ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ (ΥΠ 228/14.2.2002)

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 228 ᾿Εν Κορωπίῳ τῇ 14 Φεβρ. 2002 (ἐ κ.ἡμ.) ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ- ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΠΡΟΣ τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τήν συνεδριάζουσαν σήμερον 14-2-2002(ε.ἡ.) (ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ ΤΟΥ ΕΓΓΡΑΦΟΥ: Διαμαρτυρία – Καταγγελία διά σειράν Κανονικῶν παραβάσεων καί παραλείψεων ὑπό τοῦ Προέδρου καί Ἀντιπροέδρου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὅπως αὐθαίρετος παρἀλειψις Κανονικῆς ἐξετάσεως τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 223/2.11.01 «Καταγγελίας – Δηλώσεως – Αἰτήσεως» τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου, ἀντορθόδοξος, ἀπολυταρχική καί ἀλαζονική συμπεριφορά ἐντός τῆς Συνόδου μέχρις ἐξυβρίσεως τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου καί προσπαθείας ἐκδιώξεώς του ἀπό τήν συνεδρίασιν, ἀλλά καί «ἀποφάσεώς» των «νά μή δύναται νά ὁμιλῆ, οὔτε καί νά σημειώνει», ἄλλαι αὐθαιρεσίαι κατά συρροήν, ὅπως ἡ ἐπιχειρηθεῖσα ὑπό τοῦ κ. Κάτσουρα καί μέσω τοῦ Κ.Γ.Ο. παραχάραξις τῆς ἀληθείας. Ἐπίσης εἰς αὐτήν καταγγέλλεται ὅτι ὁ Πειραιῶς Νικόλαος εἶναι ὁ πλέον ἀναρμόδιος νά εἰσηγῆται ἐπί θεολογικῶν θεμάτων, ὅπως ἐπί τῆς θεολογικῆς διατυπώσεως τοῦ κ. Ελ. Γκουτζίδη, δεδομένου ὅτι ὁ ἴδιος ἔχει ἀποδείξει ὅτι δέν εἶναι εἰς θέσιν νά κατανοήσει καί τά πιό ἁπλά δογματικά θέματα, καί εἶναι κατηγγελμένος διά πολλάς δογματικάς ἀτοπίας. Ἐπίσης καταγγέλλονται ἡ ἄρνησις νά δοθοῦν οἱ γνωματεύσεις τῶν θεολόγων διά τό θέμα τῆς διατυπώσεως τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη «περί πρώτης αἰωνίας, ἀοράτου καί ἀνάρχου Ἐκκλησίας», ἡ ἄρνησις νά δοθοῦν Πρακτικά τῆς Συνόδου εἰς μέλος τῆς Συνόδου, αἱ αὐθαιρεσίαι ἐπί τοῦ θέματος τῆς Τοποτηρησίας Αὐστραλίας, καί τέλος προτείνεται διά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅτι ἀντί πανηγυρικῶν ἐκδηλώσεων θά πρέπει νά κηρυχθῆ πένθος.) Διά τοῦ παρόντος, ἐπειδή τά ᾿Εκκλησιαστικά θέματα συνεχῶς ἐκτρέπονται καί ἀποβαίνουν εἰς βάρος τοῦ ἔργου τῆς ᾿Εκκλησίας, μέ βαρυαλγοῦσαν καρδίαν εὐσεβάστως προβαίνω καί πάλιν εἰς νέαν "ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΝ - ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΝ" ἐπί συγκεκριμένων ἀντικανονικῶν καί ἀντορθοδόξων γεγονότων, καί δηλώνω ὅτι τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος δέν θά παύσω νά καταγγέλλω καί νά διαμαρτύρωμαι, στεντορείᾳ τῇ φωνῇ, ἕως ὅτου σταματήσῃ αὐτή ἡ κατιοῦσα ἀντιεκκλησιαστική πορεία, καί σημειωθῇ ἡ κατά Θεόν διόρθωσις τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων. 1) Πρωτίστως διαμαρτυρόμεθα καί καταγγέλλομεν, ὅτι ἐνῶ τήν 2-11-01 ὑπεβάλαμεν, εἰς τήν συνεδριάζουσαν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας, τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 223/2-11-01 "Καταγγελίαν - Δήλωσιν- Αἴτησιν", ἡ ὁποία ἀνεγνώσθη ἐνώπιον τῆς Ι.Σ., καί κατετέθη διά νά περάσῃ εἰς τά Πρακτικά, ἀφεώρα δέ τήν ῾Ημερησίαν Διάταξιν ἐκείνης τῆς συνεδριάσεως, καί ἀνεφέρετο καί εἰς τήν ἐν γένει ἀδράνειαν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὅσον ἀφορᾶ τά ἐκκρεμοῦντα θέματα Πίστεως, ῾Ομολογίας καί Κανονικῆς Τάξεως, καί ἡ ὁποία ἐπανυπεβλήθη τήν 24-1-01 εἰς τήν ᾿Ενδημοῦσαν, αὔτη ὅλως ἀντικανονικῶς περιεφρονήθη καί δέν ἐλήφθη καθόλου ὑπ᾿ ὄψιν. ῞Οπως, ὅμως, προφανῶς ἀπέδειξε ἡ ἐξέλιξις τῶν πραγμάτων, τοῦτο ἐγένετο προκειμένου νά τεθῇ προηγουμένως αὕτη ὑπ᾿ ὄψιν τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου καί νά ἀποφασίσῃ αὐτό περί αὐτῆς. ῎Ετσι εἰς τήν νέαν ῾Ημερησίαν Διάταξιν (Α.Π. 3163/26-1-2002), ἡ ἐν λόγῳ "Καταγγελία, Δήλωσις, Αἴτησις" ἐτέθη ὡς 4ον θέμα καί ὑπό μορφήν Κατηγορητηρίου! ῎Ετσι ὑπηγορεύθη ὑπό τοῦ Σεβ. Πειραιῶς κ. Νικολάου εἰς τόν π. Δημήτριον, κατά τήν συνεδρίασιν τῆς ᾿Ενδημούσης (24-1-2002), βάσει σημειώματος, τό ὁποῖον προφανῶς τοῦ ἐδόθη ὑπό τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου . 2) Καταγγέλλομεν, ἐπίσης, παραβιάσεις Κανονικῆς Τάξεως, αἱ ὁποῖαι ἐσημειώθησαν καί κατά τήν συνεδρίασιν τῆς ᾿Ενδημούσης ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς 24-1-2002, παρόντων τῶν τακτικῶν μελῶν καί τοῦ μή μέλους Σεβ/του Διαυλείας: α) Τά μέλη τῆς ᾿Ενδημούσης Συνόδου τῆς 24-1-02 ὑπέπεσον εἰς δεινήν κατάχρησιν καθήκοντος ἔναντι τῆς Κανονικῆς τάξεως, τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ καί τῆς ἰδιότητός των, διότι ἐνῶ παρέδωσα τό ἔγγραφόν μου (ὑπ᾿ ἀριθμ. 226/24-1-2002) τό ὁποῖον ἀπετέλει μίαν νέαν Καταγγελίαν - διαμαρτυρίαν, ἐπί τοῦ ἰδίου ὡς ἄνω θέματος, ὁ μέν Μακαριώτατος Πρόεδρος ἐχαρακτήρισε τοῦτο ὡς "ἀπαράδεκτον", δίχως κἄν νά θέλῃ νά ἀκούσῃ περί τίνος θέματος πρόκειται, καί ἠρνήθη νά τό παραλάβῃ, ἀπωθώντας το μάλιστα περιφρονητικά, ἅπαντες δέ δέν μοῦ ἐπέτρεψαν κἄν νά τό ἀναγνώσω, παρά τήν ἐπιμονήν μου νά τούς ἐξηγήσω, ὅτι ἔπρεπε νά ἀναγνωσθῇ πρό ῾Ημερησίας Διατάξεως, διότι ἀναφέρεται ἐπί τῶν προὑποθέσεων τῆς Κανονικότητος τῆς συγκεκριμένης Συνοδικῆς συνεδριάσεως. Καταγγέλλω τοῦτο, καί διαμαρτύρομαι, διότι δέν εἶχον κανένα δικαίωμα νά ἀρνηθοῦν νά ἀναγνωσθῇ τό ἔγγραφόν μου, πολύ περισσότερον νά ἀρνηθοῦν νά τό παραλάβουν, μέ συνέπειαν νά ἐπιβεβαιώνεται πλήρως ἡ ἀκροτελεύτειος αὐτοῦ παράγραφος . β) Διετάχθην νά ἀποχωρήσω τῆς αἰθούσης τῆς συνεδριάσεως, ἐπί τῷ λόγῳ ὅτι τόν ῾Ιερέα π. Δημήτριο Τσαρκατζόγλου ἐδεχόμην νά παρίσταται μόνον ὡς Πρακτικογράφος, οὐχί δέ καί ὡς ᾿Αρχιγραμματεύς. Εἰς τήν ἐρώτησίν μου: "Βάσει ποίας ἀποφάσεως μέ ἐκδιώκετε", ὁ Σεβασμιώτατος κ. Νικόλαος μοί εἶπεν: "᾿Αποφασίζομεν ἐδῶ ἐμεῖς", κατά τό "ἀποφασίζομεν καί διατάζομεν". Δηλαδή ἔχομεν στυγνήν ἐκκλησιαστικήν δικτατορίαν; γ) ῞Οταν ἠρνήθην νά ἐξέλθω, διότι ἐδήλωσα ὅτι "παραμένω διά τήν ἀγάπην καί ἑνότητα" ὁ Μακαριώτατος εἶπεν ἐν βρασμῷ: "Ποιάν ἑνότητα, ἐσύ πού δέν ὑπακούεις στίς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου, δέν δέχεσαι τόν ᾿Αρχιγραμματέα πού τόν ὥρισε ἡ ῾Ιερά Σύνοδος..., ἐσύ καταλύεις τήν ἐνότητα", καί οὔτε κἄν ἤθελε νά ἀκούσῃ ὁτιδήποτε ἐπ᾿ αὐτῶν. δ) Παρά τό γεγονός, ὅτι ἐζήτησα (διά πέμπτην φοράν) τάς ἀποφάσεις, δι᾿ ὧν μοί ἀφήρεσαν διά παρανόμων καί ἀντικανονικῶν διαδικασιῶν τήν διακονίαν τῆς ᾿Αρχιγραμματείας, καί ἐτοποθέτησαν τόν ῾Ιερέα π. Δημήτριον, καί τοῦτο προκειμένου νά ὑποβάλω τεκμηριωμένην καί ἐπί σταθερῶν βάσεων στηριζομένην τήν ῎Ενστασίν μου, ὅλως ἐτσιθελικῶς καί πάλιν δέν μοῦ ἐδόθησαν, καί οὐσίᾳ ἐξυβρίσθην ὡς ᾿Αρχιερεύς καί ὡς μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ε) ῾Ο Σεβ. Διαυλείας διά νά ἐνισχύσῃ τήν "ἀπόφασιν" τοῦ Μακαριωτάτου καί Σεβ. Πειραιῶς περί τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως, ὅτι δηλαδή πρέπει νά δεχθῶ ὡς κανονικήν τήν ἀπόφασιν περί ᾿Αρχιγραμματέως, καί ἔτσι νά μέ ἀναγκάσουν ἤ νά ἀποδεχθῶ τήν παρανομίαν, ἤ νά φἀποχωρήσω ἀπό τήν συνεδρίασι, διά νά μοῦ ἐπιρρίψουν εὐθύνην σχίσματος, ἔσπευσε δρομαίως, καί ἔφερε τόν "Κήρυκα" τοῦ μηνός Νοεμβρίου 2001 διά νά εἴπῃ: "᾿Ιδού τί λέγει ὁ "Κήρυξ". ῾Η ἔνστασις ἀπερρίφθη. Λοιπόν τί θέλει τώρα ὁ Κήρυκος;". ᾿Επαναλαμβάνω, ὅμως, ὅτι οὐδέποτε ἐλήφθη ἐν Συνόδῳ ἀπόφασις περί ἀπορρίψεως τῆς ἐνστάσεώς μου, ἀφοῦ ἁπλούστατα δέν ἔχει ὑποβληθῇ ἀκόμη ἡ ἔνστασις (τό κείμενον τῆς ἐνστάσεως), διότι ἁπλούστατα δέν μᾶς δίδονται ἀντίγραφα τῶν ἀποφάσεων ἐπί τῶν ὁποίων θά κάμωμεν τήν ἔνστασίν μας, καί αὐτό κατά ... τακτικήν πού χρησιμοποιοῦν μόνον κέντρα σκοτεινῶν δυνάμεων καί ἡ μασωνία. ᾿Επιτρέπεται γνήσιοι ᾿Ορθόδοξοι ᾿Αρχιερεῖς νά "καταδικάζουν" συνεπίσκοπόν των, χωρίς νά τηρηθῆ καμμία νόμιμος διαδικασία, χωρίς νά τηρηθῆ ἀκόμη καί αὐτή ἡ στοιχειώδης διαδικασία πού ἐτήρησε τό συνέδριο τῶν ᾿Ιουδαίων, χωρίς νά ἐπιτραπῆ καμμία ἀπολογία, διότι ὑπάρχει σκοπιμότης (ἔτσι ἀκριβῶς ἔγραψαν σέ ἔγγραφο τοῦ Μακαριωτάτου) καί ὥστερα νά μή δίνουν τήν ἀπόφασι στόν "καταδικασθέντα" διά νά κάμη τήν ἔνστασίν του. Αὐτό ξεπερνάει τήν παρανομία τῶν Φαρισαίων, τήν ἀνοησία τῶν ἀγροίκων καί τήν βαρβαρότητα τῶν εἰδωλολατρῶν, οἱ ὁποῖοι σέ αὐτά τά θέματα ἔχουν περισσοτέραν εὐθιξίαν. στ) Παρά τήν ἐπιμονήν τῶν παρισταμένων ᾿Αρχιερέων (Πειραιῶς κ. Νικολάου, καί Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέου), καί τά "ἠλεκτρισμένα" λόγια τοῦ Μακαριωτάτου: πού ἐπανελάμβανε "φῦγε, φῦγε..", ἡ ἐλαχιστότης μου, προκειμένου νά διαφυλαχθῆ ἡ ἀγάπη καί ἡ ἐνότης, ἀρνήθηκα νά ἐξέλθω τῆς αἰθούσης, εἰς δέ τήν δήλωσιν τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς: "Τότε θά ἐξέλθωμεν ἡμεῖς. Μακαριώτατε νά διαλύσετε τήν συνεδρίασιν, διότι δέν μποροῦμε νά συνεδριάζουμε παρουσία τοῦ Μεσογαίας, ἐφ᾿ ὅσον δέν ἀναγνωρίζει τόν ᾿Αρχιγραμματέα"(!), ἀπήντησα: "῎Αν θέλετε φύγετε, ἡ πόρτα εἶναι ἀνοιχτή, ἐγώ θά παραμείνω ἐδῶ καί θά συνεχίσω, ἔστω καί μόνος, τόν ἀγῶνα μου διά τήν Κανονικήν τάξιν, τό δίκαιον καί τήν ἀλήθεια". Τότε, ἀφοῦ μέ τήν ὅλην ληστρικήν ἐκβιαστικήν συμπεριφοράν των εἰς βάρος μου δέν ἐπέτυχον τήν ἀπομάκρυνσίν μου (!) ὁ Μακαριώτατος ἐπέδειξε ἀναγκαστικήν "συγκατάβασιν" δηλώσας: "᾿Εφ᾿ ὅσον δέν φεύγεις, μπορεῖς νά παραμείνῃς, ἀλλά σοῦ ἀπαγορεύομεν νά ὁμιλῆς". Μέ τήν πρότασίν του συμφώνησαν καί οἱ ἄλλοι δύο ᾿Αρχιερεῖς. ῞Οταν, ὅμως, εἰς τήν συνέχεια ἐπεχείρησα νά κρατήσω κάποιες σημειώσεις, μέ ἐπιθετικήν συμπεριφοράν μέ "διέταξαν" ἐκ νέου: "Σοῦ ἀπαγορεύομεν καί νά γράφης". Καί ἡ ἀπάντησίς μου: "Καί θά γράφω καί θά ὁμιλῶ, διότι αὐτά πού κάμνετε μόνον οἱ ἱεροεξεταστές τοῦ Μεσσαίωνος τά ἔκαμναν. Καταγγέλλομεν καί τοῦτο, διότι ἀποτελεῖ ἔκφρασιν ἀπονενοημένου αὐταρχικοῦ καί ἀλαζονικοῦ πνεύματος καί πλήρη κατάλυσιν τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος τῆς ᾿Εκκλησίας, πού σημαίνει ἐσχάτην αἵρεσιν. ῾Ωστόσον ἐπισημαίνομεν, ὅτι αὐτό τό δικαίωμα τοῦ ὁμιλεῖν καί γράφειν δέν δύναται νά μοῦ τό ἀφαιρέσῃ κανείς, ἐκτός ἀπό τόν Θεό. Τοῦ ῾Αγίου Μαξίμου καί ἄλλων ὁμολογητῶν, προκειμένου νά μήν ὁμιλοῦν καί νά μή γράφουν περί τῶν ἐκάστοτε ἐπιχειρουμένων προδοσιῶν κατά τῆς Πίστεως, οἱ διῶκταί των τούς ἀφήρεσαν τήν γλῶσσα καί τούς ἔκοψαν τήν δεξιάν, ἀλλά αὐτοί περισσότερον ὡμίλουν καί ἔγραφον. 3) ῾Ωσαύτως καταγγέλλομεν τόν ἀπαραδέκτως καί λόγω τῶν χειρίστων συγκυριῶν παραμένοντα εἰσέτι Διευθυντήν τοῦ "Κήρυκος", τόν κ. Δημ. Κατσουρα, διότι εἰς τό Συνοδικόν ρεπορτάζ τοῦ μηνός Νοεμβρίου 2001, κατεχώρισεν καί παρουσίασεν ὡς ἀποφάσεις ἐπί θεμάτων, τά ὁποῖα δέν συνεζητήθησαν, δέν διετυπώθησαν ὡς ἀποφάσεις καί δέν ὑπεγράφησαν. Αὗται περί τῶν ὁποίων γίνεται λόγος εἰς τό τεῦχος τοῦ Νοεμβρίου 2001, εἶναι "ἀποφάσεις" ληφθεῖσαι καί ἐγκριθεῖσαι μετασυνοδικῶς καί ἐξωσυνοδικῶς ὑπό τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, τοῦ ὁποίου "ψυχή" εἶναι ῾ἴδιος ὁ κ. Κάτσουρας καί ὁ μ. Μάξιμος. ᾿Αναφέρομεν ἐπακριβῶς τά κάτωθι ἐκ τοῦ ἐν λόγῳ ψευδοῦς καί παραπλανητικοῦ ρεπορτάζ: α) ᾿Ισχυρίζεται ὅτι ἀπερρίφθη ἡ ἔνστασίς μου κατά τῶν ἐναντίον μου ἀποφάσεων τῆς 31-1-2001 καί 13-4-2001. Τοῦτο εἶναι ψευδέστατον, ἀλλά καί ἀπατηλόν. Οὐδεμία ἔνστασις ἀπερρίφθη, ἀφοῦ ἀκόμη δέν ὑπεβάλαμεν τό σχετικόν ἔγγραφον ἐνστάσεως, διότι ὅπως ἔγινε σαφές δέν μᾶς δίδονται αἱ σχετικαί ἀποφάσεις, διότι δέν εἶναι Κανονικαί, δέν εἶναι Συνοδικαί καί ἀσφαλῶς δέν ἀντέχουν εἰς τό φῶς τῆς δημοσιότητος. Τό λεχθέν ὑπό τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς ὅτι "ἡ ἔνστασις ἀπορρίπτεται ἐπειδή τήν ἀπόφασιν τήν ὑπέγραψαν οἱ περισσότεροι ᾿Αρχιερεῖς" εἶναι τό ὀλιγώτερον κωμικοτραγικόν, ἀλλά πιό κωμικόν εἶναι αὐτό πού ἔγραψε ὁ κ. Κάτσουρας εἰς τόν Κήρυκα, ὅτι ἀπερρίφθη μία ἔνστασις, πού ἀκόμη δέν ὑπεβλήθη, οὔτε κἄν συνετάγη, ἐνῶ γνωρίζει πολύ καλά τήν ἀλήθεια ἐπί τοῦ θέματος. β) ᾿Ισχυρίζεται ἐπίσης, ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τήν 2-11-01 ἐπεκύρωσε τό περιεχόμενον τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 1317/12-5-01 ἐπιστολῆς τοῦ Μακαριωτάτου, τό ὀποῖον μάλιστα καί δημοσιεύει. Βάσει αὐτοῦ "κατά παγίαν τακτικήν τῆς Συνόδου", ἠρνήθη ὁ Μακαριώτατος νά μοῦ δώσῃ τά Πρακτικά καί τάς ᾿Αποφάσεις, ἐνῶ δέν εἶχε αὐτό τό δικαίωμα. ᾿Επίσης εἰς τό αὐτό ἔγγραφον ἀφελέστατα ἀποκαλύπτει ὅτι τό ὅλον θέμα τῆς ᾿Αρχιγραμματείας ἦτο "σκόπιμον". Μάλιστα, μόνο σέ αὐτό τό σημεῖο συμφωνοῦμε, ὅτι δηλαδή ἡ "καθαίρεσις" μας ἐκ τῆς ᾿Αρχιγραμματείας εἶναι "διοικητική πράξις σκοπιμότητος". Καί ποία ἡ σκοπιμότης; Νά προχωρήσῃ ἡ προδοσία τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Καί τήν σκοπιμότητα αὐτήν τήν ὑπηγόρευσεν καί ἐπέβαλεν εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον ὁ Φλωριναῖος κ. Καλλίνικος, ὁ ὁποῖος οὔτε λίγο οὔτε πολύ εἶπεν ὅσα σήμερον ἐπαναλαμβάνει ὁ Σεβ/τος κ. Νικόλαος καί ἀπαιτεῖ, διά νά εἶναι ἀρεστός εἰς τόν κ. Καλλίνικον, νά ἀνακαλέσωμεν ὅσα ἐκεῖνος κατήγγειλε κατά τοῦ ᾿Επισκόπου Κηρύκου εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 908/2001 τεῦχος τῆς "Φωνῆς τῆς ᾿Ορθοδοξίας", σελ. 20, στήλη β: ᾿Ιδού τί γράφει ὁ Φλωριναῖος "᾿Επίσκοπος" κ.Καλλίνικος: "῾Υπάρχουν ὅμως καί ἐπίσκοποι τῆς "᾿Ανδρεϊκῆς" Συνόδου πού ρητά δηλώνουν, πώς συμφωνοῦν μέ τίς αἱρετικέςαὐτές διδασκαλίες τοῦ κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη! Εἶναι π.χ. ὁ ἐπίσκοπός τους κ. Κήρυκος Κοντογιάννης, ὁ ὁποῖος γράφει σχετικά: ῾Η ἰδική μας ὑπεύθυνος γνώμη ὡς ᾿Αρχιερέως καί θεολόγου εἶναι ὅτι ἐγκρίνομεν ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τέλους τό ἄρθρον τοῦ κ. Γκουτζίδη"!" Καί συνεχίει ὀ κ. Καλλίνικος πού πλέον κατευθύνει τά πάντα μέσω τοῦ παρασυνοδικοῦ μας κατεστημένου: " Νά, γιατί ἡ "᾿Ανδρεϊκή" Σύνοδος, δέν κατεδίκασε μέχρι σήμερα τόν ἐκπεσόντα ἀπό τήν ὀρθόδοξη πίστη κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη! Ποιοί νά τόν καταδικάσουν; ῞Οσοι συμφωνοῦν "ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τέλους" μαζί του; ῎Εχουμε ἄδικο λοιπόν, ὅταν θεωροῦμε συνυπευθύνους ὅλους τούς "Ματθαιϊκούς" ἐπισκόπους, καί τῶν δύο ὁμάδων, προσθέτουμε σήμερα. γιά τίς κακοδοξίες αὐτές; ᾿Ασφαλῶς, ὄχι!". "᾿Απειλαί" καί "ἐντολαί" τοῦ κ. Καλλινίκου, τά ὁποίας σάν καλοί ὑποτακτικοί τρέχετε νά ἐφαρμόσετε. Αὐτό δυστυχῶς κάμνετε ἄγιοι ᾿Αρχιερεῖς. Δέν τό ἀντιλαμβάνονται τουλάχιστον ὅσοι δέν ἐπηρεάζονται καί δέν κατευθύνονται ἄμεσα ἀπό τό παρασυνοδικό κατεστημένο; ᾿Εν προκειμένῳ καταγγέλλω, ὅτι τό θέμα αὐτό (τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Μακαριωτάτου καί τῆς ἀρνήσεώς του νά μοί παράσχη τά Πρακτικά καί τάς ἀποφάσεις) δέν συνεζητήθη κἄν, δέν ἠκούσθηκαν αἱ γνῶμαι τῶν ᾿Αρχιερέων, δέν διετυπώθη καμμία ἀπόφασις, δέν ἀνεγνώσθη κανέν σχέδιον ἀποφάσεως,, δέν ἐνεκρίθη καί δέν ὐπεγράφη. ῎Αν ὑπάρχῃ τέτοια ἀπόφασις, ἡ ὁποία μόνον παρασυνοδικῶς θά ἦτο δυνατόν νά εἶχεν ὑπογραφεῖ, παρακαλοῦμε νά δημοσιευθῇ μέ τάς ὑπογραφάς τῶν ᾿Αρχιερέων. ᾿Αλλά καί ἄν ἀκόμη εἶχον ἀκουσθεῖ αἱ γνῶμαι τῶν ᾿Αρχιερέων, καί ἄν εἶχε διατυπωθεῖ τοιαύτη ἀπόφασις καί ἄν ἐνεκρίνετο καί ἄν ὑπεγράφετο, θά ἦτο μία ἀντικανονική καί παράνομος ἀπόφασις, διότι ὅπως διετυπώθη ἡ κατ᾿ ἐμοῦ ἀπόφασις περί τῆς παύσεώς μου ἐκ τῆς ᾿Αρχιγραμματείας, δέν συνιστᾶ ἀπόφασιν ἁπλῆς διοικητικῆς πράξεως, ἀλλά εἶναι ἕνα κείμενον δικαστικῆς καθαρά ἀποφάσεως, μέ ψευδέστατο κατηγορητήριον καί παράνομο διατακτικόν. Ναί ὑπεγράψαμεν αὐτήν τήν ληστρικήν πράξιν ὄχι ἐγκρίνοντες ἤ ἀποδεχόμενοι αὐτήν, ἀλλά ὡς διαφωνῶν καί ἐνιστάμενος, γεγονός τό ὁποῖον τήν κατέστησε ἀνενεργόν, ἕως ὅτου μοῦ δοθῇ ἀντίγραφον αὐτῆς, ἐπί τῆς ὁποίας θά ὑποβάλω ἔνστασιν, τεκμηριωμένην ἀπό πάσης ἀπόψεως. Καταγγέλλω πάλιν ὅτι τό νά μή δίδωνται Πρακτικά καί ᾿Αποφάσεις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου εἰς ἔν μέλος Της, αὐτό δέν εἶναι "τακτική" μιᾶς ὀρθοδόξου καί Κανονικῆς Συνόδου, ἀλλά μόνον μυστικῶν διπλωματικῶν ὑπηρεσιῶν καί ἰδιαίτερα τῶν μασωνικῶν στοῶν. γ) ᾿Επίσης εἰς τό ἴδιο ρεπορτάζ ἐμφανίζεται ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ὡς ἀποφασίσασα καί περί τοῦ κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, ἐκθέτει δέ ὁ κ. Κάτσουρας καί τήν δῆθεν Συνοδικήν ἀπόφασιν. ᾿Επ᾿ αὐτῆς τῆς δῆθεν ἀποφάσεως ὡς Συνοδικόν μέλος παρών εἰς τήν συνεδρίασν, δηλώνω: «Οὐδεμία, οὐδέποτε ἐλήφθη τοιαύτη ἀπόφασις. ῾Η συζήτησις ἐγένετο ὅπως ἀκριβῶς τήν διετυπώσαμεν εἰς τήν "᾿Ορθόδοξο Πνοή" μηνός Νοεμβρίου 2001, σελίς 267 κ.ἑξ.). Τά ὅσα γράφονται εἰς τόν Κ.Γ.Ο. μηνός Νοεμβρίου εἶναι τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου καί μόνον. ᾿Αλλά καί τοιαύτη ἀπόφασις νά ἐλαμβάνετο καί πάλιν ἀποβαίνει εἰς βάρος τῆς Κανονικῆς τάξεως, διότι πρίν κληθῆ ὁ ἴδιος νά καταθέσῃ, πρίν ἀποδειχθῆ τό λάθος του, πρίν τοῦ δοθοῦν αἱ Γνωματεύσεις τῶν θεολόγων καί τά Πρακτικά τῆς Συνάξεως τῶν θεολόγων τῆς 10-10-99, οἱαδήποτε ἀπόφασις, καί ἄν ληφθῇ, ἔστω καί Συνοδική, θά εἶναι παράνομος, σκόπιμος, καί ἑπομένως ἄκυρος καί θά βεβαιώνει σκοτεινήν σκοπιμόμητα». δ) ῞Οτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἀπεφάσισε νά ἀναθέσῃ τήν Τοποτηρησίαν τῆς Αὐστραλίας εἰς τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον. Μολονότι δέν διαφωνῶ εἰς τό νά ἀνατεθῇ ἡ Τοποτηρησία Αὐστραλίας εἰς τόν Μακαριώτατον, ὅμως ὀφείλω νά εἴπω τήν ἀλήθειαν, ὅτι τοιαύτη ἀπόφασις δέν ἐλήφθη, διότι ὁ ἴδιος ὁ Μακαριώτατος ἠρνήθη ὁποιαδήποτε συζήτησι καί ἀπόφασιν καί ἐπ᾿ αὐτοῦ. Τό μόνον πού ἐλέχθη ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου ἦτο ὅτι "ἔχουμε μία ἐπιστολή ἀπό τόν Σεβ/το Κιτίου ὅτι παραιτεῖται ἀπό τήν Αὐστραλία" (ἡ ὁποία ἐπιστολή σημειωτέον δέν ἀνεγνώσθη καί κανείς δέν γνωρίζει τούς λόγους πού ἐκθέτει διά τήν παραίτησίν του ὁ Σεβ/τος κ. ᾿Επιφάνιος), καί προσέθεσεν ὁ Μακαριώτατος: "Κάνουμε δεκτή τήν παραίτησι"! Τίποτ᾿ἄλλο δέν ἐκλέχθη. Δι᾿ αὐτό ἡ ἐλαχιστότης μου εἶπε: "Μακαριώτατε, πρέπει νά ἀκούσουμε τήν ἐπιστολή, νά δοῦμε τούς λόγους πού παραιτεῖται ὁ Σεβ/τος Κιτίου, νά δοῦμε καί τήν ἔκκλητον ἀναφοράν τῶν ἐν Αὐστραλίᾳ Γ.Ο.Χ., νά συζητήσουμε διά τά σοβοῦντα εἰς τήν Αὐστραλίαν προβλήματα καί τά γνωστά σκάνδαλα, ὅπως τό θέμα τοῦ κατά σάρκα ἀδελφοῦ τοῦ Σεβ/του Κιτίου, τοῦ ῾Ιερέως π. Παναρέτου, διά νά προστατεύσωμεν ἔτσι καί τόν Σεβασμιώτατον Κιτίου, ἀλλά καί προκειμένου νά διαφυλαχθῇ τό κῦρος τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ῾Ο Μακαριώτατος εἶπε χωρίς νά ζητήση τήν γνώμη τῶν ἄλλων: "Δέν θά συζητήσουμε τίποτα, θά κάνουμε δεκτή τήν παραίτησι". Καί παρέμεινε ἡ διαφωνία μου. Εἰς τήν συνέχεια, ὅταν ἐρώτησε ὁ Σεβ/τος Γαλακτίων: "Καί ποιός θά εἶναι Τοποτηρητής Αὐστραλίας, Μακαριώτατε;"" ὁ Μακαριώτατος εἶπε: "Δέν θά τό συζητήσουμε τώρα αὐτό. Τώρα θά παραμείνουμε στό νά κάνουμε δεκτή τήν ποαραίτησι". Αὐτή ἦτο ὅλη ἡ μελέτη καί ἀπόφασις ἐπί τοῦ θέματος. Μετά τήν συνεδρίασιν ὅμως, ὅταν ὁ π. Εὐστάθιος ἀπό τηλεφώνου ἐζήτησε νά μάθη περί τῆς ἀποφάσεως τῆς Συνόδου, ὁ Μακαριώτατος τοῦ εἶπε ὅτι "ἀποφασίσαμε νά κάνουμε δεκτή τήν παραίτησι τοῦ Κιτίου" (δέν ἀνέφερε τίποτα περί Τοποτηρησίας) καί ἐρωτήσας πάλιν ὁ π. Εὐστάθιος, "ποιόν θά μνημονεύωμεν τώρα στήν Αὐστραλία", ὁ Μακαριώτατος εἶπεν: "Θά μνημονεύης τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο". ῾Υποθέτομεν ὅτι ὁ λόγος πού ὁ Μακαριώτατος δέν ἤθελε νά συζητηθῇ τό θέμα τῆς Τοποτηρησίας Αὐστραλίας, ἦτο ἡ ἐκκρεμμοῦσα ὑπόθεσις τῆς Τοποτηρησίας Τρικάλων, ἀπό τήν ὁποίαν μόνος του ὁ Μακαριώτατος, χωρίς τήν συγκατάθεσι τῆς Συνόδου, ἀπεμάκρυνε τόν Σεβ/το Πανάρετο, θέμα διά τό ὁποῖον τοῦ ὑπεσχέθη, ὅτι "θά συζητηθῇ εἰς τήν πρώτην συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου", καί ἐνῶ πέρασαν 3-4 χρόνια, ἀκόμη ἀποφεύγει ὁ Μακαριώτατος νά τό φέρη στήν Σύνοδο. ῞Ετερος λόγος, πάλιν καθ᾿ ἡμᾶς, πού δέν ἤθελε νά συζητηθῇ τό θέμα, ἦτο τό γεγονός, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Ταράσιος ἀπό ἐτῶν ἔχει θέσει θέμα Τοποτηρησιῶν καί δέν λαμβάνεται καθόλου ὑπ᾿ ὄψιν. ῞Ομως ὁτιδήποτε καί ἄν συμβαίνει δέν μποροῦν νά δημοσιεύωνται ἀποφάσεις πού δέν συνεζητήθησαν, πού δέν ἀκούσθηκαν οἱ γνῶμες τῶν ᾿Αρχιερέων, διότι ἁπλούστατα δέν εἶναι ἀποφάσεις Συνοδικές, ἀλλά ἐξωσυνοδικές. ᾿Εν προκειμένῳ ὁ κ. Κάτσουρας εἶχε ἔγγραφον ὑπογεγραμμένον ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου περί ἀναθέσεως τῆς Τοποτηρησίας τῆς Αὐστραλίας εἰς τόν Μακαριώτατον ὥστε νά ἀναγράψῃ τά ὅσα δημοσίευσε; ῾Υπογραμμίζω, ὅτι πιθανόν νά δικαιολογηθῆ καί νά πῆ: "᾿Εγώ δέν ἤμουν παρόν, ὅ,τι μοῦ εἶπαν ἔγραψα", ἤ "ὅ,τι μοῦ ἔδωσαν ἐδημοσίευσα". Ναί, ἀλλά δέν πρέπει νά ξεχνᾶ, ὅτι λόγω τῆς θέσεώς του ὡς Διευθυντοῦ τοῦ "Κ.Γ.Ο." εἶναι ὑποχρεωμένος νά θέσῃ τό ρεπορτάζ ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ᾿Εποπτευούσης ᾿Επιτροπῆς, ἔχει καθῆκον νά διαφυλάξη τό κῦρος τῆς Συνόδου καί νά μή δημοσιεύη πράγματα τά ὁποῖα δέν ἔγιναν. Πρέπει νά κληθῇ ὁ ἴδιος νά ἀποκαλύψη ποῖος τοῦ ἔδωσε αὐτήν τήν πληροφορίαν, ὁπότε θά ἀποδοθοῦν εὐθῦναι εἰς ὅποιον κάμνει κατάχρησιν θέσεως καί δικαιωμάτων. Κατά τήν ἄποψίν μου τό θέμα τῆς Αὐστραλίας πρέπει νά συζητηθῇ ἐξ ὑπαρχῆς, ἀφοῦ ληφθοῦν ὑπ᾿ ὄψιν καί τά νεώτερα στοιχεῖα - ἐπιστολές ἐξ ἀφορμῆς τῆς κυκλοφορησάσης ἐπιστολῆς τοῦ κ. Ντέσκα. Σημειώνω, ὅτι καί ὁ π. Εὐστάθιος ἀπέστειλε ἐπιστολήν καί ζητᾶ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος νά μελετήση τά προβλήματα τῆς Αὐστραλίας καί νά λάβῃ σχετικές ἀποφάσεις, ὁπότε πολύ εὐχαρίστως νά ὑπογράψω τήν ἀνύπαρκτον μέχρι τοῦδε ἀπόφασιν περί ἀναθέσεως τῆς Τοποτηρησίας εἰς τόν Μακαριώτατον. 4. Καταγγέλλω καί τήν ῾Ημερησίαν Διάταξιν ὑπ᾿ ἀριθμ 3163/26-1-2002, διά τούς κάτωθι λόγους: α) Τά ἀναγραφόμενα ὡς θέματα τῆς ῾Ημερησίας Διατάξεως εἶναι θέματα τά ὁποῖα εἶχον προετοιμασθεῖ ἀπό τό παρασυνοδικόν κατεστημένο. Τόσον δέ ὁ Μακαριώτατος, ὅσον καί ὁ Σεβ/τος Πειραιῶς κατά τήν ᾿Ενδημοῦσαν τῆς 24-1-02, τά εἶχαν γραμμένα ἐκ τῶν προτέρων καί μάλιστα ὁ Σεβ/τος Πειραιῶς, ὅταν τά διάβαζε καί τά ὑπαγόρευε στόν π. Δημήτριο, ἔλεγε σέ κάποιο σημεῖο: "᾿Εδῶ βάλε τελεῖες...θά τό συμπληρώσουμε μετά", διότι προφανῶς τό παρασυνοδικόν κατεστημένον δέν εἶχε καταλήξει εἰς τήν τελικήν διατύπωσιν τῶν συμπεπλασμένων θεμάτων (σκάνδαλα). ᾿Ενῶ τά θέματα Πίστεως τά ὁποῖα ἐκρεμοῦν καί τά ὁποῖα καί πάλιν ἐζήτησα νά ἱεραρχηθοῦν, ἀλλά καί πάλιν ἀπερρίφθησαν καί τά ἔσπρωξαν πιό βαθιά στά ᾿Αρχεῖα. Σημειώνω, ὅτι θά ἦταν προτιμότερο νά λέγατε εὐθέως καί εἰλικρινῶς: ᾿Εδῶ θέλουμε νά μᾶς βοηθήσουν ὁ κ. Κάτσουρας καί ὁ μ. Μάξιμος. Θά ἦτο δέ τοῦτο εὐχῆς ἔργον, ἀλλά νά συνεργασθοῦν, ὄχι νά σκευωροῦν, καί νά προωθοῦν τίς σκοπιμότητες τῶν Φλωρινικῶν καί νά "διοικοῦν" ἐκ τοῦ παρασκηνίου. Αὐτό δέν σᾶς εἶπα, Μακαριώτατε, ὅταν ἐν ἔτει 1999 μᾶς τούς φέρατε στήν συνεδρίασι τοῦ Δ.Σ. τοῦ Συνδέσμου, καί κάματε πρότασιν νά τούς δεχθοῦμε νά λαμβάνουν μέρος εἰς τάς συνεδριάσεις του; ᾿Ενθυμεῖσθε τί σᾶς εἶπα προσωπικά ἡ ἐλαχιστότης μου: "Μακαριώτατε θέλομε συνεργάτες καί ὄχι προϊσταμένους". ῎Αλλωστε πόσες φορές σᾶς εἶπα, νά καλέσετε καί τίς δύο πλευρές καί νά συζητήσουμε, καί νά ἐπανέλθη ἐκείνη ἡ πρώτη καλή συνεργασία, ὅπως ἐγίνετο εἰς τάς θεολογικάς Συνάξεις; Διατί δέν τό κάμνετε; γ) Διά τό θέμα ὑπ᾿ ἀριθμ. 1 τῆς ῾Ημερησίας Διατάξεως: "᾿Εξέτασις τοῦ ἀπό 2-11-2001 (ἐκ. ἡμ.) "θεολογικοῦ ῾Υπομνήματος (᾿Απαντήσεως)" τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον. ᾿Επ᾿ αὐτοῦ τοῦ θέματος ὡρίσθη εἰσηγητής ὀ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος", παρατηρῶ τά ἑξῆς: Πῶς μπορεῖ νά εἶναι εἰσηγητής ὁ Σεβασμιώτατος κ. Νικόλαος, ἐπί τῆς θεολογικῆς διατυπώσεως "Περί ῾Αγίας ῾Αγίας Τριάδος ὡς πρώτης ᾿Ανάρχου ᾿Εκκλησίας", καθ᾿ ἥν στιγμήν ἔχει κατηγορηθεῖ ὁ ἴδιος διά θέματα Πίστεως καί ἀκόμη δέν ἔχει διορθώσει τά δογματικά καί θεολογικά του λάθη; ῾Η ἰδέα νά ἀνατεθῆ εἰς εἰσηγητήν τό θέμα εἶναι καλή, ἀλλά ἐπί τοῦ συγκεκριμένου θεολογικοῦ θέματος ὁ Σεβ. Πειραιῶς δέν μπορεῖ νά εἶναι εἰσηγητής. Εἶναι ἐν προκειμένω ὁ πλέον ἀναρμόδιος καί ὁ πλέον ἀκατάλληλος. Τοῦτο ἀπέδειξε καί μέ τήν στάσιν του ἔναντι τοῦ σοβαροῦ δογματικοῦ θέματος, περί τῆς καταστάσεως τοῦ ἐμβρύου μέχρι τῶν τεσσαράκοντα ἡμερῶν, πράγμα τό ὁποῖον, ὅπως τό διετύπωσε καί ἐσφαλμένον εἶναι, ἀλλά καί προσβάλλει τό δόγμα τῆς "ἐξ ἄκρας συλλήψεως..", ἀλλά καί ὅπως τό διεκρίνισε καί ἐν συνεχείᾳ τό διόρθωσε, ἀπέδειξεν ὅτι πολύ δύσκολα ἀντιλαμβάνεται ἁπλᾶ θεολογικά θέματα . Πῶς ἀναθέτετε τήν εἰσήγησιν ἐπί ἑνός τοσοῦτον σοβαροῦ δογματικοῦ θέματος, ὡς τό περί ᾿Ανάρχου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Αγίας Τριάδος εἰς τόν Σεβασμιώτατον Πειραιῶς; Μήπως πρέπει νά τοῦ εἴπητε, ὅτι πρίν εἰσηγηθῇ ἐπί τοῦ σπουδαιοτάτου τούτου θέματος, ὀφείλει νά ἀσχοληθῇ καί νά εἰσηγηθῆ ἐπί τῶν ἰδικῶν του θεμάτων, πού ἀφοροῦν ἄμεσα τήν ᾿Εκλησιολογίαν - ῾Ομολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἤτοι μέ τό βλάσφημον "᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα" πού τόν ἀφορᾶ καί κατ᾿ οὐσίαν τόν καταργεῖ ὡς ᾿Ορθόδοξον καί Κανονικόν ᾿Επίσκοπον; ῎Αλλωστε ἐπί τοῦ θέματος τῆς διατυπώσεως τοῦ κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, ἔχομεν τάς Γνωματεύσεις τῶν θεολόγων. Διατί δέν δίδονται; Διατί δέν δημοσιεύονται τόσον καιρό; ᾿Απαιτεῖται νά ἔλθουν σήμερον εἰς τήν Σύνοδον αἱ γνωματεύσεις καί τά Πρακτικά τῆς θεολογικῆς συνάξεως τῆς 10-10-99. Εἶναι δέ ἀδιανόητον νά ὁρισθῇ ὁ ἀσπονδότερος ψευδοκατήγορος καί συκοφάντης τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη (ἄς λέμε τά πράγματα μέ τό ὄνομά τους) ὡς εἰσηγητής ἐπί τοῦ θεολογικοῦ του ῾Υπομνήματος. ῎Ας εἴμεθα ὀλίγον σοβαροί ἅγιοι ᾿Αρχιερεῖς. ῾Η εἰσήγησίς τοῦ Σεβασμιωτάτου ἐν προκειμένω, εἴτε θετικόν, εἴτε ἀρνητικόν χαρακτῆρα ἔχῃ, θά εἶναι ἀνίσχυρος, ἐνῶ θά ἀντιμετωπισθῇ καί μέ τήν πιό σκληρή γλῶσσα τῆς ἀληθείας καί ὑπό τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἀλλά καί ὑφ᾿ ἡμῶν καί ἐδεχομένως καί ὑπό ἄλλων. δ) Εἰς τό ἴδιον ρεπορτάζ ἐκ "παγίας ἀρχῆς" ἤ "συνηθείας" γράφει καί πάλιν εἰς τό 2ον θέμα: "῾Η καθ᾿ ὑποτροπήν ἐξύβρισις καί κατασυκοφάντησις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου καί τῶν ᾿Αρχιερέων ἐκ μέρους τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη παρά τήν γενομένην, κατόπιν ἀποφάσεως τῆς ῾Ι. Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας (2.11.01), πρός αὐτόν σύστασιν". Τό παρασυνοδικόν κατεστημένον δέν ξέρει τί λέγει, διότι: Ποίαν ἐξύβρισιν εἴτε πρίν, εἴτε μετά τήν 2-11-02 διετύπωσεν ὁ κ. Γκουτζίδης; ᾿Ελέχθη ὅτι τό τό 1998 - 1999 "ἐξύβρισε" τόν κ. Κάτσουρα καί ἀπεδείχθη τοῦτο ψεῦδος καί ἐφιμώθησαν οἱ ψευδοκατήγοροι, οἱ ὁποῖοι ἤθελον νά ματαιωθῆ ὁ διάλογος μέ τούς Φλωρινικούς. Τώρα οἱ ἀδίστακτοι συκοφαντοῦν τό ἴδιο πρόσωπο ὡς δῆθεν "ἐξυβρίζον καί κατασυκοφαντοῦν τήν ῾Ιεράν Σύνοδον". ᾿Ιδού νά ἀποδείξουν τό περιεχόμενον τοῦ θέματος. Πρώτιστα καλεῖται ἡ ᾿Ενδημοῦσα (Μακαριώτατος, Σεβ. Πειραιῶς, Σεβ. Διαυλείας) νά προσδιορίσουν τά κείμενα τοῦ κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη πού ἔγραψε μετά τήν 2-11-2001, ἤ ἄν θέλουν καί πρίν καί νά ἐπισημάνουν τάς "ἐξυβρίσεις" καί τάς "κατασυκοφαντήσεις" διά νά μήν εἶναι οἰ ἴδιοι ὑβρισταί καί συκοφάνται τοῦ θεολόγου. ε) Εἰς τό τρίτον θέμα ἀναγράφονται αἱ ὑπ᾿ ἀριθμ. 203, 206, 207 καί 208 ἐπιστολαί μου. ᾿Ερωτῶ: Εἰς τήν προηγουμένην ῾Ιεραρχίαν τῆς 2-11-01 εἴπατε ὅτι ἀνεγνώσατε δύο ἀπό τάς ἐπιστολάς μου ὡς ἀντιπροσωπευτικάς ὅλων τῶν ὑπολοίπων, καί ἀποδώσατε "μομφήν" εἰς ὅλας, δηλαδή τάς καταδικάσατε καί τάς ἀπορίψατε.. Πῶς τώρα ξαναφέρνετε τάς ἰδίας ἐπιστολάς; Δέν σᾶς ἔφτανε ἡ πρώτη "καταδίκη", θέλετε νά κάμετε καί δευτέραν, νά ἐπιρρίψετε καί ἄλλην "μομφήν"; Δικαίωμά σας αὐτό, ἐφ᾿ ὅσον ἐνεργεῖτε τόσον αὐταρχικά καί ἀλαζονικά. ῞Ομως δέν ἔχετε τό δικαίωμα νά μή μοῦ δίδετε, ὅπως τό ἐζήτησα ἐν Συνόδῳ, τήν Εἰσήγησιν τοῦ Μακαριωτάτου, πού ἀνέγνωσε εἰς ἀπάντησιν ἐπί ὅλων τῶν ἐπιστολῶν μου, διά νά ἀπαντήσω. Δέν ἔχετε τό δικαίωμα νά ἀρνεῖσθε νά μοῦ τήν δώσετε ὁλόκληρον ἤ νά τήν δημοσιεύετε ἀποσπασματικῶς εἰς τόν "Κήρυκα", διότι εἶναι, ὅπως κατήγγειλα τήν ὥρα πού ἀνεγνώσθη ἔν ψευδές κατηγορητήριον.. Στήν συνέχεια ἐπί τοῦ ἰδίου θέματος καί ἐντός παρενθέσεως γράφετε ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος μοῦ ἐζήτησε ἐργασίαν εἰς τήν ὁποίαν νά τεκμηριώνω τήν ὑποστήριξιν εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 203 ἐπιστολήν μου τῆς θεολογικῆς τοποθετήσεως "περί "῾Αγίας Τριάδος ὡς πρώτης ᾿Ανάρχου ᾿Εκκλησίας". Διατί, ὅμως, γράφετε παραπλανητικά; Κατ᾿ ἀρχήν πότε μοῦ ἐζητήσατε τοιαύτην ἐργασίαν; ῞Οταν μοῦ ἀπαγορεύσατε νά ὁμιλῶ. ῎Η ὅταν ὁ Σεβ. Πειραιῶς ὑπαγόρευε τά θέματα, ὅπως τοῦ τά ὑπαγόρευσε τό παρασυνοδικό κατεστημένο, καί δέν καταλάβαινε καί ὁ ἴδιος τί γράφει τό σημείωμα, μέ ἀποτέλεσμα νά ὑποδεικνύῃ εἰς τόν π. Δημήτριο ᾿Εδῶ βάλε τελεῖες, θά τό συμπληρώσουμε μετά"; ᾿Ολίγη σοβαρότης ἅγιοι ᾿Αρχιερεῖς. Καί ὀλίγη ὑπευθυνότης. Διατί δέν διαβάζετε σωστά τίς ἐπιστολές μου καί τά κείμενά μου; Διατί ἀκούετε μόνον τίς ὑποδείξεις τοῦ Καλλινίκου: "διῶξτε τόν Κήρυκο"; καί δέν βλέπετε τί ἀκριβῶς γράφω; ῾Η θέσις μου εἶναι σαφής: Δέν τήν ἔχει καταλάβει τό παρσυνοδικό κατεστημένο καί σᾶς ὁδηγεῖ εἰς αὐτάς τάς ἀτραπούς; ᾿Ιδού αὕτη: ᾿Ενέκρινα πρός δημοσίευσιν τό β' ἄρθρον τοῦ κ. Γκουτζίδη κατά τῶν Φλωριναίων, εἰς τό ὁποῖον ὑπῆρχε καί ἡ συγκεκριμένη διατύπωσιςς, διότι αὕτη εἶχε δημοσιευθεῖ ἤδη δύο φορές εἰς τόν Κ.Γ.Ο. χωρίς νά ἀντιδράση κανείς. Παραλλήλως ἐδήλωνα, ὅτι δέν δύναμαι νά καταδικάσω, ὅπως μοῦ ζητούσατε, τήν συγκεκριμένη διατύπωσι, διότι πρέπει νά μᾶς ἀποδείξουν οἰ κατήγοροι κ. Κάτσουρας καί μ. Μάξιμος, διατί εἶναι "καινοτομία", πράγμα τό ὁποῖον οὐδέποτε ἐγένετο. ᾿Επίσης ὅτι γνωρίζω πολύ καλά, (εἶναι κάποια θέματα πού δέν τά ἔχω καταγγείλει ἀκόμη, διότι φείδομαι τοῦ κύρους ὡρισμένων προσώπων), ὅτι πρόκειται περί σκευωρίας. καί ποῖοι ὑπεκίνησαν τό θέμα καί πῶς ὑπεκινήθη, ἀλλά καί τί σκοπιμότητες ἐξυπηρετοῦσε. Γνωρίζω πολύ καλά καί διατί ἐστρέψατε τά βέλη καί πρός τήν ἐλαχιστότητά μου. Εἶναι αὐτά πού ἐπί τρία ἔτη ζητῶ νά καταγγείλω ἐν ὠμοφορίῳ εἰς τήν Σύνοδον καί δέν θέλετε; ᾿Αλλά "ἔστι δίκης ὀφθαλμός". ᾿Αλλά καί πάλιν ἐρωτῶ: Διατί δέν φέρετε τάς γνωματεύσεις τῶν θεολόγων; Προσωπικά μέ ὅσα έλέχθησαν εἰς ἐκείνην τήν σύναξιν συμφωνῶ, ὅπως μέ ἐκεῖνο πού εἶπε ὁ π. Εὐστάθιος: "Τό νά μή συναντήσουμε κάτι στούς Πατέρας δέν σημαίνει, ὅτι εἶναι καί αἱρετικόν, ἤ καινοτομία". Αὐτό πού εἶπε ὁ π. Εὐστάθιος εἶναι σύμφωνον μέ ἐκεῖνο πού ἔλεγε καί ὁ ῞Αγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὅταν τόν κατηγοροῦσαν ὅτι χρησιμοποιεῖ τόν ὅρον ΟΜΟΟΥΣΙΟΣ πού δέν συναντᾶται στούς Πατέρας ἤ στήν ῾Αγία Γραφή, Εἶναι "ἄγραφος" λέξις" ἔλεγαν οἱ ᾿Αρειανοί; Καί εἰς τήν "λογικήν τοῦ παραλόγου" ὅτι ἐπειδή λέγει "πρώτη ῎Αναρχος ᾿Εκκλησία" βγαίνει τό συμπέρασμα, ὅτι πιστεύει καί σέ δευτέρα ᾿Εκκλησία" ἑπομένως κατά τόν Καλλίνικο καί τόν κ. Κάτσουρα εἶναι "ὁπαδός τοῦ Οἰκουμενισμοῦ". Αἶσχος, ἐντροπή. Κάτι παρόμοιο φαινόμενο φαίνεται πώς εἶχε νά ἀντιμετωπίση καί ὁ ῞Αγιος Γρηγόριος, ὅταν τούς ρωτοῦσε:"῞Οταν ὁ Θεός, διά τοῦ προφήτου λέγει, ἐγώ εἰμί Θεός πρῶτος ἐγώ καί μετά ταῦτα, σημαίνει ὅτι ὑπάρχουν δύο θεοί"; ᾿Ενῶ ὅμως συμφωνῶ μέ ὅσα ἐλέχθησαν εἰς ἐκείνην τήν Σύναξιν τῶν θεολόγων τῆς 10-10-99, διαφωνῶ ὅμως μέ ἐκεῖνα πού ἐγράφησαν εἰς τό παρασκήνιον ἀπό τό παρασυνοδικόν κατεστημένον καί ἐπί τῶν ὁποίων στηριχθήκατε καί ἀπό τόν Μάϊο τοῦ 2000 δέν ἀφήσατε τίποτε ὄρθιον μέ ἐκεῖνες τίς ἀπερινόητες ψευδοαποφάσεις, καί ἐκείνους τούς "σαπρούς καρπούς" τοῦ κ. Κάτσουρα. ε) Διά τό 4ον θέμα ἐρωτῶμεν: Διατί δέν συζητήσατε, ὅπως ἔγραψα καί ἀνωτέρω, τήν 2-11-01 τήν "Καταγγελίαν, Δήλωσιν, Αἴτησιν", ὅταν ὑπεβλήθη τήν 2-11-01 καί τήν θέσατε τώρα ὡς θέμα - Κατηγορητήριον. Προφανῶς διότι θέλατε νά μελετηθῆ ἀπό τό παρασυνοδικό κατεστημένο καί νά σᾶς ὑποδείξουν τί πρέπει νά κάνετε; ῎Αλλωστε αὐτή εἶναι ἡ τακτική σας σέ ὅλα τά θέματα. Καί ἕνα ἀκόμη πού εἶναι σχετικόν: Διατί δέν μοῦ δίδετε ἐν φωτοτυπίᾳ, ὅπως ἐζήτησα, τά Πρακτικά τῶν δύο ἐτῶν πού ἀνεγνώσθησαν καί τά ὑπογράψατε (τήν 2-11-01) χωρίς νά διορθωθοῦν τά ὅσα ὑπεδείχθησαν, ὅταν μάλιστα κατηγγέλθησαν ἐκ μέρους ἡμῶν καί ἐκ μέρους ἄλλων ᾿Αρχιερέων παραποιήσεις, καί παραλείψεις; ᾿Εζήτησα τά ἀντίγραφα, διότι θέλω νά κάνω τίς παρατηρήσεις μου ἐπ᾿ αὐτῶν νά γίνουν οἱ διορθώσεις, νά ἀποκατασταθοῦν αἱ παραποιήσεις καί τότε νά τά ὑπογράψω. Τό αἴτημά μου εἶναι Κανονικό καί δίκαιον καί καταγγέλλω τήν ἄρνησίν σας νά μοῦ δοθοῦν. στ) Διά τό θέμα τῆς παραιτήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Κιτίου κ. ᾿Επιφανείου ἀπό τήν Κένυα, γιατί δέν παρουσιάσθη εἰς τήν ᾿Ενδημοῦσαν τό ἔγγραφον τῆς παραιτήσεώς του, ὥστε βάσει αὐτοῦ νά προχωρήσῃ ἡ ἐξέτασις καί ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ θέματος. ῾Υπάρχει παραίτησις; Διότι, ἀπ᾿ ὅ,τι ἄκουσα ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς πού ἐδιάβασε τά "θέματα" ὡμίλησε περί παύσεως καί οὐχί περί παραιτήσεως. Ζητῶ μίαν διευκρίνισιν. Ζητῶ νά ἀναγνωσθῇ ἐνώπιον τῆς Συνόδου τό κείμενον τῆς παραιτήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Κιτίου ἀπό τήν Τοποτηρησίαν τῆς Κένυα, ἄν ὑπάρχῃ, διαφορετικά ἄν πρόκειται περί παύσεώς του διαφωνῶ πλήρως. ζ) Διά τό θεμα τῆς Κυριακῆς τῆς ᾿Ορθοδοξίας τί εἴπω καί τί λαλήσω. Πῶς θά ἐορτάσουμε Κυριακή ᾿Ορθοδοξίας ὑπλο τάς παρούσας συνθήκας; Μήπως πρέπει τήν ἐφετεινή Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας νά κηρύξουμε πένθος, διότι δέν ἀνταποκρινόμεθα εἰς τό χρέος μας ἔναντι τῆς ᾿Ορθοδοξίας; _Λέγομεν δέ ὡς ἐκ περισσοῦ, ὅτι ἦτο ἀποκαλυπτικόν τό γεγονός, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος ἐδυσκολεύετο ἀκόμη καί νά διαβάσῃ τό σημείωμα καί νά τό κατανοήσῃ, ἀφοῦ σέ κάποιο σημεῖο εἶπεν εἰς τόν πάτερ Δημήτριο πού κατέγραφε τά θέματα: "ἐδῶ βάλε τελεῖες θά τό συμπληρώσουμε μετά...". ᾿Εκείνη τήν στιγμή κατήγγειλα τό γεγονός, ἀλλἀ εἰς ὦτα μή ἀκουόντων, ἀφοῦ εἶχε δοθῆ "ἐντολή" νά σιωπήσω καί νά μή ὁμιλῶ, οὔτε νά γράφω... ῾Ο νοῶν νοείτω. _Αὕτη ὡς γνωστόν ἔχει οὕτω: "Περαιτέρω ἐμμονή καί τῆς παρούσης ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας εἰς τήν ἀντικανονικήν, ἀντιεκκλησιαστικήν καί ἀντορθόδοξον τακτικήν, μοιραίως θά τήν καταστήσουν ἐκ τῶν πραγμάτων ληστρικήν καί κακόδοξον" _Καί ἰδού ἔνα παράδειγμα: Πρό τεσσάρων ἐτῶν, ἐθέσαμε καί Συνοδικῶς τό θέμα ἑνός δημοσιεύματος τοῦ Σεβασμιωτάτου εἰς τό βιβλίον του "ΙΕΡΑ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ" καί συγκεκριμένα διά τό "τί εἶναι τό ἔμβρυον μέχρι τίς σαράντα ἡμέρες", διά τό ὁποῖον γράφει ὅτι μέχρι τίς σαράντα ἡμέρες τό ἔμβρυον δέν ἔχει λογικήν ψυχήν, δηλαδή δέν εἶναι τέλειος ἄνθρωπος, (μέ συνέπεια πολλοί πνευματικοί νά ἔχουν παρασυρθεῖ καί οὕτω πως τήν ἀμαρτίαν τῆς ἐκτρώσεως πού γίνεται πρό τῶν σαράντα ἡμερῶν νά μή τήν κανονίζουν ὡς φόνον). Τότε ὁλόκληρος ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἀπεφάνθη, ὅτι πρέπει νά ἀνακαλέσῃ, διότι εἶναι ἐσφαλμένον τό φρόνημα, ἀλλά δυστυχῶς ἀπό τότε ὑπεραμύνετο τοῦ φρονήματος τούτου, καί εἶχεν ὑποσχεθεῖ ὅτι θά τό μελετήσῃ τό θέμα καί θά φέρῃ πατέρας πού τό ἀναφέρουν. Τό κατηγγείλαμεν ἔκτοτε πολλάκις, ἀλλά ἀπέφευγε τήν συζήτησιν ἐπί τοῦ θέματος. Κατά τήν τελευταία συνεδρίασι τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 2-11-01 ἀναγκασθήκαμε νά ζητήσουμε καί δι᾿ ἄλλους, ἀλλά καί δι αὐτόν τόν λόγον, τήν ἐξαίρεσίν του ἀπό τήν ἐξέτασιν - ("ἐκδίκασιν", ὅπως τό διεφήμιζεν ὁ ἴδιος), τῶν ἐπιστολῶν μου. Τότε μοῦ ἔδωσε ἔν χειρόγραφον μέ τόν τίτλον: "Διευκρίνισις" εἰς τό ὁποῖον γράφει, ὅτι κάμνει αὐτήν τήν Διευκρίνισιν: "εἰς ἀπάντησιν ὅσων ζητοῦν ἀφορμήν διά νά τόν κατηγορήσουν" καί διευκρινίζει, ὅτι "Τά ὅσα ἀναγράφονται ἐπί τοῦ θέματος εἰς τήν σελίδα 199 τοῦ ὡς ἄνω βιβλίου μας ἐλήφθησαν ἐκ τῆς ἑρμηνείας τοῦ Β' Κανόνος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί τῆς σχετικῆς ὑποσημειώσεως ὑπ᾿ ἀριθμ. 2, τά ὁποῖα εὑρίσκονται εἰς τό ῾Ιερόν Πηδάλιον, σελίς 590". Πουθενά εἰς αὐτό τό χειρόγραφον δέν γράφει περί "ἐσφαλμένης διατυπώσεως" ἤ "κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ἀνακαλοῦμε τήν διατύπωσιν...κλπ", ὅπως προφανῶς κατά παρέμβασιν εἰς τό κείμενον (καί καλῶς ἐποίησεν ἐνταῦθα ὁ κ. Κάτσουρας) ἐδημοσιεύθη εἰς τόν "Κήρυκα" μηνός Δεκεμβρίου 2001. Καί ἡ διευκρίνισις αὐτή φέρει ἡμερομηνίαν 1 Σεπτεμβρίου 2001 καί ὑπογράφεται ἰδιοχείρως ὑπό τοῦ Σεβ/του Νικολάου. ῞Ολα αὐτά εἶναι μία ἀπόδειξις ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος κ. Νικόλαος μέχρι τελευταῖα (ἤτοι 1η Σεπτεμβρίου 2001) παρουσιάζεται νά ὐπεραμύνεται αὐτοῦ τοῦ φρονήματος, τό ὁποῖον, ὡς εἴπομεν, ἔχει καί δογματικές καί ποιμαντικές κακές συνέπειες. Συνεπῶς καί μετά τήν δημοσίευσιν εἰς τόν "Κήρυκα" τῆς «Διευκρινίσεως - Δηλώσεως» ἐκκρεμοῦν δύο θέματα, διά τά ὁποῖα ὀφείλει νά δώσῃ ἀπαντήσεις, διά νά θεωρηθῇ λῆξαν τό θέμα: 1) Νά μᾶς εἴπη ὁ Σεβασμιώτατος ἄν ἐπιμένη εἰς τήν φράσιν: "Εἰς ἀπάντησιν ὅσων ζητοῦν ἀφορμήν νά μᾶς κατηγορήσουν...". Δηλαδή ἡ ἐλαχιστότης μου, ἀλλά καί οἱ ᾿Αρχιερεῖς πού πρό τετραετίας τοῦ ἐζήτησαν, ἐν συνεδριάσει μάλιστα, νά τό ἀνακαλέσῃ (εἶναι γεγραμμένον τοῦτο εἰς τά Πρακτικά), καί ὅσοι διαφωνοῦν μέ τήν θέσιν του αὐτήν "ζητοῦν ἀφορμή νά τόν κατηγορήσουν"; Καί 2) Νά ὑπογράψη τήν "Διευκρίνισιν - Δήλωσιν", ὅπως τήν ἐδημοσίευσεν ὀ κ. Κάτσουρας εἰς τόν Κήρυκα τοῦ Δεκεμβρίου 2001, διότι αὐτήν πού μοῦ ἔδωσε καί εἶναι ὑπογεγραμμένη ὑπ’ αὐτοῦ λέγει τά ἐντελῶς ἀντίθετα, καί δέν ἀναφέρει οὔτε τό περί "ἐσφαλισμένης διατυπώσεως", οὔτε περί "ἀνακαλοῦμεν καί διορθώνομεν", ἀλλά τό "ζητοῦν ἀφορμή νά μᾶς κατηγορήσουν". Δηλαδή ἐξ ὅλων αὐτῶν προκύπτει, ὅτι τό ἔγγραφον πού ὑπέγραψε καί μοῦ τό ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς καί ἔχει ἡμερομηνίαν 1 Σεπτεμβρίου 2001, εἶναι μία ἀκόμη ἀπόδειξις ὅτι ἐπί ἔτη καί μέχρι τήν 1 Σεπτεμβρίου ἐπέμενε, σέ ἕνα τόσο ὀφθαλμοφανές σφάλμα, παρουσιάζοντας μάλιστα καί τούς ἁγίους ὅτι συμφωνοῦν μέ τήν πλάνην του...Σημειώνω, ὅτι ὅταν οἱ Νεοημερολογῖτες μέ ἄρθρα καί βιβλία ὑπεστήριζον, πρός ἔπαινόν των, τήν ὀρθόδοξον διδασκαλία τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ θέματος, καί ἀπεδείκνυον, ὅτι αὐτή ἡ ἄποψις, ὅτι δηλαδή λαμβάνει λογικήν ψυχήν τήν 40ήν ἡμέραν εἶναιπλάνη παπική (τοῦ Θωμᾶ τοῦ ᾿Ακυινάτη), ὅπως διάβασα παλαιότερα σέ ἕνα ἄρθρο τοῦ ᾿Αρχιμ. ᾿Εμμανουήλ Καλύβα, δημοσιευθέν εἰς τό περιοδιοκόν "ΕΚΚΛΗΣΙΑ". Δέν μᾶς ἀπέδειξε, λοιπόν, μέχρι τώρα ὁ Σεβασμιώτατος, ὅτι ἀπέβαλε τό αἱρετικόν αὐτό φρόνημα. Θέλετε καί ἄλλα παρόμοια παραδείγματα: Μήπως καί μέ τόν χαρακτηρισμόν ὀρθοδόξων πατερικῶν θέσεων ὡς "φρονημάτων τῶν αἱμοβόρων χιλιαστῶν" δέν συμβαίνει τό ἴδιο; Διατί ὁ κ. Κάτσουρας, ὁ «¨οποῖος μέ Ὑπόμνημά του τόν ἀπεκάλεσε αἱρετικόν, δι’ αὐτό του τό φρόνημα, τώρα σιωπᾶ; Διατί δέν ἐποαναφέρει τήν Καταγγελίαν του (‘Αναφοράν του), ἤ τώρα προέχει ἡ παρουσίασις τοῦ θεολόγου ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη ὡς καινοιτόμου (δηλαδή προέχει ἕνα τεχνητό θέμα) καί διά τοῦτο ἀπεσιωπήθη τό πραγματικό θέμα τῆς συγκεκριμένης αἹρετικῆς δοξασίας τοῦ κ. Νικολάου; ‘Αλλά καί ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἐκκρεμεῖ Καταγγελία μου, ἠ ὁποία δέν ἀντιμετωπίσθη. ᾿Αλλά καί περί τῶν παραποιήσεων Πατερικῶν καί Συνοδικῶν κειμένων, εἰς τάς ὁποίας προέβη ἀντιγράφοντας τήν Μαγδαληνήν τῆς Κοζάνης, ἔχει καταγγελθεῖ ἐπανειλημμένως ὁ Σεβασμιώτατος καί οὐδεμίαν ἀπόκρισιν ἔδωσε; Καί τό κυριώτερον, ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς κ. Νικόλαος εἶναι ὑποχρεωμένος καί ἔναντι Θεοῦ καί ἔναντι τῶν ἀνθρώπων νά δηλώσῃ, διατί ἐπί 25 χρόνια δέν ἀντέκρουσε τήν βλασφημία τοῦ Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος, μέ τήν ὁποίαν τόν ἀπαλάσσει ἀπό τήν κατηγορία περί "ἀντιποιήσεως ᾿Επισκοπικοῦ ἀξιώματος", τουναντίον τήν ἀπεδέχθη ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΩΣ. ῞Οταν μάλιστα ἡ βλασφημία αὐτή ἀναφέρεται εἰς τήν ᾿Εκκλησιολογίαν - ῾Ομολογίαν μας καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, καί ὅταν τόν παρουσιάζει, διά νά τόν ἀπαλλάξει, ὡς ἔχοντα τήν ᾿Αποστολικήν του Διαδοχήν, οὐχί ἐκ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948, τάς ὁποίας θεωρεῖ "ἀνόμους", ἀλλά ἐκ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς διά τῆς χειροθεσίας, διά τῆς ὁποίας κατά τό Βούλευμα "ἀπεκατεστάθησαν αἱ ἄνομοι χειροτονίαι ὡς μυστήριον"; Καί διατί ἀκόμη καί σήμερον παρά τάς συνεχεῖς καταγγελίας ἀρνεῖται νά φέρῃ τό θέμα εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον; ῞Οταν μάλιστα ὅλα αὐτά τά ὑποδεικνύομεν φιλαδέλφως, καί ἡμεῖς ἐπιμένομεν τόσον νά τά ἀνακαλέση, διότι καί ὁ ἴδιος, ἀλλά καί ἡμεῖς πού τά ἀνεχόμεθα, ἐκτιθέμεθα, καί κινδυνεύομεν νά καταστῶμεν βλάσφημοι, ἐάν δέν ἀντιμετωπισθοῦν Κανονικῶς καί ῾Ομολογιακῶς; Διατελῶ ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί συλλειτουργός + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΔΕΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΕΘΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ, ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΤΑΞΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΝ ...

ΔΕΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΕΘΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210.6021467, 210 2466057 .ΑΠ. 253 ᾿Εν Κορωπίῳ τῇ 9/22 ᾿Ιουνίου 2002 ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠ᾿ ΑΡΙΘΜ. 131/ 23-5-2000 «ΑΝΑΓΚΑΙΑΝ ΚΑΙ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΥΠ᾿ ΑΡΙΘΜ. 1100/2-4-2000 ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ - ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΤΟΥ ΣΕΒ/ΤΟΥ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ» «....Διά τό θέμα τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου: Μαζί μέ τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 104/29-2-2000 ῾Υπόμνημά μου, καταγγέλλετε καί τά προηγούμενα σχετικά, καί σχετικά, ὡς γνωστόν εἶναι τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 92/3-12-99 ῾Υπόμνημα-᾿Αναφορά μου καί τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 98/31-12-1999 ἔγγραφόν μου πρός τόν Μακαριώτατον, σχετικά μέ τό θέμα τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου., διότι καί αὐτά ἡ ἐπιστολή σας τά χαρακτηρίζει ὡς "ὑβριστικά" καί τά ἐντάσσει εἰς τήν "κακήν τακτικήν μου". Οὔτε, ὅμως εἰς αὐτά ὑπάρχουν, ὅσα μᾶς συκοφαντεῖτε, ἐκτός καί ἄν διά τήν Σεβασμιότητά σας, τό ὅτι προωθοῦμε τόν ἐν ἀγάπῃ καί άληθείᾳ Θεολογικόν Διάλογον καί ἀνθιστάμεθα κατά τῆς προωθουμένης παρωδίας διαλόγου, ὅπως καί κατά τῶν τεχνητῶν ἐμποδίων, δι ὧν ἤδη ἐματαιώθη εἰς αὐτήν τήν φάσιν ὁ Θεολογικός Διάλογος, αὐτό εἶναι "ὕβρις"; Καί ἐάν μέν τό κακόν περιωρίζετο μέχρις ἐδῶ καί πάλιν θά ἦτο εὐτελιστικόν καί θά ἀπέβαινε εἰς βάρος καί κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀλλά δυστυχῶς δέν περιορίζεται τό θέμα μέχρις ἐδῶ. Μέ τήν τελευταίαν ἐπιστολήν τοῦ Μακαριωτάτου πρός τούς Φλωριναίους, σχετικῶς μέ αὐτόν τόν θεολογικόν διάλογον, ηὐτελίσθημεν καί ἡμεῖς καί τήν ᾿Εκκλησίαν ἠδικήσαμεν, διότι ἔτσι τό θέλησαν οἱ "καλοί σύμβουλοι" τοῦ Μακαριωτάτου. Διά νά μή ἀμφισβητηθοῦν ὅσα γράφω διά τό θέμα τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου παραθέτω τό ὑποδειχθέν ὑπ᾿ ἐμοῦ Σχέδιον, τό ὁποῖον μόλις πρό δεκαπέντε ἡμερῶν διεπίστωσα, ὅτι ἀπερρίφθη! Δι᾿ αὐτοῦ τοῦ σχεδίου ἐπιστολῆς πρός τούς Φλωριναίους, ἀφ᾿ ἐνός δίδεται ἡ ἁρμόζουσα ἀπό Κανονικῆς καί οὐσιαστικῆς ἀπόψεως ἀπάντησις πρός αὐτούς, καί ἀφ᾿ ἑτέρου ὁ Μακαριώτατος παρουσιάζεται, ὡς ἁρμόζει εἰς ἕνα Προκαθήμενο, ἀλλά καί ἐπί τοῦ θέματος συνεπής εἰς τάς ἀρχάς τοῦ ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ Θεολογικοῦ Διαλόγου. Τό περιεχόμενον τοῦ σχεδίου τῆς ἐπιστολῆς, τό ὁποῖον ἐπροτείναμε, φέρει τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον, καί τά μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, νά μή ἀλλάζουν στάσιν, καί νά μή διανοοῦνται διάλογον - παρωδίαν, ὁ ὁποῖος σκοπεῖ εἰς τόν ἐν τῷ "παλαιοημερολογιτικῷ οἰκουμενισμῷ" "ἕνωσιν", ἀλλά νά θέλουν διάλογον πραγματικόν ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθεία. ᾿Εκτός τούτου ἡ ἐπιστολή αὕτη δέν ἀφίστατο οὐδαμῶς τῆς προηγηθείσης ὀγκώδους σχετικῆς ἐπιστολογραφίας τοῦ Μακαριωτάτου. Τό προταθέν ὑφ᾿ ἡμῶν σχέδιον διεμορφώθη καί μέ τό δεδομένον, ὅτι ἡ Συνοδική ᾿Επιτροπή (κατ᾿ ἀπαίτησιν καί ἀπόλυτον εὐθύνην τοῦ κ. Κάτσουρα καί τοῦ Παν/του π. Στεφάνου καί τοῦ Παν/του π. Νεοφύτου) δέν ἐλειτούργησε τήν 5ην Νοεμβρίου, καθότι οὗτοι εἶχον τήν πλειοψηφίαν, (τρεῖς γάρ πρός δύο). Καί ὄχι μόνον δέν ἐλειτούργησε, ἀλλά καί σιωπηλά κατηργήθη. Πρός ἐπίρρωσιν τούτων παραθέτομεν τό προταθέν ὑφ᾿ ἡμῶν σχέδιον: ΠΡΟΣ 1) Τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον (τῆς ᾿Ακακιακῆς παρατάξεως) κ. Χρυσόστομον 2) Τόν ᾿Επίσκοπον (τῆς ἰδίας παρατάξεως) κ. Καλλίνικον ᾿Αγαπητοί, χαίρετε ἐν Κυρίῳ ᾿Ισοῦ Χριστῷ τῷ ἐνανθρωπήσαντι. ῾Ο Κύριος εἴη φωτίζων καί ποδηγετῶν ῾Υμᾶς τε καί ῾Ημᾶς, ὥστε τό ἅγιον Αὐτοῦ θέλημα ἐνεργοῦντες νά φθάσωμεν πάντες, ἵνα τό αὐτό λέγωμεν καί πράττωμεν, καί "μή ὦσιν ἐν ἡμῖν μερισμοί καί σχίσματα". Σᾶς γνωρίζομεν, ὅτι τάς ἐπιστολάς ῾Υμῶν (ἀριθμ. Πρωτ. 641/24-7-99 καί Δ.Υ/30-8-99 ἀντιστοίχως) τάς ἐλάβομεν καί ἀφοῦ τάς ἐθέσαμεν ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, κατ᾿ ἀπόφασίν της, τάς διεβιβάσαμεν εἰς τήν ὑφ᾿ ῾Ημᾶς Συνοδικήν ἐπί τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου ᾿Επιτροπήν, τήν Προεδρευομένην ὑπό τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου, προκειμένου νά τάς λάβῃ ὑπ᾿ ὄψιν, καί ἐνεργήσῃ τά δέοντα, κατά τήν ῾Ιεροσυνοδικήν ἐντολήν, τήν ὁποίαν ἔλαβεν. ῾Η σύνθεσις τῆς ᾿Επιτροπῆς σᾶς ἐγνώσθη μέ τό ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 3091/23-6-99 ἐπίσημον ἔγγραφον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ῾Ημεῖς ἀπό τῆς θέσεώς μας ἐκφράζοντες καί τήν ὁμόθυμον γνώμην τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, θεωροῦμεν ἀπαραίτητον νά σημειώσωμεν ἐπί τῶν ἐπιστολῶν σας τά κάτωθι, τά ὁποῖα, καθ᾿ ἡμᾶς, ὡς βασικά καί οὐσιώδη, δέον νά τά λάβητε σοβαρῶς ὑπ᾿ ὄψιν. ῾Ο μεθ᾿ ῾Υμῶν Θεολογικός Διάλογος, μετά ἀπό πολλάς ἐπιμόνους καί ἐπιπόνους προσπαθείας, ἤρχισε τάς ἐργασίας του διά κοινῆς συνεδρίας τήν 24-11-1989 (π.ἡ.). Κατ᾿ αὐτήν προσδιωρίσθησαν τά θέματα τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, ἐνῶ κατά τήν δευτέραν τοιαύτην, ἡ ὁποία ἐπραγματοποιήθη τήν 8-2-1990, ἀνεκοινώθη ἑκατέρωθεν, ὅτι τά προσδιορισθέτα θέματα τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου ἔτυχον τῆς Κανονικῆς ἐγκρίσεως ὑπ᾿ ἀμφοτέρων τῶν Συνόδων. Κατόπιν τούτου αἱ ᾿Επιτροπαί ἐπροχώρησαν εἰς τήν μελέτην τοῦ πρώτου θέματος τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου: " ῾Η φύσις καί ἡ οὐσία τοῦ κατά τό 1924 ἡμερολογιακοῦ σχίσματος" ( Συνεδρίασις: 28-6-90 καί 3-7-90). ῾Ο Θεολογικός ἐκεῖνος Διάλογος πράγματι μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ καί μέ τάς ἀμοιβαίας κοινάς προσπαθείας, εὐδοκίμησεν καί ἐπί τοῦ πρώτου, ἀλλά καί ἐπί τοῦ δευτέρου θέματος: "῾Η θέσις τῆς ᾿Εκκλησίας κατά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ ἑως τό 1935" (Συνεδρίασις: 28-2-91, 18-3-91 καί 26-7-91). ᾿Επί τῶν ὡς ἄνω δύο θεμάτων ὑπεγράφησαν ὑπό τῶν Συνοδικῶν ᾿Επιτροπῶν κείμενα κοινῆς ῾Ομολογίας, τά ὁποῖα κατ᾿ ἐκτίμησιν καί τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀποτελοῦν βασικήν προϋπόθεσιν διά τήν περαιτέρω συνέχισιν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου ἐπί τῶν ὑπολοίπων ἐγκεκριμένων θεμάτων. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος καί ἡμεῖς, ἐνθυμούμεθα καί ἀξιολογοῦμεν ἰδιαιτέρως ἐκεῖνα τά θετικά καί σταθερά ἀπό ὸρθοδόξου ἀπόψεως, βήματα καί ἀνεπιφυλάκτως ὁμολογοῦμεν, ὅτι ἐκεῖνος ὁ διάλογος ὑπῆρξε πράγματι Θεολογικός Διάλογος "ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ". Δυστυχῶς εἰς τήν συνέχειαν καί συγκεκριμένως, ὅταν ἐτέθη πρός ἐξέτασιν τό Γ' θέμα: "῾Η διάσπασις τῶν Γ.Ο.Χ. κατά τό 1937" ἐσημειώθη σοβαρά δυσχέρεια εἰς τήν ἀντιμετώπισίν του. Συγκεκριμένα, ὑπενθυμίζομεν, ὅτι ὅπως καί ἐπί τῶν προηγουμένων θεμάτων, οὕτω καί ἐπί τοῦ θέματος τούτου, ὑπό τῆς ὑφ᾿ ἡμᾶς ᾿Επιτροπῆς σᾶς ἀπεστάλη ἡ ἐπ᾿ αὐτοῦ ἀναλυτική Εἰσήγησις, (ἀριθμ. Πρωτ. 2548/17-11-91), ἡ ὁποία, ὡς γνωστόν, δέν ἐνεκρίθη ὑπό τῆς ὑφ᾿ ῾Υμᾶς ᾿Επιτροπῆς. Κατόπιν τούτου ἀπεφασίσθη νά ὑπάρξῃ ἐπί τοῦ θέματος τούτου καί ἐκ μέρους τῆς ὑφ᾿ ῾Υμᾶς ᾿Επιτροπῆς παράλληλος Εἰσήγησις καί κατόπιν νά ἐπανέλθωσι κανονικῶς αἱ δύο ᾿Επιτροπαί. Αὐτό, ὅμως, εἶναι καί τό σημεῖον τῆς διακοπῆς κατά τό 1992, ἀλλά καί τό σημεῖον τῆς ἐπανασυνδέσεως καί συνεχίσεως πάλιν τοῦ Θεολογικοῦ μας Διαλόγου. Κατόπιν τούτων, ὡς ἐκ περισσοῦ σημειώνομεν, ὅτι ἀπόψεις, ὅπως: "νά ἀφήσωμεν τά παλαιά, διότι δέν θά τελειώσωμεν ποτέ καί νά ἑνωθῶμεν μέ μίαν κοινήν ῾Ομολογίαν ἐδῶ καί τώρα κλπ", ἤ "νά συζητήσωμεν μόνον τά σήμερον διαιροῦντα ἡμᾶς", κατά τήν ἄποψίν μας, ἀνατρέπουν τάς βασικάς ἀρχάς τοῦ ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ Θεολογικοῦ Διαλόγου καί δέν συμβάλλουν εἰς τήν κατά Θεόν προσπάθειάν μας. Καθ᾿ ἡμᾶς αἱ ἀπόψεις αὗται δύνανται νά χαρακτηρισθοῦν ὡς ἀρνητικαί παρεμβάσεις εἰς τήν εὐθεῖαν γραμμήν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, ἡ ὁποία ἐχαράχθη ἀπ᾿ ἀρχῆς. Οὐδείς πρέπει νά ἐπηρεάζεται ἀπό τάς μεθοδείας τῶν λεγομένων διαλόγων παρά τοῖς νεοημερολογίταις - οἰκουμενισταῖς. ῞Οπως ἀντιλαμβάνεσθε, πρέπει νά καταστῇ σαφές καί συνειδητοποιήσωμεν ἅπαντες, ὅτι δέν πρόκειται περί νέου Θεολογικοῦ Διαλόγου, ἀλλά περί συνεχίσεως τοῦ προηγηθέντος καί δή ἐκ τοῦ σημείου ἀκριβῶς ἀπό τό ὁποῖον διεκόπη. Τά θέματα εἶναι ὅλα προσδιωρισμένα καί ἐγκεκριμένα. Διά τήν περί ἡμᾶς ῾Ιεράν Σύνοδον οὐδέν ἤλλαξεν, οὔτε νοεῖται νά προβῶμεν εἰς ἀναθεώρησιν τινά. ῾Ωσαύτως παρακαλοῦμεν νά ἐπιδειχθῇ μεγαλυτέρα προσοχή καί ἰδιαιτέρα εὐαισθησία ἐπί τῶν ὅσων δημοσιεύονται, καί τά ὁποῖα παρεμβάλλονται ὡς ἐμπόδια εἰς τόν Διάλογον. π.χ. ῾Η ὑπ᾿ ἀριθμ. 224/30-9-94 ῾Υμετέρα "Διακήρυξις ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογίας", καθώς καί τό ἄρθρον ὑπό τόν τίτλον: "᾿Απάντησις εἰς τούς Ματθαιϊκούς" (Περιοδικόν "᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος", ἀριθμ. τεύχους 17/1997), καί δή οἱ ἰσχυρισμοί "περί διαιρέσεως τῆς μιᾶς ᾿Εκκλησίας είς δύο", περί "κορμοῦ", περί τοῦ σχίσματος τοῦ 1937 ὡς δῆθεν "ἀναιτίου", καθώς καί τό περί ἀναμείξεως εἰς τό σχίσμα ὡς "ἐγκαθέτου" τοῦ μακαριστοῦ π. Εὐγενίου Τόμπρου κλπ. Ταῦτα δέν συμβάλλουν, ἀλλά καί μαρτυροῦν ὄχι καλήν πρόθεσιν, ἤ τουλάχιστον μειώνουν αὐτήν ταύτην τήν ἔννοιαν τοῦ ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ Θεολογικοῦ Διαλόγου. Εἶναι ἄλλο ἡ δημοσίευσις ὁποιασδήποτε ᾿Εκκλησιολογικῆς ἤ δογματικῆς ἀληθείας καί ἄλλο ἡ δημοσίευσις εἰς ἐπίσημα κείμενα ἀναληθειῶν...᾿Αντιλαμβάνεσθε, ἀγαπητοί, ὅτι, ὅταν λέγωμεν Θεολογικόν Διάλογον, πρέπει ἑκατέρωθεν νά ἐννοῶμεν πραγματικόν Θεολογικόν Διάλογον, καί νά συνειδητοποιῶμεν, ὅτι δι αὐτοῦ σκοποῦμεν εἰς τήν ἐν Χριστῷ καί ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ Του ᾿Αληθῆ ἕνωσιν. Πρέπει νά συνειδητοποιηθῇ ἑκατέρωθεν, ὅτι αὐτός ὁ Θεολογικός Διάλογος ἐνέχει ἐν ἑαυτῷ τήν σοβαρότητα καί τήν ἱερότητα ἄλλου, οὕτως εἰπεῖν, "μυστηρίου", διότι πρόκειται περί προσπαθείας πρός σύνδεσμον, τῶν διά τοῦ σχίσματος ἀποκοπέντων καί ἕνωσιν αὐτῶν μετά τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μετά τῆς ᾿Αληθείας. Τέλος, ἡμεῖς, δέν βλέπομεν κανένα λόγον δι᾿ ἐξωτερικάς ἐκδηλώσεις, προσφωνήσεις κλπ., πολλῷ δέ μᾶλλον ἀναθεώρησιν τῶν ἐγκεκριμένων θεμάτων διά τῆς προτεινομένης "καταρτίσεως ἡμερησίας διατάξεως" κλπ., δεδομένου ὅτι, ὡς προείπομεν, συνεχίζομεν τόν ἤδη ἐπιτυχῶς προωθηθέντα Θεολογικόν Διάλογον καί δέν ἐγκαινιάζομεν νέον. ᾿Επί τούτοις διατελοῦμεν τῇ προσευχῇ καί τῇ δεήσει, ὅπως ὁ Κύριος παράσχῃ πνεῦμα ἀγάπης, εἰλικρινείας καί ταπεινώσεως πρό τῆς ᾿Αληθείας, ἵνα μή βραδύνῃ και ἡ ἡμέρα, καθ᾿ ἥν θά ζήσωμεν τήν χαράν καί τήν εὐλογίαν τῆς ἀληθοῦς ἑνώσεως ἐν τῇ ῾Αγίᾳ τοῦ Του ᾿Εκκλησίᾳ, χάριτι τοῦ δι᾿ ἡμᾶς καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Μετά τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης καί εἰλικρινείας Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ + Ο ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Τό ἀνωτέρω, λοιπόν, ἀπαντητικόν κείμενον ἀπερρίφθη ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου, διότι ἔτσι προέτειναν οἱ σύμβουλοί του κ. Κάτσουρας, μοναχός Μάξιμος καί ὁ εὐρύτερος κύκλος πού ἐπηρεάζει τάς ἐνεργείας τοῦ Μακαριωτάτου, καί ἀντ᾿ αὐτοῦ ἐστάλη ἡ ὑπό τοῦ κ. Κάτσουρα συνταχθεῖσα ἐπιστολή, ἡ ὁποία ἔχει οὕτω: ᾿Αγαπητοί χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε. ῾Ο Κύριος εἴη φωτίζων καί ποδηγετῶν ῾Υμᾶς τε καί ῾Ημᾶς, ἵνα τό ῞Αγιον Αύτοῦ θέλημα ἐνεργοῦντες φθάσωμεν, ὥστε πάντες τό αὐτό λέγωμεν καί πράττωμεν καί μή ὦσιν ἐν ἡμῖν μερισμοί καί σχίσματα. ᾿Επί τῶν ἐπιστολῶν ῾Υμῶν (ἀριθμ. Πρωτ. 641/24-7-99 καί ἀπό 30-8-99 ἀντιστοίχως) σᾶς γνωρίζομεν, ὅτι τάς ἐλάβομεν καί ἀφοῦ τάς ἐθέσαμεν ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 20-10-99 κατ᾿ ᾿Απόφασιν Αὐτῆς διεβιβάσθησαν εἰς τήν ἡμετέραν Συνοδικήν ᾿Επιτροπήν ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου - ὡς ἔχουσαν τήν ῾Ιεροσυνοδικήν ἐντολήν καί ἡ ὁποία ἐγνώσθη ῾Υμῖν διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 3091/23-6-99 ἐπισήμου ἐγγράφου τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου - προκειμένου νά τάς λάβῃ ὑπ᾿ ὄψιν της εἰσηγηθῇ ἡμῖν σχετικῶς καί ἐν συνεχείᾳ ἐνημερώσωμεν ῾Υμᾶς διά τά περαιτέρω. ῾Ημεῖς διατελοῦμεν τῇ προσευχῇ καί τῇ δεήσει, ὅπως Κύριος παράσχῃ πνεῦμα ἀγάπης, εἰλικρινείας καί ταπεινώσεως ἔναντι τῆς ᾿Αληθείας, ἵνα καί τήν χαράν καί εὐλογίαν τῆς ἐν Χριστῷ ἑνώσεως ἐν τῆ ῾Αγίᾳ Του ᾿Εκκλησίᾳ ζήσωμεν. ᾿Επί δέ τῇ ἐγγιζούσῃ μεγάλῃ ῾Εορτῇ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως, εὐχόμεθα ῾Υμῖν ὑγείαν ἀδιάπτωτον καί πᾶν ἀγαθόν παρά τοῦ διά τήν ἡμετέραν Σωτηρίαν ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Μετά τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ + Ο ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Αὐτό τό κείμενον ἐδημοσιεύθη ὑπό τῶν Φλωριναίων μέ τό ἑξῆς σχόλιον, τό ὁποῖον πραγματικά μᾶς εὐτελίζει καί εἰς αὐτό ἐδώσαμε ἐμεῖς τό δικαίωμα. ᾿Ιδού τί χαρακτηριστικά ἐσχολίασαν οἱ Φλωριναῖοι: "᾿Από τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο τῆς Ματθαιϊκῆς παρατάξεως κ. ᾿Ανδρέαν ἐλάβομεν τήν ἀπό 15-12-99 ἀπάντησιν εἰς τάς ἐπιστολάς τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου μας κ. Χρυσοστόμου (ἀπό 24-7-99) καί τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως τῆς ῾Ι. Συνόδου κ. Καλλινίκου (ἀπό 30-8-99) σχετικῶς μέ τήν ἐπανέναρξιν τοῦ διαλόγου, τήν ὁποίαν καί δημοσιεύομεν αὐτούσιον. Λυπούμεθα διότι ἡ πολύμηνος καθυστέρησις εἰς τάς ἀπαντήσεις ὑποδηλώνει ἐκ μέρους των ἀπροθυμίαν διά τήν πρόοδον τῆς διαδικασίας τοῦ διαλόγου. ". (Φωνή ᾿Ορθοδοξίας",(τεῦχος 902/ ᾿Ιαν.-Φεβρ. 2000, σελ. 9). Τά δύο κείμενα εἶναι εὔγλωττα, σαφῆ καί δέν ἐπιδέχονται οὔτε παρερμηνείας, οὔτε "τάχα", οὔτε "δηλαδή". Αὐτό πού τελικά ἐστάλη, ἔχει ἔνα σκοπόν, νά κυλίση ὁ χρόνος καί νά μή προχωρήσῃ ὁ Διάλογος, διότι εἰς τήν Συνοδικήν ᾿Επιτροπήν συμμετέχομεν ἡμεῖς, ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος καί ὁ κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης Πέραν αὐτοῦ, ἀπό τό περιεχόμενον τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Μακαριωτάτου, τήν ὁποίαν ἐδημοσίευσαν τόσον πρόθυμα οἱ Φλωρινικοί, φαίνεται, ἀφ᾿ ἑνός, ὡς νά "ἀναγνωρίζεται" ἡ Φλωρινική παράταξις, ὡς ἡ....Προϊσταμένη "᾿Εκκλησιαστική ᾿Αρχή", τοῦ Μακαριωτάτου καί τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, πρός τήν ὁποίαν ὁ Μακαριώτατος ἀναφέρεται διά τῆς ἐν λόγῳ ἐπιστολῆς του!, (τί ἄλλο σημαίνει αὐτό τό "εἰσηγηθῇ ἡμῖν καί ἐν συνεχείᾳ ἐνημερώσωμεν ῾Υμᾶς διά τά περαιτέρω"), καί ἀφ᾿ ἐτέρου, καθ᾿ ἡμᾶς, ὅμοιάζει σάν νά τούς λέγει: "μήν ἀνησυχῆτε διότι σιωπηλά ἐθέσαμεν εἰς διαθεσιμότητα τήν Συνοδικήν ᾿Επιτροπήν, ὅταν δέ ὁρίσωμεν νέαν, δέν θά ἔχωμεν προβλήματα" .Τά ἀνωτέρω ἐπιρρωνύονται καί ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι καί πρό καί ἰδιαίτερα μετά τήν 5-11-1999 ὁ κ. Γκουτζίδης ἀντιμετωπίζεται ὡς ἄσπονδος ἐχθρός, ὁ δέ Μακαριώτατος κινεῖ μόνον ἀτυχεῖς "κλήσεις εἰς ἀπολογίαν" κατ᾿ αὐτοῦ, ἐνῶ δέν ἀνησύχησε καί δέν ἐνδιεφέρθη κανείς διά τό γεγονός, ὅτι μετά ἀπό ἐπτά μῆνας (ἤτοι ἀπό τήν 5-11-99, ὅτε ἡ πλειοψηφία τῶν κ. Κάτσουρα, π. Στεφάνου καί π. Νεοφύτου) ἐνεκρώθη οὐσιαστικά ἡ Συνοδική ᾿Επιτροπή! Ταῦτα παρά τό γεγονός, ὅτι ἀπεστείλαμεν ἁρμοδίως καί κανονικῶς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 92/3-12-99 ΥΠΟΜΝΗΜΑ-ΑΝΑΦΟΡΑΝ καί τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 98/31-12-99 β' σχετικήν ΑΝΑΦΟΡΑΝ - ΠΡΟΤΑΣΙΝ. ᾿Αντιλαμβάνεται, ὅποιος διαθέτει κοινήν λογικήν, ὅτι ὁ Μακαριώτατος ἐξετέθη μέ αὐτό τό κείμενόν του, καί ἐξέθεσε καί τήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί τήν ᾿Επιτροπήν, διότι, ἤδη μετά ἀπό πέντε ὁλοκλήρους μῆνας δέν "ἀνεφέρθη", ὡς ἔχει δεσμευθῇ μέ αὐτήν τήν ἐπιστολήν, καί δέν "ἐνημέρωσε" τούς κ.κ. Χρυσόστομον καί Καλλίνικον, τί εἰσηγήθη ἡ ᾿Επιτροπή Του ἐπί τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου! Τοιοῦτον εὐτελισμόν θεσμῶν, ἀρχῶν καί προσώπων δέν δυνάμεθα νά δικαιολογήσωμεν. Τό χείριστον εἶναι τό γεγονός, ὅτι τινές, ὄχι τυχαίως, παρά τό γεγονός, ὅτι συμβαίνουν τόσον σοβαρά γεγονότα, πού μᾶς ἐκθέτουν, ζητοῦν φαρισαιϊκῶς ἤ ἀφελῶς ἀποδείξεις, ὅτι συντελεῖται ἡ προδοσία, ἤ ὅτι αὐτά ἀποβαίνουν τελικῶ) ἐπ᾿ ὠφελεια τῶν Φλωριναίων. Δέν θά ἤθελα ποτέ νά συμφωνήσω μέ τήν θέσιν τοῦ κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη, μέ τήν ὁποίαν ἔχει δηλώσει ὅτι ὁ κ. Κάτσουρας "δέν μπορεῖ πλέον νά παραμένῃ Διευθυντής τοῦ ΚΗΡΥΚΟΣ, ἄς τόν προσλάβῃ ὡς Διευθυντής του ὁ κ. Καλλίνικος, διότι ἀνεπίσημα τόν ἐξυπηρετεῖ", καί "ὅτι ἔχει εὐθυγραμισθῇ ἀπόλυτα μέ τόν κ. Σαραντόπουλο" (᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, Συνημ. 7), ἤ ἀκόμη ὅτι τήν τελευταίαν κίνησιν περί Θεολογικοῦ Διαλόγου "οὐσιαστικά ὑπηγόρευσεν καί ἐπέβαλεν μέσω τοῦ κ. Κάτσουρα ὁ Φλωριναῖος κ. Καλλίνικος", διότι μέ ὅσα τρομερά γίνονται διερωτῶμαι καί ἐγώ τί τέλος πάντων συμβαίνει; Ποιός κατευθύνει τά πράγματα πρός τά ἐκεῖ...». Αὐτά ἐγράψαμε καί καταγγείλαμε περί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 131/19-5-2000 "᾿Αναγκαίαν καί ἐπιβεβλημένην ἀπάντησιν εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 1100/2-4-2000 ἐπιστολήν - "Καταγγελίαν" τοῦ Σεβ. κ. Νικολάου", τά ὁποῖα ἐκοινοποιήσαμε καί είς τούς λοιπούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς. Παρακαλῶ τόν Σεβασμιώτατον ἐν Χριστῷ ἀδελφόν καί συλλειτουργόν κ. Νικόλαον, καί ἐρωτῶ, διατί δέν ἐλήφθησαν ὑπ᾿ ὄψιν τά ἀνωτέρω. ῎Η μᾶλλον διατί μετά ἀπό αὐτά δέν ἀντιμετώπισαν οἱ Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς κατά Θεόν τό θέμα τοῦτο τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, παρά μέ τόν γνωστόν παποκαισαρικόν, αὐθαίρετον, αὐταρχικόν, ἀλαζονικόν τρόπον ἤρχισε ὁ πλέον ὕπουλος, ἀλλά καί βάρβαρος διωγμός ἐναντίον μου. Δέν βλέπει, ὅτι καί οἱ "λίθοι κραυγάζουν" ὅτι αὐτή ἦταν ἐντολή ξένων Κέντρων, ἡ ὁποία τούς ἐπεβλήθη διά τοῦ ἐξωεκκλησιαστικοῦ (Φλωρινικοῦ) καί τοῦ ἰδικοῦ μας παρασυνοδικοῦ κατεστημένου; Καί ἄν δέν κατάλαβε ἀκόμη ὁ Σεβασμιώτατος, μέχρι πότε θά συνεχίζεται αὐτή ἡ διωκτική μανία ἐναντίον μου καί ἐναντίον ἄλλων. ῎Ετσι εἶναι οἱ ὑπερασπισταί καί ἀγωνισταί τῆς Πίστεως, ὅπως αὐτοανακηρύσσεται εἰς τά πνευματικά του παιδιά; Μή παραπονῆται, λοιπόν, ὅτι γράφω καί δημοσιεύω, διότι "῞Οταν πίστις τό κινδυνευόμενον, ἡ σιωπή εἶναι ἴδιον ἀρνήσεως". Παραθέτω καί τό τελευταῖον γενικόν μέρος τῆς ἐπιστολῆς, ὅπου ἐρμηνεύεται τρόπον τινά αὐτό τό φαινόμενον: "Κλείομεν δέ αὐτήν τήν ἀπάντησιν - πληροφόρησιν εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 1100/2-4-2000 ψευδῆ, τρομοκρατικήν καί ἄδικον ἐπιστολήν σας μέ τά κάτωθι: Σεβασμιώτατε ἅγιε ἀδελφέ, μέ τήν ἀκριβῆ τήρησι τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τήν ἀπόδοσιν τῆς δικαιοσύνης, ὅπως γνωμοδοτεῖ καί ὁ π. Εὐστάθιος, διασφαλίζεται πρώστιστα ἡ ἀξιοπρέπεια καί τό κῦρος τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐνῶ ἀντιθέτως παραβλάπτεται ἡ᾿Ιδία. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον καί ἡμεῖς ἀντέστημεν καί δέν θά παύσωμεν νά ἀνθιστάμεθα κατά τῶν παραβιάσεων τῆς Κανονικῆς Τάξεως, πού ἐσημειώθησαν εἰς τήν περίπτωσιν τῶν κατά τοῦ ῾Ιερομονάχου ᾿Αμφιλοχίου ἐνεργειῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Δέν ὑπερασπιζόμεθα πρόσωπα, ἄν καί αὐτό ἔχομεν χρέος νά τό κάμνωμεν, ὅταν ἀδικοῦνται, κατά τό "ρύσασθε ἀδικούμενον ἐκ χειρός ἀδικοῦντος", ἀλλά ὑπερασπιζόμεθα τήν ἀλήθεια, τήν Κανονικήν Τάξιν καί τό Δίκαιον. ῾Υπερασπιζόμεθα τό κῦρος καί τήν ἀξιοπρέπεια τῆς ᾿Εκκλησίας. Οὔτε ἀντιγράφομεν τούς πέντε, ὅπως γράφετε, οὔτε ὑβρίζομεν, ὅπως ἀόριστα μᾶς κατακρίνετε, καί μᾶς συκοφαντεῖτε. Σεβόμεθα καί τούς ᾿Εκκλησιαστικούς Θεσμούς καί τά Πρόσωπα, καί ὅ,τι ἔκαμνε ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος μέχρι πρό ὀλίγων μηνῶν ὑπερασπιζόμενος τήν Κανονικήν τάξιν καί τό Δίκαιον, τοῦτο καίτοι μικροί καί ἄσημοι προσπαθεῖ δι᾿ εὐχῶν Σας καί μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ νά πράττῃ ἡ ἐλαχιστότης μου. ῾Η τακτική μου καί ἡ στάσις μου ὡς ᾿Επισκόπου δέν εἶναι ὅπως τήν χαρακτηρίζετε ἀπαράδεκτος καί δέν βλάπτει τό ἔργον, οὔτε καί τήν ἀξιοπρέπεια τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Η "τακτική" μου καί ἡ "στάσις" μου προκύπτει ἀπό τήν πληθύν τῶν ἐγγράφων παρεμβάσεών μου καί δέν νοεῖται νά μή λαμβάνωνται ὑπ᾿ ὄψιν, οὔτε πολύ περισσότερον νά συκοφαντούμεθα διά τόν λόγον αὐτόν. Δέν ἔχω τό δικαίωμα νά σιωπήσω, ὅταν ὑπάρχῃ ἀδικία, ὅταν παραχαράσσεται ἡ ᾿Αλήθεια, ὅταν παραβλάπτεται ἡ ᾿Εκκλησία, ὅταν καταργεῖται ἡ Κανονική Τάξις, καί ὅταν ἡ ῾ιερά Σύνοδος λειτουργεῖ, ὅπως λειτουργεῖ. Νά εἶσθε βέβαιος καί ἐσεῖς καί πᾶς ἔτερος, ὄτι μέ τήν Χάριν τοῦ Χριστοῦ μας, ἐφ᾿ ὅσον ἀναπνέωμεν, ἐν πάσῃ πνοῇ θά κηρύσσωμεν τήν ἀλήθειαν, ὄχι διότι Αὐτήν τήν κατέχει ἡ ἐλαχιστότης μου, ἀλλά διότι μᾶς τό ζητεῖ ὁ Χριστός μας πού εἶναι ἡ ᾿Αλήθεια, διότι τό ἀπαιτεῖ ἠ ῾Αγία Του ᾿Εκκλησία, διότι Αὕτη φυλάσσει τήν Παρακαταθήκην τῆς ᾿Αληθείας. Εἰς αὐτόν τόν ᾿Αγῶνα σᾶς παρακαλῶ ἐσᾶς πρῶτα πού ἐλευκάνθητε, ὄχι νά συνεργασθῆτε μετά τῆς ἐλαχιστότητός μου, ἀλλά νά ἡγῆσθε καί ἡμεῖς νά συνεργαζώμεθα μεθ᾿ ῾Υμῶν. Τέλος Σεβασμιώτατε, καί πρίν τόν ἐν Χριστῷ τῷ ᾿Αναστάντι Θεῷ ἡμῶν ἀσπασμόν τῆς ἀγάπης καί τῆς συγγνώμης, σᾶς παρακαλῶ νά κρίνετε αὐτήν την ἐπιστολήν, καί νά πιστεύσετε, ὅτι δέν ἀντιδικήσαμεν, διό, ὅπου τυχόν ἐξ ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας σᾶς ἀδικήσαμε, ἐφ᾿ ὅσον μᾶς ὑποδείξετε τό ἀδίκημα, ἐτοίμως ἔχομεν νά ζητήσωμεν εἰλικρινῶς συγγνώμην, καί νά διορθώσωμεν, διά νά εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη καί ἡ ᾿Αλήθεια τοῦ Χριστοῦ μας μέ ὅλους μας καί οὕτω δοξάζεται τό ῎Ονομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος θριαμβευούσης τῆς ῾Αγίας ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας". Αὐτά ἐγράψαμεν καί τά ξαναδημοσιεύομεν δι᾿ ἐκείνους τουλάχιστον οἱ ὁποῖοι ἀκόμη δέν ἔχουν καταλάβει τί συμβαίνει καί θέλουν νά γνωρίσουν τήν ἀλήθεια. ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Β΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως, ὁ Προοιμιακός, καὶ τὸ α’ Κάθισμα τοῦ Ψαλτηρίου. Εἰς τό• Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους ι΄, καὶ ψάλλομεν στ΄ Στιχηρὰ Ἀναστάσιμα. Ἦχος α΄. Τὰς ἑσπερινὰς ἡμῶν εὐχάς, πρόσδεξαι Ἅγιε Κύριε, καὶ παράσχου ἡμῖν, ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ὅτι μόνος εἶ ὁ δείξας, ἐν κόσμῳ τὴν ἀνάστασιν. Κυκλώσατε λαοὶ Σιών, καὶ περιλάβετε αὐτήν, καὶ δότε δόξαν ἐν αὐτῇ, τῷ ἀναστάντι ἐκ νεκρῶν• ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ λυτρωσάμενος ἡμᾶς, ἐκ τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Δεῦτε λαοὶ ὑμνήσωμεν, καὶ προσκυνήσωμεν Χριστόν, δοξάζοντες αὐτοῦ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν• ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἐκ τῆς πλάνης τοῦ ἐχθροῦ, τὸν κόσμον λυτρωσάμενος. Ἕτερα Στιχηρά, Ἀνατολικά. Εὐφράνθητε οὐρανοί, σαλπίσατε τὰ θεμέλια τῆς γῆς, βοήσατε τὰ ὄρη εὐφροσύνην• ἰδοὺ γὰρ ὁ Ἐμμανουὴλ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, τῷ Σταυρῷ προσήλωσε, καὶ ζωὴν ὁ διδούς, θάνατον ἐνέκρωσε, τὸν Ἀδὰμ ἀναστήσας, ὡς φιλάνθρωπος. Τὸν σαρκὶ ἑκουσίως σταυρωθέντα δι’ ἡμᾶς, παθόντα καὶ ταφέντα, καὶ ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν, ὑμνήσωμεν λέγοντες• Στήριξον ὀρθοδοξίᾳ τὴν Ἐκκλησίαν σου Χριστέ, καὶ εἰρήνευσον τὴν ζωὴν ἡμῶν, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος. Τῷ ζωοδόχῳ σου τάφῳ, παρεστῶτες οἱ ἀνάξιοι, δοξολογίαν προσφέρομεν τῇ ἀφάτῳ σου εὐσπλαγχνίᾳ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν• ὅτι Σταυρὸν κατεδέξω, καὶ θάνατον Ἀναμάρτητε, ἵνα τῷ κόσμῳ δωρήσῃ τὴν ἀνάστασιν, ὡς φιλάνθρωπος. Καὶ τῶν Ὁσίων δ΄. Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι. Μοναστῶν τὰ συστήματα, καὶ Μιγάδων ἀθροίσθητε, καὶ λαμπρὰν πανήγυριν συγκροτήσατε• ἰδοὺ γὰρ πάντας ἐκάλεσαν, ἡμᾶς εἰς ἑστίασιν, καὶ χαρὰν πνευματικήν, οἱ ἐνταῦθα ἀσκήσαντες, πάντες Ὅσιοι, τὰς αὐτῶν ἀριστείας παραθέντες, καὶ τοὺς ἄθλους καὶ ἀγῶνας, οὓς ὑπὲρ φύσιν διήνυσαν. Τῶν Ὁσίων τὸν σύλλογον, τὸν ἐν Ὄρει ἐκλάμψαντα, τούτῳ καὶ φωτίσαντα κτίσιν ἅπασαν• τοὺς περιβόλους ὑπάρχοντας, τοῦ Ἄθω καὶ εὔοσμα, κρίνα ὄντως καὶ τερπνά• καὶ φυτὰ ἀγλαόκαρπα, καὶ ἀμάραντα• ποταμούς τε χαρίτων ἀεννάους, μοναζόντων αἱ χορεῖαι, χρεωστικῶς μακαρίσωμεν. Οἱ ἐν σώματι ἄσαρκοι, καὶ Θεοῦ ὄντως ἄνθρωποι• οἱ τὸν Ἄθω ἅπαντα ἁγιάσαντες• πύργοι τοῦ Ὄρους οἱ πύρινοι, οἱ κύκλῳ ἱστάμενοι, μετὰ πόθου καὶ χαρᾶς, τῆς ἁγνῆς Θεομήτορος, ὡς τεθέανται, ἐν ἐκστάσει καὶ θείᾳ ὀπτασίᾳ• οἱ σεπτοὶ ἡμῶν Πατέρες, υἱοπρεπῶς εὐφημήσθωσαν. Τοὺς πολίτας τιμήσωμεν, οὐρανιῦ οὓς ἐθρέψατο, Ὄρος τὸ ἐπώνυμον ἁγιότητος• τοὺς Ἱεράρχας Ὁσίους τε, τοὺς ὁμολογήσαντας, καὶ τοὺς Μάρτυρας ὁμοῦ, ἐνωνύμους τε ἅπαντας, ἀνωνύμους τε• τοὺς ἐντεῦθεν σπαρέντας ὡς ἐκ κέντρου, εἰς τὸν κόσμον καὶ σωτῆρας, πολλῶν ψυχῶν χρηματίσαντας. Δόξα. Ἦχος πλ. β΄. Σήμερον ἐξέλαμψεν ὑπὲρ τὴν πολύαστρον σφαῖραν, ἡ νέα πανήγυρις τῶν ἐν τῷ Ἄθῳ Πατέρων, τὰς διανοίας τῶν φιλεόρτων καταυγάζουσα• δεῦτε οὖν οἱ τοῦ Ὄρους Μονασταὶ καὶ Μιγάδες, ᾀσματικοῖς ἐγκωμίοις, αὐτοὺς προσείπωμεν λέγοντες• χαίρετε, οἱ ἐν σαρκὶ τοὺς ἀσάρκους νικήσαντες δαίμονας, καὶ ἐπὶ γῆς τῶν Ἀγγέλων τὸν βίον μιμησάμενοι• χαίρετε, οἱ τοῦ Ἄθω πολιοῦχοι καὶ οἰκισταί, καὶ παντὸς τοῦ κόσμου πρεσβευταὶ δυνατώτατοι• χαίρετε, οἱ μετὰ τὴν Θεοτόκον, ἡμέτεροι προστάται, καὶ παντοδαποὶ εὐεργέται καὶ ἔφοροι• πρεσβεύσατε πρὸς Κύριον ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ἦχος α΄. Τὴν παγκόσμιον δόξαν, τὴν ἐξ ἀνθρώπων σπαρεῖσαν, καὶ τὸν Δεσπότην τεκοῦσαν, τὴν ἐπουράνιον πύλην, ὑμνήσωμεν Μαρίαν τὴν Παρθένον, τῶν Ἀσωμάτων τὸ ᾆσμα, καὶ τῶν πιστῶν τὸ ἐγκαλλώπισμα• αὕτη γὰρ ἀνεδείχθη οὐρανός, καὶ ναὸς τῆς Θεότητος• αὕτη τὸ μεσότοιχον τῆς ἔχθρας καθελοῦσα, εἰρήνην ἀντεισῆξε, καὶ τὸ Βασίλειον ἠνέῳξε. Ταύτην οὖν κατέχοντες, τῆς πίστεως τὴν ἄγκυραν, ὑπέρμαχον ἔχομεν, τὸν ἐξ αὐτῆς τεχθέντα Κύριον. Θαρσείτω τοίνυν, θαρσείτω λαὸς τοῦ Θεοῦ• καὶ γάρ αὐτός πολεμήσει τοὺς ἐχθρούς, ὡς παντοδύναμος. Φῶς ἱλαρόν. Εἴσοδος. Προκείμενον. Ἦχος πλ. β’: Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν, εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο. Στίχ.: Ἐνεδύσατο ὁ Κύριος δύναμιν καὶ περιεζώσατο. Στίχ.: Καὶ γὰρ ἐστερέωσεν τὴν οἰκουμένην, ἥτις οὐ σαλευθήσεται. Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. γ’ 1) Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν, καὶ ἡ ἀφ’ ἡμῶν πορεία σύντριμμα• οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καί γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται• ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς, καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι, καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη, καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ’ αὐτόν, συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ• ὅτι χάρις καί ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ. Σοφίας Σολομῶντος τὸ ἀνάγνωσμα. (Κεφ. ζ′.7) Δίκαιος, ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις, καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη• καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ• βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς• ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ• διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ. Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. ε’ 15) Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι, καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ μισθὸς αὐτῶν, καὶ ἡ φροντὶς αὐτῶν παρὰ Ὑψίστῳ. Διὰ τοῦτο λήψονται τὸ βασίλειον τῆς εὐπρεπείας, καὶ τὸ διάδημα τοῦ κάλλους ἐκ χειρὸς Κυρίου• ὅτι τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ σκεπάσει αὐτούς, καὶ τῷ βραχίονι ὑπερασπιεῖ αὐτῶν. Λήψεται πανοπλίαν τὸν ζῆλον αὐτοῦ, καὶ ὁπλοποιήσει τὴν κτίσιν εἰς ἄμυναν ἐχθρῶν. Ἐνδύσεται θώρακα, δικαιοσύνην• καὶ περιθήσεται κόρυθα, κρίσιν ἀνυπόκριτον. Λήψεται ἀσπίδα ἀκαταμάχητον ὁσιότητα• ὀξυνεῖ δὲ ἀπότομον ὀργὴν εἰς ῥομφαίαν. Συνεκπολεμήσει αὐτῷ ὁ κόσμος ἐπὶ τοὺς παράφρονας• πορεύσονται εὔστοχοι βολίδες ἀστραπῶν, καὶ ὡς ἀπὸ εὐκύκλου τόξου, τῶν νεφῶν, ἐπὶ σκοπὸν ἁλοῦνται• καὶ ἐκ πετροβόλου θυμοῦ πλήρεις ῥιφήσονται χάλαζαι. Ἀγανακτήσει κατ’ αὐτῶν ὕδωρ θαλάσσης• ποταμοὶ δὲ συγκλύσουσιν ἀποτόμως. Ἀντιστήσεται αὐτοῖς πνεῦμα δυνάμεως, καὶ ὡς λαῖλαψ ἐκλικμήσει αὐτούς, καὶ ἐρημώσει πᾶσαν τὴν γῆν ἀνομία, καὶ ἡ κακοπραγία περιτρέψει θρόνους δυναστῶν. Ἀκούσατε οὖν βασιλεῖς, καὶ σύνετε• μάθετε δικασταὶ περάτων γῆς. Ἐνωτίσασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους, καὶ γεγαυρωμένοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν• ὅτι ἐδόθη παρὰ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν, καὶ ἡ δυναστεία παρὰ Ὑψίστου. Εἰς τὸν Στίχον. Ἀπόστιχα Στιχηρά. Τὸ Ἀναστάσιμον. Ἦχος α’. Τῷ πάθει σου, Χριστέ, παθῶν ἠλευθερώθημεν, καὶ τῇ ἀναστάσει σου ἐκ φθορᾶς ἐλυτρώθημεν• Κύριε δόξα σοι. Εἶτα, τῶν Ὁσίων. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις, ἀσκητικῶν ἀληθῶς. Στ.: Συναγάγετε Αὐτῷ τοὺς Ὁσίους Αὐτοῦ. Χαίροις, Ὁσίων Ἄθω πληθύς, τῆς Βασιλίσσης οὐρανοῦ ἡ παράταξις, ἡ πάσας ἀρχὰς τοῦ σκότους, καὶ ἐξουσίας δεινάς, συμμαχίᾳ θείᾳ θριαμβεύσασα• οἱ σάρκα νεκρώσαντες, καὶ τὸ πνεῦμα ζωώσαντες• οἱ ἀεννάοις, τῶν δακρύων ἐκχύσεσι, κατασβέσαντες, παθημάτων τοὺς ἄνθρακας• χάριτος οἱ δεξάμενοι, τὴν θείαν ἐνέργειαν, καὶ φωτισμὸν ἐν καρδίᾳ, ἐνυποστάτως ἐκλάμποντα• Χριστὸν δυσωπεῖτε, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι τὸ μέγα ἔλεος. Στ.: Καυχήσονται Ὅσιοι ἐν δόξῃ, καὶ ἀγαλλιάσονται ἐπὶ τῶν κοιτῶν αὐτῶν. Χαίροις, Ὁσίων Ἄθω πληθύς, οἱ ἐκ τοῦ Ὄρους ὡς φωστῆρες ἀνίσχοντες, καὶ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην, ταῖς τῶν χαρίτων βολαῖς, καὶ ἀρετῶν θείων καταυγάζοντες• ἀστέρες πολύφωτοι, οἱ σαφῶς ἀναδείξαντες, τόνδε τὸν χῶρον, οὐρανὸν ἄλλον δεύτερον, καὶ μειώσαντες, τῶν δαιμόνων σκοτόμαιναν• ἄνθρωποι ἐπουράνιοι, ἐπίγειοι ἄγγελοι, σεπταὶ μοναὶ τῆς Τριάδος, Πατρὸς Υἱοῦ τε καὶ Πνεύματος• Χριστὸν δυσωπεῖτε, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι τὸ μέγα ἔλεος. Στ.: ᾌσατε τῷ Κυρίῳ ᾆσμα καινόν, ἡ αἴνεσις Αὐτοῦ ἐν Ἐκκλησίᾳ Ὁσίων. Χαίροις, Ὁσίων Ἄθω πληθύς, τῶν ἀρετῶν τὰ ἱερὰ κααταγώγια, οἱ οἶκοι τῆς πράξεώς τε, καὶ θεωρίας ὁμοῦ, ταπεινοφρόσυνης τὰ κειμήλια• εὐχῆς ἐργαστήρια, ἀεννάου καὶ ἥδιστα, ἐν τῇ καρδίᾳ, Ἰησοῦ μελετήματα• τῆς πρᾳότητος, τὰ τερπνὰ θησαυρίσματα• ἥλιοι διακρίσεως, πηγαὶ κατανύξεως, διπλῆς ἀγάπης ταμεῖα, τῆς πρὸς Θεὸν καὶ τὸν ἔγγιστα• Χριστὸν δυσωπεῖτε, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι τὸ μέγα ἔλεος. Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄. Τίς λαλήσει τοὺς ἀγῶνας ὑμῶν, Πατέρες μακάριοι; ἢ τίς ἀξίως ὑμνήσει, τὰς ἀριστείας τῆς ἐνταῦθα γενομένης ἡμῶν ἀσκήσεως; Τοῦ νοὸς τὸ νηφάλιον; Τὸ τῆς προσευχῆς ἀδιάλειπτον; Τὸ ὑπὲρ ἀρετῆς ἐπίπονον τῆς συνειδήσεως μαρτύριον; Τὴν τῆξιν τοῦ σώματος; Τὰκατὰ τῶν παθῶν γυμνάσια; Τὰς παννύχους στάσεις; Τὸ ἀείῤῥυτον δάκρυον; Τοὺς ἐν κρυφῇ κρεμαστῆρας; Τὸ ταπεινὸν τοῦ φρονήματος; Τὰ κατὰ τῶν δαιμόνων τρόπαια; Καὶ τῶν χαρισμάτων τὸν ὁρμαθόν; Καὶ ἐπὶ πᾶσι, τὴν ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας ὁμοῦ καὶ ὀρθοδοξίας, πρὸς τοὺς ἀσεβεῖς καὶ κακοδόξους, μέχρις αἵματος καὶ θανάτου ἀντικατάστασιν; Δι’ ὧν παρὰ Χριστοῦ, ὡς νικηταὶ στεφανωθέντες ἀοίδιμοι, πρεσβεύσατε ἀπαύστως ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν ἐν πίστει τελούντων τὴν λαμπρὰν ἡμῶν πανήγυριν. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον Ἀνύμφευτε Παρθένε, ἡ τὸν Θεὸν ἀφράστως συλλαβοῦσα σαρκί, Μήτηρ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, σῶν οἰκετῶν παρακλήσεις δέχου Πανάμωμε, ἡ πᾶσι χορηγοῦσα καθαρισμὸν τῶν πταισμάτων, νῦν τὰς ἡμῶν ἱκεσίας προσδεχομένη, δυσώπει σωθῆναι πάντας ἡμᾶς. Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, καὶ στρατιωτῶν φυλασσόντων τὸ ἄχραντόν σου σῶμα, ἀνέστης τριήμερος Σωτήρ, δωρούμενος τῷ κόσμῳ τὴν ζωήν. Διὰ τοῦτο αἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν ἐβόων σοι Ζωοδότα· Δόξα τῇ ἀναστάσει σου Χριστέ, δόξα τῇ Βασιλείᾳ σου, δόξα τῇ οἰκονομίᾳ σου, μόνε Φιλάνθρωπε. Δόξα. Τῶν Ὁσίων. Ὁ αὐτός. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τοὺς τοῦ Ἄθω Πατέρας καὶ ἀγγέλους ἐν σώματι, Ὁμολογητὰς καὶ Ὁσίους, Ἱεράρχας καὶ Μάρτυρας, τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς, μιμούμενοι αὐτῶν τὰς ἀρετάς, ἡ τοῦ Ὄρους πληθὺς πᾶσα τῶν μοναστῶν, κραυγάζοντες ὁμοφώνως· δόξα τῷ στεφανώσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ ἁγιάσαντι, δόξα τῷ ἐν κινδύνοις ἡμῶν προστάτας δείξαντι. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τοῦ Γαβριὴλ φθεγξαμένου σοι Παρθένε τὸ Χαῖρε, σὺν τῇ φωνῇ ἐσαρκοῦτο ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης, ἐν σοὶ τῇ ἁγίᾳ κιβωτῷ, ὡς ἔφη ὁ δίκαιος Δαυΐδ. Ἐδείχθης πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν, βαστάσασα τὸν Κτίστην σου. Δόξα τῷ ἐνοικήσαντι ἐν σοί· δόξα τῷ προελθόντι ἐκ σοῦ· δόξα τῷ ἐλευθερώσαντι ἡμᾶς, διὰ τοῦ τόκου σου. ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΙΤΗΝ Ἦχος β΄. Τίς ἡ καινὴ αὕτη καὶ λαμπρὰ πανήγυρις; Τί τὰ νεκρότητος μέλη, τὰ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ᾀδόμενα; Οἱ τοῦ Ὄρους Ὅσιοι πάντες, χρεωστικῶς σήμερον ἑορτάζονται· οὗτοι γὰρ τὸν ἀοίκητον τοῦτον τόπον, Μοναῖς ἱεραῖς, καὶ διαφόροις σεμνείοις, οἰκήσιμον ἔδειξαν· καὶ τὰς διδασκαλίαςκαὶ τύπους αὐτῶν, ὡς φιλόπαιδες Πατέρες, ἡμῖν κληρονομίαν παρέδωκαν· φυλάξωμεν τοίνυν, ἀδελφοί, ὡς φιλοπάτοτες υἱοί, τὴν Πατρικὴν κληρονομίαν ἀπαρεγχείρητον· μὴ καταργήσωμεν τὸν τόπον ὡς ἡ ἄκαρπος συκῆ· ἀλλὰ τῶν Ἡγουμένων ἡμῶν ἀναθεωροῦντες, τὴν ἔκβασιν τῆς ἀνατροφῆς, μιμησώμεθα τὴν πίστιν καὶ τοὺς ἀγῶνας· ἵνα καὶ σὺν αὐτοῖς τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν ἐπιτύχωμεν. Ἦχος γ΄. Τὴν τετράχορδον λύραν, τῶν τοῦ Ὄρους Πατέρων ἀνευφημήσωμεν, τὴν ἐξ Ὁσίων καὶ Ἱεραρχῶν, Ὁμολογητῶν καὶ Μαρτύρων συγκροτουμένην· τὰς γὰρ ἐντολὰς τῷ φόβῳ τῶν ἀπειλῶν, ὡς δούλοι ἐτήρησαν· τῷ πόθῳ δὲ τῶν ἐπαγγελιῶν, ὡς μισθωτοὶ τὰς ἀρετὰς κατώρθωσαν· τῇ δὲ πρὸς Θεὸν ἀγάπῃ πυρποληθέντες, ὡς υἱοὶ κατὰ χάριν τῷ Θεῷ εὐηρέστησαν. Καὶ νῦν ἐν οὐρανοῖς, κληρονόμοι Θεοῦ, καὶ συγκληρονόμοι, πρεσβεύουσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Δόξα. Ἦχος δ΄. Τὴν ἐτήσιον μνήμην σήμερον, τῶν ἐν τῷ Ἄθῳ Πατέρων, ὁ μελισσὼν τῶν τοῦ Ἄθω Μοναστῶν μακαρίσωμεν. Οὗτοι γὰρ ὡς ἀληθῶς διὰ πάντων τῶν μακαρισμῶν τοῦ Κυρίου διῆλθον· πτωχεύσαντες γὰρ τῷ πνεύματι, ἐπλουτίσθησαν· καὶ πραϋνθέντες, τὴν γῆν τῶν πρᾳέων ἐκληρονόμησαν· πενθήσαντες, παρεκλήθησαν· πεινάσαντες τὴν δικαιοσύνην, ἐχορτάσθησαν· ἐλεήσαντες, ἠλεήθησαν· καθαροὶ γενόμενοι τῇ καρδίᾳ, τὸν Θεὸν ὡς δυνατὸν ἐθεώρησαν· εἰρηνοποιήσαντες, θείας ἠξιώθησαν υἱοθεσίας. Διωχθέντες δὲ καὶ βασανισθέντες, ὑπὲρ δικαιοσύνης καὶ εὐσεβείας, ἐν οὐρανοῖς νῦν ἀγαλλιῶνται καὶ χαίρουσι, καὶ ἐκτενῶς πρεσβεύουσι τῷ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχᾶς ἡμῶν. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον Νεῦσον παρακλήσει σῶν οἰκετῶν Πανάμωμε, παύουσα δεινῶν ἡμῶν ἐπαναστάσεις, πάσης θλίψεως ἡμᾶς ἀπαλλάττουσα· σὲ γὰρ μόνην ἀσφαλῆ, καὶ βεβαίαν ἄγκυραν ἔχομεν, καὶ τὴν σὴν προστασίαν κεκτήμεθα. Μὴ αἰσχυνθῶμεν Δέσποινα, σὲ προσκαλούμενοι, σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν, τῶν σοὶ πιστῶς βοώντων· Χαῖρε Δέσποινα, ἡ πάντων βοήθεια, χαρὰ καὶ σκέπη, καὶ σωτηρία τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Ἀπόλυσις. ΟΡΘΡΟΣ Μετὰ τὴν α’ Στιχολογίαν. Καθίσματα Ἀναστάσιμα. Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ, στρατιῶται τηροῦντες, νεκροὶ τῇ ἀστραπῇ, τοῦ ὀφθέντος Ἀγγέλου, ἐγένοντο κηρύττοντος, γυναιξὶ τὴν ἀνάστασιν. Σὲ δοξάζομεν, τὸν τῆς φθορᾶς καθαιρέτην· σοὶ προσπίπτομεν, τῷ ἀναστάντι ἐκ τάφου, καὶ μόνῳ Θεῷ ἡμῶν. Δόξα. Σταυρῷ προσηλωθείς, ἑκουσίως Οἰκτίρμον, ἐν μνήματι τεθείς, ὡς θνητὸς Ζωοδότα, τὸ κράτος συνέτριψας, Δυνατὲ τῷ θανάτῳ σου. Σὲ γὰρ ἔφριξαν, οἱ πυλωροὶ οἱ τοῦ ᾅδου· σὺ συνήγειρας, τοὺς ἀπ’ αἰῶνος θανόντας, ὡς μόνος φιλάνθρωπος. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Μητέρα σε Θεοῦ, ἐπιστάμεθα πάντες, Παρθένον ἀληθῶς, καὶ μετὰ τόκον φανεῖσαν, οἱ πόθῳ καταφεύγοντες, πρὸς τὴν σὴν ἀγαθότητα· σὲ γὰρ ἔχομεν, ἁμαρτωλοὶ προστασίαν· σὲ κεκτήμεθα, ἐν πειρασμοῖς σωτηρίαν τὴν μόνην πανάμωμον. Μετὰ τὴν β΄ στιχολογίαν, Κάθισμα τῶν Ὁσίων. Ὁ αὐτός. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ. Ὡς ἥλιος λαμπρός, ὡς φαιδρὸς ἑωσφόρος, ἡ μνήμη ἡ σεπτή, τῶν ἐν Ἄθῳ Πατέρων, ἀνέτειλεν αὐγάζουσα, τοὺς τοῦ Ὅρους οἰκήτορας, καὶ θερμαίνουσα, τῶν μοναχῶν τὰς καρδίας, πρὸς τὴν μίμησιν, βίου αὐτῶν τοῦ ἐνθέου, καὶ ζῆλον τῆς πίστεως. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὡς Ὄρνις ἑαυτῆς, τὰ νοσσία συνάγει, καὶ σκέπει μητρικῶς· οὕτω σκέπασον πάντας, ἡμᾶς τοὺς τὸ Ὄρος Σου, κατοικοῦντας πανύμνητε, ταῖς Σαῖς πτέρυξιν, ἀπὸ παντοίων κινδύνων, καὶ συνάγαγε, εἰς τὴν οὐράνιαν πόλιν, ταῖς θείαις πρεσβείαις Σου. Μετὰ τὸν Πολυέλον, ἡ Ὑπακοή. Ἡ τοῦ λῃστοῦ μετάνοια, τὸν Παράδεισον ἐσύλησεν, ὁ δὲ θρῆνος τῶν Μυροφόρων τὴν χαρὰν ἐμήνυσεν· ὅτι ἀνέστης Χριστὲ ὁ Θεός, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος. Εἶτα, Κάθισμα τῶν Ὁσίων. Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν σοφίαν καὶ λόγον. Τὸν Θεὸν ἀγαπήσαντες ἐκ ψυχῆς, οἱ τοῦ Ἄθω Πατέρες ὑπερφυεῖς, ἀγῶνας διήνυσαν, κατ’ ἰδίαν τὸ πρότερον, τὸν πλησίον δ’ αὖθις, θερμῶς ἀγαπήσαντες, ἐν διαφόροις τόποις, τοῦ Ὄρους ἀνήγειραν, Λαύρας καὶ σεμνεῖα, καὶ μιγάδων τὰ πλήθη, ἐν ταύταις συνήθροισαν, καὶ τὸν Ἄθω ἐπόλισαν, πρὸς αὐτοὺς οὖν βοήσωμεν· πρεσβεύσατε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῆς ἀγάπης πληρωτὰς γενήσεσθαι, ἡμᾶς τοὺς πόθῳ τιμῶντας, τὴν ἁγίαν μνήμην ὑμῶν. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὁ Υἱός Σου Παρθένε Πατήρ ἐστι, χριστωνύμων ἁπάντων καὶ ἀδελφός· ὅθεν Σὲ πανάχραντε, Μάμμη τούτων γεγένησαι, καὶ γλυκυτάτη Μήτηρ, ἡμῶν δὲ καὶ ἔφορος, τῶν ἐν τῷ Ὄρει τούτῳ, ὃ κλῆρον ἀπείληφας, παρὰ τοῦ Υἱοῦ Σου, ἐξαιρέτως ὑπάρχεις· δι’ ὃ ἡμᾶς οἴκτειρον, ὡς ἐγγόνους καὶ τέκνα Σου, καὶ ὡς δούλους Σου Δέσποινα. Πρεσβεύουσα τῷ Σῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, ὧν περ ἐν ἔργῳ καὶ λόγῳ, καὶ νῷ ἁμαρτάνομεν. Οἱ Ἀναβαθμοί. Ἀντίφωνον Α’. Ἐν τῷ θλίβεσθαί με, εἰσάκουσόν μου τῶν ὀδυνῶν, Κύριε σοὶ κράζω. Τοῖς ἐρημικοῖς, ἄπαυστος ὁ θεῖος πόθος ἐγγίνεται, κόσμου οὖσι τοῦ ματαίου ἐκτός. Δόξα. Καὶ νῦν. Ἁγίῳ Πνεύματι, τιμὴ καὶ δόξα, ὥσπερ Πατρί, πρέπει ἅμα καὶ Υἱῷ· διὰ τοῦτο ᾂσωμεν τῇ Τριαδικῇ Μονοκρατορίᾳ. Ἀντίφωνον Β’. Εἰς τὰ ὄρη τῶν σῶν, ὕψωσάς με νόμων, ἀρεταῖς ἐκλάμπρυνον, ὁ Θεός, ἵνα ὑμνῶ σε. Δεξιᾷ σου χειρὶ λαβὼν σὺ Λόγε, φύλαξόν με, φρούρησον, μὴ πῦρ με φλέξῃ τῆς ἁμαρτίας. Δόξα. Καὶ νῦν. Ἁγίῳ Πνεύματι, πᾶσα ἡ κτίσις καινουργεῖται, παλινδρομοῦσα εἰς τὸ πρῶτον· ἰσοσθενὲς γάρ ἐστι Πατρὶ καὶ Λόγῳ. Ἀντίφωνον Γ’. Ἐπὶ τοῖς εἰρηκόσι μοι· Ὁδεύσωμεν εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ Κυρίου· εὐφράνθη μου τὸ πνεῦμα, συγχαίρει ἡ καρδία. Ἐπὶ οἶκον Δαυΐδ, φόβος μέγας· ἐκεῖ γὰρ θρόνων ἐκτεθέντων, κριθήσονται, ἅπασαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς καὶ γλῶσσαι. Δόξα. Καὶ νῦν. Ἁγίῳ Πνεύματι, τιμὴν προσκύνησιν, δόξαν καὶ κράτος, ὡς Πατρί τε ἄξιον, καὶ τῷ Υἱῷ δεῖ προσφέρειν· Μονὰς γάρ ἐστιν ἡ Τριὰς τῇ φύσει, ἀλλ’ οὐ προσώποις. Προκείμενον: Νῦν ἀναστήσομαι λέγει Κύριος, θήσομαι ἐν σωτηρίῳ, παῤῥησιάσομαι ἐν αὐτῷ. Στίχ. Τὰ λόγια Κυρίου λόγια ἁγνά, ἀργύριον πεπυρωμένον, δοκίμιον τῇ γῇ, κεκαθαρισμένον ἑπταπλασίως. Πᾶσα πνοή. Εὐαγγέλιον Ἑωθινὸν β΄. Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι… Ὁ Ν΄ ψαλμός. Εἶτα, οἱ Κανόνες. Κανὼν Ἀναστάσιμος. Ἦχος α’. ᾨδὴ α’. Ὁ Εἱρμός. Σοῦ ἡ τροπαιοῦχος δεξιά, θεοπρεπῶς ἐν ἰσχύϊ δεδόξασται· αὕτη γὰρ Ἀθάνατε, ὡς πανσθενὴς ὑπεναντίους ἔθραυσε, τοῖς Ἰσραηλίταις, ὁδὸν βυθοῦ καινουργήσασα. Ὁ χερσὶν ἀχράντοις ἐκ χοός, θεουργικῶς κατ’ ἀρχὰς διαπλάσας με, χεῖρας διεπέτασας ἐν τῷ Σταυρῷ, ἐκ γῆς ἀνακαλούμενος, τὸ φθαρέν μου σῶμα, ὃ ἐκ Παρθένου προσείληφας. Νέκρωσιν ὑπέστη δι’ ἐμέ, καὶ τὴν ψυχὴν τῷ θανάτῳ προδίδωσιν, ὁ ἐμπνεύσει θείᾳ ψυχήν μοι ἐνθείς· καὶ λύσας αἰωνίων δεσμῶν, καὶ συναναστήσας, τῇ ἀφθαρσίᾳ ἐδόξασε. Θεοτοκίον. Χαῖρε ἡ τῆς χάριτος Πηγή· χαῖρε ἡ κλῖμαξ καὶ πύλη οὐράνιος· χαῖρε ἡ λυχνία καὶ στάμνος χρυσῆ, καὶ ὄρος ἀλατόμητον, ἡ τὸν Ζωοδότην, Χριστὸν τῷ κόσμῳ κυήσασα. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Σοῦ ἡ τροπαιοῦχος. Ποίαν σοι ἐπάξιον ᾠδὴν, ἡ ἡμετέρα προσοίσει ἀσθένεια; εἰ μὴ τὴν χαρμόσυνον, ἣν Γαβριὴλ ἡμᾶς ἐμυσταγώγησε! Χαῖρε Θεοτόκε, Παρθένε Μῆτερ ἀνύμφευτε. Τῇ Ἀειπαρθένῳ καὶ Μητρί, τοῦ Βασιλέως τῶν ἄνω Δυνάμεων, ἐκ καθαρωτάτης καρδίας πιστοί, πνευματικῶς βοήσωμεν· Χαῖρε Θεοτόκε, Παρθένε Μῆτερ ἀνύμφευτε. Ἄπειρος ἡ ἄβυσσος τῆς σῆς, ἀκαταλήπτου κυήσεως Πάναγνε, πίστει ἀδιστάκτῳ οὖν, εἰλικρινῶς προσφέρομέν σοι λέγοντες· Χαῖρε Θεοτόκε Παρθένε Μῆτερ ἀνύμφευτε. Ὁ Κανὼν τῶν Ὁσίων. Ἦχος πλ. δ΄. Ἁρματηλάτην Φαραώ. Θεὲ τῶν ὅλων χάριν δίδου μοι, τῷ Σῷ οἰκέτῃ νυνί, ἐπιβαλλομένῳ, εὐφημῆσαι ᾄσμασι, τοὺς ἐν τῷ Ὄρει λάμψαντας, τῷ τοῦ Ἄθω Ὁσίους, κατὰ στοιχεῖον καὶ ὄνομα, τοὺς τὸ Σὸν τελέσαντας θέλημα. Τὸν τῆς μεγίστης ἱερὸν δομήτορα, Λαύρας ἐν ὕμνοις τιμῶ, ὡς ἀπαρχὴν θείαν, μέγαν Ἀθανάσιον, τὸν τύπον καὶ παράδειγμα, τῶν ἐν Ἄθῳ Πατέρων, ὡς ἀληθῶς χρηματίσαντα, ἔν τε θεωρίαις καὶ πράξεσιν. Βατοπεδίου τὸν κλεινὸν Ἀγάπιον, ἀνευφημῆσαι χρεών, ὅτι Θεοτόκου, τῆς φωνῆς ἀκήκοε, καὶ δουλωθεὶς ἐλύτρωσε, τὸν οἰκεῖον δεσπότην, σὺν τοῖς υἱοῖς ὡς ἐλεύθερος, ἐκ τῆς αἰωνίου κολάσεως. Ἀθανασίου τοῦ ὡραίου φοίνικος, τῆς Ἐσφιγμένου Μονῆς, ἐπαινῶ τὸν βίον, θείου Ἀκακίου τε, τοῦ νέου καὶ τοῦ Ἴβηρος, Γαβριὴλ τοῦ Ὁσίου, τοῦ ἐκ θαλάσσης ἐξάραντος, τὴν θαυματουργὸν Πορταΐτισσαν. Πῶς μὴ τιμήσω τὸν σεπτὸν Γεννάδιον, τὸν κατιδόντα σαφῶς, τὸν ἐν Βατοπέδῃ, ἀναβλύσαν ἔλαιον, παρὰ τῆς Θεομήτορος, πῶς σιγήσω δὲ πάλιν, τὸν θεοφόρον Γεώργιον, τὸν τῆς τῶν Ἰβήρων δομήτορα. Θεοτοκίον. Ὅτε τὰ ἔθνη ὁ Θεὸς ἐμέριζε, κατὰ Ἀγγέλους Αὐτοῦ· τότε Σὲ Παρθένε, προγινώσκων ἔσεσθαι, Αὐτοῦ Μητέρα ἄχραντον, Σοὶ διένειμε τοῦτο, τὸ μέγα Ὄρος καὶ κάλλιστον, ὡς κληρονομίαν ἀπόλεκτον. ᾨδὴ γ’. Ὁ Εἱρμός. Ὁ μόνος εἰδὼς τῆς τῶν βροτῶν, οὐσίας τὴν ἀσθένειαν, καὶ συμπαθῶς αὐτὴν μορφωσάμενος, περίζωσόν με ἐξ ὕψους δύναμιν, τοῦ βοᾶν σοι· Ἅγιος, ὁ ναὸς ὁ ἔμψυχος, τῆς ἀχράντου σου δόξης Φιλάνθρωπε. Θεός μου ὑπάρχων Ἀγαθέ, πεσόντα κατῳκτείρησας, καὶ καταβῆναι πρός με ηὐδόκησας, ἀνύψωσάς με διὰ σταυρώσεως, τοῦ βοᾶν σοι· Ἅγιος, ὁ τῆς δόξης Κύριος, ὁ ἀνείκαστος ἐν ἀγαθότητι. Ζωὴ ἐνυπόστατος Χριστέ, ὑπάρχων καὶ φθαρέντα με, ὡς συμπαθὴς Θεὸς ἐνδυσάμενος, εἰς χοῦν θανάτου καταβὰς Δέσποτα, τὸ θνητὸν διέῤῥηξας, καὶ νεκροὺς τριήμερος, ἀναστὰς ἀφθαρσίαν ἠμφίεσας. Θεοτοκίον. Θεὸν συλλαβοῦσα ἐν γαστρί, Παρθένε διὰ Πνεύματος, τοῦ παναγίου ἔμεινας ἄφλεκτος· ἐπεί σε βάτος τῷ νομοθέτῃ Μωσῇ, φλεγομένη ἄκαυστα, σαφῶς προεμήνυσε, τήν τὸ πῦρ δεξαμένην τὸ ἄστεκτον. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Ὁ μόνος εἰδὼς. Νεφέλην σε κούφην ἀψευδῶς, Παρθένε, ὀνομάζομεν, προφητικαῖς ἑπόμενοι ῥήσεσιν· ἐλήλυθε γὰρ ἐπὶ σοὶ Κύριος, καθελεῖν αἰγύπτια, πλάνης χειροποίητα, καὶ φωτίσαι τοὺς ταῦτα λατρεύοντας. Σὲ ἐσφραγισμένην ἀληθῶς, χορὸς Προφητικός, πηγήν, καὶ κεκλεισμένην πύλην ὠνόμασε, τῆς παρθενίας τῆς σῆς Πανύμνητε, τηλαυγῶς τὰ σύμβολα, ἡμῖν διαγράφοντα, ἣν ἐφύλαξας καὶ μετὰ γέννησιν. Νοῦν τὸν ὑπερούσιον ἰδεῖν, ὡς θέμις ἀξιούμενος, ὁ Γαβριὴλ Παρθένε πανάμωμε, περιχαρῆ σοι φωνὴν ἐκόμισε, τὴν τοῦ Λόγου σύλληψιν, ἐμφανῶς μηνύουσαν, καὶ τόν ἄφραστον τόκον κηρύττουσαν. Τῶν Ὁσίων. Οὐρανίας ἁψῖδος. Θεολόγον τὸν μέγαν καὶ ἱερὸν ὄργανον, Πνεύματος Ἁγίου δειχθέντα, θεῖον Γρηγόριον, τὸν Παλαμᾶν ἀνυμνῶ, τῶν θεολόγων ἁπάντων, τὴν ὀρθὴν ἀνάπτυξιν, καὶ ἐπισφράγισμα. Γρηγορίους τε δύω, ἀνευφημεῖν δίκαιον, τοὺς ἐν τοῖς ὁρίοις τῆς Λαύρας λαμπρῶς βιώσαντας· καὶ τὸν συνώνυμον, αὐτοῖς Γρηγόριον ἄλλον, ὃς Μονὴν περίφημον ἰδίαν ἤγειρεν. Ἡ Μονὴ Ἐσφιγμένου, Δαμιανὸς ἤνθησε· καὶ ἡ Φιλοθέου δὲ πάλιν ἄλλον ἐβλάστησεν, Ὁσιομάρτυρα, Δαμιανὸν καὶ σὺν τούτῳ, τὸν θεῖον Δομέτιον, οὓς μακαρίσωμεν. Διονύσιον μέλπω, τὸν θαυμαστὸν Ὅσιον, τῆς τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου Μονῆς δομήτορα, καὶ τὸν Δομέτιον, Διονυσίου τὸν φίλον, πνεύματος χαρίσμασιν ἀγλαϊζόμενον. Διονύσιος ἄλλος, Ἰβηριτῶν βλάστημα· καὶ Δαμασκηνὸς τὸ τῆς Λαύρας θεῖον καλλώπισμα· νῦν μακαρίζονται, ὅτι διπλοῦς τοὺς στεφάνους, μαρτυρίου ἔλαβον καὶ τῆς ἀσκήσεως. Θεοτοκίον. Σὺ ὑπέσχου Παρθένε, προπολεμεῖν πάντοτε, πάντων τῶν ἐν τῷδε τῷ Ὄρει ἀράντων πόλεμον, πρὸς τὸν πολέμιον, τὸν τοῖς βροτοῖς πολεμοῦντα· ὅθεν πλήρου Δέσποινα, τὴν Σὴν ὑπόσχεσιν. Κοντάκιον, Ἀναστάσιμον. Ἦχος α’. Ὅταν ἔλθῃς ὁ Θεός Ἐξανέστης ὡς Θεός, ἐκ τοῦ τάφου ἐν δόξῃ, καὶ κόσμον συνανέστησας, καὶ ἡ φύσις τῶν βροτῶν ὡς Θεόν σε ἀνύμνησε, καὶ θάνατος ἠφάνισται, καὶ ὁ Ἀδὰμ χορεύει, Δέσποτα, καὶ ἡ Εὔα νῦν ἐκ τῶν δεσμῶν λυτρουμένη, χαίρει κράζουσα· Σὺ εἶ ὁ πᾶσι παρέχων, Χριστὲ τὴν ἀνάστασιν. Ὁ Οἶκος Τὸν ἀναστάντα τριήμερον ἀνυμνήσωμεν, ὡς Θεὸν παντοδύναμον, καὶ πύλας τοῦ ᾅδου συντρίψαντα, καὶ τοὺς ἀπ’ αἰῶνος ἐκ τάφου ἐγείραντα, Μυροφόροις ὀφθέντα καθὼς ηὐδόκησε, πρώταις ταύταις τό, Χαίρετε, φήσας· καὶ Ἀποστόλοις χαρὰν μηνύων, ὡς μόνος ζωοδότης. Ὅθεν πίστει αἱ γυναῖκες, Μαθηταῖς σύμβολα νίκης εὐαγγελίζονται, καὶ ᾅδης στενάζει, καὶ θάνατος ὀδύρεται, καὶ κόσμος ἀγάλλεται, καὶ πάντες συγχαίρουσι· Σὺ γὰρ παρέσχες πᾶσι, Χριστὲ τὴν ἀνάστασιν. Κάθισμα, τῶν Ὁσίων, Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ. Κατεπλάγησαν ὁμοῦ, πᾶσαι Ἀγγέλων στρατιαί, τὴν ἀνδρείαν τῆς ψυχῆς, καὶ τὰ παλαίσματα ὑμῶν, τὰ ὑπὲρ φύσιν Πατέρες σημειοφόροι· πῶς σῶμα ὑλικὸν περικείμενοι, ἀσάρκους δυσμενεῖς ἐνικήσατε! Καὶ εὐχαρίστως ὕμνον τῷ Κυρίῳ, τὸν ἐπινίκιον ἔμελπον· δόξα Σοι δόξα, τῷ δυναμοῦντι, τὴν θνητὴν βροτῶν φύσιν. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Καταπλήττει πάντα νοῦν, φιλανθρωπία ἡ πολλή, Σοῦ Θεόπαις Μαριάμ, ἣν ἐνεδείξω ἐξαρχῆς, περὶ τὸ τάγμα τῶν ὧδε ἐνασκουμένων, ἁπάσης ἐκ τῆς γῆς ἀπολέξασα, τὸ κάλλιστον ὁμοῦ τε καὶ μέγιστον, Ὄρος καὶ τοῦτο ὡς οἰκεῖον, τοῖς Μοναχοῖς προσκληρώσασα· μεγάλη ὄντως, ἡ εἰς ἡμᾶς Σου, πρόνοια Θεοτόκε! ᾨδὴ δ’. Ὁ Εἱρμός. Ὄρος σε τῇ χάριτι, τῇ θείᾳ κατάσκιον, προβλεπτικοῖς ὁ Ἀββακούμ, κατανοήσας ὀφθαλμοῖς, ἐκ σοῦ ἐξελεύσεσθαι, τοῦ Ἰσραὴλ προανεφώνει τὸν ἅγιον, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν καὶ ἀνάπλασιν. Τίς οὗτος, Σωτήρ, ὁ ἐξ Ἐδὼμ ἀφικόμενος, στεφηφορῶν ἐξ ἀκανθῶν, πεφοινιγμένος τὴν στολήν, ἐν ξύλῳ κρεμάμενος; Τοῦ Ἰσραὴλ ὑπάρχει οὗτος ὁ Ἅγιος, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν καὶ ἀνάπλασιν. Ἴδετε λαὸς τῶν ἀπειθῶν, καὶ αἰσχύνθητε· ὃν ὡς κακοῦργον γὰρ ὑμεῖς, ἀναρτηθῆναι ἐν Σταυρῷ, Πιλάτῳ ᾐτήσασθε φρενοβλαβῶς, θανάτου λύσας τὴν δύναμιν, θεοπρεπῶς ἐξανέστη τοῦ μνήματος. Θεοτοκίον. Ξύλον σε Παρθένε τῆς ζωῆς ἐπιστάμεθα· οὐ γὰρ τῆς βρώσεως καρπός, θανατηφόρος τοῖς βροτοῖς, ἐκ σοῦ ἀνεβλάστησεν, ἀλλὰ ζωῆς τῆς ἀϊδίου ἀπόλαυσις, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν τῶν ὑμνούντων σε. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Ὄρος σε τῇ χάριτι. Ἄκουε θαυμάτων οὐρανέ, ἐνωτίζου δὲ ἡ γῆ, ὅτι θυγάτηρ χοϊκοῦ, τοῦ πεπτωκότος μὲν Ἀδάμ, Θεοῦ ἐχρημάτισε, τοῦ ἑαυτῆς Δημιουργοῦ τε λοχεύτρια, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν καὶ ἀνάπλασιν. Ὑμνοῦμεν τὸ μέγα καὶ φρικτόν σου μυστήριον· ὑπερκοσμίους γὰρ λαθών, Ταξιαρχίας ἐπὶ σέ, ὁ Ὢν καταβέβηκεν, ὡς ὑετός, ὁ ἐπὶ πόκον, Πανύμνητε, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν καὶ ἀνάπλασιν. Ἁγίων ἁγία Θεοτόκε Πανύμνητε, ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν, καὶ σωτηρία τῶν πιστῶν, ἐκ σοῦ ἀνατέταλκεν, ὁ λυτρωτὴς καὶ ζωοδότης καὶ Κύριος, ὃν ἐκδυσώπει σωθῆναι τοὺς δούλους σου. Τῶν Ὁσίων. Σύ μου ἰσχύς. Ὕμνοις τιμῶ, τὸν προεστῶτα Εὐθύμιον, Βατοπέδης, ὃς δεθεὶς ἁλύσεσι, κατεποντίσθη ἐν τῷ βυθῷ, ὡς ἐλέγξας πλάνην, λατινοφρόνων στεῤῥότατα· καὶ στέφος μαρτυρίου, ἐκ χειρὸς τοῦ Κυρίου, ἀμαράντινον ὄντως ἐδέξατο. Συνανυμνῶ, καὶ ἄλλον θεῖον Εὐθύμιον, τῆς Ἰβήρων Μονῆς τὸν δομήτορα, ὃς λειτουργῶν, ποτὲ τῷ Θεῷ, στύλος καθωράθη, τοῖς σὺν αὐτῷ ἡλιόμορφος, καὶ τῆς Δοχειαρίου, τὸν δομήτορα μέλπω, ἄλλον αὖθις Εὐθύμιον Ὅσιον. Ἀνευφημεῖν, τὸν Θεοδόσιον ἄξιον, Φιλοθέου, Μονῆς τὸν ἡγούμενον· καὶ Θεοφάνη τὸν ἀσκητήν, τῆς Δοχειαρίου, Μονῆς τὸ θεῖον καλλώπισμα· καὶ τὸν Φιλαδελφείας, Θεόληπτον ὑψίνουν, τὰ σεπτὰ τῆς Τριάδος ἡδύσματα. Τὸν Θεωνᾶν, πῶς παραβλέψω ἀγέραστον, τὸν λαμπτῆρα Μονῆς Παντοκράτορος, καὶ ἱεράρχην περιφανῆ, τῆς Θεσσαλονίκης; ἢ πῶς τὸν ὄντως Θεόφιλον, τὸν θεῖον Μυροβλύτην, οὗ τιμήσω ἐν λόγοις, οὗ ὀσμὴ ὑπὲρ πάντα ἀρώματα. Τῆς Ἱερᾶς, Μονῆς Ἰβήρων ὑμνείσθω μοι, ὁ δομήτωρ, Ἰωάννης Ὅσιος· καὶ Ἰωάννης Λαύρας βλαστός· καὶ σὺν αὐτοῖς πάλιν, τὰ τῆς Ἰβήρων βλαστήματα, Ἰάκωβος ὑψίνους, καὶ Ἰάκωβος ἄλλος, οἱ στεῤῥοὶ τοῦ Χριστοῦ ὁσιόαθλοι. Θεοτοκίον. Ὢ τῆς πολλῆς, περὶ τὸ Ὄρος Σου Δέσποινα, προμηθείας! Σὺ γὰρ εἶπας ἔσεσθαι, τοῖς ἐνοικοῦσιν αὐτῷ καλῶς, τῶν πρακτέων πάντων, ἑρμηνευτὴς καὶ διδάσκαλος, τροφεύς τε ἰατρός τε, ἰατρείαν ἣν βούλει, καὶ τροφὴν ψυχῆς ἅμα καὶ σώματος. ᾨδὴ ε’ Ὁ Εἱρμός. Ὁ φωτίσας τῇ ἐλλάμψει, τῆς σῆς παρουσίας Χριστέ, καὶ φαιδρύνας τῷ Σταυρῷ σου, τοῦ κόσμου τὰ πέρατα, τὰς καρδίας φώτισον, φωτὶ τῆς σῆς θεογνωσίας, τῶν ὀρθοδόξως ὑμνούντων σε. Τὸν ποιμένα τῶν προβάτων, τὸν μέγαν καὶ Κύριον, Ἰουδαῖοι διὰ ξύλου σταυροῦ ἐθανάτωσαν· ἀλλ’ αὐτός ὡς πρόβατα νεκρούς, ἐν ᾅδῃ τεθαμμένους, κράτους θανάτου ἐῤῥύσατο. Τῷ Σταυρῷ σου τὴν εἰρήνην, εὐαγγελισάμενος, καὶ κηρύξας αἰχμαλώτοις Σωτήρ μου τὴν ἄφεσιν, τὸν κρατοῦντα ᾔσχυνας, Χριστέ, γυμνὸν ἠπορημένον, δείξας τῇ θείᾳ ἐγέρσει σου. Θεοτοκίον. Τὰς αἰτήσεις τῶν πιστῶς αἰτουμένων, Πανύμνητε, μὴ παρίδῃς, ἀλλὰ δέχου, καὶ ταύτας προσάγαγε, τῷ Υἱῷ σου Ἄχραντε Θεῷ, τῷ μόνῳ εὐεργέτῃ· σὲ γὰρ προστάτιν κεκτήμεθα. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Ὁ φωτίσας τῇ ἐλλάμψει. Εὐφραίνονται, οὐρανῶν αἱ Δυνάμεις, ὁρῶσαί σε, ἀγάλλονται σὺν αὐταῖς, τῶν βροτῶν τὰ συστήματα· τῷ γὰρ τόκῳ ἥνωνται τῷ σῷ, Παρθένε Θεοτόκε· ὃν ἐπαξίως δοξάζομεν. Κινείσθωσαν, πᾶσαι γλῶσσαι βροτεῖαι καὶ ἔννοιαι, πρὸς ἔπαινον τοῦ βροτῶν, ἀληθῶς καλλωπίσματος· ἡ Παρθένος πάρεστι σαφῶς, δοξάζουσα τοὺς πίστει, ταύτης ὑμνοῦντας τὰ θαύματα. Δοξάζεται, ὕμνος ἅπας σοφῶν καὶ ἐγκώμιον, τῇ Παρθένῳ καὶ Μητρί, τοῦ Θεοῦ προσφερόμενος· τῆς γὰρ δόξης γέγονεν, αὕτη ναὸς τῆς ὑπερθέου· ἣν ἐπαξίως δοξάζομεν. Τῶν Ὁσίων. Ἵνα τί με ἀπώσω. Ἰωάσαφ Ὁσίῳ, τῆς Διονυσίου Μονῆς τῷ καυχήματι, προσκομίζω ὕμνον, σὺν αὐτῷ δὲ τιμῷ Ἱερόθεον, τῆς Μονῆς Ἰβήρων, τὸ ἐγκαλλώπισμα καὶ κλέος, τὸν τοῖς πάλαι Ὁσίοις ἐφάμιλλον. Πρεπωδέστατον ὄντως, Κάλλιστον τὸν μέγαν ἐν ὕμνοις γεραίρεσθαι, τὸ σοφὸν ἐκεῖνο, καὶ θεόπνευστον ὄργανον χάριτος, καὶ τῆς τῶν Ἰβήρων, Μονῆς ἀγλάϊσμα καὶ κλέος, καὶ ποιμένων σεπτὸν ἀρχιποίμενα. Ὁ ἐξαίρετος ὄρπηξ, Μονῆς τοῦ Ζωγράφου, τιμάσθω ἐν ᾄσμασιν, ὁ τὴν Θεοτόκον, κατιδὼν ὀφθαλμοῖς Κοσμᾶς Ὅσιος· καὶ Κοσμὰς ὁ ἄλλος, ὁ Ἰσαπόστολος αἰνείσθω, Φιλοθέου Μονῆς τὸ ἀγλάϊσμα. Ἐν Κυρίῳ ἀγάλλου, καὶ σὺ Κουτλουμούσιον, ὅτι ἐξήνθησεν, ἐν τοῖς σοῖς Κελλίοις, ὁ Χριστοῦ ἱερεύς τε καὶ Ὅσιος, Κυπριανὸς Μάρτυς· σὺν τούτῳ δὲ ἀνευφημείσθω, ὁ ἐν Λαύρᾳ οἰκήσας Κωνστάντιος. Ἐπὶ τέκνοις ὡς μήτηρ, ἡ Διονυσίου Μονὴ ἐπευφραίνεται, τῷ σεπτῷ Ὁσίῳ, Μακαρίῳ Χριστοῦ Νεομάρτυρι, καὶ τῷ Λεοντίῳ, τῷ ἐκ τοῦ τάφου παραδόξως, ἀναβλύσαντι μῦρα πανεύοσμα. Θεοτοκίον. Τίς οὐ χαίρει ἀκούων; Τίς ἐπαγγελίαις ταῖς Σαῖς οὐκ ἐφήδεται; Σὺ γὰρ ἔφης Κόρη, τῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ Σου συστήσεσθαι, τοὺς καλῶς ἐνταῦθα, τὸ ζῇν τελέσαντας συγγνώμην, τῶν πταισμάτων αὐτῶν ἐξαιτήσασα. ᾨδὴ ς’ Ὁ Εἱρμός Ἐκύκλωσεν ἡμᾶς ἐσχάτη ἄβυσσος· οὐκ ἔστιν ὁ ῥυόμενος· ἑλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς. Σῶσον τὸν λαόν σου ὁ Θεὸς ἡμῶν· σὺ γὰρ ἰσχὺς τῶν ἀσθενούντων, καὶ ἐπανόρθωσις. Τῷ πταίσματι τοῦ πρωτοπλάστου Κύριε, δεινῶς ἐτραυματίσθημεν· τῷ δὲ μώλωπι ἰάθημεν τῷ σῷ, ᾧ ὑπὲρ ἡμῶν ἐτραυματίσθης Χριστέ· σὺ γὰρ ἰσχὺς τῶν ἀσθενούντων, καὶ ἐπανόρθωσις. Ἀνήγαγες ἡμᾶς ἐξ ᾅδου Κύριε, τὸ κῆτος χειρωσάμενος, τὸ παμφάγον Παντοδύναμε, τῷ σῷ κράτει καθελὼν αὐτοῦ τὴν δύναμιν· σὺ γὰρ ζωὴ καὶ φῶς ὑπάρχεις, καὶ ἡ ἀνάστασις. Θεοτοκίον Εὐφραίνονται ἐν σοί, Παρθένε ἄχραντε, τοῦ γένους οἱ προπάτορες, τὴν Ἐδὲμ ἀπολαβόντες διὰ σοῦ, ἣν ἐκ παραβάσεως ἀπώλεσαν· σὺ γὰρ ἁγνή, καὶ πρὸ τοῦ τόκου, καὶ μετὰ γέννησιν. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Ἐκύκλωσεν ἡμᾶς Παρίστανται δουλοπρεπῶς τῷ τόκῳ σου, αἱ τάξεις αἱ οὐράνιαι, ἐκπληττόμεναι ἀξίως τὸ τῆς σῆς ἀσπόρου λοχείας Ἀειπάρθενε· σὺ γὰρ ἁγνὴ καὶ πρὸ τοῦ τόκου, καὶ μετὰ γέννησιν. Σεσάρκωται ὁ πρὶν ὑπάρχων ἄσαρκος, ὁ Λόγος ἐκ σοῦ Πάναγνε, ὁ τὰ σύμπαντα βουλήματι ποιῶν, ὁ τῶν Ἀσωμάτων τὰ στρατεύματα, παραγαγὼν ἐκ τοῦ μὴ ὄντος, ὡς παντοδύναμος. Νενέκρωται ἐχθρὸς τῷ ζωηφόρῳ σου, καρπῷ θεοχαρίτωτε, καὶ πεπάτηται ὁ ᾅδης προφανῶς, καὶ οἱ ἐν δεσμοῖς ἠλευθερώθημεν· διὸ βοῶ· Τὰ πάθη λῦσον, τὰ τῆς καρδίας μου. Τῶν Ὁσίων. Ἱλάσθητί μοι Σωτήρ. Τῆς Λαύρας τὸ ἱερόν, θρέμμα τιμήσωμεν ᾄσμασι, τὸν ἄσαρκον ἐν σαρκί, θεοφόρον Μάξιμον, τὸν ἐκ θείου Πνεύματος, πλουσίαν τὴν χάριν, προφητείας εἰσδεξάμενον. Βατοπεδίου Μονῆς, γεραίρω θεῖα βλαστήματα, Νεόφυτον τὸν κλεινόν, ὅτι φωνῆς ἤκουσε, τῆς ἁγνῆς Θεόπαιδος, καὶ τὸν ἐν Ὁσίοις, διαλάμποντα Νικόδημον. Διονυσίου Μονῆς, τὸ ἔξοχον ἐγκαλλώπισμα, ὑμνείσθω χρεωστικῶς, Νήφων ὁ θαυμάσιος, Κωνσταντινουπόλεως, ποιμὴν χρηματίσας, καὶ Ὁσίων ἀκροθίνιον. Εὐφραίνου σεπτὴ Μονή, Δοχειαρίου πλουτήσασα, δομήτορα εὐκλεῆ, τὸν σοφὸν Νεόφυτον, τὸν ἀναβλαστήσαντα, ἀρετὰς παντοίας, ὥσπερ δένδρον ἀγλαόκαρπον. Ἡ Σκήτη τῶν Καρεῶν, ἀγάλλου ἐν θείῳ Πνεύματι, ἀνθήσασα καὶ αὐτή, τὸν κλεινὸν Νεκτάριον, νέκταρ τὸ γλυκύτατον, ἀρετῆς ἁπάσης, καὶ Ὁσίων τὸν ἐφάμιλλον. Θεοτοκίον. Τὴν συμμαχίαν τὴν Σήν, Θεογεννῆτορ δραξάμενοι, ὡς πανοπλίαν στεῤῥάν, οἱ τοῦ Ὄρους Ὅσιοι, ἅπασαν κατέῤῥαξαν, στρατιὰν δαιμόνων, καὶ βραβεῖα νίκης ἔλαβον. Κοντάκιον. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς. Τοὺς οὐρανώσαντας τὸ Ὄρος Πατέρας, καὶ ὑποδείξαντας ἐν τούτῳ τὸν βίον, Ἀγγέλων πολιτεύεσθαι, καὶ πλήθη μοναχῶν, ἐν αὐτῷ συνάξαντας, ἀνευφημήσωμεν πάντες, πρὸς αὐτοὺς κραυγάζοντες· ἀπὸ πάσης ἀνάγκης, καὶ ἐπηρείας ῥύσασθε ἡμᾶς, πληθὺς Ὁσίων τοῦ Ἄθω τὸ καύχημα. Ὁ Οἶκος. Ὡς καλὴ ὑπάρχει ἡ ἕνωσις ὑμῶν Πατέρες θεόσοφοι! ὡς τερπνὴ καὶ ἡδίστη, ἡ κοινὴ αὕτη ὑμῶν ἑορτή, ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τῷ Ὄρει τούτῳ ἐκλάμψαντες Ἅγιοι, ἐνώνυμοί τε ὁμοῦ καὶ ἀνώνυμοι, κοινῆς τῆς εὐφημίας, οἷα κατὰ πνεῦμα ἀδελφοί, ἀπολαύετε! ὡς μῦρον τὸ χεόμενον ἐπὶ κεφαλῆς Ἀαρών, καὶ καταβαῖνον ἐπὶ τὸν πώγωνα, καὶ ὡς δρόσος ἡ ἀερμόνειος. Ἔδει γὰρ ἔδει τοὺς ἐν ἑνὶ τόπῳ τῷ Κυρίῳ εὐαρεστήσαντας, καὶ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ συνεορτάζεσθαι· διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς οἱ ἐν τῷ Ἄθῳ μονασταὶ καὶ μιγάδες, εἰς ἓν συνελθόντες, χρεωστικῶς ἡμᾶς μακαρίζομεν· καὶ οἱ ἐναγεῖς τοὺς Ἁγίους, συμφώνως ἀναβοῶντες· τόνδε τὸν χῶρον, ὃν εἰς κατοικίαν ἑαυτοῖς ἡρετίσασθε, παντὸς κακοῦ ἀνώτερον διασώζετε· πληθὺς Ὁσίων, τοῦ Ἄθω τὸ καύχημα. Συναξάριον. Τοῦ Μηναίου. Εἶτα, τὸ παρόν: Τῇ Β΄ Κυριακῇ τοῦ Ματθαίου, Μνήμη πάντων τῶν Ὁσίων Πατέρων, τῶν ἐν τῷ Ἁγίῳ Ὄρει τοῦ Ἄθω λαμψάντων. Ὄρη παρῆλθε πάντα, τοῦ Ἄθω Ὄρος, Εὐρωπικῆς γῆς, τῇ ἁγιωνυμίᾳ· Ἤνθησεν ἄνθη, ἀνθεοτρεφὴς Ἄθως, Ὄντως νοητά, τούς δε θείους Πατέρας· Χορὸν Θεουδῆ, τῶν ἐν Ἄθῳ Πατέρων, Χορὸς γεραίρει, τῶν Μοναστῶν τοῦ Ἄθω. Πληθὺς Ἀθωνιάς, ἀμφὶ Θόωκον στῆκε Θεοῖο. Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν. ᾨδὴ ζ’ Ὁ Εἱρμός Σὲ νοητήν, Θεοτόκε κάμινον, κατανοοῦμεν οἱ πιστοί· ὡς γὰρ παῖδας ἔσωσε τρεῖς, ὁ ὑπερυψούμενος, ὅλον με τὸν ἄνθρωπον, ἐν τῇ γαστρί σου ἀνέπλασεν, ὁ αἰνετός τῶν πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος. Ἔφριξε γῆ, ἀπεστράφη ἥλιος, καὶ συνεσκότασε τὸ φῶς, διεῤῥάγη τὸ τοῦ Ναοῦ θεῖον καταπέτασμα, πέτραι δὲ ἐσχίσθησαν· διὰ Σταυροῦ γὰρ ᾖρται ὁ δίκαιος, ὁ αἰνετός τῶν πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος. Σὺ γεγονώς, ὡσεὶ ἀβοήθητος, καὶ τραυματίας ἐν νεκροῖς, ἑκουσίως τὸ καθ’ ἡμᾶς, ὁ ὑπερυψούμενος, πάντας ἠλευθέρωσας, καὶ κραταιᾷ χειρὶ συνανέστησας, ὁ αἰνετός τῶν πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος. Θεοτοκίον Χαῖρε πηγή, ἀειζώου νάματος· Χαῖρε Παράδεισε τρυφῆς· Χαῖρε τεῖχος τὸ τῶν πιστῶν· Χαῖρε Ἀπειρόγαμε· Χαῖρε ἡ παγκόσμιος χαρά, δι’ ἧς ἡμῖν ἐξανέτειλεν, ὁ αἰνετός τῶν πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Σὲ νοητήν. Σὲ Ἰακώβ, Θεοτόκε κλίμακα, προφητικῶς κατανοεῖ· διὰ σοῦ γὰρ ἐπὶ τῆς γῆς, ὁ ὑπερυψούμενος, ὤφθη τοῖς ἀνθρώποις τε, συνανεστράφη ὡς ηὐδόκησεν, ὁ αἰνετὸς τῶν πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος. Χαῖρε Σεμνή, τοῦ Ἀδὰμ τὸ κώδιον, ἐκ σοῦ προῆλθεν ὁ Ποιμήν, ἐνδυσάμενος ἀληθῶς, ὁ ὑπερυψούμενος ὅλον με τὸν ἄνθρωπον, δι’ εὐσπλαγχνίαν ἀκατάληπτον, ὁ αἰνετὸς τῶν πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος. Νέος Ἀδάμ, ἐξ ἁγνῶν αἱμάτων σου, ὁ προαιώνιος Θεός, ἐχρημάτισεν ἀληθῶς, ὅν περ νῦν ἱκέτευε, τὸν παλαιωθέντα με, ἀνακαινίσαι κραυγάζοντα· Ὁ αἰνετὸς τῶν πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος. Τῶν Ὁσίων. Παῖδες Ἑβραίων. Εἷς τῶν Ἁγίων τῶν ἐν Ἄθῳ ἀναδέδεικται, Νήφων ὁ θεοφόρος, ὁ πτηνῶν βίον ζῶν, ἐν τοῖς ὁρίοις Λαύρας, καὶ προφητείας χάρισμα, ἐκ Θεοῦ εἰσδεδεγμένος. Νεῖλος ὁ Λαύρας Μυροβλύτης, καὶ Νικόδημος, Καυσοκαλύβης ἄνθος, ὁ Χριστῷ ποθητός, ὑπάρχων Νεομάρτυς, μελῳδικοῖς ἐν ᾄσμασιν, ἐπαινείσθωσαν ἀξίως. Πῶς δὲ τὸν θεῖον Νικηφόρον, ἐξωθήσωμεν, χοροῦ τοῦ τῶν Ὁσίων; ὃς ἡσύχως βιῶν, ἐν τοῖς ἐρημοτέροις, χωρίοις τῶν τοῦ Πνεύματος, ἠξιώθη χαρισμάτων. Παῦλος ὁ δύω Μονῶν κτίτωρ, Γεωργίου τε καὶ τῆς Ξηροποτάμου, ἀσκητῶν καλλονή, ὁ λάμψας ἐν τῷ τέλει, καθάπερ ἄλλος ἥλιος, ἐν ᾠδαῖς μεγαλυνέσθω. Ὕμνον προσάδω Παχωμίῳ, Νεομάρτυρι, Χριστοῦ τῷ στεῤῥότάτῳ, τῷ ἐνθέῳ βλαστῷ, Καυσοκαλύβης ὄντι, τῷ δεξαμένῳ στέφανον, τὸν διπλοῦν παρὰ Κυρίου. Θεοτοκίον. Δέσποινα κόσμου Σὺ ὑπάρχεις, ἀειπάρθενε, κατεξοχὴν δὲ πέλεις, Ὄρους τούτου ἁγνή, Δέσποινα καὶ προστάτις, ἐκ πάσης αὐτὸ σώζουσα, ἐπηρείας τε καὶ βλάβης. ᾨδὴ η’ Ὁ Εἱρμός Ἐν καμίνῳ παῖδες Ἰσραήλ, ὡς ἐν χωνευτηρίῳ, τῷ κάλλει τῆς εὐσεβείας, καθαρώτερον χρυσοῦ, ἀπέστιλβον λέγοντες· Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Ὁ βουλήσει ἅπαντα ποιῶν, ὁ καὶ μετασκευάζων, ἐκτρέπων σκιὰν θανάτου, εἰς αἰώνιον ζωήν, τῷ πάθει σου Λόγε Θεοῦ, σὲ ἀπαύστως πάντα τὰ ἔργα, ὡς Κύριον ὑμνοῦμεν, καὶ ὑπερυψοῦμεν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Σὺ καθεῖλες σύντριμμα Χριστέ, καὶ τὴν ταλαιπωρίαν, ἐν πύλαις καὶ ὀχυρώμασι τοῦ ᾅδου, ἀναστὰς ἐκ τάφου τριήμερος. Σὲ ἀπαύστως πάντα τὰ ἔργα, ὡς Κύριον ὑμνοῦσι, καὶ ὑπερυψοῦσιν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Θεοτοκίον Τὴν ἀσπόρως καὶ ὑπερφυῶς, ἐξ ἀστραπῆς τῆς θείας, τεκοῦσαν τὸν μαργαρίτην, τὸν πολύτιμον Χριστόν, ὑμνήσωμεν λέγοντες· Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Ἐν καμίνῳ Παῖδες Τὴν παστάδα τὴν φωτοειδῆ, ἐξ ἧς ὁ τῶν ἁπάντων Δεσπότης, ὥσπερ νυμφίος προελήλυθε Χριστός, ὑμνήσωμεν ἅπαντες, ἐκβοῶντες· Πάντα τὰ ἔργα, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Χαῖρε θρόνε ἔνδοξε Θεοῦ· πιστῶν χαῖρε τὸ τεῖχος, δι’ ἧς φῶς τοῖς ἐν σκότει, ἐξανέτειλε Χριστός, τοῖς σὲ μακαρίζουσι, καὶ βοῶσι· Πάντα τὰ ἔργα, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Σωτηρίας αἴτιον ἡμῖν, τὸν Κύριον τεκοῦσα, ἱκέτευε ὑπὲρ πάντων, τῶν βοώντων ἐκτενῶς, Παρθένε πανύμνητε· Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Τῶν Ὁσίων. Ἑπταπλασίως κάμινον. Ἡσυχαστῶν ὁ πρώτιστος, τῶν τοῦ Ὄρους γεραίρεται, Πέτρος ὁ ἐν Ἄθῳ, ζήσας, ζωὴν ἄϋλον· ὁ τρέψας ἐν σώματι, τοὺς ἀσωμάτους δαίμονας· ὁ γυμνὸς ᾀεί, τὸν βίον ὅλον διάγων· καὶ Πνεύματος Ἁγίου, δωρεῶν τῶν ἐνθέων, ἀξιωθεὶς πλουσίως, πρεσβείαις τῆς πανάγνου. Τὸν Ῥωμανὸν τὸν ἔνδοξον, ἀσκητῶν σεμνολόγημα, καὶ Νεομαρτύρων, τοῦ Χριστοῦ τὸ ἥδυσμα, τιμήσωμεν ᾄσμασιν, ὃν Λαύρας ἀνεβλάστησε Σκήτη ἡ σεπτή, Καυσοκαλύβης ὡς ῥόδον, καὶ μαθητὴν οἰκεῖον, ὁ Ἀκάκιος ἔσχεν, ὁ νέος ἐν τοῖς χρόνοις, καὶ παλαιὸς ἀσκήσει. Σάββας ἀνευφημείσθω μοι, ἱεράρχης ὁ ἔνθεος, ὁ παρὰ Χριστοῦ, θαυμάτων λαβὼν δύναμιν· ὁ Σέρβων βασίλειον, φωτίσας ὥσπερ ἥλιος, σὺν τῷ Συμεών, πατρὶ αὐτοῦ κατὰ σάρκα, υἱῷ δὲ κατὰ πνεῦμα, τῷ ἐκβλύσαντι μῦρα, Μονῆς Χιλανδαρίου, δομήτορες οἱ θεῖοι. Τῆς Φιλοθέου ἄριστα, Συμεὼν ἡγησάμενον·καὶ τὸν Μυροβλύτην, Σίμωνα τιμήσωμεν, τὸν Πέτρας δειμάμενον, Μονὴν τὴν ὑψιβάμονα, διὰ τῆς ὀμφῆς, τοῦ οὐρανίου ἀστέρος· τὸν δύναμιν θαυμάτων ἐκ Θεοῦ εἰληφότα, καὶ κατὰ ἀκαθάρτων, πνευμάτων ἐξουσίαν. Σκίρτα καὶ πάλιν χόρευε, ἡ σεπτὴ Μονὴ ἅπασα, τοῦ Διονυσίου, ἡ ἀναβλαστήσασα, τὸν θεῖον Φιλόθεον, τῶν ἀσκητῶν ἀγλάϊσμα· ὃν ἐκ φυλακῆς, ἡ Θεοτοκός Μαρία, ἐῤῥύσατο καὶ πάσης, ἐπηρείας δαιμόνων, καὶ οὗ ἡ θεία κάρα, ὡς ἄστρον λαμπρὸν ὤφθη. Θεοτοκίον. Ἐφ ὑψηλοῦ τοῦ βήματος, καὶ λαμπροῦ θρόνου Δέσποινα, ὤφθης καθημένη, ὅλη ἐξαστράπτουσα, καὶ κύκλῳ Σου ἵσταντο, χοροὶ ἀζύγων ἄμετροι, ἐν μεσημβρινοῖς, ἀκρωτηρίοις τοῦ Ἄθω, καὶ τοῦ Ὄρους κύκλοθεν, ὡσεὶ πύρινοι πύργοι, ἐφαίνοντο τυποῦντες, τοὺς νῦν εὐφημουμένους ᾨδὴ θ’ Ὁ Εἱρμός Τύπον τῆς ἁγνῆς λοχείας σου, πυρπολουμένη βάτος ἔδειξεν ἄφλεκτος· καὶ νῦν καθ’ ἡμῶν, τῶν πειρασμῶν ἀγριαίνουσαν, κατασβέσαι αἰτοῦμεν τὴν κάμινον, ἵνα σε Θεοτόκε, ἀκαταπαύστως μεγαλύνομεν. Ὢ πῶς ὁ λαὸς ὁ ἄνομος, ὁ ἀπειθὴς καὶ πονηρὰ βουλευσάμενος, τὸν ἀλάστορα καὶ ἀσεβῆ ἐδικαίωσε, τὸν δὲ δίκαιον ξύλῳ κατέκρινε, τὸν Κύριον τῆς δόξης! Ὃν ἐπαξίως μεγαλύνομεν. Σῶτερ, ὁ ἀμνὸς ὁ ἄμωμος, ὁ τὴν τοῦ κόσμου ἁμαρτίαν ἀράμενος, σὲ δοξάζομεν τὸν ἀναστάντα τριήμερον, σὺν Πατρὶ καὶ τῷ θείῳ σου Πνεύματι, καὶ Κύριον τῆς δόξης, θεολογοῦντες μεγαλύνομεν. Θεοτοκίον Σῶσον τὸν λαόν σου Κύριε, ὅν περ ἐκτήσω τῷ τιμίῳ σου αἵματι, κατ’ ἐχθρῶν ἰσχὺν τῷ βασιλεῖ χαριζόμενος, καὶ ταῖς σαῖς Ἐκκλησίαις Φιλάνθρωπε, βραβεύων τὴν εἰρήνην, τῆς Θεοτόκου ταῖς ἐντεύξεσιν. Κανὼν τῆς Θεοτόκου. Τύπον τῆς ἁγνῆς Ῥίζης ἐκ Δαυῒδ ἐβλάστησας, προφητικῶς Παρθένε τοῦ θεοπάτορος, ἀλλὰ καὶ Δαυΐδ, ὡς ἀληθῶς σὺ ἐδόξασας, ὡς τεκοῦσα τὸν προφητευόμενον, τὸν Κύριον τῆς δόξης, ὃν ἐπαξίως μεγαλύνομεν. Ἅπας ἐγκωμίων Πάναγνε, νόμος ἡττᾶται τῷ μεγέθει τῆς δόξης σου, ἀλλὰ Δέσποινα παρ’ ἱκετῶν ἀναξίων μέν, ἐξ εὐνοίας δὲ σοὶ προσφερόμενον, προσδέχου Θεοτόκε, μετ’ εὐμενείας τὸ ἐφύμνιον. Ὢ τῶν ὑπὲρ νοῦν θαυμάτων σου! σὺ γὰρ Παρθένε μόνη ὑπὲρ τὸν ἥλιον, πᾶσι δέδωκας κατανοεῖν τὸ καινότατον, θαῦμα Πάναγνε τῆς σῆς γεννήσεως, τὸ τῆς ἀκαταλήπτου. Διό σε πάντες μεγαλύνομεν. Τῶν Ὁσίων. Ἐξέστη ἐπὶ τούτῳ. Ἀγάλλου Βατοπέδης σεπτὴ Μονή, ἡ Ὁσίους πλουτήσασα δώδεκα, καὶ Ἀθλητάς, οἵτινες διήλεγξαν ἀνδρικῶς, κακοδοξίαν ἅπασαν, τῶν λατινοφρόνων καὶ δυσσεβῶν, ὑφ’ ὧν παραδοθέντες, ἀγχόνης τῷ θανάτῳ, διπλοῦς στεφάνους ἐκομίσαντο. Εὐφραίνου ἡ Ἰβήρων θεία Μονή, ὅτι ὅλην πληθὺν προσενήνοχας, τῷ Ἰησοῦ, Ὁσιομαρτύρων ἀπὸ τῶν σῶν, τέκνων διὰ τῆς ὕδατος, πνιγμονῆς ὡς ἄνακτα Μιχαήλ, καὶ Βέκκον πατριάρχην, τοὺς λατινοφροῦντας, ἀνδρειοφρόνως ἀπελέγξασαν. Παιάνιζε καὶ χαῖρε καὶ σὺ Μονή, ἡ Ζωγράφου Κυρίῳ προσάξασα, τοὺς σοὺς υἱούς, τέσσαρας καὶ εἴκοσι τῷ ποσῷ, θείους Ὁσιομάρτυρας, ὡς ὁλοκαυτώματα ἱερά, πυρὶ τελειωθέντας, ὡς ἀνδρικῶς τὴν πλάνην, λατινοφρόνων θριαμβεύσαντας. Καὶ σὺ δὲ σεπτὴ Σκήτη τῶν Καρεῶν, ἵνα τί οὐ χορεύεις καὶ γάννυσαι; Καὶ γὰρ καὶ σύ, τέκνα σου προσήνεγκας τῷ Χριστῷ, στεῤῥοὺς Ὁσιομάρτυρας, ξίφει ἐκτμηθέντας τὰς κεφαλάς, ὡς ὑπερασπισθέντας, τῆς τῶν Πατέρων δόξης, καὶ τὴν λατίνων στηλιτεύσαντας. Τριαδικόν. Προσδέχου Παναγία Τριὰς σεπτή, οὓς τὸ Ὄρος τοῦ Ἄθω προσφέρει σοι, ὡς ἀπαρχάς, καὶ ὡς θυμιάματα ἐκλεκτά, πάντας τοὺς ἁγιάσαντας, πρότερον καὶ ὕστερον ἐν αὐτῷ, γνωστούς τε καὶ ἀγνώστους, καὶ ταῖς πρεσβείαις τούτων, ἐκ πάσης βλάβης αὐτὸ φύλαττε. Θεοτοκίον. ᾨδάς Σοι εὐχαρίστους πάντες ἡμεῖς, οἱ τὸ Ὄρος οἰκοῦντες προσφέρομεν, Μῆτερ Θεοῦ, ὅτι διασώζεις ἡμᾶς ᾀεί, ἐκ πάσης περιστάσεως· τρέφεις τε καὶ θάλπεις καὶ προνοεῖς· ἀλλὰ δεόμεθά Σου, καὶ θείας Βασιλείας, μετὰ τὸ τέλος καταξίωσον. Καταβασία: Ἅπας γηγενής, σκιρτάτω τῷ πνεύματι, λαμπαδουχούμενος, πανηγυριζέτω δέ, ἀΰλων Νόων φύσις γεραίρουσα, τὴν Ἱερὰν πανήγυριν τῆς Θεομήτορος, καὶ βοάτω• Χαίροις παμμακάριστε, Θεοτόκε Ἁγνὴ ἀειπάρθενε. Ἐξαποστειλάριον. Ἀναστάσιμον. Τὸν λίθον θεωρήσασαι, ἀποκεκυλισμένον, αἱ Μυροφόροι ἔχαιρον· εἶδον γὰρ νεανίσκον, καθήμενον ἐν τῷ τάφῳ, καὶ αὐτὸς ταύτας ἔφη· ἰδοὺ Χριστὸς ἐγήγερται· εἴπατε σὺν τῷ Πέτρῳ, τοῖς Μαθηταῖς· ἐν τῷ ὄρει φθάσατε Γαλιλαίας, ἐκεῖ ἡμῖν ὀφθήσεται, ὡς προεῖπε τοῖς φίλοις. Τῶν Ὁσίων. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε. Ἀγάλλου τὸ ἐπώνυμον, Ὄρος τῆς ἁγιότητος, τοὺς πολιούχους σου βλέπον, καὶ θεοφόρους Πατέρας, συνειλεγμένους ἅπαντας, καὶ τιμωμένους σήμερον, καὶ ἑορτὴν χαρμόσυνον, μετὰ τῶν σῶν οἰκητόρων, κρότει τὴν σύναξιν τούτων. Θεοτοκίον. Ἀγάλλου ἀειπάρθενε, τὴν πρόῤῥησίν Σου βλέπουσα, πεπληρωμένην ὡς ἔσται, Ἅγιον τοῦτο τὸ Ὄρος· ὁ γὰρ Πατέρων σύλλογος, οὓς σήμερον γεραίρομεν, φανεὶς ἐν τούτῳ ἅγιος, διὰ τῶν ἔργων σφραγίζει, τὴν προφητείαν Σου Κόρη. Εἰς τοὺς Αἴνους, Στιχηρὰ Ἀναστάσιμα δ΄. Ἦχος α’ Ὑμνοῦμέν σου Χριστέ, τὸ σωτήριον πάθος, καὶ δοξάζομέν σου τὴν ἀνάστασιν. Ὁ Σταυρὸν ὑπομείνας, καὶ τὸν θάνατον καταργήσας, καὶ ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν, εἰρήνευσον ἡμῶν τὴν ζωὴν Κύριε, ὡς μόνος παντοδύναμος. Ὁ τὸν ᾅδην σκυλεύσας, καὶ τὸν ἄνθρωπον ἀναστήσας, τῇ ἀναστάσει σου Χριστέ, ἀξίωσον ἡμᾶς ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ, ὑμνεῖν καὶ δοξάζειν σε. Τὴν θεοπρεπῆ σου συγκατάβασιν δοξάζοντες, ὑμνοῦμέν σε Χριστέ· ἐτέχθης ἐκ Παρθένου, καὶ ἀχώριστος ὑπῆρχες τῷ Πατρί· ἔπαθες ὡς ἄνθρωπος, καὶ ἑκουσίως ὑπέμεινας Σταυρόν· ἀνέστης ἐκ τοῦ τάφου, ὡς ἐκ παστάδος προελθών, ἵνα σώσῃς τὸν κόσμον· Κύριε δόξα σοι. Καὶ τῶν Ὁσίων δ΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων. Τὴν τῶν ἐν Ἄθῳ Πατέρων σεπτὴν ὁμήγυριν, οἱ ἐν τῷ Ἄθῳ πάντες, εὐφημήσωμεν ὕμνοις, τοὺς φίλους τῆς Παρθένου καὶ τοῦ Χριστοῦ, ἐρασμίους θεράποντας, τοὺς ἡμετέρους προστάτας καὶ πρεσβευτάς, ἀεννάους πρὸς τὸν Κύριον. Ἐπὶ τοῦ Ὄρους τοῦ Ἄθω Πατέρες Ὅσιοι, σωματικῶς ἑστῶτες, τὴν διάνοιαν ὅλην, ὑψώσατε εἰς ὄρη τὰ νοητά, καὶ αἰώνια Ἅγιοι· καὶ ὥσπερ ἄϋλοι ἄγγελοι ἐπὶ γῆς, ἀληθῶς ἐβιωτεύσατε. Ἐκ ταπεινώσεως ἄκρας θείαν διάκρισιν, ἐξ ἧς διόρασίν τε, καὶ προόρασιν ὄντως, εἰλήφατε Πατέρες παρὰ Θεοῦ, τῇ τοῦ Πνεύματος χάριτι, καὶ προορῶντες καὶ λέγοντες ἀσφαλῶς, ὡς παρόντα τὰ ἐσόμενα. Τῆς ὑπερφώτου Τριάδος νῦν ἐλλαμπόμενοι, τῇ ἀπροσίτῳ δόξῃ, θεοφόροι Πατέρες, καὶ θείας εὐφροσύνης καὶ χαρμονῆς, ἐμπιπλάμενοι ἔνδοξοι, ὑπὲρ ἡμῶν ἱκετεύσατε ἐκτενῶς, λυτρωθῆναι τῆς κολάσεως. Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄. Τῶν Ὁσίων Πατέρων ὁ χορός, ἐκ διαφόρων πατρίδων ὁρμηθείς, καὶ τὸ Ὄρος οἰκήσας, τὸ παρὰ φύσιν διέφυγε, τὸ κατὰ φύσιν διέσωσε, καὶ τῶν ὑπὲρ φύσιν ἠξίωτι χαρισμάτων· καὶ ἡμῖν τὴν ὁδὸν τῆς ἀσκήσεως, δι’ ἔργων καὶ λόγων ὑπέδειξεν· ὅθεν κατὰ χρέος αὐτοὺς εὐφημοῦντες βοήσωμεν· ὦ πληθὺς Ὁσίων ἡγιασμένη, καὶ πεποθημένη Θεῷ! ὦ μελισσῶ θεοσύλλεκτε, ὁ ἐν ὀπαῖς καὶ σπηλαίοις τοῦ Ὄρους, καθάπερ ἐν σίμβλοις νοητοῖς, τὸ γλυκύτατον μέλι, τῆς ἡσυχίας κηροπλαστήσας! Τριάδος ἡδύσματα· Θεοτόκου ἐντρυφήματα· τοῦ Ἄθω καυχήματα· καὶ τῆς οἰκουμένης σεμνολογήματα· πρεσβεύσατε πρὸς Κύριον, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὑπερευλογημένη ὑπάρχεις, Θεοτόκε Παρθένε• διὰ γὰρ τοῦ ἐκ σοῦ σαρκωθέντος, ὁ ᾍδης ἠχμαλώτισται, ὁ Ἀδὰμ ἀνακέκληται, ἡ κατάρα νενέκρωται, ἡ Εὔα ἠλευθέρωται, ὁ θάνατος τεθανάτωται, καὶ ἡμεῖς ἐζωοποιήθημεν• διὸ ἀνυμνοῦντες βοῶμεν• Εὐλογητὸς Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ οὕτως εὐδοκήσας, δόξα σοι. Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.

Η ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ (ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ)

ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ. Konstantinos Iliaskou · 7 ώρ. · Η ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ Προφανῶς τό σύγχρονο κακόδοξο θεολογικό ρεῦμα, τῆς λεγόμενης «Μεταπατερικῆς Θεολογίας», προξένησε ἀνυπολόγιστη ζημία στό Ἐκκλησιαστικό Σῶμα καί τώρα ἂρχισαν νά φαίνονται οἱ πικροί καρποί του και οἱ ὁλέθριες ἐπιπτώσεις του γιά τήν Ὀρθοδοξία μας. Ὃπως ἐπεσήμαναν στίς εἰσηγήσεις τους οἱ κορυφαῖοι ὁμιλητές τῆς ἐν λόγω Ἠμερίδας, πρόκειται γιά μία «θεολογία» μεταλλαγμένη, κατασκευασμένη και προσαρμοσμένη στά θεολογικά σπουδαστήρια τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν και τῶν κλειστῶν Συνεδρίων. Μία «θεολογία» πού ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΔΙΑΒΡΩΤΙΚΑ στήν Πατερική μας καί στήν Κανονική μας Ὃρθόδοξη Παράδοση. Μια «θεολογία» πού οὐσιαστικά ΠΡΟΔΙΔΕΙ,ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΕΔΑΦΙΖΕΙ ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ. Μία «θεολογία» πού ἐπιδοτεῖται καί ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙΤΑΙ ἀπό ὓποπτα οικουμενιστικά ΕΤΕΡΟΔΟΞΑ ΚΕΝΤΡΑ καί ὃχι ὀρθόδοξα ἰδρύματα καί πανεπιστήμια. Ὃπως πολύ εὒστοχα διεκήρυξε στήν ὡς ἂνω Ἠμερίδα ὁ Σεβ ασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. κ. Σεραφείμ: «……Ἡ πατερική διδασκαλία μας καί ἡ Ὀρθόδοξη μελέτη καθώς καί ἡ ἐφαρμογή τους στήν πράξη καί στήν καθημερινή μας ζωή, μία διδασκαλία πού εἶναι έπικυρωμένη καἰ εὐλογημένη άπό τήν πείρα τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, ΤΩΡΑ ΚΗΡΥΣΣΕΤΑΙ ΕΝ ΔΙΩΓΜΩ, γιατί ἐκκολάπτεται ταυτόχρονα μία ὓπουλη ‘μεταπατερική Αἳρεσις, πού ΚΑΘΥΒΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΝΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, τό ὁποῖο Θέωσε τούς Ἁγίους Πατέρας μας, διότι ὑποστηρίζει ὃτι ὁ Αἰώνιος Λόγος Τοῦ Θεοῦ, χρειάζεται ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΣΗ ἀπό κάτι θρασσύτατα και γελοία ἀνθρωπάκια πού εἶναι γεμάτοι ἀπό γαιώδη πάθη» Αλλά ὃταν ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ,ΥΒΡΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΡΙΖΕΤΑΙ Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ, ἢ ἒστω ἡ Ὁρθόδοξη θεολογική μεθοδολογία τους και υἱοθετεῖται ἡ βλάσφημη ἃποψη ὃτι τά ἲδια αὐτά γελοῖα άνθρωπάκια πιστεύουν ὃτι εἶναι οἱ διάδοχοι καἰ οἱ « ἐπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσιν ἠμῶν», τότε εἶναι ἀναπόφευκτη δυστυχῶς ἡ υἱοθέτηση ἀπό αὐτούς, τοῦ αὐθαίρετου θεολογικοῦ στοχασμοῦ και τῆς αὐθαἰρετης θεολογικῆς πιθανολογίας. Αύτό ὃμως ὁδηγεῖ οὐσιαστικά σέ μία Νεοβαρλααμική θεολογία πού εἶναι ἀνθρωποκεντρική (καί ἡ ὁποία «θεολογία» δέν μπορεῖ νά δεχθεῖ πῶς εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχει ἒστω καί ἓνας θνητός ἂνθρωπος πού νά εὐλογήθηκε άπό τόν Θεό ὣστε νά βιώσει τήν ἐμπειρία τοῦ Ἂκτιστου Φωτός καί τῆς Θεοπτίας πού ἒχουν βιώσει οἱ δικοί μας Ἃγιοι Πατέρες τῆς Ὀρθοδοξίας μας) καί ὡς κριτήριό της αὐτή ἡ ἂποψη ἒχει τήν ἐπικίνδυνη αὐτονομημένη λογική νά ἐξηγεῖ τά πάντα μέ τήν διανόηση, ἡ ὁποία ὃμως άνθρώπινη λογική ὡς πεπερασμένη καί μή δυνάμενη νά έξηγήσει τά πνευματικά, ὁδηγεῖ στήν αἳρεση ». Οἱ Ἃγιοι Πατέρες μας, πού ἀγωνίστηκαν ἐναντίον τῶν αἱρέσεων, δέν χρησιμοποίησαν τόν ὃρο «αἳρεση» γιά νά ἐκφράσουν τήν δῆθεν ἐχθρότητα καί τό μῖσος τους, εἲτε πρός τόν Παπισμό, εἲτε πρός ὁποιοδήποτε ἂλλο χριστιανικό δόγμα, πού ἐμφανίστηκε στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Οὒτε ἀναθεμάτιζαν συνοδικά τούς ἀμετανόητους Παπικούς, ἐπειδή τούς μισοῦσαν. Τούς ἀναθεμάτιζαν ἀπό ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ πρός αὐτούς, μέ σκοπό νά τούς βοηθήσουν νά συναισθανθοῦν τήν πλάνη τους καί νά μετανοήσουν, ἀλλά καί ἀπό ποιμαντική μέριμνα, γιά ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΤΑΔΩΣΟΥΝ καί σέ ἂλλους τήν ἀρρώστια τῆς αἱρέσεως, ἐπειδή γνώριζαν ὃτι ἡ αἳρεση ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια. Οἱ Ἃγιοι Πατέρες μας, βαδίζοντες ἐπάνω στά χνάρια τῆς ἀποστολικῆς Παραδόσεως, παρέλαβαν τόν ὃρο «Αἳρεση» ἀπό τήν ἲδια τήν Ἁγία Γραφή: «αἱρετικόν ἂνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὃτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος», (Τιτ.3,10-11), Οἱ ἐτερόδοξοι ἒχουν καταδικαστεῖ ἀπό πλῆθος Συνόδων, ἀρχῆς γενομένης άπό τήν ἐν Ἐφέσω Τρίτη Οἰκουμενική, (431μ.Χ.). .Ἐπί πλέον ἡ αἱρετική διδασκαλία τοῦ Filioque πού ἀποτελεῖ μέχρι σήμερα ἐπίσημη δογματική διδασκαλία τοῦ Παπισμοῦ καταδικάστηκε ἀπό τήν Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδο τοῦ 879/880, ἐπί Μεγάλου Φωτίου, τά δέ πρακτικά τῆς Συνόδου ὑπέγραψαν καί αὐτοί ἀκόμη οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ Πάπα. Μέ τήν ὑπογραφή τους αὐτή οἱ παπικοί ουσιαστικά καταδίκασαν τόν ἲδιο τόν ἑαυτό τους καί ὡς ἐκ τούτου εἶναι αὐτοκατάκριτοι, γιά τήν ἐκ τῶν ὑστέρων ἐπίσημη προσθήκη στήν διδασκαλία τους τῆς κακοδοξίας του Filioque. Πέραν αὐτῶν ὃλες οἱ μεταγενέστερες Ἐνδημοῦσες Ὀρθόδοξες Σύνοδοι κατά τήν δευτέρα χιλιετία, καταδίκασαν ὡς αἱρετικές τίς διδασκαλίες τοῦ Παπισμοῦ, (Σύνοδοι τοῦ 1089, 1170, 1341,1347, 1351, 1480, 1484, 1722, 1838, 1848, 1895 κ.α.). Ὃ,τι ἰσχύει γιά τόν Παπισμό πολύ περισσότερο ἰσχύει καί γιά τόν Προτεσταντισμό, ὁ ὁποῖος καί αὐτός ἀποδέχεται τήν κακοδοξία τοῦ Filioque καί ἐπί πλέον, ἐπειδή ἀπορρίπτει τήν προσκύνηση τῶν ἁγίων εικόνων, τήν ἀειπαρθενία τῆς Θεοτόκου καί τά Ἱερά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι καταδικασμένος ὁ Προτεσταντισμός, ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες τῆς Γ΄ καί τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ποτέ καμία Ὀρθόδοξη Σύνοδος δέν νομοθέτησε ὃτι ἒχουν ἒγκυρο βάπτισμα καί ἒγκυρα μυστήρια ὃλες ἐκεῖνες οἱ αἱρετικές ὁμολογίες πού ἀποδέχονται τό βασικό τριαδολογικό δόγμα, ἀκόμη καί ἀλλοιωμένο, ἒστω και ἂν βαπτίζονται στό Ὃνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος,. Καί κανένας ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες μας δέν φαίνεται νά δέχθηκε ποτἐ τόν παρά πάνω ἰσχυρισμό. Ἀντίθετα μάλιστα ὁ Ἃγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στήν ἐρμηνεία τῆς πρός Γαλάτας ἐπιστολῆς διακηρύσσει « « Ὃπως ἀκριβῶς στά βασιλικά νομίσματα, ὃποιος κόψει ἒστω καί λίγο ἀπό ὃ,τι ἒχει χαραχθεῖ ἐπάνω σ’ αὐτά, καθιστᾶ κίβδηλο ὃλο τό νόμισμα, ἒτσι καί ἐκεῖνος πού διαστρέφει ἒστω καί τό ἐλάχιστο ἀπό τήν ὑγιή πίστη, καταστρέφει τά πάντα. » Ἡ καινοφανής καί ΒΛΑΣΦΗΜΗ «ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ» φοβούμεθα ὃτι θά ἀποτελέσει σύντομα τό ὁλέθριο χωνευτήρι τῆς ἀλήθειας μέ τήν πλάνη, αὐτό ἀκριβῶς πού ἐπιθυμεῖ καί ἐπιδιώκει τό σύγχρονο «πνεῦμα» τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Καί ἐπειδή ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΑΣ μέ τήν διδασκαλία τους ἀποτελοῦν ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΜΠΟΔΙΟ γιά τήν πραγμάτωση τῶν οἰκουμενιστικῶν τους σχεδίων, γι’ αὐτό καί τίθενται στό περιθώριο ὣστε νά ἀγνοεῖται, νά ὑβρίζεται καί νά παραμερίζεται ἡ ἁγιότητα τους καί νά ἒχουν τό θράσος νά χαρακτηρίζουν ξεπερασμένους τους ἃγιους πατέρες μας, ὣστε νά μποροῦν να ὁμιλοῦν μετά άπό ὃλα αύτἀ γιά τήν μεταπατερική βλάσφημη θεολογία τους Ἡ δε άλαζονεία τους,τό άπύθμενο θράσος τους καί ἡ ἀχαρακτήριστη ἒπαρσή τους ἒφθασε στό σημεῖο να χαρακτηρίζουν τούς Ἁγίους μας Πατέρες, θύματα τοῦ άρχεκάκου ὃφεως διότι οἱ ἃγιοι πατέρες μας έτόλμησαν στίς Ἃγιες Οἰκουμενικές Συνόδους νά καταδικάσουν καί νά στιγματίσουν τίς αὐθαιρεσίες τῶν αἱρετικῶν παπικῶν, τῶν προτεσταντῶν καί τῶν ἀντιχαλκηδονίων καί ἀκόμη τό χειρότερο, νά μᾶς προτρέπουν άνερυθρίαστα ὣστε νά παρακαλοῦμε στίς προσευχές μας τόν ἐλεήμονα Θεό, γιά νά τούς συγχωρήσει!!! Ε. Χ΄΄ΔΗΡΟΓΛΟΥ