ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ ΤΟΥ ΑΙΓΥΠΤΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΕΛ ΑΛΑΜΕΙΝ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ‘’ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ’’ Ιεραποστολικον καί Αντιαιρετικον ενημερωτικόν Φυλλάδιον του «Συλλόγου των Ορθοδοξων» του Επισκοπείου – Ιερας Μονης Αγιας Αικατερινης Κορωπίου Αττικης, λειτουργουντος ως Παραρτηματος καί εις τα πλαίσα των σκοπων του ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ Ματθαιος ο Α. Διευθυνσις: 4ο χιλιομετρον Λεωφορου Κορωπίου Μαρκοπούλου, Τ.Θ. 54 Κορωπι 19401, Τηλ. 210 6020176, 60907162202, 6977290326 Αριθμ. Φυλλου 18 Ιανουαριος 2021 Το θαύμα στο Ελ Αλαμέιν το 1942 μ.Χ. Ο Άγιος Μηνάς ήταν Αιγύπτιος στην καταγωγή, και έζησε τον 3ο μ.Χ αιώνα. Τα θαύματα του πολλά εξού και το προσωνύμιο του ως θαυματουργού. Το 1942 λοιπόν κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι υπό τον Ρόμμελ δυνάμεις του Άξονα στην Αφρική είχαν καταφέρει να προελάσουν τόσο ώστε να είναι ορατός ο κίνδυνος να φθάσουν στην Διώρυγα του Σουέζ. Στην περιοχή του Ελ Αλαμέιν (η ονομασία της περιοχής αυτής προέρχεται από αραβική παραφθορά του ονόματος του Αγίου Μηνά), όπου βρισκόταν ο τάφος του Αγίου, οι αντίπαλες δυνάμεις προετοιμάζονταν για την αποφασιστική σύγκρουση η οποία θα έκρινε το αν οι Σύμμαχοι θα κατάφερναν να παραμείνουν στην Αφρική. Μεταξύ των συμμαχικών στρατευμάτων βρισκόταν και ελληνική στρατιωτική δύναμη, η οποία πήρε μέρος στη μάχη. Ένα από τα βράδια εκείνα, πολλοί στρατιώτες είδαν τον Άγιο Μηνά να βγαίνει από τα ερείπια του ναού του που βρισκόταν στην περιοχή που ήτο ο τάφος του Αγίου οδηγώντας ένα καραβάνι με καμήλες και να είναι περιτριγυρισμένος από αγγέλους και να μπαίνει μέσα στο στρατόπεδο των εχθρικών δυνάμεων. Η εμφάνιση αυτή κατατρόμαξε τους Γερμανούς και υπονόμευσε καίρια το ηθικό τους, πράγμα που συνέβαλε καθοριστικά στη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων και το αδιανόητο ήταν πως οι μηχανές των στρατιωτικών τους οχημάτων αλλά και των ταγκς σταμάτησαν να λειτουργούν για αρκετή ώρα κάνοντας τους Γερμανούς κυριολεκτικά να τραπούν σε φυγή. Σε ανταπόδοση της ευεργεσίας αυτής του Αγίου παραχωρήθηκε στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ο τόπος εκείνος και ξανακτίσθηκε ο ναός καθώς και μοναστήρι του Αγίου Μηνά.. Οι Άγιοι ποτέ δεν σταματούν να θαυματουργούν και βέβαια πάντα προς Δόξαν Θεού, αρκεί εμείς οι ίδιοι να έχουμε εμπιστοσύνη προς τον Θεόν και να ζητάμε τις μεσιτείες των Αγίων του. Φτάνει μόνο να ζητήσουμε κάτι από τον Θεόν ή τους Αγίους του και να είναι αυτό ωφέλιμο για την ψυχή μας και την ζωή μας. Η εμπιστοσύνη στον Θεό, η πίστη είναι αυτή που μπορεί να μετακινήσει ακόμη και βουνά, απλά εμείς δεν το έχουμε αντιληφθεί ακόμη όντας ολιγόπιστοι. Να ευχόμαστε να ενισχύεται η πίστη μας προς τον Θεό διότι θαύματα ζούμε καθημερινά έστω κι αν με την πρώτη ματιά δεν το αντιλαμβανόμαστε. Να σήμερα ξύπνησα και πάλι υγιής. Πόσοι όμως δεν είναι υγιείς γύρω μας, πόσοι δεν ξύπνησαν σήμερα και πλέον δεν βρίσκονται μαζί μας; Η ζωή μας είναι γεμάτη θαύματα, άλλα μικρά και άλλα μεγάλα, αυτό που εμείς πρέπει να κάνουμε είναι να ευχαριστούμε κάθε μέρα τον Θεό για ότι μας δίνει. Διά τον «Αντιαιρετικόν Αγωνα Γνησιων Ορθοδόξων» (Ιεραποστολή καί Φιλανθρωπία) φυλλάδιον το οποίον εκδίδεται εις τα πλαίσια των σκοπων του ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α καί του Παραρτηματος αυτου «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΝ ΤΑΜΕΙΟΝ» της Ιεράς Μητροπόλεως ΓΟΧ Μεσογαίας, Λαυρεωτικής καί Αχαρνων. Ελάχιστος προς Κύριον ευχέτης Ο Προεδρος του Μητροπολιτικου Φιλοπτωχου Ταμείου + Ο Μεσογαίας, Λαυρεωτικης καί Αχαρνων Κηρυκος.

Οι πειρασμοί παραχωρούνται για να φανερωθούν τα κρυμμένα πάθη, να καταπολεμηθούν κι έτσι να θεραπευθεί η ψυχή. Είναι και αυτοί δείγμα του Θείου Ελέους. Γι’ αυτό άφησε με εμπιστοσύνη τον εαυτό σου στα χέρια του Θεού και ζήτησε τη βοήθειά Του, ώστε να σε δυναμώσει στον αγώνα σου. Άγιος Νεκτάριος.

ΠΕΡΙ ΑΔΙΚΙΑΣ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ("ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΜΗ ΑΔΙΚΟΥΝΤΑ ΟΥΔΕΙΣ ΠΑΡΑΒΛΑΨΑΙ ΔΥΝΑΤΑΙ")

ΠΕΡΙ ΑΔΙΚΙΑΣ (ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ) Ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος σε ομιλία του τόνιζε: «Ας μη νομίσομε τις επιβουλές σαν κάποιο φοβερό πράγμα. Εφόσον δεν επιβουλευόμαστε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, κανένας δεν θα μπορέσει να μας επιβουλευθεί η καλύτερα θα μας επιβουλεύονται βέβαια, όμως δεν θα μας βλάπτουν καθόλου, αλλά και θα μας ωφελούν πάρα πολύ• ώστε από εμάς εξαρτάται και το να κακοπαθήσουμε και το να μη κακοπαθήσουμε. Θα το διακηρύσσω με μεγάλη παρρησία, τον Χριστιανό κανένας από τους ανθρώπους, που κατοικούν στην γη δεν θα μπορέσει να τον βλάψει ούτε ο ίδιος ο δαίμονας, εάν δεν αδικήσει ο ίδιος τον εαυτό του και αν ακόμη θελήσει κάποιος να μας κάνει οποιοδήποτε κακό, άδικα θα το επιχειρήσει Και πως επιβουλευόμαστε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας; Με το να βλάπτουμε τον άλλον και τα μεγαλύτερα από τα αμαρτήματά μας προξενούνται με τον τρόπο αυτό της αδικίας προς τον εαυτό μας. Και πως βλάπτοντας άλλους, βλάπτει κάποιος τον εαυτό του; Κατά πρώτο με το να βασανίζεται από την συνείδησή του και να πληγώνεται από αυτήν καθημερινά, καθώς και να κατηγορείται από όλους και τέλος κατά την μελλοντική καταδίκη». Ι. Χρυσοστόμου Ε.Π.Ε. τομ. 16Β σελ. 177

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

Η εξομολόγηση των γυναικών είναι ευκολότερη από των ανδρών. Οι γυναίκες είναι περισσότερο δεκτικές σε συμβουλές και οδηγίες. Η γυναίκα είναι πιο συναισθηματική από τον άνδρα. Η έντονη συναισθηματικότητα της γυναίκας αποτελεί μία μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε αυτήν και στον άνδρα. Αυτό πρέπει να το έχει σοβαρά υπ’ όψιν του ο Πνευματικός. Άλλο είναι το να θρησκεύει κανείς συναισθηματικά και άλλο το να θρησκεύει αληθινά. Το συναίσθημα δεν αποτελεί πάντοτε τη γνήσια έκφραση της ψυχικής διαθέσεως και του εσωτερικού κόσμου. Δεν συγκινούμαι εύκολα. Αγαπώ όμως και εκπληρώνω το καθήκον μου από αγάπη και από αίσθημα ευθύνης απέναντι σε εκείνον που υποφέρει. Ο Πνευματικός να μην παρασύρεται από τον πλούσιο συναισθηματικό κόσμο, αλλά να προσέχει τον εσωτερικό κόσμο της γυναίκας, να τον ερευνά και να τον αναλύει με ψυχραιμία, εξετάζοντας και κρίνοντας σωστά. Η επιφάνεια βγάζει χορτάρι, επειδή το χορτάρι έχει ρηχές ρίζες. Δεν μπορεί όμως να αναθρέψει μία ελιά ή μία βελανιδιά. Η επιφάνεια εξαπατά. Εκείνο που έχει σημασία είναι τα εσωτερικά του ανθρώπου. Η πολυλογία είναι δείγμα επιπολαιότητας. Η εξομολόγηση πρέπει να είναι βαθιά. Μία επιφανειακή εξομολόγηση, μία εξομολόγηση «στα γρήγορα», όπως συνηθίζει να λέει ο λαός, δεν είναι αληθινή εξομολόγηση. Η γυναίκα έχει από τη φύση της μία κλίση προς τη θρησκευτικότητα. Ευσεβεί με μεγαλύτερη ένταση και γι’ αυτό δείχνει περισσότερη προθυμία να αναλάβει θυσίες, ακόμη και κινδύνους. Έτσι η επίδραση της γυναίκας πάνω στον άνδρα είναι μεγάλη. Μία σύζυγος λογική, συνετή, σοβαρή και πιστή μπορεί, χρησιμοποιώντας και τον πλούσιο συναισθηματικό της κόσμο, να ασκήσει τεράστια επίδραση στον σύζυγό της και στα παιδιά της. Όμως η βαθιά θρησκευτικότητα δεν έχει καμία σχέση με την κοσμικότητα. Η ελευθεριότητα και η αληθινή θρησκευτικότητα δεν συμβιβάζονται. Το ένα αναιρεί το άλλο. Η Εκκλησία ζητά το κόσμιο και το σεμνό. Η γυμνότητα και η υπερβολική κοσμικότητα ξεπερνούν τα όρια της σεμνής και αξιοπρεπούς ενδυμασίας και κατακρίνονται. Ο κόσμος της γυναίκας είναι η οικογένεια, ο σύζυγος και τα παιδιά. Αυτά αποτελούν τον μεγάλο κόσμο της σοβαρής και αξιοπρεπούς γυναίκας. Ο Πνευματικός οφείλει να μιλήσει στην καρδιά της γυναίκας, είτε είναι σύζυγος, μητέρα, κόρη, πεθερά ή αδελφή. Η δύναμη της εξομολογήσεως είναι μεγάλη και η δύναμη της γυναίκας μέσα στο σπίτι ακόμη μεγαλύτερη. Ο Πνευματικός, σοβαρός, διακριτικός και ιδιαίτερα προσεκτικός, πρέπει να δείξει στη γυναίκα τη θέση της μέσα στο σπίτι και μέσα στην Εκκλησία. Δεν θα δει το καθήκον του με συναισθηματικό τρόπο, αλλά με τη σοβαρότητα του συμβούλου και του στηρίγματος της οικογένειας. Θα σκέπτεται πάντοτε το ωφέλιμο και το χρήσιμο και ποτέ μόνο το ευχάριστο. Η αλήθεια και μόνον η αλήθεια πρέπει να αγιάζει τα χείλη του Ιερέως. Όπου συναντά επιφανειακή θρησκευτικότητα, οφείλει να την αντικαθιστά με βαθιά και καρδιακή πίστη. Ολόκληρη η εξομολόγηση πρέπει να διαπνέεται από πνεύμα βαθιάς πνευματικότητας και υψηλής σοβαρότητας. Τα αστεία και οι άσχετες συζητήσεις δεν επιτρέπονται μέσα στην εξομολόγηση. Η σοβαρότητα και η αυστηρότητα πρέπει να χαρακτηρίζουν τόσο τον Πνευματικό όσο και την εξομολογούμενη. Ο Πνευματικός, από τη στιγμή που θα λάβει τη θέση του, πρέπει να παραμένει σταθερός και προσεκτικός. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αγγίζει τη γυναίκα ή να έρχεται σε σωματική επαφή μαζί της. Έχει απέναντί του μία γυναίκα που ήρθε για να ακούσει σοφές και εμπνευσμένες συμβουλές. Η σοβαρότητα του χαρακτήρα και της στάσεώς του δεν πρέπει να τον εγκαταλείπουν ούτε στιγμή. Πρέπει πάντοτε να θυμάται ότι ο Ιερεύς είναι λειτουργός του Θεού. Ο Πνευματικός οφείλει να χειρίζεται κάθε υπόθεση με σοβαρότητα και σοφία και, ύστερα από βαθιά προσευχή και αυτοσυγκέντρωση, να δίνει τις αναγκαίες οδηγίες και συμβουλές, επιβάλλοντας και τις αναγκαίες πνευματικές ασκήσεις μετανοίας και σωφρονισμού. Οι ερωτήσεις πρέπει να γίνονται με λεπτότητα, προσοχή και σωστή επιλογή λέξεων. Να είναι σαφείς και σύντομες και το βλέμμα διακριτικό. Δεν πρέπει να λησμονεί ότι η ανθρώπινη φύση είναι αδύναμη και ότι μπορούν να εισβάλουν πονηροί λογισμοί και σκέψεις, οι οποίοι τραυματίζουν τόσο την ψυχή όσο και την καρδιά. Δεν επιτρέπεται καμία έκφραση φρίκης, επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας, ούτε με το πρόσωπο ούτε με τα μάτια ούτε με τη στάση του σώματος. Ο Πνευματικός οφείλει να ακούει ψύχραιμα και να κρίνει ψύχραιμα. Μία έκφραση αποστροφής, δυσαρέσκειας ή δυσφορίας μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τον εξομολογούμενο. Κάθε εξομολόγηση πρέπει να τη δέχεται με φιλανθρωπία, πατρική αγάπη, επιείκεια, πραότητα, καλοσύνη και γλυκύτητα. Στην εξομολόγηση των γυναικών ο Πνευματικός πρέπει πάντοτε να έχει υπ’ όψιν του τους Ιερούς Κανόνες. Κανόνας ΙΓ’ του Αγίου Ιωάννου του Νηστευτού: «Καμία γυναίκα, είτε λαϊκή είτε μοναχή, δεν αποκόπτεται εντελώς από την Εκκλησία για οποιοδήποτε αμάρτημα, αλλά μόνο από τη Θεία Κοινωνία, ώστε να μη φθάσει από ντροπή σε απόγνωση και αυτοκαταστροφή». Κανόνας ΛΔ’ του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου: «Οι γυναίκες που υπέπεσαν σε μοιχεία και το εξομολόγησαν από ευλάβεια ή αποδείχθηκαν ένοχες, δεν πρέπει να διαπομπεύονται δημόσια, ώστε να μη γίνουμε αιτία ακόμη και θανάτου τους από ντροπή. Πρέπει όμως να απέχουν από τη Θεία Κοινωνία μέχρι να ολοκληρωθεί ο χρόνος της μετανοίας τους». Η εξομολόγηση δεν είναι μία απλή συνομιλία ούτε μία ανθρώπινη ψυχολογική εκτόνωση. Είναι μυστήριο θεραπείας, τόπος συντριβής και αναγεννήσεως. Εκεί η ψυχή στέκεται γυμνή ενώπιον του Θεού, όχι για να καταδικασθεί αλλά για να φωτισθεί, να καθαρθεί και να αναπαυθεί. Όταν ο άνθρωπος μάθει να μιλά με αλήθεια ενώπιον του πνευματικού πατρός, τότε αρχίζει να γνωρίζει και τον ίδιο του τον εαυτό. Διότι πολλές φορές ο άνθρωπος ζει χρόνια ολόκληρα μέσα σε μία πλάνη του εαυτού του, νομίζοντας ότι γνωρίζει την καρδιά του, ενώ βαθύτερα μέσα του υπάρχουν τραύματα, πάθη, λογισμοί και κρυφές ρίζες φιλαυτίας που δεν τις έχει ακόμη αντικρίσει. Ιδιαιτέρως η γυναίκα, επειδή από την φύση της φέρει μέσα της την δύναμη της αγάπης, της θυσίας και της μητρικής ευαισθησίας, χρειάζεται η πνευματική της ζωή να στηρίζεται επάνω στην διάκριση και όχι μόνο στο συναίσθημα. Διότι πολλές φορές η καρδιά θερμαίνεται εύκολα, συγκινείται, δακρύζει, όμως η αληθινή μετάνοια φαίνεται στην υπομονή, στην ταπείνωση, στην σιωπηλή αντοχή και στην σταθερότητα του αγώνα. Οι άγιοι Πατέρες δεν εθαύμασαν τα δάκρυα όταν αυτά δεν συνοδεύονταν από αλλαγή ζωής. Εθαύμασαν την καρδιά που έμαθε να κόβει το θέλημά της, να συγχωρεί, να υπομένει αδικία χωρίς γογγυσμό και να φυλάττει ειρήνη ακόμη και μέσα στην θλίψη. Ο πνευματικός οφείλει να καθοδηγεί με ακρίβεια αλλά και με πατρική διάκριση. Ούτε η υπερβολική αυστηρότητα σώζει ούτε η άκριτη επιείκεια θεραπεύει. Όπως ο ιατρός δίνει διαφορετικό φάρμακο σε κάθε ασθενή, έτσι και ο αληθινός πνευματικός εξετάζει την δύναμη, την ηλικία, την πνευματική κατάσταση και τις πληγές της κάθε ψυχής. Άλλη συμβουλή χρειάζεται η νέα κοπέλα, άλλη η μητέρα, άλλη η χήρα, άλλη η μοναχή. Όμως σε όλες μία είναι η οδός της σωτηρίας. Η ταπείνωση, η καθαρότητα της καρδιάς και η ζωή μέσα στην χάρη της Εκκλησίας. Μεγάλη προσοχή χρειάζεται και στους λογισμούς. Διότι πολλές φορές η πτώση αρχίζει όχι από την πράξη αλλά από την αποδοχή ενός λογισμού. Ένας λογισμός κενοδοξίας, ένας λογισμός φιληδονίας, μία μνησικακία που φυλάχθηκε μέσα στην καρδιά, μία υπερηφάνεια κρυμμένη πίσω από δήθεν ευαισθησία, γίνονται σιγά σιγά ρίζες πνευματικής σκοτίσεως. Γι’ αυτό η γυναίκα που αγωνίζεται πνευματικά οφείλει να αγαπήσει την προσευχή, την ησυχία και την απλότητα. Να μην επιδιώκει συνεχώς εξωτερικές επιβεβαιώσεις και ανθρώπινους επαίνους, αλλά να μάθει να στέκεται μυστικά ενώπιον του Θεού. Η αληθινή ομορφιά της γυναίκας δεν βρίσκεται στην εξωτερική επίδειξη αλλά στο ήρεμο και καθαρό πνεύμα. Η σεμνότητα δεν είναι καταπίεση αλλά πνευματική αρχοντιά. Η δε σοβαρότητα δεν αφαιρεί την αγάπη ούτε την τρυφερότητα. Αντιθέτως τις καθαρίζει από την εμπάθεια και τις κάνει φωτεινές. Η γυναίκα που ζει εν Χριστώ γίνεται ειρήνη για το σπίτι της, παρηγορία για τα παιδιά της και στήριγμα για τον σύζυγό της. Η παρουσία της ευωδιάζει σιωπηλά χωρίς θόρυβο και χωρίς επίδειξη. Οι μητέρες ιδιαιτέρως κρατούν στα χέρια τους μεγάλο πνευματικό έργο. Η ψυχή του παιδιού σφραγίζεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Το βλέμμα της μητέρας, η προσευχή της, ο τρόπος που μιλά, που συγχωρεί, που σιωπά, που στέκεται μέσα στις δοκιμασίες, γίνονται άφωνη διδασκαλία για τα παιδιά. Πολλοί άγιοι γεννήθηκαν από δακρυσμένες μητρικές προσευχές και από σπίτια φτωχά αλλά γεμάτα φόβο Θεού. Η Εκκλησία ποτέ δεν περιφρόνησε την γυναίκα. Την τίμησε στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου περισσότερο από κάθε άνθρωπο και από κάθε αγγελική δύναμη. Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει αδυναμία, ο Θεός βλέπει δυνατότητα αγιασμού. Εκεί όπου οι άνθρωποι βλέπουν μόνο συναίσθημα, ο Θεός μπορεί να αναδείξει μεγάλες οσίες, μάρτυρες, μητέρες και αγωνίστριες της πίστεως. Γι’ αυτό η εξομολόγηση πρέπει να γίνεται με φόβο Θεού, με ειλικρίνεια και με διάθεση αλλαγής ζωής. Όχι επιφανειακά, όχι από συνήθεια, όχι μόνο πριν από μεγάλες εορτές, αλλά ως καθημερινός αγώνας καθάρσεως της καρδιάς. Διότι όταν καθαρίζεται η καρδιά, τότε αρχίζει μέσα της να κατοικεί η ειρήνη του Χριστού. Και αυτή η ειρήνη είναι ανώτερη από κάθε ανθρώπινη παρηγοριά. «Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται». #filoiesfigmenou #Ορθοδοξία #Εξομολόγηση #Μετάνοια #ΠνευματικήΖωή #Χριστός #Εκκλησία #Προσευχή #Ταπείνωση #ΆγιοιΠατέρες #Orthodox #Orthodoxy #Confession #Repentance #Prayer #SpiritualLife #JesusChrist #HolyTradition Όλγα Πιστοπούλου

"Ὅταν δεῖς κάποιο θαῦμα νά γίνεται μέσῳ αἱρετικῶν, κατά συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ, μήν ἀπορεῖς οὔτε νά μετακινηθεῖς ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Πίστη· γιατί πολλές φορές ἐνεργεῖ ἡ πίστη αὐτοῦ πού ζητάει τό θαῦμα καί ὄχι ἡ ἀξία αὐτοῦ πού τό ἐπιτελεῖ. Ὁ Ἰωάννης, ὁ μείζων ὅλων τῶν προφητῶν, δέν φαίνεται νά ἔχει ἐπιτελέσει κάποιο θαῦμα. Ἀντίθετα, ὁ Ἰούδας ἦταν ἀνάμεσα σ’ αὐτούς πού καί νεκρούς ἀνέστησαν καί λεπρούς θεράπευσαν [Ματθ. 10:1] . Γι’ αὐτό μή τό θεωρεῖς τίποτα σπουδαῖο πράγμα, ὅταν κάποιον ἀνάξιο ἤ ἑτερόδοξο βλέπεις νά θαυματουργεῖ. Πολλές φορές, πολλοί ὄχι μόνο ὀρθόδοξοι ἁμαρτωλοί ἀλλά καί αἱρετικοί καί ἄπιστοι ἔκαναν θαύματα καί προφήτεψαν, ἀπό συγκατάβαση τοῦ Κυρίου. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, γιά κάποιους λόγους, ἐνήργησε καί σέ ἀναξίους καί βεβήλους. Καί δέν εἶναι ἀπό αὐτά πού θά καταλάβουμε κάποιον ἄν εἶναι ἅγιος" Ἅγ. Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης, Ἐρώτηση 20: “Μέ ποιά δύναμη αὐτοί πού πιστεύουν καί κάνουν τά ἀντίθετα, πολλές φορές προφητεύουν καί θαυματουργοῦν;” ΕΠΕ 13 Β, 279

"Ὅταν δεῖς κάποιο θαῦμα νά γίνεται μέσῳ αἱρετικῶν, κατά συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ, μήν ἀπορεῖς οὔτε νά μετακινηθεῖς ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Πίστη· γιατί πολλές φορές ἐνεργεῖ ἡ πίστη αὐτοῦ πού ζητάει τό θαῦμα καί ὄχι ἡ ἀξία αὐτοῦ πού τό ἐπιτελεῖ. Ὁ Ἰωάννης, ὁ μείζων ὅλων τῶν προφητῶν, δέν φαίνεται νά ἔχει ἐπιτελέσει κάποιο θαῦμα. Ἀντίθετα, ὁ Ἰούδας ἦταν ἀνάμεσα σ’ αὐτούς πού καί νεκρούς ἀνέστησαν καί λεπρούς θεράπευσαν [Ματθ. 10:1] . Γι’ αὐτό μή τό θεωρεῖς τίποτα σπουδαῖο πράγμα, ὅταν κάποιον ἀνάξιο ἤ ἑτερόδοξο βλέπεις νά θαυματουργεῖ. Πολλές φορές, πολλοί ὄχι μόνο ὀρθόδοξοι ἁμαρτωλοί ἀλλά καί αἱρετικοί καί ἄπιστοι ἔκαναν θαύματα καί προφήτεψαν, ἀπό συγκατάβαση τοῦ Κυρίου. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, γιά κάποιους λόγους, ἐνήργησε καί σέ ἀναξίους καί βεβήλους. Καί δέν εἶναι ἀπό αὐτά πού θά καταλάβουμε κάποιον ἄν εἶναι ἅγιος" Ἅγ. Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης, Ἐρώτηση 20: “Μέ ποιά δύναμη αὐτοί πού πιστεύουν καί κάνουν τά ἀντίθετα, πολλές φορές προφητεύουν καί θαυματουργοῦν;” ΕΠΕ 13 Β, 279

ΠΕΡΙ ΑΔΙΚΙΑΣ (ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ)

Ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος σε ομιλία του τόνιζε: «Ας μη νομίσομε τις επιβουλές σαν κάποιο φοβερό πράγμα. Εφόσον δεν επιβουλευόμαστε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, κανένας δεν θα μπορέσει να μας επιβουλευθεί η καλύτερα θα μας επιβουλεύονται βέβαια, όμως δεν θα μας βλάπτουν καθόλου, αλλά και θα μας ωφελούν πάρα πολύ• ώστε από εμάς εξαρτάται και το να κακοπαθήσουμε και το να μη κακοπαθήσουμε. Θα το διακηρύσσω με μεγάλη παρρησία, τον Χριστιανό κανένας από τους ανθρώπους, που κατοικούν στην γη δεν θα μπορέσει να τον βλάψει ούτε ο ίδιος ο δαίμονας, εάν δεν αδικήσει ο ίδιος τον εαυτό του και αν ακόμη θελήσει κάποιος να μας κάνει οποιοδήποτε κακό, άδικα θα το επιχειρήσει Και πως επιβουλευόμαστε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας; Με το να βλάπτουμε τον άλλον και τα μεγαλύτερα από τα αμαρτήματά μας προξενούνται με τον τρόπο αυτό της αδικίας προς τον εαυτό μας. Και πως βλάπτοντας άλλους, βλάπτει κάποιος τον εαυτό του; Κατά πρώτο με το να βασανίζεται από την συνείδησή του και να πληγώνεται από αυτήν καθημερινά, καθώς και να κατηγορείται από όλους και τέλος κατά την μελλοντική καταδίκη». Ι. Χρυσοστόμου Ε.Π.Ε. τομ. 16Β σελ. 177

ΚΑΘΕ ΑΥΓΗ ΑΡΧΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

Κάθε αυγή ως αρχή σωτηρίας... Ξημερώνει μια καινούργια ημέρα και η ψυχή στέκεται στο κατώφλι της ζωής, όχι ως χθες που βαραίνει, αλλά ως σήμερα που καλεί. Δεν είναι το τέλος της νύχτας που μας σώζει, αλλά το φως που γεννιέται μέσα μας όταν αποφασίζουμε να συγχωρήσουμε, να ταπεινωθούμε, να αγαπήσουμε. Όποιος συγχωρεί, ελευθερώνεται. Όποιος αφήνει την πίκρα, βρίσκει ανάπαυση. Και όποιος ξεκινά την ημέρα του με ειρήνη, έχει ήδη νικήσει έναν αόρατο πόλεμο. Η καρδιά του ανθρώπου μοιάζει με χωράφι. Αν το αφήσεις, γεμίζει αγκάθια από λογισμούς, παράπονα και αδικίες. Αν όμως το καλλιεργήσεις με προσευχή και συγχώρεση, γίνεται τόπος Θεού. Γι’ αυτό και η αυγή δεν είναι απλώς αλλαγή ώρας, αλλά ευκαιρία μετανοίας. Να σηκωθείς και να πεις μέσα σου πως σήμερα δεν θα κρατήσω τίποτα εναντίον κανενός. Σήμερα θα πολεμήσω για την ειρήνη, όχι με φωνές, αλλά με σιωπή γεμάτη αγάπη. Σήμερα θα πράξω έστω και λίγο από αυτό που γνωρίζω ως καλό, γιατί η μεγαλύτερη πτώση του ανθρώπου δεν είναι ότι θέλησε πολλά, αλλά ότι έπραξε λίγα. Η ελπίδα πολλές φορές γίνεται σταυρός, γιατί ο άνθρωπος περιμένει από τους άλλους αυτό που μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει. Μα όταν η ψυχή στραφεί προς τον ουρανό, τότε μαθαίνει να αγαπά χωρίς ανταπόδοση και να δίνει χωρίς να περιμένει. Και τότε αλλάζει όλος ο κόσμος μέσα της. Διότι ο κόσμος υπάρχει μόνο όταν τον μοιράζεσαι, και η αγάπη είναι ο μόνος δρόμος που ενώνει εκεί που όλα χωρίζουν. Μην αναβάλλεις το καλό για αύριο, γιατί μέσα σε αυτή τη μικρή λέξη κρύβεται ολόκληρη η απώλεια της ζωής. Ο άνθρωπος είναι πρόσκαιρος, αλλά η ψυχή του διψά για αιωνιότητα. Και αυτή η αιωνιότητα αρχίζει από τώρα, από την κάθε στιγμή που γίνεται προσευχή, από την κάθε συγχώρεση που γίνεται θυσία, από το κάθε χαμόγελο που βεβαιώνει ότι ακόμη υπάρχουμε ο ένας για τον άλλον. Πολλές φορές ο άνθρωπος νομίζει πως ζει μέσα στην πραγματικότητα, ενώ στην αλήθεια περιπλανιέται μέσα σε έναν κόσμο χωρίς Θεό, χωρίς φως, χωρίς νόημα. Μα εκείνος που κρατά μέσα του το όνειρο του Θεού, δηλαδή την πίστη, δεν χάνεται. Και αν χρειαστεί να χαθεί από τα ανθρώπινα, τότε βρίσκει τον αληθινό του εαυτό. Γιατί μόνο όποιος νεκρώνει το εγώ του, ανασταίνεται μέσα στην αλήθεια. Η ημέρα λοιπόν δεν είναι απλώς χρόνος που περνά. Είναι κλήση. Είναι αγώνας. Είναι πρόσκληση να γίνεις άνθρωπος αληθινός. Να αγωνιστείς για το δίκαιο, να κρατήσεις την ειρήνη, να σταθείς με ταπείνωση και πίστη. Και τότε, ακόμη κι αν γύρω σου συνεχίζεται η ταραχή του κόσμου, μέσα σου θα βασιλεύει η γαλήνη του Θεού. Μια νέα ημέρα, μια νέα αρχή, μια καρδιά που μαθαίνει να συγχωρεί και να αγαπά. Εκεί ξεκινά η αληθινή ζωή. Μια ψυχή στο φως της αυγής, σιωπηλή, προσευχόμενη, αφήνει πίσω το βάρος της νύχτας και ανοίγει την καρδιά της στο έλεος του Θεού. #πίστη #αγάπη #συγχώρεση #ελπίδα #προσευχή #ορθοδοξία #φως #ειρήνη #μετάνοια #ζωή #faith #love #forgiveness #hope #prayer #orthodox #light #peace #repentance #life #filoiesfigmenou Ολγα Πιστοπουλου