Ο ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ ΝΟΜΙΜΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΟΥΤΕ ΝΟΜΙΜΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΙΦΣΚΑΕ.

‘Εν συνεχεία διά τοῦ ὑπ’ ἀριθμ. 344/28.10.03 ἐπισήμου ἐγγράφου ἡμῶν ἐδηλώσαμεν καί πάλιν ὅτι δέν ἀναγνωρίζομεν τό ὑπό τόν ἐμφανιζόμενον ὡς νέον Πρόεδρον παράνομον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν Νικόλαον, Διοικητικόν Συμβούλιον. Μάλιστα τόν κατηγγείλαμεν δημοσίως καί δι’ ἀντιποίησιν τοῦ Προέδρου τοῦ ΙΦΣΚΑΕ. ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 344 ᾿Εν Κορωπίῳ τῇ 28-10-03(π.ἡ.) Θέμα: ᾿Απάντησις εἰς τήν μέ ἀριθμ. Πρωτ. 235/10.10.03 (ἐκκ. ἡμ.) "πρόσκλησιν διά τήν ἐτησίαν Γενικήν Συνέλευσιν τῶν μελῶν" τοῦ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ. Σχετικόν: Τό μέ ἀριθμ. Πρωτ. 336/4(17).9.03 ἡμέτερον ἔγγραφον μετά τῶν συνημμένων ἐκ σελ. 123. ΠΡΟΣ 1)Σεβασμώτατον Μητροπολίτην Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον τόν ὑπογράφοντα ἀντικανονικῶς καί παρανόμως τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 235/10 ᾿Οκτωβρίου 2003 (ἐκκ. ἡμ.) ὡς "ὁ ᾿Αθηνῶν" καί ὡς "Πρόεδρος" τοῦ "Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Γ.Ο.Χ.". 2.Γενικόν Γραμματέα τοῦ Δ.Σ. τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Γ.Ο.Χ. Πρωτοπρεσβύτερον Δημήτριον Τσαρκατζόγλου. Κοινοποίησις: 1) Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί Πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέαν. 2) Τά τακτικά μέλη τοῦ ῾Ιεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου Κληρικῶν τῆς ᾿Ακαινοτομήτου ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος Οἱ ὑπογράφοντες τήν παροῦσαν, ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, ὁ ῾Ιερομόναχος ᾿Αμφιλόχιος Ταμπουρᾶς, ἐκπροσωπῶν καί τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Πανάρετον καί τόν Παν/τον ῾Ιερομ. π. ᾿Ιγνάτιον Δάσσιον, καί ὁ θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης, εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 235/10.10.03 πρόσκλησίν σας ἀπαντῶμεν τά κάτωθι: ῾Η ἐν λόγῳ Πρόσκλησίς σας διά Γενικήν Συνέλευσιν τῶν μελῶν τοῦ ΙΦΣΚΑΕ τήν 31.10.03, δέν γίνεται δεκτή ὑφ᾿ ἡμῶν, ὡς ΑΚΥΡΟΥ οὔσης, διότι ὑμεῖς ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Νικόλαος ΔΕΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΣΘΕ νά ἐμφανίζεσθε ὡς "᾿Αρχιεπίσκοπος", οὔτε ὡς "Πρόεδρος" τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε. Κατά τό Καταστατικόν, ἄρθρον 11ον, "Πρόεδρος τοῦ ἐκάστοτε Δ.Σ. αὐτοδικαίως δυνάμει τοῦ παρόντος, καθίσταται ὁ ἑκάστοτε ᾿Αρχιεπίσκοπος καί Πρόεδρος τῆς ᾿Ακαινοτομήτου ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος", ἐνῶ ἐν ἄρθρῳ 3 ` α ρητῶς μνημονεύεται ὅτι Αὕτη (ἡ ᾿Εκκλησία) ἐκπροσωπεῖται "ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, τῆς προεδρευομένης ὑπό τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου ἤ τοῦ Κανονικοῦ διαδόχου αὐτοῦ". Διά τοῦ ὕπερθεν ὑπ᾿ ἀριθμ. 336/4.9.03 ἡμετέρου ἐγγράφου, μετά τῶν συνημμένων αὐτῷ ἐξ 123 σελίδων, ἐκδοθέντος καί εἰς σῶμα ὑπό τόν τίτλον: "᾿Ενστάσεις, Καταγγελίαι, Διαμαρτυρίαι", σᾶς ἔχομεν καταγγείλει, ὅτι τόσον ἡ "παραίτησις" τοῦ Μακαριωτάτου, ὅσον καί ἡ ὑμετέρα "ἐκλογή" εἶναι ἄκυροι ὡς ἀντικανονικαί. Παρά τό γεγονός δέ ὅτι αὗται ὑπεβλήθησαν ἁρμοδίως καί Κανονικῶς, δέν ἐξεδικάσθησαν. Κατά συνέπειαν πᾶσα περαιτέρω ἐνέργεια ὑμῶν ὑπό τάς ἀνωτέρω ἰδιότητας θά ἀποτελέση νέον βαρύτατον ἀδίκημα, καί πρωτίστως τό ἀδίκημα ἀντιποιήσεως τοῦ Προέδρου, τοῦ Ι.Φ..Σ.Κ.Α.Ε.Γ.Ο.Χ. Πέραν τῶν ἀνωτέρω, ὡς γνωρίζετε ἀπό παλαιότερα ἔγγραφά μας, ἔχουν καταγγελθεῖ καί πάσχουν ἀκυρότητος καί αἱ Γενικαί Συνελεύσεις τῶν ἐτῶν 2001 καί 2002, ὅπως καί τά διοικητικά συμβούλια ἀπό Νοέμβριον - Δεκέμβριον 2000 καί ἐξῆς, διά παράνομον σύνθεσιν καί δι᾿ ἀντικαταστατικάς ἐνεργείας καί παραλείψεις, διά τῶν ὁποίων παρεκωλύθη "ἡ εὐόδωσις τῶν σκοπῶν τοῦ ῾Ιεροῦ Συνδέσμου" (ἄρθρον 8 τοῦ Καταστατικοῦ) μέ συνέπειαν νά ζημιωθῇ οὗτος εἰς μεγάλον βαθμόν. Αἱ εὐθῦναι τόσον τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου, ὅσον καί τῶν μελῶν ἐκείνου τοῦ Δ.Σ., καθώς καί τῶν ᾿Εξελεγκτικῶν ᾿Επιτροπῶν δέν παραγράφονται καί δέν θά παραμείνουν ἀνεξέλεγκτοι. Μέχρι πρό τινος ἠλπίζαμεν εἰς τήν διόρθωσιν καί θεραπείαν ὅλων τῶν παρανόμων καί ἀντικαταστατικῶν ἐνεργειῶν σας, ἀλλά ἀπεγοητεύθημεν, διότι ἐξωθεῖτε τά πράγματα εἰς τά ἄκρα καί τοῦτο οὐχί τυχαίως. Καθ᾿ ἡμᾶς, ὡς ἐπανειλημμένως ἔχομεν καταγγείλει, τίποτε ἀπολύτως δέν ἔγινε τυχαίως ἤ ἐκ τινος ἐγγενοῦς ἀδυναμίας, ἀλλά τά πάντα ἐγένοντο ἐσκεμμένως, δι᾿ αὐτό περαιτέρω ἐπιβάλλεται τόν λόγον νά ἔχη ἡ Δικαιοσύνη. Πιστεύομεν ὅτι κατανοεῖτε, διατί καθ᾿ ὅλα τά τελευταῖα ἔτη, ἀπό τό 1999, δέν ἐκινήσαμεν καί τήν διαδικασίαν τῆς τυπικῆς διαγραφῆς ὑμῶν τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Νικολάου, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 8 παράγραφ. γ, καθ᾿ ἥν: "Πᾶν μέλος τό ὁποῖον ἤθελε παρεκκλίνει .... τῆς ᾿Εκκλησιολογίας τῆς ᾿Ακαινοτομήτου ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ., θέτει ἑαυτό ἐκτός τοῦ Συνδέσμου". Μέχρι σήμερον ἠρκέσθημεν εἰς Προτάσεις, ᾿Αναφοράς καί Καταγγελίας, ὅσον ἀφορᾶ τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 54/76 ᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα, διά τοῦ ὁποίου, ἐφ᾿ ὅσον σιωπηρῶς τό ἀνέχεσθε, καί δέν τό καταδικάζετε, ἀλλά μᾶλλον πανηγυρίζετε δι᾿ αὐτό, ἔχετε ἤδη ἀρνηθεῖ καί τήν ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς ᾿Ακαινοτομήτου ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. καί τήν ἴσου κύρους ᾿Αποστολικήν σας Διαδοχήν. Πέραν τούτων τά ἔντυπά σας "Προσκυνητή ἡ Εἰκόνα τῆς ῾Αγίας Τριάδος", καθώς καί ἡ ᾿Εφημερίς σας "Πειραϊκή ᾿Αγγελία" βρίθουν κακοδόξων αἱρετικῶν φρονημάτων, ἐνῶ περιστρέφετε καί παρερμηνεύετε ἐπίσημα κείμενα Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὡς καί ῾Αγίων Πατέρων. Τό ἔσχατον ἀδίκημά σας, τό ὁποῖον κατελέγχεται ἀπό τό Καταστατικόν, εἶναι τό γεγονός, ὅτι ἀπό τήν 5.2.03 (ἐκκλησ. ἡμερολ.) διά τῆς συμπαιγνίας σας περί "παραιτήσεως" τοῦ Μακαρ. ᾿Αρχιεπισκόπου καί Προέδρου τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Γ.Ο.Χ. κ. ᾿Ανδρέου, ἀνατρέψατε καί κατελύσατε τήν ᾿Εκκλησιαστικήν Τάξιν, ἤτοι "ΤΑΣ ΑΡΧΑΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ, ΑΓΙΑΣ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ", τά ὁποῖα ὁποῖα ὀφείλει νά τηροῦν ἀπαρασαλεύτως τά μέλη του. (῎Αρθρα 2ον ` γ , 3ον γενικόν εἰσαγωγικόν μέρος καί ` α, 7ον εἰσαγωγικόν, 6ον ` α,β,γ, καί ε καί 26ον). Κατά τῆς συμπαιγνίας ταύτης, καί ὅσων ἐπηκολούθησαν, ἤτοι κατά τῶν ἐργασιῶν τῶν Συνεδριάσεών σας ἀπό 5.2.2003 καί μέχρι σήμερον, ὅπως ἤδη προεμνημονεύθη, ἔχουν ὑποβληθεῖ ᾿Αναφοραί - Καταγγελίαι, ᾿Ενστάσεις, τάς ὁποίας ληστρικῷ, δικτατορικῷ τῷ τρόπῳ δέν ἐλάβατε ὑπ᾿ ὄψιν μέ ὅ,τι καί ὅσα αὐτό σημαίνει ἀπό Κανονικῆς, ᾿Εκκλησιαστικῆς ἀπόψεως, ὅσον καί Νομικῆς δικαστικῆς τοιαύτης. ῾Υπενθυμίζομεν ὅτι κατά τό ἄρθρον 2, β καί γ ἐκ τῶν βασικῶν σκοπῶν, δι᾿ οὕς ἱδρύθη ὁ ῾Ιερός Φιλανθρωπικός Σύνδεσμος εἶναι καί: "β)῾Η καλλιέργεια καί διάδοσις τῶν δογματικῶν ἀληθειῶν καί τῶν ἠθικῶν καί κοινωνικῶν ἀρχῶν τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας" καί "γ) ῾Η τήρησις τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων καί Παραδόσεων καί δι᾿ αὐτῶν ἀντιμετώπισις πάσης ἀντορθοδόξου, ἀντεθνικῆς καί ἀντικοινωνικῆς προπαγάνδας ἐπί τῷ τέλει τῆς θριαμβεύσεως τῶν ἀρχῶν τῆς ᾿Ακαινοτομήτου Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, ἧς αἱ ἀρχαί ἀνόθευτοι διαφυλάττονται ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς προεδρευομένης σήμερον ὑπό τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου κανονικοῦ διαδόχου τοῦ ἀοιδίμου ᾿Αρχιεπισκόπου ΜΑΤΘΑΙΟΥ τοῦ Α". Βλέπετε καί τό προμνημονευθέν ἄρθρον 3, ἐν ὧ ἡ τήρησις "καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς Κανονικῆς Τάξεως" τίθεται παραπλησίον τῶν "νομίμων μέσων", ἐνῶ ἐν τῷ ἰδίῳ ἄρθρῳ ` α ρητῶς ὁρίζεται , ὅπως ὁ διάδοχος τοῦ Μακαρ. ᾿Αρχιεπισκόπου πρέπει νά προέρχεται αὐστηρῶς μέσω τῆς Κανονικῆς διαδικασίας, ἤτοι νά εἶναι "ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΔΙΑΔΟΧΟΣ αὐτοῦ", ὅπερ δέν συντρέχει εἰς τήν περίπτωσίν σας. Κατόπιν αὐτῶν, τόσον ῾Υμεῖς ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Νικόλαος, ὅστις παρανόμως ἐμφανίζεσθε ὡς "᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν" καί "Πρόεδρος τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Γ.Ο.Χ.", ὅσον καί ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέας, ἀλλά καί οἱ ᾿Αρχιερεῖς, μέλη τοῦ Συνδέσμου, οἱ ὁποῖοι συνήργησαν καί εὐνόησαν τήν ἀντικανονικήν ἀναρρίχησίν σας εἰς τόν ᾿Αρχιεπισκοπικόν θρόνον, ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΣΘΕ διά μίαν ἀκόμη φοράν διά ρητάς καί σαφεῖς Κανονικάς παραβάσεις, καί διότι ἐθέσατε εἰς τό ᾿Αρχεῖον ὅλα τά θέματα, τά ὁποῖα καθάπτονται τῆς τε ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, γεγονός τό ὁποῖον ἀντιβαίνει πρός σύνολον τό Καταστατικόν τοῦ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ. + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ + ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλόχιος Ταμπουρᾶς (ἐκπροσωπῶν καί τόν Σεβ. κ. Πανάρετον καί τόν ῾Ιερομ. ᾿Ιγνάτιον Δάσσιον) Θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης

Ο ΕΝ ΕΤΕΙ 1996 ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣ ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1996, ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 23 Ἐν Κορωπίῳ τῆ 1.9.1996 ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ κ. ΚΗΡΥΚΟΥ ( 'Εξεφωνήθη εἰς τόν Μητροπολιτικόν Ναόν τῆς ῾Αγίας Αἰκατερίνης Κορωπίου Μεσογείων ᾿Αττικῆς τήν 1η Σεπτεμβρίου 1996, καθ᾿ἥν ἐτελέσθησαν καί τά ᾿Εγκαίνια τοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ). Εἰς τό ῎Ονομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, τῆς μιᾶς τρισυποστάτου καί προσκυνητῆς Θεότητος, τῆς ὁμοουσίου καί ζωαρχικῆς Τριάδος, τοῦ ἑνός Θεοῦ ἡμῶν. Μακαριώτατε ᾿Αρχιεπίσκοπε ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ.κ.᾿Ανδρέα Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς Τιμιώτατον πρεσβυτέριον ῾Οσιώτατοι Μοναχοί καί Μοναχαί Εὐλαβέστατοι ᾿Επίτροποι τῶν ῾Ιερῶν Ναῶν Εὐσεβέστατον πλήρωμα τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Λαέ τοῦ Κυρίου περιούσιε Εὐλογητόν καί ὑπερδεδοξασμένον τό ἅγιον ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, τοῦ ῾Οποίου ἡ θεία Χάρις καί ἡ ἄπειρος ἀγαθότης, τό μέν Θυσιαστήριον τοῦτο διά τῶν ἱερῶν ᾿Εγκαινίων, ἐπλήρωσεν ἁγιασμοῦ καί Χάριτος, ἡμῶν δέ τάς καρδίας θείας εὐλογίας, εὐφροσύνης καί χαρᾶς. Καί διά μέν τόν ἐγκαινιασθέντα Ναόν ηὐχήθημεν εἰς τόν Πανάγαθον Θεόν, νά φυλάττῃ αὐτόν ἀσάλευτον, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, καί νά καταστήσῃ αὐτόν λιμένα χειμαζομένων, ἱατρεῖον παθῶν, καταφύγιον ἀσθενῶν, δι᾿ ἡμᾶς δέ πάλιν ηὐχήθημεν, ὅπως "ἀποθέμενοι τόν παλαιόν ἄνθρωπον ἐνδυθῶμεν τόν νέον καί ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν, διότι οὕτως ἐγκαινίζεται ἄνθρωπος, οὕτω τιμᾶται ἡ τῶν ᾿Εγκαινίων ἡμέρα". ᾿Αλλά καί ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς ᾿Ινδίκτου, τῇ πρώτῃ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἥτις ἐστί μεγάλη καί λαμπρά ἑορτή, ηὐχήθημεν ἐκ βαθέων εἰς τόν Θεόν, διά στόματος ὅλου τοῦ παρισταμένου πρεσβυτερίου, νά ἁγιάσῃ τό στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου. Κατά τήν παροῦσαν εὔσημον καί ἁγίαν ἡμέραν λαμβάνει χώραν καί ἕτερον ἱστορικόν ἐκκλησιαστικόν καί προσωπικόν γεγονός, τό ὁποῖον συνδέεται ἄμεσα μέ τήν ἐλαχιστότητά μου, ἤτοι ἡ ἐνθρόνισίς μου εἰς τόν Καθεδρικόν τοῦτον Ναόν, ὡς Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς. Μέσα εἰς αὐτήν τήν πνευματικήν πανδαισίαν καί χάριν, καλούμεθα μέ τήν ἀνάληψιν καί ἐπισήμως πλέον τῶν ποιμαντορικῶν μας καθηκόντων εἰς τήν λαχοῦσάν εἰς ἡμᾶς Μητρόπολιν Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς νά ἀναφερθῶμεν, ὡς εἴθισται, εἰς τό πρόγραμμα τῆς ποιμαντικῆς μας διακονίας. Πατέρες καί ἀδελφοί, θεωρῶ ὠς ἰδιαιτέραν εὐλογίαν τό γεγονός, ὅτι καλοῦμαι νά ἀναλάβω ἐπισήμως τά καθήκοντα τῆς ᾿Αρχιερατικῆς μου ποιμαντορίας κατά τήν ἑορτήν αὐτήν τῆς πρώτης τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, καί συγχρόνως μέ τόν καθαγιασμόν τοῦ Μητροπολιτικοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ τῆς ῾Αγίας Αἰκατερίνης. Δέν προτίθεμαι αὐτήν τήν ἱστορικήν διά τήν ἐλαχιστότητά μου στιγμήν νά διατυπώσω τάς σκέψεις μου διά τό ποιμαντικόν ἔργον τό ὁποῖον ἀναλαμβάνω, διότι ἡ ποιμαντική διακονία τοῦ ᾿Επισκόπου εἶναι ὁλόκληρος ἕν ὁδοιπορικόν συνεχοῦς θυσίας καί προσφορᾶς, τό ὁποῖοκατευθύνει καί ἐνισχύει ὁ θεῖος ἕρως, ὁ ζῆλος καί ἡ πίστις, ἀλλά καί ἡ καρδία ἡ πεπυρακτωμένη ἀπό ἀγάπην πρός τόν Κύριον κα πρός τό ἐμπιστευθέν εἰς ἡμᾶς ποίμνιον. ᾿Ιδέτε, λέγει ὁ ῾Ιερός Χρυσόστομος, ἀναφερόμενος εἰς τό ἔργον τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων, πόσα δεινά ὑπέφεραν καί ἀπό τούς οἰκείους καί ἀπό τούς ξένους. ᾿Εννοήσατε, ὅτι ὅλον τόν χρόνον τοῦ κηρύγματος διήνυσαν διά πειρασμῶν, διά κινδύνων, δι᾿ ἐπιβουλῶν, εἰς τά δεσμωτήρια καί μέ τάς ἁλύσεις, τάς ἀπαγωγάς, τάς μάστιγας, τήν πεῖνα καί τήν γυμνότητα, ὑποφέροντες, δηλαδή, τά πάνδεινα. ᾿Αναφερόμενος δέ εἰς τόν ᾿Απόστολον Παῦλον λέγει: "Σάν νά εἶχε γεννήσει αὐτός ὅλην τήν Οἰκουμένην οὔτως ἐθορυβεῖτο, οὕτως ἔτρεχε, οὕτω πάντας ἐσπούδαζεν εἰσαγαγεῖν εἰς τήν βασιλείαν, θεραπεύων, παρακαλῶν, ὑπισχνούμενος, εὐχόμενος καί ἱκετεύων, ἀνορθῶν τούς πίπτοντας, τούς ἐστῶτας στηρίζων, τούς χαμαί κειμένους διεγείρων, θεραπεύων τούς συντετριμμένους, ἀλείφων τούς ραθυμοῦντας, δριμύ βλέπων ἐπί τοῖς πολεμίοις". ῎Αλλωστε ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος εἶχεν ὑποσχεθῇ εἰς τούς Κορινθίους: "᾿Εγώ δέ ἥδιστα δαπανήσω καί ἐκδαπανηθήσομαι ὑπέρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν". Δηλ. "εὐχαρίστως θά δαπανήσω γιά σᾶς τά πάντα, ἀλλά καί ἐγώ ὁ ἴδιος θά δαπανηθῶ ἐξ᾿ ὁλοκλήρου χάριν τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν σας". Αὐτή εἶναι ἡ πεμπτουσία τοῦ ᾿Αρχιερατικοῦ ἀξιώματος καί τό περιεχόμενον τῆς ποιμαντικῆς διακονίας τοῦ ποιμένος. Αὐτή εἶναι ἡ ἀποστολή τοῦ ᾿Αρχιερέως, τήν ὁποίαν καλοῦμαι καί σήμερον καί πάντοτε νά ἐνστερνισθῶ καί νά διακηρύξω. Κατασταθείς διά τοῦ μυστηρίου τῆς εἰς ᾿Επίσκοπον χειροτονίας μου διάδοχος τῶν ῾Αγίων ᾿Αποστόλων, καλοῦμαι νά γίνω καί μιμητής Αὐτῶν εἰς τό ἔργον τῆς διακονίας των, ἤτοι νά διακονήσω καί ποιμάνω τό ἐμπιστευθέν μοι ποίμνιον μέ αὐταπάρνησιν καί θυσίαν. ῞Οπως ἐκεῖνοι (οἱ ᾿Απόστολοι) ἔγιναν μιμηταί τοῦ καλοῦ ποιμένος ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἔτσι καί ὁ ᾿Αρχιερεύς καλεῖται νά μιμηθῇ τούς ῾Αγίους ᾿Αποστόλους ὡς καί τόν Ποιμένα τῶν προβάτων τόν Μέγαν, τόν δόντα ῾Εαυτόν λύτρον ἀντί πολλῶν. Διά τοῦτο εἶπον, ὅτι ἡ ἀποστολή τοῦ ᾿Αρχιερέως εἶναι πρωτίστως διακονία, προσφορά, θυσία καί Σταυρός, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ εἰς τήν ᾿Ανάστασιν. Αὐτό εἶναι ὅλο τό νόημα τῆς σημερινῆς τελετῆς τῆς ἐνθρονίσεώς μου. Σᾶς εὐχαριστῶ διά τήν προσέλευσίν σας, ἀλλά καί σᾶς παρακαλῶ ὅλους, ἀπό τόν πολιόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον καί μέχρι τοῦ τελευταίου νηπίου, νά προσεύχεσθε πάντοτε δι᾿ ἐμέ τόν ἐλάχιστον ᾿Επίσκοπον Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, ἵνα ἀξίως περιπατήσω τῆς εἰδικῆς κλήσεως καί ἀποστολῆς, τήν ὁποίαν ἔλαβον κατά τήν χειροτονίαν μου καί ἀξιωθῶ μέσω αὐτῆς τῆς κλήσεως καί ἀποστολῆς νά εὐαρεστήσω τόν Θεόν καί τύχω τῆς σωτηρίας μετά τοῦ Ποιμνίου μου, τό ὁποῖον μοί ἐνεπιστεύθη ὁ Θεός. Προσευχηθῆτε, λέγω, ὅπως ἡ ᾿Αρχιερατική ποιμαντική διακονία μου γίνῃ μία συνεχής θυσία - προσφορά πρός τό ποίμνιόν μου, καί ὡς ποιμήν καλός νά θυσιάσω καί τήν ψυχήν μου ὑπέρ τῶν προβάτων (᾿Ιω. 1,11). Προσευχηθῆτε ὥστε νά μή ξεχάσω ποτέ ὅτι ἡ ᾿Αρχιερωσύνη εἶναι πορεία μαρτυρίου καί Σταυροῦ καί ὅτι ὁ ᾿Αρχιερεύς, ὅπως καί κάθε πιστός, μόνον μέσα ἀπό τόν Σταυρό γεύεται τήν χαράν τῆς ᾿Αναστάσεως. Προσευχηθῆτε, ὡς ᾿Αρχιερεύς νά σταυρώνωμαι καθημερινῶς διά τό ποίμνιόν μου καί μέσα ἀπό αὐτήν τήν συνεχῆ σταύρωσιν νά γεύωμαι τήν χαρμολύπην τοῦ Σταυροῦ καί τῆς ᾿Αναστάσεως τοῦ Κυρίου. Σταυρός, λοιπόν, καί ᾿Ανάστασις εἶναι ἡ ᾿Αρχιερατική διακονία εἰς τό μυστικόν Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, εἰς τήν ἐπί γῆς στρατευομένην ᾿Εκκλησίαν Του. Θλίψεις - συκοφαντίαι, διωγμοί καί πειρασμοί, ἔξωθεν καί ἔσωθεν, ἀπό δεδηλωμένους ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί ἀπό ψευδαδέλφους, εἶναι ἡ ἄλλη μορφή τοῦ Σταυροῦ τῆς ᾿Αρχιερατικῆς διακονίας, διά τόν ῾Οποῖον προσευχηθῆτε θερμότερον νά φέρω εἰς πέρας καί μέχρι τῆς τελικῆς ᾿Αναστάσεως καί δικαιώσεως παρά τοῦ πρώτου διωχθέντος, συκοφαντηθέντος καί ἐπί τοῦ Σταυροῦ ὑψωθέντος Σωτῆρος Χριστοῦ. Τό γεγονός, ὅτι ἐκλήθην νά δεχθῶ τόν ᾿Επισκοπικόν βαθμόν καί νά ἀναλάβω ᾿Επισκοπικά - ᾿Αρχιερατικά καθήκοντα κατά τήν κρίσιμον ταύτην καμπήν τῆς ἱστορικῆς πορείας τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μέ καλεῖ νά βιώσω περισσότερον τάς εὐθύνας μου καί νά συνειδητοποιήσω, ὅτι ᾿Επίσκοπος-᾿Αρχιερεύς πρωτίστως σημαίνει ᾿Αγών ἐναντίον τῶν σχεδίων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τά ὁποῖα συνεχῶς ἐπινοοῦν καί προωθοῦν κατά τῆς πανασπίλου Νύμφης τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τῆς ᾿Εκκλησίας Του. ῾Η μέχρι πρό τινος διακονία μου, ὡς Πρεσβυτέρου καί ὡς ᾿Αρχιγραμματέως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νά ἀποκτήσω πολυτιμωτάτας ἐμπειρίας, τάς ὁποίας καί ὡς ᾿Αρχιερεύς καί Μητροπολίτης Μεσογαίας καί ὡς Συνοδικόν μέλος θά θέσω εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας καί τοῦ ῾Ιεροῦ ᾿Αγῶνος. Κατά τήν ἱεράν ταύτην στιγμήν, μιμνήσκομαι τούς ἐκπεσόντας πρώην 5 Μητροπολίτας, μιμνήσκομαι μετά πολλῆς πικρίας τάς κατά τῆς ᾿Εκκλησίας μεθοδεύσεις των, τάς ὁποίας τῇ ἐπηρείᾳ τοῦ πονηροῦ κατειργάσθησαν, ὡς ἐλάχιστος δέ τῶν ᾿Επισκόπων τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τούς παρακαλῶ νά ἀναθεωρήσουν τήν στάσιν πού ἐτήρησαν κατά τήν παρελθοῦσαν ἑξαετίαν καί τούς διαβεβαιῶ ἀπό τήν ἰδικήν μου θέσιν, ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία, ὡς ζῶσα Μήτηρ, τά πάντα δύναται νά οἰκονομήσῃ καί νά ρυθμίσῃ. Τούς παρακαλῶ νά θυμηθοῦν τήν ὑπόσχεσιν πού ἔδωκαν, ὅταν ἡ ᾿Εκκλησία πρίν ἀπό ἡμᾶς τούς ἀνεβίβασεν εἰς τόν ᾿Επισκοπικόν βαθμόν διά νά Τήν ὑπηρετοῦν καί ὑπερμαχοῦν ὑπέρ Αὐτῆς καί ὄχι νά συντάσσωνται μέ τά ὄργανα τοῦ σκότους καί νά τήν πολεμοῦν. Πατέρες καί ἀδελφοί Εἰς τούς ἐσχάτους αὐτούς καιρούς τό θηρίον τῆς ᾿Αποκαλύψεως τό ὁποῖον ἐνσαρκώνουν αἱ ἀντίθεαι δυνάμεις "ἤνοιξε τό στόμα αὐτοῦ εἰς βλασφημίαν πρός τόν Θεόν, βλασφημῆσαι τό ὄνομα αὐτοῦ καί τήν σκηνήν αὐτοῦ (δηλαδή τήν ᾿Εκκλησίαν) (᾿Αποκ. 13,6). Καί ἐνῶ τά σκοτεινά κέντρα ἀποφάσεων μάχονται τήν ᾿Ορθοδοξία μας καί τό ῎Εθνος μας, τοῦ ὁποίου ἐπιδιώκουν τήν συρρίκνωσιν, ἴσως καί τόν παντελῆ ἀφανισμόν, ἡμεῖς δάκνομεν καί κατεσθίομεν ἀλλήλους. Αὐτός εἶναι ὁ μεγαλύτερος πόνος, ὁ μεγαλύτερος Σταυρός, ἡ μεγαλυτέρα ὀδύνη διά τά πιστά καί ζῶντα μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ σήμερον. Αὐτή εἶναι καί διά τόν ἐνθρονιζόμενον σήμερον ᾿Επίσκοπον ἡ ἀφετηρία διά πνευματικούς ἀγῶνας. 'Αγῶνας διά τήν γνησίαν ὀρθόδοξον πίστιν, καί τήν ᾿Εθνικοχριστιανικήν μας παράδοσιν καί κληρονομίαν. ᾿Αγῶνας κατά πασῶν τῶν αἱρέσεων καί κατά τῶν ὀργάνων τοῦ σκότους. ᾿Αγῶνας. ᾿Αγῶνας, ὥστε νά καταστῇ ὁ ῾Ιερός τοῦτος Ναός τῆς ῾Αγίας Αἰκατερίνης κέντρον δράσεως κατά πασῶν τῶν αἱρέσεων. ᾿Αγῶνας διά τήν ἐπιστροφήν τῶν ἀπεσχισμένων καί τήν ἐν Χριστῷ ἑνότητα. ᾿Αγῶνας διά νά τονωθῇ τό ἀγωνιστικόν φρόνημα τῶν ᾿Ορθοδόξων καί διά τόν θρίαμβον τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ᾿Αγῶνας πού ἀπαιτοῦν θυσίας, ἀλλά καί δυνάμεις πολλάς καί πρωτίστως τήν ἐξ᾿ ὕψους βοήθειαν. Διά τοῦτο ἀναλαμβάνων τήν ποιμαντορίαν τῆς ῾Ιερᾶς ταύτης Μητροπόλεως ἀφήνω τόν ἑαυτόν μου εἰς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἐπικαλούμενος καί τήν μεσιτείαν τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου καί τῆς πανευφήμου Μεγαλομάρτυρος ῾Αγίας Αἰκατερίνης, ὡς καί τῶν ῾Αγίων Μαρτύρων Γεωργίου τοῦ ἐν Χοζεβᾶ, τῶν δέκα μαρτύρων τῶν ἐν Κρήτη καί τοῦ ὁσίου Μελετίου τοῦ νέου, τῶν ὁποίων τά ἅγια Λείψανα ἐτέθησαν ὑπό τήν ῾Αγίαν Τράπεζαν κατά τόν ἐγκαινιασμόν Αὐτῆς. Πατέρες καί ἀδελφοί "᾿Ελάχιστος εἰμί ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Πατρός μου", δηλαδή εἶμαι ὁ ἔσχατος πάντων εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. ῾Ο ἐλάχιστος τῶν ᾿Επισκόπων μέ ἐλλείψεις καί ἀδυναμίας πολλάς. Αἰσθάνομαι μικρός καί ἀδύναμος μπροστά στό μέγεθος τοῦ εἰδικοῦ χαρίσματος τοῦ ᾿Αρχιερατικοῦ ὑπουργήματος, ἀλλά καί ἐνώπιον ὅλων αὐτῶν τῶν προβλημάτων, ἐλπίζω ὅμως εἰς τόν Θεόν καί πιστεύω εἰς τήν ὑπόσχεσίν του, ὅτιδέν θά μέ ἐγκαταλείψῃ: "Οὐ μή σέ ἐγκαταλείψω, οὐ μή σέ ἀνῶ". ᾿Ελπίζω εἰς τάς εὐχάς τοῦ Πνευματικοῦ μου Πατρός Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, εἰς τάς εὐχάς ὅλων τῶν συνεπισκόπων μου, ὅλου τοῦ πρεσβυτερίου καί τάς προσευχάς ὅλων ὑμῶν τῶν πνευματικῶν τέκνων τῆς ᾿Εκκλησίας. Πατέρες καί ἀδελφοί. ῾Ο Μέγας Βασίλειος ὅταν ἔβλεπε τό σκάφος τῆς ᾿Εκκλησίας νά κλυδωνίζεται ὑπό τῶν κυμάτων ἀπηυθύνετο πρός ἕνα συνεπίσκοπόν του καί τοῦ ἐζήτει τήν βοήθειαν: "Μή ἀποκάμης, τοῦ ἔλεγε, μή ἀποκάμης προσευχόμενος ὑπέρ τῶν ᾿Εκκλησιῶν καί δυσωπῶν καί παρακαλῶν τόν Θεόν". ῞Οθεν καί ἐγώ σᾶς παρακαλῶ, μή ἀποκάμετε εἰς τό νά προσεύχεσθε ὑπέρ ἐμοῦ, ὑπέρ τῆς ᾿Εκκλησίας, ὑπέρ ἑαυτῶν καί ἀλλήλων, ἀλλά καί ὑπέρ τῶν διωκόντων ἡμᾶς πρώην ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι ἐξελθόντες τοῦ σκάφους τῆς ᾿Εκκλησίας πνίγονται εἰς τά ἁλμυρά ὕδατα τῶν βλασφημιῶν καί τοῦ σχίσματος. ῾Ημεῖς, καί ὅλον τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας περιμέναμε νά μᾶς στηρίξουν αὐτοί πού σήμερον μᾶς πολεμοῦν. Περιμέναμε ὡς Πατέρες καί ᾿Επίσκοποι νά θυσιασθοῦν δι᾿ ἡμᾶς καί πρώτιστα διά τόν Χριστόν καί τήν ᾿Εκκλησίαν Του. Αὐτοί ὅμως ἠθέλησαν νά θυσιάσουν τό ποίμνιον εἰς τόν βωμόν τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τοῦ Βατικανοῦ, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ ὀπίσω αὐτοῦ κρυπτομένου Σιωνισμοῦ. Προτίμησαν νά μᾶς συκοφαντήσουν, νά μᾶς μισήσουν μῖσος ἄδικον καί νά σχίσουν τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας. Παρά ταῦτα τούς καλοῦμεν ἐν ἀγάπῃ νά ἐπιστρέψουν. Θά γίνωμεν ἡ κλίμακα διά νά πατήσουν καί χωρίς νά συντριβοῦν νά κατέλθουν ἀπό τά ὕψη εἰς τά ὁποῖα τούς ἀνεβίβασεν ὁ πονηρός καί ἀπειλεῖ νά τούς ρίψῃ εἰς τά βάθη τοῦ ἄδου καί νά τούς συντρίψῃ. Τούς δίδομεν τήν χεῖρά μας νά ἐξέλθουν ἐκ τοῦ βάλτου εἰς τόν ὁποῖον μόνοι τους ἐρρίφθησαν, τούς δίδει ὁ Χριστός τό ὕδωρ τῆς μετανοίας νά λουσθοῦν καί νά ἐπιστρέψουν. ῾Ως ᾿Επίσκοπος τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἐπαναλαμβάνω τό τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου: "᾿Εάν οἱ πέντε εἶναι ἐλεύθεροι καί δέν ὑπηρετοῦν σκοτεινά σχέδια τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τοῦ Βατικανοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ἄς τό δείξουν, διότι πρίν ἀπό ἐμέ τούς καλεῖ ἡ ᾿Εκκλησία εἰς τήν ῾Οποίαν ἔμπηξαν βαθειά τό ξίφος τοῦ σχίσματός των. Ζητεῖ ἡ ᾿Εκκλησία νά τό βγάλουν καί Αὐτή θά πλύνῃ τά αἵματα καί θά θεραπεύσῃ τό τραῦμα". Μακαριώτατε Δέσποτα Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς Τιμιώτατον Πρεσβυτέριον Λαέ τοῦ Θεοῦ περιούσιε Αὐτός εἶναι ὁ διακαής μου πόθος.Στηριζόμενος εἰς τήν ἀγάπην σας καί τάς εὐχάς σας καί πρωτίστως εἰς τήν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ,, νά ἀγωνισθῶ μέ ὅλας μου τάς δυνάμεις κατά τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους καί ὑπέρ τῆς ἑνότητος ὅλων ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τοῦ Χριστοῦ. ΑΜΗΝ.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΟΙΔΙΜΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΠΙ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙ 76 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ

ΕΠΙ ΤΗ 76η ΕΠΕΤΕΙΩ ΑΠΟ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΕΠΙ ΤΗ 71η ΕΠΕΤΕΙΩ ΑΠΟ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (+ 14 ΜΑΪΟΥ 1950) Η εβδομηκοστή πρώτη επέτειος από της οσίας κοιμήσεως του αοιδίμου πνευματικού πατρός ημών και Αρχιεπισκόπου της Ακαινοτομήτου Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. κυρού Ματθαίου, μας καλεί να τιμήσωμεν μίαν πατερικήν και παραδοσιακήν μορφήν, και να εμβαθύνωμεν εις τους υπέρ της Ορθοδοξίας αγώνας του εις την μεγάλην προσφοράν του προς την Εκκλησίαν εις τους συγχρόνους χαλεπούς καιρούς. Μελετώντες τον βίον και την εκκλησιαστικήν δράσιν αυτού, δυνάμεθα να διακρίνωμεν τρία κυρίως σπουδαία χαρακτηριστικά γνωρίσματα, δια των οποίων ηδυνήθη να φέρη εις αίσιον πέρας το πολύμοχθον της Ακαινοτομήτου Αγίας του Χριστού Εκκλησίας. Τα τρία ταύτα γνωρίσματα είναι: α. Ο θείος ζήλος και η θερμή αγάπη του προς τον Θεόν β. Η συνειδητή βίωσις των αληθειών της ορθοδόξου Πίστεως και γ. Η δύναμις της διδασκαλίας του. Πρώτον χαρακτηριστικόν γνώρισμα του αειμνήστου Πατρός υπήρξεν ο θείος ζήλος του και η αγάπη του προς τον Θεόν. Ο θείος ζήλος και η προς τον Θεόν αγάπη του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου κυρού Ματθαίου, διαφαίνεται εξ αυτής της νεαράς του ηλικίας. Εγεννήθη την 1ην Μαρτίου του έτους 1861 εις το χωρίον Πανέθυμον της Κρήτης. Ήτο γόνος ευσεβούς οικογενείας, και το δέκατον τέκνον του ευλαβούς Ιερέως Χαραλάμπους και της Πρεσβυτέρας Κυριακής. Εις την Ιεράν Κολυμβήθραν έλαβεν το όνομα Γεώργιος. Ο Γεώργιος ανετράφη κατά τον Απ. Παύλον <<εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου>>, εις το χριστιανικόν ιερατικόν περιβάλλον της οικογενείας του. Προσέτι η θέλησις και η αγαθή του πραίρεσις συνέτειναν, ώστε εις την καρδίαν του να γεννηθή ενωρίς και αυξηθή ο θείος έρως και ο διακαής πόθος του προς τον Θεόν, διό και εις ηλικίαν μόλις 12 ετών εισέρχεται εις την Ιεράν Μονήν της Θεοτόκου της Χρυσοπηγής, όπου και προχειρίζεται αναγνώστης. Εις την Ιεράν Μονήν ο Γεώργιος δια της μελέτης των Θείων Γραφών και εκκλησιαστικών βιβλίων καλλιεργείται ηθικώς και πνευματικώς δια να καταστή αργότερον πιστός εργάτης του Ιερού Ευαγγελίου. Τέσσαρα έτη αργότερον αναχωρεί εκ της Μονής κατ' εντολήν του Γέροντός του και μεταβαίνει εις Αλεξάνδρειαν προς συμπλήρωσιν των γυμνασιακών του σπουδών, τας οποίας επεράτωσεν κατά το έτος 1880 αριστεύσας. Δείγμα ευλαβείας και αγάπης προς τον Θεόν του νεαρού Γεωργίου υπήρξεν η επιθυμία την οποίαν έτρεφεν ενδομύχως να μεταβή εις τα Ιεροσόλυμα και να προσκυνήση τους Αγίους Τόπους. Μετά την αποπεράτωσιν των γυμνασιακών του σπουδών εις Αλεξάνδρειαν μεταβαίνει εις Ιεροσόλυμα, όπου γνωρίζεται μετά του τότε Πατριάρχου Ιεροθέου, όστις διαβλέπων τον Θεοσεβή χαρακτήρα του και τους ευγενείς πόθους της καρδίας του, τον εισάγει εις την Θεολογικήν Σχολήν του Τιμίου Σταυρού. Είχεν συμφοιτητάς, τους μετέπειτα πρωτεργάτας του ημερολογιακού σχίσματος, τον Μελέτιον Μεταξάκην και Χρυσόστομον Παπαδόπουλον. Το 1855 αποφοιτά και χειροτονείται διάκονος υπό του Πατριάρχου Νικοδήμου εις τον Ιερόν Ναόν της Αναστάσεως του Σωτήρος, όπου και διακονεί επί έν έτος. Η φιλέρημος όμως καρδιά του διακόνου Γεωργίου φλέγεται υπό του ζήλου της ανωτέρας πνευματικής ζωής. Θιασώτης της ερημικής ζωής καθώς ήτο, παρ' όλον ότι ο Πατριάρχης Νικόδημος τον προώριζε δια τας ανωτέρας τάξεις των κληρικών του Πατριαρχείου, λαμβάνει την άδειάν του δια να μεταβή εις το Άγιον Όρος. Εις την Σκήτην της Αγίας Άννης υποτάσσεται εις το ασκητικώτατον και αυστηρότατον Γέροντα Νεκτάριον, από τον οποίον χειροτονείται μεγαλόσχημος μοναχός και λαμβάνει το όνομα Ματθαίος. Υπό την σοφήν καθοδήγησιν και διακυβέρνησιν του Γέροντος Νεκταρίου ο Μεγαλόσχημος διάκονος Ματθαίος αρχίζει την ασκητικήν του παλαίστραν, ρίπτεται μετά ζήλου εις την κάμινον της υποταγής προς εκκοπήν του θελήματος, εκ της οποίας θα εξέλθη αργότερον με πεπυρακτωμένας τας πνευματικάς του δυνάμεις με ολονέν αυξανόμενον τον ζήλον της πνευματικής τελειώσεως. Αργότερον ο λύχνος τίθεται επί την λυχνίαν. Μετά πάροδον επτά ετών υποταγής και υπακοής, ο διάκονος Ματθαίος λαμβάνει το αξίωμα της Ιερωσύνης. Χειροτονείται Ιερομόναχος και καθίσταται ένας από τους πλέον διακεκριμένους πνευματικούς του Αγίου Όρους. Επ' αρκετά χρόνια διατελεί πνευματικός εις το Άγιον Όρος και συγκεκριμένως εις τας Μονάς Μεγίστης Λαύρας, Σίμωνος Πέτρας, Σκήτης Καυσοκαλυβίων, Διονυσίου, Κωσταμονίτου και άλλας. Ως πνευματικός Πατήρ ο Ιερομόναχος Ματθαίος διεκρίνετο εν Αγίω Όρει δια την βαθείαν εμπειρίαν του και μεγίστην διάκρισιν. Ως τοιούτος είχεν καταστή εις των πλέον ονομαστών πνευματικών, εις το Άγιον Όρος. <<Ο Μέγας πνευματικός>> έλεγον οι σύγχρονοί του Αγιορείται, όχι μόνον δια τας πνευματικάς του εμπειρίας, αλλά και διότι εγνώριζε να συνδυάζη την αυστηρότητα μετά της διακρίσεως. Ως Ιερομόναχος πλέον ο ζηλωτής Ματθαίος δια της επιμόνου προσευχής, της εγκρατείας, της νηστείας και γενικώς της αυστηράς εφαρμογής πάντων εκείνων των πνευματικών μέσων, δια των οποίων πραγματοποιείται η κάθαρσις και ο φωτισμός του νοός, η λέπτυνσις και η διαύγεια των ψυχικών και πνευματικών αισθήσεων, καθώς και η ανύψωσις του φρονήματος εκ των γηΐνων εις τα θεία και ουράνια, καθίσταται πλέον υπόδειγμα αρετής και αυταπαρνήσεως. Εις τοιούτον δε σημείον τον ανεβίβασεν η ζέουσα πίστις του, ο ένθεος έρως του και η ολοκληρωτική αυταπάρνησίς του, ώστε να επιζητή και να παρακαλή τον Θεόν να τον αξιώση να λάβη μαρτυρικόν θάνατον δια την αγάπην Του. Ιδού τί έγραφεν εις μίαν πρόχειρον σημείωσιν επί του εξωφύλλου ενός βιβλίου, το οποίον έφερεν εξ Ιεροσολύμων, ότε δια δευτέραν φοράν μετέβη εις προσκύνησιν. <<Αξίωσέ με Αγία Αικατερίνη, να μαρτυρήσω, και για την αγάπη του Χριστού το αίμα μου να χύσω. Το αίμα και το σώμα μου, όπως παραναλώσω>>. Χαρακτηριστικόν όμως εν προκειμένω είναι και το περιεχόμενον της απαντητικής επιστολής του Επισκόπου Πενταπόλεως Αγίου Νεκταρίου προς τον Ιερομόναχον Ματθαίον το 1910. Ως καταφαίνεται εκ της επιστολής ταύτης, οι δύο Πατέρες είχον στενήν πνευματικήν επαφήν και εις σχετικήν ερώτησιν του Ιερομονάχου π. Ματθαίου ο Άγιος Νεκτάριος του απάντησεν ως εξής: <<Πανοσιολογιώτατε Πάτερ Ματθαίε! Καθήκον μου θεωρώ να δώσω υμίν την εξής συμβουλήν ως προς το διαφλέγον την καρδίαν σου ζήτημα του μαρτυρίου. Σας συμβουλεύω, πρίν λάβετε συμβουλάς εναρέτων Πατέρων, να μή μεταβήτε προς αναζήτησιν μαρτυρίου. Εύχομαι όπως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, υπέρ ου την ψυχήν σου τίθεις, να σε διαφυλάττη, να σε καθοδηγή και διαφωτίζη>>. Ο ζήλος και η αγάπη προς τον Θεόν του Ιερομονάχου Ματθαίου δεν έπαυσαν εις ολόκληρον την ζωήν του. Ολόκληρος η εκκλησιαστική του δράσις, οι κόποι της ασκητικής του ζωής και οι αγώνες του υπέρ της Ορθοδοξίας, ως θα ίδωμεν, δεν είναι άλλο παρά μία έκφρασις της αυταπαρνήσεως και του ζήλου του. Αυτό το πνεύμα της αυταπαρνήσεως και του θείου ζήλου ευρίσκεται διάχυτον εις τα περισσότερα των εγγράφων επιστολών και εγκυκλίων του. Διαφαίνεται εις την ασκητικήν του ζωήν, την μελέτην της καθημερινής του πάλης κατά του διαβόλου και της αμαρτίας, εις τας συνεχείς προσευχάς και αγρυπνίας, εις την προσήλωσίν του εις τα Ουράνια εις την αγάπην του προς τον Θεόν, δια των οποίων εκάθαρεν εαυτόν και απέκτησε πνευματικάς εμπειρίας, ώστε να καταστή άριστος πνευματικός αγωνιστής εις τον αγώνα τον πνευματικόν, τον αγώνα της τελειώσεως. Ούτω, αφού εκάθαρε πρώτον εαυτόν και ηγωνίσθη δια τας αγίας Ευαγγελικάς αρετάς, ηδυνήθη κατόπιν και ως πνευματικός πατήρ, να καθοδηγή τας ψυχάς των πνευματικών του τέκνων. Χαρακτηριστική ήτο η προς τους εξομολογουμένους αυστηρότης, η αυστηρότης του όμως αύτη ορμωμένη εκ της ιδίας πρότερον αυστηράς πνευματικής ζωής του, ενεφορείτο υπό πνεύματος διακρίσεως και διδασκαλίας (παιδαγωγούσα αυστηρότης), εις τρόπον ώστε να μην απωθή τον εξομολογούμενον, αλλά τουναντίον να εξυπνά αυτόν από τον λήθαργον της αμελείας και της συνηθείας και να τον παροτρύνη εις ειλικρινή μετάνοιαν. Εις τούτο δε ακριβώς έγκειται και η έλξις και επιρροή την οποίαν ήσκει εις όσους ήρχοντο εις επαφήν μετ' αυτού δια πνευματικάς ή και ετέρας ατομικάς υποθέσεις. Με τοιαύτα προτερήματα, ο Ιερομόναχος και πνευματικός Πατήρ Ματθαίος, ηξιώθη ως προηγουμένως εξεθέσαμεν να καλήται από τους Αγιορείτας πατέρας <<ο μέγας πνευματικός>>.

ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΝ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΝ ΟΛΩΝ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΠΡΟΤΑΣΙΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΝ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΝ ΟΛΩΝ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ «ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α΄» (ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΝ ΤΑΜΕΙΟΝ) ΕΔΡΑ: 4ο ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟΝ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΤΗΛ. 210 6020176 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2008 ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ. Α.Π. 483 Ἐν Κορωπίῳ τῆ 15 Σεπτ. 2008 (π.ἡ.) ΠΡΟΣ τούς πρώην ἐν Χριστῶ Πατέρας καί Ἀδελφούς κ.κ. Νικόλαον, Παχώμιον, Ταράσιον, Γαλακτίωνα, κλπ. Θέμα: ΠΡΟΤΑΣΙΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΝ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΝ ΟΛΩΝ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Ἀγαπητοί,, ἡ ἐλαχιστότης μου, ἐκφράζων καί τούς κατά τόπους Ἀρχιερεῖς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, α) Μπανκάου Ρουμανίας Κασσιανοῦ β) Βράντσεα Ρουμανίας Γεροντίου γ) Κένυας Ἀφρικῆς Ματθαίου, δ) Κιέβου Οὐκρανίας Σεραφείμ καί ε) Κιτίου καί πάσης Κύπρου Παρθενίου, χάριτι Χριστοῦ προάγομαι, ὅπως διά τῆς παρούσης ποιήσω ΠΡΟΤΑΣΙΝ – ΕΚΚΛΗΣΙΝ δι’ ἕναν σοβαρόν διάλογον Ἀγάπης ἐν Ἀληθεία, ἵνα ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ θεραπεύση δι’ ἡμῶν τά ἀπό μακροῦ χρόνου ἐκκρεμοῦντα λίαν σοβαρά θέματα, τόσον ἀπό ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ἐν γένει ἀπόψεως καί ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ τοῦ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΘΕΣΜΟΥ, ὅσον καί ἰδιαιτέρως τά φλέγοντα θέματα ΠΙΣΤΕΩΣ καί ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, ὡς καί αὐτό τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ τῆς ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. Παρακαλοῦμεν, ὅπως ἐντός ἑνός μηνός ἀπό λήψεως παρούσης εὐαρεστηθῆτε νά μᾶς γνωρίσητε τάς ἐν τοῖς προκειμένοις θέμασι προθέσεις σας, πάντοτε μέ γνώμονα καί κριτήριον τήν διακονίαν πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν καί σωτηρίαν τῶν ψυχῶν μας. Φρονοῦμεν καί πιστεύομεν ὅτι δέν ὑπάρχει χρόνος διά παραπλανητικάς προφάσεις, ἀλλ’ ἐπείγει ὅπως, ἐν ἀληθεῖ ταπεινώσει, ἀναλάβωμεν τάς εὐθύνας μας ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τοῦ πληρώματος Αὐτῆς, καί τῶν ἰδίων ἡμῶν ψυχῶν. Διατελοῦμεν ἐν ἀγάπη Χριστοῦ καί ἀναμονῆ ἀπαντήσεώς σας. Ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος. Ταῦτα προς ένημέρωσιν τῶν «απανταχοῦ Ὀρθοδόξων» + Ἐπίσκοπος Κήρυκος, Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς και Τοποτηρητής τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ

ΑΚΤΙΝΕΣ «Μη σκιάζεστε στα σκότη! Η λευθεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει». Ι. Πολέμης 16 Ιουν 2026 Η Εκκλησία του Χριστού και η Ορθόδοξη Εκκλησιολογία (Θεολογική Μελέτη) Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ Με αφορμή την υπόθεση του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού: Η αλήθεια της πίστεως απέναντι στην αντίληψη ότι η Εκκλησία ταυτίζεται αποκλειστικά με την διοικητική εξουσία Δρ.Σέργιος Ντόριτς, Καθηγητής Ορθόδοξης Δογματικής Θεολογίας Πρόλογος Στις ημέρες μας επανέρχεται με ιδιαίτερη ένταση ένα από τα σπουδαιότερα θεολογικά ερωτήματα όλων των αιώνων: Τι είναι η Εκκλησία του Χριστού; Είναι άραγε η Εκκλησία μία ανθρώπινη διοικητική δομή, ένας οργανισμός που ορίζεται αποκλειστικά από την ιεραρχική εξουσία και την αριθμητική πλειοψηφία μιας Συνόδου; Ή είναι πρωτίστως το θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού, του οποίου η ενότητα στηρίζεται στην αμετάβλητη αλήθεια της αποκαλύψεως του Θεού; Το ερώτημα αυτό δεν είναι καινούριο. Από τους αποστολικούς χρόνους μέχρι τις μεγάλες αιρέσεις των πρώτων αιώνων, μέχρι την εικονομαχία και τη Σύνοδο Φερράρας–Φλωρεντίας, η Εκκλησία πάντοτε αντιμετώπιζε το ίδιο κρίσιμο ζήτημα: είναι η αλήθεια αποτέλεσμα εξουσίας ή είναι η εξουσία αυθεντική μόνο όταν υπηρετεί την αλήθεια του Χριστού; Η περίπτωση του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού έχει αναδείξει ξανά αυτό το διαχρονικό εκκλησιολογικό ζήτημα. Πολλοί πιστοί και κληρικοί που τον στηρίζουν θεωρούν ότι εκφράζει ακρίβεια πίστεως, προσήλωση στην πατερική παράδοση και συνέχεια με το φρόνημα των Αγίων. Άλλοι εκκλησιαστικοί φορείς διατυπώνουν διαφορετικές κρίσεις για την υπόθεσή του. Πέρα όμως από την αξιολόγηση ενός συγκεκριμένου προσώπου, το ουσιαστικό θεολογικό ερώτημα παραμένει: με ποια κριτήρια αναγνωρίζεται η αληθινή εκκλησιαστική ζωή; Η απάντηση της Ορθόδοξης Παραδόσεως είναι σαφής: η Εκκλησία είναι εκεί όπου διαφυλάσσεται η αποστολική πίστη, τελείται η ζωή των μυστηρίων και υπάρχει η κοινωνία του Σώματος του Χριστού μέσα στην αλήθεια. ………………………………………… ΜΕΡΟΣ Α ´ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄ Ο Χριστός είναι ο Ιδρυτής και η μόνη Κεφαλή της Εκκλησίας Η Εκκλησία δεν δημιουργήθηκε από ανθρώπινη βούληση ούτε αποτελεί ανθρώπινο ίδρυμα. Ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε στον Απόστολο Πέτρο: «Καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾍδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16:18) Δεν είπε «την Εκκλησία των ανθρώπων», αλλά «την δική μου Εκκλησία». Η Εκκλησία ανήκει στον Χριστό και παραμένει δική Του μέχρι το τέλος των αιώνων. Ο Απόστολος Παύλος διδάσκει: «Καὶ αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλή τοῦ σώματος, τῆς Ἐκκλησίας» (Κολ. 1:18) Και αλλού: «Καὶ αὐτὸν ἔδωκε κεφαλὴν ὑπὲρ πάντα τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἥτις ἐστὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ» (Εφεσ. 1:22-23) Επομένως, κανένας επίσκοπος, πατριάρχης, αρχιεπίσκοπος ή σύνοδος δεν είναι η κεφαλή της Εκκλησίας. Όλοι, από τον τελευταίο πιστό μέχρι τον ανώτερο εκκλησιαστικό άρχοντα, είναι μέλη του Σώματος του Χριστού και υπόκεινται στην αλήθεια του Ευαγγελίου. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερμηνεύοντας την εικόνα του σώματος και της κεφαλής, διδάσκει ότι όπως το σώμα λαμβάνει ζωή και καθοδήγηση από την κεφαλή, έτσι και η Εκκλησία λαμβάνει ζωή από τον Χριστό. Γι’ αυτό η εξουσία μέσα στην Εκκλησία δεν είναι δεσποτεία αλλά διακονία. Ο ίδιος ο Κύριος είπε στους Αποστόλους: «Οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν… οὐχ οὕτως δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ’ ὃς ἂν θέλῃ μέγας γενέσθαι ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος» (Ματθ. 20:25-26) Η εκκλησιαστική εξουσία, επομένως, δεν είναι δικαίωμα επιβολής προσωπικής βουλήσεως αλλά ευθύνη διακονίας της αλήθειας. …………………………………………….. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄ Η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού – Η στρατευομένη και η θριαμβεύουσα Εκκλησία Η Εκκλησία είναι μία και αδιαίρετη στους ουρανούς και στη γη. Δεν υπάρχουν δύο Εκκλησίες, αλλά μία Εκκλησία που βρίσκεται σε δύο καταστάσεις: την στρατευομένη και την θριαμβεύουσα. Η στρατευομένη Εκκλησία είναι οι πιστοί που βρίσκονται ακόμη στον κόσμο, κλήρος και λαός, και αγωνίζονται τον πνευματικό αγώνα: «Ἀγωνίζου τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως» (Α΄ Τιμ. 6:12) Η θριαμβεύουσα Εκκλησία είναι οι Άγιοι που νίκησαν τον κόσμο, ολοκλήρωσαν τον αγώνα τους και βρίσκονται ενώπιον του Θεού. Ο Απόστολος Παύλος μιλά για: «νέφος μαρτύρων» (Εβρ. 12:1) που περιβάλλει τους αγωνιζομένους πιστούς. Γι’ αυτό ο Άγιος του πρώτου αιώνος, ο Άγιος του τετάρτου, ο Άγιος του δεκάτου πέμπτου και ο Άγιος κάθε εποχής δεν έχουν διαφορετική πίστη. Έχουν το ίδιο Άγιο Πνεύμα και την ίδια αλήθεια. Ο Απόστολος Παύλος ομολογεί: «Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα» (Εφεσ. 4:5) Ο Άγιος Βικέντιος Λερίνης εξέφρασε αυτό το διαχρονικό κριτήριο της Εκκλησίας με τα γνωστά λόγια: «Quod ubique, quod semper, quod ab omnibus creditum est» δηλαδή: «Αυτό που πιστεύθηκε παντού, πάντοτε και από όλους». Η αλήθεια της Εκκλησίας δεν αλλάζει με το πέρασμα των αιώνων, διότι: «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτός καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Εβρ. 13:8) …………………………………………….. ΜΕΡΟΣ Β΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ΄ Η Εκκλησία ως κοινωνία της αληθείας – «Ὅπου εἰσίν δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα» Ένα από τα πιο παρεξηγημένα χωρία της Αγίας Γραφής είναι ο λόγος του Κυρίου: «Οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18:20) Ο λόγος αυτός δεν σημαίνει ότι κάθε ομάδα ανθρώπων που επικαλείται το όνομα του Χριστού αποτελεί αυτομάτως την αληθινή Εκκλησία. Διότι η Εκκλησία δεν είναι απλή συνάθροιση προσώπων, αλλά κοινωνία μέσα στην αλήθεια του Χριστού. Ο ίδιος ο Κύριος προειδοποιεί: «Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι· Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου» (Ματθ. 7:21) Και αλλού: «Εἰς μάτην δὲ σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων» (Ματθ. 15:9) Επομένως, η επίκληση του ονόματος του Χριστού χωρίς την αληθινή πίστη και την τήρηση της αποστολικής διδασκαλίας δεν αρκεί. Η Εκκλησία είναι ενότητα όχι απλώς συναισθηματική ή εξωτερική, αλλά ενότητα στην ορθή πίστη. Ο Απόστολος Παύλος διδάσκει: «Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα» (Εφεσ. 4:5) Και αλλού: «Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα»(Α΄ Κορ. 1:10) Η ενότητα της Εκκλησίας είναι ενότητα φρονήματος, δόγματος και ζωής. …………………………………………. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ΄ Η Αποστολική Παράδοση – Η πίστη που δεν αλλάζει στους αιώνες Η Εκκλησία δεν έχει την εξουσία να εφευρίσκει νέες αλήθειες ούτε να αλλοιώνει την πίστη που παρέλαβε. Ο Απόστολος Παύλος παραγγέλλει: «Ἄρα οὖν, ἀδελφοί, στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις, ἃς ἐδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου εἴτε δι’ ἐπιστολῆς ἡμῶν»(Β΄ Θεσ. 2:15) Και ο Απόστολος Ιούδας προτρέπει τους πιστούς: «Ἐπαγωνίζεσθαι τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει»(Ιούδα 1:3) Η πίστη παραδόθηκε μία φορά και παραμένει η ίδια μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Γι’ αυτό ο Άγιος Βικέντιος Λερίνης έθεσε τον περίφημο κανόνα: «Quod ubique, quod semper, quod ab omnibus creditum est» δηλαδή: «Εκείνο το οποίο πιστεύθηκε παντού, πάντοτε και από όλους». Αυτό σημαίνει ότι η αληθινή διδασκαλία της Εκκλησίας έχει συνέχεια στον χρόνο. Ο Άγιος του πρώτου αιώνα, ο Άγιος του τετάρτου, ο Άγιος του δέκατου πέμπτου και ο Άγιος των ημερών μας δεν έχουν διαφορετική πίστη, διότι δεν έχουν διαφορετικό Χριστό ούτε διαφορετικό Άγιο Πνεύμα. Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτός καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας»(Εβρ. 13:8) Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός διδάσκει ότι οφείλουμε να κρατούμε την παράδοση της Εκκλησίας και να μην μετακινούμε τα όρια που έθεσαν οι Άγιοι Πατέρες. ………………………………………………… ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ε΄ Οι Άγιοι Πατέρες ως φωνή του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία Η Εκκλησία δεν στηρίζεται στις προσωπικές γνώμες των ανθρώπων αλλά στην εμπειρία των θεοφόρων Πατέρων. Οι Άγιοι, παρότι έζησαν σε διαφορετικούς τόπους και διαφορετικές εποχές, παρουσιάζουν μία θαυμαστή ενότητα στην πίστη. Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης συμφωνίας, αλλά καρπός της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος. Ο Κύριος υποσχέθηκε στους Αποστόλους: «Ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐκεῖνος, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν»(Ιω. 16:13) Γι’ αυτό η φωνή των Αγίων Πατέρων δεν αποτελεί μια σειρά προσωπικών φιλοσοφικών απόψεων, αλλά τη μαρτυρία της Εκκλησίας μέσα στους αιώνες. Ο Μέγας Αθανάσιος, όταν σχεδόν ολόκληρη η αυτοκρατορία συγκλονιζόταν από την αρειανική πλάνη, δεν ακολούθησε τον αριθμό ούτε την κοσμική δύναμη, αλλά κράτησε ανόθευτη την πίστη της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής προτίμησε εξορίες, διωγμούς και ακρωτηριασμό παρά να υπογράψει μία διδασκαλία που θεωρούσε αντίθετη προς την ορθόδοξη πίστη. Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης δίδαξε ότι σε ζητήματα πίστεως δεν αρκεί το αξίωμα ενός επισκόπου, αλλά κριτήριο είναι η συμφωνία με την παράδοση της Εκκλησίας. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός στη Σύνοδο Φερράρας–Φλωρεντίας δεν ακολούθησε την πίεση της πλειοψηφίας, αλλά παρέμεινε στην πατροπαράδοτη διδασκαλία και αργότερα η συνείδηση της Εκκλησίας αναγνώρισε την ομολογία του. Η ιστορία λοιπόν αποδεικνύει ότι πολλές φορές στην Εκκλησία η αλήθεια δεν ταυτίστηκε απλώς με την αριθμητική πλειοψηφία, αλλά αναγνωρίστηκε από τη συμφωνία με την αποστολική παράδοση. Η Εκκλησία είναι «στύλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. 3:15). Η αποστολή της δεν είναι να προσαρμόζει την αλήθεια στις απαιτήσεις κάθε εποχής, αλλά να διαφυλάσσει αλώβητο τον θησαυρό που παρέλαβε από τον Χριστό και τους Αποστόλους. ……………………………………………….. ΜΕΡΟΣ Γ΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤ΄ Η συνοδικότητα στην Εκκλησία – Η Σύνοδος ως όργανο της αληθείας και όχι ως πηγή νέας αλήθειας Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι κατεξοχήν συνοδική. Από την αποστολική εποχή, τα μεγάλα ζητήματα λύνονταν συνοδικά. Το πρώτο παράδειγμα αποτελεί η Αποστολική Σύνοδος των Ιεροσολύμων, όπου οι Απόστολοι διακήρυξαν: «Ἔδοξεν γὰρ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν»(Πράξ. 15:28) Η φράση αυτή αποκαλύπτει το βαθύτερο νόημα της συνοδικότητας: η Σύνοδος δεν εκφράζει απλώς ανθρώπινες αποφάσεις, αλλά καλείται να γίνει όργανο της φανερώσεως της αληθείας του Αγίου Πνεύματος. Όμως η ιστορία της Εκκλησίας δείχνει επίσης ότι δεν είναι κάθε συγκέντρωση επισκόπων αυτομάτως φορέας της αλήθειας. Η αυθεντία μιας Συνόδου δεν προέρχεται μόνο από τον αριθμό των συμμετεχόντων ή από την εκκλησιαστική ισχύ της, αλλά από τη συμφωνία της με την Αγία Γραφή, την αποστολική Παράδοση και τη διαχρονική πίστη της Εκκλησίας. ……………………………………………… ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζ΄ Όταν Σύνοδοι πλανήθηκαν – Η μαρτυρία της εκκλησιαστικής ιστορίας Η ιστορία παρέχει πολλά παραδείγματα όπου σύνοδοι ή μεγάλες ομάδες επισκόπων εξέφρασαν διδασκαλίες που αργότερα απορρίφθηκαν από την Εκκλησία. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η λεγόμενη Ληστρική Σύνοδος της Εφέσου (449 μ.Χ.). Συγκροτήθηκε με πολλούς επισκόπους και με την υποστήριξη ισχυρών πολιτικών προσώπων της εποχής. Παρ’ όλα αυτά απορρίφθηκε από την εκκλησιαστική συνείδηση και η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος στη Χαλκηδόνα (451 μ.Χ.) καταδίκασε τις αποφάσεις της. Αργότερα, κατά την περίοδο της Εικονομαχίας, πραγματοποιήθηκαν σύνοδοι που απέρριψαν την τιμή των ιερών εικόνων. Παρά το γεγονός ότι είχαν επισκόπους και αυτοκρατορική στήριξη, οι αποφάσεις τους απορρίφθηκαν από την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο (787 μ.Χ.), η οποία αποκατέστησε την ορθόδοξη διδασκαλία περί των εικόνων. Αυτά τα γεγονότα δείχνουν ένα πολύ σημαντικό εκκλησιολογικό συμπέρασμα: δεν είναι η αλήθεια που γίνεται αληθινή επειδή την ψήφισε μία σύνοδος, αλλά μία σύνοδος αναγνωρίζεται ως αληθινή όταν εκφράζει την αλήθεια που παρέλαβε η Εκκλησία. …………………………………………… ΚΕΦΑΛΑΙΟ Η΄ Η υπακοή στην Εκκλησία και τα όριά της Η υπακοή αποτελεί θεμέλιο της εκκλησιαστικής ζωής. Ο ίδιος ο Χριστός «ἐγένετο ὑπήκοος μέχρι θανάτου» (Φιλ. 2:8), και οι πιστοί καλούνται να ζουν μέσα στο πνεύμα της ταπεινώσεως και της υπακοής. Οι Άγιοι Πατέρες δίδαξαν πάντοτε την αξία της υπακοής προς τους κανονικούς ποιμένες της Εκκλησίας. Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος γράφει: «Ὅπου ὁ ἐπίσκοπος, ἐκεῖ τὸ πλῆθος ἔστω· ὥσπερ ὅπου ἂν ᾖ Ἰησοῦς Χριστός, ἐκεῖ ἡ καθολική Ἐκκλησία». Η φράση αυτή δείχνει την κεντρική θέση του επισκόπου ως σημείου ενότητας της τοπικής Εκκλησίας. Όμως η ίδια η Αγία Γραφή θέτει ένα υπέρτατο κριτήριο: «Πειθαρχείν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις»(Πράξεις 5:29) Η υπακοή λοιπόν στην Εκκλησία δεν μπορεί να νοηθεί ως υπακοή σε κάτι που θα ερχόταν σε αντίθεση με το Ευαγγέλιο και την αποστολική παράδοση. Ο Απόστολος Παύλος είναι απόλυτος: «Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω»(Γαλ. 1:8) Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και η υψηλότερη ανθρώπινη εκκλησιαστική εξουσία δεν έχει δικαίωμα να αλλοιώσει το περιεχόμενο της πίστεως. …………………………………………………… ΚΕΦΑΛΑΙΟ Θ΄ Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου και η διάκριση μεταξύ σχίσματος και απομακρύνσεως λόγω αιρέσεως Ιδιαίτερη θέση στην ορθόδοξη κανονική παράδοση κατέχει ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου (Κωνσταντινούπολη, 861 μ.Χ.). Ο Κανόνας αναφέρεται στην περίπτωση κατά την οποία ένας επίσκοπος κηρύττει δημοσίως και γυμνή τη κεφαλή μία αίρεση ήδη καταδικασμένη από την Εκκλησία. Σε μια τέτοια περίπτωση, όσοι διακόπτουν την εκκλησιαστική κοινωνία με αυτόν πριν από συνοδική καταδίκη του δεν καταδικάζονται ως σχισματικοί. Ο Κανόνας αναφέρει ότι αυτοί: «οὐ μόνον οὐχὶ τῇ ἐπιτιμίᾳ τῶν Κανόνων ὑπόκεινται, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς ἀξιωθήσονται» διότι δεν διέσπασαν την Εκκλησία, αλλά προσπάθησαν να προστατεύσουν την Εκκλησία από σχίσματα και διαιρέσεις. Εδώ απαιτείται μεγάλη διάκριση. Ο κανόνας αυτός δεν δίνει άδεια στον καθένα να διακόπτει την εκκλησιαστική κοινωνία για κάθε διαφωνία, προσωπική κρίση ή διοικητικό ζήτημα. Αναφέρεται ειδικά σε δημόσια κήρυξη αιρέσεως κατά της παραδεδομένης πίστεως. ……………………………………………………… ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι΄ Η ομολογία της αλήθειας και οι Άγιοι που αντιστάθηκαν στην πλάνη Η ιστορία της Εκκλησίας είναι γεμάτη από παραδείγματα Αγίων οι οποίοι υπέμειναν διωγμούς, καθαιρέσεις, εξορίες και κατηγορίες επειδή επέλεξαν να παραμείνουν πιστοί σε αυτό που πίστευαν ότι ήταν η αποστολική αλήθεια. Ο Μέγας Αθανάσιος εξορίστηκε επανειλημμένα επειδή αντιστάθηκε στον Αρειανισμό, παρότι πολλοί ισχυροί επίσκοποι και άρχοντες της εποχής είχαν δεχθεί την πλάνη. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής υπέμεινε φυλακίσεις, εξορία και ακρωτηριασμό επειδή αρνήθηκε να αποδεχθεί τον Μονοθελητισμό. Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης συγκρούστηκε με αυτοκράτορες και εκκλησιαστικούς άρχοντες όταν θεωρούσε ότι παραβιαζόταν η κανονική τάξη και η ορθόδοξη παράδοση. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός έμεινε σχεδόν μόνος μεταξύ των επισκόπων που συμμετείχαν στη Σύνοδο Φερράρας–Φλωρεντίας και αρνήθηκε να υπογράψει την ένωση με τη Ρώμη, διότι θεωρούσε ότι περιείχε δογματικές αποκλίσεις. Η μεταγενέστερη αποδοχή των αγώνων αυτών των Αγίων δείχνει ότι στην ιστορία της Εκκλησίας η αλήθεια δεν ταυτίστηκε πάντοτε με την εκάστοτε πλειοψηφία. Συμπερασματικά, η ορθόδοξη εκκλησιολογία κρατά δύο αλήθειες ταυτόχρονα: 
δεν υπάρχει Ορθόδοξη Εκκλησία χωρίς επισκοπή, συνοδικότητα και κανονική τάξη·
αλλά ούτε η εκκλησιαστική εξουσία νοείται ανεξάρτητα από την αλήθεια της πίστεως που παρέδωσαν ο Χριστός, οι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες. ………………………………………….. ΜΕΡΟΣ Δ΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΑ΄ Η Εκκλησία ως «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» Ο Απόστολος Παύλος χαρακτηρίζει την Εκκλησία: «Ἐκκλησία Θεοῦ ζῶντος, στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας»(Α΄ Τιμ. 3:15) Η Εκκλησία δεν είναι απλώς ένας ιστορικός θεσμός ή ένας ανθρώπινος οργανισμός. Είναι ο χώρος μέσα στον οποίο φυλάσσεται η αποκεκαλυμμένη αλήθεια του Θεού και μεταδίδεται η ζωή του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό και το κριτήριο της εκκλησιαστικότητας δεν μπορεί να είναι μόνο μια εξωτερική διοικητική σχέση, αλλά η κοινωνία με το Σώμα του Χριστού μέσα στην ορθή πίστη, τη ζωή της μετανοίας και τη συνέχεια της αποστολικής Παραδόσεως. Ο Άγιος Ειρηναίος Λυώνος, αγωνιζόμενος εναντίον των γνωστικών αιρέσεων, τόνισε ότι η αληθινή διδασκαλία διατηρείται στην Εκκλησία μέσω της αποστολικής διαδοχής και της παραδόσεως που παρέλαβαν οι επίσκοποι από τους Αποστόλους. Η αποστολική διαδοχή όμως δεν νοείται ως απλή αλυσίδα χειροτονιών χωρίς ορθόδοξη πίστη. Η διαδοχή είναι διατήρηση όχι μόνο της ιεροσύνης αλλά και του αποστολικού φρονήματος. ………………………………………. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΒ΄ Το πλήρωμα της Εκκλησίας και η ευθύνη όλων για τη διαφύλαξη της πίστεως Στην Ορθόδοξη Εκκλησία η φύλαξη της πίστεως δεν είναι υπόθεση μόνο των επισκόπων, αλλά ολόκληρου του εκκλησιαστικού σώματος: επισκόπων, πρεσβυτέρων, μοναχών και λαϊκών. Ο Απόστολος Πέτρος αποκαλεί όλους τους πιστούς: «γένος ἐκλεκτόν, βασίλειον ἱεράτευμα, ἔθνος ἅγιον»(Α΄ Πέτρ. 2:9) Η ευθύνη της ομολογίας της αλήθειας ανήκει σε κάθε μέλος του Σώματος του Χριστού. Η ιστορία της Εκκλησίας διδάσκει ότι πολλές φορές το ευσεβές πλήρωμα συνέβαλε στη διαφύλαξη της ορθόδοξης πίστεως απέναντι σε λανθασμένες αποφάσεις ή πιέσεις της εποχής. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, όταν του υπενθύμισαν ότι πολλοί επίσκοποι είχαν δεχθεί τη μονοθελητική διδασκαλία, απάντησε ότι το κριτήριο της αλήθειας δεν είναι το πλήθος αλλά η ορθή πίστη που παρέδωσε η Εκκλησία. Επίσης, η περίφημη Εγκύκλιος των Ανατολικών Πατριαρχών του 1848 διακηρύσσει: «Παρά τῷ λαῷ αὐτῷ, ὅς ἐστι τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, φυλάσσεται ἡ θρησκεία» Δηλαδή η φύλαξη της πίστεως ανήκει σε ολόκληρο το εκκλησιαστικό σώμα και όχι αποκλειστικά σε μία ομάδα προσώπων. …………………………………………………….. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΓ΄ Η αληθινή ενότητα και η ψευδής ειρήνη Ο Χριστός προσευχήθηκε: «Ἵνα πάντες ἓν ὦσι»(Ιω. 17:21) Η ενότητα είναι δώρο και εντολή του Θεού. Όμως η ενότητα της Εκκλησίας δεν είναι μια απλή διοικητική ή εξωτερική συμφωνία. Ο Απόστολος Παύλος ζητά: «Ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες» (Α΄ Κορ. 1:10) και μιλά για: «μία πίστις» (Εφ. 4:5) Η αληθινή ειρήνη δεν μπορεί να οικοδομηθεί με παραχώρηση της αλήθειας. Ο Μέγας Αθανάσιος διδάσκει ότι δεν υπάρχει κοινωνία φωτός και σκότους όταν αλλοιώνεται η πίστη. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, όταν αντιμετώπισε την ένωση της Φλωρεντίας, έδειξε ότι η ενότητα χωρίς κοινή ορθόδοξη ομολογία δεν αποτελεί αληθινή ενότητα. Η ιστορία της Εκκλησίας φανερώνει ότι η αλήθεια πολλές φορές απαιτεί αγώνα, θυσία και ακόμη και απομόνωση. Η εξωτερική ειρήνη χωρίς την αλήθεια μπορεί να αποδειχθεί ψευδής ειρήνη. ……………………………………………….. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΔ΄ Η υπόθεση του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού ως σύγχρονος εκκλησιολογικός προβληματισμός Η περίπτωση του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού ανέδειξε έντονα το διαχρονικό ερώτημα περί των ορίων της εκκλησιαστικής υπακοής και της σχέσεως μεταξύ συνοδικών αποφάσεων και πιστότητας στην παράδοση. Πολλοί κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί που τον στηρίζουν θεωρούν ότι ο ίδιος εκφράζει ακρίβεια ορθόδοξου φρονήματος, σεβασμό προς τους Ιερούς Κανόνες και προσήλωση στην πατερική παράδοση. Από την άλλη πλευρά, οι εκκλησιαστικές αρχές που έλαβαν αποφάσεις εις βάρος του επικαλούνται τη συνοδική τάξη και τη δική τους εκτίμηση των γεγονότων. Η ιστορία της Εκκλησίας διδάσκει ότι η τελική αξιολόγηση τέτοιων εκκλησιαστικών συγκρούσεων δεν γίνεται μέσα από το πρίσμα της κοσμικής εξουσίας ή της αριθμητικής υπεροχής, αλλά μέσα από τη μακροχρόνια μαρτυρία της Εκκλησίας, την πιστότητα στην αποστολική παράδοση, την ορθότητα της πίστεως και τους καρπούς που παράγει κάθε στάση. ………………………………………….. ΕΠΙΛΟΓΟΣ Το αμετάθετο κριτήριο της Εκκλησίας Η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι δημοκρατικό σχήμα όπου η αλήθεια καθορίζεται από πλειοψηφίες. Ούτε είναι μία ανθρώπινη εξουσία που μπορεί να αλλάζει το περιεχόμενο της πίστεως κατά τις απαιτήσεις των εποχών. Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, έχει Κεφαλή τον Χριστό και παραμένει η ίδια σε όλους τους αιώνες. Η αληθινή ενότητα της Εκκλησίας είναι ενότητα: •στην ίδια αποστολική πίστη,
 •στην ίδια πατερική παράδοση,
 •στα ίδια ιερά δόγματα, •στην ίδια μυστηριακή ζωή,
 •στην κοινή πορεία προς τη θέωση.
 Γι’ αυτό η μεγαλύτερη υποχρέωση κάθε επισκόπου, κληρικού και λαϊκού είναι να φυλάσσει αλώβητη την παρακαταθήκη της πίστεως. Όπως παραγγέλλει ο Απόστολος Παύλος στον μαθητή του Τιμόθεο: «Τὴν καλὴν παραθήκην φύλαξον διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ ἐνοικοῦντος ἐν ἡμῖν» (Β΄ Τιμ. 1:14) Η Εκκλησία δεν ανήκει σε ανθρώπους. Ανήκει στον Χριστό. Και ο Χριστός είναι: «ὁ αὐτὸς χθές καὶ σήμερον καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Εβρ. 13:8) Επομένως, η αληθινή εκκλησιαστική ζωή δεν μετριέται πρωτίστως από την εξωτερική ισχύ ή την ανθρώπινη εξουσία, αλλά από την πιστότητα στην αλήθεια που ο Χριστός παρέδωσε στους Αποστόλους, οι Απόστολοι στους Πατέρες και οι Πατέρες στην Εκκλησία όλων των αιώνων. Με τα τέσσερα αυτά μέρη έχει πλέον σχηματιστεί μία πλήρης εκκλησιολογική πραγματεία, με βιβλική, πατερική και κανονική τεκμηρίωση. Θα μπορούσε ακόμη να εμπλουτιστεί σε επόμενη έκδοση με ένα ειδικό παράρτημα αποκλειστικά για τους Ιερούς Κανόνες, όπου θα παρατεθούν αναλυτικά ο 15ος της Πρωτοδευτέρας, Αποστολικοί Κανόνες, κανόνες Οικουμενικών Συνόδων και πατερικές μαρτυρίες περί αιρέσεως και εκκλησιαστικής κοινωνίας. στις 6:00 μ.μ.

ΕΓΕΝΕΤΟ ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΝΑ ΠΡΟΗΓΗΘΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝ

ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΝΑ ΓΙΝΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α. Π. 211 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 21-7-2001 (π.ἡ.). ΠΡΟΣ τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ΑΝΔΡΕΑΝ. Κοινοποίησις: Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς Μακαριώτατε. Εὐλογεῖτε. Αἰσθάνομαι ὑποχρέωσιν νά Σᾶς εὐχαριστήσω διά τήν παρουσίαν τοῦ Παν/του ῾Ιερομ/χου π. Νεοφύτου, ὡς ἀντιπροσώπου Σας, εἰς τήν θείαν Λειτουργίαν, τήν ὁποίαν ἐτελέσαμεν εἰς τόν Μητροπολιτικόν μας Ναόν τῆς ῾Αγίας Αἰκατερίνης ἐπί τῇ μνήμῃ τῶν ἁγίων Μαρτύρων Κηρύκου καί ᾿Ιουλίττης, καθ᾿ ἥν καί ἡ ταπεινότης ἡμῶν ἦγεν τά ὀνομαστήριά της. Εὐχαριστῶ καί διά τάς εὐχάς Σας, τάς ὁποίας διηρμήνευσεν ἐξ ὀνόματός Σας ὁ Πανοσιολογιώτατος. ῾Ωστόσον ὅμως, Μακαριώτατε, ἡ ἀγάπη καί ἡ ἐνότητα, καί τό "ὅλοι μαζί", πού ἰδιαίτερα ἐτόνισεν ὁ π. Νεόφυτος, θά εἶχον ἰδιαιτέραν ἀξίαν, καί θά μᾶς συγκινοῦσαν βαθύτατα, ἄν ἐκφράζοντο, οὐχί δι᾿ ἀντιπροσώπου, ἤ ὡς σχήματα λόγου, ἀλλά διά τῆς προσωπικῆς Σας παρουσίας καί συμμετοχῆς εἰς αὐτήν τήν θείαν Λειτουργίαν. ᾿Εκεῖ ἐν τῇ θείᾳ Λειτουργίᾳ, ἤτοι εἰς τήν θείαν Εὐχαριστίαν, διά τῆς συμμετοχῆς μας εἰς τό κοινόν Ποτήριον ἐκφράζεται πραγματικά ἡ ἑνότης, ἡ ἀγάπη καί τό "ὅλοι μαζί". ᾿Επιτρέψτε μον νά εἴπω, ὅτι δέν εἶχον παρ᾿ οὐδενός τήν ἀπαίτησιν νά μέ τιμήσῃ διά τῆς παρουσίας Του, ἀλλά ἀναφέρομαι εἰς τό γεγονός, τῆς μή προσωπικῆς παρουσίας Σας, διότι αὕτη, τόσον ὑπό τῆς ἐλαχιστότητός μου, ὅσον καί ὑφ᾿ ὅλων γενικῶς, ἐξελήφθη καί ἑρμηνεύθη, ὡς ἔκφρασις διχαστική - διασπαστική. ῾Υπῆρξε κοινή ἡ ἀπορία - ἀνησυχία: "῾Ο Μακαριώτατος ἀπουσίαζε ἀπό τήν συγκεκριμένην θείαν Λειτουργίαν, καίτοι εἶναι δύο βήματα ἡ ἀπόστασις ἀπό τήν κατοικία του. Τοῦτο δέ, ὅταν ὁ Μακαριώτατος εἶναι ἀεικίνητος, καί τακτικά κάμνει πολλές ἑκατοντάδες, καί ἐνίοτε καί χιλιάδες χιλιόμετρα, διά νά φθάσει εἰς τά ἀκρότατα σημεῖα , διατί ἐν προκειμένῳ δέν προσῆλθε, ἀφοῦ δέν ἐκωλύετο οὔτε ἀπό λόγους ὑγείας, οὔτε εἶχεν ἄλλους ἀποχρῶντας λόγους;"! ῾Η παρουσία τοῦ Παν/του ἀντιπροσώπου Σας καί συλλειτουργοῦ μας π. Νεοφύτου, παρά τήν πολύ καλήν προσπάθειά του, δέν ἐκάλυψεν τήν ἀπουσίαν Σας, ἀντιθέτως αὕτη ἔγινε καί πιό αἰσθητή. Μακαριώτατε, τάς προσωπικάς μας σχέσεις τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης καί ἑνότητος, δέν πρέπει νά τάς συνδέωμεν μέ τούς ἀγῶνας ἐπί τῶν σοβαρῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν ζητημάτων. Οἱ ἀντικανονικότητες, αἱ ἀδικίαι, αἱ συκοφαντίαι καί πρό πάντων τά θέματα Πίστεως καί καθαρᾶς ῾Ομολογίας, ἐπιτρέψτε μου νά εἴπω, ὅτι δέν ἀντιμετωπίζονται μέ τάς μεθόδους τῆς ἀναβολῆς...καί τοῦ "κουκουλώματος" ἤ "ἀφῆστε τόν Κήρυκο νά ἔχῃ τίς ἀπόψεις του, ἡ πλειοψηφία ἔχει ἄλλη γνώμη καί ἀποφασίζει, ὅπως θέλει". Βασικόν κριτήριον τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν μας ἀγώνων πρέπει νά εἶναι πάντοτε τό "ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ". Θά σᾶς ὑπενθυμίσω, σχετικά μέ τήν ἀπουσίαν Σας ἐκ τῆς συγκεκριμένης θείας Λειτουργίας, κάτι παρόμοιον, τό ὁποῖον συνέβη τό 1994. Τότε ἡ Μακαριότης Σας, καί ἀπό κοινοῦ ὅλοι, ἐζητήσαμε ἀπό τούς "πέντε" νά συμμεθέξουν εἰς ἕνα Συνοδικόν καί Πανιερατικόν Συλλείτουργον, διά νά προσευχηθῶμεν, νά ἀγαπήσωμεν καί ἐν ὁμονοίᾳ νά ὁμολογήσωμεν καί κατόπιν νά ἀντιμετωπίσωμεν ἐκείνας τάς δυσκόλους καταστάσεις. Τό ἠρνήθησαν οἱ "πέντε", καί δέν προσῆλθον εἰς τό εὐλογημένον ἐκεῖνο Συλλείτουργον! Λοιπόν μή κάμνωμεν καί ἡμεῖς παρόμοια, διότι δέν μπορεῖ νά ἀποκλείσῃ κανείς τήν ἀπειλή νά σημειωθοῦν παρόμοια ἤ καί χειρότερα τῶν "πέντε" ἀποτελέσματα. Διά τοῦτο δράττομαι αὐτῆς τῆς εὐκαιρίας ταπεινῶς νά προτείνω τοῦτο: Πρίν ἀπό τήν κακῶς καί ἀδικαιολογήτως μετατεθεῖσαν διά τόν Σεπτέμβριον ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τοῦ ᾿Ιουλίου, νά προηγηθῇ ἕνα Συνοδικόν καί Πανιερατικόν συλλείτουργον, καί κατόπιν νά συνεδριάσωμεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, καί μάλιστα αὐτή τή φορά εἰς τήν μεγάλην αἴθουσαν τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου, διά νά δυνηθῇ νά παρακολουθήσῃ τάς ἐργασίας τῆς Συνόδου καί ὁ ῾Ιερός Κλῆρος καί ἐνδεχομένως καί ἄλλοι. Δέν ἔχομεν τίποτε τό ἀπόρρητον ἀπό τούς ῾Ιερεῖς μας, οὔτε καί ἀπό τό ὅλον σῶμα τῶν πιστῶν τέκνων τῆς ᾿Εκκλησίας. Τά θέματα τά ᾿Εκκλησιαστικά εἶναι κοινά καί ἀφοροῦν ὅλους. Προκειμένου δέ νά γίνουν ταῦτα δέον, ὅπως, χωρίς χρονοτριβήν, συνεδριάσωμεν ἡ Διαρκής ᾿Ενδημοῦσα Σύνοδος, νά ἱεραρχήσωμεν τά θέματα καί νά ὁρίσωμεν καί Εἰσηγητάς. ῞Οπως ἀντιλαμβανόμεθα, ἔχομεν πολύ ἔργο νά ἐπιτελέσωμεν καί δέν πρέπει νά καθυστερήσωμεν. Διατελῶ μετά τῆς ἐν Κυρίῳ τιμῆς καί ἀγάπης ἀλλά καί εὐχαριστιῶν. ᾿Ελάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί συλλειτουργός ῾Υμῶν. + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

Η ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 783/2015 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΦΕΡΟΜΕΝΟΝ ΩΣ "ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΘΗΝΩΝ" ΣΤΕΦΑΝΟΝ

Η ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 783/2015 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΦΕΡΟΜΕΝΟΝ ΩΣ "ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΘΗΝΩΝ" ΣΤΕΦΑΝΟΝ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ - ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ 4ο Χιλιόμετρον Κορωπίου Μαρκοπούλου Τ.Κ. 194 00, Τ.Θ. 54 Κορωπί Ἀττικῆς. Τηλ. 210 6020176 Α.Π. 783 Ἐν Κορωπίω τῆ 16/29 Ὀκτ. 2015 (Ε.Η.) ΠΡΟΣ τόν «Αρχιεπίσκοπον» κ. Στέφανον Ἀγαπητέ μοι, χαῖρε και πάλιν ἐν Κυρίω. Διά τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 782/8/21.10.2015 ἡμετέρας ἐπιστολῆς, ἀπαντητικῆς ἐπί τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 113/15.20.9.2015 ὑμετέρας, σᾶς ἐγνωστοποιήσαμεν ἐπιγραμματικῶς τά κάτωθι: «1) Τόν μεταξύ μας θεολογικόν διάλογον τον ἐπεζήτησα ἀπό ἐτῶν και τον ζητῶ και σήμερον και μάλιστα ἐπιμένω να διεξαχθῆ «ἐν ἀγάπη και ἀληθεία» και με ὅρους και προϋποθέσεις τήν ‘Ορθόδοξον Ὁμολογίαν – Ἐκκλησιολογίαν και τήν γνησίαν και ἀνόθευτον Ἀποστολικήν Διαδοχήν. 2) Τά θέματα τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως τοῦ Διαλόγου θα εἶναι ὅλα ἐκεῖνα τά ὁποῖα μᾶς ἐχώρισαν (ἤτοι ορθοδόξου Πίστεως και Κανονικῆς τάξεως) και τά ὁποῖα θα ὁρίσουν εἰς κοινήν σύσκεψίν των αἱ ὁρισθησόμεναι Ἐπιτροπαί. 3) Οἱ ὅροι και προϋποθέσεις βάσει τῶν ὁποίων θα διεξαχθοῦν αἱ συζητήσεις, εἶναι οἱ ὅροι τους ὁποίους ἔθεσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες και οἱ ὁποῖοι ὅροι ἐφηρμόσθησαν ἀπολύτως εἰς τάς Ἱεράς Οἰκουμενικάς, Πανορθοδόξους και Τοπικάς Συνόδους». Ἐπί τούτοις σᾶς ἐκάναμε και τήν ἑξῆς πρότασιν: «Να ὁρίσετε Επιτροπήν ἐκ τριῶν Αρχιερέων, να ὁρίσωμεν και ἡμεῖς ἰσάριθμον Ἐπιτροπήν, και να δεσμευθῶμεν ὅτι μέχρις ὅτου ὁλοκληρωθεῖ ὁ θεολογικός Διάλογος να παύση και ἐκ μέρους σας και ἐκ μέρους μας κάθε ἐνέργεια πού θα ἠδύνατο να φέρη ἐμπόδιον εἰς τήν ἀπρόσκοπτον διεξαγωγήν τοῦ Διαλόγου (ὅπως χειροτονίας Ἐπισκόπων, Διάλογον μετά τῶν Φλωρινικῶν κλπ.)». Και ἐνῶ ἐπ’ αὐτῆς οὐδεμίαν ἐπίσημον οὔτε ἀνεπίσημον ἀπάντησιν ἐλάβομεν, με τήν ὁποίαν να ἀπεδεικνύατε τουλάχιστον ὅτι «δεν ἀδιαφορεῖτε διά τον διάλογον», ὅπως ἐγράφετε εἰς τήν προς με ἐπιστολήν σας, και ὅτι δεν θα προβαίνατε σε πράξεις δηλούσας ἄν μη τι ἄλλο ὅτι ἀπορρίπτετε εὐθέως τον θεολογικόν διάλογον, ὅμως εἴδομεν ὅτι ἀντί ὑμῶν και πρό ὑμῶν ὁ νεοημερολογίτης Ἀρχιμανδρίτης Σεραφείμ Δημητρίου μέσω διαδικτύου («Ὁ Ποιμήν») ἀνεκοίνωσεν (ὑπό ποίαν ἰδιότητα;) περί τῶν ἐργασιῶν τῆς ἰδικῆς σας Συνόδου περί εκλογῶν και χειροτονιῶν Επισκόπων κλπ. Παραθέτομεν τήν Ἀνακοίνωσιν, ὅπως ἀνηρτήθη εἰς τήν νεοημερολογιτικήν ἰστοσελίδα: «’Ακόμα δύο Ματθαιικοί ἐπίσκοποι. Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Σεραφείμ Δημητρίου Μια μέρα μετά τήν ἐκλογή Παλαιοημερολογιτῶν Μητροπολιτῶν Θεσσαλονίκης και Δημητριάδος και ἡ ὑπό τήν προεδρία τοῦ «’Αρχιεπισκόπου ‘Αθηνῶν και Πάσης Ἑλλάδος» Στεφάνου Σύνοδος τῶν παλαιοημερολογιτῶν, ἐξέλεξε στις 22 Ὀκτωβρίου 2015, δύο νέους Ἐπισκόπους. Τον Ἀρχιγραμματέα τῆς Συνόδου Ἀρχιμανδρίτη Παντελεήμονα Τσαλάγκα ἐξέλεξε ὡς «Μητροπολίτη Φθιώτιδος» και τον ‘Αρχιμανδρίτη ‘Επιφάνιο Σιηκκή ὡς «’Επίσκοπο Τριμυθοῦντος» για τήν Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. τῆς Κύπρου. Ἡ χειροτονία τοῦ ἐψηφισμένου Φθιώτιδος θα γίνει το Σάββατο 31 ‘Οκτωβρίου στον Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος Ἡλιουπόλεως Ἀττικῆς, ἐνῶ τοῦ Τριμυθοῦντος στις 25 Δεκεμβρίου στην Κύπρο. Το κοινό χαρακτηριστικό τῶν δύο ἐκλεγμένων, εἶναι ὅτικαί οἱ δύο εἶναι κατά σάρκα συγγενεῖς τῶν κεκοιμημένων ἀντίστοιχα Παλιοημερολογιτῶν Μητροπολιτῶν, Φθιώτιδος Θεοδοσίου και Κιτίου Ἐπιφανίου. Ἀπό τις Ἐπισκοπικές χειροτονίες τοῦ ἀπό Βρεσθένης Ματθαίου σήμερα ὑπάρχουν τἐσσερις παρατάξεις Ἀρχιερέων. Ἠ παραπάνω με ἐπικεφαλῆς τον ‘Αρχιεπίσκοπο Στέφανο και ἀκόμη τρεῖς με ἐπικεφαλῆς ἀντίστοιχα τους Θηβῶν και Λεβαδείας Χρυσόστομο, Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κ¨ηρυκο, και Θεσσαλονίκης Χρυσόστομο. Ὁ ἁγιορείτης ἱερομόναχος Ματθαῖος χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος το 1935 ἀπό τους τρεῖς Ἀρχιερεῖς πού ἀποκήρυξαν τότε τήν ‘Εκκλησία τῆς Ἑλλάδος και πρίν καθαιρεθοῦν χειροτόνησαν τέσσερις ἐπισκόπους. Το 1948 ἐκεῖνος μόνος του χειροτόνησε τέσσερις ἐπισκόπους, με πρῶτο τον Προηγούμενο Γεδεών Καρακαληνό ὡς Τριμυθοῦντος Σπυρίδωνα. Οἱ ἀναφερόμενοι ἐκτός τοῦ ὅτι ἕλκουν τήν ‘Αρχιερωσύνη τους ἀπό Ἱεράρχες τῆς ἐπίσημης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἦλθαν σε μυστηριακή κοινωνία το 1971 με τους ‘Επισκόπους τῆς Ρωσικῆς ‘Εκκλησίας ἐκτός Ρωσίας, οἱ ὁποῖοι μόνο με το συλλείτουργο ἀπό το 2006 ὑπάρχουν σε πλήρη κοινωνία με τήν Ρωσική Ἐκκλησία. Οἱ ἴδιοι Ρῶσοι Ἱεράρχες τήν δεκαετία τοῦ 70 χειροτόνησαν ἕλληνες ἐπισκόπους για τήν Ἑλλάδα και τήν Διασπορά, ἀπό τους ὁποίους ὑπάρχουν σήμερα τουλάχιστον δύο Σύνοδοι ἐπισκόπων με ἐπικεφαλῆς ἀντίστοιχα τους «’Αρχιεπισκόπους Ἀθηνῶν και πάσης Ἑλλάδος» Καλλίνικο και Μακάριο ἡ πρώτη τῶν ὁποίων ἔκανε ἐκλογές Μητροπολιτῶν στις 21 ‘Οκτωβρίου. Ἀξιοσημείωτο εἶναι ὅτι οἱ δύο ἐκ τῶν τεσσάρων χειροτονημένων το 1935 ἐπισκόπων, ἀποκαταστάθηκαν μόνο με ἀλλαγή τίτλου και δίχως ἄλλο, ὡς ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος και ἐν συνεχεία ἐξελέγησαν Μητροπολίτες Δριυνουπόλεως και Σισανίου ἀντίστοιχα». Κατόπιν τούτων και ἐπειδή πολλά ἐρωτήματα μᾶς ἔχουν δημιουργηθῆ και διά τήν ἐπιστολήν σας, και διά τήν «Ανακοίνωσιν» τοῦ νεοημερολογίτου ‘Αρχιμανδρίτου, και τά ὁποῖα πλέον εἶναι ἐπίσημα ντοκουμέντα και δεν δύναται να τά ἀρνηθῆ κανείς, θα σᾶς παρακαλέσω νά ὁρίσετε τόπον και χρόνον συναντήσεώς μας διά να συζητήσωμεν προσωπικῶς ἐπί τοῦ θέματος τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου, και δή ἐπί τῶν ὅρων και προϋποθέσεων τούς ὁποίους ἐθέσατε εἰς τήν ἐπιστολήν σας, ἐν συνδυασμῶ και με τους ὅρους και τάς προυποθέσεις πού ἐθέσαμεν ἡμεῖς και μάλιστα ἐπί τοῦ πρώτου και βασικοῦ ὅρου τῆς Ὁμολογίας τῆς Πίστεως, περί τοῦ ὁποίου λέγει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ἀρχήν τήν ὁποίαν ἐφήρμοσε πάντοτε ἡ ‘Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ: "Οὐ γάρ οἷόν τε συνόδῳ συναριθμηθῆναι τούς περί τήν πίστιν ἀσεβοῦντας" (Μ. Αθανασίου, ΒΕΠΕΣ, 31, 260). Κατά τήν συζήτησιν θα πρέπει να συζητήσωμεν πέραν τοῦ θέματος τῆς Πίστεως (Ὁμολογία και ‘Αποστολική Διαδοχή) και ἐπί ἄλλων προκυψάντων νομοκανονικῆς φύσεως θεμάτων, όπως το λίαν σοβαρόν θέμα τὴς ὑπό τῆς Συνόδου σας «χειροτονίας» τοῦ Σεβαστιανοῦ και τῆς ἀποφάσεώς σας να «χειροτονήσετε», ἐνῶ ἐκκρεμοῦν πολλά εἰς βάρος του, και ἄλλον «Ἐπίσκοπον» εἰς Κύπρον. Διατελῶ και πάλιν και πολλάκις μετά τῆς ἐν Χριστῶ ἀγάπης, ἀναμονῆς και ἐλπίδος + Ὁ Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κήρυκος