"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" (Γρηγόριος ο Θεολόγος)

"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" (Γρηγόριος ο Θεολόγος) μας είπαν να απομακρυνόμαστε από τους αιρετικούς, να μην υπακούουμε σε θεολόγους και Πατέρες ανεξέλεγκτα, όταν πρόκειται για θέματα αιρέσεως, αλλά να εξετάζουμε «την αναστροφή» των σύγχρονων Πατέρων μας, να ελέγχουμε αν κοινωνούν με αιρετικούς, αν αντί ποιμένες, είναι ψευδοποιμένες και, αν διαπιστώσουμε την Ορθοδοξία τους, τότε μόνο να τους ακολουθούμε. Ανέφερα παραπάνω αρκετά παραδείγματα. Θα παραθέσω και μερικά ακόμα: Ο Μ.Αθανάσιος χαρακτηρίζει επικίνδυνη (και απατηλή ) την συμπεριφορά κάποιων Ορθοδόξων, οι οποίοι διαβεβαίωναν ότι δεν αποδέχονται τις αιρετικές θέσεις του Αρείου και υποστήριζαν πως έχουν ορθόδοξο φρόνημα, αλλ’ όμως, επικοινωνούσαν εκκλησιαστικά και συμπροσεύχονταν με τους αρειανόφρονες∙ συμβουλεύει, λοιπόν, απομάκρυνση απ’ αυτούς. (Αν αντικαταστήσετε τους αρειανόφρονες με τους παπικούς και τους οικουμενιστές, θα αντιληφθείτε ποια στάση μας συμβουλεύει να κρατήσουμε, εμείς οι σύγχρονοι Ορθόδοξοι, που είμαστε μεν αμαρτωλοί, αλλά θέλουμε να τηρήσουμετην ορθόδοξη κληρονομιά των Αγίων μας). Δεν πρέπει, συνεχίζει ο Μ. Αθανάσιος, να έχετε επικοινωνία και συμπροσευχές με τους αιρετικούς, γιατί όσοι βλέπουν εσάς τους ορθοδόξους να συγκεντρώνεστε με τους αρειανόφρονες και να επικοινωνείτε άνετα μαζί τους, θα αποκομίσουν την εντύπωση ότι τούτο είναι ακίνδυνο και θα κάνουν κι αυτοί το ίδιο, και έτσι, θα περιπέσουν στο βόρβορο της αιρετικής ασεβείας: «τινές δε εισιν οι διαβεβαιούντες μεν τα Αρείου μη φρονείν, συγκαταβαίνοντες δε, και μετ' αυτών ευχόμενοι επί το αυτό... Όταν γαρ τινες υμάς τους εν Χριστώ πιστούς θεωρήσαντες μετ' αυτών συνερχομένους και κοινωνούντας, πάντως υπονοήσαντες αδιάφορον είναι το τοιούτον, εις τον της ασεβείας εμπεσούνται βόρβορον». Και παρακάτω γράφει ο Αγιος Αθανάσιος: «Για να μη συμβεί αυτό, να αποφεύγετε την εκκλησιαστικήν επικοινωνία με όσους φανερά συμμερίζονται και πιστεύουν τα ασεβή δόγματα του Αρείου, εκείνους δε που νομίζουν ότι δεν έχουν αποδεχτεί την αρειανικὴ διδασκαλία, αλλ’ όμως επικοινωνούν μετά των αιρετικών αρειανών, απ’ αυτούς αρχικά να φυλάγεσθε. Και κατ’ εξοχήν εμείς που ορθοφρονούμε, πρέπει να αποφεύγουμε την εκκλησιαστική κοινωνία, με εκείνους, των οποίων το φρόνημα ως κακόδοξον απορρίπτουμε. «Ιν' ουν μη τούτο γένηται, θελήσατε …τους μεν φανερώς φρονούντας τα της ασεβείας αποστρέφεσθαι, τους δε νομίζοντας τα Αρείου μη φρονείν, κοινωνούντας δε μετά των ασεβών φυλάττεσθαι· και μάλιστα ων το φρόνημα αποστρεφόμεθα, τούτους από της κοινωνίας προσήκει φεύγειν» Η ορθόδοξη πίστη είναι το παν. Οι άγιοι για τους οποίους μιλάει ο Απόστολος Παύλος, στην προς Εβραίους επιστολή του (κεφ. 11), και όσοι έζησαν μαζύ τους, δεν τελειώθηκαν επειδή έχυσαν το αίμα τους, αλλά δικαιώθηκαν με την πίστη και μέχρι σήμερα θαυμάζονται, γιατί ήσαν έτοιμοι να υποστούν ακόμη και θάνατο, για την ευσέβειά τους στον Κύριο... Λοιπόν και μείς τώρα καλούμαστε να αγωνισθούμε για το παν, για την πίστη μας. Επειδή δε το ζήτημά μας τώρα είναι ή να αρνηθούμε ή να τηρήσουμε την πίστη, οφείλουμε να έχουμε την φροντίδα, αλλά και την πρόθεση να φυλάξουμε αυτά που παραλάβαμε και να θυμούμαστε συνεχώς την πίστη, που διατυπώθηκε στη Νίκαια. (Μέγας Αθανάσιος)

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΜΥΡΟΒΛΗΤΗΣ ΝΑ ΜΑΣ ΕΥΛΟΓΕΙ ΝΑ ΝΙΚΑΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ "ΛΥΑΙΟΥΣ", ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΕΥΛΟΓΗΣΕ ΤΟΝ ΝΕΣΤΩΡΑ ΚΑΙ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΤΟΤΕ ΛΥΑΙΟ.

Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων δημοσίευσε εδώ:Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων μία ημέρα πριν Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026 στις 9:19 π.μ. 1 ημ. · Ἤμουν πέντε χρονῶν παιδὶ στὸ χωριό μου τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1912 καὶ χτύπησαν οἱ καμπάνες. ―Μάνα, λέω, γιατί χτυπᾶνε σήμερα οἱ καμπάνες; Δακρυσμένη ἡ μητέρα μου λέει· ―Ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔκανε τὸ θαῦμα του. ―Ποιό θαῦμα; ―Πήραμε τὴ Θεσσαλονίκη τὴν ἅγια αὐτὴ ἡμέρα τῆς μνήμης του!… Τί ἦταν ἡ Τουρκία μὲ τὴν Ἑλλάδα; Ἕνας Λυαῖος μὲ ἕνα Νέστορα. Καὶ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὁ Λυαῖος νικήθηκε. Καὶ ὅταν μπήκανε μέσα στὴν πόλι τὰ στρατεύματά μας, ἐψάλη στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου δοξολογία καὶ τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια…». Νά τὸ θαῦμα. Ὁ Χριστιανὸς ὅμως ἔχει πάντα ἕναν ἄλλο πόλεμο, πιὸ ἰσχυρό. Μέσα μας ὑπάρχει ἕνας ἄλλος «Λυαῖος», ποὺ πρέπει νὰ τὸν νικήσουμε. Εἶνε τὰ πάθη μας... Εἶνε ὁ θυμός, ἡ ὀργή, ἡ ἐκδίκησι, ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία, ἡ φιλαργυρία, ἡ φιλοδοξία, ὅλα τὰ κακά. Ἐμπρός λοιπόν! Ἂν νικηθοῦν τὰ πάθη, αὐτὸ θὰ εἶνε τὸ μεγαλύτερο θαῦμα, ἡ πραγματικὴ «ἀλλαγὴ» ποὺ ζητοῦν πολλοί... Ἀληθινὴ ἀλλαγὴ ἕνας καὶ μόνο μπορεῖ νὰ φέρῃ· ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος... Αυγουστίνος Καντιώτης μητροπολίτης Φλωρίνης

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ, ΔΕΝ ΔΙΑΙΡΕΙΤΑΙ. ΑΥΤΟ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕ ΕΙΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΜΑΣ: ΠΙΣΤΕΥΟΜΕΝ .... ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ. ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΚΟΥΕΤΑΙ ΜΙΑ ΦΟΒΕΡΗ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ. ΟΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΗΡΗΜΕΝΗ. ΛΙΓΟΙ ΕΠΡΟΣΕΞΑΝ, ΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΑ ΔΗΜΟΣΙΩΣ, ΟΤΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑΝ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΝ ΟΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΙΑΙΡΕΙΤΑΙ, ΔΙΕΤΥΠΩΣΕ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 2002 ΣΕ ΕΙΣΗΓΗΣΙΝ ΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΑΙ Ο ΤΟΤΕ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΝΥΝ ΔΕ ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΨΕΥΔΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ... ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΘΗΡΕΘΗ ΥΠΟ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010 ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗ ΣΤΟΝ ΜΗΤΡ. ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ Με μία θεολογικότατη καί άκρως τεκμηριωμένη πατερικά ο Καθηγητής κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης απαντά στις αντορθόδοξες θέσεις του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, που υποστηρίζει ότι η Εκκλησία σεν είναι πλέον ΜΙΑ όπως την ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως, αλλά διηρρημένη! Δημοσιεύουμε εδώ ολόκληρο το κείμενο της επιστολής του Καθηγητή, το οποίο κοινοποιήθηκε προς όλους τους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Θεσσαλονίκη, 7-7-2010 ΤΟΜΕΑΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ ----------- 541 24 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Τηλ. Γραφ. 2310-996957 Οἰκ. 2310-342938 Πρός τόν Σε­βα­σμι­ώ­τα­το Μη­τρο­πο­λί­τη Μεσ­ση­νί­ας κ. Χρυ­σό­στο­μο Μη­τρο­πο­λί­του Με­λετίου13 24100 ΚΑ­ΛΑ­ΜΑ­ΤΑ Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, Μοῦ γνω­στο­ποι­ή­θη­κε ἀ­πό Ἱ­ε­ράρ­χες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας ἡ ἐ­πι­στο­λή σας πρός τόν Μα­κα­ρι­ώ­τα­το Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πο Ἀ­θη­νῶν καί πά­σης Ἑλ­λά­δος κ. Ἱ­ε­ρώ­νυ­μο μέ κοι­νο­ποί­η­σή της πρός ὅ­λους τούς Μη­τρο­πο­λί­τες τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος, ἀ­ριθ. πρωτ. 311/17-6-2010. Στήν ἐ­πι­στο­λή σας αὐ­τή ἀ­να­φέ­ρε­σθε καί στό ὄ­νο­μά μου, σελ. 2, παρ. 3, ἐ­δάφ. α. Συγ­κε­κρι­μέ­να, γρά­φε­τε τά ἑ­ξῆς: «Τήν ἐ­πι­φύ­λα­ξη τοῦ Σεβ. Κυ­θή­ρων δέν τήν ἔ­χει ἐκ­φρά­σει μέ­χρι σή­με­ρα οὔ­τε προ­φο­ρι­κά οὔ­τε γρα­πτά ὁ Ἐλ­λο­γιμ. Κα­θη­γη­τής κ. Δη­μή­τριος Τσε­λεγ­γί­δης, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἔ­λα­βε τήν ἐ­πι­στο­λή, τήν ὁ­ποί­α ἐ­πι­κα­λεῖ­ται ὁ Σεβ. Κυ­θή­ρων, καί μέ τόν ὁ­ποῖ­ον κα­τ’ ἀν­τί­λη­ψιν ἐ­πι­κοι­νώ­νη­σα τό­σο τη­λε­φω­νι­κά ὅ­σο καί διά ζώ­σης, ἐξ ἀ­φορ­μῆς πα­νε­πι­στη­μια­κῶν θε­μά­των καί ὑ­πο­χρε­ώ­σε­ων. Ἕ­να τέ­τοι­ου εἴ­δους σο­βα­ρό ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό ἀ­τό­πη­μα πέ­ρα­σε ἀ­πα­ρα­τή­ρη­το ἀ­πό τόν κα­τα­ξι­ω­μέ­νο Κα­θη­γη­τή τῆς Δογ­μα­τι­κῆς καί Συμ­βο­λι­κῆς Θε­ο­λο­γί­ας καί ἀ­σχο­λί­α­στο;». Νά ση­μειώσω δι­ευ­κρι­νι­στι­κά, ὅ­τι τό ἐ­πί­μα­χο ση­μεῖ­ο τῆς δι­α­φω­νί­ας ἐ­δῶ εἶ­ναι ἡ θε­ο­λο­γι­κή θέ­ση, πού δι­α­τυ­πώ­σα­τε σέ προ­η­γού­με­νη ἐ­πι­στο­λή σας (01-10-2009, σ.4) πρός ἐ­μέ, καί ἡ ὁ­ποί­α ἔ­χει ὡς ἑ­ξῆς: «Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ εἶ­ναι μί­α καί­ ἀ­δι­αί­ρε­τη πρίν τό σχῖ­σμα, σή­με­ρα εἶ­ναι δι­η­ρη­μέ­νη, ἀ­φοῦ βρι­σκό­μα­στε σέ σχῖ­σμα, αὐ­τό ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νει τό πε­ρι­ε­χό­με­νο τῆς παρ. 41 τοῦ Κει­μέ­νου τῆς Ρα­βέν­νας». Ἐ­πει­δή δέν θέ­λω, Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, νά καλ­λι­ερ­γοῦν­ται καί νά δι­αδ­ίδον­ται ἐ­σφαλ­μέ­νες πλη­ρο­φο­ρί­ες γιά τήν το­πο­θέ­τη­σή μου σέ ἕ­να τό­σο σο­βα­ρό ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό θέ­μα, ἀ­ναγ­κάζ­ομαι πλέ­ον τώ­ρα νά σᾶς γρά­ψω. Κα­ταρ­χήν, νά σᾶς ἐ­νη­με­ρώ­σω, για­τί δέν ἀ­πάν­τη­σα τό­τε στήν ἀ­πό 01-10-2009 ἐ­πι­στο­λή σας. Τήν ἐ­πι­στο­λή σας αὐ­τή τήν ἔ­λα­βα, ὅ­λως πε­ρι­έρ­γως, μό­λις τήν πα­ρα­μο­νή τῆς Συ­νό­δου τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος. Ἀλ­λά ἐ­κεῖ­νο πού μέ ἐμ­πό­δι­σε κα­τε­ξο­χήν νά προ­χω­ρή­σω τό­τε σέ ἀ­παν­τη­τι­κή ἐ­πι­στο­λή ἦ­ταν τό γε­γο­νός ὅ­τι ἡ ἐ­πι­στο­λή σας ἐ­κεί­νη κοι­νο­ποι­ή­θη­κε στόν Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πο καί στούς Μη­τρο­πο­λί­τες, Μέ­λη τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος. Σκέ­φτη­κα τό­τε, Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, ὅ­τι τό συγ­κλη­θέν σῶ­μα τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας εἶ­ναι τό πλέ­ον ἁρ­μό­διο νά κρί­νει τό ὀρ­θό ἤ τό ἐ­σφαλ­μέ­νο τῆς ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κοῦ χα­ρα­κτή­ρα δι­α­τυ­πώ­σε­ώς σας. Ἡ Ἱ­ε­ραρ­χί­α ἤ λει­τουρ­γεῖ μέ ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κά κρι­τή­ρια καί παίρ­νει θέ­ση στό θέ­μα –σκέ­φτη­κα– ἤ ἁ­πλῶς τό ἀν­τι­πα­ρέρ­χε­ται. Για­τί, δη­λα­δή, θά ἔ­πρε­πε νά ἀ­παν­τή­σω ἐ­γώ, ὅ­ταν αὐ­τό τό καί­ριο πρό­βλη­μα ἦ­ταν ἤ­δη ἐκ­πε­φρα­σμέ­νο ἐγ­γρά­φως ἐ­νώ­πιόν της; Πί­στε­ψα, δη­λα­δή, συγ­κε­κρι­μέ­να, ὅ­τι ὁ Μα­κα­ρι­ώ­τα­τος Πρό­ε­δρος καί τά Μέ­λη τῆς Δια­ρκοῦς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου θά ἔ­θε­ταν ὡς πρῶ­το θέ­μα στήν Ἱ­ε­ραρ­χί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, πού συγ­κλή­θη­κε τόν Ὀ­κτώ­βριο τοῦ 2009, «τό σο­βα­ρό ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό ἀ­τό­πη­μα», ὅ­πως ὁ ἴ­διος τό χα­ρα­κτη­ρί­σα­τε στήν ἐ­πι­στο­λή σας, καί ὅ­τι θά σᾶς κα­λοῦ­σε νά δώ­σε­τε τίς ἀ­πα­ραί­τη­τες δι­ευ­κρι­νί­σεις, καί νά τό ἀ­να­κα­λέ­σε­τε. Καί τοῦ­το, για­τί ὡς δογ­μα­το­λό­γος γνω­ρί­ζω, ὅ­τι ἐκ­πί­πτει ἀ­πό τό σῶ­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ὁ κά­θε πι­στός –καί πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο ὁ κλη­ρι­κός– πού συ­νει­δη­τά ἀμ­φι­σβη­τεῖ ἤ ἀ­πορ­ρί­πτει με­ρι­κῶς ἤ ὁ­λι­κῶς τήν πί­στη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὅ­πως αὐ­τή δι­α­τυ­πώ­νε­ται μέ ἀ­κρί­βεια στούς Ὅ­ρους τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων. Για­τί, ἀ­σφα­λῶς, κα­νείς δέν μπο­ρεῖ νά κα­τα­λύ­ει οὔ­τε νά σχε­τι­κο­ποι­εῖ τήν ἀ­λή­θεια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἐ­πει­δή κα­νείς δέν βρί­σκε­ται ὑ­πε­ρά­νω αὐ­τῆς. Δυ­στυ­χῶς, ἡ Ἱ­ε­ραρ­χί­α τό­τε δέν ἀ­σχο­λή­θη­κε μέ τό ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό αὐ­τό θέ­μα, πού ἀ­φο­ρᾶ καί­ρια τήν ταυ­τό­τη­τα καί τήν αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Με­τά ἀ­πό τίς πα­ρα­πά­νω ἐ­ξη­γή­σεις γιά τήν ἕ­ως τώ­ρα σι­ω­πή μου, θά πε­ρι­ο­ρι­στῶ νά ἀ­παν­τή­σω μέ τήν πα­ρού­σα ἐ­πι­στο­λή μό­νο στήν ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή ἄ­πο­ψη, πού δι­α­τυ­πώ­σα­τε στήν πρός ἐ­μέ ἐ­πι­στο­λή σας (01-10-2009). Καί αὐ­τό τό κά­νω γιά τρεῖς κυ­ρί­ως λό­γους: Πρῶ­τον, γιά χά­ρη τῆς δογ­μα­τι­κῆς ἀ­λή­θειας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Δεύ­τε­ρον, ἐ­ξαι­τί­ας τῆς ση­μα­σί­ας πού ἔ­χει ἡ πα­ρα­πά­νω ἀ­λή­θεια στόν ἤ­δη δι­ε­ξα­γό­με­νο Θε­ο­λο­γι­κό Δι­ά­λο­γο μέ τούς ἑ­τε­ρο­δό­ξους καί εἰ­δι­κό­τε­ρα μέ τούς Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κούς. Κα­τά σύμ­πτω­ση, τόν τε­λευ­ταῖ­ο και­ρό ἡ Ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γί­α εἶ­ναι ὁ πυ­ρή­νας τοῦ Δι­με­ροῦς Θε­ο­λο­γι­κοῦ Δι­α­λό­γου, ὁ ὁ­ποῖ­ος με­τά τήν μή ὁ­λο­κλή­ρω­σή του πέρυ­σι στήν Κύ­προ θά συ­νε­χι­στεῖ τόν Σε­πτέμ­βριο τοῦ 2010 στή Βι­έν­νη. Στήν πα­ρού­σα πε­ρί­στα­ση τό εὔ­λο­γο καί καί­ριο ἐ­ρώ­τη­μα πού τί­θε­ται εἶ­ναι: Μέ ποι­ά αἴ­σθη­ση αὐ­το­συ­νει­δη­σί­ας τῆς Ὀρ­θό­δο­ξης Ἐκ­κλη­σί­ας προ­σέρ­χον­ται οἱ ἐκ­πρό­σω­ποί της στόν Δι­με­ρῆ Θε­ο­λο­γι­κό Δι­ά­λο­γο; Ἀ­κό­μη πιό συγ­κε­κρι­μέ­να, προ­σέρ­χε­ται ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α μας διά τῶν ἐκ­προ­σώ­πων της ὡς ἡ «ΜΙΑ, ἁ­γί­α, κα­θο­λι­κή καί ἀ­πο­στο­λι­κή Ἐκ­κλη­σί­α» ἤ ὡς δι­η­ρη­μέ­νη Ἐκ­κλη­σί­α, ἡ ὁ­ποί­α ἀ­να­ζη­τᾶ τήν ὀν­το­λο­γι­κή ἑ­νό­τη­τά της στήν ἕ­νω­σή της μέ τούς κα­τά και­ρούς ἀ­πο­κομ­μέ­νους ἀ­πό αὐ­τήν ἑ­τε­ρο­δό­ξους; Τρί­τον –μέ ὅ­λο τό σε­βα­σμό πρός τό πρό­σω­πο καί τό ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό ἀ­ξί­ω­μά σας– σᾶς γρά­φω αὐ­τήν τήν ἐ­πι­στο­λή, ἐ­πει­δή θε­ω­ρῶ ὅ­τι μέ τήν ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή το­πο­θέ­τη­σή σας ἀλ­λοι­ώ­νε­ται οὐ­σι­ω­δῶς ἡ δογ­μα­τι­κή ἀ­λή­θεια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί ἀ­δι­κεῖ­ται κα­τά­φω­ρα ὁ ἀρ­χι­ε­ρα­τι­κός νοῦς σας, ἐ­νῶ δι­και­ώ­νε­ται ὁ κά­θε Ἀρ­χι­ε­ρέ­ας, ἀλ­λά καί ὁ κά­θε ἁ­πλός πι­στός πού ὑ­πε­ρα­σπί­ζε­ται, ὡς ὀ­φεί­λει, τήν ἀ­κε­ραι­ό­τη­τα τῆς ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κῆς δι­α­τυ­πώ­σε­ως τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς ἀ­λή­θειας στόν Ὅ­ρο τῆς Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου ἀ­πό τούς θε­ο­φό­ρους Πα­τέ­ρες. Τώ­ρα, ὡς πρός τό ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό ἐ­ρώ­τη­μα –ἄν δη­λα­δή ἡ Ἐκ­κλη­σί­α με­τά τό σχῖ­σμα τοῦ 1054 εἶ­ναι ΜΙΑ καί ἀ­δι­αί­ρε­τη ἤ δι­η­ρη­μέ­νη– ἔ­χω νά κα­τα­θέ­σω ἀ­πε­ρι­φρά­στως τά ἑ­ξῆς: Στό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως ὁ­μο­λο­γοῦ­με, ὅ­τι πι­στεύ­ου­με «εἰς μί­αν, .­.. Ἐκ­κλη­σί­αν». Ἀ­πό τήν δι­α­τύ­πω­ση αὐ­τή τοῦ Συμ­βό­λου προ­κύ­πτει ὅ­τι ἡ ἑ­νό­τη­τα, ὡς θε­με­λι­ώ­δης ἰ­δι­ό­τη­τα τοῦ ἑ­νός, στήν προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση ὡς ἡ ἰ­δι­ό­τη­τα τῆς ΜΙΑΣ Ἐκ­κλη­σί­ας, εἶ­ναι τό ἀ­σφα­λές δε­δο­μέ­νο τῆς πί­στε­ώς μας. Στή συ­νεί­δη­ση τοῦ σώ­μα­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἡ ἑ­νό­τη­τά της εἶ­ναι δε­δο­μέ­νο ὀν­το­λο­γι­κό, ἀ­πο­λύ­τως καί ἀ­με­τα­κλή­τως δι­α­σφα­λι­σμέ­νο ἀ­πό τήν κε­φα­λή τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, τόν Χρι­στό, διά τῆς συ­νε­χοῦς πα­ρου­σί­ας τοῦ Πα­ρα­κλή­του Πνεύ­μα­τός του σ’ αὐ­τήν, ἤ­δη ἀ­πό τήν Πεν­τη­κο­στή. Ἡ ἑ­νό­τη­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ὡς δογ­μα­τι­κή ἀ­λή­θεια ἐκ­φρά­ζει τό­σο τήν αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α της ὅ­σο καί τήν ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή ἐμ­πει­ρί­α της. Ἄν ὅ­μως ἡ Ἐκ­κλη­σί­α εἶ­ναι ΜΙΑ κα­τά τό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως, τό­τε μέ τήν συ­νε­πῆ ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή ἔν­νοι­α καί κα­τά κυ­ρι­ο­λε­ξί­α δέν μπο­ροῦν νά ὑ­πάρ­χουν ἑ­τε­ρό­δο­ξες ἐκ­κλη­σί­ες, ἀλ­λά οὔ­τε μη­τέ­ρες, ἀ­δελ­φές, θυ­γα­τέ­ρες καί ἐγ­γο­νές ἐκ­κλη­σί­ες. Ἡ ΜΙΑ καί μό­νη –ἀ­δι­αί­ρε­τη πάν­το­τε– Ἐκ­κλη­σί­α γεν­νᾶ μυ­στη­ρια­κῶς «δι’ ὕ­δα­τος καί Πνεύ­μα­τος» τά μέ­λη της, δέν γεν­νᾶ ἄλ­λες ἐκ­κλη­σί­ες. Οἱ κα­τά τό­πους (Ὀρ­θό­δο­ξες) Ἐκ­κλη­σί­ες ἀ­πο­τε­λοῦν φα­νέ­ρω­ση ἐν τό­πῳ καί χρό­νῳ τῆς ΜΙΑΣ καί μό­νης Ἐκ­κλη­σί­ας (βλ. ἐν­δει­κτι­κῶς, Α΄ Κορ. 1,2). Οὔ­τε βέ­βαι­α μπο­ρεῖ ἡ Ἐκ­κλη­σί­α νά εἶ­ναι ταυ­τό­χρο­να ΜΙΑ καί δι­η­ρη­μέ­νη. Για­τί ἡ δι­αί­ρε­ση ση­μαί­νει κα­τά­τμη­ση ἑ­νός ὅ­λου σέ δύ­ο ἤ πε­ρισ­σό­τε­ρα μέ­ρη (βλ. Λε­ξι­κό, Γ. Μπαμ­πι­νι­ώ­τη). Κα­τά συ­νέ­πεια, ἡ θε­ώ­ρη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ὡς δι­η­ρη­μέ­νης, σή­με­ρα, ἀν­τί­κει­ται σα­φῶς στή ρη­τή δι­α­τύ­πω­ση τοῦ Συμ­βό­λου τῆς Πί­στε­ως, πράγ­μα πού συ­νε­πά­γε­ται, κα­τά τά Πρα­κτι­κά τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων, κα­θαί­ρε­ση καί ἀ­φο­ρι­σμό, κατά περίπτωση, σ’ ὅ­ποι­ον ἐμ­μέ­νει στή θε­ώ­ρη­ση αὐ­τή. Στήν ἐ­πι­στο­λή σας, Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, ἐ­πι­χει­ρεῖ­τε νά θε­με­λι­ώ­σε­τε τήν ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή το­πο­θέ­τη­σή σας ὄ­χι στό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως, ἀλ­λά στό πε­ρι­ε­χό­με­νο τῆς παρ. 41 τοῦ Κει­μέ­νου τῆς Ρα­βέν­νας, τό ὁ­ποῖ­ο κά­νει λό­γο γιά τήν «ἐ­πο­χή τῆς ἀ­δι­αί­ρε­της Ἐκ­κλη­σί­ας». Ἔ­τσι, δί­νε­τε τήν ἐν­τύ­πω­ση ὅ­τι ἀ­πο­δί­δε­τε με­γα­λύ­τε­ρη ση­μα­σί­α σέ ἕ­να Κοι­νό Κεί­με­νο μιᾶς Δι­ε­θνοῦς Ἐ­πι­τρο­πῆς γιά τό Θε­ο­λο­γι­κό Δι­ά­λο­γο, συ­νι­στα­μέ­νης ἀ­πό ἀν­θρώ­πους πού ἀ­να­ζη­τοῦν τήν ἀ­λή­θεια, πα­ρά σέ ἀ­πο­φά­σεις καί Ὅ­ρους Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων, οἱ ὁ­ποῖ­ες ἀ­πο­φαί­νον­ται ἐν Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι γιά τήν ἀ­λή­θεια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Πάν­τως, ἀ­πό τή δι­α­τύ­πω­ση τοῦ Κοι­νοῦ Κει­μέ­νου γί­νε­ται, πράγ­μα­τι, σα­φές ὅ­τι γιά τά Μέ­λη τῆς Μι­κτῆς Δι­ε­θνοῦς Ἐ­πι­τρο­πῆς δέν ὑ­φί­στα­ται σή­με­ρα ἡ ἀ­δι­αί­ρε­τη Ἐκ­κλη­σί­α. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α δη­λα­δή σή­με­ρα εἶ­ναι δι­η­ρη­μέ­νη, πα­ρά τήν δογ­μα­τι­κή ἀ­λή­θεια τῆς ἴ­διας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, πού ὁ­μο­λο­γοῦ­με λε­κτι­κά στό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ώς μας. Αὐ­τό ὅ­μως ἔ­χει ὡς συ­νέ­πεια τήν ἀ­πο­κο­πή ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α ὅ­λων ἐ­κεί­νων, πού συ­νει­δη­τά ὑ­πο­στη­ρί­ζουν ὅ­σα δι­α­λαμ­βά­νει τό Κεί­με­νο τῆς Ρα­βέν­νας γιά τήν ταυ­τό­τη­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἐ­πει­δή ἐμ­μέ­σως πλήν σα­φῶς δέν ἀ­πο­δέ­χον­ται μέ­ρος τῆς δογ­μα­τι­κῆς δι­δα­σκα­λί­ας τῆς Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου. Ὅ­μως, Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, κα­νέ­να ἀ­πο­λύ­τως κεί­με­νο δέν μπο­ρεῖ νά γί­νει ἀ­πο­δε­κτό ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α, ἐ­φό­σον αὐ­τό ἀν­τί­κει­ται στό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως, στόν Ὅ­ρο δη­λα­δή τῆς Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου.[1] Τέ­λος, Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, θε­ω­ρῶ ὅ­τι ἡ ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή ἄ­πο­ψη πού ἐκ­φρά­ζε­ται στήν ἐ­πι­στο­λή σας γιά τήν ἑ­νό­τη­τα καί ταυ­τό­τη­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἀ­πο­τε­λεῖ τήν πρω­το­γε­νῆ αἰ­τί­α τῆς σύγ­χρο­νης πρα­κτι­κῆς τῶν συμ­προ­σευ­χῶν ὁ­ρι­σμέ­νων Ὀρ­θο­δό­ξων -κλη­ρι­κῶν καί λα­ϊ­κῶν- μέ τούς ἑ­τε­ρο­δό­ξους. Για­τί, ἔ­τσι ἑρ­μη­νεύ­ε­ται θε­ο­λο­γι­κῶς ἡ σα­φής πα­ρα­βί­α­ση Κα­νό­να Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου (2ου τῆς Πεν­θέ­κτης, μέ ἀ­να­φο­ρά στόν 10ο Κα­νό­να τῶν Ἁ­γί­ων Ἀ­πο­στό­λων), πού ἀ­πα­γο­ρεύ­ει τήν συμ­προ­σευ­χή, μέ ἐ­πι­τί­μιο τόν ἀ­φο­ρι­σμό ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α. Μέ τόν προ­σή­κον­τα σε­βα­σμό ἀ­σπά­ζο­μαι τήν δε­ξιά σας Δη­μή­τριος Τσε­λεγ­γί­δης Κα­θη­γη­τής τῆς Θε­ο­λο­γι­κῆς Σχο­λῆς τοῦ Α.Π.Θ. Κοι­νο­ποί­η­ση: 1. Μα­κα­ρι­ώ­τα­το Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πο Ἀ­θη­νῶν καί πά­σης Ἑλ­λά­δος κ. Ἱ­ε­ρώ­νυ­μο 2. Σε­βα­σμι­ω­τά­τους Μη­τρο­πο­λί­τες, Μέ­λη τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος 3. Σε­βα­σμι­ω­τά­τους Μη­τρο­πο­λί­τες, Μέ­λη τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος [1] Γιά πε­ρισ­σό­τε­ρα, βλ. στήν Εἰ­σή­γη­σή μου μέ τί­τλο: «Ἡ λει­τουρ­γί­α τῆς ἑ­νό­τη­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Οἱ λαν­θα­σμέ­νες θε­ο­λο­γι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις τοῦ πα­πι­κοῦ πρω­τεί­ου»­, στήν Θε­ο­λο­γι­κή Ἡ­με­ρί­δα τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως Πει­ραι­ῶς (28-4-2010) μέ θέ­μα: « ʻΠρω­τεῖ­ον’, Συ­νο­δι­κό­της καί Ἑ­νό­της τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας» (Post a new comment) [ Home | Login / Logout | Search | Account | Site Map ]

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ: Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΚΔΙΚΗΣΗ

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΚΔΙΚΗΣΗ! ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ Οι αιρετικοί της Κωνσταντινούπολης με διαβολές και πανουργίες έβγαλαν παράνομα από τον θρόνο της της Εκκλησίας τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο και τοποθέτησαν χωρίς συνοδική απόφαση τον δικό τους Μάξιμο ο οποίος ήταν και ο ίδιος αιρετικός. Παρ’ όλα αυτά, ο άγιος Γρηγόριος αποφάσισε να αναχωρήσει από την Βασιλεύουσα και οι Ορθόδοξοι τον παρακάλεσαν να μείνει για να τους προστατέψει από τους άρπαγες λύκους. Για τον λόγο αυτό αποφάσισε να παραμείνει μαζί τους ο άγιος. Εν τω μεταξύ, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο οποίος βρισκόταν στην Μακεδονία με τον στρατό του και πολεμούσε, έστειλε επιστολή με την οποίαν στήριζε τον νόμιμο Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως και διέταζε να εξορίσουν τον Μάξιμο. Έτσι αποκαταστάθηκε στον θρόνο του ο άγιος Γρηγόριος. *** Όταν στη συνέχεια οι Ορθόδοξοι της Κωνσταντινούπολης θέλησαν να εκδικηθούν τους αιρετικούς ο άγιος Γρηγόριος τους είπε: «Δεν μας προστάσσει ο Χριστός, τέκνα μου, να τιμωρούμε όσους μας έφταιξαν. Ούτε να εκδικούμαστε τους εχθρούς μας, αλλά να βοηθούμε τους πλανεμένους να καταλάβουν το σφάλμα τους και να επιστρέψουν στην ευλάβεια. Αυτό για μένα είναι η εκδίκηση, να σώσω όσους με αδίκησαν. Να έχετε, λοιπόν, υπομονή και μακροθυμία, γιατί ο μακρόθυμος είναι πολύ συνετός. Να αγαπάτε αυτούς που σας μισούν. Να κάνετε καλό σε όσους σας κακοποίησαν, να συγχωράτε πάντα όποιον σας έφταιξε. Και να αφήνετε στον Θεό να κάνει την εκδίκηση σύμφωνα με τους ορισμούς του, όπως ακριβώς έχει προστάξει, λέγοντας: «Εμή η εκδίκησις, Εγώ ανταποδώσω». Με αυτά και άλλα παραινετικά και ψυχωφελή λόγια ειρήνευσε τον λαό και ησύχασαν. Οι δε άπιστοι και κακόδοξοι άφηναν τις πλάνες τους και βαφτίζονταν.

Ο ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΟΤΙ ΤΟ ΝΕΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΘΗ ΚΑΤΑ ΤΟ ΗΜΙΣΥ, ΗΤΟΙ ΜΟΝΟΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ.

Ο ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΟΤΙ ΤΟ ΝΕΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΘΗ ΚΑΤΑ ΤΟ ΗΜΙΣΥ, ΗΤΟΙ ΜΟΝΟΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ. Εἴδομεν εἰς προηγούμενον δημοσίευμα τῆς ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΟΣ μας, ὅτι ὁ κ. Βασίλειος Σακκᾶς καί τό 1973 ἀλλά καί τό 1997-8 ἡγήθη τοῦ κινήματος τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί τό μέν 1973 εἰσήγαγε εἰς τήν «Ὁμολογίαν» τῆς «Διεθνοῦς Ἀδελφότητος ΓΟΧ Γενεύης» τήν «μή καταδίκην τῶν καινοτόμων μέχρι συγκλήσεως Πανορθοδόξου Συνόδου τῶν ΓΟΧ», εἰς τήν ὁποίαν οἰκουμενιστικήν «ὁμολογίαν» περιέπλεξε, καί τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν καί ἄλλους Ἀρχιερεῖς, τό δέ 1997 μέ τό «Ἀνώνυμόν» του εἰσήγαγε τήν ἐπίσης οἰκουμενιστικήν ὁμολογίαν, ὅτι μετά τήν «χειροθεσίαν» τοῦ 1971 ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, οἱ ὁποῖοι ποτέ δέν διέκοψαν κοινωνίαν μετά τῶν νεοημερολογιτῶν, «οὐδεμίαν διαφοράν ἔχουν οἱ Ματθαιϊκοί μετά τῶν Φλωρινικῶν εἰς τό θέμα τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς». Πρέπει νά ὑπογραμμίσωμεν, ὅτι τό κίνημα τοῦτο τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει ἀφετηρίαν τό Ἀρχιεπισκοπικόν ψεῦδος τοῦ εἰσαγαγόντος τήν καινοτομίαν τοῦ νέου Ἡμερολογίου «Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν» Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, σύμφωνα μέ τόν ὁποῖον αἱ Πανορθόδοξοι Σύνοδοι τοῦ 16ου αἰῶνος δέν κατεδίκασαν τό νέον καλλενδάριον (Μηνολόγιον), ἀλλά μόνον τό νέον Παπικόν Πασχάλιον, ἤτοι ἡ καταδίκη ἔγινε κατά τό ἥμισυ, καί ἐπομένως δέν μᾶς ἀφορᾶ. Ἐπ’ αὐτοῦ ἀκριβῶς τοῦ θέματος, ἀπήντησεν ἐν ἔτει 1932 ὁ ἁγιορείτης μοναχός Ἀρσένιος Κοττέας, μέ τό φυλλάδιόν του «ΑΝΤΕΛΕΓΧΟΣ», τό ὁποῖον ἤδη ἐπανεκτυπώσαμεν καί διατίθεται, καί τό ὁποῖον δύναταί τις νά εὕρη καί εἰς τήν ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ μας, εἰς τήν στήλην «ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ» θεωροῦμεν ὅμως ἐπάναγκες νά δημοσιεύσωμεν καί ἕτερον στοιχεῖον - ἱστορικόν ντοκουμέντον, τό ὁποῖον περιελάβαμεν εἰς τήν «ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΝ» Νο 52 Ἰουλίου 2006, τήν ὁποίαν παραθέτομεν καί ἐνταῦθα. ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΟΤΙ Η ΠΑΠΙΚΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΘΗ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΘΗ ΥΠΟ ΤΩΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ (1583,1587 ΚΑΙ 1593) ΟΥΧΙ ΜΟΝΟΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟ ΜΗΝΟΛΟΓΙΟΝ (ΚΑΛΛΕΝΔΑΡΙΟΝ) Εἰς τήν Ἐκκλησιαστικήν ‘Εφημερίδα «’Ορθόδοξος Τύπος» συχνά πυκνά ἀναγινώσκομεν ἄρθρα μέ τά ὁποῖα στηλιτεύονται τά «Ἀρχιεπισκοπικά ψεύδη» τοῦ νεοημερολογίτου Ἀρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου Παρασκευαϊδη, ἐνῶ οὐδεμίαν λέξιν εἴδομεν διά τά «ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΑ ΨΕΥΔΗ» προηγουμένου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, τοῦ καινοτόμου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, καί δή δι’ ἐκεῖνο τό μέγα «ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΝ ΨΕΥΔΟΣ» ἐπί τοῦ ὁποίου στηρίζεται ὅλον τό οἰκοδόμημα τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἤτοι ὅτι ἡ Καινοτομία τοῦ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ κατεδικάσθη μόνον κατά τό ἤμισυ, ἤτοι ὅτι κατεδικάσθη μόνον τό παπικόν Πασχάλιον, οὐχί δέ καί τό Μηνολόγιον, ὅπως ψευδῶς, κατ’ αὐτόν, ἰσχυρίσθηκαν ἅμα τῆ ἀλλαγῆ τοῦ ἡμερολογίου οἱ ἁγιορεῖτες Ἱερομόναχοι. Ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος», ἐάν ἤθελε νά μήν εἶναι «Ὀρθόδοξος» μόνον διά τόν ΤΥΠΟΝ, (δηλαδή μόνον εἰς τό ὄνομα), καί διά νά εἶναι συνεπής πρός τόν «ἀγῶνα» τόν ὁποῖον κάμνει στηλιτεύων καί ἐλέγχων τά «ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΑ ΨΕΥΔΗ» τοῦ κ. Χριστοδούλου, καί ἐφ’ ὅσον κατά καιρούς ἀσχολεῖται καί μέ τούς «Παλαιοημερολογίτας» καί ἐνδιαφέρεται νά τούς «ἐπαναφέρη» εἰς τήν «Κανονικήν Ἐκκλησίαν», ΩΦΕΙΛΕ προηγουμένως νά ἐξετάση τό ἐπί 80 ἔτη ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝΟΝ ὡς ἄνω «ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΝ ΨΕΥΔΟΣ», ἐπί τοῦ ὁποίου στηρίζεται ὅλον τό οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας του. Ἀντί τούτου, ἔχει παρατηρηθεῖ ὅτι κάθε φορά πού ἀνακινεῖται ἀπό τῶν στηλῶν τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» θέμα διαλόγου μεταξύ νεοημερολογιτῶν καί «παλαιοημερολογιτῶν», κάποιοι ἀναθέτουν «ἐργολαβικῶς» εἰς ἕναν γραφικό τύπο, νά ἐπαναφέρη εἰς τήν ἐπιφάνειαν τό «ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΝ ΨΕΥΔΟΣ» τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, ὡς ἀλήθειαν, μοιράζων ἡμέραν καί νύχτα, εἰς κεντρικούς δρόμους τῆς ‘Αθήνας, (λεωφορεῖα, Μετρώ κλπ.), καί μάλιστα ΦΟΡΤΙΚΩΤΑΤΑ, ὅπως ἔκαμε καί εἰς ἐμέ πολλάκις, ἕν βιβλιαρίδιον τοῦ Ἰωήλ Γιαννακοπούλου, εἰς τό ὁποῖον ἐπαναλαμβάνονται τά ψεύδη τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, ὅσον ἀφορᾶ τό «Ἡμερολογιακόν». Ἡ ἐλαχιστότης μου, ἀνεζήτησα εἰς τό Ἀρχεῖον τοῦ Ἀγῶνος, ὅ,τι ἀπέμεινε μετά ἀπό τήν καταλήστευσίν του ὑπό τῶν βαρβάρων (καί βανδάλων) κατακτητῶν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου, καί εὗρον τόν «ΑΝΤΕΛΕΓΧΟΝ ΑΒΑΣΙΜΟΥ ΚΑΙ ΑΣΥΣΤΑΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ», ἤτοι τήν «ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΘΗΝΩΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ» ὑπό τοῦ ἁγιορείτου Μοναχοῦ Ἀρσενίου Κοττέα, ἡ ὁποία ἐγράφη καί ἐδημοσιεύθη ἐν ἔτει 1932, μέσα ἀπό τήν ὁποίαν ἀποκαθίσταται ἡ ἀλήθεια ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ ψεύδους τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου. Οἱ Ὀρθόδοξοι πρέπει νά μελετήσουν αὐτήν τήν ἀπάντησιν, καί νά τήν λάβουν σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν, διότι τό ψεῦδος τοῦτο τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, (περί μή καταδίκης τοῦ Καλλενδαρίου, ἀλλά μόνον τοῦ Πασχαλίου), τό ὁποῖον στηλιτεύει καί κατελέγχει ἐν ἔτει 1932 ὁ ζηλωτής μοναχός Ἀρσένιος Κοττέας, ἔχει ἐπηρεάσει καί τάς παλαιοημερολογιτικάς ἐκκλησίας, αἱ ὁποῖαι παρέμειναν μέν εἰς τό παλαιόν, κονωνοῦν ὅμως μέ τόν Νεοημερολογιτισμόν. Τό ψεῦδος τοῦτο κατέφαγε καί τόν πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομον μέ τήν θεωρίαν του «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργείαᾳ», καί αὐτόν τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέα, ὁ ὁποῖος τό 1973 ὑπέγραψε μυστικά καί ἀπεδέχθη τόν ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ ψεύδους στηριζόμενον παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν τῆς «Διεθνοῦς ‘Αδελφότητος τῆς Γενεύης» (Βασιλείου Σακκᾶ). Τό ψεῦδος τοῦτο κατέφαγε τέλος καί τήν σχισματοαιρετικήν ὁμάδα τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου Νικολάου, ἡ ὁποία ἠρνήθη νά λάβη ὁμολογιακήν θέσιν ἔναντι τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἰς τόν ὁποῖον ἐπεχείρησαν ὁ κ. Βασίλειος Σακκᾶ καί ἄλλοι, νά ἐμπλέξουν (ἀνεπιτυχῶς βεβαίως) καί ἡμᾶς. Πρέπει νά τά λάβη σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν, ὁ ἐνδιαφερόμενος διά τήν σωτηρίαν του, διότι αὐτό τό ἴδιον ψεῦδος τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου προπαγανδίζεται καί ὑπό Νεοημερολογιτῶν Ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι ἐνῶ γιορτάζουν τάς ἑορτάς μέ τό νέον ἡμερολόγιον ξαναεορτάζουν αὐτάς μέ τό παλαιόν, ὅπως ἔκανε ὁ Νεοημερολογίτης Μητροπολίτης «Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς» κ. Νικόλαος, εἰς τόν ἀνεγειρόμενον πρός τόν σκοπόν αὐτόν, οὐνιτικόν, καθ’ ἡμᾶς, Ναόν Παναγίας Σουμελᾶ εἰς Ἀχαρνές. Ὁ ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου ‘Εκκλησίας. + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος Ἰδού ἡ νέα ἱστορική μαρτυρία, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό τήν γραφίδα - ἐπιστολή τοῦ Πατριάρχου Κων/λεως Καλλινίκου τοῦ Γ΄ (1713-1791), ἤτοι διακόσια ἔτη μετά τάς Πανορθοδόξους Συνόδους: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΤΟΥ Γ (1713 – 1791) ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΠΑΣΧΑΛΙΟΥ ΚΑΙ ΜΗΝΟΛΟΓΙΟΥ). Τῶ αὐτῶ (Ἀνανία) κατά τῶν αὐτῶν (Λατίνων). Τό παρ’ ἡμῖν πασχάλιον ἀσύστατον οὐκ ἔστιν, ὡς καταφλυαρεῖ αὐτός ὁ δυσσεβής Λατῖνος, ἀλλ’ ὡς ἀκόλουθον αὐτό τοῖς ὁρισθεῖσιν ὅροις πατέρων ἱερῶν ἡμῶν, μένει ὀρθόν ἀεί τε καί εἰς αιῶνας σταθερόν διαμενεῖ ἐκεῖνο. ἕως περ οἱ ἥν ἔλεγε τάξιν διαφυλάξει σῶαν, ἀπαρασάλευτον, ἀρίστως ἐσκεμμένην πατράσι θείοις τοῖς ἡμῶν, ὧνπερ οὐδείς τῶν νῦν γε οὔτε οἶδε έπιστήμην τήν τῆς ἀστρονομίας κατ’ ἐκείνους πολυμαθεῖς, οὔτε ἁγιωσύνην ἔχει καί καθαρότητα, πλήν εἰ μή που δοκήσει τά δ’ ἄλλα φίλτατε εἰσί μακράν τῆς ἀληθείας τοῦ Πάσχα γάρ διορισμῶν τεσσάρων ὑπαρχόντων πρῶτος αὐτῶν ἐντέλλεται, ὡς δεῖ τελεῖν τό Πάσχα, μετά γε τήν ἑαρινήν φίλε ἰσημερίαν ὁ δεύτερος, ὡς μή αὐτήν τῆς τελετῆς ἡμέραν ἐκείνης ἰουδαϊκῆς, τοῦ φάσκα τῶν Ἑβραίων ὁ τρίτος ὅτι οὐχ ἁπλῶς μετά ἰσημερίαν, ἀλλά πρώτην πανσέληνον τήν μετ’ ἰσημερίαν ὁ τέταρτος ὅτι γε καί μετά τήν ἡμέραν τῆς πανσελήνου παρευθύς τῆ πρώτη ἑβδομάδι ὅθεν οὐδείς ὅλων βροτῶν ἐκείνους νομισάτω πατέρας παναρίστους τε διέλαθε καί θείους τό λάθος τοῦτο τό δοκοῦν ἵνα παρά τῶν νῦν γε κρείττονος διορθώσεως ἐν τύχη ἀστρονόμων τῆ γάρ Κυρίου χάριτι ἀπό πρώτης συνόδου καί ἕως γε τῆς σήμερον ἂεί Πάσχα τό θεῖον γίνεται μετά νομικόν, καί ἐν Κυριακῆ γε, καί σύγχυσιν οὐκ ἔγνωμέν τινά μέχρι τῆς δεῦρο ἵν’ εἰς διόρθωσιν αὐτοῦ ἡμεῖς γε ἀναστῶμεν διετυπώθη γάρ καλῶς ἁγίοις τοῖς πατράσι, καί διαμένει ἄπταιστον ἀεί καί εἰς αἰῶνας κακῶς δέ ἀφηρέθησαν παρά τῶν ἀστρονόμων τῶν νῦν Ρώμης τῆς παλαιᾶς αἱ ἡμέραι παρ’ Ὀκτωβρίου τοῦ μηνός πρός γάρ τοῖς ἄλλοις πᾶσι καί σύγχυσιν ἐν ἑαυτῶ τό νέον περιέχει αὐτῶν τό ὡρολόγιον, ἀνατροπήν τε ἔτι ἐπαναθεωρούμενον εἰ γάρ δι’ ὅλων χρόνων τεσσάρων καί τριάκοντα ἅμα τοῖς ἑκατόν γε νυχθήμερον συνάγουσιν ἕν οἱ ἀστρονομοῦντες εὔδηλον τοίνυν ὅτι γε ἀπό πρώτης συνόδου δύο καί τεσσαράκοντα κ’ ἔτι τετρακοσίων πρός δέ χιλίων τε ἐτῶν ἄχρι νῦν διελθόντων ὡς δέκα καί ὀκτώ ἐτῶν σύν τοῖς τριακοσίοις τό πρῶτον ἀπό τοῦ Χριστοῦ προπαρεληλυθότων μέχρι πρώτης συνάξεως τῆς ἐπί Κωνσταντίνου ἐξαιρουμένων ἑκατόν ἑπτά καί ἑβδομήντα ἀφ’ οὗ τό ὡρολόγιον ἐγένετο Λατίνων ἡμέραι μόνον έννέα συνάγονται καί δέκα ὧραι παρά μισήν στιγμή, καί ἔτι λείπεταί τι εἰ δέ δι’ ἑκατόν ἐτῶν καί εἴκοσι ὡς ἄλλοι λέγουσιν ἕν νυχθήμερον γενήσεται καί ἔσται, ἡμέραι δέκα ἔσονται, πρός δέ καί ὧραι δέκα, καί πλεονάζει ὡς ὁρᾶς ἐπισφαλῆ δέ ταῦτα ἀλλά καί τούς δεινούς ἐμπείρους ἀστρονόμους τόν Πτολεμαῖον δηλαδή καί ἄλλους ἐσφαλμένον εὑρίσκονται ταῦτα τῶν νῦν, ἐν γάρ τριακοσίοις χρόνοις ἐκεῖνοι κι’ ἔτι πρός ἕν τινῶν νυχθημέρων συνάγεσθαι ἀποφαίνονται μάλιστ’ ὁ Πτολεμαῖος οὐκ ἀπό τῆς κινήσεως τοῦτο τῆς τοῦ ἡλίου, ποιεῖται γάρ τήν κίνησιν ἐκεῖνος ὁμαλήν τε καί ὅλως ἀπαράκλιτον, ἀλλά γίνεται τοῦτο παρά τήν ἀπαρίθμησιν τῶν ἡμερῶν τοῦ χρόνου καί κατά τούτους γίνονται τέσσαρες δή ἡμέραι, καί ὧραι πέντε καί στιγμαί δύο καί δέκα μόνον. ἀπό τῆς κατά Νίκαιαν συνόδου τῆς μεγίστης, μέχρι ἐτῶν τῶν ἄνωθεν προαπηριθμημένων ἀναμεμετρημένων οὖν τούτων τοιουτοτρόπως καί τῆ σοφία τῆ τῶν νῦν Ἑλλήνων καί ἀρίστων ἔτι τε ἀναδείκνυται, ὡς ἔξω παντός λόγου οἱ ἀστρονόμοι παλαιᾶς ἐξέβαλον τῆς Ρώμης τοῦ ‘Οκτωβρίου τοῦ μηνός τάς δέκα τάς ἡμέρας ἵνα φανῶσιν ὡς δοκεῖ μόνον γε τοῖς ἀνθρώποις ποιεῖν τί δόξης ἕνεκα κενῆς τε καί ματαίας ὑπάρχον βέλτιον αὐτοῖς τοῦ μή καινοτομεῖν τε καί τοιαῦτα μεταποιεῖν, καί στάσεως μεγίστης ταῖς ἐκκλησίαις γίνεσθαι αἰτίους τοῦ Κυρίου ἤ κἄν γε τούτων ἕνεκα τοῦ μή βίαν ἐπάγειν ὡς τό τ’ αὐτό ὑπέφερον εἰδέτι παλτυτέραν διδασκαλίαν ἀγαπᾶς περί ὡρολογίου ἴδε είς βίβλον σεβαστοῦ τήν τοῦ Τραπεζουντίου ἴδε Ματθαῖον Βλάσταριν, ἴδε καί Βαλσαμῶνα ἴδε καί τό κανόνιον τῆς πρώτης τῆς συνόδου καί τόν κανόνα τόν αὐτῆς, οὕς πάντας ἀποβλήτους τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀκοινωνήτους τούς παραλύειν θέλοντας, καί τούς κατατολμῶντας, τούς ὅρους καί ἀπόφασιν συνόδου τῆς ἁγίας μεγάλης οίκουμενικῆς τῆς ἐν Νικαίᾳ πόλει συγκροτηθείσης εὐσεβῶς ὑπό τοῦ Κωνσταντίνου εὐσεβεστάτου ἄνακτος περί τοῦ θείου Πάσχα, καί τέλος ἴδε σύνοδον τήν κατ’ ὠρολογίου ἤτοι κατά λατινικοῦ νέου καλενδαρίου, τήν γεγονυῖαν εὐσεβῶς ἐπί Ἱερεμίου τοῦ Κωνσταντινουπόλεως, καί τούς κανόνας ταύτης καί γράμμα τό ἀποσταλέν πρός τόν Φιλαδελφείας καί τούς ἐφόρους τοῦ Ναοῦ ἁγίου Γεωργίου. καί ἄφες τόν νεκρόν αὐτόν νεκρούς τούς τούτου θάπτειν καί πρᾶξιν τήν συνοδικήν τήν τότε γεγονυῖαν, περί ἀποβολῆς αὐτῶν νέου καλενδαρίου καί ἐκ τούτου γνώσει ἀκριβῶς ὅτι γε οἱ Λατῖνοι ἀπώλεσαν πασχάλια τά τούτων καί τήν πίστιν τήν εὐσεβῆ καί πατρικήν καί ὀρθοδοξοτάτην, καινοτομίαις ταῖς αὐτῶν μεγίσταις βλασφημίαις, ταῖς εἰς τό πνεῦμα, καί υἱόν διό μετά τῶν πρώτων συντάττονται αἱρετικῶν, καί σύν ἐκείνοις ἅμα παραδοθήσονται πυρί ἐσχάτω αἰωνίῳ οἷς μεθ’ ἡμῶν καί σύ εἰπέ εὐαγγελιζομένοις παρ’ ὅ γε παρελάβομεν ἀνάθεμα πολλάκις, ρῖψον φιλίαν τήν αὑτοῦ, μή λάμβανε εἰς οἶκον, μήτε χαίρειν λέγε αὐτῶ φέροντι ἀλλοτρίαν διαδασκαλίαν, διδαχήν Χριστοῦ μου ἐναντίαν Θεός δέ ὁ δυνάμενος τά πάντα καί σόν φίλον παρασκευάσειεν αὐτοῦ τήν πλάνην ἐπιγνῶναι, ἡμᾶς δέ ἀπαλλάγειε τῶν τούτων ζιζανίων, καί οἷα σῖτον καθαρόν πάντας εἰς ἀποθήκας συνάξειε τάς ἑαυτοῦ ἡμᾶς τούς ὀρθοδόξους. (Τό κείμενον τοῦτο ἐλάβομεν ἀπό τήν μελέτην τοῦ ἐκλεκτοῦ ἐρευνητοῦ καί διδάκτορος θεολογίας – Οἰκονομολόγου, Ἀθανασίου Χρυσοβέργη, ἡ ὁποία φέρει τόν τίτλον: «ΟΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ Γ΄ (1713-1791) ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ. ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ» (ΛΑΡΙΣΑ 2000), τήν ὁποίαν μελέτην ὁ ἴδιος ὁ συγγραφεύς ἐνεχείρισεν εἰς τόν Μητροπολίτην Κήρυκον πρό δύο περίπου ἐτῶν). ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ

Πέμπτη 6 Μαΐου 2021 ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΠΙΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥ ΣΥΝΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων ΕΝ ΕΤΕΙ 1996 ΕΣΤΑΛΗ ΚΑΙ ΕΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" Η ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 15/23-4-1996 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ. Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΥΤΗ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΑΠΟ ΠΟΛΛΩΝ ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΝΑΚΙΝΟΥΜΕΝΟΝ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (ΗΤΟΙ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑΛΙΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ). ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΕΦΕΤΕΙΝΗΣ ΜΕΤΑΘΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΕΙΣ ΤΟ ΕΣΠΕΡΑΣ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ, ΩΡΑ 9, ΟΤΕ ΣΥΝΕΠΙΠΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΒΡΑΙΚΟΝ ΦΑΣΚΑ (ΠΑΣΧΑ), ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, ΔΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΩΜΕΝ ΠΡΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΝ. ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 ΑΡ. ΠΡΩΤ. 15 ᾿Εν Κορωπίῳ 23-4-1996 Πρός τήν "Καθημερινήν" Κύριε Διευθυντά Εἰς τήν "Καθημερινήν" τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα ὁ συνεργάτης σας κύριος Σπ. ᾿Αλεξίου, γνωστός διά τήν Οἰκουμενιστικήν θρησκευτικήν του τοποθέτησιν, ἀναφερόμενος ἐπαινετικῶς εἰς τήν ἐπιδιωκομένην ὑπό τῶν οἰκουμενιστῶν μεταβολήν τοῦ Πασχαλίου, γράφει καί τά ἑξῆς: "Καί αὐτό δέν ἔχει οὔτε δογματικά ἐμπόδια, οὔτε ἄλλου εἴδους περιπλοκές". ᾿Επί τοῦ μεγίστου τούτου θέματος παρατηρητέα δι᾿ ἐλαχίστων τά ἑξῆς: Ταῦτα λέγων ὁ κύριος ᾿Αλεξίου καί εἴ τις ἄλλος, ὡς λέγει ὁ Μέγας ᾿Αθανάσιος διά τόν λέγοντα τούς αἱρετικούς χριστιανούς, "πολύ καί λίαν πλανᾶται", ἀλλά καί πλανᾶ. Τό Πασχάλιον ἔχει θεσπισθῆ ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι ὑπό τῆς ῾Αγίας Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τῆς συνελθούσης ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας κατά τό ἔτος 325 ἐπί τοῦ ῾Αγίου Κων/νου τοῦ Μεγάλου. ῞Οθεν δέν εἶναι δεκτικόν "τροποποιήσεων," "βελτιώσεων", "ἐκσυγχρονισμῶν" κλπ., ἀλλά μένει ἀκαινοτόμητον εἰς τόν αἰῶνα. Διό καί ὁ Α' Κανών τῆς ἐν ᾿Αντιοχείᾳ Συνόδου ὁρίζει: "Πάντας τούς τολμῶντας παραλύειν τόν ὅρον τῆς ῾Αγίας καί Μεγάλης Συνόδου, τῆς ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθείσης, ἐπί παρουσίᾳ τῆς εὐσεβείας τοῦ Θεοφιλεστάτου Βασιλέως Κωνσταντίνου περί τῆς ἁγίας ἑορτῆς τοῦ σωτηριώδους Πάσχα, ἀκοινωνήτους καί ἀποβλήτους εἶναι τῆς ᾿Εκκλησίας, εἰ ἐπιμένοιεν φιλονεικότερον ἐνιστάμενοι πρός τά καλῶς δεδογμένα, καί ταῦτα εἰρήσθω περί τῶν λαϊκῶν. Εἰ δέ τις τῶν προεστώτων τῆς ᾿Εκκλησίας, ᾿Επίσκοπος ἤ Πρεσβύτερος ἤ Διάκονος, μετά τόν ὅρον τοῦτον τολμήσειεν ἐπί διαστροφῇ τῶν λαῶν καί ταραχῇ τῶν ᾿Εκκλησιῶν, ἰδιάζειν, καί μετά τῶν ᾿Ιουδαίων ἐπιτελεῖν τό Πάσχα, τοῦτον ἡ ῾Αγία Σύνοδος ἐντεῦθεν ἤδη ἀλλότριον ἔκρινε τῆς ᾿Εκκλησίας ὡς οὐ μόνῳ ἑαυτῷ ἁμαρτίας, ἀλλά καί τοῖς πολλοῖς διαφθορᾶς καί διαστροφῆς γενόμενον αἴτιον. Καί οὐ μόνον τούς τοιούτους καθαιρεῖ τῆς λειτουργίας, ἀλλά καί τούς τολμῶντας τούτοις κοινωνεῖν μετά τήν καθαίρεσιν. Τούς δέ καθαιρεθέντας ἀποστερεῖσθαι καί τῆς ἔξωθεν τιμῆς, ἧς ὁ ῞Αγιος Κανών καί τό τοῦ Θεοῦ ἱερατεῖον μετείληφεν". Ταῦτα εἶναι τόσον σαφῆ, ὥστε δέν χρειάζονται σχόλια. Εἰρήσθω ὅτι, πλήν τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἡ Πολιτεία διά τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 3 ` 1 τοῦ Συντάγματος τῆς ῾Ελλάδος ἐπιτάσσει τήν ἀπαρασάλευτον τήρησιν τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων καί τῶν ῾Ιερῶν Παραδόσεων. ῞Οθεν πᾶσα μεταβολή τοῦ Πασχαλίου εἶναι οὐ μόνον δογματικῶς, ἀλλά καί νομικῶς ἀνεπίτρεπτος. Μετά τιμῆς ῾Ο Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. +῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ

«Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 1920 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΟΝ» ΤΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ

Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 2024 Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 1920 ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Η ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ, Η ΓΝΗΣΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΚΑΙ Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ ΤΟΥ 1971 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ» ΚΑΙ ΤΩΝ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΩΝ» ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΥ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 19400, ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ, Τ.Θ. 54, ΤΗΛ. 210 6020176, 210. 6021467 ΤΕΥΧΙΔΙΟΝ 2ον ΕΤΟΣ 2014 ΑΠΟ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ», ΤΕΥΧΟΣ 208 Ὀκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2013 ΑΡΘΡΟΝ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜ. ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ κ. ΑΜΦΙΒΟΛΙΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ: «Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 1920 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΟΝ» ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 1920 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΟΝ Τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ Τό 1924 ἡ κακῆ τῆ μνήμη Πατριαρχική Σύνοδος τῆς Κων/λεως, ὑποχειρία τοῦ Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, ἀποδέχεται καί ἐπιβάλλει τήν καταδεδικασμένην ὑπό τῆς Ὀρθοδοξίας (Πανορθόδοξοι Σύνοδοι 1583, 1587, 1593, ἐπί τοῦ ἀειμνήστου Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ), Παπικήν-Νεοημερολογιτικήν καινοτομίαν, κατ' ἀπόλυτον ἐφαρμογήν τῶν προαποφασισμένων ὑπό ἄλλης Παναιρετικῆς Συνόδου τοῦ 1920, ἐπίσης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, διά τῆς γνωστῆς ὡς «Πατριαρχικῆς ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΤΟΥ 1920»! Ἄς σημειωθῆ ὅτι προκειμένου νά ἐκδοθῆ ἡ Παναιρετική αὕτη Ἐγκύκλιος τοῦ 1920, εἶχον συγκεντρωθεῖ εἰς τήν Κων/πολιν πλεῖστοι ὅσοι Προτεστάνται καί Παπικοί, οἱ ὁποῖοι ἀνέλαβον ἕκαστος νά συντάξη τό σχέδιον αὐτῆς τῆς Οἰκουμενιστικῆς Ἐγκυκλίου. Ὅταν παρουσιάσθησαν ὑφ' ὅλων τά σχετικά σχέδια, ἀπερρίφθησαν ὅλα καί μόνον τό ὑπό ὀρθοδόξου συνταχθέν προεβλήθη μετ' ἐνθουσιασμοῦ καί χειροκροτημάτων, διότι αὐτό τό σχέδιον τοῦ Ἐπισκόπου κλίματος τῆς Κων/λεως, γυμνῆ τῆ κεφαλῆ ἐκήρυσσεν τήν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τόν ὁποῖον περιέλαβεν ἀμέσως ἡ Οἰκουμενιστική Ἐγκύκλιος τοῦ 1920! Ἡ ἐν λόγω Ἐγκύκλιος, — α) ἀπευθύνεται ἀδιακρίτως «Πρός τάς ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», δηλαδή τόσον τήν ὀρθόδοξον ὅσον καί ὅλας τάς αἱρετικάς ψευδοεκλησίας, τάς χαρακτηρίζει ὡς «Ἐκκλησίας Χριστοῦ»! — β) Κηρύσσει ὅτι «ἡ ἕνωσις ὅλων αὐτῶν δέν ἐμποδίζεται ἀπό τάς διαφόρους αἱρέσεις των»! — γ) Ὅλας αὐτάς τάς αἱρέσεις τάς ἀποκαλεῖ «ἀδελφάς καί σεβαστάς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ»! — δ) «Ἐπιβάλλεται νά μήν βλέπουν οἱ Ὀρθόδοξοι τούς διαφόρους αἱρετικούς μέ δυσπιστίαν, ἀλλά νά κυριαρχήση ἡ ἀγάπη πρός τόν σκοπόν αὐτόν»! — ε) Ἡ ἕνωσις, ὡς «παγχριστιανική ἕνωσις» θά ἀρχίση, 1) «διά τοῦ συνεορτασμοῦ ὑφ' ὅλων, τῶν μεγάλων ἑορτῶν», 2) «διά τῆς ἀνταλλαγῆς ἀδελφικῶν γραμμάτων», 3) «διά τῆς ἐπικοινωνίας τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τῶν ἁπανταχοῦ Πανεπιστημίων», ὅπως καί διά «τῆς ἀποστολῆς ἑκατέρωθεν σπουδαστῶν», δηλαδή Ὀρθόδοξοι θά φοιτοῦν εἰς τά Πανεπιστήμια τῶν αἱρετικῶν ὅπως καί αἱρετικοί εἰς τά Πανεπιστήμια τῶν Ὀρθοδόξων! 4) «Θά συγκαλοῦνται μικτά Συνέδρια, δέν θά ἐξετάζωνται θέματα Δογματικά, θά παρέχωνται Ναοί καί Νεκροταφεῖα ἀμοιβαίως, θά γίνωνται μικτοί γάμοι», κ.λπ.(*). Πρῶτον καί βασικόν γνώρισμα αὐτοῦ τοῦ ἀπροκαλύπτως ἐκκινήσαντος τό 1920 κινήματος τοῦ Ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, ἦτο καί παραμένει τό γεγονός ὅτι ἀρνεῖται τήν Ἐκκλησιολογίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, δηλαδή τό «Πιστεύω εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν»(!), θρασύτατα δέ διακηρύσσει ὅτι «μετά τά σχίσματα δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ Μία Ἐκκλησία καί καλεῖ εἰς ἕνωσιν ὅλας τάς σχισματικάς καί αἱρετικάς ψευδοεκκλησίας εἰς ἕνωσιν διά νά «ἐπανασυστήση»(!), ὁ ἀντίχριστος Οἰκουμενισμός, τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ»!! ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΟΥ 1923 Μετά τήν ἐν λόγω Ἐγκύκλιον τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τῆς Κων/λεως, ἠκολούθησεν τό κατά Μάϊον, Ἰούνιον τοῦ 1923 «Πανορθόδοξον Συνέδριον τῆς Κων/λεως»! Τοῦτο μόνον ὀρθόδοξον δέν ἦτο, διότι καί κατά τήν σύνθεσιν καί κατά τάς ἐργασίας καί ἀποφάσεις του, ἦτο καί παρέμεινεν ἕν Μασωνικόν, Προτεσταντικόν καί Οἰκουμενιστικόν Συνέδριον, τό ὁποῖον ἐμεθόδευσεν καί ἔθεσεν εἰς ἐφαρμογήν τόν πρῶτον στόχον τῆς «Ἐγκυκλίου» τοῦ 1920, ἤτοι τήν ἐπιβολήν τῆς ἀπαρχῆς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διά τῆς ἀρνήσεως τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως! Ἀπεφάσισεν ἀμέσως νά ἀρχίση ἡ Παναιρετική Ἕνωσις εἰς τόν Οἰκουμενισμόν μέ ἀπ' ἀρχήν τήν ἐπιβολήν τοῦ Νέου Παπικοῦ ἡμερολογίου τοῦ Πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓ΄! Σημειωθήτω ὅτι εἰς τόν θρόνον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εὑρίσκεται ὁ ἀρχιμασῶνος καί ἀρχιοικουμενιστής Μελέτιος Μεταξάκης!.. (βλέπε πλείονα περί τοῦ Συνεδρίου τούτου αὐτόθι σελ. 60—68). Ο ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ Κατόπιν καί αὐτοῦ τοῦ Συνεδρίου καί πρίν παρέλθη ἔτος, τόν Μάρτιον τοῦ 1924, ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/λεως σύρεται ὡς ἄβουλον σύνολον ὑπό τοῦ πανισχύρου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, καί κατ' ἐντολήν του ἐπιβάλλει τόν καταδεδικασμένον Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν! Διά νά ἔχη πλήρη ἐφαρμογήν ἡ ἀλλαγή τοῦ ἑορτολογίου καί μήν ὑπάρξουν ἀντιδράσεις ἐκ μέρους τοῦ Ὀρθοδόξου Κλήρου καί Λαοῦ, πρωτίστως ἐπροπαγανδίσθη ὅτι ἡ Καινοτομία δέν προσκρούει οὐδαμῶς εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἐνῶ ἐρρίφθη καί ἄφθονον χρῆμα, ἐξηγοράσθησαν συνειδήσεις, ἐσημειώθησαν πιέσεις πρός τήν τότε Κυβέρνησιν διά νά ἐνισχύση τήν ἐπιβολήν τῆς καινοτομίας καί τέλος μονίμως ἀνελήφθη ἡ μεγίστη συστηματική προπαγάνδα πρός παραπλάνησιν ἤ καί συκοφαντία κατά τῶν ἀντιδρώντων. Κατ' αὐτήν δῆθεν τό Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον ἔχανεν κάποια λεπτά-δευτερόλεπτα κατ' ἔτος, διά τοῦτο ἔπρεπε νά ἀντικατασταθῆ ἐπειγόντως μέ τελειώτερον, ἰδιαιτέρως διά λόγους «Οἰκονομικούς, κοινωνικούς, ἐμπορικούς καί πολλούς ἄλλους»! Ο ΠΙΣΤΟΣ ΛΑΟΣ, Ο ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ Παρ' ὅλα ταῦτα, ὁ πιστός ὀρθόδοξος λαός, ὡς τό πιστόν λεῖμμα τῆς χάριτος ἀντέδρασε δυναμικῶς κατά τῶν Ἀντιχρίστων σχεδίων καί ἐνεργειῶν καί ἀπέρριψεν τήν Παπικήν Νεοημερολογιτικήν καινοτομίαν, ἐνῶ ἐστερρεώνετο εἰς τήν ἑορτολογικήν Παράδοσιν καί τάς Καταδικαστικάς κατά τοῦ Παπικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ προμνημονευθείσας πανορθοδόξους ἀποφάσεις, αὐθημερόν δέ διεκηρύχθη καί ἔκτοτε διαχρονικῶς διακηρύσσεται ὅτι «Μᾶς ΕΦΡΑΓΚΕΨΑΝ»! Ὡστόσον τό γεγονός ὅτι ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὡς θύματα ἀπάτης καί πρό πάντων βίας, ὑπέκυψαν εἰς τόν πειρασμόν τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἑορτολογίου, καί ἑπομένως συνέχισαν νά κατέχουν καί ὅλους τούς Ἱερούς Ναούς, εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα οἱ παραμείναντες ὀρθόδοξοι νά στερηθοῦν ἐν πολλοῖς Ἱερῶν Ναῶν καί ὡς ἐκ τούτου νά δυσκολεύωνται εἰς τήν ἐκτέλεσιν τῶν πνευματικῶν καί τῶν λατρευτικῶν καθηκόντων των! Παρά ταῦτα ἡ Πίστις καί Ὁμολογία των τούς διεφύλαξεν καί τούς ἐστερέωσεν, ὥστε ἀντιμετώπισαν καί τούς σκληρούς διωγμούς, κατά τό «διωκόμενοι, θλιβόμενοι, φυλακιζόμενοι» καί τό κυριώτερον στερούμενοι καί Ἐπισκόπων! Ο ΘΕΟΣ ΑΠΟΣΤΕΛΛΕΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ Ὁ πανάγαθος ὅμως Θεός «ἤκουσεν τάς φωνάς τῶν πενήτων» ἀγωνιστῶν καί τό 1935, 11 ἔτη μετά τό σχῖσμα, ηὐδόκησεν ὅπως ἡ χειμαζομένη Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποκτήση ἐπισκόπους! Ὡς γνωστόν τρεῖς ἀρχιερεῖς, ὁ Δημητριάδος Γερμανός, ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος καί ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος, ἐπέστρεψαν ἐκ τῆς καινοτομίας τοῦ Παπικοῦ-Οἰκουμενιστικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ εἰς τήν πρό τοῦ 1924 Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Οὗτοι ἐπιστρέφοντες, ἐνώπιον τοῦ πιστοῦ Κλήρου καί Λαοῦ, ΑΠΕΚΗΡΥΞΑΝ ΔΗΜΟΣΙΩΣ ΚΑΙ ΕΓΓΡΑΦΩΣ τήν ἐπιβληθεῖσαν Παπικήν ἡμερολογιακήν Καινοτομίαν, ἀποστείλαντες τήν ΑΠΟΚΗΡΥΞΙΝ των πρός τούς ἁρμοδίους, ἤτοι, τόν ὑπεύθυνον τῆς Καινοτομίας Ἀρχιεπίσκοπον, ὑπουργεῖον Παιδείας, ἐφημερίδας κ.λπ. Ἀμέσως μέ τήν ἀποκήρυξιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, οἱ προαναφερθέντες τρεῖς ἀρχιερεῖς προέβησαν καί εἰς χειροτονίας νέων ἀρχιερέων! Τό γεγονός τοῦτο παρέμεινεν ἡ μεγαλυτέρα καί ἡ πλέον σημαντική ὁμολογία των. Ἡ σθεναρά αὕτη πρᾶξις ἐκείνων τῶν ἀρχιερέων ἐγένετο αἰτία καί ἀφορμή, ὥστε ὁ Νεοημερολογιτισμός νά ἐγείρη τόν πιό σκληρόν διωγμόν ἐναντίον των. Τοῦτο κατανοεῖται λαμβανομένου ὑπ' ὄψιν ὅτι, ἐνῶ ἅπαντες ἀνέμενον τόν ἀφανισμόν καί τήν διάλυσιν τῶν Ὀρθοδόξων, λόγω ἐλλείψεως ἀρχιερέων, οὗτοι ΕΧΕΙΡΟΤΟΝΗΣΑΝ ΝΕΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, πληρώσαντες τό οὐσιαστικόν αὐτό κενόν εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, τήν ὁποίαν χλευαστικῶς ἀπεκάλουν «σχισματικούς Παλαιοημερολογίτας»!!! Φοβερόν καί τοῦτο, δεδομένου ὅτι τό 1924 δέν προέκυψαν οἱ οὕτω ἀποκληθέντες «Παλαιοημερολογῖται», ἀλλά ἀπολύτως οἱ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΑΙ καί δι' αὐτῶν ὁ Νεοημερολογιτισμός καί δή ὡς ἀπολύτως Οἰκουμενισμός!!! Δυστυχῶς ὅμως, μέ τούς σκληρούς διωγμούς καί καταδιώξεις ἐναντίον τῶν ὀρθοδόξων ἀρχιερέων, οἱ πλείονες ἐξ αὐτῶν ὀλιγοπιστήσαντες ὑπέκυψαν καί ἐπέστρεψαν εἰς τόν Παπικόν-Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν, ὁ δέ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, δέν ἐπέστρεψεν εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ὅπως οἱ ἄλλοι, ἀλλά παρέμεινεν ὡς «παλαιοημερολογίτης», μέ σκοπόν νά πολεμήση ἐκ τῶν «ἔσω» τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Εὐθύς δέ ἀμέσως διετύπωσεν τήν θεωρίαν του περί δῆθεν «δυνάμει καί οὐχί ἐνέργεια σχίσματος κατά τό 1924»! Ἰδιαιτέρως ὡς ἀπεσταλμένος πλέον τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἀνέλαβεν ὅπως μέ κάθε τρόπον διακόψη-ἀκυρώση καί ἐξαλείψη τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, τήν ὁποίαν διά τῶν ὑπ' αὐτῶν τελεσθεισῶν χειροτονιῶν κατά τό 1935, ἐχαρίσατο τό Πνεῦμα τό Ἅγιον εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Πρός μεγίστην ὅμως ἀπογοήτευσιν τόσον τοῦ ἰδίου, ὅσον καί ὅλων τῶν κέντρων τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, εἷς ἐκ τῶν ἑπτά χειροτονηθέντων κατά τό 1935 ἐπισκόπων, ἤτοι, ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος, ὄχι μόνον δέν ὑπέκυψεν εἰς τούς διωγμούς, ἀλλά παραμείνας σταθερός ἕως τέλους τῆς ζωῆς του εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν, τό 1948, ὅταν οἱ συσπειρωμένοι διώκται τῆς ὀρθοδοξίας, ἐπερίμεναν τόν θάνατόν του (ὑπέργηρος γάρ) καί ὡς ἐκ τούτου τήν διακοπήν τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί εὐρύτερον τῆς Ὀρθοδοξίας, λόγω ἐλλείψεως ἀρχιερέων, οὗτος πιστός εἰς τό καθῆκον του, προέβη μόνος εἰς χειροτονίας νέων ἀρχιερέων! Ἡ πρᾶξις αὐτή ἐτάραξεν ἐκ νέου ὅλους τούς Ἡρώδεις τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Φλωρινικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέ ἀποτέλεσμα νά κινηθῆ νέος σκληρότερος διωγμός κατά τῆς Ὀρθοδοξίας. Οὕτω πρωτίστως ἠγέρθησαν ἀδίστακτοι ἱερόσυλοι συκοφάνται κατά τῶν συγκεκριμένων ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, τόσον ὑπό τῶν Νεοημερολογιτῶν ὅσον καί ὑπό τῶν Φλωρινικῶν μέ κεντρικόν πρόσωπον τόν πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομον. Οὗτοι πάντες ἀπό κοινοῦ διεκήρυσσον ὅλως ψευδῶς καί ὅλως ἱεροσύλως, ὅτι δῆθεν αἱ ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου τελεσθεῖσαι χειροτονίαι τοῦ 1948 εἶναι «ἄκυροι» κ.λπ. συναφῆ τῆς ἀνοίας ρητά! Αἱ χειροτονίαι αὗται ἔγιναν μέν ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου, ἀλλά κατά πάντα ὀρθοδόξου καί κατ' ἀπόλυτον ἐκκλησιαστικήν ἀνάγκην καί μή ὑπάρχοντος ἑτέρου Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου ἐν Ἑλλάδι. Ἄλλωστε ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀπαντῶσα εἰς τούς ἱεροσύλους συκοφάντας, δέν παρέλειψε νά δηλώση ὅτι ἁρμοδία νά κρίνη καί ἀποφανθῆ περί τῶν συγκεκριμένων χειροτονιῶν εἶναι μία Κανονική καί Ὀρθόδοξος Ἱερά Σύνοδος ὅταν αὕτη ἤθελεν προκύψει! Ὡστόσον ὁ νέος αὐτός διωγμός καί αἱ συκοφαντίαι, σκοπόν εἶχον, ὥστε οἱ νέοι ἐπίσκοποι, ἤ νά ὑποκύψουν καί νά ὑπαχθοῦν διοικητικῶς (καί ὄχι μόνον), εἰς τόν Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν, ἤ εἰς τήν Φλωρινικήν σχισματικήν παρασυναγωγήν ἤ ἐν πάση περιπτώσει νά εὑρεθῆ τρόπος νά μολυνθοῦν καί νά προσβληθοῦν αἱ χειροτονίαι αὗται, διά μίας ἔστω χειροθεσίας ὅπως γίνεται εἰς τούς ἐπιστρέφοντας σχισματικούς!!! Τρομακτικά Σατανικόν ἐπινόημα, διότι ἐάν τοῦτο ἤθελεν ποτέ πραγματοποιηθεῖ δέν θά διέκοπτεν μόνον τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ἤτοι τάς χειροτονίας τοῦ 1948 καί ὅλας ὅσας ἠκολούθησαν, ἀλλά προηγουμένως ἤ καί ἐν ταὐτῶ θά ἐμόλυνε, θά προσέβαλλεν καί θά συνέτριβεν καί τήν ἀπό τό 1924 Ἐκκλησιολογίαν-Ὁμολογίαν τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Διά τῆς ἀποδοχῆς μιᾶς τοιαύτης ἀνοήτου καί ἱεροσύλου πράξεως, (χειροθεσίας ὡς ἐπί σχισματικῶν, κατά τόν Η΄ κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου), πρωτίστως θά ἐγίνετο παραδεκτόν ὅτι οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἀπό τό 1924 καί ἰδιαιτέρως ἀπό τό 1937 (ὅτε ἀπεκήρυξαν τόν Φλωρινισμόν), κατέστησαν «σχισματικοί»! Δηλαδή θά ἐνέπτυον τόσον ἐπί τῆς ἀπό τό 1924 Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας, ὅσον καί ἐπί τῶν χειροτονιῶν των! Οὕτω θά καθίσταντο ἀσεβεῖς καί ἱερόσυλοι καί θά ἐξισοῦντο πρός τάς σχισματοαιρέσεις τόσον τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὅσον καί τοῦ Φλωρινισμοῦ!!! ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΤΟ ΣΑΤΑΝΙΚΟΝ ΣΧΕΔΙΟΝ Οὕτω σκεπτόμενοι οἱ ἐχθροί τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐκίνησαν τούς μηχανισμούς των πρός αὐτόν τόν σκοπόν, διό ἀμέσως μετά τό 1948 καί κυρίως μετά τό 1960 ἐπιστρατεύουν ἐγκαθέτους, οἱ ὁποῖοι προσποιούμενοι δῆθεν τούς Ὀρθοδόξους, δολιώτατα παρεισδύουν εἰς τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, π.χ. ὁ Ἀρχιμ. Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος κ.ἄ. Οὗτοι ἀμέσως μετά τήν δῆθεν ἔνταξίν των εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, (κατά τήν περίοδον μετά τό 1969-1970), «ἀνεκάλυψαν» ὅτι εἰς τήν Ἀμερικήν ὑπάρχει σύνοδος Ἀρχιερέων Παλαιοημερολογιτῶν ἐκ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, τούς ὁποίους διεφήμιζον, ὅτι εἶναι μεγάλοι ἀγωνισταί, ἀσκηταί κ.λπ. καί πρέπει νά τούς ἐπισκεφθῶμεν διά νά τούς ὑποδείξωμεν τήν ἀκρίβειαν τῆς Ὀρθοδοξίας, διότι εἰς αὐτό τό ζήτημα χωλαίνουν. Μέ αὐτά καί ἕτερα ἔπεισαν τούς Ἀρχιερεῖς μας νά ὁρίσουν ἐξαρχίαν ἐκ δύο ἐπισκόπων, ἡ ὁποία ἐντός ἔτους περίπου ἀποστέλλεται εἰς Ἀμερικήν διά νά διαπιστώση ὅσα ἠκούαμεν. Κατά τάς διαβεβαιώσεις τῆς ἐξαρχίας μας, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ της, ἡ Σύνοδος τῶν Ρώσων, ἀκούσασα τήν ὁμολογίαν καί Ἔκθεσιν τῆς Πίστεώς μας, μέ ἐνθουσιασμόν ὁμοφώνως τήν ἀπεδέχθη καί ἀπεφάσισεν νά τηρῆ εἰς τό ἑξῆς τήν ἀκρίβειαν τῆς Ὀρθοδοξίας! Κατόπιν τούτου ἐκηρύχθη καί ἡ ἕνωσις, ἡ ὁποία ὡστόσον καί ὅπως εἶχεν γράψει ἡ ἐλαχιστότης μου ἔγινε βεβιασμένα. ἐν συνεχεία δέ εἰς αὐτήν τήν ὀρθόδοξον πλέον Ρωσικήν Σύνοδον, ἐτέθη τό θέμα τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας τοῦ 1948, ὑπό μόνου τοῦ τότε Βρεσθένης Ματθαίου, καθώς καί τάς ἀκολουθησάσας αὐτήν, τάς ὁποίας οἱ Φλωριναῖοι ἀπέρριπτον «ὡς ἀντικανονικῶς καί ἀκύρως γενομένας». Μετά τήν ἐξέτασιν τοῦ θέματος τούτου ἡ Σύνοδος ἀνεγνώρισεν ἄνευ οὐδεμιᾶς ἑτέρας διαδικασίας τάς ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου χεροτονίας τοῦ 1948. Ἡ ἀπόφασις ὅμως αὕτη δυσηρέστησεν τούς Φλωριναίους, διότι κατά τά προσυμφωνηθέντα ἐπερίμεναν ἡ Ρωσική Σύνοδος νά ἀναχειροτονήση ἤ ἔστω νά χειροθετήση ὡς σχισματικούς τούς ὑπό τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου τό 1948, χειροτονηθέντας Ἐπισκόπους. Δι' αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον οἱ Φλωρινικοί διέκοψαν τήν πνευματικήν ἐπικοινωνίαν των μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου!!! Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι οἱ Φλωρινικοί ἐγνώριζον ἐκ τῶν προτέρων ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος δέν θά ἐξετέλει τήν ἱερόσυλον πρᾶξιν, τήν ὁποίαν ἐζήτουν, δηλαδή «χειροθεσίαν» ἤ καί… ἀναχειροτονίαν(!!!), διό τούς ἐπρότεινον καί τήν «λύσιν» νά παραπέμψουν τούς ἐπισκόπους μας νά τούς τακτοποιήση ἡ «σύνοδος» τοῦ Αὐξεντίου!!! Τοῦτο κατανοεῖται πλήρως, ἄν ληφθοῦν ὑπ' ὄψιν τά κάτωθι: 1) Οἱ Φλωρινικοί ἤδη ἀρκετά ἔτη πρό τοῦ 1971 ἠσχολήθησαν δολιώτατα νά ἐκτελέσουν τήν ἀπό τό 1950 περί χειροθεσίας παρακαταθήκην τοῦ πρ. Φλωρίνης. 2) Ἐπί τῶ σκοπῶ αὐτῶ ἐπεσκέφθησαν τούς ἐν Ἀμερικῆ Ρώσους ἐπισκόπους ἐπανειλημμένως καί τούς προετοίμαζον διά τήν σατανικήν χειροθεσίαν, τήν ὁποίαν μέ ἐπιφύλαξιν ἔβλεπον οἱ Ρῶσοι ἐπίσκοποι. 3) Οἱ Φλωρινικοί ἤδη πρό τοῦ 1971 εἶχον ἑτοιμάσει καί σχέδιον γραπτόν, τό ὁποῖον θά ἐχρησιμοποιεῖτο ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου διά νά συντάξη τήν ἰδικήν της σχετικήν ἀπόφασιν. 4) Εὑρισκόμενοι ἤδη ἐν Ἀμερικῆ οἱ Φλωρινικοί, τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971, καί ἀφοῦ ἐμελέτησαν τό σχέδιον τῆς ἀποφάσεως καί μέ παράγοντας Φλωρινικῶν τῆς Ἀμερικῆς, ἀπό κοινοῦ ἀπεφάσισαν νά ἐμφανισθῆ αὐτό τό σχέδιον ὡς ἀπόφασις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου! Ὅταν ὅμως αὐτό τό κείμενον περιῆλθεν εἰς τάς χεῖρας τῶν δύο ἐπισκόπων μας εἰς τήν Ἀμερικήν δέν τό ἐδέχθησαν καί τεθείσης τῆς ἀρνήσεώς των ὑπ' ὄψιν τοῦ Προέδρου τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἐκεῖνος ἔδωκεν ἐντολήν νά ἀναγνωσθῆ μία ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή! Ἡ συγχωρητική εὐχή, ἄσχετος πρός τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀπεφασίσθη ἀποκλειστικῶς ἵνα ἀρθῆ πᾶσα ἀδικαιολόγητος πρόφασις τῶν Φλωρινικῶν, ὥστε νά ἐπιτευχθῆ καί ἐν Ἑλλάδι ἡ Ἕνωσις τῶν Φλωρινικῶν ἐν μία Πίστει καί Ὁμολογία-Ἐκκλησιολογία, ἐν τῶ σώματι τῆς ἀπό τό 1924 Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Αὐτό ἔγινε εἰς τήν Ἀμερικήν ἐπί τῶν δύο ἐπισκόπων μας, αὐτό Ἄκρως Οἰκονομικῶς καί ὑπό προϋποθέσεις ἐγένετο καί εἰς τήν Ἑλλάδα καί οὕτω τό ἀπό τό 1950 ἄκρως ἱερόσυλον καί σατανικόν σχέδιον τῶν Φλωρινικῶν ΑΠΕΤΥΧΕΝ πλήρως! Βεβαίως οἱ Φλωριναῖοι δέν ἤθελον εὐχήν, οὔτε τοιαύτην ἕνωσιν, ἀλλ' ὅπως εἶχον σχεδιάσει, ἐζήτουν τήν μόλυνσιν-προσβολήν τῶν χειροτονιῶν τοῦ Ματθαίου, διά τοῦτο τήν ἁπλῆν ἐκείνην εὐχήν, ἡ ὁποία ἀνεγνώσθη εἰς τούς ἀρχιερεῖς μας, ὅλως ὑστεροβούλως τήν «ἐβάπτισαν» χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν(!), γεγονός τό ὁποῖον ἐπέβαλον νά υἱοθετήσουν καί ἡμέτεροι ἐπίορκοι. Ὡστόσον ἡ ἐξαρχία μας ὅταν ἐπέστρεψεν ἐξ Ἀμερικῆς, ἐπανειλημένως καί πεπαρρησιασμένως μᾶς διεβεβαίωνεν, καί ἐπί ἕξι ἔτη ἐκήρυττεν ἐπίσης πεπαρρησιασμένως, ὅτι ἡ ἀναγνωσθεῖσα εὐχή ἀπό τούς Ρώσους ἐπισκόπους εἰς τούς ἀρχιερεῖς μας εἶχεν θέσιν μίας ἁπλῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς καί τοῦτο ἀποκλειστικῶς διά νά φραγοῦν τά ἀπύλωτα στόματα τῶν Φλωρινικῶν περί δῆθεν ἀκύρων τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, καί πρό πάντων διά νά ἐπέλθη ἕνωσις καί ἐν Ἑλλάδι. Τά ἴδια μέ τήν ἐξαρχίαν ἐβεβαίωνεν, προφορικῶς καί γραπτῶς, καί ὁ Πρόεδρος τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων, ὁ Φιλάρετος. ΔΕΝ ΠΑΡΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΙ ΕΝΩ ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΙΝΕΣ ΕΠΙΟΡΚΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΜΑΣ! Ἐπί ἕξι συναπτά ἔτη «ἠγωνίζοντο» οἱ διαβολεῖς νά μεταλλάξουν τήν ἁπλῆν εὐχήν εἰς χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν καί δέν ἠδυνήθησαν. Ἐπίεσαν τότε τόν περικυκλούμενον ἀπό τούς ἐγκαθέτους Κορινθίας Κάλλιστον, διό νά εἴπη τά ἀντίθετα πρός ὅλα ὅσα ἐδήλωνεν ἐπί ἕξι ἔτη! Οὗτος ὑπαναχωρήσας διά πρώτην φοράν τό 1975, ἐδήλωσεν ὅτι «τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 εἰς τήν ἀμερικήν, ἔλαβεν ὡς σχισματικός κανονικήν χειροθεσίαν», πρᾶγμα ἀλλόκοτον καί ἀντίχριστον. Διά τόν λόγον αὐτόν, τῆς πλήρους παραφροσύνης, ἡ Ἱερά Σύνοδος Κανονικῶς καί Ὀρθοδόξως προέβη εἰς καθαίρεσίν του. Ἐν συνεχεία δέ οἱ διαβολεῖς ὡδήγησαν τόν Κάλλιστον εἰς τούς ὁμοίους των Φλωριναίους, οἱ ὁποῖοι τόν ἐδέχθησαν μετά χαρᾶς μέν, ἀλλ' ὡς πρώην σχισματικόν καί ἤδη ὡς χειροθετημένον!!! Ἀργότερον ἐδιώχθη ἀπό ἐκεῖ καί ἔκαμε ἰδικήν του παράταξιν καί ἀπ' ἐκεῖ ἐδιώχθη καί ἐγκατελείφθη ἀπό ὅλους. ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΓΕΓΟΝΟΣ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ(*) «Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πάντοτε ὡμολόγησεν τήν ἐγκυρότητα τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948 καί οὐδέποτε ἠμφισβήτησε τήν Ἀποστολικήν της Διαδοχήν. Τό ἀληθές ἐν προκειμένω εἶναι ὅτι κατόπιν προσκλήσεως τῆς ὑπό τόν Μητροπολίτην Φιλάρετον ὑπερορίου Ρωσικῆς Συνόδου, ἐξαρχία τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ἀποτελουμένη ἐκ τῶν Μητροπολιτῶν Κορινθίας κ. Καλλίστου καί Κιτίου κ. Ἐπιφανίου καί τοῦ Πρωθιερέως π. Εὐγενίου Τόμπρου, μετέβη εἰς Ἀμερικήν καί συνηντήθη μετά τῆς ἐν διασπορᾶ ὑπό τόν Φιλάρετον Ρωσικῆς Συνόδου. Ἀντιγράφομεν ἐπακριβῶς ἐκ τοῦ Κ.Γ.Ο. Νοεμβρίου 1971 σελ. 3: «Τήν 1ην τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου (κατά τό πάτριον ἑορτολόγιον) 1971 ἐπιτροπή ἀποτελουμένη ἐκ τοῦ Μητροπολίτου Κορινθίας Καλλίστου ὡς Προέδρου, τοῦ Μητροπολίτου Κιτίου Ἐπιφανίου, καί τοῦ Πρωθιερέως Εὐγενίου Τόμπρου (καί π. Καλλιοπίου) ὡς μελῶν, μετέβη εἰς Ἡνωμένας Πολιτείας Ἀμερικῆς, κατόπιν προσκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς διασπορᾶς ἐν Ἀμερικῆ, καί συνωμίλησεν μετά τοῦ Προέδρου καί τῶν μελῶν τῆς ἀνωτέρω Ἱερᾶς Συνόδου ἐφ' ὅλων τῶν ζητημάτων, τῶν ἀφορώντων τόν ἱερόν ἡμῶν ὑπέρ τῆς ἀκραιφνοῦς Ὀρθοδοξίας ἀγῶνα. Τήν 15ην τοῦ ἰδίου μηνός Σεπτεμβρίου, κατά τό πάτριον ἑορτολόγιον, ἐκλήθημεν ὑπό τῆς ἐν λόγω Ἱερᾶς Συνόδου καί παρέστημεν εἰς τήν συνεδρίαν Αὐτῆς, καθ' ἥν ἀνεγνώσθη ἐν Ἀγγλικῆ μεταφράσει ἡ δημοσιευθεῖσα τόν παρελθόντα Ὀκτώβριον 1971 ἐν τῶ περιοδικῶ ἡμῶν, «Κῆρυξ Ἐκκλησίας Ὀρθοδόξων», Ἔκθεσις, ἥτις ἐνεποίησε βαθεῖαν καί ἰσχυράν αἴσθησιν καί ἐντύπωσιν εἰς τήν ἱεράν ταύτην Σύνοδον, καί ἐγένετο ὑπ' αὐτῆς ὁμοφώνως ἀποδεκτή. Προχωροῦντες μετά ταῦτα εἰς τά ἐπί μέρους ζητήματα ἠτησάμεθα ἀπό τήν Σεβαστήν ταύτην Ἱεράν Σύνοδον νά διευκρινίση ἀπολύτως, σαφῶς καί κατηγορηματικῶς, τήν θέσιν Αὐτῆς ἔναντι τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας. Ὄντως, εὐθύς ἀμέσως, σύνολος ἡ Ἱερά Σύνοδος, καί ἐν μιᾶ φωνῆ, διεβεβαίωσεν ἡμᾶς ὅτι οὐδεμίαν ἀπολύτως συνάφειαν, συνεργασίαν, σχέσιν, ἤ ἐπαφήν, διατηρεῖ μετά τῆς Σχισματικῆς ἐκκλησίας, τήν δέ ἑπομένην 16/29 Σεπτεμβρίου 1971 ἐπέδωκεν ἡμῖν τήν ἑξῆς ἐπίσημον γραπτήν ἀπάντησιν». (Κ.Γ.Ο. Νοέμβριος 1971, σελ. 3 κ.ἑ.). Σαφῶς, λοιπόν, ἡ ἐξαρχία εἶχεν ὡς ἀντικείμενον τήν ἐν τῆ πίστει ἑνότητα μετά τῆς ὑπερορίου Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, καί ταύτης ἐπιτυγχανομένης νά ἐπιδιωχθῆ ἡ ἑνότης καί ἐν Ἑλλάδι τῆς παρατάξεως τοῦ κ. Αὐξεντίου, ἡ ὁποία ἦτο εἰς πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου. Ἡ ἐξαρχία ἡμῶν, ἀφοῦ ἐνώπιον τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ἐξέθεσεν τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν τῆς ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἀφοῦ ἐγένετο ὑπό τῶν Ρώσων ἐπισκόπων δεκτή ἡ Ὁμολογία αὕτη, κατόπιν ἦλθεν εἰς πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, καί τότε (ἡ ἐξαρχία ἡμῶν) ἐζήτησεν νά ἀποφανθῆ ἡ Σύνοδος ἐκείνη καί ἐπί τοῦ θέματος τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας, ἵνα οὕτω δοθῆ ἀπάντησις εἰς τήν βλάσφημον θεωρίαν τῆς Φλωρινικῆς-Ἀκακιακῆς Παρατάξεως καί τῶν Νεοημερολογιτῶν, κατά τήν ὁποίαν οἱ ὑφ' ἑνός χειροτονηθέντες «δέν εἶναι ἀρχιερεῖς». Ἡ Σύνοδος τῶν Ρώσων, παρά τάς πιέσεις καί τάς φαύλας παρασκηνιακάς ἐνεργείας τρίτων, δέν ὑπέκυψεν ἀλλ' ἀπεφάνθη ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος δέν ἠμάρτησεν τό 1948 χειροτονήσας μόνος του, χάριν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἔχουσα ὅμως ὑπ' ὄψιν τάς κακοτροπίας τῶν περί τόν κ. Αὐξέντιον Φλωρινικῶν καί ἵνα μή ἐμποδισθῆ ἡ ἕνωσις, προέβη καί εἰς «χειροθεσίαν», δι' ἧς ὅμως οὐδόλως ἐθίγετο τό μυστήριον, ἀλλ' ἁπλῶς ἦρεν τήν τυπικήν παράβασιν, ἵνα μή τοῦ λοιποῦ εὑρεθῆ τις ἐκ τῶν Αὐξεντιανῶν νά προβάλη ἀντίρρησιν διά τήν ἕνωσιν τῶν Παλαιοημερολογιτῶν (Φλωρινικῶν) μετά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, προφασιζόμενος τήν ὑφ' ἑνός χειροτονίαν τοῦ 1948. Εἰς τήν σχετικήν ἀπόφασίν της(*) ἡ Ρωσική Σύνοδος λέγει: «Εἶναι φανερόν, ὅτι οἱ Παλαιοημερολογῖται οἱ ἡγούμενοι ὑπό τῆς ἱεραρχίας, ἥτις προέρχεται ἐκ τῶν τοῦ Ματθαίου χειροτονιῶν, οὐδόλως δύνανται νά συγκριθοῦν μετά τῶν σχισματικῶν Δονατιστῶν καί Νοβατιανῶν, δέν ἡμάρτησαν κατά τῆς Ὀρθοδοξίας δογματικῶς, ἀλλ' ἐν τῶ ζήλω των, ὅπως διαφυλάξουν αὐτήν παρεβίασαν(**) τήν ἱεραρχικήν τάξιν, ὅταν ὁ ἐπίσκοπος Ματθαῖος ἐχειροτόνησεν ἐπίσκοπον μόνος». Ὡσαύτως, ἡ ἰδία Σύνοδος ἐδήλωσεν κατ' ἐπανάληψιν, ὅτι ἡ Πρᾶξις ἐκείνη τῆς χειροθεσίας «ἐγένετο ὅλως τυπικῶς εὐλογίας χάριν, καί ἄνευ ὑπάρξεως οὐσιαστικοῦ τινος λόγου ἤ ἀνάγκης»(49). Ἐπίσης κατά τάς ἐπανειλημμένας ρητάς δηλώσεις τῆς ἐν λόγω Συνόδου καί τοῦ προκαθημένου αὐτῆς, ἡ χειροθεσία ἐκείνη ἐπεῖχε θέσιν «συγχωρητικῆς εὐχῆς»(50), καί ἐγένετο «εὐλογίας χάριν»(51). Ἐξ ἀφορμῆς λοιπόν τῆς τοιαύτης «χειροθεσίας» τοῦ 1971, οἱ ἐπίβουλοι τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ὡς καί ὁ κ. Παρασκευαΐδης, ἐχάλκευσαν τάς κατηγορίας: α) Ὅτι ἡ ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. ἐξετέθη ἐκ τῆς κοινωνίας της μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ἐν ἀντιθέσει πρός τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. ἀνεγνώριζε τάς Νεοημερολογιτικάς Ἐκκλησίας καί εἶχεν πνευματικήν κοινωνίαν μετ' αὐτῶν, καί β) Δεχθεῖσα ἡ Ἱερά Σύνοδος τήν «χειροθεσίαν» ὡμολόγησε ὅτι δέν εἶχεν πλήρη τήν χειροτονίαν. Ἤδη ἀπό τό 1974 ἐδόθησαν ἐπίσημοι ἀπαντήσεις καί αἱ χαλκευθεῖσαι κατηγορίαι ἀπεκαλύφθησαν, εἰς τούς ἀγνοοῦντας, ὡς ὅλως ἀνυπόστατοι. Ἤδη ἀπό τό 1974 δηλοῦται ἐπισήμως ὅτι ἡ πνευματική κοινωνία μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ἐγένετο: α) «Ἀφοῦ ἀνεγνώσθη εἰς ἐπήκοον τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων ἐπισκόπων ἡ «Ἔκθεσις Πίστεως» τῆς ἡμετέρας ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί μόνον, ἀφοῦ ὁμοθυμαδόν καί διά βοῆς ὡμολόγησαν καί ἠσπάσθησαν οἱ Ρῶσοι τήν ὁμολογίαν τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Πίστεως καί β) ἀφοῦ ὑπεσχέθησαν ὅτι θά ἀποστείλουν καί γραπτήν τοιαύτην καί ἀφοῦ οὕτω ἡνώθησαν μεθ' ἡμῶν, «ἐν τῶ αὐτῶ νοΐ καί τῆ αὐτῆ γνώμη» καί ἐκέρδισεν αὐτούς ὁ Χριστός, δηλαδή ἀφοῦ ἐκερδήθη τό μεῖζον ἤτοι ἡ ὀρθόδοξος ὁμολογία, ὅπως ἐπιτάσσουν οἱ θεῖοι καί ἱεροί Κανόνες καί μαζί μέ αὐτήν καί ἡ ἀναγνώρισις τοῦ ὀρθοδόξου καί ἐγκύρου τῆς ἀρχιερωσύνης τῶν ἡμετέρων ἀρχιερέων, θά ἦτο τάχα, σπουδαῖον ἐάν οἱ ἡμέτεροι ἀρχιερεῖς ἐδείκνυον τήν ὀφειλομένην χριστιανικήν καί φιλάδελφον ταπείνωσιν καί ἀπεδέχοντο τήν ὅλως Τυπικήν καί οὐχί οὐσιαστικήν πλήρωσιν τῶν ἐξωτερικῶν τύπων τῆς χειροθεσίας(*); Οἱ ἡμέτεροι ἀρχιερεῖς εἶχον τήν ἀρχιερωσύνην πλήρη καί τελείαν ἀπ' αὐτῆς τῆς στιγμῆς τῆς χειροτονίας των καί δέν ἔλειπεν ἀπ' αὐτῆς τίποτα, χαρισματικῶς καί δογματικῶς, δηλαδή ἐκέκτηντο ἅπαν τό πλήρωμα τῆς ἀρχιερωσύνης, εἶχον καί ἔχουν τήν ἀρχιερωσύνην πλήρη καί ἐνεργόν οἱ δέ Ρῶσοι, δέν συνεπλήρωσαν τήν Ἀρχιερωσύνην των, οὔτε προσέθηκαν τίποτε, ἀλλ' ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΑΝ τήν ἤδη ὑπάρχουσαν Ἀρχιερωσύνην καί οὐχί ἀνύπαρκτον τοιαύτην, ἡ δέ γενομένη «χειροθεσία,» οὐδέν ἄλλο ἦτο, εἰ μή, ἡ ἐκτέλεσις ἑνός τύπου ἐξωτερικοῦ καί τοῦτο, οὐχί δι' ἄλλον λόγον, ἀλλά διά νά φραγοῦν τά ἀπύλωτα στόματα τῶν «ἔκπαλαι εἰς τοῦτο τό κρῖμα προγεγραμμένων» καί ἀεί ἀντιλεγόντων καί ἀνθισταμένων τῆ ἀληθεία Φλωρινοαυξεντιανῶν, διά νά ἀφαιρεθῆ ἀπ' αὐτῶν ἕνα ἐπιχείρημα καί ἵνα ἐνδείξωνται τήν εἰς ἀληθεῖς καί ὄντως Γνησίους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς καί Ποιμένας ἁρμόζουσαν ταπείνωσιν, διαλλακτικότητα καί φιλάδελφον πρός ἕνωσιν γνώμην…». (Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἀνδρέου «Ἀποκατάστασις τῆς Ἀληθείας», Ἀθῆναι 1974, σελ. 24-25). Ἐπίσης εἰς τά Πρακτικά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, (18.8.1981), ὑπογραμμίζονται τά κάτωθι ἐξ αἰτίας πάντοτε τῶν τοιούτων ἰσχυρισμῶν: «…ἡ χειροθεσία ἐγένετο δεκτή ὑπό τήν ρητήν διαβεβαίωσιν τῆς Ἐξαρχίας, ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐδέχθη τήν Ἐκκλησιολογίαν-Ὁμολογίαν Πίστεως καί ὅτι ἡ χειροθεσία ἀποτελεῖ ἁπλῆν εὐλογίαν-συγχωρητικήν εὐχήν, ὡς μία ἐξωτερική τυπική πρᾶξις, ἐπί τῶ σκοπῶ τῆς ἑνώσεως καί τῆς εὐοδώσεως τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος τῆς Ἐκκλησίας…». (Β΄ Πρᾶξις Ἱερᾶς Συνόδου Ἱεραρχίας, 19.8.1981). Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ …ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διέκοψεν τήν κοινωνίαν μετά τῆς ὑπερορίου ἐν Διασπορᾶ Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, διότι ἀκριβῶς ἡ Ρωσική Σύνοδος δέν ἐτήρησεν τήν Ὁμολογίαν, ἀλλ' ἐσυνέχισεν καί μετά τό 1971, νά κοινωνῆ μετά τῶν Καινοτόμων Νεοημερολογιτῶν-Οἰκουμενιστῶν, παρά τήν κατά τό ἔτος ἐκεῖνο, ἐν Συνόδω, ὁμολογίαν της «ὅτι ἀποδέχεται τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Ἡ διακοπή κοινωνίας μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος οὐδόλως ἔλαβεν ὑπ' ὄψιν τό γεγονός τῆς ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ἀναγνωρίσεως τῶν χειροτονιῶν, παρ' ὅτι τινές ὑπεστήριξαν, ὅτι μέ τήν διακοπήν ἐκπίπτει καί ἡ χειροθεσία καί ἐπανέρχεται τό θέμα τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας. Ἡ Ἱερά Σύνοδος οὐδόλως καί οὐδέποτε ἔλαβεν ταῦτα ὑπ' ὄψιν, θεωροῦσα τήν λεγομένην «χειροθεσίαν» ὡς μή οὐσιώδη πρᾶξιν ἤ δεσμευτικήν, ἀλλ' ἀποκλειστικῶς σκοποῦσαν εἰς τήν ἄρσιν παρεξηγημένων ἀπόψεων, αἱ ὁποῖαι «χιλιοειπωθεῖσαι» ἀπό κακοήθεις ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιστεύθησαν ἀπό πολλούς καί προεβάλλοντο ὡς μοναδικόν ἐμπόδιον διά τήν ἕνωσιν. Παραθέτομεν ὁλόκληρον τήν ὑπ' ἀριθμ. 1158/29.2.1976 ἀπόφασιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, δι' ἧς Αὕτη διέκοψεν τήν πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἀφοῦ κατά τήν διαρρεύσασαν πενταετίαν (1971-1976) ἔγιναν σπουδαῖα διαβήματα καί ἀπεστάλησαν ἐξαρχίαι, ἵνα ὀρθοτομήση ἡ Ρωσική Σύνοδος ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, ὡς ἐν Συνόδω εἶχεν δηλώσει τό 1971». (Βλέπε ταύτην εἰς τό βιβλίον ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ… σελ. 147-152). ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΗΜΕΤΕΡΟΙ ΔΟΛΙΟΙ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣΥΛΟΙ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟΙ Ἡμεῖς, κληρικοί καί λαϊκοί, ἐδέχθημεν καλῆ τῆ πίστει, ὅσα ὡς ἀνωτέρω παρετέθησαν καί αὐτά δεχόμεθα ἄνευ ἀμφιβολίας τινός. Ὅμως οἱ διαβολεῖς, ἐπειδή δέν ἐπέτυχον τότε τά σχέδιά των περί προσβολῆς-διακοπῆς τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, μέ τά περί «χειροθεσίας» καί λοιπάς φλυαρίας των, ἀλλά καί μετά τό πάθημα τῆς ἱεροσύλου ὑπαναχωρήσεως τοῦ Καλλίστου, ἐπανῆλθον μέ νέαν ἐφεύρεσιν, πάλι διά τόν ἴδιον σκοπόν. Πρίν ὅμως ἐκθέσωμεν αὐτάς τάς ἐν συνεχεία ὠργανωμένας ὑπαναχωρήσεις, δέον ὅπως ἐκθέσωμεν δύο γεγονότα, ἐκ τῶν ὁποίων προκύπτει ὅτι ἡ ἀποτυχοῦσα ἀπόπειρα τῶν Φλωρινικῶν νά περάσουν τήν ὑπό ὅρους γενομένην δεκτήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν, δέν παρητήθησαν, καί δέν ἔπαυσαν τάς ἐπιχειρήσεις νά μεταβάλουν αὐτήν τήν συγχωρητικήν εὐχήν εἰς δῆθεν τετελεσμένην «χειροθεσίαν» ὡς ἐπί Σχισματικῶν!!! ΟΙ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΠΑΧΩΜΙΟΣ ΧΕΙΡΟΝΕΣ ΤΩΝ ΦΛΩΡΙΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΝΟΕΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ Εἰς τά πλαίσια αὐτά ἤδη πολύ πρίν τόν Κάλλιστον, φθίνοντος τοῦ 1973, δύο νεοχειροτονηθέντες (οἱ Ἀργολίδος Παχώμιος καί ὁ Πειραιῶς Νικόλαος), ὅλως ἀνοήτως, ἐν ἀπολύτω μυστικότητι, ἀνέλαβον νά δηλώσουν ὅτι τόσον κατά τό 1971 ἡ ἐξαρχία εἰς τήν Ἀμερικήν, ὅσον καί ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐν Ἑλλάδι, «ἐδέχθησαν χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου»!!! Ρητῶς πλήν ὅλως ψευδῶς καί ἀναιδῶς ταῦτα γράφει, τό 1974, εἰς τήν ὑπό τοῦ ἰδίου χαρακτηριζομένην ὡς «ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΙΚΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ», ὁ μόλις τότε ἀναδειχθείς εἰς Μητροπολίτην Ἀργολίδος Παχώμιος Ἀργυρόπουλος, ὅστις, τήν ἐκράτησεν ἀπόρρητον μέχρι τό 2002-2003!, ὅτε τήν ἀπεκάλυψεν, ἐλεγχθείς δέ ἐπανῆλθεν θρασύτερος καί διά νεωτέρου του, ἀπολύτως παρομοίου ἐγγράφου(!), διότι ἐπίστευσεν ὅτι πλέον ἦλθεν τό πλήρωμα τοῦ χρόνου ὥστε ἐπισήμως καί «Συνοδικῶς» ἐκείνη ἡ συγχωρητική εὐχή νά μετατραπῆ εἰς «χειροθεσίαν» ἐπί σχισματικῶν!!! Ἐν προκειμένω πρόκειται περί ἐσχάτου ψεύδους καί ἐσχάτης καί μεγίστης βλασφημίας κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί εὑρύτερον κατά τοῦ Μεγάλου Μυστηρίου τῆς Μητρός Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ μας Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία «οὐκ ἀφεθήσεται αὐτοῖς»!!! Ὁ τότε «Πειραιῶς» Νικόλαος, μηνυθείς τό 1974 εἰς τά Ποινικά Δικαστήρια Πειραιῶς ὡς «ψευδεπίσκοπος» καί «ἐπί ἀντιποιήσει ἐκκλησιαστικοῦ λειτουργήματος», κατέθεσεν μετά τοῦ ἀπολογητικοῦ του ὑπομνήματος καί τό ἄκυρον ὡς ἀνυπόγραφον καί ἀντιφατικόν, «σχέδιον ἀποφάσεως» τῶν Φλωρινικῶν. Αὐτό ἀκριβῶς ἐπεδιώκετο ὑπό τοῦ συνόλου των κέντρων τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί κυρίως ὑπό τοῦ μηνυτοῦ, ὁ ὁποῖος ἦτο ὁ τότε Νεοημερολογίτης Πειραιῶς Χρυσόστομος Ταβλαδωράκης πλαισιωμένος ὑπό τῶν τότε Γραμματέων τῆς Νεοημερολογιτικῆς Συνόδου, ἤτοι τούς Χριστόδουλον Παρασκευαΐδην καί ἄλλους! Ἡ στημένη αὐτή ποινική δίωξις κατ' αὐτοῦ, αὐτό καί μόνον ἐπεδίωκεν ἀποκλειστικῶς νά ἀναγνωρισθῆ ὡς «ἔγκυρον ὑπό τῆς Δικαιοσύνης τό ἀντιφατικόν καί παρανοϊκόν σχέδιον τῶν Φλωρινικῶν, τό ὁποῖον ἐκ τῶν ὑστέρων μετά περίπου δύο μήνας ἑκατέρωθεν (Φλωρινικῶν καί ἡμετέρων ἐπιόρκων) ἐνεφανίσθη ὡς δῆθεν «Πρᾶξις-Ἀπόφασις» τῆς Ρωσικῆς Συνόδου! Ἔτσι ὅλοι των ἐπίστευον ὅτι θά ἐπετύγχανον τήν ἐπισημοποίησιν αὐτοῦ τοῦ γελοίου κειμένου, δηλαδή θά ἀνεγνωρίζετο καί θά ἐπεκυροῦτο, λαμβάνον κατ' ἀρχάς Νομικήν ὑπόστασιν! Πιό συγκεκριμένα, ὁ τότε Πειραιῶς Νικόλαος Μεσσιακάρης ὡς ἐπίσκοπος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀναγνωρίζων τό ψευδεπίγραφον Φλωρινικόν ἔγγραφον ὡς ἐπίσημον ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ὅπως καί τό ἀπαλλακτικόν Βούλευμα 54/76, ὁμολογεῖ καί ἀποδέχεται ὅτι ὡς ἱερομόναχος ἦτο σχισματικός καί ψευδοκληρικός, ἐνῶ κατέστη Κανονικός Κληρικός καί ἐπίσκοπος ἀπό τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971, ὅτε ἐδέχθη χειροθεσίαν ὡς σχισματικός! Ὄχι δέ μόνον τοῦτο, ἀλλά μέ τόν τρόπον αὐτόν διεκήρυσσεν ὅτι καί ὁ ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Βρεσθένης, τό 1937, ὅτε ἀπεκήρυξεν καί διέκοψεν κοινωνίαν ἀπό τόν ἡγέτην τῆς Φλωρινικῆς Παρατάξεως, ἐγένετο σχισματικός καί μόλις τό 1971 ἀποκατεστάθησαν οἱ διάδοχοι τοῦ ἁγίου Βρεσθένης ὡς νόμιμοι καί Κανονικοί ἱερεῖς καί Ἐπίσκοποι!!! Δυστυχῶς, ἀμφότεροι ὁ τότε «Ἀργολίδος» Παχώμιος καί ὁ «Πειραιῶς» Νικόλαος, ἀπό τό 1974 μέχρι καί σήμερον, δέν παρητήθησαν αὐτῶν τῶν ψευδῶν καί ἱεροσύλων θέσεών των, ἐνῶ ἐποίησαν καί τό πᾶν διά νά πλήξουν καί νά συντρίψουν τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῆς ἀπό τό 1924 Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!!! Εἰδικώτερον καί συγκεκριμένως καθ' ὅλην τήν 10ετίαν τοῦ 1980-1990 ἐνισχύουν τό κίνημα τοῦ τότε Ἀττικῆς Ματθαίου περί ἑνώσεως μετά τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, μέ προϋπόθεσιν τό Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς, τό ὁποῖον ἀνεγνώρισεν τόν Νικόλαον καί ὅλους τούς ὁμοϊδεάτας του ὡς δῆθεν Κανονικούς καί ἐγκύρους ἐπισκόπους μετά τήν «χειροθεσίαν» των! Ἐπειδή ὅμως παρά τάς δολίας μεθοδεύσεις τοῦ ἀρχηγοῦ των, Ἀττικῆς Ματθαίου Μακρῆ οὐδέν ἐπετεύχθη, τότε ἀπό κοινοῦ ἐπενόησαν τήν «Νεοεικονομαχίαν», διά νά ἐξουδετερώσουν καί ἀφανίσουν ὅλους τούς ὁμολογητάς τῆς ἀληθείας, ἤτοι, τούς κήρυκας τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας καί τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί ἰδιαιτέρως ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι περισσότερον ἀπό μίαν ὁλόκληρον δεκαετίαν, (1980-1990), συνέτριβον τά δόλια προδοτικά σχέδια περί ἑνώσεως μέ τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων. Μέ τό περί «Νεοεικονομαχίας» κίνημα ἐπεδίωξαν ὑπό τό πρόσχημα τῶν εἰκόνων νά κατηγορηθοῦν πρόσωπα προσκείμενα εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν καί ὁμοῦ μέ αὐτά νά κατηγορηθῆ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ὡς αἱρετικός καί εἰκονομάχος καί οὕτως ἀναλάβουν ἐκεῖνοι τήν διοίκησιν τῆς Ἐκκλησίας. Μέ τόν τρόπον αὐτόν καθώς ἤλπιζον, εὔκολα θά μετέτρεπον καί θά ἐπέβαλλον, τήν ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν των, ἀποκλειστικῶς διά νά διακόψουν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν Ἐπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τήν ἐξαρτήσουν ἀπό τόν Νεοημερολογιτισμόν. Διά νά καλύψουν δέ τά ἐρεβώθη σχέδιά των ἐπεκαλοῦντο ὅτι θά ἀπελάμβανον καί οἱ ἡμέτεροι θεολόγοι καί Κληρικοί κρατικάς ἀναγνωρίσεις, μισθούς, διευκολύνσεις κ.λπ. ἐάν τά ἀντίχριστα τοῦτα σχέδια καί μεθοδεύσεις ἐπετύγχανον, τότε πρωτίστως θά προσέβαλον καί θά συνέτριβον τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν των καί θά ἐξωμοιοῦντο μέ Φλωριναίους καί Νεοημερολογίτας!.. Εἶναι ἀπολύτως κατανοητόν ὅτι δέν θά ἦτο δυνατόν νά ὁμολογῆ τις ὡς ἄκυρα τά τελούμενα ὑπό τῶν Νεοημερολογιτῶν μυστήρια καί μέ τήν χειροθεσίαν νά διακηρύσση ὅτι ἦτο σχισματικός καί ἔλαβεν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν (τάς χειροτονίας) ἀπό τόν Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν!.. Ταῦτα δέν τά λέγομεν ἡμεῖς, ἀλλά τά ἀπαλλακτικά Βουλεύματα, τά ὁποῖα ἐξέδωκαν τά Πλημμελειοδικεῖα Πειραιῶς καί Δράμας, διά τούς Φλωριναίους καί τόν Πειραιῶς Νικόλαον! Φοβερόν ὅτι ἐκινήθη καί ἡ Δικαιοσύνη διά νά ὑπηρετήση τούς στόχους τοῦ Ἀντιχρίστου Νεοημερολογιτικοῦ καί Φλωρινικοῦ Οἰκουμενισμοῦ γεγονός, τό ὁποῖον καταδεικνύει τήν βαρύνουσαν διά τούς ἐπιβούλους σημασίαν τῆς διακοπῆς τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Αὐτό τό περιβόητον Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς, ἀποκαλύπτει τήν στημένην παγίδα καί τό μέγα ψεῦδος, τό ὁποῖον παρεδέχθη πανηγυρίζων ὁ Πειραιῶς Νικόλαος, πλήν τό ἔκρυπτεν ἄχρι καιροῦ, ὅτε δέ ἐφανερώθη ἠμύνετο γελοιωδῶς ὅτι «αὐτά τά λέγει τό Δικαστήριον καί δέν εἶναι φρόνημά του»!!! Ἡ ἀλήθεια ὅμως δέν εἶναι αὐτά τά ὁποῖα λέγει ἡ «ψευδοαπόφασις» τῶν Φλωρινικῶν καί τό Ἁπαλλακτικόν Βούλευμα ὅτι αἱ χειροτονίαι ὑπό τῶν τριῶν ἀρχιερέων τό 1935 ἔγιναν, ἀφοῦ πρῶτα εἶχον καθαιρεθεῖ. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι αἱ χειροτονίαι ὑπό τῶν τριῶν Ἀρχιερέων κατά τό 1935, ἔγιναν πρό τοῦ νά «καθαιρεθοῦν» ἀπό τούς νεοημερολογίτας καί ἀφοῦ ἤδη αὐτοί εἶχον ὁμολογήσει τήν ὀρθοδοξίαν καί ἀποκηρύξει τούς καινοτόμους τοῦ Νέου ἡμερολογίου. Δέν εἶναι ἀληθῆ ὅσα λέγει τό Βούλευμα, (ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος, μετά τήν ἀποκήρυξιν τοῦ πρ. Φλωρίνης κατέστη σχισματικός), διότι τό 1937 ὁ Ὁμολογητής Βρεσθένης Ματθαῖος μέ τήν ἀποκήρυξιν τοῦ πρ. Φλωρίνης, δέν κατέστη σχισματικός, ἀλλ' ὅπως τό 1924 ἀπεκήρυξεν τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἔτσι καί τό 1937 ἀποκηρύσσει τόν ἐπίορκον πρ. Φλωρίνης ὡς Οὐνίτην τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὡς ἀρνητήν τῆς ὁμολογίας του καί ὡς λαβόντα θέσιν ἐγκαθέτου αὐτοῦ. Βεβαίως τό κακόν ὅλον εἰς τό ἐν λόγω βούλευμα ἐστηρίχθη εἰς τό ὅτι τό 1974 ὁ τότε Πειραιῶς Νικόλαος κατέθεσεν τήν ψευδοαπόφασιν τῶν Φλωρινικῶν(!) ὡς δῆθεν Κανονικήν καί ἔγκυρον ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου! Ἔτσι ἐξεδόθη τό ὑπέρ τοῦ ἐπιόρκου ψευδεπισκόπου Νικολάου τό 54/76 Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα, τό ὁποῖον πανηγυρικώτατα ἀπεδέχθη ἀδιαφορῶν ὅτι δι' αὐτοῦ ἐβλασφήμησεν κατά τῆς Ἐκκλησίας καί κατά τοῦ ἁγίου Πνεύματος, καταστάς τυφλόν ὄργανον τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων! Δυστυχῶς ὅμως δέν ἦλθεν ποτέ εἰς ἑαυτόν καί δέν μετενόησεν ποτέ! ἀντιθέτως τό 2003 ἐξηνάγκασεν εἰς παραίτησιν τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν, κατέλαβεν τήν θέσιν ἐκείνου, καί μετ' ού πολύ προέβη μετά τοῦ ὁμοίου του Παχωμίου καί τῶν λοιπῶν ψευδεπισκόπων των, εἰς τήν καθαρῶς ἱερόσυλον Ἐγκύκλιον τήν μέ Α.Π. 3280, φθίνοντος τοῦ 2007! Ἀντί νά ἔλθουν εἰς ἐπίγνωσιν καί μετανοοῦντες νά ἀπορρίψουν τό Βούλευμα καί τάς δαιμονικάς «ἐξομολογητικάς Ἐπιστολάς», καί νά ἀναθεματίσουν τήν ψευδοαπόφασιν τῶν Φλωρινικῶν ὡς καθαρόν κατασκεύασμα τοῦ Ἀντιχρίστου Διαβόλου, οὗτοι ἐνεργοῦν ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα! Δηλαδή ὑποστασιάζουν ὡς δῆθεν πραγματικόν γεγονός τήν ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ μέ τήν ἀποκηρυκτικήν-καταδικαστικήν Ἐγκύκλιόν των (3280/2007), καί οὕτω ὡς μωροί καί τυφλοί» διά τῆς πράξεως αὐτῆς καί «Συνοδικῶς» ὁμολογοῦν ὅτι εἶναι χειροθετημένοι ὡς πρώην σχισματικοί!!! Μέ τήν καταδίκην τῆς κατ' αὐτούς χειροθεσίας ἰσχυρίζονται ὅτι δῆθεν ἀπηλλάγησαν τοῦ «μιάσματος», τῆς «χειροθεσίας», ἐνῶ οὐσία κηρύττουν ἠχηρότερον σάλπιγος, ὅτι εἶναι «γνήσιοι» Οἰκουμενισταί, διότι μέ τήν καταδίκην αὐτήν παραδέχονται: Α) Ὅτι πρό τῆς χειροθεσίας των, ἀπό τό 1935 ἕως τό 1971 ἦσαν, ὅπως λέγει καί τό Βούλευμα, ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ καί ΑΝΙΕΡΟΙ καί πρό πάντων ὅτι ἡ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ καί ἡ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΔΕΝ ὑπῆρχον μέχρι τό 1971, ἤρχισαν δέ νά ὑφίστανται ἀπό τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971 καί ἐντεῦθεν! Β) Ὅτι, συμφώνως μέ τό Βούλευμα, τό 1935 ἐχειροτονήθησαν ἀπό καθηρημένους (καλογήρους) καί ἀπό τό 1948, ἀπό τάς κατά τούς Φλωρινικούς «ἀθέσμους καί παρά κανόνας χειροτονίας» τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου, δηλ. ἐμπτύουν εἰς τήν μνήμην του. Γ) Ὅτι ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, ὄχι μόνον ἐμιάνθη, ἀλλά καί διεκόπη ἀπό τό 1924, ἐφ' ὅσον δέν ὑπῆρχεν κανονικός Ἐπίσκοπος μέχρι τό 1971 καί ὅτι αὕτη ἐπανήρχισεν, ὅτε «ἀπεκατεστάθη καί ἐγκυροποιήθη μέ τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971, ἀπό τούς Ρώσους Ἐπισκόπους τῆς Διασπορᾶς». Δ) Ὅτι ἡ καταδίκη τῆς χειροθεσίας σημαίνει (ὅσον καί ἄν δέν τό δέχωνται) μολυσμόν καί μίασμα τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἤτοι τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν ἀπό τό 1935 μέχρι τό 1971. Ε) Ὅτι ὅλα τά μυστήρια (Λειτουργίαι, Γάμοι, Βαπτίσεις κ.λπ.) εἶναι ἄκυρα ὡς γενόμενα (κατά τό Βούλευμα) ἀπό καθηρημένους. ΣΤ) Ὅτι καταδίκη τῆς ἀνυποστάτου χειροθεσίας σημαίνει ὑποαστασιοποίησίν της καί ἐξίσωσιν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τούς Φλωρινικούς, τούς Νεοημερολογίτας, τόν Πάπαν καί τόν ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ! Δυστυχῶς διά τούς δυστυχεστάτους αὐτούς ἱεροσύλους, μέ τήν «ἀποκήρυξιν-καταδίκην» τῆς ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΥ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ἐπέτυχον νά ὑποστασιάσουν ἐν τῶ Πονηρῶ, καί πάντως μόνον διά τούς ἐσκοτισμένους ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΩΝ, τήν συγχωρητικήν εὐχήν τοῦ 1971, ὡς χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν! Ἰδιαιτέρως κατεστάθησαν ὄργανα τοῦ Φλωρινικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί συνεχίζουν νά προωθοῦν ὅσα προέβλεψεν ἡ Ἀντίχριστος Οἰκουμενιστική ἐγκύκλιος τοῦ 1920. Ναί, δυστυχῶς, εἴτε ἐν γνώσει, εἴτε ἐν ἀγνοία των, (ἀπίστευτον τοῦτο), ὁ ἤδη ἀποβιώσας Νικόλαος καί ὁ ἐπιζῶν κ. Παχώμιος Ἀργυρόπουλος, καί, ΠΡΟΣΟΧΗ, ὅλοι οἱ συνοδοιπόροι των «Ἐπίσκοποι», Κληρικοί, Μοναχοί κ.λπ., εἰς τήν οὐσίαν ἀδιστάκτως συνεχίζουν τήν προδοσίαν, τήν ὁποίαν οἱ Ἑβραιομασῶνοι Παπικοί, Προτεστάνται καί ἐπίορκοι «Ὀρθόδοξοι», μελέτησαν, ἀπεφάσισαν καί ἐπραγματοποίησαν τό 1920, τό 1923, τό 1924 καί ἔκτοτε διαχρονικῶς συνέχισαν, οἱ Φλωρινικοί καί ὅλοι οἱ ἐπίορκοι κατά τό 1950, 1971, 1974, 1976, 1995, 2005 καί ἐξαιρέτως τό 2007! Ἀγαπητοί πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί, τόσον σεῖς, οἱ ὁποῖοι συνεχίζετε ἀμετανόητοι τό μέγα καί φοβερόν Σχῖσμα τῶν πέντε ὅσον καί σεῖς κ.κ. Παχώμιε, Ταράσιε, Γαλακτίων, Ἀνδρέα, Χρυσόστομε, Παντελεήμων, Ἰγνάτιε, Σεβαστιανέ, Λάζαρε, Εὐστάθιε, Στέφανε, Ἀντώνιε καί ὅλοι σεῖς οἱ Κληρικοί, Μοναχοί, Μοναχαί καί Λαϊκοί, ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΣΘΕ νά κατανοήσετε εἰς ποῖον βόρβορον Παλαιοημερολογιτικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, καταποντίζεσθε καί πνίγεσθε. Ἐγράψαμεν τά ἀνωτέρω διότι μᾶς τό ἐπέβαλεν ἡ ἀγάπη, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ἰδιότης μας, ὡς Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου καί μέ ἀποκλειστικόν σκοπόν τήν διόρθωσιν καί τήν θεραπείαν τῶν κακῶν ὑπό τό φῶς τῶν Θείων καί ἱερῶν Κανόνων καί τῆς Ὀρθοδοξίας, διότι οὕτω θά συντρίψωμεν σήμερον τά ἀπό τό 1920, 1924, 1937, 1971, 1995, 2005 καί ἐξαιρέτως τό 2007 ἔργα τοῦ Πονηροῦ. Οὔτω ἄς εἴμεθα βέβαιοι ὅτι θά διακονήσωμεν τόσον τήν Μητέρα ἐκκλησία ὅσον καί τήν ἐν Αὐτῆ σωτηρίαν μας. Ἀμήν, γένοιτο. Ὁ ἐν Ἐπισκόποις Ἐλάχιστος † Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ (*) Βλέπε σχετικῶς καί τήν Ἐγκύκλιον ὅπως ἐξεδόθη τόν Ἰανουάριον τοῦ 1920 ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου, εἰς τό βιβλίον τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη ὑπό τό τίτλον: «ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ ΤΟΥ «Δημητριάδος» Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη» Ἀθῆναι 1985, σελ. 50-59. (*) Ἀπό τό βιβλίον «ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ…» τοῦ Θεολόγου κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη Ἀθῆναι 1985. (*) Αὐτή τῶν Φλωρινικῶν ὅπως διεμορφώθη ἐν Ἀμερικῆ καί προεβλήθη ὡς τῆς Ρωσικῆς Συνόδου!.. (**) Δέν τήν παρεβίασεν, ἀλλ' ἠτιολογημένως τήν ὑπερέβη!.. (49) Δήλωσις τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων πρός τήν Β΄ Ἐξαρχίαν ἡμῶν τήν μεταβᾶσαν εἰς Ἀμερικήν τό 1974. (50) Ἐπιστολή Μητροπολίτου Φιλαρέτου πρός Σεβ/τον Κιτίου κ. Ἐπιφάνιον, 1979. (51) Ἐπιστολή Φιλαρέτου πρός Ἀρχιεπίσκοπον κ. Ἀνδρέαν 21 Ὀκτωβρίου 1972. (*) Διευκρινίζεται ὅτι ὑπό τόν ὅρον «χειροθεσία» οἱ πάντες διεβεβαιοῦν ὅτι πρόκειται περί χειροθεσίας, ἡ ὁποία λαμβάνει χώραν εἰς ἐξομολογούμενον… ΑΝΗΡΤΗΘΗ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ: @ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ 2013 στις Δεκεμβρίου 26, 2024