Η ΟΥΝΙΑ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (ΟΜΙΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ)

Η ΟΥΝΙΑ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ date Ιούλ 12th, 2010 | filed Filed under: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ, ΟΜΙΛΙΕΣ (απομαγν.) Aντιαιρετικά-Παπισμός Η ΟΥΝΙΑ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ O ορθόδοξος λαός μας, αγαπητοί μου, ακούει τη λέξι «ουνίτες» και ερωτά· τί είναι οι ουνίτες; τί είναι η ουνία; * * * OYNITES PAPIKOIΗ ουνία δεν είναι ελληνική λέξι, είναι λέξι ξένη, πολωνικής μάλλον προελεύσεως, πού και μόνο αυτή αρκεί ν’ αποδείξει ότι η Ορθοδοξία δέχεται επιβουλή εκ μέρους εχθρών της πού έρχονται από έξω. Η ουνία είναι ένα από τα όπλα πού χρησιμοποιεί η παπική προπαγάνδα για να υποτάξει την Ορθόδοξο Εκκλησία. Kαί τί δεν έκαναν εναντίον μας οι άνθρωποι του Βατικανού! Να τ’ απαριθμήσουμε; Αυθαίρετες επεμβάσεις παπών πρό του σχίσματος στην δικαιοδοσία της Ανατολικής Εκκλησίας, κατά των οποίων αντέδρασαν πατέρες της Εκκλησίας -Οι σταυροφορίες, πού ως πρόφασι είχαν την απελευθέρωσι των Aγίων Tόπων αλλ’ ως βαθύτερο σκοπό έκρυβαν τη διάλυσι της Ορθοδόξου Bυζαντινής αυτοκρατορίας. -Περιβόητες ψευδοενώσεις διά της βίας, όπως στή Φεράρρα και Φλωρεντία όπου αντιστάθηκε ο άγιος Μάρκος ο ευγενικός. -Επιδρομές των Ενετών στα νησιά του ελληνικού αρχιπελάγους. -Μηχανορραφίες των πρέσβεων του παπικού κράτους στην Κωνσταντινούπολι επί τουρκοκρατίας, με τίς οποίες γκρέμιζαν από το θρόνο γενναίους πατριάρχας και τους ωδηγούσαν στην εξορία και τα ικριώματα. -Τα ιεροσπουδαστήρια πού λειτουργούσαν στή Ρώμη και αλλού, τα περιβόητα σεμινάρια, όπου στρατολογούσαν νεαρούς ορθοδόξους, για να τους μεταβάλουν σε προδότας της πίστεώς τους, σε γενιτσάρους του παπισμού και φανατικούς εχθρούς της Ορθοδοξίας. Oλα αυτά ήταν μέσα – όπλα, πού χρησιμοποίησαν για να κυριεύσουν το φρούριο και να παύσει να κυματίζε η σημαία της Ορθοδοξίας στην Ανατολή, για να κάνουν τους ορθοδόξους να πέσουν να προσκυνήσουν την παντούφλα του πάπα, πού η μωροφιλοδοξία των δυτικών τον ύψωσε πάνω από κάθε άλλη εξουσία. Αλλ’ όλες οι προσβολές των παπικών κατά της πίστεώς μας αποκρούσθηκαν. Ελάχιστα και ανάξια λόγου υπήρξαν τα αποτελέσματα των ενεργειών τους. Λίγες χιλιάδες ορθοδόξων υπέκυψαν στίς πιέσεις, αποστάτησαν από τη μία αγία καθολική και αποστολική Εκκλησία και σχημάτισαν θρησκευτικές κοινότητες. Tο Βατικανό όμως δεν απογοητεύθηκε. Oι κορυφές του συνήλθαν σε σύναξι. Καρδινάλιοι, επίσκοποι, ηγούμενοι μεγάλων μοναχικών ταγμάτων μίλησαν και έθεσαν υπ’ όψιν της συνάξεώς τους όλα τα στοιχεία της δράσεώς τους μεταξύ των ορθοδόξων. Πόσο λίγοι καρποί! Τόσο χρήμα, τόση διπλωματία, τόση ρητορεία, τόσο αίμα αιώνων, κι αυτή η Ανατολή να μένει άκαμπτος; Ούτε θέλγητρα λοιπόν ούτε φόβητρα των παπών μπορούσαν να τη χωρίσουν από την ορθόδοξο πίστι;… Οι σύνεδροι βυθίστηκαν σε σκέψεις. Tότε ο εωσφόρος, πού από κάποια κόγχη της αιθούσης του Βατικανού παρακολουθούσε αθέατος τη συνεδρίασι, ανέλαβε να τους βγάλει από το αδιέξοδο. Σε μια στιγμή κατάλληλη έρριξε στο συνέδριο την ιδέα της ουνίας. Kαί δεν ήταν δυνατόν να προέλθει η ιδέα αυτή από άλλον, διότι αυτός υπήρξε ο πρώτος απατεώνας στόν κόσμο. Νομίζω πως τον ακούω να προτείνει το σχέδιό του και με το στόμα κάποιου μοναχού ιησουϊτικού τάγματος να ρητορεύει ως εξής. ―Aγαπητοί σύνεδροι! τα πράγματα μας αναγκάζουν να ομολογήσουμε μια αλήθεια. Kαί η αλήθεια είνε, ότι όλοι οι ορθόδοξοι λαοί της Ανατολής μας αντιπαθούν φοβερά. Έχουν κακή πείρα από μας τους δυτικούς. Kαί τί δεν έκαναν, πράγματι, εναντίον τους οι πρόγονοί μας! Οχι σαν χριστιανοί, όχι σαν άνθρωποι δεν φέρθηκαν στους λαούς της Ανατολής, αλλά σαν άγρια αιμοβόρα θηρία έπεσαν εναντίον τους. Συχνά ξεπέρασαν σε αγριότητα και τους Τούρκους. Η λέξι «φράγκος» έγινε η πιο μισητή λέξι στην Ανατολή. Γι’ αυτό, όταν βλέπουν «φραγκόπαπα» όπως λένε, φεύγουν μακριά, όπως φεύγουν τα πρόβατα μπροστά σε λύκους, τα ελάφια μπροστά σε κυνηγούς και τα περιστέρια μπροστά σε γεράκια. Ετσι, όπως ε­μαστε και όπως φαινόμαστε, δε γίνεται τίποτα. οι λύκοι, όπως είναι και όπως φαίνονται, δε μπορούν να εισχωρήσουν στο μαντρί. Αλλ’ εάν υποτεθεί, ότι κάποιος λύκος φορέσει προβειά; Τί λέτε; Tότε το μαντρί δε θ’ ανοίξει και πολλά πρόβατα δε θα τον πλησιάσουν; Έτσι ο λύκος μπορεί να κυριαρχήσει στο κοπάδι. οι κυνηγοί της Τιμούκουα (μιας αγρίας φυλής της B. Aμερικής), όπως είναι και φαίνονται, δε μπορούν να πιάσουν ούτε ένα ελάφι· όταν όμως φορέσουν προβειά από ελάφι, τότε τα ελάφια πλησιάζουν και πέφτουν νεκρά εμπρός στα πόδια τους! Αλλά γιατί, αδελφοί και πατέρες, προτρέπω να μιμηθούμε μεθόδους των αγρίων φυλών για το προπαγανδιστικό μας έργο; το πρότυπό μας είναι πολύ κοντά μας. είναι εδώ. Στό σημείο αυτό επικράτησε μικρά σιωπή, κι αμέσως ακούστηκε μια βραχνή φωνή να συνεχίζει το λόγο). Πρότυπό σας για προπαγανδιστική εργασία μεταξύ των ορθοδόξων είμαι εγώ, ο …εωσφόρος, του οποίου τη φωνή και τίς σκέψεις μεταδίδει αυτός πού σας ομιλεί. Δε θυμάστε τί έκανα εγώ στόν παράδεισο; Aν παρουσιαζόμουν στην Ευα όπως είμαι, αυτή ποτέ δε θα με πλησίαζε· θα έφευγε μακριά. Oταν όμως μετασχηματίσθηκα στο ωραιότατο παραδείσιο ζώο και της μίλησα με το στόμα του, τότε η Ευα συνελήφθη στην παγίδα μου. Με πλησίασε και άνοιξα μαζί της το γνωστό διάλογο, πού έφερε την έξωσι από τον παράδεισο. Η απάτη, ιδού η μέθοδός μου. αυτή τη μέθοδο να χρησιμοποιήσετε κ’ εσείς, αγαπητοί επίσκοποι, καρδινάλιοι, λευκοί και μαύροι πάπες. Ακούγοντας τώρα το συγκεκριμένο είδος απάτης πού θα σας συστήσω, μή τρομάξετε παρακαλώ. Μή εξαναστείτε. Μή φέρετε αντιρρήσεις και αντιδράσεις. Εγώ σας συμβουλεύω, ο πολύπειρος, πού γνωρίζω τί κερδίζει κανείς με τη μέθοδο του ψεύδους και της απάτης. Xωρίς αντίρρησι λοιπόν ακούστε και υπακούστε. θα βγάλετε τη στολή του φραγκόπαπα, πού τη μισεί κάθε ορθόδοξος, θα φορέσετε το ράσο και το καλυμμαύχι των ορθοδόξων ιερέων, θα πάψετε να ξυρίζεστε, θ’ αφήσετε γενειάδες, μ’ ένα λόγο θα πάρετε καθ’ όλα τη μορφή ορθοδόξου κληρικού. Αλλά προσοχή! στην καριδά σας θα έχετε ολόκληρο τον πάπα. Έτσι θα πλευρίσετε τους ορθοδόξους. Kαί τότε θα δείτε τα θαυμάσια αποτελέσματα της νέας μεθόδου, την οποία παρακαλώ να βαπτίσετε με το όνομα ουνία. Λοιπόν συμφωνείτε; ―Μάλιστα, συμφωνούμε! Επικροτούμε το σχέδιό σου, εωσφόρε, απήντησε η ομήγυρις. ―Ευχαριστώ πολύ, είπε ο εωσφόρος. Σας εύχομαι μεγάλες επιτυχίες. Kι αφού έκανε μια βαθειά υπόκλισι εμπρός στους συνέδρους, αποχώρησε και τους άφησε να μεριμνήσουν για την εξεύρεσι των καταλλήλων προσώπων για την πραγματοποίησι του σατανικού σχεδίου. Έτσι στο σκοτάδι γεννήθηκε η ουνία… Ονειρο, φανταστική εικόνα είναι αυτά; Αλλά θα έπρεπε ν’ ανοίξετε την ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, για να δείτε τί θραύσι έκαναν στίς κατά τόπους εκκλησίες, επισκοπές, μητροπόλεις και πατριαρχεία της Ορθοδοξίας τα όργανα αυτά των παπών, πού λέγονται ουνίτες. Εκμεταλλευόμενοι τη δυστυχία των λαών της Ανατολής, με μορφή προβάτων εισχώρησαν οι φοβεροί αυτοί λύκοι στίς μάνδρες των ορθοδόξων και αποδεκάτισαν τα πρόβατα. Μόνο από την ορθόδοξο Εκκλησίας της Πολωνίας η ουνία κατώρθωσε ν’ απόσπασει γύρω στα 2 εκατομμύρια λαού και να σχηματίσει μέσα στα σπλάχνα του ορθοδόξου Πολωνικού λαού την οéνιτική θρησκευτική της κοινότητα, πού εξαρτάται απολύτως από το κέντρο της Ρώμης. Ιδίως στους αιώνες εκείνους πού οι ορθόδοξοι διατελούσαν κάτω από το πέλμα της τουρκικής κυριαρχίας, η ουνία κατώρθωσε να παρασύρει στα δίχτυα της πληθυσμούς ολοκλήρους και να επιφέρει μεγάλη αναστάτωσι. Η Ορθοδοξία, παρά τίς δύσκολες εξωτερικές περιστάσεις πού βρισκόταν, δεν έμεινε απαθής θεατής της αρπαγής των πνευματικών της τέκνων μ’ αυτό το δόλιο τρόπο. σαν μάνα πόνεσε και ενδιαφέρθηκε. Έτσι το έτος 1722 συνήλθε στην Kωνσταντινούπολι Σύνοδος, στη οποία συμμετείχαν οι πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας ο Γ΄, Αντιοχείας Αθανάσιος ο Γ΄, και Ιεροσολύμων Χρύσανθος. Η Σύνοδος αυτή καταδίκασε τους ουνίτες, τα οργανα αυτά του παπισμού. K’ επειδή η ουνία εξακολουθούσε το καταχθόνιο έργο της και έσπειρε τα ζιζάνια στόν αγρό της ορθοδόξου Aνατολής, η Ορθόδοξος Εκκλησία και με άλλη εγκυκλιό της αυστηρότερη από την προηγούμενη, το έτος 1838 ήλεγξε και στηλίτευσε τους δολίους εργάτες της ουνίας. * * * Η ουνία, αγαπητοί μου, κρινομένη από πλευράς ηθικής και θρησκευτικής και μόνο, προκαλεί τη φρίκη για κάθε πιστό τέκνο της Ορθοδοξίας. Ποτέ στην θρησκευτική ζωή των ανθρώπων δεν παρουσιάστηκε τέτοιο σύστημα απάτης. Οντως γέννημα νυκτός και όχι ημέρας, γνήσιο τέκνο του εωσφόρου, ο οποίος μόνο αυτός μπορούσε να υπαγόρευσει τέτοια μέθοδο εξαπατήσεως των ορθοδόξων ψυχών. Αυτή είναι η ουνία. † επίσκοπος Aυγουστίνος (ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ 1957)

Ο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ ...

Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων 23 Φεβρουαρίου 2022 · ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΕΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗ ΠΡΟ ΚΑΙΡΟΥ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ... ΜΑΤΘΑΙΙΚΟΙ - Ζ': Ο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ ΣΕ ΟΣΑ ΓΝΩΡΊΖΑΜΕ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΤΘΑΙΙΚΟΥΣ Επίσκοπος Κήρυκος προς επίσκοπο Αμφιλόχιο ...Καί επίσης θα ηθελα να σας πω, οτι προ ολιγων ημερων, μου εδοθησαν απο το διαδικτυον προς μελετην δυο αγνωστες μεχρι τωρα, αλλα πολύ σημαντικες, γνωματευσεις, ητοι: 1) "Περι σωματειοποιησεως της Εκκλησιας των ΓΟΧ" (γενομενην υπο του Καλλιοπιου * απο του ετους 1961 με πολλας εις την συνεχειαν Τροποποιησεις καί 2) "Περί ενταξεως παλαιοημερολογιτων εις τόν νόμον του 2014 περί των Θρησκευτικων Κοινοτητων", (ως ετεροδοξων και ετεροθρησκων). Παρακαλω να τις μελετησετε. Εξ αυτων καταφαινεται οτι η υπόθεσις του 1971 δεν ειναι μια απλη υποθεσις, αλλα εντασσεται εις τα αντιεκκλησιαστικα οικουμενιστικα νεοημερολογιτικα και παλαιοημερολογιτικα κινηματα του προηγουμενου αιωνος και οτι το συγκεκριμενο κινημα ξεκινησε, ως φαινεται, εις αυτην την φασιν (εις την οποιαν συμπεριλαμβανεται και η μεταβασις δικων μας Αρχιερεων εις Αμερικην), με την από του 1961 ιδρυσιν καί "σωματειοποιησιν" υπό του Καλλιοπίου της "Ελληνικης Εκκλησιας των ΓΟΧ" και φθανει μεχρι των ημερων μας... Καί δια του λόγου το αληθες καί πρός προβληματισμόν ολων μας σας ενημερωνομεν, (αν δεν το γνωριζετε), οτι οπως φαινεται απο τις μελετες αυτες, ολίγας ημερας μετα την επιστροφην της Εξαρχιας μας εξ Αμερικης καί μετα την επίσημον Πανηγυρικην θειαν Λειτουργιαν εις τον Ιερον Ναον Κοιμησεως της Θεοτοκου Καλλιθεας "επί τη ενωσει μετα των Ρωσων της Διασπορας", καί ενω δεν ειχε γινει ακομη γνωστη η αποφασις των Ρωσων της Διασπορας περί των Αρχιερεων Καλλίστου καί Επιφανιου, (διοτι την απεκρυψαν) συνεβη ενα πολυ συνταρακτικον, καθ ημας γεγονος, το οποιον ανατρεπει, κατα την γνωμην μου ολα τα μεχρι σημερον γνωστα δεδομενα δια το 1971. Και το γεγονος αυτο συνεβη οταν τον Δεκεμβριον του 1971, συνεκλήθη υπό του Προεδρου της απο το 1961 "Σωματειοποηθεισης " "Ελληνικης Εκκλησιας των ΓΟΧ" Αρχιμ. Καλλιοπιου Γιαννακουλοπουλου, η Γενικη Συνελευσις, του Σωματειου - Εκκλησιας, κατα την οποίαν εψηφισθη η "Τροποποιησις του Καταστατικου", την οποίαν σημειωτεον εκτος από τον Προεδρον αυτου Αρχιμ Καλλιοπιον, την υπεγραψαν ιδιοχειρως και ο Θεολόγος Ελευθεριος Γκουτζιδης, ο Αρχ/της Ματθαιος Μακρης (ο μετεπειτα Αττικης καί Μεγαριδος), καί ο Κων/νος Σαραντοπουλος Καλλινικος (ο σημερινος Αρχιεπίσκοπος των Φλωρινικων). Κατοπιν τουτων, Σεβασμιωτατε Αμφιλόχιε, η προσκλησις σας "να επανελθω εις την προτεραν ομολογιαν μου" και "να επιδειξω συνεσιν" διοτι "κινδυνευω να κολαστω" νομιζω πως δεν αφορα μονον εμε, αλλα και την Σεβασμιοτητα σας και τους συνεργατας σας θεολογους και μη και ολους τους χριστιανους. Εμπρος, λοιπον, Σεβασμιωτατε, Αμφιλοχιε, καιρος να αρχισωμεν τον διαλογον, με σοβαροτητα καί συνεσιν, ου μην αλλα και εν Αγαπη και Αληθεια Χριστου. Ευλογειτε. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΣ — LiveJournal

ΟΤΑΝ ΔΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟ ΘΑΥΜΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΡΑ ΤΟΙΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙΣ ΜΗ ΜΗ ΚΛΟΝΙΣΘΕΙΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΙΣΤΙΝ, ΛΕΓΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ Ο ΣΙΝΑΙΤΗΣ

"Ὅταν δεῖς κάποιο θαῦμα νά γίνεται μέσῳ αἱρετικῶν, κατά συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ, μήν ἀπορεῖς οὔτε νά μετακινηθεῖς ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Πίστη· γιατί πολλές φορές ἐνεργεῖ ἡ πίστη αὐτοῦ πού ζητάει τό θαῦμα καί ὄχι ἡ ἀξία αὐτοῦ πού τό ἐπιτελεῖ. Ὁ Ἰωάννης, ὁ μείζων ὅλων τῶν προφητῶν, δέν φαίνεται νά ἔχει ἐπιτελέσει κάποιο θαῦμα. Ἀντίθετα, ὁ Ἰούδας ἦταν ἀνάμεσα σ’ αὐτούς πού καί νεκρούς ἀνέστησαν καί λεπρούς θεράπευσαν [Ματθ. 10:1] . Γι’ αὐτό μή τό θεωρεῖς τίποτα σπουδαῖο πράγμα, ὅταν κάποιον ἀνάξιο ἤ ἑτερόδοξο βλέπεις νά θαυματουργεῖ. Πολλές φορές, πολλοί ὄχι μόνο ὀρθόδοξοι ἁμαρτωλοί ἀλλά καί αἱρετικοί καί ἄπιστοι ἔκαναν θαύματα καί προφήτεψαν, ἀπό συγκατάβαση τοῦ Κυρίου. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, γιά κάποιους λόγους, ἐνήργησε καί σέ ἀναξίους καί βεβήλους. Καί δέν εἶναι ἀπό αὐτά πού θά καταλάβουμε κάποιον ἄν εἶναι ἅγιος" Ἅγ. Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης, Ἐρώτηση 20: “Μέ ποιά δύναμη αὐτοί πού πιστεύουν καί κάνουν τά ἀντίθετα, πολλές φορές προφητεύουν καί θαυματουργοῦν;” ΕΠΕ 13 Β, 279

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ Α ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ ΠΑΥΛΟΥ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 9, ΣΤΙΧΟΙ 1-5.

Ρωμ. 9,1            Ἀλήθειαν λέγω ἐν Χριστῷ, οὐ ψεύδομαι, συμμαρτυρούσης μοι τῆς συνειδήσεώς μου ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, Ρωμ. 9,1                    Αλήθειαν σας λέγω, ως άνθρωπος που ομιλεί ενώπιον του Χριστού, δεν ψεύδομαι και έχω μαρτυρούσαν και επιβεβαιώνουσαν την αλήθειαν αυτήν ταύτην την συνείδησίν μου, η οποία φωτίζεται από το Αγιον Πνεύμα. Ρωμ. 9,2            ὅτι λύπη μοί ἐστι μεγάλη καὶ ἀδιάλειπτος ὀδύνη τῇ καρδίᾳ μου. Ρωμ. 9,2                   Σας λέγω, λοιπόν, ότι μεγάλη λύπη υπάρχει μέσα μου, συνεχής και ακατάπαυστος πόνος εις την καρδίαν μου, δια την σκληροκαρδίαν και απιστίαν των ομοεθνών μου Εβραίων. Ρωμ. 9,3            ηὐχόμην γὰρ αὐτὸς ἐγὼ ἀνάθεμα εἶναι ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν μου, τῶν συγγενῶν μου κατὰ σάρκα, Ρωμ. 9,3                    Θα ηυχόμην δε να χωρισθώ εγώ ο ίδιος από τον Χριστόν και να γίνω ανάθεμα, εάν ήτο δυνατόν με την καταδίκην μου αυτήν να σωθούν οι κατά σάρκα αδελφοί μου, οι ομοεθνείς μου Ιουδαίοι. Ρωμ. 9,4            οἵτινές εἰσιν Ἰσραηλῖται, ὧν ἡ υἱοθεσία καὶ ἡ δόξα καὶ αἱ διαθῆκαι καὶ ἡ νομοθεσία καὶ ἡ λατρεία καὶ αἱ ἐπαγγελίαι, Ρωμ. 9,4                   Αυτοί που είναι απόγονοι του Ιακώβ, στους οποίους ανήκει η υιοθεσία και η δόξα με τα τόσα θαύματα που έκαμε προς χάριν αυτών ο Θεός· στους οποίους εδόθησαν αι συνθήκαι, που είχε κάμει ο Θεός με τους προγόνους των, και η νομοθεσία και η λατρεία και αι ανεκτίμητοι υποσχέσεις. Ρωμ. 9,5            ὧν οἱ πατέρες, καὶ ἐξ ὧν ὁ Χριστὸς τὸ κατὰ σάρκα, ὁ ὢν ἐπὶ πάντων Θεὸς εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν. Ρωμ. 9,5                    Αυτοί, των οποίων οι πατέρες και οι πατριάρχαι είναι επίσημοι και ένδοξοι και από τους οποίους κατάγεται, κατά σάρκα, ο Χριστός, ο οποίος είναι Θεός, κύριος και εξουσιαστής όλων, άξιος να υμνήται και να δοξάζεται στους αιώνας. Αμήν.

Ο ΤΣΟΜΠΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Τρίτη 7 Μαρτίου 2017 Ο ΤΣΟΜΠΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!! Αυτός ο τσοµπάνος, που πήγε στον Παράδεισο, τον λέγανε Μαυρογένη, γιατί είχε µαύρα γένια και ζούσε µέ την γυναίκα του απ' τον κόσμο µακρυά, µέ τα ζωντανά του και δεν κατέβαινε στο χωριό, παρά µονάχα για να πουλήσει τα τυριά του και να ψουνίση τα χρειαζούµενα, ξεκίνησε να λέει ό Προκόπης. Μιαν ημέρα το λοιπόν, όπου βρέθηκε στο χωριό για τις δουλειές του, πήγε να ανάψει ένα κερί στην εκκλησιά, γιατί ήτανε θεοφοβούμενος και καλής ψυχής άνθρωπος. Εκεί µιλούσεν ό παπάς στους χωριανούς του και τούς έλεγε το κήρυγμα για τον ίσιον δρόμο του Θεού, πού πάει ολόϊσια στον Παράδεισον, αν δεν στρίβουµε δεξιά κι αριστερά. Πρέπει να τραβούµεν ίσια και να είµαστε συµπονετικοί για κάθε άνθρωπον, όταν έχει την ανάγκην µας. Νάµαστεν δηλαδή ψυχηκάρη δες και να ελεούμε, γιατί το ίδιο κάνει και ο Θεός και ελεεί τον κόσµον όλον για να ζει και να πορεύεται. Κι όποιον δει πώς κάνει κι αυτός το ίδιο, τον συµπαθά πολύ και τον παίρνει στον Παράδεισον, όπου είναι ή ζωή µεγαλείο ατελείωτον! "Έτσι τα έλεγεν ο παπάς κι έτσι πρέπει να είναι, κατά την γνώµην µου. Ή Εκκλησία δεν λέγει ποτέ της ψέματα και γιατί να τα πει, μαθές; 'Όλοι ακούγαμε τον απλοϊκόν τσοµπάνο, που μιλούσε µε τον δικό του παραστατικόν τρόπο και κάθε λίγο σκούπιζε τα µουστάκια του, άγνωστον γιατί, και δεν έδειχνε δυσκολία στο να εκφραστεί αυθόρµητα και να πει την πίστη του. Ό φίλος µου, πού είχε ενθουσιασθεί, ρώτησε, συντομεύοντας την μικρή παύση στην διήγηση του Προκόπη:- Και μετά τι έγινε: Πως πήγε στον Παράδεισον;- 'Όταν γύρισε στο καλύβι του, το είπε στην γυναίκα του χαρούμενος αυτό το ευχάριστο μαντάτο και της είπε πώς θα πάει την άλλη μέρα να συναντήσει τον Θεό. 'Έτσι κι έγινε.Την άλλη µέρα πήρε ψωμοτύρι µαζί του, χαιρέτισε την κυρά του και ξεκίνησε για τον Παράδεισο. Πήρε τον ίσιον δρόμο και προχωρούσε ανάµεσα στα χωράφια, χωρίς να στρίβει δεξιά τι αριστερά, όπως είπεν ο παπάς και το βραδινό κοιµήθηκε κάτω από ένα δέντρο και συνέχισε την άλλη µέρα τον ίσιο δρόμο για τον Παράδεισο. 'Εφαγε και το ψωμοτύρι, που είχε µαζί του και συνέχισε και την τρίτη µέρα και την τέταρτη. Το ένα βουνό ανέβαινε, το άλλο κατέβαινε. Την πέµπτη µέρα πείνασε πολύ και σκέφτηκε τι να κάνη και που να βρει τροφή. Κι όταν ανέβηκε το βουνό, πού ήταν µπροστά του, είδε στην απέναντι πλαγιά ένα Μοναστήρι. 'Έσυρε λοιπόν και πήγε. Χτύπησε την πόρτα και ζήτησε βοήθεια. Ευτυχώς το Μοναστήρι βρισκόταν πάνω στον δρόμο του. Τον βάλανε λοιπόν µέσα στην εκκλησιά του Μοναστηριού να περιµένει, ώσπου να του φέρουνε τίποτε φαγώσιµο. Κι έβλεπε ολόγυρα τις εικόνες και τις θαύµαζε, όλες του φαινότανε ζωντανές, ολοζώντανες. Μόνο, πού δεν µιλούσανε. Κι όντας έστρεψε το µάτι του και είδε στον σταυρό σταυρωµένον κι ολόγυμνο και µατωµένον τον Χριστό, αναφώνησε: -' Ωχου, το παλληκάρι, το λαβώσανε οι άτιµοι! 'Ωχου και τον έχουν κρεµασµένον ακόµα! - Την ίδια στιγµή, ένας καλόγερος του έφερε λίγα φαγώσιµα, τάβαλε πάνω στον πάγκο και τούπε να φάει, συνέχισε ο Προκόπης. Ό καλόγερος όμως µπαίνοντας τον άκουσε, πού µιλούσε στον σταυρωµένον και τον ρώτησε: Μιλούσες µέ κανέναν, αδερφέ; Ό Μαυρογένης, πού υποψιάστηκε τον καλόγερον, πώς είναι απ' αυτούς, πού τον σταυρώσανε, δεν είπε τίποτα. Κι όταν έφυγε ο καλόγερος φώναξε στον σταυρωµένον: - 'Έ, παλληκάρι! Μπορείς να κατέβεις; από κει πάνω, να 'ρθης να φάμε µαζί αυτά, πού µου φέρανε; Θες να 'ρθώ να σε κατεβάσω εγώ; - 'Οχι. Μπορώ και µόνος µου να κατέβω. 'Ερχοµαι. - Κατέβηκε το λοιπόν ο Σταυρωµένος κάτω, συνέχισε ο Προκόπης την αφήγηση του, κάθισε στον πάγκο κι έφαγε κι έπιασε κουβέντα µέ τον τσοµπάνο. 'Εκείνος τούπε να τον πάρει µαζί του, τώρα πού πάει να συναντήσει τον Θεό. Θέλεις να σε πάρω κι εσένα; Ό Θεός είναι καλός και θα σε λυπηθεί και θα σε βάλει και σένα στον Παράδεισο. 'Εγώ γι' αυτό πάω στον Θεό. 'Ερχεοαι µαζί µου; Δεν πρόλαβε όμως ο Σταυρωµένος ν' αποκριθεί, γιατί ακούστηκε να έρχεται ο καλόγερος. Τότε ο Σταυρωµένος ξανανέβηκε γρήγορα πάνω στον σταυρό κι έμεινε µέ ανοιγμένα χέρια. Και ο καλόγερος ρώτησε τον τσοµπάνο:- Τώρα µή µου πεις πώς δεν µίλαγες µέ κανέναν. Σ' άκουσα µέ τα ίδια µου τ' αυτιά. Λέγε µέ ποιόν µιλούσες; - Ό Μαυρογένης φοβήθηκε στην αρχή, δίστασε και στο τέλος είπε στον καλόγερο πώς μιλούσε με το κρεμασμένο αυτό παλληκάρι, πού το λυπήθηκε και το κάλεσε να φάνε μαζί το βρισκόμενο. Και είπε στον καλόγερο: - Μη με μαρτυρήσεις, άγιε καλόγερε, αλλά θέλω να πάω στον Παράδεισο και ό παπάς του χωριού μας είπε να πάρουμε τον ίσιο δρόμο και να είμαστε ψυχοπονιάρηδα; Κατάλαβες; Το λυπήθηκα λοιπόν το παλληκάρι και το κάλεσα να πάρει κι αυτό μια μπουκιά ψωμί. Κακό έκανα; - 'Οχι, όχι, καλά έκανες και πάντα να συμπονάς τούς αναγκεμένους, αποκρίθηκε κατάπληκτος ό καλόγερος με τα όσα του είπε ό τσομπάνος. Κι έτρεξε και τα φανέρωσε όλα στον Ηγούμενό του. 'Ύστερα, λέγει η ιστορία, φτάσανε όλοι οι καλόγεροι με τον Ηγούμενο στην εκκλησιά και βάλανε μετάνοια στον τσομπάνο, πού έφαγε μαζί με τον Σταυρωμένο Χριστό και τον παρακαλέσανε να πει καμμιά καλή κουβέντα και γι' αυτούς, όταν συναντήσει τον Θεό. - Άμα τον δω τον Θεό, θα του πω και για σας, αλλά γιατί το κρατάτε σταυρωμένο το παλληκάρι; Τι σας έκανε; Κατεβάστε το να φάει και να ντυθεί, πού είναι ολόγυμνος και πληγωμένος. Κι αν δεν τον θέλετε εσείς εδώ, τον παίρνω εγώ μαζί μου. - Εκείνοι κοκκαλώσανε απ' την καλοσύνη και την αθωότητα του Μαυρογένη και, αφού του δώσανε όλα τα χρειαζούμενα, τον συνόδεψαν κάμποσο στον ίσιο δρόμο. πού ακολουθούσε κι όταν εκείνος απομακρύνθηκε, τον βλέπανε πού δεν πάταγε στην γη, αλλά περπατούσε στον αέρα μέχρι, πού χάθηκε απ' τα μάτια τους.

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΠΑΚΑΟΥ ΝΑΘΑΝΑΗΛ

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ «Φαιδρὰ καὶ ἐξαστράπτουσα ἡμέρα», «σεμνὴ καὶ μεγάλη» και «τὸν τῶν ἀνθρώπων ὑπερβαίνουσα νοῦν, καὶ τῆς μεγαλοδωρεᾶς ἀξία τοῦ ποιήσαντος αὐτὴν Θεοῦ». Με αυτά τα λόγια ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρεται στη σημερινή μέρα, μέσα από τον πανηγυρικό του λόγο για την εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Διότι η Ανάληψη του Κυρίου προς τους ουρανούς είναι ένα γεγονός που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη κατανόηση, είναι μία μεγάλη δωρεά αντάξια του Θεού που την πραγματοποίησε. Το γεγονός της Αναλήψεως του Χριστού στους ουρανούς δεν δηλώνει το πέρας της επί γης παρουσίας Του στη γη, δεν εγκαταλείπεται ο άνθρωπος από τον Θεό, αλλά γίνεται μέτοχος της θείας ζωής και αιωνίου δόξης. Ο Θεάνθρωπος Χριστός, με την ανθρώπινη φύση που προσέλαβε για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, ανυψώνεται «ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρός», ανοίγοντας τον δρόμο που οδηγεί προς την αιώνια πατρίδα και την κοινωνία με τον Θεό. «Αὐτὸς γὰρ ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν», θεολογεί με έμφαση ο Μέγας Αθανάσιος. Μετά τη λαμπροφόρο Του Ανάσταση και την εκπλήρωση του λυτρωτικού Του έργου, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός δεν εγκατέλειψε τον κόσμο και τους μαθητές Του, αλλά παρέμεινε στη γη για σαράντα μέρες. Οι μεταναστάσιμες εμφανίσεις Του στους μαθητές Του αποσκοπούσαν στο να τους βοηθήσει να αποβάλουν κάθε φόβο, δισταγμό και απιστία για το γεγονός της Αναστάσεως και για τον Ίδιο τον Αναστημένο Χριστό. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, εξιστορεί την εμφάνιση του Χριστού στους μαθητές Του, στην Ιερουσαλήμ, μετά την Ανάστασή Του. Ο Κύριος εμφανίστηκε ξαφνικά στο μέσον αυτών και τους είπε «Εἰρήνη ὑμῖν», δηλαδή «Ειρήνη ας είναι μαζί σας». Ως χορηγός της ειρήνης, με την παρουσία Του στους μαθητές Του, τους χαρίζει πρώτα από όλα την ειρήνη. Καρπός της παρουσίας του Σωτήρα Χριστού είναι η ειρήνη. Όπου υπάρχει διχασμός, σχίσμα και διχόνοια, εκεί φανερώνεται η απομάκρυνση του ανθρώπου από το θέλημα του Θεού. Ο εχθρός της ειρήνης είναι ο διάβολος, ο οποίος επιδιώκει να διασπάσει και να διαιρέσει το σώμα της Εκκλησίας, σπέρνοντας μίσος και εχθρότητα ανάμεσα στους χριστιανούς. Όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στην Εκκλησία, με τις διαιρέσεις και τα σχίσματα που δημιουργήθηκαν, αποτελούν τραγική μαρτυρία του τι συμβαίνει όταν κυριαρχεί το ανθρώπινο θέλημα, η φιλοδοξία και η καταπάτηση των εντολών του Θεού. Όταν ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Χριστό και την αλήθεια Του, τότε διαταράσσεται η ειρήνη και κλονίζεται η ενότητα, την οποία ο Κύριος παρέδωσε στην Εκκλησία Του ως ιερή παρακαταθήκη. Οι μαθητές του Χριστού, όταν είδαν τον Κύριο ξαφνικά μπροστά τους, ταράχθηκαν, κυριεύθηκαν από φόβο και νόμισαν ότι έβλεπαν κάποιο πνεύμα. Αμέσως ο Κύριος τους καθησύχασε και τους έδειξε τα σημάδια που άφησε στο σώμα Του το άγιο Πάθος, πιστοποιώντας ότι Αυτός ήταν πραγματικά ο ενανθρωπήσας Χριστός, ο Διδάσκαλός τους. Ωστόσο, οι μαθητές του Χριστού, από τη μεγάλη χαρά που αισθάνονταν, δυσκολεύονταν ακόμη να πιστέψουν αυτό που έβλεπαν, γι’ αυτό και ο Κύριος τούς ζήτησε να Του δώσουν κάτι να φάει. Με αυτό τον τρόπο ήθελε να τους αποδείξει ότι δεν ήταν μόνο πνεύμα, αλλά είχε και την ανθρώπινη σάρκα. Οι μαθητές τότε έδωσαν μέλι και ψάρι στον Αλιέα των ψυχών, τα οποία έφαγε ενώπιόν τους για να πεισθούν ότι επρόκειτο αληθινά για Εκείνον, τον αγαπημένο τους Διδάσκαλο. Ο Κύριος, ως καρδιογνώστης, προσφέρει στον κάθε άνθρωπο εκείνες τις μαρτυρίες και τις αποδείξεις που χρειάζεται η ψυχή του, ώστε να οδηγηθεί στην πίστη και στην αλήθεια. Δεν αποκρύπτει την αλήθεια από εκείνους που την αναζητούν. Με τον τρόπο αυτό διδάσκει τους ποιμένες της Εκκλησίας ότι έχουν ιερό χρέος να οδηγούν το ποίμνιό τους στην αλήθεια, να διαφυλάσσουν την ενότητα της πίστεως και να ενεργούν με ειλικρίνεια και καθαρότητα. Στη συνέχεια, ο Χριστός υπενθύμισε στους μαθητές Του ότι όσα πραγματοποιήθηκαν μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν όσα τους είχε διδάξει όσο καιρό βρισκόταν μαζί τους, όσα έπρεπε να εκπληρωθούν, τα οποία είχαν γραφτεί για Εκείνον στον Νόμο του Μωυσέως, στους προφήτες και στους ψαλμούς. Τότε, όπως λέει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ο Κύριος «διήνοιξεν αὐτῶν τὸν νοῦν τοῦ συνιέναι τὰς γραφὰς». Τους έδωσε φώτιση και τους άνοιξε τον νου για να κατανοήσουν τις γραφές. Επομένως, η κατανόηση των θείων Γραφών δεν αποτελεί έργο προσωπικής ερμηνείας, δεν στηρίζεται σε προσωπικές αντιλήψεις, ούτε ερμηνεύεται κατά το δοκούν. Η ερμηνεία των Γραφών προϋποθέτει τον φωτισμό από τη Χάρη του Θεού και στηρίζεται στην ιερά παράδοση της Εκκλησίας. Εάν θέλουμε να παραμείνουμε σταθεροί σε όσα μας δίδαξαν και μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες, πρέπει να έχουμε ταπεινό φρόνημα και να μην παρασυρόμαστε από αυθαίρετες ερμηνείες και προσωπικά θελήματα. Αυτά απομακρύνουν τον άνθρωπο από το θέλημα του Θεού και τον οδηγούν σε πλάνες, οι οποίες τον αιχμαλωτίζουν και δεν μπορεί εύκολα να απελευθερωθεί, με κίνδυνο την απώλεια της σωτηρίας. Πριν αναληφθεί ο Χριστός, είπε στους μαθητές Του, καθώς εκείνοι ήταν μάρτυρες των γεγονότων, ότι έπρεπε να αναλάβουν να κηρύξουν, στο όνομά Του, τη μετάνοια και την άφεση των αμαρτιών, που πηγάζει από αυτή, σε όλα τα έθνη, αρχής γενομένης από την Ιερουσαλήμ. Δεν μίλησε για ρόλο κυριαρχίας, αλλά για διακονία και καθοδήγηση ψυχών προς τη σωτηρία. Δεν μίλησε για επιδίωξη εξουσίας, αλλά δίδαξε ταπείνωση. Τους είπε να κηρύξουν τη μετάνοια και την άφεση αμαρτιών που αυτή προσφέρει, «ἐπὶ τῷ ὀνόματι Αὐτοῦ» και όχι στο δικό τους όνομα, για δική τους ανύψωση και προβολή. Πρόκειται για μια υπενθύμιση ότι ο θρόνος στην Εκκλησία δεν είναι σκοπός, αλλά διακονία. Στο σημείο αυτό, ο Κύριος τους αναγγέλλει ότι θα τους αποστείλει τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος και για αυτό θα έπρεπε να παραμείνουν στην πόλη της Ιερουσαλήμ, αναμένοντας να ενδυθούν τη «δύναμιν ἐξ ὕψους», αυτή που αγιάζει και φωτίζει τον άνθρωπο. Και αφού τους οδήγησε έξω από τη Βηθανία, στο όρος των Ελαιών, ύψωσε τα πανάχραντα χέρια Του και τους ευλόγησε. Καθώς τους ευλογούσε, άρχισε να ανεβαίνει προς τον ουρανό. Οι μαθητές, αφού Τον προσκύνησαν, επέστρεψαν με μεγάλη χαρά στην Ιερουσαλήμ, όπως τους υπέδειξε ο Διδάσκαλός τους, μέχρι την εκπλήρωση της υπόσχεσης για την αποστολή σε αυτούς της Χάρης του Αγίου Πνεύματος. Με την Ανάληψή Του ο Κύριος ανέβασε την ανθρώπινη φύση στον θρόνο της θείας δόξας και άνοιξε για τον άνθρωπο τον δρόμο προς τη θέωση και την αιώνια κοινωνία με τον Θεό. Γι’ αυτό κι εμείς πρέπει να ζούμε σύμφωνα με το θείο θέλημα, με αδιάκοπο αγώνα μετανοίας και προσευχής, με συμμετοχή στα άγια μυστήρια της Εκκλησίας και κυρίως της Θείας Ευχαριστίας. Πρέπει να έχουμε το βλέμμα, τον νου και την καρδία μας υψωμένα προς τον ουρανό, μακριά από κάθε γήινη μέριμνα και με πόθο για τα ουράνια και τα αιώνια, όπως οι μαθητές έβλεπαν τον Κύριο να ανυψώνεται προς τον ουρανό. Είθε ο αναληφθείς Χριστός να μας χαρίζει δύναμη και φωτισμό, ώστε να πορευόμαστε στον δρόμο της σωτηρίας και να αξιωθούμε να γίνουμε κοινωνοί της ουρανίου Βασιλείας Του. Χρόνια πoλλά! Η ως άνω ομιλια μεταφρασθεισα στα Ρουμάνικα απηγγελθη υπο του Σεβ. Ναθαναηλ κατα την εορτην της Αναληψεως εις τόν εορταζοντα ομωνυμον Ιερον Ναόν της Μητροπόλεως

Η ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΘΕΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ...

Νεκτάριος Δαπέργολας 24 Νοεμβρίου 2025 · Ἡ κατάρρευση τῆς «χριστιανικῆς» Εὐρώπης συνεχίζεται, πολύ πέρα πλέον ἀπό τά ὅρια ὄχι μόνο τῆς τραγωδίας, ἀλλά καί τοῦ σουρεαλιστικοῦ κλαυσίγελου. Στήν πρώτη εἰκόνα βλέπετε (καί ἀναμφίβολα καμαρώνετε) σκηνή ἀπό λουθηρανικό σουηδικό ναό, ἐκεῖ ὅπου πρόσφατα ἀποφασίστηκε ἡ τέλεση ὁμοφυλοφιλικῶν «γάμων» ὡς ὑποχρεωτική προϋπόθεση γιά τούς νέους κληρικούς (ἐνῷ μέχρι σήμερα ὑπῆρχε καί ἡ δυνατότητα ἄρνησης νά τούς τελέσουν, ἐπικαλούμενοι ζήτημα προσωπικῆς συνείδησης). Θυμίζουμε ὅτι ἡ Σουηδική Λουθηρανική «Ἐκκλησία» (ἡ μεγαλύτερη πληθυσμιακά τῆς χώρας αὐτῆς) πού πῆρε αὐτή τήν ἀπόφαση, δέν ἔχει μόνο γυναῖκα ὡς ἀρχιεπίσκοπο (τήν εἰκονιζόμενη Antje Jackelen) ἀλλά εἶναι καί στελεχωμένη σέ ποσοστό περισσότερο τοῦ 50% ἀπό γυναῖκες «ἱερεῖς», ἐνῷ χαρακτηριστική τῆς πλήρους παράδοσής της στήν woke ἀτζέντα εἶναι - μεταξύ πολλῶν ἄλλων - καί ἡ πρό ἐτῶν ἀπόφασή της νά ἀντικαταστήσει τό ἀρσενικό γένος μέ τό οὐδέτερο στήν ὀνομασία τοῦ Θεοῦ! Στήν 2η φωτογραφία ἐπίσης καμαρώνετε τήν νέα ἀρχιεπίσκοπο τοῦ Καντέρμπουρυ καί προκαθήμενη τῆς Ἀγγλικανικῆς «Ἐκκλησίας», ἐνῷ στήν ἑπόμενη τήν παστορίνα πού «εὐλογεῖ» στό Βερολῖνο τέσσερις ἄνδρες πού «παντρεύονται» μεταξύ τους. Εἶναι τόσο ἐκκωφαντικῆς κατάντιας οἱ φωτογραφίες, πού δέν χρειάζεται νά προβεῖ κάποιος σέ ἄλλα σχόλια, πλήν τῆς ἀπαραίτητης βεβαίως ὑπενθύμισης ὅτι μέ ὅλες αὐτές τίς ἀνεκδιήγητες ἐκδοχές τοῦ νεοεποχίτικου ὑπόνομου πασχίζει μέ νύχια καί μέ δόντια νά μᾶς ἑνώσει ὁ φερόμενος ὡς ὀρθόδοξος πατριάρχης (καί πού τόν καμαρώνετε καί αὐτόν στίς ὑπόλοιπες φωτογραφίες μαζί μέ τήν προρηθεῖσα Σουηδέζα ψευτοαρχιεπίσκοπο καί σέ λατρευτική παρέα μέ ὅλους τούς φίλους του, σέ παλαιότερες ἐπισκέψεις του στήν Σουηδία). Τήν ἐποχή πού πολλοί ἄνθρωποι τῆς Δύσης, ἀπελπισμένοι ἀπό τά ὑπαρξιακά τους ἀδιέξοδα καί ἀπηυδισμένοι ἀπό τόν ἐκφυλισμένο βόθρο τῶν ἐκεῖ χριστιανικῶν αἱρέσεων καί δῆθεν «Ἐκκλησιῶν», ἀναζητοῦν ἀπεγνωσμένα τήν ἀλήθεια καί ἀρκετοί ἐξ αὐτῶν ἀνακαλύπτουν τήν Ὀρθοδοξία, ἔρχεται ἡ φαναριώτικη σφηκοφωλιά μέ ὅλα τά παρακλάδια της σέ Εὐρώπη καί Ἀμερική, γιά νά τούς σπρώξουν σέ ἀκόμη χειρότερο τέλμα κι ἀπό αὐτό στό ὁποῖο βρίσκονταν πρίν. Καί μαζί μέ αὐτούς, νά βουλιάξουν καί ὅλους μας, μέσα ἀπό τήν βδελυρή ἕνωση μέ ὅλον αὐτόν τόν δύσοσμο ζόφο, τήν ὁποία προωθοῦν ἐδῶ καί δεκαετίες. Πλέον μάλιστα εἴμαστε ἀκριβῶς στό σημεῖο πού τό πράττουν ἐπιταχύνοντας τίς ἐξελίξεις καί ἔχοντας πετάξει κάθε μάσκα καί κάθε πρόσχημα. Σέ μία κατάσταση πού ἀναμένεται πολύ σύντομα νά κορυφωθεῖ δραματικά..