια τήν ὁποίαν σᾶς ἐνέβαλον κατά τοῦ προσώπου μου. ᾿Ατυχήσατε βαρύτατα, Μακαριώτατε, διότι ἡ ἐνέργειά σας αὐτή εἶναι ἐκτός νόμου καί Κανονικῆς τάξεως καί ὡς ἐκ τούτου εἶναι ἀπολύτως ἀνυπόστατος, ἐνῶ ἤδη ἐπεκάθησεν καί αὕτη ἐπί τῶν ὤμων σας ὡς βαρύτατον ἀδίκημα. Καί ἐπεξηγῶ: α) ῾Η Μακαριότης σας δέν ἔχετε κανένα Κανονικόν δικαίωμα διά τοιαύτας ἐνεργείας, διότι δέν εἶσθε ὁ Μητροπολίτης ᾿Αττικῆς, ἀλλά Κανονικά οὔτε καί Τοποτηρητής, διότι κατά τήν Κανονικήν τάξιν ἡ Τοποτηρησία προβλέπεται διά διάστημα ἕξι μηνῶν. Πρέπει νά μή διαλανθάνη τῆς Μακαριότητός σας καί τό ὅτι μετά τό σχίσμα τοῦ 1995, δέν ὡρίσθητε "Τοποτηρητής", ἀλλά τιμητικῶς καί ψιλῶ ὀνόματι καί δι᾿ ἐπείγοντας λόγους νομικῆς φύσεως (δικαστήρια) τῆς περιόδου ἐκείνης. Δέν φαντάζομαι νά τό ἔχετε ξεχάσει. β) Σᾶς διέλαθεν ὅτι καί ὡς Τοποτηρητής ἕνας ᾿Επίσκοπος δέν ἔχει τό δικαίωμα νά παύη καί νά διορίζῃ ᾿Εφημερίους κλπ., ἐνῶ ἀγνοήσατε ὅτι ἡ ἐλαχιστότης μου εἴμεθα διωρισμένος εἰς τήν ἐν λόγω ἐνορίαν Κανονικῶς ἀπό τό 1989, καί ἐκτελῶ ἀπό τότε, ἤτοι ἐπί 13 συναπτά ἔτη, τά ᾿Εφημεριακά μου καθήκοντα, ὡς πιστεύομεν θεοφιλῶς, τήν περισώσαμε δέ τό 1995, ὡς εἴπομεν προηγουμένως, καί ἐκ τῶν ἁρπακτικῶν ὀνύχων τῶν "πέντε" σχισματοαιρετικῶν. ᾿Αλλά καί ἐξ ἄλλης ἀπόψεως, ἄν ἴδωμεν τό θέμα, ἡ ἐνορία αὕτη ὑπάγεται εἰς τήν ᾿Ανατολικήν ᾿Αττικήν, ἐκκλησιαστικῶς δέ εἶναι ὅμορος περιοχή πρός τήν Μητρόπολίν μας. γ) Σᾶς διέλαθεν ἐπίσης ὅτι καί ἄλλοι ᾿Αρχιερεῖς ἐκτελοῦν καθήκοντα ᾿Εφημερίου εἰς ἄλλην Μητρόπολιν εἰς τήν ὁποίαν ὑπάρχει Κανονικός Μητροπολίτης, ἐνῶ ἄλλος ᾿Επίσκοπος δέν ἐγκατεστάθη ποτέ εἰς τήν ᾿Επισκοπήν του, καί κατοικοεδρεύη εἰς τήν ῾Ιεράν Μονήν Μεταμορφώσεως. δ) Δι᾿ ὅσα σᾶς εἶπε περί τῆς συνομιλίας μας κατά τήν ἑορτήν τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ὁ ἀπεσταλμένος σας ῾Ιερομ. π. Νεόφυτος, ἐπιφυλάσσομαι νά ἀπαντήσω διεξοδικῶς καί ἐν πάση λεπτομερείᾳ, ἐνῶ εἰς τό παρόν κρίνω ἀπαραίτητον νά σᾶς εἴπω ὅτι δέν ἐνημερώθητε ἀμερόληπτα καί ἀντικειμενικά. ῾Η ἐλαχιστότης μου ἐπέστησα τήν προσοχήν εἰς τόν ῾Ιερομόναχον καί ἐρώτησα αὐτόν πῶς θά συλλειτουργήση μαζί μου, ὅταν πέραν τῶν ἄλλων πού ἐκκρεμοῦν εἰς βάρος του (ἀπάτες ἐν Συνόδῳ, ψεύδη, παλαιότερες καί νεώτερες Καταγγελίες μή ἐξετασθεῖσαι εἰσέτι), εἶναι ὐπεύθυνος καί διά τό μόλις κυκλοφορῆσαν δημοσίευμα τοῦ "Κ.Γ.Ο." (᾿Ιουνίου - ᾿Ιουλίου 2002) διά τοῦ ὁποίου καθυβριζόμεθα καί συκοφαντούμεθα (καί ἡ ἐλαχιστότης μου ὡς ᾿Αρχιερεύς καί οἱ συνεργάτες μου), ὅτι μετερχόμεθα μεθοδεῖες πρός ἐξαπάτησιν τῶν πιστῶν παραλλήλους μέ ἐκείνας τοῦ διαβόλου ὄφεως ἐν τῷ Παραδείσῳ πρός τούς Πρωτοπλάστους! ῾Ο ῾Ιερομόναχος, εἰρωνικός καί ἀπαθής δι᾿ ὅλα αὐτά, μᾶς παρέπεμψε... στήν Σύνοδο, θρασύτατος δέ, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, ὄταν τοῦ ἐδώσαμε νά καταλάβη, ὅτι ἡ συνείδησίς μας δέν εἶναι ἀναπαυμένη μαζί του, καί προκειμένου νά λάβη μέρος εἰς τήν λειτουργίαν, πρέπει νά λάβη θέσιν τουλάχιστον ἐπί τοῦ προαναφερθέντος δημοσιεύματος, ἠρνήθη καί ἐπικαλούμενος ὅτι εἶναι ἐκπρόσωπός σας εἶπε ὅτι θά παραμείνη, ἐνῶ ἡμεῖς ὡς ᾿Αρχιερεύς καί ᾿Εφημέριος, "ἄν δέν ἀναπαυώμεθα μποροῦμε νά ἀποχωρήσουμε"!!! ᾿Εν τέλει καί μετά τήν θείαν Λειτουργίαν εἰς τήν ἐρώτησίν μου, ἐάν εἶναι ἀληθές, ὄτι εὐκαίρως ἀκαίρως ἀποτολμᾶ νά διαδίδη ὅτι "τό σχίσμα ἔγινε", μοί ἀπήντησε θρασύτατα, ὡς νά μή εἶχεν ἐπίγνωσιν "περί ὧν φθέγγεται καί διαβεβαιοῦται", ἤ ὡς νά ἦτο τοῦτο ἡ διακαής προσδοκία του: "Ναί καί τώρα τό λέω, τό σχίσμα ἔγινε". Καί πάλιν στήν παρατήρησι πού τοῦ ἔκανα ἔκπληκτος: "Τότε πῶς ἦλθες νά συλλειτουργήσης μέ ἕνα σχισματικό;" μέ τήν ἰδίαν ἑτοιμότητα ἐδήλωσεν: "Δέν ἔχει ἀνακοινωθῆ ἀκόμη. Πολύ σύντομα ὅμως θά ἀνακοινωθῆ". Συνειδητοποιῆτε τί σημαίνουν αὐτά Μακαριώτατε; ᾿Εν κατακλεῖδι αὐτῆς τῆς ἀμέσου ἀπαντήσεώς μας, σᾶς παρακαλῶ δι᾿ ἄλλην μίαν φοράν, Μακαριώτατε μή προκαλῆτε σκάνδαλα μέ τοιαύτας πραξικοπηματικάς ληστρικάς ἐνεργείας, αἱ ὁποῖαι ἐπικάθηνται ἐπί τῶν ὤμων σας καί ἐκκινοῦν ἀπό τά ξένα Κεντρα. Δι᾿ ὅλα δέ τά ἀνωτέρω ἐν συντομία ἐκτεθέντα δηλώνομεν, ὄτι δέν δεχόμεθα τήν ἀποφασίν σας καί σᾶς παρακαλοῦμε νά τήν ἀνακαλέσητε καί μή σκέπτεσθε νέα πραξικοπήματα, διότι ἐφ᾿ ὅσον, ἡ ἐλαχιστότης μας, τελοῦμεν τά πάντα ἐν Κανονικότητι, ἀνυστερόβουλα, ἐν ἀγάπῃ καί ὀρθοδόξως, ἐφ᾿ ὅσον, ὅπως πιστεύομεν, ἀγωνιζόμεθα νά διατηρήσωμεν τόν σύνδεσμον μετά τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ᾿Εκκλησίας Του, δέν μᾶς πτοεῖ τίποτε κἄν ὅλαι αἱ δυνάμεις κινηθοῦν ἐναντίον μας. ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ Καταγγέλλω τήν Πρᾶξιν σας ἐνώπιον τοῦ Σώματος τῶν ᾿Αρχιερέων, οἱ ὁποῖοι παρακαλοῦνται, ὅπως εἶναι ὐποχρεωμένοι, νά παρέμβουν Κανονικῶς καί νά προλάβουν δυσάρεστες καταστάσεις εἰς βάρος τῆς ἐνορίας, ἀλλά καί εἰς βάρος τῆς ᾿Εκκλησίας, ἡ ὁποία ἀπειλεῖται ἀπό τά γνωστά σχέδια τῶν ξένων Κέντρων. Τῆς ῾Υμετέρας Μακαριότητος ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί συλλειτουργός +῾Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ Διά τῶν ἐν τῇ ὡς ἄνω ἐπιστολῇ περιληφθέντων, ὅπως προελέχθη, ἀπαντήσαμε μόνον μερικῶς ἐπί τῆς "᾿Αποφάσεως" τοῦ Μακαριωτάτου, διά τοῦτο εἶναι ἀπαραίτητον νά ἐπισημειώσωμεν καί τά κάτωθι: 1) ῾Η ἐλαχιστότης μου ἀνελάβομεν τά ᾿Εφημεριακά καθήκοντα εἰς τήν ἐνορία τοῦ Ι.Ν. ῾Αγίου Δημητρίου, διά Κανονικοῦ διοριστηρίου ἐγγράφου τοῦ τότε Κανονικοῦ καί ἁρμοδίου οἰκείου Μητροπολίτου ᾿Αττικῆς καί συνεχίζω νά ἀσκῶ ταῦτα καί μετά τό 1995 καί μέχρι σήμερον. Τό μόνον πού ἤλλαξε μετά τό 1995 εἶναι ὅτι ἀπό τῆς ἀποσχίσεως καί ἐκπτώσεως τοῦ πρώην ᾿Αττικῆς καί μέχρι τῆς ἀναδείξεώς μου εἰς Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, κατά τήν ᾿Απόφασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἐμνημονεύαμε "προσωρινῶς" τό ὀνομα τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου, ἀπό δέ τῆς ἀναδείξεώς μου εἰς Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς μνημονεύομεν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἐνῶ δέν παραλείπομεν τήν μνημόνευσιν τοῦ ὀνόματος τοῦ Μακαριωτάτου, ὡς Προκαθημένου, ὅπερ ποιοῦμεν πάντοτε, εἴτε λειτουργοῦμε εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν τῆς ῾Αγίας Αἰκατερίνης Κορωπίου, εἴτε εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν. ᾿Επίσης ἡ ὑφ᾿ ἡμᾶς Μητρόπολις Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς (᾿Ανατολικῆς ᾿Αττικῆς εἰς τήν ὁποίαν ὑπάγονται καί αἱ ᾿Αχαρναί) συνεστήθη κατ᾿ ἀπόσπασιν - κατάτμησιν τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς, ὁ δέ ῾Ιερός Ναός ῾Αγίου Δημητρίου, εἶναι ὁ μοναδικός Ναός τῆς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς, ὁ ὁποῖος δέν ἠκολούθησε τόν πρώην ᾿Αττικῆς εἰς τό σχίσμα του. ῾Ως ἐκ τούτου γεννᾶται ἡ ἀπορία: ῾Υπό ποίαν ἔννοιαν ἤ ἰδιότητα ἰσχυρίζεται ὁ Μακαριώτατος, ὅτι δῆθεν "ἐσυνέχισε νά μᾶς ἐπιτρέπη νά λειτουργοῦμε εἰς τόν ῾Ιερόν Ναό ῾Αγίου Δημητρίου", ἀφοῦ οὔτε πρίν, οὔτε μετά τό 1995 εἶχε ποτέ ἁρμοδιότητας οἰκείου ᾿Επισκόπου ἤ μήπως θεωρεῖ τούς συνεπισκόπους του ὡς ὑποτακτικούς του, ὅπως ἄλλωστε συμπεριφέρονται τινές ἱεροσυλοῦντες κατά τῆς ᾿Αρχιερωσύνης των καί τῆς ᾿Επισκοπικῆς των ἰδιότητος, μέ συνέπεια νά ΑΥΤΟΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ; Τοιαύτας ἐφαμάρτους νοσηρότητας, αἱ ὀποῖαι οὐσιαστικά στρέφονται κατά τῆς Κανονικῆς τάξεως, τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί τῆς ᾿Εκκλησίας, δέν τάς δεχόμεθα. Σεβόμεθα καί πρόσωπα, ἀλλά καί τήν Κανονικήν τάξιν καί τούς θεσμούς, καί τούς προστατεύομεν, ἀπορρίπτοντες τοιαύτας νοσηρότητας, ἀντικανονικότητας καί ληστρικάς πράξεις ὡς ἐφαμάρτους καί ὡς ἀποβαινούσας κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. Σφάλλει πλανώμενος οἰκτρῶς ὁ Μακαριώτατος ἄν πιστεύῃ, ὅτι "τό ποίμνιον τῆς ἐνορίας τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου τό ἐνεπιστεύθη ὁ Κύριος εἰς τήν Μακαριότητά του". Αὐτό μόνον ὡς ἐφάμαρτος "φεουδαρχικός ἐπεκτατισμός" ἀποκαλύπτεται καί δή, ἐν προκειμένω, ὅλως σκόπιμος καί ἰδιοτελής. Τό ποίμνιον τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου καί ἡμεῖς σεβόμεθα τόν Μακαριώτατο ᾿Αρχιεπίσκοπο μόνον ὡς Προκαθήμενον καί Πρόεδρον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Δέν ἀναγνωρίζομεν τήν Μακαριότητά του ὡς "Τοποτηρητήν ᾿Αττικῆς", πολλῷ μᾶλλον ὡς "οἰκεῖον ᾿Επίσκοπον". Μετά τό 1995, εἰς τήν συνείδησιν τοῦ λαοῦ ὡς "οἰκεῖος ᾿Επίσκοπος", ἀναγνωρίζεται ὁ κατ᾿ ἀδιάκοπον συνέχειαν καί ὡς ᾿Αρχιερεύς ᾿Εφημέριος τῆς ᾿Ενορίας, ἤτοι ἡ ἐλαχιστότης μου, ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος. ῾Η διάθεσις τοῦ Μακαριωτάτου θυμίζει τούς λόγους τοῦ Προφήτου Νάθαν εἰς τόν Προφήτη Δαυΐδ! Δηλαδή, ἐνῶ ὁ Δαυΐδ εἶχε πολλάς "ἀμνάδας", ὅμως, ἐζήλωσε καί ἥρπασε τήν μοναδικήν "ἀμνάδα", ἤτοι τήν γυναῖκα τοῦ στρατηγοῦ Οὐρίου. Πρός τόν σκοπόν δέ αὐτόν δέν ἐδίστασε νά ἐνεργήση ἐμμέσως καί τόν θάνατον τοῦ Οὐρίου. Διατί ἀγνοεῖ ὁ Μακαριώτατος, ἤ τέλος πάντων ἐκεῖνοι πού τόν ὡδήγησαν ἐκεῖ, ὅτι ἐν προκειμένω ἡ ἐνέργειά του ἀποτελεῖ καί εἶδος ᾿Εκκλησιαστικῆς μοιχείας; 2) ῞Οσον ἀφορᾶ τάς κατηγορίας περί δῆθεν ἀπό τριετίας "ἀδικαιολογήτων ἐπιθέσεων μας" καί μάλιστα, πάλιν ἀνεπερείστως σημειώνει "μέ τελείως ἀντιεκκλησιαστικόν καί ἀπάδοντα τρόπον", καθώς καί τῆς "παρ᾿ Αὐτοῦ μακροθυμίας καί ἀναμονῆς", ὡς καί περί τοῦ νά ἐπιδείξωμεν "πνευματικήν σύνεσιν" , λυπούμεθα, ἀλλά εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά ἐπιστήσωμεν τήν προσοχήν ὅτι "ἀδικαιολόγητοι ἐπιθέσεις" ἐσημειώθησαν μόνον ἐκ μέρους τοῦ Μακαριωτάτου, τόσον ἀμέσως κατά τῆς Κανονικῆς τάξεως καί τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, ὅσον καί ἐμμέσως κατά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς καί ἐν τέλει καί κατά τοῦ προσώπου μας. ῾Η δεινοτέρα ἤ ἡ πλέον "ἐμπαθής ἐπίθεσις κατά τῆς ᾿Εκκλησίας" (διά νά χρησιμοποιήσωμεν χαρακτηρισμόν τόν ὁποῖον ἐχρησιμοποίησε ἐναντίον μας ὁ αἰδ/τος Πρεσβύτερος π. ᾿Αντώνιος Γαβαλᾶς) ἀποτελεῖ, καθ᾿ ἡμᾶς, τό σύνολον τῶν παραλείψεων ἐπί συγκεκριμένων καί πλειστάκις κατωνομασμένων θεμάτων Πίστεως καί ῾Ομολογίας. Εἶναι ἐπίσης τελείως ἀδιανόητοι καί ὅλως ἀπαράδεκτοι αἱ ἐπαναληπτικῶς σημειούμεναι κατηγορίαι, καθ᾿ ἅς ἀντί νά "διορθωθοῦμε" ἡμεῖς, δι᾿ ὅλων τῶν γραπτῶν μας "ἐμμένουμε εἰς τήν τακτικήν τῶν ὑβριστικῶν καί συκοφαντικῶν ἐπιθέσεων" κατά τοῦ ἰδίου τοῦ Μακαριωτάτου, τῶν ᾿Αρχιερέων καί τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ᾿Επαναλαμβάνομεν, ὅτι ἄν ὑπάρχη ὕβρις καί συκοφαντία, αὐτή δέν εἶναι ἄλλη παρά μόνον τό γεγονός, ὅτι ἀπό τό 1999 κατελύεται ἡ Κανονική Τάξις, τό δίκαιον καί προδίδεται ἡ ῾Ομολογία - ᾿Εκκλησιολογία καί ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή. Μεγίστην ὕβριν κατά τῆς ᾿Εκκλησίας ἀποτελεῖ ἡ ἀποσιώπησις - ἀρχειοθέτησις - θάψιμο τῶν θεμάτων: α) Τῶν "πέντε" σχισμαατοαιρετικῶν, β) Τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου, γ) Τῶν δικαστικῶν ὑποθέσεων μέ πρῶτον τό ᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα 54/76 καί λοιπῶν γνωστῶν θεμάτων. ῞Υβριν κατά τῆς ἰδίας τῆς ᾿Εκκλησίας ἀποτελεῖ ἡ μετατροπή τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ εἰς ὄργανον τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, τῶν Φλωρινικῶν καί δι᾿ αὐτῶν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Κοινῶς "στέγνωσε τό στόμα μας" νά εἰσηγούμεθα, νά καταγγέλλωμεν, ἡ δέ δειξιά μας ἐκουράσθη νά γράφη, ἀλλά τά ξένα Κέντρα καί οἱ ἐγκάθετοι αὐτῶν δέν σᾶς ἀφήνουν νά κάμετε τό καθῆκόν σας. Μέ ἀποτέλεσμα νά διερωτᾶται κανείς, κατά πόσον διατηρεῖται διά πολλούς ὁ σύνδεσμος μετά τῆς ᾿Αληθείας, τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ᾿Εκκλησίας Του. ᾿Ιδού ὅμως νά θέσωμεν ἐν τῇ Συνοδικῇ τραπέζη, ἰδού νά τεθοῦν ἐπί τάπητος ὅλα τά θέματα, ἔγγραφα ἤ "ἀποφάσεις", καί δημοσιεύματα, διά νά ἴδωμεν ἀποδεδειγμένως ποῦ εἶναι ἡ ἀσέβεια καί ποῦ εἶναι ἠ παγία τακτική τῶν ἀντικανονικῶν καί ἀντορθοδόξων ἐνεργειῶν, διά τῶν ὁποίων ἐνεργεῖται καταφανής προδοσία καί νά ἀναλάβουν τάς εὐθύνας των ὅλοι, εἴτε αὐτός εἶναι ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος, εἴτε οἱ Σεβ. ᾿Αρχιερεῖς, εἴτε ἄλλοι. 3) ῞Οσον ἀφορᾶ τήν ἀπό 14-2-02 "᾿Απόφασιν" περί ἀκοινωνησίας τοῦ κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, νομίζομεν, ὄτι δέν πρέπει νά ἐξαπατᾶται κανείς, ὅτι πρόκειται περί καθαρά ἀντικανονικῆς ληστρικῆς παρανόμου καί προσβεβλημένης ἀποφάσεως, ἠ ὁποία οὔτε ὑπό τῆς ἐλαχιστότητός μου ἐτηρήθη, οὔτε ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Λαρίσης, οὔτε ἀπό ἄλλους ᾿Επισκόπους, οἱ ὁποῖοι ἐδήλωσαν ὅτι δέν ἔθεσαν τήν ὑπογραφήν τους, ἀλλά καί τινες οἱ ὁποῖοι ἐνῶ τήν ἔθεσαν, ἐπρότειναν ὅμως νά μή τήν δεχθῆ ὁ κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης. ῎Αν ὁ Μακαριώτατος καί δύο ἀκόμη ᾿Αρχιερεῖς πιστεύουν εἰς αὐτήν τήν "ἀπόφασίν" των, τήν ἐπωμίζονται καί τολμῶμεν εἰπεῖν κατά τόν ΣΤ' Κανόνα τῆς Β' Οἰκουμ. Συνόδου θέτουν σέ ἀκοινωνησία τόν ἑαυατόν τους. ῞Οπου αἱ ἀποφάσεις δέν προκύπτουν κατά τό: "ἔδοξε τῷ ῾Αγίῳ Πνεύματι καί ἡμῖν", ἐκεῖ - οἱαιδήποτε πράξεις - ἀποφάσεις προκύπτουν κατά τό ἀντίστοιχον: "ἔδοξε τοῖς ἐγκαθέτοις καί τοῖς ἐκτός ᾿Εκκλησίας καί τῷ πονηρῷ". ῾Ο Μακαριώτατος ποτέ δέν μᾶς ἔμαθε νά πειθαρχῶμεν εἰς τοιαύτας ἀποφάσεις... ᾿Εφ᾿ ὅσον ἡ ἀπό 14/27-2-02 περί "ἀκοινωνησίας" ἀπόφασις τῆς κατ᾿ οὐσίαν μειοψηφίας σας προσεβλήθη ἐν τῇ γενέσει της, ἐφ᾿ ὅσον μᾶς ὑπέβαλεν ἔνστασιν ὁ κ. Γκουτζίδης κλπ. καί ὅλα αὐτά ἀπορρίπτονται μέ τό "ἔτσι θέλω" θά ἦτο ἀτιμία διά τήν ᾿Αρχιερωσύνη μου νά κοινωνήση αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως, θέτων ἐν ἀδίκῳ "ἀκοινωνησίᾳ" τόν πρῶτον καί τιμιώτατον ἐργάτην τῆς ᾿Εκκλησίας. Σεῖς "διῶξτέ" τον, ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος συνεργάζεται καί τιμᾶ τόν ἀγωνιστή θεολόγο, συγχαίρει δέ καάι τοῖς Σεβ/τοις Μητροπολίταις, οἱ ὁποῖοι δέν ἀνεγνώρισαν αὐτήν τήν "πράξιν" σας ἤ εἶπον εἰς τόν ἴδιον, νά μή ἐφαρμόση τήν ἀπόφασιν μιμούμενος τόν ῞Αγιον Χρυσόστομον, διότι καί στήν περίπτωσί του δέν ἐκλήθη ποτέ εἰς ἀπολογίαν ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί δέν παρέστη, οὔτε ὡς κατηγορούμενος, οὔτε ὡς θεολογικός σύμβουλος καί συνεργάτης. 4) ῞Οσον ἀφορᾶ τήν παράγραφον περί διαστρεβλώσεως τῶν λόγων τοῦ "οἰκείου ᾿Επισκόπου τῆς ἐνορίας εἰς ἥν ἐφημερεύομεν", τίθεται πρῶτα τό ἐρώτημα, ἐάν ὁ Μακαριώτατος ἔχει κατανοήσει τό περεχόμενόν της, διότι ἐπαναλαμβάνομεν εἶναι τραγικόν λάθος νά χαρακτηρίζει τόν ἑαυτόν του "οἰκεῖον ᾿Επίσκοπον ᾿Αττικῆς", ἐνῶ εἶναι ὁ ᾿Επίσκοπος τῆς πόλεως τῶν ᾿Αθηνῶν καί ὁ "Πρῶτος" τῇ τάξει τῶν ᾿Επισκόπων, ὁ ὁποῖος προεδρεύει ἐν τοῖς Συνόδοις. Προσέτι δέ, ἐάν ἐνσυνειδήτως ἰσχυρίζεται ὁ Μακαριώτατος ὅτι παραποιοῦμε καί διαστρεβλώνουμε τούς λόγους του, ἤ ὅτι ἀσεβοῦμε, διότι λέγομεν ὅτι διατελεῖ "ἐν βαρβάρω αἰχμαλωσίᾳ", δηλαδή ἐάν πράγματι ἐνεργεῖ τά πάντα ἐλευθέρως καί ἐνσυνειδήτως, τότε δυστυχῶς ἐπωμίζεται καί ἐν τῷ παρόντι καί ἐν τῷ μέλλοντι ὅλον τό βάρος τῆς συνετελουμένης προδοσίας, ἐνῶ παραμένει ὑποχρέωσίς του νά ἀποδείξῃ ὅτι δέν τελεῖ "ἐν βαρβάρω αἰχμαλωσίᾳ", ἀλλά ... 6) ῞Οσον ἀφορᾶ τά περί δῆθεν διακοπῆς ἐκ μέρους μου κοινωνίας διότι παρετηρήσαμεν πρό τῆς θείας Λειτουργίας τόν ῾Ιερομόναχον Νεόφυτον, τόν ὁποῖον ἀπέστειλε τήν 26-10-02 εἰς τόν πανηγυρίζοντα ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν, διά νά συλλειτουργήσωμεν, εἶναι ἀδιανόητα νά γράφωνται ἀπό τόν Μακαριώτατον. ῾Ημεῖς τόν παρετηρήσαμεν καθό εἴχομεν δικαίωμα καί ᾿Αρχιερατικόν καθῆκον διά τάς κατ᾿ ἐπανάληψιν ἀπάτας ἐν Συνόδῳ, ὡς καί διά τό τελευταῖον τῷ ὄντι ὑβριστικόν καί βλάσφημον δημοσίευμα εἰς τόν "Κ.Γ.Ο.", μηνός ᾿Ιουνίου - ᾿Ιουλίου 2002, καθώς καί διά τάς ἐκκρεμούσας εἰς βάρος του Καταγγελίας. Μέ ὅσα γράφει ὁ Μακαριώτατος, ἀλλά καί ἐκ τῆς προκλητικῆς συμπεριφορᾶς τοῦ ἐν λόγω ῾Ιερομονάχου ἀπεδείχθη ὅτι ἡ ἀποστολή αὐτοῦ ἦτο μία στημένη παγίδα, πρός δημιουργίαν ἐπεισοδίων, τά ὁποῖα θά ἐξεμεταλλεύοντο, ὅπως ἤθελον, εἰς αὐτήν ὅμως τήν παγίδα, ἔπεσαν τελικά αὐτοί πού τήν ἔστησαν καί κυρίως ὁ ἀπεσταλμένος του, διότι: α) Κατά τήν ἐπίσκεψίν του ἀπεκάλυψε ὅτι "τό σχίσμα ἔγινε, καί γρήγορα θά ἀνακοινωθῆ" καί β) ᾿Ενώπιον τῶν δύο προσώπων, τά ὁποῖα τό Σάββατον 17-11-02, μετέβησαν κατ᾿ ἐντολήν μου εἰς τό παρά τόν ῞Αγιον Μοδεστον ᾿Επισκοπεῖον νά ἐγχειρίσουν εἰς τόν Μακαριώτατον τήν προεκτεθεῖσαν ἐπιστολήν μας (Α.Π. 301/16-11-02), ὁ ἐκεῖ καιροφυλακτῶν ῾Ιερομ. Νεόφυτος εἰς τήν παρατήρησιν ὅτι "ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος δέν δέχεται τήν ἀπόφασιν τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου περί διορισμοῦ νέου ᾿Εφημερίου", μέ ἀνακούφισι καί ἰδιαιτέραν ἱκανοποίησιν εἶπεν: "Αὐτό περιμέναμε κι᾿ ἐμεῖς"! Δηλαδή ἐν τῇ ἀφελείᾳ του ἀπεκάλυψε τά στημένα σχέδια τους. Εἰδικώτερα τά περί σχίσματος καί περί διακοπῆς κοινωνίας, δέν ἔπρεπε νά ἀποτολμηθοῦν ποτέ, διότι εἶναι οἱ πάντες περισσότερον ἀπό βέβαιοι, ὄτι τοιοῦτόν τι ποτέ δέν τό διενοήθημεν καί δέν τό ἐπιχειρήσαμε, καί οὔτε θά τό ἐπιχειρήσωμεν. Τά περί δῆθεν διακοπῆς κοινωνίας καί περί δημιουργίας σχίσματος εἶναι προπαγάνδα γνωστή ἀπό τό 1999 καί δή ἀπό στενά συνδεδεμένα μετά τοῦ Μακαριωτάτου πρόσωπα! Πρῶτον παρέσυραν τόν αἰδ. π. Δημήτριον Τσαρκατζόγλου νά ἐκστομίση ἐπισήμως τοιαύτας κακοήθεις συκοφαντίας ἐναντίον τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Λαρίσης κ. Παναρέτου. Τό γεγονός τοῦτο ὁ ἐν λόγω Μητροπολίτης κατεδίκασε μετά βδελυγμίας, ἐνῶ τούς τολμήσαντας νά ἐμβάλουν εἰς τό στόμα τοῦ ῾Ιερέως τά λόγια αὐτά, ἀλλά καί τόν ἴδιον, ἀφοῦ δέν τά ἀνεκάλεσεν, λόγω τοῦ ............................ τούς παρέπεμψε εἰς τήν κρίσιν τοῦ Θεοῦ, διότι δέν μποροῦν νά "παίζουν" μέ τήν ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας καί νά ἐκτοξεύουν τοιαῦτα "πυροτεχνήματα", μέ τά ὁποῖα αὐτοπυρπολοῦνται, ὅσοι παίζουν μέ αὐτά. Β. ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟ 19-11-02 "ΠΡΑΞΕΩΣ - ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ" τῆς ᾿Αντικανονικῶς καί "ἐκτάκτως συγκληθείσης ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας". - Τήν πρωίαν τοῦ Σαββάτου 17-11-02, τό ἐκδηλωθέν αὐτό πραξικόπημα ἤρχισε ἐξελισσόμενον εἰς δευτέραν φάσιν. Περί ὤραν 6.30 πρωϊνήν καί ἐνῶ ἤδη εἴχομεν ἀρχίσει τήν ἀκολουθίαν τοῦ ῎Ορθρου εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου, ἐνεφανίσθη ὁ ῾Ιερομόναχος π. Λάζαρος ᾿Αθανάσωφ, συνοδευόμενος, πρός συμπαράστασίν του, ὑπό τοῦ ῾Ιεροδ. Μεθοδίου Χούλη, καί ὁ ὁποῖος ἦτο ἕτοιμος μέ "δευτέρι καί μολύβι", διά νά ... καταγράφη μέ κάθε λεπτομέρεια ὅ,τι ἤθελε λεχθεῖ ἤ συμβεῖ! ᾿Επίσης, διά τόν ἴδιον προφανῶς σκοπόν, ὁ ῾Ιερομόναχος συνωδεύετο καί ὑπό δύο ἄλλων προσώπων, ἐκ τῶν ὁποίων τό ἕν ἔφερε μεθ᾿ ἑαυτοῦ καί μαγνητόφωνον! Διά τήν ἀγάπην καί τήν ἑνότητα, εἴπομεν εἰς τόν ῾Ιερομ. π. Λάζαρον, ὅτι γίνεται δεκτός ὡς συλλειτουργός, ὄχι ὅμως ὡς νέος ᾿Εφημέριος, ἐνῶ διευκρίνισα ὅτι ἤδη ἔχω ἀπαντήσει εἰς τήν ἀπόφασιν τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, ὅτι αὕτη εἶναι ἀπαράδεκτος. Παρά ταῦτα ὁ ῾Ιερομόναχος, ἐξελθών μετ᾿ ὀλίγον τοῦ ῾Ιεροῦ, δέν ἐδίστασε νά εἴπη εἰς τούς πιστούς, ὅτι δῆθεν τόν ἐξεδίωξα. Οἱ πιστοί ἀμέσως ἦλθον καί μέ ἠρώτησαν "ἄν τόν ἐξεδίωξα", βεβαιωθέντες δέ περί τῆς ἀληθείας ἀπεδοκίμασαν τό ψεῦδος τοῦ ῾Ιερομονάχου ἀναφωνήσαντες: "Μά τέτοια ψέμματα ἀπό ῾Ιερεῖς;"! Πρό αὐτῆς τῆς βαρείας ἁμαρτίας τοῦ ῾Ιερομονάχου, ἡμεῖς ἐνώπιον ὅλου τοῦ ἐκκλησιάσματος ἠναγκάσθημεν νά τόν ἐπιτιμήσωμεν, καί νά τοῦ εἴπωμεν ὅτι μετά ἀπό αὐτή τήν πράξιν του, (δηλαδή νά ψευσθῆ ἐνώπιον τοῦ ἐκκλησιάσματος), κωλύεται νά λειτουργήση. Παρά ταῦτα ὁ ῾Ιερομόναχος χωρίς κανένα αὐτοέλεγχο, παρά τήν παρατήρησιν τοῦ ᾿Αρχιερέως, ἀλλά καί μέ προκλητικόν τρόπον, ὡς νά ἐστερεῖτο καί στοιχειώδους αὐτογνωσίας, χωρίς κἄν νά ζητήση παρά τοῦ ᾿Αρχιερέως τήν προβλεπομένην εὐλογίαν, ἐφόρεσε τά ἄμφια του καί προχώρησε εἰς συλλειτουργίαν! Τέλος, χωρίς πάλιν κανέναν αὐτοέλεγχον, προσῆλθε καί ἐκοινώνησεν ... Εὐνόητον ὅτι δέν ἐνεδείκνυτο νά ἀπαντήσω ἄλλως εἰς τήν πρόκλησίν του, παρά νά σιωπήσω, ἀφοῦ τοῦ εἶπα ὅτι αὐτά ὅλα θά καταγγελθοῦν. ῞Ολον αὐτό τό ἀπ᾿ ἀρχῆς σύνθετον φοβερόν ἁμάρτημα καί ἡ δεινή πρόκλησις τοῦ ῾Ιερομονάχου καταφανῶς σκοποῦσε νά προκαλέση ἐπεισόδια, καί νά παρακωλύση τήν θείαν Λατρείαν, ὅπερ τιμωρεῖται καί ἀπό τάς διατάξεις τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος ᾿Εννοεῖται ὅτι αὐτά ὅλα τά ὁποῖα ὁ μέν ἱεροδιάκονος θά κατέγραφε εἰς τό "δεφτέρι" πού κρατοῦσε, τό δέ ἕτερον πρόσωπον εἰς τό μαγνητόφωνον, ἐχρειάζοντο διά νά συμπλασθῇ στήν συνέχεια τό ... Κατηγορητήριο διά τήν περαιτέρω ἐφαρμογήν τῶν ἐναντίον μου σχεδίων. Μετά τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας ὁ ῾Ιερομόναχος καί ὁ ῾Ιεροδιάκονος πάλιν προκλητικῶς ἀπήτησαν νά παραμείνουν εἰς τόν Ναόν, (μάλιστα δέν ἤθελον νά ἐξέλθουν οὔτε ἐκ τοῦ ῾Ιεροῦ Βήματος) διά νά λειτουργήσουν τήν ἑπομένην, ἰσχυριζόμενοι ὅτι τοιαύτην ἐντολήν ἔχουν, καί ἀσφαλῶς εἶχε ὁ ῾Ιερομόναχος καί "διοριστήριον" ὡς ᾿Εφημερίου. ᾿Ασφαλῶς δέν τούς ἐπιτρέψαμε νά παραμείνουν, διότι τοῦτο θά ἀπετέλει παράνομον κατάληψιν τοῦ Ναοῦ καί σύμπραξιν καί ἀναγνώρισιν τῆς ὅλης συνωμοτικῆς ληστρικῆς καί φατριαστικῆς ἐνεργείας, πού ἐξεδηλώθη τήν πρωΐαν τῆς προηγουμένης. ᾿Αποχωρήσαντες ὅμως ὁ ῾Ιερομόναχος Λάζαρος καί ὁ ῾Ιεροδιάκονος Μεθόδιος, κατά μίμησιν τῶν Παπικῶν, οἱ ὁποῖοι τό 1054 ἀφῆκαν ἐπί τῆς ῾Αγίας Τραπέζης τῆς ῾Αγίας Σοφίας τό ἀνάθεμα κατά τῶν ᾿Ορθοδόξων ᾿Ανατολικῶν, ἄφησαν καί αὐτοί ἐπί τῆς ῾Αγίας Τραπέζης τό προειρημένον ὑπ᾿ ἀριθμ. 1347/14-9-2002 ἔγγραφον, προφανῶς διότι τοῦτο εἶχεν ἀρνηθῆ νά ἀποδεχθῆ καί παραλάβη τήν πρωίαν τῆς προηγουμένης ἡμέρας, Παρασκευῆς 16-11-02, ὁ ᾿Επίτροπος κ. Κων/νος Λιβάνιος. ῾Η ἐπί τά χείρω ἐξέλιξις ῞Οπως κατά τό μόλις πρόσφατον παρελθόν, ὁποιαδήποτε ἀντικανονικότητα γιά νά "ἐπιβιώση", "εκαλύπτετο" μέ τόν ψευδομανδύα τῆς "συνοδικότητος", μέ συνέπεια ὄχι ἁπλῶς νά ἀντιμετωπίζεται μία διαρκής ὀξυτάτη κρίσις Συνοδικότητος, ἀλλά καί πλήρης κατάλυσις τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ καί μετατροπή του εἰς εὐτελές ὄργανον τῶν σχεδίων καί ἀποφάσεων τῶν ξένων Κέντρων, καί τῶν ἐγκαθέτων αὐτῶν , ἔτσι καί τώρα. ῾Ο Μακαριώτατος, (δηλαδή τό περιβάλλον του), μόλις ἐπληροφορήθη τήν ἀτυχῆ ἔκβασιν τῶν σχεδίων του δέν παρητήθη αὐτῶν, ἀλλά προκειμένου νά ἐπιβάλη μέ κάθε τρόπον τήν συνωμοτικήν, φατριαστικήν καί ληστρικήν ἀπόφασίν του, ἐνήργησεν ἀστραπιαίως καί αὐθημερόν ἐμεθόδευσεν περαιτέρω κακάς μεθοδείας. ῾Ο Μακαριώτατος καταχρώμενος τήν διακονίαν του ὡς ᾿Αρχιερέως καί τήν ἰδιότητά του ὡς Προέδρου, δέν ἐδίστασε καί πάλιν νά καταχρασθῇ καί αὐτήν τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, καί νά τήν μετατρέψη εἰς ὄργανόν του διά νά ἐπιβάλη "ἱεροσυνοδικῶς" ὅ,τι ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπος, ὡς "οἰκεῖος ᾿Επίσκοπος" καί ὡς "Τοποτηρητής ᾿Αττικῆς" δέν ἠδυνήθη νά ἐπιβάλη, παρά τόν παποκαισαρισμόν του καί παρά τάς συνωμοτικάς μεθοδεύσεις του. ᾿Εν προκειμένω μέ πρωτοφανῆ παράνομον συνοπτικήν διαδικασίαν ἐντός ὀλίγων ὡρῶν ἀποφασίζει ἔκτακτον σύγκλησιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, μέ μοναδικόν θέμα τήν δῆθεν "ἀνταρσίαν καί πραξικόπημα", ὅπως χαρακτηρίζει τήν ἄρνησίν μου νά δεχθῶ τήν πραξικοπηματικήν συνωμοτικήν ἐνέργειαν τῆς Μακαριότητός του. Δυστυχῶς μέσω ΦΑΞ καί τηλεφώνου συγκαλεῖ τήν ῾Ιεράν Σύνοδον μέ ἀποκλειστικόν σκοπόν νά καλύψη μέ "Συνοδικόν μανδύαν" καί νά ἐπιβάλη "ἐδῶ καί τώρα" τήν συγκεκριμένην συνωμοτικήν ἀπόφασιν, ἐπικαλούμενος μάλιστα καί τό ἐνδιαφέρον καί τήν μέριμνάν του διά τήν "ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας"!! Οὕτω αὐθημερόν τό Σάββατον 17-11-02 καί περί ὤραν 11.30, μόλις πρό τοῦ μεσονυκτίου (!), λαμβάνομεν, μέσω ΖΑΨ, τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 1349/17-11-002 (π.η.) πρόσκλησιν δι᾿ ἔκτακτον Συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας. ᾿Ιδού καί ἡ Πρόσκλησις: "Διά τῆς παρούσης..καλεῖσθε νά συμμετάσχητε εἰς ἔκτακτον Συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τήν 19ην Νοεμβρίου 2002, ἡμέραν Δευτέραν καί ὥραν 10.00 πρωϊνήν εἰς τήν συνήθη αἴθουσαν τῶν συνεδριάσεων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου εἰς τό ᾿Εκκλησιαστικόν Πνευματικόν Κέντρον (Μπότσαρη 8, Περιστέρι) μέ ἀποκλειστικόν θέμα τήν στάσιν καί ἀντίδρασιν τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας κ. Κηρύκου εἰς τήν ᾿Απόφασίν μας, ὡς Τοποτηρητοῦ τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς, περί ἀπαλλαγῆς αὐτοῦ ἐκ τῶν ἐφημεριακῶν καθηκόντων ἐκ τῆς ἐνορίας ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν καί διορισμοῦ νέου ᾿Εφημερίου, διά λόγους τούς ὁποίους ἐξεθέσαμεν εἰς τό κοινοποιηθέν Αὐτῷ ὑπ᾿ ἀριθμ. 1347/14-11-02 ἡμέτερον ἔγγραφον, ὡς αὗται ἐξεδηλώθησαν διά τῶν γεγονότων τά ὁποῖα ἔλαβον χώραν σήμερον (17-11-02) εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν καί ἐξεφράσθησαν εἰς τήν ἀπό 16-11-02 καί ἀρ. Πρωτ. 301 ἐπιστολήν τοῦ Σεβασμιωτάτου Μεσογαίας πρός ἡμᾶς. (Σημείωσις ἰδική μας: Ποῖος νά μήν ἐκπλαγῆ καί νά μή θαυμάση τήν δύναμιν καί τό ρηξικέλευθον τοῦ ἀσθενοῦς Γέροντος ᾿Αρχιεπισκόπου! Δώη αὐτῷ Κύριος σύνεσιν καί μετάνοιαν) ῾Η ἀπόφασίς μας περί ἐκτάκτου συγκλήσεως τῆς ῾Ιεραρχίας ὑπαγορεύεται ἐκ τοῦ ἐπαπειλουμένου ἀμέσου κινδύνου διασπάσεως τῆς ἐνότητος τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας ἐκ τῶν συνεπειῶν τῆς ἐκδηλωθείσης ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μεσογαίας ἀνταρσίας καί τῶν πραξικοπηματικῶν αὐτοῦ ἐνεργειῶν ἔναντι τῆς ἀποφάσεως ἡμῶν ὡς Τοποτηρητοῦ τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς. ῾Η παρουσία ἁπάντων τῶν μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου θεωρεῖται ἐπιβεβλημένη. Μετ᾿ εὐχῶν. Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ (Τ.Σ.Υ.) + Ο ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ποῖος, ἐπαναλαμβάνω νά μήν ἀπορήση καί θαυμάση δι᾿ αὐτήν τήν ρηξικέλευθον καί ἀστραπιαίαν "ΔΥΝΑΜΙΚΗΝ ἐνεργοποίησιν" τοῦ πολιοῦ καί ἀσθενοῦντος Πατρός καί ᾿Αρχιεπισκόπου; Πρέπει νά ἐπισημανθῆ πάντως τό γεγονός, ὅτι ἡ Ι.Σ. τῆς ῾Ιεραρχίας δέν εἶχε συγκληθεῖ ἀπό τόν Φεβρουάριον ἐ.ἔ. μέχρι τότε, ἐνῶ ἡ προσδιορισθεῖσα διά τήν 25-9-02, ὡς ἐλέχθη, ἀνεβλήθη, διά λόγους ὑγείας τοῦ Μακαριωτάτου! ἐνῶ εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν ὁ Μακαριώτατος ἦτο ὑπερυγιής! Θέματα Πίστεως καί ῾Ομολογίας καί Κανονικῆς Τάξεως, τά ὁποῖα ἀπό ἐτῶν ἐκκρεμοῦν καί πυορροῦν καί τά ὁποῖα δεκάδες φορές εἰσηγήθημεν καί ἡμεῖς καί ἄλλοι ᾿Αρχιερεῖς καί ῾Ιερεῖς καί εἶναι αἴτημα ὁλοκλήρου τοῦ σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, δέν ἱεραρχοῦνται, δέν ἐξετάζονται, διότι "εἶναι ἀσθενής ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος", παρά τό ὅτι δι᾿ αὐτῶν ἀπειλεῖται ἡ ἑνότητα, προδίδεται ἡ ᾿Εκκλησία, ποδοπατεῖται ἡ Κανονική τάξις καί ἡ ᾿Αλήθεια, ἀλλά καί ἀπόλυται τό πᾶν. ᾿Από τήν 16 ὅμως ἕως καί τήν 19 Νοεμβρίου ὁ Μακαριώτατος βρῆκε τήν ὑγεία του καί τήν δύναμι καί ἐνεργεῖ τά πάντα, διότι αὐτό ἀπαιτοῦν τά ξένα Κέντρα καί οἱ ἐγκάθετοί των, διότι αὐτό ἀπαιτοῦν οἱ καιροί, νά ἀπομονωθῆ ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, αὐτό ἀπαιτεῖ τό τετελεσμένον σχίσμμα, κατά τόν Πρωτοσύγκελλον τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ῾Ιερομ. Νεόφυτον Τσακίρογλου, αὐτό ἀπαιτεῖ τό ἐπεῖγον τό ὑπό κήρυξιν νέο τρίτου κατά σειράν σχίσμα πού ἐπιδιώκουν οἱ δυνάμεις τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ διά τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. (Α, τό 1937 τοῦ πρώην Φλωρίνης, Β, τό 1995 τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν). "Α.Π. 303 ᾿Εν Κορωπίῳ τῆ 18-11-02 Πρός τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχ/πον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέαν. Μακαριώτατε ᾿Επί τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ 1349/17.11.2002 ἐγγράφου σας, τό ὁποῖον μοῦ διαβιβάσατε μέσω ΖΑΨ τήν 11.30 ὥρα πρό μεσονυκτίου τοῦ Σαββάτου πρός Κυριακήν, σᾶς ἀπαντῶ τά κάτωθι: ῾Η ἐνέργειά σας ἐκτιμῶ, ὅτι εἶναι ἀποτέλεσμα πανικοῦ, ἐνῶ ταυτοχρόνως πολύ ἐσφαλμένως τήν ἐκλαμβάνετε σάν "εὐκαιρία" νά ἀπαλλαγῆ ἀπό τό ᾿Επίσκοπο Κήρυκο τό Κίνημα τοῦ Παλαιοημμερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τό ὁποῖο ἀπό χρόνια εὐνοεῖτε, εἴτε ἐν γνώσει, εἴτε ἐν ἀγνοίᾳ σας. Μέ μία λέξι φοβοῦμαι μήπως ἡ ἐνέργειά σας αὐτή, εἶναι ἡ ἀποκορύφωσις τῶν σκευωριῶν καί τῶν ἀντικανονικοτήτων, τίς ὁποῖες δυστυχῶς - μέσω ῾Υμῶν καί 2-3 ἄλλων σεβαστῶν προσώπων-, ἐνήργησαν τό παρασυνοδικό μας κατεστημένο καί τά ξένα Κέντρα. ᾿Επί τῆς οὐσίας, λάβετε, παρακαλῶ, ὑπ᾿ ὄψιν σας, ὅτι: α. ῾Ο τοποτηρητής ᾿Επίσκοπος δέν ἔχει δικαίωμα νά διορίζη καί νά παύη ᾿Εφημερίους. β. Τό χρονικόν διάστημα ἀσκήσεως Τοποτηρησίας ποικίλει ἀπό ἕξι μῆνες ἕως ἑνός ἔτους, καί ἐντός αὐτοῦ τοῦ χρονικοῦ διαστήματος ὁ Τοποτηρητής πρέπει νά φροντίση διά τήν πλήρωσιν τῆς χηρευούσης ᾿Επισκοπῆς, ἄλλως ἐκπίπτει καί διορίζεται ἄλλος. Βλέπετε μεταξύ ἄλλων καί τόν ΠΒ (74) Κανόνα τῆς ἐν Καρθαγένη Συνόδου . ῾Η ἀπεγνωσμένη προσπάθειά σας νά καταλάβετε τήν ἐνορία τοῦ ἁγ. Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν (ἀφοῦ κατά τόν Πρωτοσύγκελλό σας ῾Ιερομ. π. Νεόφυτο, "τό σχίσμα ἔγινε" καί "πολύ σύντομα θά ἀνακοινωθῇ"), ἀποδεικνύει καθαρά τό πραξικόπημα τόσο κατά τοῦ προσώπου μου, ὅσο - καί κυρίως - κατά τῶν πιστῶν καί τῶν ἁπλῶν χριστιανῶν τῶν ᾿Αχαρνῶν, τόν ὁποῖον ὡς "μακελλάρης" θέλετε νά ὁδηγήσετε στήν σφαγή, ἀδιαφορώντας γιά τίς συνέπειες, "μεῖζον γάρ ἡ σκοπιμότης"; Τό ἔγγραφόν σας, ἐνῶ καί ὡς πρός τό ἀπειλητικόν του μέρος καί ὡς πρός τό διπλωματικόν εἶναι παντελῶς ἀπαράδεκτον, ἐν τούτοις ἀποκαλύπτει μυχίους πόθους καί σκοπιμότητας, αἱ ὀποῖαι ἐκκινοῦν ἀπό τά ξένα Κέντρα καί φθάνουν εἰς ῾Υμᾶς μέσω τῶν συγκεκριμένων συμβούλων σας, οἱ ὁποῖοι ἐνεργοῦν ἴσως καλύτερα ἀπό ὁποιονδήποτε ἄλλον ἐγκάθετον εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν. ῾Η ἀπόφασίς σας περί συγκλήσεως ἐκτάκτου ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας καί ἡ προσπάθεια ἐπιβολῆς, μέσω αὐτῆς, προειλημμένων ἀποφάσεων, δέν ὑπαγορεύεται ἀπό κανένα "ἐπαπειλούμενον ἄμεσον κίνδυνον διασπάσεως τῆς ἐνότητος τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐκ τῶν συνεπειῶν τῆς ἐκδηλωθείσης ἀνταρσίας" (πάντα κατά τό ἔγγραφό σας), τοῦ ᾿Επισκόπου Κηρύκου, ἀλλά ὑπαγορεύεται ἀπό τό πραξικόπημά σας, ὡς δῆθεν "Τοποτηρητοῦ ᾿Αττικῆς". ῎Αμεσος ἀπειλή εἶναι αἱ ἰδικαί σας ἀφιλάδελφοι καί ἀντικανονικαί ἐνέργειαι καί ἡ προδοτική συμπεριφορά καί στάσις εἰς θέματα Πίστεως, ἡ ὁποία ἀπειλεῖ νά σᾶς χωρίση ἀπό τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Δυστυχῶς εἰς τόν παρόντα 8ο αἰῶνα πίπτουν περισσότεροι ᾿Επίσκοποι καί ὀλιγώτεροι λαϊκοί. Καί ἄν ἀκόμη αὔριο (Δευτέρα 19-11-02) κατορθώσετε νά ἔχετε ἀπαρτίαν καί νά εἶσθε εἰς θέσιν νά προεδρεύσετε (λόγω τοῦ ἐπισφαλοῦς τῆς ὑγείας σας), ἡ συνεδρίασις αὕτη θά εἶναι χωρίς ἀντικείμενον, διά λόγους ἀναρμοδιότητος πού ἔχω ἐπισημάνει, διότι δέν εἶναι ποτέ δυνατόν νά νοηθῆ ἔκτακτος σύγκλησις δι᾿ ἕνα τέτοιο θέμα, ὅταν μάλιστα δέν ὑπάρχει ὁ στοιχειώδης "εὔλογος χρόνος" προετοιμασίας, ὁ προβλεπόμενος ἀπό τούς ῾Ιερούς Κανόνας, οἱ ὁποῖοι δέν πρέπει νά ἀγνοοῦνται. ᾿Επίσης σᾶς θέτω ὑπ᾿ ὄψιν ὄτι εἰς θέματα, ὡς αὐτό, τό ὁποῖον ἀποκλειστικῶς εἰσηγεῖσθε διά τήν αὔριον, Δευτέραν 19-11-02, ἄλλα πρόσωπα πλήν τῶν ᾿Αρχιερέων δέν δύνανται νά παραστοῦν καί ἐπομένως οὐδείς τῶν ᾿Επισκόπων μπορεῖ νά συμμετέχη δι᾿ ἀντιπροσώπου του. Περαιτέρω ἡ ὅλη διαδικασία σας ἀπό τήν πρωίαν τῆς Παρασκευῆς 16-11-02, καθ᾿ ἥν λάθρα ἐμοῦ, ἐνεργήσατε συνωμοτικῶς μετά τοῦ Σεβ/του κ. Νικολάου, τόν ὁποῖον καλέσατε εἰς τό ᾿Επισκοπεῖόν σας, καί ἐπίσης λάθρα ἐκαλέσατε τόν ᾿Επίτροπον κ. Κων/νον Λιβάνιον (τόν ὁποῖον ἐσυνώδευσεν ἡ σύζυγός του) καί τοῦ ἀνακοινώσατε τήν ἀπόφασίν σας, ἐξασκήσαντες καί ψυχολογικήν βίαν, προκειμένου νά τήν ἀποδεχθῆ, αὐτό ὅλον εἶναι κάτι περισσότερον ἀπό πραξικόπημα καί συνωμοσία, ἐνῶ οὕτω ὑποπέσατε καί εἰς τό ἀδίκημα τῆς φατρίας καί τυρείας. Πέραν τούτων ἡ Μακαριότης σας ἐλέγχεται καί διά σοβαράν ἀσυνέπειαν, διότι εἰς ἀνύποπτον χρόνον σαφῶς καί διαρρήδην ὡμολογήσατε ἀντίθετα πρός ὅσα σήμερον ἐνεργεῖτε, καταπατώντας οὕτω προηγουμένην ἠθικήν αὐτοδέσμευσίν σας. Σᾶς ὑπενθυμίζω μόνον δύο ἐκ τῶν πολλῶν πραγματικῶν γεγονότων, τά ὁποῖα ἀσφαλῶς ἐνθυμεῖσθε πολύ καλῶς, διότι ὑφ᾿ ῾Υμῶν ἐξεφράσθησαν ὡς πεποιθήσεις σας καί δέν ἐπρόκειτο περί τυχαίων γεγονότων. α) Πρίν ἀπό τήν ἐπισημοποίησιν τοῦ σχίσματος τῶν πέντε, ὁ τότε ᾿Αττικῆς Ματθαῖος, δι᾿ εὐνοήτους λόγους, ἀπήτησε νά ἀπομακρυνθῶ ἐκ τῆς ἐνορίας τοῦ ἀγίου Δημητρίου, ὅπως ἀκριβῶς ἤ μᾶλλον χειρότερα, ἀπαιτήσατε καί ἡ Μακαριότης σας, χωρίς βεβαίως νά ἔχετε καί τό οὕτως εἰπεῖν δικαίωμα πού εἶχε τότε ὁ οἰκεῖος Μητροπολίτης ᾿Αττικῆς Ματθαῖος. ῾Η θέσις σας τότε εἰς τό ἐν λόγω θέμα ἦτο: "῾Υπάρχει κάποιο πρόβλημα (τοῦ ἐφημερίου, δηλαδή ἐμοῦ) μέ τούς ἐνορῖτες τοῦ ἁγ. Δημητρίου; ᾿Εφ᾿ ὅσον ἡ ᾿Ενορία σᾶς θέλει καί ἀγαπᾶ περισσότερον τόν ᾿Εφημέριον ἀπό τόν ᾿Επίσκοπο, θά μείνετε στήν ἐνορία". β) ᾿Ολίγον μετά τό σχίσμα τῶν "πέντε, ἐδηλώσατε ἐνώπιον τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς ᾿Επιτροπῆς καί τοῦ Λαοῦ, ὅτι "αἱ ᾿Αχαρναί θά προσαρτηθοῦν καί τυπικῶς εἰς τήν ῾Ιεράν Μητρόπολιν Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς" καί συνεχίσατε ὅτι "πρίν γίνη αὐτό, θά δώσουμε ὀλίγη πίστωσι χρόνου μήπως ἐπιστρέψη ὁ Ματθαῖος καί θά εἶναι (ἡ ἀπόσπαση τῆς ἐνορίας) ἀρνητικό στοιχεῖο". γ) ᾿Ενθυμεῖσθε, Μακαριώτατε, ποίαν ἀπάντησιν δίδατε καί εἰς τάς Προσκλήσεις τῆς ᾿Ενοριακῆς ᾿Επιτροπῆς τοῦ ἁγίου Δημητρίου, καθε φορά πού σᾶς καλοῦσαν εἰς τήν ᾿Ενορίαν; Λέγατε: "῎Εχετε ᾿Επίσκοπον". Τί ἔχετε νά πῆτε ἤ νά ἀπολογηθῆτε ἐνώπιον τῆς αὐριανῆς Συνόδου; ᾿Εν κατακλεῖδι ἔστω σοβαρῶς ὑπ᾿ ὄψιν ῾Υμῶν, ὅτι οἱαδήποτε περαιτέρω ἐνέργειά σας ἤ ἀπόφασις αὐτόχρημα θά ἀποβῆ εἰς βάρος σας καί θά σᾶς θέση καί ἄλλην ὑποδικίαν, διά τήν ὀποίαν εἴτε ἐδῶ, εἴτε εἰς τήν ἄλλην ζωήν, θά σᾶς ζητηθῆ λόγος. Καί μόνον δι᾿ αὐτό θλιβόμεθα καί ἀνησυχοῦμε, ἐνῶ σᾶς ὑπενθυμίζουμε καί τό ὐπ᾿ ἀριθμ. 223/2-11-01 διά τοῦ ὀποίου "περιετειχίσαμε ἐμαυτόν" μή ἀναγνωρίζοντες ληστρικάς ἀποφάσεις ὁπόθεν καί ἄν αὗται προέρχωνται. Διατελῶ ἀδελφός καί συλλειτουργός ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ Δυστυχῶς δι᾿ ἄλλην μίαν φοράν δέν ἐπετράπη ὑπό τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου εἰς τόν Μακαριώτατον νά λάβη ὑπ᾿ ὄψιν τό ἀνωτέρω ἔγγραφόν μας, ἀλλά οὔτε καί ἄλλο ἔγγραφο Καταγγελία, τήν ὁποίαν ἐξ ἀφορμῆς τῆς προσκλήσεως περί ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΣΥΓΚΛΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, ἀμέσως ὑπέβαλεν ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Πανάρετος. Παραθέτομεν καί αὐτήν τήν Καταγγελίαν: Α.Π. 55 ᾿Εν Ι.Μ. ῾Αγίων ᾿Αποστόλων Ραψάνης 18-11-02 (π.ἡ.) Μακαριώτατε. ᾿Αντιφωνῶ εύλογεῖτε, ἀλλά καί ἐνεργεῖτε κατά Θεόν καί ὄχι κατά τό θέλημα τῶν ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ᾿Εκκλησίας Του. Θά σᾶς ἔλεγα ἐπίσης "ὁ Χριστός ἐν τῷ μέσω ἡμῶν", ἀλλά τό τελευταῖο χθεσινοβραδυνό ἔγγραφό σας (ὑπ᾿ ἀριθμ 1343/17-11-02, τό ὁποῖον, μέσω ΦΑΞ, μᾶς ἀπεστείλατε τήν 11.33 μεσονύκτιον ὥραν, μέ φοβίζει μήπως ὁ Κύριος ἐμακρύνθη, διότι μεταξύ ὑμῶν καί ἡμῶν, ἀντί τοῦ Κυρίου μπῆκε ὁ ἀντίδικος Του, μᾶλλον τόν ἐγκατέστησαν οἱ ἀντικανονικότητες, οἱ ἀδικίες καί προπάντων τό θάψιμο τῆς ἀληθείας Του. Σήμερα Κυριακή καί μετά τήν ἀκολουθίαν ὁ μον. ᾿Αγαθάγγελος μοῦ ἔδωσε τό ΦΑΞ καί ἀφοῦ τό ἀνέγνωσα διερωτήθηκα: Μά τόσο σκοτισθήκαμε, ὥστε νά ἐνεργοῦμε "ἐν τῷ σκότει τῆς νυκτός" ἤ μήπως πιστεύετε ὅτι ἔτσι γρηγορεῖτε καί ἀγρυπνεῖτε καί μέ ἀναμμένες λαμπάδες περιμένετε τόν νυμφίον τῆς ψυχῆς σας; Φοβοῦμαι ὅτι ἄν μάθουν αὐτά τά καμώματα οἱ ἀπλοῖ ἄνθρωποι, θά μᾶς ἐλεεινολογήσουν καί θά ποῦν: "῎Αντε πηγαίνετε σέ κανένα ψυχιατρεῖο"!!! Μακαριώτατε, ἐκεῖνο πού μπορῶ νά κάνω εἶναι νά προσεύχωμαι γιά τό σκότος μου, ἀλλά καί γιά τό δικό σας, ἄν βεβαίως ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ δέχεται ἀκόμα τάς προσευχάς μας. Τό ἔγγραφον αὐτό, ὄχι ἁπλῶς τό ἀπορρίπτω, ἀλλά καί τό καταδικάζω μέ ὠμοφόριο καί ἐπιτραχήλιο, διότι θεωρῶ ὅλο τό κίνημά σας ἔργο τρίτων καί τοῦ πονηροῦ. ῎Ελαβα γνῶσι καί ἄλλων σχετικῶν ἐγγράφων καί πληροφορήθηκα τίς ἀπό τήν Παρασκευή ἀνάρμοστες πράξεις σας μετά τοῦ Σεβ/του κ. Νικολάου. Λυποῦμαι, λυποῦμαι, λυποῦμαι γιά τό κατάντημα. Καί χωρίς ἄλλη πληροφόρησι (πού ἤδη τήν ἔχω), ἡ ἐνέργειά σας ὅλη ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι τήν αὐριανή σύγκλησι τῆς Συνόδου πού ἀποφασίσατε, εἶναι βουτηγμένη στήν ἀντικανονικότητα καί τόν βοῦρκο τῆς σκευωρίας καί τῆς προδοσίας. Κανονικά ἔχετε ἐκπέσει καί τῆς "παγκοσμίου τοποτηρησίας" καί δέν ἔχετε κανένα δικαίωμα τοποτηρησίας πουθενά. ῎Αν δέν σᾶς τό εἶπαν καί δέν τό γνωρίζετε, ρωτῆστε νά μάθετε. Καταγγέλλω τήν πρᾶξι σας σάν εἰδεχθῆ κατά τῆς ἐνορίας, τήν ὁποία σώνει καί καλά θέλουν νά διαλύσουν, κατά τοῦ ᾿Επισκόπου Κηρύκου καί πρό πάντων κατά τῆς ἑνότητος, ἀγάπης καί εἰρήνης. Καί αὐτή ἡ πράξις, σᾶς παραπέμπει στήν κρίσι τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Καί ἄν αὐτή δέν ἐπιληφθῆ, τότε ὅλους μας θά μᾶς κρίνη ὁ Θεός πού βλέπει καί αὐτή τήν στιγμή καί ἤδη μᾶς λέγει, ὄτι μᾶς κρίνουν οἱ πράξεις μας. ῞Οσα καταμαρτυρεῖτε κατά τοῦ ᾿Επισκόπου κ. Κηρύκου ἀποτελοῦν φρικτές ἀδικίες (γνωρίζω τί λέω) τίς ὁποῖες ἀπορρίπτω. Σᾶς θυμίζω ὅτι τά τυφλά ὄργανά σας ἀπό τό 1999, συκοφάντησαν καί ἐμένα, "ξερνώντας" ὅσα εἶχαν στήν καρδιά τους καί τά σχέδιά τους περί σχίσματος. Υ.Γ. ῾Η παροῦσά μου νά διαβαστῇ πρό ῾Ημερησίας Διατάξεως. Μετ᾿ ἀδελφικῶν εὐχῶν καί προσευχῶν. (ΤΣΥ) + ῾Ο Λαρίσης καί Τυρνάβου Πανάρετος ῾Η συντριπτική αὐτή Καταγγελία τοῦ Σεβ/του κ. Παναρέτου, τοῦ πολλά παθόντος ὑπό τοῦ ἰδίου παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, ἔφθασε ἐγκαίρως μέσω ΦΑΞ εἰς τάς χεῖρας τοῦ Μακαριωτάτου, καί στήν κυριολεξία συνέτριψε καί κονιορτοποίησε τήν χαλκευθεῖσαν σκευωρίαν, ἡ ὁποία ἐξεδηλώθη τήν πρωίαν τῆς Παρασκευῆς 16-11-02 καί συνεχίσθη ὡς μή ὤφειλε καί τήν Δευτέρα 19-11-02. ῾Ο Σεβ/τος Μητροπολίτης καταγγέλλει τήν πρᾶξιν τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ὡς σκευωρίαν, τήν ἀπορρίπτει καί τήν καταδικάζει ὡς ᾿Αρχιερεύς ἐν ἐπιτραχηλίῳ καί ὠμοφορίῳ καί ἀρνεῖται νά συμμετάσχη εἰς αὐτήν τήν ἔκτακτον Σύνοδον. ᾿Επίσης ζητεῖ τό ἐπίσημον ἔγγραφον του νά ἀναγνωσθῆ πρό ῾Ημερησίας Διατάξεως, διά νά γνωρίσουν τήν θέσιν - ἄποψιν του ὅλοι οἱ ᾿Αρχιερεῖς καί νά ἀναλάβουν τάς εὐθύνας των μή συμπράττοντες εἰς τήν ἐν λόγω σκευωρίαν. Δυστυχῶς ὁ Μακαριώτατος καί ὁ περιβόητος διά τάς ἀπάτας του καί τό πλῆθος τῶν σοβαρῶν εἰς βάρος του Καταγγελιῶν, Πρωτοσύγκελος του π. Νεόφυτος Τσακίρογλου, τό ἀπέκρυψαν καί οὑτω ὑπετίμησαν καί ἐξύβρισαν κατά τόν χειρότερον τρόπον τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην κ. Πανάρετον. ῞Ομως καί μόνον δι᾿ αὐτόν τόν λόγον, διά τήν ἀπόκρυψιν δηλαδή ἐπισήμου ᾿Αρχιερατικοῦ ἐγγράφου, δηλαδή μιᾶς τόσο ρητῆς καί σοβαρᾶς διαφωνίας - καταγγελίας, ἀπέκλειε κάθε συνεδρίασι πρίν αὕτη (πρό ῾Ημερησίας Διατάξεως) ἐξεδικάζετο καί πρίν ἀπολύτως Κανονικῶς καί ἠτιολογημένως θά ἐγίνετο δεκτή ἤ θά ἀπερρίπτετο καί θά ἐνημερώνετο ὁ καταγγείλας Μητροπολίτης. Εἰς τήν δευτέραν δέ περίπτωσιν θά τοῦ ἐζητεῖτο ὁ λόγος διά τήν ἀπόρριψιν τῆς προσκλήσεως, ακί τήν ἄρνησίν του νά συμμετάσχη εἰς τήν ἐν λόγω "ἔκτακτον ῾Ιεραρχίαν" μέ τό "ἔκτακτον" καί "μοναδικόν θέμα", τήν "ἀνταρσία καί πραξικόπημα" τοῦ ᾿Επισκόπου Κηρύκου κατά τῆς "ἀποφάσεως" τοῦ "οἰκείου ᾿Επισκόπου ἤ Τοποτηρητοῦ ᾿Αττικῆς" !!! ᾿Αφοῦ ὅμως τίποτε ἀπό ὅλα αὐτά δέν ἔγινε, διότι ὁ ᾿Επίσκοπος κ. Πανάρετος ἐνήργησε Κανονικά, ᾿Ορθόδοξα, ἀλλά καί ἔντιμα καί μέ τήν πεῖρα τοῦ παθόντος πρέπει νά λογοδοτήσουν οἱ ὐπεύθυνοι, διότι ὄχι μόνον δέν ἐσεβάσθησαν ἕνα Μητροπολίτη (καί αὐτόν ὡς ᾿Επίσκοπον καί τήν ἐνέργειάν του), ἀλλά μετέτρεψαν τόν συνοδικόν θεσμόν εἰς συνέδριον ματαιότητος, καί εἰς τά ὄμματα τῶν ἐχεφρονούντων καί εἰς θέατρον παραλόγου. ῾Επομένως δέν προκύπτει μόνον, ὅτι τά πάντα ὅσα διεδραματίσθησαν ἀπό τήν 16 μέχρι καί τήν 19 Νοεμβρίου εἶναι συνωμοτικά, φατριαστικά, ἀλλά καί ληστρικά καί παντελῶς ἄκυρα, ἀλλά, ἐπαναλαμβάνομεν, ὅτι συνεπάγονται ταῦτα καί σοβαράς Κανονικάς κυρώσεις διά πάντας τούς ὑπευθύνους, εἴτε μειοψηφία εἶναι, εἴτε ἀποτελοῦν πλειοψηφία. ᾿Επί τῶν ἐργασιῶν τῆς "ἐκτάκτου ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας" Εἰς τήν ἐκτάκτως συγκληθεῖσαν τήν 19-11-02 ῾Ιεραρχίαν εἰς τήν ὁποίαν συμμετέσχον οἱ: Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας, ὁ Σεβ/τος Μητροπ. Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος, ὁ Σεβ. Μητροπ. ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Περιστερίου κ. Γαλακτίων, ὁ Σεβ/τος ᾿Επίσκοπος Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέας καί ἡ ἐλαχιστότητος μου, ὡς διαφωνῶν, διαμαρτυρόμενος καί Καταγγέλλων. Κατ᾿ αὐτήν ἐζήτησα νά άναγνωσθῆ, πρό ῾Ημερησίας Διατάξεως, καί ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 304/19-11-02 συγκεκριμένη Καταγγελία μου, ἀλλά καί κατ᾿ αὐτῆς τῆς Συνόδου, ἀλλά καί αὕτη αὐταρχικῶς καί παρά πᾶσαν ἔννοιαν Κανονικῆς καί ἠθικῆς τάξεως, δέν ... ἐπετράπη, διό ἐδήλωσα ὅτι δέν δύναμαι νά συμμετάσχω εἰς τάς ἐργασίας αὐτῆς τῆς συνεδριάσεως, ἀλλ᾿ ἁπλῶς θά τήν παρακολουθήσω, διά τούς λόγους πού μόλις ἐσημείωσα. "Α.Π. 304 19-11-02 ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ α) Κατά τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου καί Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί β) Κατά τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς καί Νησων κ. Νικολάου, ᾿Αντιπροέδρου. ᾿Ενώπιον τῆς ᾿Εκτάκτου ῾Ιεραρχίας τῆς 19-11-02 συγκαλουμένης βάσει τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 139/17-11-2002 ἐγγράφου τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου. 1) ᾿Επικαλοῦμαι τόν ΙΗ Κανόνα τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, λδ τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς καί τούς ἄλλους συναφεῖς . 2) ᾿Επικαλοῦμαι τήν ἀπό 2-6-1995 "Πράξιν - ᾿Απόφασιν" τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος . 3) ᾿Επικαλοῦμαι ἐπίσης τάς Γνωμοδοτήσεις τῶν Πανεπιστημιακῶν Καθηγητῶν Τρωϊάννου, Κονιδάρη καί Παπαστάθη, αἱ ὁποῖαι ἐξεδόθησαν τῇ αἰτήσει τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, καί ἀναφέρονται εἰς τό τῆς φατρίας καί τῆς συνωμοσίας ἔγκλημα, καί ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ τό γεγονός, ὅτι τήν Παρασκευήν 16 Νοεμβρίου 2002, ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας μετά τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου συνεδρίασαν φατριαστικῶς καί συναπεφάσισαν συνωμοτικῶς ἐναντίον ἐμοῦ τοῦ ᾿Επισκόπου Κηρύκου. ᾿Επίσης λάθρα τῆς ἐλαχιστότητός μου ἐκάλεσαν καί τόν ᾿Επίτροπον τοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν, εἰς τόν ὁποῖον προϊσταμαι ἀπό 13 ἐτίας, καί φορτικῷ τῷ τρόπῳ ἐπεχείρησαν νά ἐπιβάλουν εἰς αὐτόν τήν ἀποδοχήν τῆς γνωστῆς ἐναντίον μου "ἀποφάσεως", τήν ὁποίαν ἀσφαλῶς οὗτοι καλῶς ποιήσαντες ἀπέρριψαν, χαρακτηρίσαντες μάλιστα αὐτήν ὡς πραξικόπημα. Δι᾿ αὐτῆς τῆς συνωμοτικῆς καί φατριαστικῆς ἐναντίον μου ἐνεργείας οἱ ὡς ἄνω καταγγελλόμενοι ὑπέπεσαν εἰς τό τῆς φατρίας καί συνωμοσίας κατά συνεπισκόπου των ἔγκλημα. Παρακαλῶ τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τήν συνεδριάζουσαν σήμερον 19-11-02 νά ἐπιληφθῆ τοῦ θέματος πρό ῾Ημερησίας Διατάξεως. ᾿Επιφυλάσσομαι νά ὑποβάλω Κανονικῶς ἐνώπιον τοῦ ἁρμοδίου ᾿Εκκλησιαστικοῦ δικαστηρίου τά ὡς ἄνω στοιχεῖα, ὡς καί ἕτερα ἀποδεικτικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα τεκμηριώνουν τήν ἐν λόγῳ Καταγγελίαν μου. + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος ᾿Εξ ὅλων ὅσων παραθέσαμεν φρονοῦμε, ὅτι ἐκεῖνο τό ὁποῖον προκύπτει εἶναι ὅτιτήν 19-11-02 ἔχομεν ἕνα "ἄνομον συνέδριον", τό ὁποῖον δέν ἔχει ΚΑΜΜΙΑΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΧΕΣΙΝ μέ ᾿Ορθόδοξον Σύνοδον, ἀλλά μέ ἕνα δέσμιον ἐκτελεστικόν ὄργανον τρίτων. Πέραν τῆς ὡς ἄνω Καταγγελίας μας ἀπερρίφθησαν καί: 1) ῾Η ῎Ενστασίς μου διά τόν ἀντικανονικῶς παριστάμενον "᾿Αρχιγραμματέα", τοῦ ὁποίου τόν διορισμό ν ἔχομεν καταγγείλ ει ὡς ληστρικόν καί ἔχοντα κακήν σκοπιμότητα, ἀφοῦ προηγουμένως ὑπεβάλαμεν ΕΝΣΤΑΣΙΝ, διά τήν ληστρικήν ἀπόφασιν περί καταργήσεώς μου ἀπό τήν ᾿Αρχιγραμματεία, ἡ ὁποία ἀκόμη ἐκκρεμεῖ. 2) ῾Η ῎Ενστασίς μου κατά τῶν παρισταμένων ῾Ιερέων, διότι εἰς τήν συγκεκριμένην συνεδρίασιν τό θέμα ἀποκλειστικῶς ἀφεώρα ἕναν ᾿Επίσκοπον. Φρονῶ ὅτι εἶχα κάθε δικαίωμα νά ζητήσω νά συμμετέχουν μόνον ᾿Αρχιερεῖς καί ὄχι ῾Ιερεῖς. 3) ῾Η ῞Ενστασίς μου διά τήν εἰς τόν διάδρομον ἔξωθι τοῦ Γραφείου, ὅπου ἐγίνετο ἡ συνεδρίασις, παρουσίαν τοῦ μον. Μαξίμου. Συγκεκριμένα ἐζήτησα νά ἀπομακρυνθῇ ὁ ἐν λόγω μοναχός, διότι "συνελήφθη" παρακολουθῶν ἐκ τοῦ διαδρόμου τήν συνεδρίασιν καί νά συνεννοῆται μέ νοήματα μέ τόν ἐντός εὑρισκόμενον καί ... κατευθύνοντα τήν συζήτησιν ῾Ιερομόναχον Νεόφυτον, ἀλλά δέν συνεμορφώθη, οὔτε ὅμως καί οἱ Σεβ. ᾿Αρχιερεῖς ἔλαβον ὑπ᾿ ὄψιν τό γεγονός(!), ὡσάν ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος νά ἦτο ἕνα περιφρονημένον "κυνάριον". Αὐτή εἶναι ἡ Σύνοδος τῆς 19-11-2002. 4) ῾Η μή παρουσίασις καί ἐξέτασις πρό ῾Ημερησίας Διατάξεως τῆς ᾿Ενστάσεως καί Καταγγελίας τοῦ Σεβ/του Λαρίσης κ. Παναρέτου. Αὐτή ἐνεφανίσθη εἰς τό τέλος τῶν ἐργασιῶν καί ἀνεγνώσθησαν, κατ᾿ ἐπιλογήν, ἐλάχιστες μόνον γραμμές. Τοιαῦτα φαινόμενα καί τοιαύτη συμπεριφορά Συνοδικῶν νομίζομεν ὅτι δέν ἀπαντᾶται καί εἰς τά πλέον ὠμά ὁλοκληρωτικά Καθεστῶτα. Τό γεγονός δέ ὅτι αὐτά συμβαίνουν κατ᾿ ἐξακολούθησιν εἰς Συνεδριάσεις ᾿Αρχιερέων, αὐτό ἀποδεικνύει τρανῶς ὄχι ἁπλῶς κρίσιν Συνοδικότητος, ἀλλά καί πλήρη ἀλλοτρίωσιν ἐκ τοῦ θεσμοῦ τῆς Συνόδου. Εἶναι ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ὅτι ὑπ᾿ αὐτάς τάς συνθήκας συνεδρίασαν ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος καί οἱ παριστάμενοι ᾿Αρχιερεῖς κ.κ. Νικόλαος, Παχώμιος, Γαλακτίων καί ᾿Ανδρέας καί ἀπεφάσισαν καί ὑπέγραψαν τήν κάτωθι "ἀπόφασιν": "ΠΡΑΞΙΣ - ΑΠΟΦΑΣΙΣ ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας κατά τήν ἔκτακτον συνεδρίασιν αὐτῆς τῆς 19-11-2002 ἐξετάσασα τό μοναδικόν θέμα: "Στάσις καί ἀντίδρασις τοῦ Σεβ. Μητροπ. Μεσογαίας κ. Κηρύκου εἰς τήν ᾿Απόφασιν τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν, ὡς Τοποτηρητοῦ τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς" Περί ἀπαλλαγῆς αὐτοῦ ἐκ τῶν ᾿Εφημεριακῶν καθηκόντων ἐκ τῆς ἐνορίας τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν καί διορισμοῦ νέου ᾿Εφημερίου διά λόγους ἐκτεθέντας εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 1347/14-11-02 ἔγγραφον τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν, ὡς αὗται ἐξεδηλώθησαν διά τῶν γεγονότων τά ὁποῖα ἔλαβον χώραν σήμερον (17-11-02) εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν καί ἐξεφράσθησαν εἰς τήν ἀπό 16-11-02 καί ἀριθμ. Πρωτ. 301 ἐπιστολήν τοῦ Σεβ. Μεσογαίας πρός τόν Μακαριώτατον" καί συσκεψαμένη ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι ἀπεφάσισεν: 1) ᾿Εφ᾿ ὅσον ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος διά προγενεστέρας ῾Ιεροσυνοδικῆς ἀποφάσεως (σ.σ. ᾿Εδῶ ὑπάρχει κενό, δέν ἀναγράφεται ἡ προγενεστέρα Συνοδική ἀπόφασις, διότι δέν ὑπάρχει τοιαύτη) εἶναι καί παραμένει κανονικός Τοποτηρητής τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς ἀπορρίπτει τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 304/19-11-02 Καταγγελίαν τοῦ Σεβασμιωτάτου Μεσογαίας κ. Κηρύκου κατά τοῦ Τοποτηρητοῦ τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς, Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν κ. ᾿Ανδρέου καί τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς καί Νησων κ. Νικολάου. 2) Θεωρεῖ καί κρίνει τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 301/16-11-02 ἐπιστολήν τοῦ Σεβ. Μεσογαίας κ. Κηρύκου πρός τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ἀπαράδεκτον καί καλεῖ τόν Σεβασμιώτατον Μεσογαίας κ. Κήρυκον, ὅπως δεχθῆ καί συμμορφωθῆ πρός τήν ἀπό 14-11-02 καί ὑπ᾿ ἀριθμ Πρωτ. 1347 ἀπόφασιν τοῦ Τοποτηρητοῦ τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς, Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν κ. ᾿Ανδρέου. Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ: +῾Ο ᾿Αθηνῶν ᾿Ανδρέας ΤΑ ΜΕΛΗ: +῾Ο Πειραιῶς καί Νήσων Νικόλαος, +ὁ ᾿Αργολίδος Παχώμιος, +ὁ Περιστερίου Γαλακτίων +῾Ο Μεσογαίας Κήρυκος (῾Υπογράφει μέ τήν σημείωσιν: ῾Υποβάλλεται ῎Ενστασις), +῾Ο Διαυλείας ᾿Ανδρέας. Τήν ὡς ἄνω "Πράξιν - ᾿Απόφασιν" προσβάλαμε ἅμα τῇ ἀναγνώσει της, ὡς ἀντικανονικήν καί ὡς καρπόν τῆς ἀπ᾿ ἀρχῆς συνωμοτικῆς ἐνεργείας τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου καί τοῦ Σεβτου Πειραιῶς κ. Νικολάου, ὑπεγράψαμε δέ ὡς ἐνιστάμενος δι᾿ ὅλους τούς ἤδη προεκτεθέντας λόγους, ἀλλά καί διά τούς κάτωθι σοβαρούς Κανονικούς καί οὐσιαστικούς λόγους: 1) Καθ᾿ ἡμᾶς ἡ ἐν λόγω ἔκτακτος ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας δέν νομιμοποιεῖται, καί διότι δέν εἶχεν ἀπαρτία, ἀφοῦ ἐκ τῶν 10, ἐν συνόλῳ, ᾿Αρχιερέων παρόντες καί συμμετέχοντες ἦσαν οἱ 5, ἐνῶ ἡ ἐλαχιστότης μου ἐδήλωσε ρητῶς τούς λόγους δι᾿ οὕς δέν συμμετέχω εἰς τάς ἐργασίας αὐτῆς τῆς ἐκτάκτου Ι.Σ.τῆς ῾Ιεραρχίας. 2) ᾿Επίσης, καθ᾿ ἡμᾶς, ἡ ἐν λόγω συνεδρίασις εἶναι ἄκυρος, διότι ἀφοῦ ἡ Α.Μ. ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος, μᾶς παρέπεμψε εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον "ἐπί ἀνταρσία καί πραξικοπήματι", ὤφειλεν ἡ Μακαριότης του νά μήν εἶναι παρών κατά τήν διαδικασίαν τῆς κρίσεως, ἀλλά καί διά τόν πρόσθετον λόγον ὅτι τήν Μακαριότητά του, ὅσον καί τόν Σεβ/τον κ. Νικόλαον, διά τάς παραλείψεις των εἰς τήν ᾿Ενδημοῦσαν τῆς 25-9-02, ἀλλά καί διά "φατρίαν καί συνωμοσίαν" τήν 16-11-02 ἐκκρεμοῦν Καταγγελίαι, αἱ ὀποῖαι δέν ἐξετάσθησαν. ῾Η παρουσία των, ἡ ἐνεργός συμμετοχή των καί αἱ ὑπογραφαί των ἀκυρώνουν τήν "Πράξιν - ᾿Απόφασιν". (Βλέπετε παρομοίαν περίπτωσιν εἰς Κ.Γ.Ο., Τόμος 1995, σελ. 140, ` γ τοῦ ἀπό 26-5-95 Πρακτικοῦ τῆς Ι.Σ. τῆς ῾Ιεραρχίας). 3) ῾Η ἐν λόγῳ ὡς ἔκτακτος ῾Ιεραρχία ἐμφανισθεῖσα, οὐσίᾳ ἐλειτούργησε ὡς ἕν ἄκρως ἀντικανονικόν δικαστήριον, τό ὁποῖον ἐσκόπει νά καλύψη μίαν συνωμοσίαν μέ ἀποτέλεσμα νά συνεχίση τό ἴδιον εἰς δεύτερον βαθμόν αὐτήν τήν συνωμοσίαν. ᾿Αλλά καί ὡς τοιαύτη ἡ συνεδρίασις εἶναι ἄκυρος, διότι εἴτε ὡς Σύνοδος, εἴτε ὡς Δικαστήριον ἐλειτούργησε, σέ καμμίαν περίπτωσιν δέν ἠδύναντο νά συμμετάσχουν ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας καί ὁ Σεβ/τος Πειραιῶς κ. Νικόλαος, διότι ἦταν οἱ συνωμοτήσαντες, καί αὐτῶν ἡ συνωμοσίᾳ ἐκρίνετο, ἀλλά καί διότι κατηγγέλθησαν διά τήν συνωμοσίαν αὐτήν καί ὑπό τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου κ. Παναρέτου. 4) Κατά τήν "῾Ημερησίαν Διάταξιν" (Α.Π. 1349/17-11-02) ἐγκαλούμεθα ἐπί "ἀνταρσίᾳ καί πραξικοπηματικαῖς ἐνεργείαις ἔναντι τῆς ᾿Αποφάσεως τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου (Α.Π. 1347/14-11-02)". ῾Η "ἀνταρσία καί αἱ πραξικοπηματικαί μας ἐνέργειαι", ἤτοι τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 301/16-11-02 (βλέπε αὐτό ἔμπροσθεν) κλπ., δέν ἐτέθησαν οὐσιαστικά εἰς τήν Τράπεζαν τῆς συγκεκριμένης συνεδριάσεως, δέν ἀνελύθησαν, καί δέν μᾶς ἐπετράπη νά ὁμιλήσωμεν, ὁσάκις δέ ἐπεχειρήσαμεν νά ὁμιλήσωμεν, ἠκούαμεν τό σύνηθες πλέον τοῦ Μακαριωτάτου "Δέν ἐντρέπεσαι πού δέν δέχεσαι τίς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου;", καί "῎Η δέχεσαι τήν ἀπόφασι τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ἤ εἶσαι ἀσεβής καί ἐνεργεῖς ἀνταρσία καί πραξικόπημα". Δηλαδή ἄλλη μιά φορά ἐπεδείχθη στυγνή βία καί ὁλοκληρωτική φασιστική νοοτροπία καί πάντως ἐξωεκκλησιαστική συμπεριφορά. Λυποῦμαι, ἀλλά αὐτή εἶναι ἡ πραγματικότης, ἐνῶ ἰδιαίτερα λυποῦμαι, διότι αὐτά τά ἠνέχθησαν οἱ Σεβασμιώτατοι ᾿Αδελφοί μέ ὅ,τι αὐτό σημαίνει ... Τοῦτο ὅμως εἶναι ἡ ἐσχάτη προσβολή τῆς Κανονικῆς Τάξεως, τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ καί αὐτῆς τῆς ᾿Αρχιερωσύνης των, ἐνῶ ἐν τέλει καί μέ αὐτή τήν ἐκδήλωσι ἐπλήγει βαρύτατα τό σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας. 5) ᾿Επί τούτοις ἡ παρουσία τοῦ Σεβασμιωτάτου Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέου καθιστᾶ καί τήν συγκεκριμένην συνεδρίαν ἀντικανονικήν, κατά τούς ΛΣΤ ᾿Αποστολικόν καί ΙΖ ᾿Αντιοχείας, διότι οὗτος δέν ἀσκεῖ ᾿Επισκοπικά καθήκοντα, ἀφοῦ ἀπό τῆς ἐκλογῆς καί χειροτονίας του δέν ἐνεθρονίσθη καί δέν ἀνέλαβε τήν διαποίμανσι (πνευματική καί διοικητική) τῆς ᾿Επισκοπικῆς του δικαιοδοσίας, ἡ ὁποία σύμφωνα μέ τήν ἀπόφασι τῆς ἐκλογῆς του, εἶναι ἡ τῆς Βοιωτίας μέ ἕδρα τήν πόλι Λεβάδεια. Περαιτέρω ἀπό τό 1999 ὁ ρόλος του εἶναι ἀποκλειστικά περιπτωσιακός καί ἀπολύτως διά παρανομίας καί πρόκλησι σκανδάλων. Πέραν τούτων καί ἐξ ἐπόψεως περιεχομένου, ἤτοι διατακτικοῦ καί "᾿Αποφάσεως" ἡ ἀπό 19-11-02 "ΠΡΑΞΙΣ - ΑΠΟΦΑΣΙΣ" κατελέγχεται διά τά κάτωθι: α) ᾿Αναγράφεται ἐν αὐτῇ, ὅπως καί ἐν τοῖς προηγουμένοις σχετικοῖς (ὑπ᾿ ἀριθμ. 1347/14-11-02, 1349/17-11-02), ὅτι"ὁ Μακαριώτατος διά προγενεστέρας ῾Ιεροσυνοδικῆς ᾿Αποφάσεως εἶναι καί παραμένει κανονικός Τοποτηρητής τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς...."!. Τοῦτο εἶναι ἀναληθές καί παραπλανητικόν, διότι τοιαύτη προγενεστέρα ἀπόφασις δέν ὑπάρχει. Παρά τό γεγονός δέ ὅτι διεμαρτυρήθημεν ἐπ᾿ αὐτοῦ, ὄχι μόνον τοῦτο ἠγνοήθη, ἀλλά καί ἠπειλήθημεν, διότι δῆθεν ἀσεβῶμεν κατά τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου! Μέ τοιούτου εἴδους, ὅμως, ἀπειλάς τό πρόβλημα καθίσταται ὀξύτερον, διότι τό ἐρώτημα παραμένει καί ἀπαιτεῖ νά γίνη συγκεκριμένη ἡ ἀπάντησις: Μέ ποίαν "προγενεστέραν ῾Ιεροσυνοδικήν ἀπόφασιν" εἶναι "Τοποτηρητής τῆς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς" ὁ Μακαριώτατος; Τήν γνωρίζει ὁ Μακαριώτατος, ἀλλά πρό πάντων οἱ Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς πού ἀπεφάσισαν; Διατί εἰς τήν "Πράξιν - ᾿Απόφασιν" δέν ἀνεφέρθησαν τά στοιχεῖα αὐτῆς, ἀλλά οὔτε ἀνεγνώσθη διά νά τήν γνωρίσουν οἱ ᾿Αρχιερεῖς καί νά ἀναλάβουν τάς εὐθύνας των; Αὐτό, καθ᾿ ἡμᾶς, ἀποτελεῖ καθαράν ἀπάτην, ἡ ὁποία δέν καθιστᾶ μόνον πολλαπλῶς πεπλανημένην καί ἄκυρον τήν "πράξιν - ἀπόφασιν", ἀλλά ἐγείρει καί τεράστιο Κανονικόν καί ᾿Ηθικόν θέμα καί διά τόν Μακαριώτατον, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε νά στηρίξη τό κίνημα συνωμοσίας, φατρίας καί τυρείας, ἐπικαλούμενος κάτι τό ἀναληθές καί ἀνυπόστατον, δηλαδή ἐπί ἑνός ψεύδους!!! ῞Ομως καί οἱ ἀνεξέλεγκτα ὑπογράψαντες ᾿Αρχιερεῖς, ἔπρεπε πρίν ὑπογράψουν νά εἶχον ζητήσει νά ἴδουν αὐτήν τήν "προγενεστέραν ῾Ιεροσυνοδικήν ἀπόφασιν", καί ὄχι "τυφλοῖς ὄμμασιν" καί ὅλως ἀνεξελέγκτως καί ἐπιπολαίως νά θέτουν τάς ὑπογραφάς των. Εἰς τήν ἐν λόγω συνεδρίασιν συνέβη παρόμοια ἀπάτη, ἡ ὁποία ἀναφέρεται εἰς τά Πρακτικά τῆς Ζ' Οἱκουμενικῆς Συνόδου. ᾿Εν αὐτῇ οἱ ἐξαπατηθέντες προηγουμένως (εἰς συνεδρίασιν εἰκονομάχων) ᾿Αρχιερεῖς μετανοήσαντες ἀπολογοῦνται διά τό πάθημά τους, καί ὁμολογοῦν ὅτι ἐπλανήθησαν ἐπί ἀποφάσεών των κατά τοῦ ῾Αγίου Νείλου, διότι οἱ χριστιανοκατήγοροι, ἀντί νά τούς παρουσιάσουν τά συγγράμματα τοῦ ῾Αγίου, παρουσίασαν "πιττάκια" (δηλαδή φύλλα, ἀποσπάσματα) ἐκ τῶν κειμένων τοῦ ῾Αγίου καί ταῦτα ἀλλοιωμένα, τά ὁποῖα μάλιστα δέν τά ἔδωσαν νά τά ἀναγνώσουν, ἀλλά ἁπλῶς τά ἐπεδείκνυον, "ὅπερ, λέγουν, ἰσχυρῶς ἡμᾶς ἐπλάνησεν". Τότε ὁ ἅγιος Ταράσιος τούς ἠρώτησεν: "Διά ποίαν αἰτίαν αὐτήν τήν βίβλον τοῦ ὁσίου Νείλου οὐ παρέστησαν ἐν τῷ συλλόγω αὐτῶν, εἰς πληροφορίαν πάντων; εἰπάτωσαν γοῦν οἱ εὐλαβέστατοι ᾿Επίσκοποι Γρηγόριος ὁ Νεοκαισαρείας καί Θεοδόσιος ὁ τοῦ ᾿Αμορίου, εἰ προσήχθησαν βιβλία τό τηνικαῦτα ἐν τῇ συνόδῳ". Γρηγόριος καί Θεοδόσιος οἱ ὁσιώτατοι ᾿Επίσκοποι εἶπον: "Οὐδαμῶς δέσποτα· ἀλλά ἀντί βίβλων πιττάκια ἡμῖν ἐπεδείκνυον, καί ἐξ αὐτῶν ἐξηπάτων ἡμᾶς". Τότε Εὐθύμιος ὁ ὁσιώτατος ᾿Επίσκοπος Σάρδης εἶπεν: "Καί πῶς ὑμεῖς᾿Αρχιερεῖς ὄντες οὐκ ἐπεζητήσατε ὁλοκλήρους τάς χρήσεις ἀπό τῶν βιβλίων"; Γρηγόριος ὁ ὁσιώτατος ᾿Επίσκοπος Νεοκαισαρείας εἶπεν: "Πίστευσον άδελφέ, οὐκ ἔμελεν ἡμῖν, οὐδέ ἐπόνησεν· ἀλλ᾿ ὡς γέγραπται, ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος ἡμῶν καρδία· καί φάσκοντες εἶναι σοφοί ἐμωράνθημεν". Καί εἰς τήν ἰδική μας περίπτωσιν τῆς 19-11-02 προβάλλει τό ἴδιο ἐρώτημα: "Πῶς ὑμεῖς ᾿Αρχιερεῖς ὄντες οὐκ ἐπεζητήσατε νά ἀναγνώσετε τά προγενεστέρας ῾Ιεροσυνοδικάς ἀποφάσεις"; Καί ἐκεῖνοι μέν οἱ ὁσιώτατοι ἅγιοι Πατέρες τούς εἶπον: "᾿Εσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος ἡμῶν καρδία καί φάσκοντες εἶναι σοφοί ἐμωράνθημεν". ῾Οποία εἰλικρινής ταπείνωσις, ὀποία σύνεσις καί μετάνοια! Τί θά εἴπωμεν ὅμως ἡμεῖς καί τί θά ἐνεργήσωμεν σήμερον Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς μετά ἀπό ὅσα συνέβησαν τήν 19-11-02; Θά μιμηθοῦμε τούς ῾Αγίους αὐτούς Πατέρας καί θά μετανοήσωμεν καί δι᾿ αὐτάς καί δι᾿ ὅλας τάς προηγουμένας "πεπλανημένας" ἀποφάσεις καί ὅλας τάς παραλείψεις μας; Θά διερωτηθῶμεν καί θά κλαύσωμεν διά τήν ἀλλοίωσιν, τήν ὁποίαν οὐχί ἡ δεξιά τοῦ Κυρίου, ἀλλά τοῦ ἀντιδίκου, διά τῶν ξένων Κέντρων καί τῶν ἡμετέρων, ἐπέφερε εἰς πολλούς ἐξ ἡμῶν; Θά διερωτηθῶμεν διατί παραχωρεῖ ὁ Θεός εἰς τούς ᾿Επισκόπους του, τοιούτους εὐτελισμούς, πού εἶναι καί θανάσιμα ἁμαρτήματα, τά ὁποῖα ἐπαναλαμβανόμενα τελικά παραβλάπτουν τό ἔργον τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀντανακλοῦν δέ καί εἰς αὐτήν τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿ΑποστολικήνΔιαδοχήν; Διά νά μήν ἀδικήσωμεν, ὅμως, τήν ὑπόθεσιν, ἀλλά καί διά νά ὑπάρχη σαφής ἀντίληψις τῆς ἐπιχειρηθείσης ἀπάτης, παραθέτομεν ὄχι "πιττάκια" παραπλανητικά, ἀλλά αὐτήν τήν δῆθεν "προγενεστέραν ῾Ιεροσυνοδικήν ἀπόφασιν", περί τῆς ὁποίας ἀορίστως καί χωρίς νά τήν παραθέτη κάμνει λόγον ἡ "Πράξις - ᾿Απόφασις", καί τήν ὁποίαν πάλιν ἀορίστως ἐπεκαλέσθη προηγουμένως καί ὁ Μακαριώτατος εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 1347 ἔγγραφόν του. Εὐθύς μετά τό σχίσμα τῶν "πέντε", ἡ ὑπό τόν Μακαριώτατον κ. ᾿Ανδρέα καί τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς Πειραιῶς κ. Νικόλαον καί ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον ῾Ιερά Σύνοδος, συνεδριάσασα ἐκτάκτως τήν 2-6-1995: "᾿Εντέλλεται εἰς τούς ὑπό τήν ᾿Επισκοπικήν αὐτῶν δικαιοδοσίαν (σ.σ. τῶν "πέντε") ἄχρι τοῦδε διατελοῦντας ῾Ιερεῖς, ὄπως παύσουν τό μνημόσυνον τοῦ ὀνόματος αὐτῶν καί τοῦ λοιποῦ μνημονεύουν τοῦ ὀνόματος τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος καί Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου κ. ᾿Ανδρέου". ᾿Επίσης εἰς τό ἀπό 25-6-1995 "ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ", τό ὁποῖον ὑπογράφει ὁλόκληρος ἡ νεοσυσταθεῖσα Σύνοδος, ἀναφερομένη εἰς τήν μόλις ἐκτεθεῖσαν ἀπόφασιν λέγει ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος "δι᾿ ἀποφάσεώς της, ἀπό 2-6-95, ἐκήρυξε τούς στασιάσαντας αὐτούς ᾿Επισκόπους ἐκπτώτους τῶν θρόνων των, ἔθεσεν δέ εἰς αὐτούς τήν ποινήν τῆς ἀργίας καί ὥρισεν ὅπως εἰς τάς ᾿Επισκοπάς των μνημονεύεται προσωρινῶς ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος". Παρακαλεῖσθε νά ἀναγνώσετε ὁλόκληρον τό "ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ τῆς 2-6-95" εἰς τόν Τόμον τοῦ Κ.Γ.Ο. 1995, σελ. 140-150, καθώς καί τό "ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ", τό ὁποῖον ἀκολουθεῖ εἰς τάς σελίδας 151-157, ἀλλά καί τήν προηγουμένην αὐτῶν ἐν σελίσι 131-139 "ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ" τῆς Α.Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου. Αὐταί εἶναι αἱ "προγενέστεραι ῾Ιεροσυνοδικαί ἀποφάσεις", αἱ ὁποῖαι εἶναι σαφεῖς καί ρηταί, καί δέν λέγουν ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ὁρίζει "Κανονικόν Τοποτηρητήν", ἀλλά ἁπλῶς δίδεται ἐντολή, ὅπως εἰς τάς Μητροπόλεις τῶν ἐκπεσόντων Μητροπολιτῶν μνημονεύεται τό ὄνομα τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου καί μάλιστα, ὡς τονίζεται, ΠΡΟΣΩΡΙΝΩΣ! ῾Επομένως οὔτε "Τοποτηρητής" διορίζεται ὁ Μακαριώτατος, οὔτε καί ἄν ἐδιωρίζετο ὡς "Τοποτηρητής", μποροῦσε ἀπό τό 1995 νά συνεχίζη νά παραμένη καί μέχρι τοῦδε Τοποτηρητής. Καί ἀήθεις ἀντιπερισπαστικαί ἐνέργειαι ᾿Εν κατακλεῖδι ἐπισημειοῦμεν ὅτι τά ἐκτάκτως, αἰφνιδίως καί συνωμοτικῶς λαβόντα χώραν τήν Παρασκευήν 16-11-02, ἀλλά καί ἡ ἔκτακτος ῾Ιεραρχία ἡ συγκληθεῖσα τήν Τρίτην 19-11-02, εἶναι ὅλως καταχρηστικά καί ἀποτελοῦν ἀνεπιτρέπτους ἀντιπερισπαστικάς ἐνεργείας, αἱ ὁποῖαι ἀπεσκόπουν εἰς τήν σύμπλασιν ἑνός νέου σκανδάλου - προκλήσεως, καί μέσα ἀπό αὐτό νά κατασκευασθοῦν - χαλκευθοῦν προϋποθέσεις, ὥστε νά προκύψη ἕνα νέο ψευδοκατηγορητήριο διά νά διωχθῆ περαιτέρω ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, νά καταληφθῇ ὁ Ναός καί νά ληφθοῦν τελικαί "ἀποφάσεις" κατ᾿ αὐτοῦ. Κατά τόν Μακαριώτατον ὅλον αὐτό ἀπετέλει ἕναν "ἐκφοβισμόν κατά τοῦ ᾿Επισκόπου Κηρύκου διά νά σταματήση νά γράφη..."!. ῾Η μεγαλυτέρα ὅμως σκοπιμότης εἰς τό ἀντιπερισπαστικόν καί ἀποπροσανατολιστικόν αὐτό κίνημα, εἶναι νά πᾶνε πιό μακρυά καί πιό βαθειά στά ᾿Αρχεῖα τά ἀπό μακροῦ ἐκκρεμοῦντα καί πυορροοῦντα θέματα Πίστεως, Δικαιοσύνης καί Κανονικῆς τάξεως κλπ. κλπ., ἔτσι ὥστε νά μήν ἔλθουν ποτέ εἰς φῶς. ῾Η μέθοδος αὐτή, τοῦ ἀντιπερισπασμοῦ καί ἀποπροσανατολισμοῦ, ὡς γνωστόν, χρησιμοποιεῖται ἀπό τούς ἀδίστακτους καί χωρίς ἀρχές πολιτικούς διπλωμάτες, ἀλλά, εἶναι προσφιλής μέθοδος καί εἰς τόν μ. Μάξιμον καί τήν παρέα του, οἱ ὁποῖοι συχνά πυκνά τήν μεταχειρίζονται. Σ᾿ αὐτή τήν ἀνεπίτρεπτη διά τόν χῶρο τῆς ᾿Εκκλησίας μέθοδο, δυστυχῶς, ἐχρησιμοποίησαν κατ᾿ ἐπανάληψιν καί τόν Μακαριώτατο. ᾿Αναφέρω μόνο μία περίπτωσι ἀπό τίς πολλές πού ἔχω ὑπ᾿ ὄψιν μου: ῞Οταν τό 1998 ὁ μ. Μάξιμος Τσακίρογλου εἶχε περιέλθει σέ ἄλλο ἀδιέξοδο, διότι δέν εἶχε τί νά ἀπολογηθῆ εἰς τήν ἐναντίον του τότε ὑποβληθεῖσαν μήνυσιν ὑπό τοῦ Σεβ/του κ. Νικολάου, ὑπεχρέωσε τόν Μακαριώτατον νά εἰσηγηθῆ καί νά ἐφαρμόση ἀντιπερισπαστικά του σχέδια, ὥστε νά ἀναγκασθῆ ὁ Σεβ. Πειραιῶς νά στραφῆ πρός ἄλλην κατεύθυνσιν καί νά ἀτονίση ἡ προηγουμένη. ῎Ετσι εἰς τάς ἀρχάς τοῦ 1998 ἀναγκάζεται ὁ Μακαριώτατος, γιά λογαριασμόν τοῦ μ. Μαξίμου νά εἰσηγηθῇ ὅτι: "Πρέπει νά βάλουμε κάποιον νά κάνη μία Καταγγελία κατά τοῦ Πειραιῶς γιά τά αἱρετικά του φρονήματα, ὥστε νά ἀναγκασθῆ νά σταματήση τίς Καταγγελίες του, γιατί ὁ π. Μάξιμος δέν δέχεται νά ἀπολογηθῆ";"! ῾Η ἀπάντησις τήν ὁποίαν ἔλαβε ἀπό τόν θεολόγο κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, εἰς τόν ὁποῖον ἐκμυστηρεύθηκε τήν ἀνωτέρω σκέψιν, ἦτο: "῎Οχι, Μακαριώτατε, αὐτό εἶναι ἀνήθικη καί αἰσχρή πράξις". Καί ὁ Μακαριώτατος εἶπε: "Καλά καλά δέν θά τό κάνουμε, ἔχεις δίκαιο". Δυστυχῶς ὅμως ἡ ἀνήθικος καί αἰσχρά πράξις εἶχεν ἤδη συντελεσθεῖ! ῎Ηδη εἶχε πραγματοποιηθεῖ ἡ συνεννόησις μέ τούς ἐχθρούς τῆς ᾿Εκκλησίας, ἤτοι μετά τοῦ Φλωρινικοῦ Κέντρου τῶν κ.κ. Καλλινίκου Σαραντοπούλου καί τοῦ νομικοῦ καί θεολογικοῦ συμβούλου καί συνεργάτου του κ. ᾿Αθαν. Σακαρέλλου, οἱ ὁποῖοι μόλις ὀλίγας ἡμέρας μετά τό περιστατικό, τόν ᾿Απρίλιο τοῦ 1998, ἐδημοσίευσαν τήν Καταγγελία των κατά τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς ἐπί αἱρέσει, καί ἡ ὁποία ἀσφαλῶς ἦτο προηγουμένως καταγγελία τῶν μ. Μαξίμου καί Δ. Κατσουρα. Αὕτη ἐδημοσιεύθη εἰς τό Φλωρινικόν περιοδικόν "᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος", τεῦχος Νοεμβρίου - Δεκεμβρίου 1997, ἀλλά ἐκυκλοφόρησε τόν ᾿Απρίλιο τοῦ ἑπομένου ἔτους. Πρέπει νά σημειωθῆ μετ᾿ ἐμφάσεως, ὅτι ὁ ἴδιος ὁ μ. Μάξιμος προηγουμένως, μετ᾿ ἰδιαιτέρας ἐπιμονῆς, ἐπεχείρησε νά ὑποκινήση καί ἄλλα πρόσωπα πρός τήν ἰδίαν κατεύθυνσιν. Τό σπουδαιότερον εἶναι ὅτι ἅμα τῇ κυκλοφορίᾳ αὐτοῦ τοῦ τεύχους, ὁ κ. Δ. Κάτσουρας εἶχεν ἑτοίμην καί τήν ἐπ᾿ αὐτῆς τῆς Καταγγελίας τῶν Φλωρινικῶν ἀναφοράν του κατά τοῦ Σεβ. Πειραιῶς, ἀλλά καί πλῆρες Θεολογικόν ῾Υπόμνημα μέ τάς πατερικάς ἀποδείξεις ἐπί τοῦ κατ᾿ ἐπιλογήν συγκεκριμένου αἱρετικοῦ φρονήματος! Οἱ ἴδιοι ἰδικοί μας παράγοντες ἔπεισαν τότε τόν Σεβ. κ. Νικόλαον (ἤ καί ἀλλαχόθεν ἴσως ἐπείσθη) ὅτι ὅλον αὐτόν τόν αἰσχρόν ἀντιπερισπασμόν τόν ἐκίνησεν δῆθεν ὁ κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης! Τόν "ἔπεισαν" ὅτι αὐτός δῆθεν συνωμότησε μέ τούς Φλωρινικούς, αὐτός δῆθεν παρέδωκε τό αἱρετικόν βιβλίον τοῦ Σεβ/του κ. Νικολάου καί ... αὐτός συνειργάσθη μετά τῶν Φλωρινικῶν! Μέ αὐτόν τόν τρόπον ἐξηπάτησαν τόν Σεβ/τον κ. Νικόλαον, καί τόν ἐξώθησαν εἰς ἐκδίκησιν κατά τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη. Τελικά κατώρθωσαν τόν ᾿Ιούνιο τοῦ 1999 νά τόν παρασύρουν καί εἰς τό κίνημά τους καί ἀπό ἀντίπαλόν των τόν μετέτρεψαν εἰς φίλον καί συνεργόν, προωθήσαντες ἔκτοτε δι᾿ αὐτοῦ σειράν σκοτεινῶν σχεδίων μέ τελευταῖον τάς ἐναντίον μας συνωμοτικάς - ἀντικανονικάς ἐνεργείας τῆς 16 καί 19-ΙΙ-02. ῎Ετσι μόνον ἐξηγεῖται καί τό γεγονός ὅτι εἰς ὅλον τό κατά τοῦ θεολόγου κίνημα, μετά τούς Φλωρινικούς καί τούς μ. Μάξιμον καί Δ. Κάτσουρα κλπ, πρωτοστατεῖ ὁ Σεβ/τος Πειραιῶς. ῾Η ἐκδηλωθεῖσα, λοιπόν, τήν πρωΐαν τῆς Παρασκευῆς 16-11-2002 ἀντιπερισπαστική ἐνέργεια ἀποτελεῖ τήν τελευταίαν ἀήθη συνωμοσίαν ἐναντίον μου. ῎Επρεπε νά ἐκδιωχθῶμεν ἀπό τόν ῾Ιερό Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν, νά καταληφθῆ ὁ Ναός ὑπό τῶν ἰδίων ἤ καί νά "μακελλευθῆ" καί νά διαλυθῇ ἡ ᾿Ενορία. Τοῦτο δέ ὅλον, ἐπειδή γνωρίζουν καλῶς ὅτι ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος "δέν θά παραδώση τήν πόλιν", δηλαδή δέν θά προδώση τό πιστόν πλήρωμα τῆς ἀνθούσης αὐτῆς ἐνορίας εἰς τά ἁρπακτικά νύχια τοῦ "Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ". Αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού συνέπλασαν τά ἀπανωτά αὐτά "Κατηγορητήρια" .... καί ἀναμένομεν καί τήν συνέχεια. ΕΦ᾿ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΤΗ ΠΑΡΟΥΣΗ ΑΝΟΙΚΤΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΩΝ ζητῶμεν νά συνεδριάση ἡ ῾Ιερά Σύνοδος καί νά ἀποφασίση ἀνακρίσεις ὁρίζουσα ἱκανόν ἀνακριτήν διαθέτοντα καί τυπικά καί οὐσιαστικά προσόντα, ὁ ὁποῖος θά μελετήση τήν ὑπόθεσιν, θά λάβη ὑπ᾿ ὄψιν τούς ῾Ιερούς Κανόνας, καί σέ σύντομο χρονικό διάστημα θά ὑποβάλη τό πόρισμά του: ῾Ως μάρτυρας προτείνω νά ἐξετασθοῦν πρῶτα οἱ κατήγοροί μου, καί ὁποῖα ἐκ τῶν Συνοδικῶν μελῶν ἐπιλέξη ὁ ᾿Ανακριτής. ᾿Επίσης προτείνω τόν θεολόγον κ. ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην, τόν Διευθυντήν τῆς "᾿Ορθοδόξου Πνοῆς" κ. ᾿Αντώνιον Μάρκου, τήν κ. ᾿Αντιγόνη Παπαμιχαήλ, τόν κ. Χρῆστο ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, τόν ῾Ιερομόναχον π. ᾿Αμφιλόχιον Ταμπουρᾶν. Δέν προτείνομεν ὡς μάρτυρα τόν Αἰδεσιμολογιώτατον π. Εὐστάθιον Τουρλῆν, διότι ὡς θεολόγον καί Νομικόν θεωροῦμεν ὡς ἱκανόν καί μόνον κατάλληλον διά νά σηκώση τό βάρος τοῦ ᾿Ανακριτικοῦ ἔργου, τό ὁποῖον ὅπως ἐκτιμῶμεν θά εἶναι τεράστιον καί σημαντικόν. Ο ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩΝ + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ ῾Υπ᾿ αὐτάς λοιπόν τάς προὑποθέσεις καί τήν δεοντολογίαν, συγκαλεῖται ἐκτάκτως καί ἀστραπιαία ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας, ἀφοῦ τόν Μακαριώτατον ἐνισχύουν ὁ Σεβ/τος Πειραιῶς κ. Νικόλαος καί ὁ Σεβ/τος Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέας, ἐνῶ διά τοῦ Πρωτοσυγκέλλου καί τοῦ Σεβ/του Νικολάου θά ἐκπροσωπήσουν δύο ἀκόμη ᾿Αρχιερεῖς!!! Αὐτά ὅμως δέν συμβαίνουν οὔτε στά πιό φαῦλα κοσμικά συμβούλια.... ᾿Αντιθέτως τόν Μακαριώτατον ἐνδιέφερεν νά μή χαθῆ ἡ εὐκαρία νά περάση ἡ συγκεκριμένη συνωμοτική φατραιστική καί ληστρική πράξις καί ὡς "Συνοδική" καί ἔτσι ἀπαλλαγοῦν ὡρισμένοι ἀπό τόν ᾿Επίσκοπο Κήρυκο καί τούς συνεργάτες του, οἱ ὁποῖοι δέν ἐννοοῦν νά παύσουν νά παρενοχλοῦν καί νά παρακωλύουν τήν ἐφαρμογήν τῶν σχεδίων τῶν ξένων Κέντρων... ῎Εναντι ὅλων αὐτῶν μόνον ἕνας ἐπιλήσμων τῆς ἀποστολῆς του ᾿Επίσκοπος δέν ἀναλαμβάνει τάς εὐθύνας του, δέν ἀγανακτεῖ καί δέν ὀργίζεται "ἁγίαν ὀργήν", ὅταν τόσον βάναυσα καταλύεται ἡ Κανονική τάξις, ἤ καταπνίγεται ἡ ᾿Ορθόδοξος δεοντολογία, ὅταν ἀργῆ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἤ μετατρέπεται ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου εἰς ἰδιωτικόν ὄργανον διά νά ἐξυπηρετήση συνωμοτικάς ἀποφάσεις, ὑστεροβουλίας, ἰδιοτελείας καί σχέδια ξένων Κέντρων. ῎Ετσι μέ τήν ἔνοχον ἀνοχήν ἑνός ἤ δύο ᾿Επισκόπων μέ τήν νοσηράν ἀγάπην (προσωπολατρείαν) ψευτοϋπακοήν, ἤ ... "δέν βαρυέσαι", εὐοδώθησαν μέχρι σήμερα τά σχέδια καί αἱ ἀποφάσεις τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ κατά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ἐνῶ στήν τελευταία του πράξι αὐτό τό θέατρον τοῦ παραλόγου, ἀπεγνωσμένα ἀγωνίζεται "νά τεθῇ ἔξω ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος καί ἀπό τήν ἐνορία τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου", ἀφοῦ προηγουμένως, μέ παρόμοιες σκευωρίες καί ληστρικές συμπεριφορές, "ἐτέθη ἔξω ἀπό τό Δ.Σ. τοῦ ΙΣΦΚΑΕ", "ἔξω ἀπό τήν ᾿Αρχιγραμματεία", "ἔξω ἀπό τήν ῾Ιερά Σύνοδο", "ἔξω ἀπό τήν ᾿Εποπτεύουσα ᾿Επιτροπή τοῦ Κ.Γ.0.", ἐνῶ καί ἄλλος ᾿Αρχιερεύς, ὁ Σεβασμιώτατος Λαρίσης, διώκεται ἰδιόμορφα, καθώς καί ἄλλοι Κληρικοί καί λαϊκοί ἐχαρακτηρίσθησαν συλλήβδην ὡς "ἀσεβεῖς" καί ἐτέθησαν ἐν ἀνυποστάτῳ ... "ὑποδικίᾳ"(!),καί "ἀκοινωνησίᾳ". Τί νά εἴπωμεν καί τί νά στηλιτεύσωμεν περισσότερον, τάς ἀντικανονικότητας καί πόθεν καί διατί αὐταί ἐπιβάλλονται; ῎Η τήν ἀφιλαδελφίαν, ἀφιλοτεκνίαν, τολμῶ εἰπεῖν καί μισαδελφίαν; ῎Η τήν βάρβαρον καί ἀντικοινωνικήν συμπεριφοράν; ῎Η διά τήν ἀγνωμοσύνην καί ἀχαριστίαν; Τί εἶναι ὅμως ὅλα αὐτά ἐμπρός εἰς τό ΕΝΑ καί ΚΥΡΙΟΝ ΘΕΜΑ , τό ὁποῖον δέν εἶναι ἄλλο παρά τό γεγονός ὅτι κατά τά 3-4 τελευταῖα ἔτη ΠΡΟΔΙΔΕΤΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ; ῎Αν ἀδικοῦμε νά ἀποδειχθῆ ἐν τῇ πράξει καί θεωρίᾳ ἐνώπιον Κλήρου καί Λαοῦ, Αὐτοῦ τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, τό ὀποῖον εἶναι ὁ ἔσχατος κριτής καί τῶν Συνοδικῶν ἀποφάσεων. Τήν μόλις ἀνωτέρω προεκτεθεῖσαν πρόσκλησιν τήν κατηγγείλαμεν ἀμέσως τήν ἑπομένην ἡμέραν μέ τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 303 ἔγγραφόν μας, τό ὁποῖον παραθέτομεν: «῎Ωφειλον νά δεχθοῦν νά ἀκούσουν τά πραγματικά δεδομένα τοῦ θέματος. ᾿Ιδού τί δέν ἠθέλησαν νά ἀκούσουν, πέραν τῶν ὅσων ἐσημείωσα προηγουμένως διά τό θέμα τῆς ᾿Ενορίας τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου: "῞Οταν ἡ ἐλαχιστότης μου ἐξελέγην Μητροπολίτης διά τήν Μητρόπολιν Μεσογαίας, ὁ Μακαριώτατος μοί εἶπεν: "Σέ ἐκλέξαμε διά Μεσογαίας διά νά εἶσαι κοντά νά μᾶς βοηθήσης". Μάλιστα τότε τό πιό ἔντονο πρόβλημα πού ἀντιμετωπίζαμε, ὡς γνωστόν, ἦταν ἡ προσπάθεια τοῦ πρώην ᾿Αττικῆς νά καταλάβη τάς Μονάς καί νά ἐκδιωχθῆ ἐκεῖθεν ὁ Μακαριώτατος, μέ τό αἰτιολογικόν, ὅτι ἀπαγορεύουν οἱ ῾Ιεροί Κανόνες εἰς μίαν ἐπαρχίαν νά εἶναι δύο ᾿Επίσκοποι. Δέχθηκα τήν λαχοῦσαν Μητρόπολιν, εἰπών "γεννηθήτω τό θέλημα τοῦ Θεοῦ", μέ τήν διάθεσιν νά βοηθήσω τόν Μακαριώτατον πού διήρχετο τότε τήν μεγαλυτέραν δοκιμασίαν. Βεβαίως, ὅπως ἀναφέρεται εἰς ἐπιστολήν τοῦ ῾Ηγουμενοσυμβουλίου, (Α.Π. 38/12-12-1991) "ὁ Μακαριώτατος ἔχει ὁρισθῆ Οἰκεῖος ᾿Επίσκοπος, Προϊστάμενος καί Πνευματικός Πατήρ καί τῶν δύο ῾Ιερῶν Μονῶν, Προνομιακῶς ὑπό τοῦ ᾿Αοιδίμου Κτίτορος τῶν Μονῶν τούτων, ῾Αγίου Πατρός Ματθαίου τοῦ Α'", καί δέν λογίζεται ὡς ἐπιχώριος Μητροπολίτης. ῾Ο ἴδιος ὁ Μακαριώτατος ὅταν εἰς ἔνα συλλείτουργον εἰς τόν Ι.Ν. τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ἠρωτήθη ὑπό τοῦ διακόνου πῶς νά μέ προσφωνήση εἰς τήν "φήμην" τοῦ εἶπε: "Ποιμενάρχη", ὅπερ ἄλλωστε ἐγίγνετο πάντοτε εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν ἀπό τῆς χειροτονίας μου. Τά γράφω αὐτά, ἔστω καί ἄν θεωρηθοῦν δευτερευούσης σημασίας, διότι πρέπει νά γίνη κατανοητόν, ὅτι καί ἡ συνείδησις τοῦ ποιμνίου ἦτο σαφής, ὅτι δηλαδή ἡ ἐνορία τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ἔχει Ποιμένα τόν ᾿Επίσκοπο Κήρυκο, τιμῶν καί εὐλαβούμενον πάντοτε τόν Μακαριώτατο ὡς τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος. ῾Η ἐλαχιστότης μου δέ πέραν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἀπ᾿ ἀρχῆς πάντοτε μνημονεύω τό ὄνομα τοῦ Μακαριωτάτου ὡς ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος καί Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ῎Ετσι τήν "ἀπόφασιν" τοῦ Μακαριωτάτου, νά φύγω ἀπό τήν ἐνορία τοῦ Μενιδίου, διότι εἶναι "Τοποτηρητής ᾿Αττικῆς", δέν τήν ἐδέχθην διότι τήν ἐθεώρησα δι᾿ αὐτούς τούς λόγους ὡς ἀντικανονικήν καί πεπλανημένην. ῾Ετέρωθεν, μέ τό νά ἀφήσω τήν ᾿Ενορία τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου, τήν ὁποίαν ἐν τῇ πράξει ποιμαίνω ὡς οἰκεῖος ᾿Επίσκοπος καί ὄχι ὡς ἁπλός ᾿Εφημέριος, θά διακινδυνεύσω νά καταστήσω ἐκ τῶν ὑστέρων τήν ᾿Εκλογήν μου ὡς "ἀπολελυμένην", διότι εἰς τήν νεοσύστατον Μητρόπολιν Μεσογαίας, ἡ ὁποία ἱδρύθη κατ᾿ ἀποκοπήν ἀπό τήν Μητρόπολι ᾿Αττικῆς ὁ ῾Ιερός Ναός ῾Αγίου Δημητρίου εἶναι ὁ μοναδικός ῾Ιερός Ναός, ὁ ὁποῖος διεφυλάχθη ἀπό τήν ἁρπακτική λεία τῶν πέντε". ᾿Ιδού ἡ Κανονική διαδικασία μέ τήν ὁποία ἐνήργησαν τότε, ὅπως παρατίθεται εἰς τήν σχετικήν ἀπόφασιν: "Κατ᾿ ἀρχήν οἱ δύο ᾿Αρχιερεῖς μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος καί ὁ Σεβ. Μητροπολίτης ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος ἐξετάσαντες κατά μόνας τάς ἐν τῷ ἐξεταζομένω ἐγγράφω ἀποδιδομένας εἰς τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχ/πον κ. ᾿Ανδρέαν "παραβάσεις" καί κατηγορίας καί ἀφοῦ ἔλαβον ὑπ᾿ ὄψιν σχετικήν γνωμοδότησιν ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ, ἀπεφάσιασν τήν ἐν τῷ συνόλῳ ἀπόρριψιν τῶν ἀποδιδομένων εἰς τόν Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπον κατηγοριῶν, ὡς ἀνασίμων, ἀναληθῶν, διαστρεβλωτικῶν καί ἀνυποστάτων. ...Οἱ πέντε συνέστησαν φατρίαν καί ἐκίνησαν ἀπροκάλυπτον ἀνταρσίαν κατά τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου, ἀλλά καί κατά τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου κλπ καί ὑπόκεινται εἰς τάς ὑπό τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπομένας συνεπείας .... Πᾶσα ἐκκλησιαστική ἀπόφασις διά νά εἶναι ἰσχυρά καί Κανονική καί νά παράγη τά ὐπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπόμενα ἀποτελέσματα δέον νά ἐκδοθῆ ὐπό τοῦ καθ᾿ ὕλην ἁρμοδίου ἐκκλησιαστικοῦ ὀργάνου νομίμως προσκαλουμένου καί ἐν ὁλομελείᾳ ἤ ἀπαρτία ἀναλόγως εὑρισκομένου..." Καί ἐπίσης "εἶναι σαφές καί ἀναντίρρητον τεκμήριον βεβαιοῦν καί ἀποδεικνῦον τό ἐκκλησιαστικόν ἔγκλημα τοῦ φατριασμοῦ, συντελεσθέν ὑπό τῶν 5 ᾿Επισκόπων, οἵτινες ἐρήμην καί ἀγνοίᾳ τῶν ὑπολοίπων᾿Επισκόπων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου... συνελθόντες .. "ἀπεφάσισαν" καί ὡς ἐκ τούτου ὑπόκεινται εἰς τήν κατηγορίαν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἐγκλήματος τοῦ φατριασμοῦ... καί ἀπειλοῦνται κατ᾿ αὐτῶν αἱ ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπόμεναι ἐκκλησιαστικαί ποιναί. .. Καί στήν συνέχεια "κατόπιν τῆς ἀνωτέρω ἀποφάσεως τῶν δύπο Μητροπολιτῶν Κανονικῶν Μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ΠΡΟΣΗΛΘΕΝ ὀ Μακ/τος ᾿Αρχιεπίσκοπος καί λαβών τόν λόγον εἶπεν...". (᾿Από τήν ἀπό 2-6-95 Πράξιν - ᾿Απόφασιν" τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου). Καί σημειώνω, ὅτι διά ἐκδίκασιν τῆς παρούσης ᾿Ενστάσεως καί Καταγγελίας, ὅπως προβλέπει ἡ Κανονική τάξις, δέν μποροῦν νά συμμετάσχουν οἱ καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον ἐμπλεκόμενοι καί λαβόντες τήν ἀπόφασιν ᾿Αρχιερεῖς. ῞Οθεν ὀφείλει ἡ ῾Ιερά Σύνοδος νά συγκληθῆ καί νά εὕρη τήν Κανονικήν φόρμουλαν - σύνθεσιν πρός ἐκδίκασιν τῆς παρούσης ἐνστάσεως Καταγγελίας. Καί παρακαλῶ νά ληφθῆ ὑπ᾿ ὄψιν τίλέγει ὁ ῞Αγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης διά τάς Συνόδους: "...Συνόδους συνεκρότησαν μεγάλας καί παμπληθεῖς, καί ᾿Εκκλησίαν Θεοῦ ἑαυτούς ὠνομάκασιν· καί ὑπέρ κανόνων ἐφρόντισαν τῷ δοκεῖν, κατά κανόνων τό ἀληθές κινούμενοι. Τί δή θαυμαστόν εἰ καί πέντε τυχόν ἐπίσκοποι συναχθέντες τόν ὑπό τῶν κανόνων καθηρημένον κατά δύο αἰτίας ἠθώωσαν, λύσαντες τοῦ ἱερουργεῖν; Σύνοδος τοίνυν, δέσποτα, οὐ τό ἁπλῶς συνάγεσθαι ἱεράρχας τε καί ἱερεῖς, κἄν πολλοί ὦσι. Κρείσσων, γάρ, φησίν εἷς ποιῶν τό θέλημα τοῦ Κυρίου, ἤ μυρίοι παραβαίνοντες· ἀλλά τό ἐν όνόματι Κυρίου, ἐν τῇ εἰρήνῃ καί φυλακῇ τῶν κανόνων· καί τό δεσμεῖν καί λύειν οὐχ ὡς ἔτυχεν, ἀλλ᾿ ὡς δοκεῖ τῇ ἀληθείᾳ, καί τῷ κανόνι, καί τῷ γνώμονι τῆς ἀκριβείας. Εἰ δείξωσιν οἱ συνελθόντες τοῦτο πεποιηκότες· καί ἡμεῖς σύν αὐτοῖς· εἰ οὐ δεικνύουσιν, ἐκβαλέτωσαν τόν ἀνάξιον, ἵνα μή εἰς κατηγόρημα αὐτοῖς καί ταῖς μετέπειτα γενεαῖς παραδοθήσεται...καί ἐξουσίᾳ τοῖς ἱεράρχαις, ἐν οὐδενί δέδοται ἐπί πάσῃ παραβάσει κανόνος· ἤ μόνον στοιχεῖν τά δεδογμένα, καί ἕπεσθαι τοῖς προλαβοῦσιν..." Ἀντί ἐπιλόγου Ἀναμένομεν μέ τήν ἐλπίδα ὅτι θά συνέλθουν, ἔστω καί τήν τελευταίαν στιγμήν, ὥστε νά ἐνεργήσουν «ὡς δοκεῖ τῆ ἀληθεία καί τῶ Κανόνι, καί τῶ γνώμονι τῆς ἀκριβείας». Ἄν ὅμως ἐπιμείνουν εἰς τόν κατήφορον τῆς ἀποστασίας των, ἄν ἐπιμείνουν εἰς τήν κατάλυσιν πάσης ἐννοίας Κανονικῆς τάξεως πρός ἐπιβολήν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ των Οἰκουμενισμοῦ, τότε δέν θά εἴμεθα μαζί των. Θά πράξωμεν ὅ,τι ἐπιβάλλει τό Ἀρχιερατικόν μας καθῆκον, «ἵνα μή (ἡ παράλειψις τοῦ καθήκοντός μας) εἰς κατηγόρημα παραδοθήσεται ταῖς μετέπειτα γενεαῖς». Ὅταν διακυβεύεται ἡ πίστις, ἐπιβάλλεται ἡ ἔνστασις ὑπέρ τῶν νόμων τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἐπίσκοπος, ὅταν χειροτονῆται ἐπωμίζεται μεγάλας εὐθύνας καί ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων. Καί ἡ μεγίστη ‘Επισκοπική του εὐθύνη εἶναι νά μή παύη ὁμολογῶν τήν Πίστιν, διαφυλάττων αὐτήν μέχρι τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ἵνα τήν παραδώση καθαράν καί ἀμόλυντον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ἀλλά καί ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, ἔχομεν τήν εὐθύνην νά ἀγωνιζώμεθα συνομολογοῦντες τήν ἀλήθειαν «ἵνα μή ἐλθοῦσα ἑτέρα γεννεά, μέλλει ἡμᾶς ἀναθεματίζειν» ὡς παραβάτας τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τῆς Ὁμολογίας. Σημείωμα Δεκεμβρίου 2007. Δυστυχῶς οὔτε τότε, οὔτε μέχρι σήμερον συνῆλθον, οἱ πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφοί, ἀλλά ἐπί τά χείρω ἐπορεύθησαν. Ἔφθασαν καί μέχρι σημείου νά «καθαιρέσουν» τόν Μητροπολίτη Κήρυκο, τήν στιγμή μάλιστα πού ἔλαβαν καί ἐπρόκειτο νά συζητήσουν τήν «ΠΡΟΣΚΛΗΣΙ, ΠΡΟΤΑΣΙ, ΠΑΡΑΚΛΗΣΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΝΟΤΗΤΑ» πού τούς ἔστειλε. Θυμίζει αὐτό τό γεγονός τό Τροπάριο τῆς Μεγάλης Πέμπτης. «Σήμερον ὁ Ἰούδας ἐγκαταλιμπάνει τόν διδάσκαλον, καί παραλαμβάνει τόν Διάβολον» , δηλαδή ἐγκαταλείπει τόν διδάσκαλον Χριστόν, ὁ ὁποῖος τόν ἐδίδαξε τήν ἀγάπη, καί παραλαμβάνει τόν Διάβολον, ὁ ὁποῖος τόν ὡδήγησε εἰς τήν προδοσίαν καί ἀντί νά μετανοήση «ἀπελθών ἀπήγξατο». Ὅπως τόσες ἄδικες καί ἄκυρες καθαιρέσεις ἐπεκάθησαν ἐπί τῶν κεφαλῶν τῶν καθαιρεσάντων, ἔστι καί αὐτή ἡ ψευδοκαθαίρεσις ἤδη ἐπεκάθησε ἐπί τῶν κεφαλῶν των. Διότι μέ αὐτήν τἠν ἀπόφασίν τους, πρῶτον ἐπεκύρωσαν ἄλλη μιά φορά τήν ἐναντίον των «καθαίρεσιν» τῶν πέντε, καί οὐσιαστικά αὐτοκαθηρέθησαν καί αὐτοκαταργήθησαν διά δευτέραν φοράν. Καί ἐν τέλει ἀπέδειξαν, ὅτι ἔγιναν συνειδητά ὄργανα τῶν Κέντρων τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τά ὁποῖα ἠθέλησαν νά μεταφέρουν εἰς τόν κ. Χριστόδουλον, ὁ ὁποῖος ἀκόμη παρακολουθεῖ καί περιμένει διά τήν «λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ». Καί τό μήνυμα πού τοῦ ἔδωσαν εἶναι: «Μακαριώτατε, φῦγε ἥσυχος, τό ἔργον σου ... ὡλοκληρώθη. Τό ἐμπόδιο διά τήν λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ, πού ἦταν ὁ σκοπός τῆς ζωῆς σου, δηλαδή τόν Μεσογαίας Κ¨ηρυκο, τόν καθαιρέσαμε...., ἀφοῦ προηγουμένως εἴχαμε ἀφορίσει καί τό ἄλλο ἐμπόδιο ... τόν Ἐλευθέριο Γκουτζίδη». Ὁ Ἀγών συνεχίζεται. Ὅσοι πιστοί ... εἰς τάς ἐπάλξεις τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας. Καί «ὁ μαθητοῦ τάξιν ἐπέχων» (Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης)..