Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΑΚΛΟΝΗΤΟΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΡΧΑΣ ΤΟΥ

Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2020 Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΑΚΛΟΝΗΤΟΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΡΧΑΣ ΤΟΥ Αξιοθαύμαστοι οι αγώνες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Δεν ελογάριαζε κόπον, κούρασιν, ασθένειαν. Εμπρός του πάντοτε έθετε το καθήκον, την ιεράν αποστολήν. Έδιδε εξ ολοκλήρου τον εαυτόν του εις το κοινωνικόν έργον. Αι άθλιαι συνθήκαι της εξορίας, η βασανιστική του ασθένεια δεν τον έστρεψαν πίσω από τον αγώνα. Αντιθέτως αφού ανασυγκρότησε όλας του τας δυνάμεις, και από εκεί επρολάβαινε όλας τας ανάγκας της Εκκλησίας. Ιεραποστολική, Νοσοκομεία, άλλα έργα αγάπης, συγγράμματα, επιστολάς. Και επιτελούσε το έργον του ο Άγιος τόσον καλά ωσάν να ευρίσκετο ο ίδιος ανάμεσα εις τους ανθρώπους. Όλαι αυταί αι αρεταί εστόλιζον τον Άγιον Χρυσόστομον. Περισσότερον όμως από όλας αυτάς τον διέκρινε μία ακόμη αρετή, η οποία τον εξύψωσε και τον έκαμε λαμπρόν πρότυπον δι' όλας τας γενεάς. Αυτή ήτο η ακλόνητος σταθερότης του και η υπομονή του. Ο Άγιος Χρυσόστομος έμεινε πάντοτε βράχος ασάλευτος της αληθείας. Από τα εφηβικά του ακόμη χρόνια τίποτε δεν εστάθη ικανόν να τον απομακρύνη από τας πεποιθήσεις του. Ούτε το ειδωλολατρικόν περιβάλλον της σχολής του, ούτε το πλήθος των γνώσεων, ούτε οι έπαινοι και η δόξα, ούτε η ξεπεσμένη ηθικώς κοινωνία της Αντιοχείας. Ανεπηρέαστος επροχωρούσε πάντοτε εμπρός. Και αργότερα όταν βγήκε δια να παλαίση εις τον κοινωνικόν στίβον, κανένα εμπόδιον, κανένας μόχθος, καμμία δυσκολία δεν εστάθη ικανή να σβήση την φλόγα της καρδιάς του, η οποία ήτο εξ ολοκλήρου δοσμένη εις την υπηρεσίαν του Ιησού Χριστού. Αντιμετώπισε συκοφαντίας. Συνήντησε πανουργίας. Εδοκίμασε διώξεις. Αλλ' όμως δεν υπέκυψε. Αντιστάθηκε εις του ισχυρούς της εποχής του, οι οποίοι ηθέλησαν να τον κλονίσουν δια να υποχωρήση. Πάντοτε ακλόνητος, πάντοτε ασυμβίβαστος, πάντοτε με το βλέμμα εστραμμένον εμπρός. Πάντοτε εκρατούσε υψηλά την σημαίαν των ιδανικών του. Έμενε σταθερός εις τας αρχάς του. Ας σταθούμε και εμείς ολίγον εμπρός εις τον μεγάλον αυτόν άνδρα και Άγιον και ας ατενίσωμε το πρόσωπόν του. Ας φέρωμεν εις την μνήμην μας την πολυτάραχον ζωήν του και ας θαυμάσωμε τον ακλόνητον χαρακτήρα του. Ας συλλογισθούμε πόσον μεγάλον και φωτεινόν παράδειγμα ημπορεί να είναι δι' ημάς ο Άγιος αυτός. Τώρα, αγαπητέ αναγνώστα, είναι η εποχή που εμείς οι χριστιανοί θα συναντήσουμε πολύ μεγάλες δυσκολίες. Το όνομα χριστιανός προκαλεί τας ύβρεις του κόσμου, την περιφρόνησι των ανθρώπων, τις συκοφαντίες και πολλές φορές και αυτόν τον θάνατον, δια τούτο απαιτεί αγώνες, θυσίες, ηρωϊσμόν. Θα μας ζητήσουν, ίσως και με την βία, να συμβιβασθούμε και να υποχωρήσουμε από τις αρχές μας. Ίσως επιχειρήσουν να μας εξαναγκάσουν να προδώσουμε τα ιδιανικά μας και την ορθόδοξον πίστιν μας. Ίσως ακόμη μας αναγκάσουν να θυσιάσουμε ό, τι πολυτιμώτερον έχουμε εις τα είδωλα του συμφέροντος, της υλικής ανέσεως και των απολαύσεων. Τότε ίσως, ευρεθούμε εις το δίλημμα. Τί να κάνουμε; Πως να φερθούμε; Να προχωρήσουμε εις τον αγώνα και με θυσία της ζωής μας ή να υποταχθούμε εις τα θελήματα του αντιχρίστου; Αγαπητέ, βάλε μέσα στην καρδιά σου την αλήθεια και εμπρός εις τα μάτια σου την ηρωϊκήν μορφήν του Αγίου Χρυσοστόμου, ο οποίος, παρά τας θυέλλας, τους πειρασμούς και τους χειμώνας, εστάθη βράχος ακλόνητος της ευσεβείας και της δικαιοσύνης, και να είσαι βέβαιος ότι με την βοήθεια του Αγίου και την Χάρι του Θεού θα βαδίσης με ηρωικό φρόνημα, με αδούλωτη θέλησι, με καθαρά σκέψι, με προσγειωμένο ενθουσιασμό και με φλογερό ζήλο προς τα εμπρός, προς την τελειότητα, προς την σωτηρίαν. Τούτο διαπύρως ευχόμεθα πρεσβείαις του Αγίου Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Η ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΗΛΙΟΦΩΤΩΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΤΙΜΑΤΑΙ ΤΗΝ 13ην ΙΟΥΛΙΟΥ ΕΚΑΣΤΟΥ ΕΤΟΥΣ (ΑΥΤΩΝ ΑΓΙΑΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΙΣ ΧΡΙΣΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΕΛΕΗΣΟΝ ΚΑΙ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ)

Μνήμη των Αγίων Οσιομαρτύρων Ηλιοφώτων της Κύπρου (13 Ιουλίου) Μνήμη των Αγίων Οσιομαρτύρων Ηλιοφώτων της Κύπρου (13 Ιουλίου) Σήμερα, 13 Ιουλίου, η Εκκλησία μας επιτελεί Σύναξη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ και τιμά τη μνήμη του Οσίου Στεφάνου του Σαββαΐτου και των εν Κύπρω οσίων Ηλιοφώτου, Επαφροδίτου, Αμμωνίου, Χουλελαίου και Ευσθενίου. Οι Άγιοι Ηλιόφωτοι, κατά την ιστορική παράδοση, ήσαν από τους τριακόσιους Αγίους που ήρθαν στο αποστολοβάδιστο νησί μας μετά τη δεύτερη Σταυροφορία. Όταν το πλοίο τους τσακίστηκε στα νερά της Πάφου, εξαιτίας μιάς δυνατής τρικυμίας, οι όσιοι ασκητές σκορπίστηκαν στην Κύπρο και συνέχισαν την αναχωρητική ζωή τους στα μέρη που διάλεξαν. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει ακόμη μια φορά ότι η Κύπρος παραμένει από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες κατάσπαρτη από Ασκητήρια και τόπους όπου λατρεύεται ο Πανάγιος Τριαδικός Θεός. Οι οροσειρές του Πενταδακτύλου και του Τροόδους, η ανάμεσά τους Μεσαορία και η χερσόνησος της Καρπασίας το μαρτυρούν με το πλήθος των ιερών μνημείων. Οι Άγιοι Ηλιόφωτοι ύστερα από αρκετή περιπλάνηση, ανέβηκαν στο βουνό Κορώνη, κοντά στο χωριό Κάτω Μονή, και έστησαν το ασκητήριό τους σε δύο σπηλιές, που βρήκαν στην κορυφή του βουνού. Ο ένας από αυτούς τους ασκητές, ο Ηλιόφωτος ήταν και ιερέας και πνευματικός πατέρας των υπολοίπων. Από αυτόν μάλιστα πήραν κι οι υπόλοιποι το όνομα Ηλιόφωτοι, με το οποίο είναι και γνωστοί μεταξύ του λαού μας. Μαρτύρησαν για την πίστη τους, γι’ αυτό και τιμώνται εξόχως στο νησί μας και ιδιαίτερα στο χωρίο Κάτω Μονή της Επαρχίας Λευκωσίας. Επιβεβαιώνεται, για ακόμη μια φορά, ότι η Κύπρος γεννά και φιλοξενεί, σε κάθε εποχή, αγίους, μάρτυρες και ασκητές της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας. Προνόμιο και ευθύνη των επιγόνων χριστιανών για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Πανηγυρίζει η Μονή των Αγίων Ηλιοφώτων στην Κάτω Μονή, καθώς επίσης το Εκκλησάκι του Αρχαγγέλου Γαβριήλ στο Παραλίμνι όπου εορτάζεται η Σύναξις του Αρχαγγέλου, ο οποίος μεταξύ άλλων θεοσημειών έφερε στην κόρη της Ναζαρέτ το ευχάριστο άγγελμα της ενανθρώπησης του Υιού και Λόγου του Θεού κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού. Του Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ... Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΠΡΙΝ ΦΑΝΕΡΩΘΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Ο ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ Ο ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ, ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ, ΤΟ "ΚΑΘ ΗΜΕΡΑΝ ΑΠΟΘΝΗΣΚΩ" ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΠΑΥΛΟΥ (Α ΚΟΡΙΝΘ. 15,31) Όλγα Πιστοπούλου «Καθ’ ἡμέραν ἀποθνήσκω» (Α΄ Κορ. 15,31) Δὲν εἶναι μόνο τὸ αἷμα ποὺ φανερώνει τὸν μάρτυρα, ἀλλὰ καὶ ἡ κρυφὴ διάθεσις τῆς καρδίας. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δὲν τιμᾷ μονάχα ἐκεῖνον ποὺ παρέδωσε τὸ σῶμα στὰ βασανιστήρια, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνον ποὺ καθημερινὰ σταυρώνει τὸ θέλημά του γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Διότι τὸ μαρτύριο δὲν ἀρχίζει τὴν ὥρα τοῦ θανάτου· ἀρχίζει ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ἡ ψυχὴ ἀποφασίζει νὰ μὴν προδώσῃ τὸν Χριστό. Ὁ θείος Παῦλος φωνάζει· «Καθ’ ἡμέραν ἀποθνήσκω». Καὶ ἡ ἁγία αὐτὴ ὁμολογία φανερώνει τὸ μυστήριο τοῦ ἐσωτερικοῦ μαρτυρίου. Πεθαίνει κάθε μέρα ὁ ἄνθρωπος ποὺ μάχεται τὰ πάθη. Πεθαίνει κάθε μέρα ἐκεῖνος ποὺ κρατεῖ καθαρὴ τὴ συνείδησι μέσα σὲ κόσμον ἀποστασίας. Πεθαίνει κάθε μέρα ὁ πιστὸς ποὺ προτιμᾷ νὰ θλιβῇ παρὰ νὰ ἀρνηθῇ τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ μάρτυρας προετοιμάζεται πρῶτα στὴν καρδιά. Ἐκεῖ πλέκεται τὸ στεφάνι. Στὴν κρυφὴ προσευχή. Στὴν ὑπομονὴ τῶν θλίψεων. Στὴ σιωπηλὴ ἀντίστασι ἀπέναντι στὴν ἁμαρτία. Γιατὶ πολλοὶ μπορεῖ νὰ μὴν χύσουν αἷμα, ἀλλὰ χύνουν καθημερινὰ δάκρυα μετανοίας, ἀγῶνος καὶ ὁμολογίας. Ὅταν ἡ ψυχὴ εἶναι ἕτοιμη νὰ χάσῃ τὰ πάντα γιὰ τὸν Χριστό, τότε ἤδη ἔχει γευθεῖ τὸ πνεῦμα τοῦ μαρτυρίου. Καὶ ὁ Θεὸς, ὁ βλέπων τὰ κρυπτὰ τῆς καρδίας, στεφανώνει ὄχι μόνο τὸ τέλος τοῦ ἀγῶνος, ἀλλὰ καὶ τὴν ἁγία πρόθεσι τοῦ πιστοῦ. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Ἡ ἀληθινὴ ὁμολογία γεννιέται στὴν καρδιὰ πρὶν φανερωθεῖ στὸν κόσμο.

ΜΙΑ ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΙΟΥ

ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ ΚΑΤΑΚΟΜΒΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΚΟΡΟΝΟΪΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ - Του θεολόγου Νικολάου Πανταζή Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως. Όχι όμως για τους πολλούς. Μόνο για τους λίγους, για “το μικρό ποίμνιο” (Λουκ. 12, 32). Το μεγάλο ποίμνιο, το τεράστιο πλήθος της κρατικής-κρατούσης “εκκλησίας” διαπερνά μεγάλους πυρετούς, τιτάνιους πανικούς και ανυπέρβλητες φοβίες. Διέρχεται αδάμαστες «τρικυμίες εν κρανίω.» Στέκεται στύλη άλατος «εν τω Αποστολείω». Δεν προσκυνά τον Τίμιο Σταυρό. Δεν φιλάει τις εικόνες. Προσκυνάει πανικόβλητος τα μέτρα προστασίας από τον Κορονοϊό. Αποδίδει στον Καίσαρα όσα ανήκουν «τω Θεώ.» Ο μέχρι πρότινος «περιούσιος Λαός του Θεού» κατήντησε θυσιαστικός βωμός του «Σεργιανισμού». Έπαυσε να ψάλλει πλέον «Τίς Θεός Μέγας ως ο Θεός ημών!» Ψάλλει σύγκορμος, απομονωμένος και κλειδαμπαρωμένος: «Τίς ιός μέγας ως ο Κορονοϊός!» Η Αυγούστα Πολιτεία «Αυγούστου μοναρχήσαντος» δεσπόζει, επικρατεί και παγκοσμίως κυριαρχεί «τω δόγματι τω τυραννικώ»: Οι Εκκλησίες να κλείσουν, να πάψουν τα Χερουβικά και για καλά «να μην κολλήσουν οι πιστοί…» Μα, αν φοβούνται μη κολλήσουν, τί σοϊ “πιστοί” είναι; Οι οικουμενιστές ιεράρχες και οι συμβιβασμένοι στην παναίρεση νεο-ορθόδοξοι, προσκυνούν την Εικόνα του Θηρίου. Απαρνήθηκαν τρις το Δόγμα το Αγιοπατερικό της Αγίας Ζ΄ Εβδόμης Οικουμενικής Συνόδου: «η τιμή της Εικόνος επί το πρωτότυπον διαβαίνει» και προβαίνει σήμερα στην ασυγχώρητη βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος: Δεν κοινωνάω, δεν εκκλησιάζομαι, δεν φιλώ τις Εικόνες ούτε το χέρι του ιερέως «για να μην κολλήσω τον κορονοϊό.» Καταθλιπτικός ο ξεπεσμός ετούτος. Τους κατάφερε τους περισσότερους ο «έξω απ΄εδώ» σε πτώση, χειρότερη των Πρωτοπλάστων. Τέτοιο πάταγο, τέτοια αποστασία, τέτοια απιστία, τέτοιο απύθμενο βάθος βλασφημίας δεν το κατανοώ. Δύο χιλιάδες χρόνια Εκκλησιαστικής Ιστορίας και δεν ξανακούστηκε ποτέ αυτό! Δύο χιλιάδες χρόνια «Κατάλυση» από ιερείς σε σανατόρια, φυματόρια, λεπροκομεία, νοσοκομεία ανιάτων νόσων και ουδέποτε δεν κόλλησε οτιδήποτε ουδείς. Κανένας πιστός ιερέας δεν έπαθε ποτέ τίποτε. Οι άπιστοι κολλάνε ως τιμωρία για την μεγάλη απιστία τους και αμετανοησία. Σήμερα οι πάντες και τα πάντα πάθανε πανοικουμενικό «αμόκ». Τους έπιασε όλους τέτοια τρομάρα που «δεν μπορεί» να τους καθησυχάσει και ο Ίδιος ο Θεός! Ξεχνούν τον λόγο του Χριστού: «καὶ ἔσονται λιμοὶ καὶ λοιμοὶ» (Ματθ. 24, 7). Μας προστάζει ο Χριστός να ΜΗΝ φοβηθούμε! Ακόμα και οι τρίχες της κεφαλής μας είναι αριθημένες: “ὑμῶν δὲ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσί. Μὴ οὖν φοβηθῆτε· πολλῶν στρουθίων διαφέρετε ὑμεῖς!” (Ματθ. 10, 30-31). Διαφέρουμε πολύ από τα σπουργίτια. Έχουμε αθάνατη ψυχή. Δεν έρθουν οι πείνες, οι λοιμώδεις ασθένειες, οι πόλεμοι και οι διωγμοί. Αυτά είναι όλα αναμενόμενα για να έρθουν και θα΄ρθούν χειρότερα ακόμη. Ήταν η κοινή γρίπη, ήταν έπειτα «η γρίπη των τρελλών αγελάδων», ήτανε το «Σάρς», ήταν κάποτε το «Εμπόλα», τώρα ήρθε και ο Κορονοϊός και μας φόρεσε Κορώνα απιστίας στην υποταγμένη και προσκυνημένη μας κεφαλή. Αλί και τρισαλί. Δεν είναι όμως «το ψάρι που βρωμάει από το κεφάλι…» Αυτό δεν είναι ψάρι, ούτε γαλάζια φάλαινα, ούτε καρχαρίας. Αυτό είναι Κήτος, Θηρίο και Τέρας Βλασφημιών το οποίο στου Μασόνου Μεταξάκη το «Δι΄ ευχών» διατηρεί στην κοιλία του τους Προφήτες Ηλία και Ενώχ για ημέρες δεκατρείς. Και όταν δεις «το βδέλυγμα της ερημώσεως» να στέκεται εν Αγίω Τόπω, στους Αγίους Τόπους, επί του Παναγίου Τάφου να φιλιέται αντάμα με την «Προβατίνα του Βατικανού», γνώριζε πως «ήγγικεν το τέλος, ο Αντίχριστος επί θύραις.” Δεν μιλούμε πλέον για «ακοάς πολέμων.» Μιλούμε πολύ σοβαρά για φοβερό διωγμό, υπαρκτό, κυριολεκτικό, οργανωμένο, συστηματικό, Σιωνιστικό, Μασονικό. Ο διωγμός είναι υποχρεωτικός, μην το ξεχνούμε αυτό: “Μνημονεύετε τοῦ λόγου οὗ ἐγὼ εἶπον ὑμῖν· οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ Κυρίου αὐτοῦ. εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν!” (Ιωάν. 15, 20). Μας προειδοποιεί ο Χριστός: “Εφ’ όσον δίωξαν Εμένα, θα διώξουν και εσάς!” Αυτό είναι σίγουρο. Να περιμένουμε οπωσδήποτε διωγμό. Να καλλιεργούμε εντός μας και στα αγαπητά μας πρόσωπα την ετοιμότητα και διαθεσιμότητα για διωγμό. Δεν είναι καθόλου τίμιο εκ μέρους μας, δεν είναι φιλότιμο να φοβούμαστε τον διωγμό και να προσπαθούμε να τον αποφύγουμε διότι έτσι, ενώ είμαστε δούλοι, θεωρούμε τον εαυτό μας ανώτερο από τον Κύριό μας. Κανένας δεν είναι ανώτερος από τον Χριστό: “οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ Κυρίου αὐτοῦ.” Οι διωγμοί πάντοτε ωφέλησαν την Εκκλησία και συντέλεσαν ν’ ανθίσει υπερπλουσίως με Μάρτυρες Κυρίου. Οι διωγμοί Δημιούργησαν μάρτυρες και οι πρώτοι Χριστιανοί, πάντοτε καλλιεργούσαν διάθεση για μαρτύριο, φρόνημα μαρτυρικό. Η νοοτροπία η Χριστιανική, ο “νους Χριστού” είναι αυτή: “εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν!” Πίστη, Διωγμός, Μαρτύριο. Οι Μάρτυρες με την σειρά τους, ως μέγιστοι πρεσβευτές, θεράπευαν οποιαδήποτε ασθένεια. Το ψάλλουμε και το δηλώνουμε ομολογιακώς διά του Μαρτυρικού του πλ. δ΄ Ήχου: «Μάρτυρες Κυρίου, πάντα τόπον ἁγιάζετε, καὶ πᾶσαν νόσον θεραπεύετε, καὶ νῦν πρεσβεύσατε, ῥυσθῆναι τῶν παγίδων τοῦ ἐχθροῦ, τὰς ψυχὰς ἡμῶν δεόμεθα.» Εμείς, αντιθέτως καλλιεργούμε κοινωνική και λατρευτική απομόνωση. Εμείς κλείνουμε αδιαμαρτύρητα τις Εκκλησίες και παραλλήλως κλίνουμε γόνυ τω Βάαλ της Παγκοσμιοποιήσεως και του Οικουμενισμού. Εμείς, αντί να επικαλούμαστε τους Μάρτυρες και αντί να τους μιμούμαστε, αρνούμαστε να προσκυνούμε τα Άγια Λείψανά τους για να μην κολλήσουμε ασθένεια! «Ουχ ούτως ως οι ασβείς, ουχ ούτως…» Μη μοιάζουμε στους ασεβείς, στους καταφρονητές και βλασφήμους. Τί λέγει, αδέλφια μου, ο Απόστολος της σημερινής Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως; «Ἔχοντες οὖν ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας.» Έχοντες τον Υιόν του Θεού… Τον έχουμε όμως; Διακατέχουμε ασφαλώς άγκυραν ελπίδος; Η μόνο με τα λόγια λέμε το «έχοντες» αλλά στην πράξη κατέχοντες τον πανικόν πανοικεί, φοβούμενοι αδιαλείπτως τον Ιόν της Κορόνας; Τί λέγει, πάλι, ο Απόστολος; «Κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας!» Εμείς όμως, αντί να κρατούμε γερά και σταθερά την Ομολογία της Πίστεως, κρατούμε τρομοκρατημένοι την ανάσσα μας και τρέμουμε σε κάθε βήμα την σκιά μας. Ο Θεός θέλει και απαιτεί να Τον ομολογήσουμε. Θέλει και απαιτεί να μην Τον ντραπούμε. Τί λέγει το Ευαγγελικό ανάγνωσμα σήμερα; “ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν (εδώ το “ψυχήν” σημαίνει “ζωήν”. Όποιος δηλαδή αψηφήσει, χάσει και θυσιάσει τη ζωή του χάριν Εμού και του Αγίου Μου Ευαγγελίου, αυτός θα σώση την ψυχή του στην αιώνία ζωή).) ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.” (Μαρκ. 8, 34-38). Όποιος ντραπεί να ομολογήσει τον Χριστό, (όποιος φοβάται να κοινωνήσει για να μη κολλήσει ασθένειες), ο Χριστός θα ντραπεί να τον ομολογήσει ως δικό Του μποστά στον Θεό Πατέρα, μπροστά στους Αγγέλους και τους Αγίους. Η προσέλευση στην Θεία Κοινωνία είναι έμπρακτη ομολογία Πίστεως. Στην Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως, στην 10η Ευχή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, επαναλαμβάνεται συνεχώς το “πιστεύω και ομολογώ”: “Πιστεύω, Κύριε, καὶ ὁμολογῶ ὅτι σὺ εἶ ἀληθῶς ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὁ ἐλθὼν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὦν πρῶτὸς εἰμι ἐγώ. Ἔτι πιστεύω ὅτι τοῦτο αὐτό ἐστι τὸ ἄχραντον Σῶμά σου καὶ τοῦτο αὐτό ἐστι τὸ τίμιον Αἷμά σου!” Εάν πιστεύουμε πραγματικά στον Χριστό, ομολογούμε τον Χριστό. Εάν δεν ομολογούμε, ακυρώνουμε την θυσία του Σταυρού. Απαρνούμαστε ολόκληρο το Σχέδιο της Θείας Οικονομίας. Αρνούμαστε την σωτηρία μας. Ο Θεός μας, για χάρη μας, διέσχισε τους ουρανούς, «ἐκένωσε ἑαυτὸν μορφὴν δούλου λαβών» και μεις λαμβάνουμε μορφή δούλων των αθέων κυβερνήσεων και συμμορφωνόμαστε με τις αντίχριστες και αντι-εκκλησιαστικές επιταγές τους. Κενότητα πίστεως, εκκένωση ναών, κραυγές απογνώσεως στη διαπασών και μεις παραδαρμένοι από την κενότητα λογισμών, υποκύπτουμε στις διαταγές των κρατικών λειτουργών. Δούλοι της δολιότητας των οικουμενιστών ιεραρχών, γινόμαστε προσωπολάτρες «τοις κείνων πειθόμετα ρήμασιν» οι οποίοι διατείνονται ότι τάχα «η ανυπακοή στο κράτος αποτελεί θανάσιμο αμάρτημα». Το «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» (Πράξεις 5, 29) παραθεωρείται ανεπίτρεπτα, πετιέται στη λήθη, «πάει περίπατο», παίρνει φτερά, πετάει και χάνεται… Το υπογραμμισμένο «δεῖ» σημαίνει πρέπει, οπωσδήποτε, πάση θυσία, παντί διωγμώ και κάτω από οποιαδήποτε απειλή, να πειθαρχούμε πρωτίστως στον Θεό. «ΔΕΙ», πρέπει πάντοτε σε όλες τις περιπτώσεις να πειθαρχούμε πρώτα στον Θεό και έπειτα στους ανθρώπους. Βεβαίως οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, είμαστε εκ φύσεως και εκ συστάσεως νομοταγείς πολίτες, όπως περιγράφει σαφέστατα και ωραιότατα η “προς Διόγνητον Επιστολή”. Σεβόμαστε και εφαρμόζουμε τους νόμους του Κράτους. Όταν όμως το Κράτος εμεμβαίνει στους Νόμους του Θεού και στα εσωτερικά θέματα της Εκκλησίας και απαγορεύει την συνταγματικώς προστατευόμενη λατρεία του Θεού, όταν τα Κράτος μας διατάζει να κλείσουν οι Εκκλησίες και να μην κοινωνούν οι πιστοί διότι «το κουταλάκι» (σικ) μεταδίδει ασθένειες και ιούς, τότε δεν πειθαρχούμε. «Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις». Κάνουμε υπακοή στον Θεό και όχι στο άθεο κράτος. Αυτό δεν σημαίνει ότι υποδυόμαστε τον ρόλο του ψευτοήρωα. Δεν σημαίνει ότι θα διαφημίσουμε στα πέρατα της γης την διάθεσή μας για μαρτύριο. Ισχύει και στην περίπτωση του μαρτυρίου: «ου πάντες χωρούσι τον λόγον τούτον, αλλ’ οις δέδοται». Και δίδεται σύμφωνα με την προαίρεση και την διάθεση του καθενός, την πίστη του καθενός. Δεν είναι για όλους το μαρτύριο. Η Ορθόδοξη ομολογία όμως είναι για όλους και πρέπει να γίνεται από όλους. Υπάρχουν οι δυνατοί και αμετακίνητοι στην πίστη, υπάρχουν και οι ολιγόπιστοι. Υπάρχουν επίσης και οι δειλοί. Στο Βιβλίο της Αποκαλύψεως, η δειλία παρουσιάζεται και καταχωρείται πρώτη-πρώτη στο κατάλογο ως το χειρότερο αμάρτημα των κολασμένων: «τοῖς δὲ δειλοῖς καὶ ἀπίστοις καὶ ἐβδελυγμένοις…» (Αποκ. 21, 8). Ας παρακαλούμε θερμά τον Χριστό να μην επιτρέψει να πέσουμε σε δειλία. Όσοι είναι ολιγόπιστοι δεν θα ακυρώσουν την πίστη των σταθερών πιστών ούτε θα σταθούν αιτία να αφαιρεθεί το δικαίωμα των πιστών Ορθοδόξων να θέλουν να λειτουργηθούν και να κοινωνήσουν. Οι ολιγόπιστοι θα πρέπει να κατηχηθούν, να στηριχτούν στην Πίστη και να διδαχτούν ότι μπορεί να δυναμωθεί η πίστη τους, αρκεί να το ζητήσουν. “Ζητείτε και δοθήσεται ημίν.” Έχουμε όλοι ανάγκη πνευματική να προσευχηθούμε με ταπείνωση και συντριβή στο Θεό: «Κύριε, βοήθει μοι τη απιστία!» (Μαρκ. 9, 24). Είμαι άπιστος. Είμαι ολιγόπιστος. Φοβούμαι. Μην επιτρέψεις όμως να σε αρνηθώ και να σε προδώσω. Δεν θα βάλω την σωματική μου υγεία επάνω από την σωτηρία της ψυχής μου. Δεν με νοιάζει τίποτε, δεν με φοβίζει καμία απειλή. Με νοιάζει να μην χωριστώ από Σένα και την αγάπη σου! Με νοιάζει να μην χάσω την ψυχή μου και την σωτηρία μου. «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα; Καθὼς γέγραπται ὅτι ἕνεκά σου θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν· ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς, ἀλλ᾿ ἐν τούτοις πᾶσιν ὑπερνικῶμεν διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς. Πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωὴ οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαὶ οὔτε δυνάμεις οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα, οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.» (Ρωμ. 8, 35-39). Τί μπορούν να μας κάνουν λοιπόν, οι εχθροί της Πίστεώς μας; Να μας βάλλουν πρόστιμα; Να μας φυλακίσουν; Να μας θανατώσουν; Να τους φοβηθούμε; Όχι! «Μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεννόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι· φοβήθητε δὲ μᾶλλον τὸν δυνάμενον καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα ἀπολέσαι ἐν γεέννῃ.» (Ματθ. 10, 28). Είναι αυστηρή εντολή του Χριστού να μην φοβηθούμε. Να φοβώμαστε μάλλον τον διάβολο και τους διαβολοανθρώπους οι οποίοι σκορπούν πανικό και ποτίζουν την ψυχή μας με δειλία, η οποία οδηγεί στην αρνησιθεϊα και στην απώλεια της σωτηρίας. Αξίζει λοιπόν να φοβώμαστε; Όχι, δεν αξίζει ο πανικός, δεν πιάνουν οι απειλές τους, όσα και να πάθουμε: «Λογίζομαι γὰρ ὅτι οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς.» (Ρωμ. 8, 18). Βεβαίως, μπορεί ο ιερέας ή ο επίσκοπος να εφαρμόσει κάποια οικονομία ή διάκριση και να μην θέλει να προκαλέσει χωρίς να υπάρχει λόγος, την κρατική εξουσία. Θα βρει τρόπους διακριτικούς και χώρους ικανούς για την μυστική τέλεση της Θείας Λειτουργίας. Αυτό δεν είναι δειλία αλλά διάκριση. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. «Φρόνιμοι ως οι όφεις» (Ματθ. 10,16). Αυτό το πολύ παρεξηγημένο χωρίο αναφαίρεται στην πολύμερη και πολύτροπη περιφρούριση της Ορθοδόξου Πίστεως και όχι στην πολύχρωμη, κοινωνική ή πολιτειακή μας αφομοίωση και τον επάρατο συγχρωτισμό μας με τους διάφορους αθέους. Η φρονιμάδα μεταφράζεται ως σύνεση και εγρήγορση και όχι πονηρή διπλωματία και αρνησιθεϊα. Στην Θεία Λειτουργία δεν πάμε για κοινωνικούς λόγους ούτε για «κοτσομπολιό.» Πηγαίνουμε να κοινωνήσουμε, υποτίθεται το Σώμα και το Αίμα του Χριστού «εις ίασιν ψυχής τε και σώματος.» Η Ορθόδοξη Θεολογία και Δογματική, η Ορθόδοξη συνείδηση και διαχρονική διδασκαλία είναι αυτή: Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού δεν στέκεται ποτέ ως πηγή μολυσμού και εστία μεταδόσεως ιών και ασθενειών. Άπαγε της βλασφημίας! Οι πολιτοί (πολιτικάντηδες) της Ελλάδος το λένε δημοσίως και εγγράφως: «Η Θεία Κοινωνία μεταδίδει τον κορονοϊό». Οι εκκλησιαστικοί ηγέτες το λένε «διαφορετικά» για να μην σκανδαλίσουν: «αποφεύγουμε τον συνωστισμό…» Εσύ κάτσε εδώ και σύ δύο μέτρα από΄δω! Εσύ κάτσε σπίτι σου σε κατ΄οίκον περιορισμό! Ο καθένας θα ενεργήσει σύμφωνα με την συνείδησή του και την πίστη του. Αλλά ΔΕΝ θα φοβηθεί κανένας από την Θεία Κοινωνία! Όταν ο ιερέας λέγει το: “Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλεθετε”, δεν εννοεί φοβία και δειλία, αλλά σεβασμό λατρευτικό! Ο “φόβος Θεού” εμπειρέχει την ακράδαντη πίστη, την ακλόνητη αγάπη και αληθινή λατρεία του Θεού. Εάν σέβομαι, πιστεύω και αγαπώ, μόνο τότε κοινωνώ και δεν φοβάμαι, δεν δειλιάζω. Εάν εμείς δειλιάσουμε και επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να πέσουμε τόσο χαμηλά, εάν επιτρέψουμε στον διάβολο να μπει «με πειρασμό εκ δεξιών» στην ψυχή μας, εάν αρχίσουμε και αμφιβάλλουμε και διαλογιζόμαστε «μήπως πιάσω, μήπως κολλήσω από την Θεία Κοινωνία» και δεν διακρίνουμε ότι «αυτό τούτο, τούτο αυτό» εδώ είναι το πραγματικό και όχι το “συμβολικό” Σώμα και Αίμα Χριστού, (όπως πιστεύουν οι αιρετικοί), εάν βρεθούμε διακρινόμενοι, τότε θα βρεθούμε κατακρινόμενοι για βλασφημία και θα βρεθούμε ένοχοι Θεομπαιξίας. Τότε να περιμένουμε την τιμωρία του Θεού: «ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου. Διὰ τοῦτο ἐν ὑμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄρρωστοι καὶ κοιμῶνται ἱκανοί. Εἰ γὰρ ἑαυτοὺς διεκρίνομεν, οὐκ ἂν ἐκρινόμεθα· κρινόμενοι δὲ ὑπὸ τοῦ Κυρίου παιδευόμεθα, ἵνα μὴ σὺν τῷ κόσμῳ κατακριθῶμεν.» (Α΄ Κορ. 11, 29-32). Για αυτό τον λόγο, λέγει η Αγία Γραφή, αρρωσταίνουν και πεθαίνουν πάρα πολλοί! Δεν διακρίνουν την δογματική Αλήθεια, δεν πιστεύουν ότι η Θεία Κοινωνία είναι όντως Σώμα και Αίμα Χριστού, δεν πιστεύουν ότι είναι ασφαλείς και ότι δεν πρόκειται ποτέ να κολλήσουν τίποτε από την Θεία Κοινωνία. (Σαφέστατα αναφερόμαστε στην Θεία Κοινωνία την οποία τελεί η Αληθινή Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού και όχι αυτήν την οποία τελούν οι αιρετικοί Οικουμενιστές). Όποιος φοβάται μη κολλήσει από την Θεία Κοινωνία, ο Θεός τότε επιτρέπει ως τιμωρία ο άπιστος αυτός να κολλήσει ασθένειες για να παιδαγωγηθεί. Δεν είμαστε κοσμικοί, δεν κάνουμε όπως κάνει ο κόσμος όλος: «ἡ φιλία τοῦ κόσμου ἔχθρα τοῦ Θεοῦ ἐστιν!» (Ιακ. 4, 4). Δεν μας συμφέρει να γίνουμε εχθροί του Θεού και της Παναγίας, εχθροί της Πίστεως ημών. Θα κάνουμε το θέλημα του Θεού: «Δεῦτε πρός Με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι». Ελάτε όλοι, άρρωστοι και υγιείς, ελάτε στην Εκκλησία, στην Αγία Κολυμήθρα του Σιλωάμ. Εκεί εστί «παν πλήθος των ασθενούντων.» Όταν πηγαίνω να εκκλησιαστώ, όταν πάω να κοινωνήσω, «ποτήριον σωτηρίου λήψομαι» (Ψαλμ. 115) και όχι ποτήριον μολυσμού και ασθενείας. Ο Χριστός είναι η Ζωή, «ο Άρτος Ζωής» και όχι Άρτος θανάτου. Δεν είναι τυχαίο ούτε υμνολογικό «γέμισμα χρόνου προσευχής» ότι στην Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως, πρώτος-πρώτος «τη Επαύριον» παρατίθεται ο 22ος Ψαλμός: «Ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ!» Σε αυτήν του θανάτου την σκιά που τα σκιάζει όλα η φοβέρα και τα πλακώνει η σκλαβιά της φοβίας του Κορονοϊού, ας λάβουμε Θεία Κοινωνία όχι από Αιρετικούς Οικουμενιστές, όχι από όσους παραμένουν σε κοινωνία μαζί τους, όχι από δήθεν “Αποτειχισμένος” οι οποίοι αναγνωρίζουν εγκυρότητα μυστηρίων στους αιρετικούς, αλλά από αληθινά Αποτειχισμένους ιερείς και αρχιερείς οι οποίοι είναι εντοιχισμένοι στην Αληθινή Εκκλησία του Χριστού. Ας αναφωνήσουμε και εμείς: «Φρίξον ήλιε» με φρίκη ιερή: «Θεουργὸν Αἷμα φρίξον, ἄνθρωπε, βλέπων· ἄνθραξ γάρ ἐστι τοὺς ἀναξίους φλέγων· Θεοῦ τὸ Σῶμα καὶ θεοῖ με καὶ τρέφει· θεοῖ τὸ πνεῦμα, τὸν δὲ νοῦν τρέφει ξένως*» ΔΟΣ ΜΟΙ ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΞΕΝΟΝ*, ΙΝΑ ΜΗ ΑΠΟΞΕΝΩΘΩ ΕΚ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣΤΩ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥ. (*η παράθεση του όρου “Ξένος” είναι ηχητική και όχι εννοιολογική). Πηγή: http://www.wallingoff.com/what-is

ακόμα και όταν δεν είχαν ψωμί να ταΐσουν τα παιδιά τους στις σκηνές των προσφυγικών καταυλισμών, κρατούσαν στην ποδιά τους μια χούφτα χώμα από την πατρίδα ή ένα φυλαχτό της Παναγίας.

Όλγα Πιστοπούλου 19 Μαΐου στις 1:12 μ.μ. · Όταν οι καραβιές των εξαθλιωμένων Ποντίων έφταναν στα λιμάνια της Μακεδονίας (στην Καβάλα, τη Θεσσαλονίκη) και στον Πειραιά, οι άνθρωποι ήταν σκελετωμένοι, άρρωστοι από τύφο και ψυχικά ράκιοι. Πολλοί είχαν χάσει ολόκληρη την οικογένειά τους στις πορείες. Στις μαρτυρίες που κατέγραψε το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, είναι συγκλονιστική η αναφορά των γυναικών: ακόμα και όταν δεν είχαν ψωμί να ταΐσουν τα παιδιά τους στις σκηνές των προσφυγικών καταυλισμών, κρατούσαν στην ποδιά τους μια χούφτα χώμα από την πατρίδα ή ένα φυλαχτό της Παναγίας. Μια προσφυγοπούλα, η Σουμέλα από την Τραπεζούντα, θυμόταν: «Όταν χάσαμε τον αδερφό μου στον δρόμο και η μάνα μου ήθελε να πέσει στον γκρεμό, είδε στον ύπνο της μια γυναίκα μαυροφορεμένη να κρατά ένα μωρό. Της είπε: "Κουράγιο, Σουμέλα, περπάτα και το παιδί σου είναι στην αγκαλιά μου". Αυτό της έδωσε τη δύναμη να περπατήσει μέχρι το λιμάνι. Δεν τρελάθηκε, γιατί είχε την Παναγία δίπλα της».🌹📿📿🌹😭 Βαγγελιτσα Βασιλειου Νικολιτσα Κατσικη Λιγότερα

Ο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ ...

Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων 23 Φεβρουαρίου 2022 · ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΕΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗ ΠΡΟ ΚΑΙΡΟΥ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ... ΜΑΤΘΑΙΙΚΟΙ - Ζ': Ο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ ΣΕ ΟΣΑ ΓΝΩΡΊΖΑΜΕ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΤΘΑΙΙΚΟΥΣ Επίσκοπος Κήρυκος προς επίσκοπο Αμφιλόχιο ...Καί επίσης θα ηθελα να σας πω, οτι προ ολιγων ημερων, μου εδοθησαν απο το διαδικτυον προς μελετην δυο αγνωστες μεχρι τωρα, αλλα πολύ σημαντικες, γνωματευσεις, ητοι: 1) "Περι σωματειοποιησεως της Εκκλησιας των ΓΟΧ" (γενομενην υπο του Καλλιοπιου * απο του ετους 1961 με πολλας εις την συνεχειαν Τροποποιησεις καί 2) "Περί ενταξεως παλαιοημερολογιτων εις τόν νόμον του 2014 περί των Θρησκευτικων Κοινοτητων", (ως ετεροδοξων και ετεροθρησκων). Παρακαλω να τις μελετησετε. Εξ αυτων καταφαινεται οτι η υπόθεσις του 1971 δεν ειναι μια απλη υποθεσις, αλλα εντασσεται εις τα αντιεκκλησιαστικα οικουμενιστικα νεοημερολογιτικα και παλαιοημερολογιτικα κινηματα του προηγουμενου αιωνος και οτι το συγκεκριμενο κινημα ξεκινησε, ως φαινεται, εις αυτην την φασιν (εις την οποιαν συμπεριλαμβανεται και η μεταβασις δικων μας Αρχιερεων εις Αμερικην), με την από του 1961 ιδρυσιν καί "σωματειοποιησιν" υπό του Καλλιοπίου της "Ελληνικης Εκκλησιας των ΓΟΧ" και φθανει μεχρι των ημερων μας... Καί δια του λόγου το αληθες καί πρός προβληματισμόν ολων μας σας ενημερωνομεν, (αν δεν το γνωριζετε), οτι οπως φαινεται απο τις μελετες αυτες, ολίγας ημερας μετα την επιστροφην της Εξαρχιας μας εξ Αμερικης καί μετα την επίσημον Πανηγυρικην θειαν Λειτουργιαν εις τον Ιερον Ναον Κοιμησεως της Θεοτοκου Καλλιθεας "επί τη ενωσει μετα των Ρωσων της Διασπορας", καί ενω δεν ειχε γινει ακομη γνωστη η αποφασις των Ρωσων της Διασπορας περί των Αρχιερεων Καλλίστου καί Επιφανιου, (διοτι την απεκρυψαν) συνεβη ενα πολυ συνταρακτικον, καθ ημας γεγονος, το οποιον ανατρεπει, κατα την γνωμην μου ολα τα μεχρι σημερον γνωστα δεδομενα δια το 1971. Και το γεγονος αυτο συνεβη οταν τον Δεκεμβριον του 1971, συνεκλήθη υπό του Προεδρου της απο το 1961 "Σωματειοποηθεισης " "Ελληνικης Εκκλησιας των ΓΟΧ" Αρχιμ. Καλλιοπιου Γιαννακουλοπουλου, η Γενικη Συνελευσις, του Σωματειου - Εκκλησιας, κατα την οποίαν εψηφισθη η "Τροποποιησις του Καταστατικου", την οποίαν σημειωτεον εκτος από τον Προεδρον αυτου Αρχιμ Καλλιοπιον, την υπεγραψαν ιδιοχειρως και ο Θεολόγος Ελευθεριος Γκουτζιδης, ο Αρχ/της Ματθαιος Μακρης (ο μετεπειτα Αττικης καί Μεγαριδος), καί ο Κων/νος Σαραντοπουλος Καλλινικος (ο σημερινος Αρχιεπίσκοπος των Φλωρινικων). Κατοπιν τουτων, Σεβασμιωτατε Αμφιλόχιε, η προσκλησις σας "να επανελθω εις την προτεραν ομολογιαν μου" και "να επιδειξω συνεσιν" διοτι "κινδυνευω να κολαστω" νομιζω πως δεν αφορα μονον εμε, αλλα και την Σεβασμιοτητα σας και τους συνεργατας σας θεολογους και μη και ολους τους χριστιανους. Εμπρος, λοιπον, Σεβασμιωτατε, Αμφιλοχιε, καιρος να αρχισωμεν τον διαλογον, με σοβαροτητα καί συνεσιν, ου μην αλλα και εν Αγαπη και Αληθεια Χριστου. Ευλογειτε. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΣ — LiveJournal

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΔΙΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ (ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΑ)

Ο ΑΜΩΜΟΣ (ψαλμός 118). Στάση πρώτη. Όσοι είναι άμωμοι στο δρόμο της ζωής τους, ας υμνούν τον Κύριον. Ευλογητός είσαι Κύριε, δίδαξέ με τις εντολές σου. Μεγάλο πόθο έχει η ψυχή μου να επιθυμεί και να θέλει τα κρίματά σου σε κάθε καιρό. Καταλήφθηκε από νυσταγμό η ψυχή μου λόγω χαλάρωσης, στερέωσέ με στα λόγια σου. Κάνε την καρδιά μου να στραφεί στα μαρτύριά Σου και όχι στην πλεονεξία. Η ψυχή μου γέμισε από αθυμία από τους αμαρτωλούς που εγκαταλείπουν τον νόμο Σου. Επικοινωνώ με εκείνους που σε σέβονται και φυλάσσουν τον νόμο Σου. Στάση δεύτερη. Τα χέρια Σου με δημιούργησαν και με έπλασαν, δώσε μου σύνεση και θα μάθω τις εντολές σου. Γιατί γεννήθηκα σαν ασκί στην παγωνιά, αλλά τα δικαιώματά Σου δεν λησμόνησα. Δικός σου είμαι Κύριε σώσε με, τα δικαιώματά σου ζήτησα. Από τα κρίματά σου δεν παρεξέκλινα, γιατί Συ έκαμες νόμο για μένα. ,ελέησέ με Κύριε. Στράφηκα με την καρδιά μου στο να πράττω τις εντολές Σου με σκοπό να πάρω την ανταμοιβή. Είναι καιρός Κύριε να σώσεις τους δούλους Σου επειδή οι ασεβείς παραβίασαν τον νόμο Σου. Στάση τρίτη. Ελέησέ με αλληλούια. Κοίτα με και ελέησέ με με την κρίση Σου να προστατεύεις αυτούς που αγαπούν το όνομά Σου. Γιατί είμαι νέος και περιφρονημένος, αλλά δεν ξέχασα τα δικαιώματά Σου. Άκουσε τη φωνή μου σύμφωνα με το έλεός Σου και με την κρίση Σου δώσε μου ζωή. Άρχοντες με εκδίωξαν άδικα και εγώ δείλιασα εξαιτίας των λόγων Σου. Θα ζήσει η ψυχή μου και θα σε υμνήσει και οι κρίσεις Σου θα με βοηθήσουν. Πλανήθηκα σαν το χαμένο πρόβατο, ζήτησε να με βρεις γιατί τις εντολές Σου δεν λησμόνησα. ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ Είσαι ευλογητός Κύριε διδαξέ με τα δικαιώματά σου. Ο χορός των Αγίων βρήκε την πηγή της ζωής και την πόρτα του Παραδείσου, θα βρω και εγώ αυτή την οδό με την μετάνοια, γιατί είμαι το χαμένο πρόβατο, ξανακάλεσέ με και σώσε με. Εσύ που με έπλασες από το μηδέν και με τίμησες με την θεία σου εικόνα, αφού παρέβηκα την εντολή Σου με γύρισες πάλι στην γη από την οποία προέρχομαι, επανέφερέ με στο καθ ομοίωσιν για να ξαναβρώ την παλαιά ομορφιά. Είμαι εικόνα της δόξας Σου αν και φέρω σημάδια της αμαρτίας Λυπήσου το πλάσμα Σου Δέσποτα και καθάρισέ το με την ευσπλαχνία Σου. Δώσε μου την πατρίδα που ποθώ κάνοντάς με ξανά πολίτη του Παραδείσου. Ανάπαυσε ο Θεός τον δούλο Σου και τοποθέτησέ τον στον Παράδεισο όπου βρίσκονται χοροί των Αγίων και οι δίκαιοι θα λάμψουν ως φωστήρες. Ανάπαυσε τον δούλον Σου παραβλέποντας όλα τα αμαρτήματα. Το τριλαμπές της μίας Θεότητας ας υμνήσουμε με ευσέβεια λέγοντες Άγιος είσαι ο Πατέρας ο άναρχος, ο συνάναρχος Υιός και το Θείο Πνεύμα. Φώτισέ μας που σε λατρεύουμε με πίστη και γλύτωσέ μας από το αιώνιο πύρ της κόλασης. Χαίρε σεμνή Συ που γέννησες κατά σάρκα τον Θεό για την σωτηρία των ανθρώπων, δια της οποίας το γένος μας βρήκε την σωτηρία, με Σένα θα βρούμε τον Παράδεισο, Θεοτόκε, αγνή, ευλογημένη. ΚΟΝΤΑΚΙΟ Μαζί με τους Αγίους ανάπαυσε Χριστέ την ψυχή του δούλου Σου. εκεί που δεν υπάρχει πόνος ή λύπη ή στεναγμός, αλλά μόνο ζωή ατελείωτη. ΝΕΚΡΩΣΙΜΑ ΙΔΙΟΜΕΛΑ Ποια απόλαυση της ζωής βρίσκεται αμέτοχη λύπης; Ποια δόξα γήινη μένει σταθερή και αμετάθετη; Όλα είναι ασθενέστερα από την σκιά και απατηλότερα από το όνειρο, μια στιγμή και όλα τα διαδέχεται ο θάνατος. Αλλά ανάπαυσε Χριστέ στο φως του προσώπου Σου και στη γλυκύτητα της ομορφιάς Σου αυτόν που εξέλεξες σήμερα ως φιλάνθρωπος. Σαν το λουλούδι μαραίνεται και σαν όνειρο φεύγει και διαλύεται κάθε άνθρωπος. Όταν (στην δευτέρα Παρουσία) ηχήσει η σάλπιγγα όλοι οι νεκροί σαν να γίνεται σεισμός, θα αναστηθούν από τα μνήματα για να Σε συναντήσουν Χριστέ. Τότε Δέσποτα αυτόν που πήρες από εμάς να κατατάξεις στις σκηνές των Αγίων Σου, αναπαύων εκεί το πνεύμα του δούλου Σου. Αλίμονο πόσο αγώνα έχει η ψυχή όταν παλεύει να βγει από το σώμα, πόσα δάκρυα χύνει τότε και δεν υπάρχει κανείς να την ελεήσει. Βλέπει προς τους Αγγέλους, χωρίς όμως ανταπόκριση. Προς τους ανθρώπους τείνει τα χέρια χωρίς να την βοηθήσει κάποιος. Γι αυτό αγαπητοί μου αδελφοί αφού κατανοήσουμε το μικρό διάστημα της ζωής μας, ας παρακαλέσουμε τον Χριστό να χαρίσει ανάπαυση στην ψυχή του μεταστάντος και στις ψυχές μας το μεγάλο Του έλεος. Όλα τα ανθρώπινα πράγματα είναι παροδικά και δεν υπάρχουν μετά τον θάνατο, ούτε τα πλούτη παραμένουν, ούτε η δόξα μας συνοδεύει. Γιατί όταν έρχεται ο θάνατος όλα αυτά θα εξαφανιστούν. Γι αυτό ας φωνάξουμε στον αθάνατο βασιλιά και Χριστό μας, αυτόν που πήρε από εμάς ας αναπαύσει εκεί που υπάρχει η κατοικία όλων αυτών που γεύονται την ευφροσύνη της βασιλείας Του. Είναι πράγματι φοβερό το μυστήριο του θανάτου, το πως η ψυχή βίαια χωρίζεται από την αρμονική της σχέση με το σώμα και κόβεται ο φυσικός της δεσμός με αυτό με την απόφαση του Θεού. Γι αυτό Σε παρακαλούμε τον δοτήρα της ζωής και φιλάνθρωπο ,τον μεταστάντα ανάπαυσε στις σκηνές των δικαίων Σου. Θυμήθηκα τα λόγια του Προφήτη που έλεγε ότι εγώ είμαι χώμα και στάχτη και είδα με το νου μου τα μνήματα και είδα τα άσαρκα οστά και είπα. Άρα ποιος είναι ( ο νεκρός ) βασιλιάς ή στρατιώτης; πλούσιος ή πτωχός; δίκαιος ή αμαρτωλός; Αλλά ανάπαυσε Κύριε με τους δικαίους τον δούλο Σου, ως φιλάνθρωπος. Αρχή για την ύπαρξή μου έγινε το δημιουργικό Σου πρόσταγμα, γιατί να με πλάσεις ζώο ανάμικτο από ορατή και αόρατη φύση, το μεν σώμα μου το πήρες από την γη, μου έδωσες δε ψυχή με την θεία και ζωαρχική Σου έμπνευση. Γι αυτό Χριστέ ανάπαυσε τον δούλο Σου στη χώρα των ζώντων και στις σκηνές των δικαίων. Ανάπαυσε Σωτήρα μας που δίνεις την ζωή, τον αδελφό μας που μετέστησες από τα πρόσκαιρα, ο οποίος βοά δόξα σε Σένα. Θρηνώ και κλαίω όταν εννοήσω τον θάνατο και δω στους τάφους την δική μας ωραιότητα που πλάστηκε κατ εικόνα Θεού, χωρίς μορφή, χωρίς δόξα, χωρίς είδος. Πόσο μεγάλο θαύμα. Γιατί έγινε για εμάς αυτό το μυστήριο; Πως παραδοθήκαμε στην φθορά και συζευχθήκαμε με τον θάνατο. Αλήθεια αυτό έγινε με πρόσταγμα Θεού, όπως λέγει η Γραφή, ο οποίος παρέχει στους μεταστάντας την ανάπαυση. Ο θάνατός Σου Κύριε έγινε πρόξενος αθανασίας, διότι αν δεν ενταφιαζόσουν στο μνήμα, ο παράδεισος δεν θα ανοιγόταν. Έτσι τον μεταστάντα ανάπαυσε ως φιλάνθρωπος. Αγνή Παρθένε, η πύλη από την οποία πέρασε ο Θεός Λόγος στον κόσμο, η μητέρα του Θεού, ικέτευε να ελεηθεί η ψυχή του. ΟΙ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΙ Θυμήσου μας Κύριε στη βασιλεία Σου, ευτυχισμένοι είναι αυτοί που έχουν φτωχό πνεύμα, γιατί σε αυτούς ανήκει η βασιλεία των ουρανών. Ευτυχισμένοι είναι αυτοί που πενθούν, γιατί θα παρηγορηθούν, οι ήρεμοι και πράοι γιατί θα κληρονομήσουν την γη, αυτοί που πεινούν και διψούν την δικαιοσύνη γιατί θα χορτάσουν. Ευτυχισμένοι οι ελεήμονες γιατί θα ελεηθούν. Τον ληστή πάνω στο Σταυρό που σου φώναξε το θυμήσου με, τον έκαμες πρώτο πολίτη του Παραδείσου, την μετάνοιά του αυτή αξίωσε και μένα να την βρω. Ευτυχισμένοι είναι αυτοί που έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν τον Θεό. Συ Θεέ που κυριεύεις την ζωή και τον θάνατο, ανάπαυσε στις αυλές των Αγίων Σου, αυτόν που διάλεξες από τα πρόσκαιρα, ο οποίος βοά θυμήσου με στην βασιλεία Σου. Ευτυχισμένοι είναι αυτοί που κάνουν ειρήνη, γιατί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού. Συ Κύριε, που δεσπόζεις στις ψυχές και τα σώματα και που κρατάς στα χέρια Σου την πνοή μας και είσαι η παρηγοριά των θλιβομένων, ανάπαυσε στην χώρα των δικαίων τον μεταστάντα δούλο Σου. Ευτυχισμένοι είναι αυτοί που διώκονται εξαιτίας της δικαιοσύνης, διότι σε αυτούς ανήκει η βασιλεία των ουρανών. Ο Χριστός ας σε αναπαύσει στην χώρα των δικαίων και να σου ανοίξει τις πύλες του Παραδείσου και να σε αναδείξει πολίτη της βασιλείας Του και να σου δώσει άφεση αμαρτιών που έπραξες στη ζωή σου, φιλόχριστε. Ευτυχισμένοι είστε όταν σας κατηγορήσουν οι άνθρωποι και σας διώξουν και σας συκοφαντήσουν με ψεύδη εξαιτίας Μου. Ας βγούμε και να δούμε στους τάφους ότι ο άνθρωπος είναι γυμνά οστά, τροφή για τα σκουλήκια και δυσοσμία και να σκεφτούμε ποια αξία έχει ο πλούτος, η ομορφιά, η δύναμη και η ευπρέπεια. Να είστε χαρούμενοι, γιατί ο μισθός σας είναι μεγάλος στον ουρανό. Ας ακούσουμε τι λέγει ο Παντοκράτορας Θεός, αλίμονο σε σας που ζητάτε να δείτε την φοβερή ημέρα της κρίσεως. Αυτή είναι σκοτάδι και η φωτιά θα δοκιμάσει τα σύμπαντα. Στην άναρχη γέννηση της Τριάδας, Πατέρα προσκυνώ που γέννησε τον Υιό, τον Υιό δοξάζω που γεννήθηκε από τον Πατέρα και ανυμνώ το Άγιο Πνεύμα που συνεκλάμπει μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό. Πως από τους μαστούς Σου πηγάζεις γάλα Παρθένε; Πως τρέφεις Αυτόν που τρέφει την κτίση; Ασφαλώς όπως γνωρίζει αυτός που πήγασε νερό από την πέτρα και άνοιξε τις φλέβες των νερών για να ξεδιψάσει τον λαό, όπως λέει η Γραφή. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ( ΘΕΣΣ. Α Δ,13-17) Αδέλφια μου δεν θέλω να αγνοείται σχετικά με τους κεκοιμημένους, για να μη λυπάσθε όπως οι υπόλοιποι που δεν έχουν ελπίδα (αναστάσεως).Αν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός τους κοιμηθέντες με πίστη θα τους φέρει στην αιώνια ζωή με τον Ιησού. Γιατί σας λέμε τα λόγια του Κυρίου, ότι εμείς οι ζωντανοί δεν θα προφθάσουμε τους νεκρούς, οι οποίοι θα μας προλάβουν στην προϋπάντηση του Κυρίου. Γιατί ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπισμα Θεού θα κατέβει από τον ουρανό και οι νεκροί που κοιμήθηκαν με πίστη στον Χριστό θα αναστηθούν πρώτοι. Έπειτα εμείς οι ζωντανοί, μαζί με αυτούς θα αρπαγούμε σε νεφέλες για να συναντήσουμε στον αέρα τον Κύριο και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί Του. ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ( ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Ε 24-30 ) Είπε ο Κύριος στους Ιουδαίους που ήλθαν να Τον συναντήσουν. Σας βεβαιώνω ότι εκείνος που ακούει τον λόγο μου και πιστεύει σε αυτόν που με έστειλε, έχει αιώνια ζωή και δεν κρίνεται, αλλά μετέβη από τον θάνατο στη ζωή. Σας βεβαιώνω ότι έρχεται ώρα, κοντά, στην οποία οι νεκροί θα ακούσουν την φωνή του Υιού του Θεού και αυτοί που την άκουσαν θα ζήσουν. Γιατί, όπως ο Πατέρας έχει στην φύση Του ζωή, έτσι έδωσε και στον Υιό ζωή και εξουσία να κάνει κρίση, αφού είναι Υιός ανθρώπου. Μην απορείτε γι αυτό, γιατί πλησιάζει ώρα κατά την οποία όλοι οι νεκροί στα μνημεία θα ακούσουν την φωνή Του και αυτοί που έκανα τα αγαθά θα αναστηθούν στην αιώνια ζωή, ενώ αυτοί που έκαναν φαύλα πράγματα θα αναστηθούν σε αιώνια κρίση. Δεν μπορώ από μόνος Μου να κάνω τίποτα. Όπως ακούω, κρίνω και η κρίση Μου είναι δίκαιη, γιατί δεν επιζητώ το θέλημά Μου, αλλά το θέλημα του Πατέρα Μου που Με έστειλε. ΕΥΧΕΣ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΕΣ Εσύ που είσαι Θεός των πνευμάτων και κάθε σαρκικής φύσεως, που καταπάτησες τον θάνατο και κατάργησες τον διάβολο και χάρισες ζωή στον κόσμο, Εσύ Κύριε ανάπαυσε την ψυχή του δούλου Σου σε τόπο φωτεινό, σε τόπο χλοερό, σε τόπο αναψύξεως, όπου δεν υπάρχει, οδύνη, λύπη και στεναγμός. Κάθε αμάρτημα που έκαμε με λόγια ή έργα ή με την σκέψη, ως αγαθός και φιλάνθρωπος Θεός συγχώρεσέ το. Διότι δεν υπάρχει άνθρωπος που θα ζήσει στην γη και δεν θα αμαρτήσει, Εσύ μόνο είσαι εκτός της αμαρτίας ,η δικαιοσύνη Σου είναι αιώνια και ο λόγος Σου αλήθεια. ΕΥΧΗ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΑΤΑΡΑΣ Κύριε και Θεέ μας, Εσύ που με την άρρητή Σου σοφία δημιούργησες τον άνθρωπο από το χώμα και του έδωσες ωραία μορφή και ομορφιά, τον στόλισες με τα χαρίσματά Σου σαν τίμιο και ουράνιο κτήμα Σου για να σε δοξάζει, επειδή τον έπλασες κατά την εικόνα και το ομοίωμά Σου. Αυτός όμως παρέβη την εντολή και το πρόσταγμά Σου και την εικόνα Σου που δέχτηκε δεν τήρησε όπως την παρέλαβε. Έτσι για να μη μείνει αθάνατο το κακό που μπήκε στον κόσμο, από φιλανθρωπία διέταξες να διαλύεται η κράση και η μίξη αυτή και να κόβεται ο άρρηκτος δεσμός σώματος και ψυχής, ώστε η ψυχή να πηγαίνει εκεί από όπου προήλθε μέχρι την ημέρα της κοινής ανάστασης (των σωμάτων),το δε σώμα να διαλύεται εκεί από όπου δημιουργήθηκε (χώμα). Γι αυτό και εμείς σε παρακαλούμε τον άναρχο Πατέρα και τον μονογενή σου Υιό και το πανάγιο και ομοούσιο και ζωοποιό Άγιο Πνεύμα Σου, να μη παραβλέψεις το πλάσμα Σου, ώστε να απολεσθεί, αλλά το μεν σώμα του να διαλυθεί, η δε ψυχή να καταταχθεί στον χορό των δικαίων. Ναι Κύριε ας νικήσει το αμέτρητο έλεός Σου και η φιλανθρωπία Σου. Και είτε ο δούλος Σου αυτός υπέπεσε σε κατάρα του πατέρα ή της μητέρας του ή σε δικό του ανάθεμα, ή με την συμπεριφορά του λύπησε κάποιον Ιερέα, ο οποίος του έβαλε άλυτο δεσμό ή έπεσε σε βαρύ αφορισμό από Αρχιερέα και από αμέλεια ή ραθυμία του δεν συγχωρήθηκε όσο ζούσε, συγχώρησέ τον από εμένα, αν και είμαι ανάξιος και αμαρτωλός. Και το μεν σώμα του διέλυσε την δε ψυχή του κατάταξε στις σκηνές των Αγίων Σου. Ναι Κύριε ο Θεός, συ που έδωσες την εξουσία αυτή στους Αγίους Σου Μαθητές και Αποστόλους, ώστε να δίνουν άφεση, λέγοντάς τους: Όσα αν δέσετε και λύσετε, να είναι δεμένα και λυμένα ,δι αυτών και σε μας, αν και ανάξιους, την ίδια εξουσία έδωσες, λύσε τον κοιμηθέντα δούλο Σου από το ψυχικό και σωματικό αμάρτημα και ας είναι συγχωρημένος και σε αυτόν τον αιώνα και στον μελλοντικό, με τις πρεσβείες της Παναγίας και όλων των Αγίων Σου. ΑΛΛΗ ΕΥΧΗ Δέσποτα του ελέους Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός μας, Συ που έδωσες τα κλειδιά της ουράνιας βασιλείας στους Αγίους μαθητές και Αποστόλους και με την χάρη Σου τους έδωσες την εξουσία να δένουν και να λύνουν τις αμαρτίες των ανθρώπων, ώστε να είναι δεμένα στον ουρανό όσα έχουν δεθεί στην γη και λυμένα στον ουρανό όσα έχουν λυθεί στη γη. Εμάς τους ευτελείς και ανάξιους δούλους Σου αξίωσες να γίνουμε διάδοχοι της υπεραγίας δωρεάς και χάριτος με την φιλανθρωπία Σου, ώστε παρόμοια να δένουμε και να λύνουμε όσα συμβαίνουν στο λαό Σου. Αυτός αγαθέ βασιλιά συγχώρησε δι εμού του ταπεινού και ανάξιου δούλου Σου τον δούλο σου (κοιμηθέντα) αν κάτι ως άνθρωπος έκανε στην ζωή του. Και δώσε άφεση σε όσα ή με λόγια ή με έργα ή με το μυαλό του αμάρτησε, λύνοντας τον δεσμό με τον οποίο ή ο ίδιος σε στιγμή απροσεξίας ή από άλλη αιτία έδεσε τον εαυτό του ή δέθηκε από Αρχιερέα ή από κάποιον άλλο έπεσε σε αυτό το ολίσθημα από φθόνο και συνεργασία του διαβόλου. Ευδόκησε η ψυχή του να καταταχθεί με τους Αγίους, που από την αρχή ευαρέστησαν ενώπιόν Σου, το δε σώμα του να δοθεί στην φύση που Συ δημιούργησες. ΕΥΧΗ ΣΕ ΙΕΡΕΑ Σε ευχαριστούμε Κύριε και Θεέ μας γιατί σε εσένα ανήκει η αθάνατη ζωή και η δόξα και το αμέτρητο έλεος και η φιλανθρωπία και η βασιλεία που δεν έχει διαδοχή και δεν υπάρχει προσωποληψία ενώπιόν Σου. Γιατί σε όλους τους ανθρώπους όρισες το κοινό χρέος του βίου (το θάνατο) όταν έλθει η ώρα. Γι αυτό σε παρακαλούμε Κύριε και Θεέ μας τον δούλο Σου Ιερέα, αδελφό και συλλειτουργό μας και ο οποίος κοιμήθηκε με την ελπίδα της αναστάσεως στην αιώνια ζωή, ανάπαυσε στους κόλπους Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ. Και όπως στην γη τον αξίωσες να γίνει λειτουργός Σου, έτσι ανάδειξέ τον λειτουργό και στο ουράνιο θυσιαστήριό Σου. Και όπως μεταξύ των ανθρώπων τον εκόσμησες με το αξίωμα της ιερατικής Σου χάριτος, έτσι και μεταξύ των αγγέλων παράλαβέ τον ακατάκριτον στην Τριαδική δόξα Σου. Εσύ που έκανες ένδοξη την ζωή του στη γη, κάνε με τον θάνατό του να μπει στον τόπο των Αγίων Σου και τοποθέτησε το πνεύμα του μεταξύ εκείνων που από την αρχή Σε ευαρέστησαν. Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΣΠΑΣΜΟΣ Ελάτε να δώσουμε τον τελευταίο ασπασμό στον νεκρό ευχαριστούντες το Θεό. Αυτός έφυγε από την συγγένειά του και προς τον τάφο πηγαίνει, μη φροντίζοντας πλέον τα μάταια της ζωής και του σώματος. Που θα είναι τώρα συγγενείς και φίλοι; Τώρα χωριζόμαστε και ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να τον αναπαύσει.