ΠΩ ΠΩ ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠ Ο,ΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

Σχετικα με την προετοιμασιαν τη ψευδοσυνιοδου του Κολυμπαριου του 2016.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΜΑ ΔΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΥΠΟ ΕΚΠΕΣΟΝΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΔΙΑΤΥΠΩΘΕΙΣΩΝ ΒΛΑΣΦΗΜΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΕ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΕΤΕΡΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΑΜΑΛΑ - ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΤΗΛ. 210. 6020176, 210.6021467, 210.2466057 ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ (Συνεδρίασις 6 καί 15 Σεπτεμβρίου 2006) Α.Π. 418 Ἐν Κορωπίῳ τῆ 16 Σεπτεμβρίου 2006 (π.ἡ.) ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΜΑ ΔΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΥΠΟ ΕΚΠΕΣΟΝΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΔΙΑΤΥΠΩΘΕΙΣΩΝ ΒΛΑΣΦΗΜΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΕ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΕΤΕΡΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ [1] ᾽Εν ὀνόματι τῆς ῾Αγίας καί ῾Ομοουσίου καί Ζωοποιοῦ καί ᾽Αδιαιρέτου Τριάδος, ἐν ἔτει σωτηρίω 2006, Σεπτεμβρίου 5, ἡμέρα Τρίτη, (ἡ συνεδρίασις ἐπανελήφθη καί τήν 16ην Σεπτεμβρίου) ἡ ἐμή ἐλαχιστότης, ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας καί οἱ ὑφ᾽ ἡμᾶς εὐλαβέστατοι Κληρικοί, ῾Ιερομ. π. ᾽Αμφιλόχιος καί ἱερεῖς π. Θωμᾶς καί π. Ἀνδρέας, οἷ ὁσιώτατοι Μοναχοί, Βαρνάβας, Κύριλλος, καί Θεόδωρος, παρόντος καί τοῦ θεολόγου ᾽Ελευθερίου Γκουτζίδη, ὡς Γραμματέως, μετά τήν θείαν λειτουργίαν, τήν ὁποίαν ἐπιτελέσαμεν ἐν τῶ πανσέπτω ᾽Επισκοπικῶ Ναῶ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, συνεκροτήσαμεν Μητροπολιτικήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί ἐνδιετρίψαμεν ἐπί μεγίστων θεμάτων Πίστεως, τά ὁποῖα ἡ κοινή ῾Αγία ἡμῶν Μήτηρ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, σήμερον ἀντιμετωπίζει, βιοῦσα περίοδον κατακομβικήν. ῾Ημεῖς, τό πιστόν λεῖμμα τῆς χάριτος, ἑπόμενοι τοῖς ῾Αγίοις Πατρᾶσι, οἵτινες, ὁσάκις ἡ ᾽Εκκλησία ἐχειμάζετο καί ἐδιώκετο, διεκήρυσσον καθαράν τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ, χάριτι Θεοῦ, προβαίνομεν εἰς τήν διακήρυξιν τῆς παρούσης ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ, ἅμα δέ καί καταδίκην τῶν ὑπό ἐκπεσόντων ᾽Αρχιερέων διατυπωθεισῶν βλασφημιῶν κατά τε τῆς ᾽Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ἐπαναλαμβάνοντες κατ' ἀρχάς τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ τοῦ Μεγάλου Πατρός ῾Αγίου Γρηγορίου ᾽Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης: Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ «Εἷς Θεός πρό πάντων, καί ἐπί πάντων, καί ἐν πᾶσι, καί ὑπέρ τό πᾶν, ἐν Πατρί καί Υἱῶ καί ἁγίω Πνεύματι παρ' ἡμῶν προσκυνούμενός τε καί πιστευόμενος· Μονάς ἐν Τριάδι, καί Τριάς ἐν Μονάδι ἀσυγχύτως ἑνουμένη, καί ἀμερίστως διαιρουμένη· Μονάς ἡ αὐτή καί Τριάς παντοδύναμος·, Πατήρ ἅναρχος, οὐ μόνον ὡς ἄχρονος, ἀλλά καί ὡς κατά πάντα τρόπον ἀναίτιος• μόνος αἰτία καί ρίζα καί πηγή τῆς ἐν Υἱῶ καί ἁγίω Πνεύματι θεωρουμένης Θεότητος· μόνος αἰτία προκαταρκτική τῶν γεγονότων• οὐ μόνος Δημιουργός, ἀλλά μόνος ἑνός Υἱοῦ Πατήρ, καί Πνεύματος ἁγίου ἑνός Προβολεύς· ἀεί ὤν, καί ἀεί ὤν Πατήρ, καί ἀεί ὤν μόνος Πατήρ τε καί Προβολεύς· μείζων Υἱοῦ καί Πνεύματος, τοῦτο μόνον ὡς αἴτιος· τἄλλα δέ πάντα ὁ αὐτός αὐτοῖς καί ὁμότιμος• — οὗ Υἱός εἷς, ἄναρχος μέν ὡς ἄχρονος· οὐκ ἄναρχος δέ, ὡς ἀρχήν καί ρίζαν καί πηγήν ἔχων τόν Πατέρα· ἐξ οὗ μόνου πρό πάντων τῶν αἰώνων ἀσωμάτως, ἀρρεύστως, ἀπαθῶς, γεννητῶς προῆλθεν, ἀλλ' οὐ διηρέθη, Θεός ὤν ἐκ Θεοῦ· οὐκ ἄλλος μέν καθ' ὅ Θεός, ἄλλος δέ καθ᾽ ὅ Υἱός, ἀεί ὤν, καί ἀεί ὤν Υἱός καί μόνος Υἱός καί ἀεί πρός τόν Θεόν ἀσυγχύτως ὤν, οὐκ αἰτία καί ἀρχή τῆς ἐν Τριάδι νοουμένης θεότητος, ὡς ἐξ αἰτίας καί ἀρχῆς ὑπάρχων τοῦ Πατρός, άλλ' αἰτία καί ἀρχή τῶν γεγονότων πάντων, ὡς δι' αὐτοῦ πάντων γεγονότων ὅς ἐν μορφῆ Θεοῦ ὑπάρχων, οὐχ ἁρπαγμόν ἡγήσατο τό εἶναι ἴσα Θεῶ· ἀλλ' ἐπί συντελεία τῶν αἰώνων ἑαυτόν ἐκένωσε, μορφήν τήν καθ' ἡμᾶς λαβών, καί ἐκ τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας εὐδοκία τοῦ Πατρός καί συνεργία τοῦ ἁγίου Πνεύματος κυηθείς τε νόμω φύσεως καί γεννηθείς, Θεός ὁμοῦ καί ἄνθρωπος, καί ὡς ἀληθῶς ἐνανθρωπήσας γέγονε ὅμοιος ἡμῖν κατά πάντα πλήν ἁμαρτίας, μείνας ὅπερ ἧν, Θεός ἀληθινός, ἑνώσας ἀσυγχύτως καί ἀτρέπτως τάς δύο φύσεις καί θελήσεις καί ἐνεργείας, καί μείνας εἷς Υἱός ἐν μιᾶ ὑποστάσει καί μετά τήν ἐνανθρώπησιν, ἐνεργῶν τά θεῖα πάντα ὡς Θεός, καί τά ἀνθρώπινα πάντα ὡς ἄνθρωπος, καί τοῖς ἀνθρωπίνοις ἀδιαβλήτοις ὑποκείμενος πάθεσιν. ᾽Απαθής μέν καί ἀθάνατος ὥν καί διαμένων ὡς Θεός, ἐκών δέ σαρκί παθών ὡς ἄνθρωπος καί σταυρωθείς καί θανών καί ταφείς, καί τῆ τρίτη ἡμέρα ἀναστάς ὅς καί τοῖς μαθηταῖς μετά τήν ἀνάστασιν ἐπιφανείς, καί τήν ἐξ ὕψους δύναμιν ἐπαγγειλάμενος, καί παραγγείλας μαθητεύειν πάντα τά ἔθνη, καί βαπτίζειν εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος, καί τηρεῖν διδάσκειν ὅσα ἐνετείλατο, αὐτός ἀνελήφθη εἰς τόν οὐρανόν, καί ἐκάθισεν ἐξ δεξιῶν τοῦ Πατρός, ὁμότιμον καί ὁμόθρονον ὡς ὁμόθεον ποιήσας τό ἡμέτερον φύραμα, μεθ' οὗ πάλιν φυράματος ἤξειν μέλλει μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς, καί ἀποδοῦναι ἑκάστω κατά τά ἔργα αὐτοῦ. — Τότε δέ πρός τόν Πατέρα ἀνελθών ἔπεμψεν ἐπί τούς ἁγίους αὐτοῦ μαθητάς καί ἀποστόλους τό Πνεῦμα τό ἅγιον, ὅ παρά τοῦ Πατρός ἐκπορεύεται· συνάναρχον μέν ὅν τῶ Πατρί καί τῶ Υἱῶ, ὡς ἄχρονον, οὐκ ἄναρχον δέ, ὡς καί αὐτό ρίζαν καί πηγήν καί αἰτίαν ἔχον τόν Πατέρα, οὐχ ὡς γεννητόν, ἀλλ' ὡς ἐκπορευτόν· ἐκ Πατρός γάρ καί αὐτό πρό πάντων τῶν αἰώνων ἀρρεύστως καί ἀπαθῶς, οὐ γεννητῶς, ἀλλ' ἐκπορευτῶς προῆλθεν, ἀδιαίρετον ὅν τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ, ὡς ἐκ τοῦ Πατρός προερχόμενον καί ἐν Υἱῶ ἀναπαυόμενον, ἀσύγχυτον καί τήν ἕνωσιν ἔχον, καί ἀμέριστον τήν διαίρεσιν· Θεός ὅν καί αὐτό ἐκ τοῦ Θεοῦ, οὐ ἄλλος μέν καθ' ὅ Θεός, ἄλλος δέ καθ' ὅ Παράκλητος· Πνεῦμα αὐθυπόστατον, ἐκ Πατρός ἐκπορευόμενον καί δι' Υἱοῦ πεμπόμενον, τουτέστι φανερούμενον, αἴτιον καί αὐτό τῶν γεγονότων πάντων, ὡς ἐν αὐτῶ τετελεσιουργημένων· τό αὐτό καί ὁμότιμον Πατρί τε καί Υἱῶ, χωρίς τῆς ἀγεννησίας καί τῆς γεννήσεως. ᾽Επέμφθη δέ παρά τοῦ Υἱοῦ πρός τούς οἰκείους μαθητάς, τουτέστι πεφανέρωται. Πῶς γάρ ἄν ἄλλως παρ' αὐτοῦ πεμφθείη τό μή χωριζόμενον αὐτοῦ; Πῶς δ' ἄν ἄλλως ἔλθοι μοι τό ὑπάρχον πανταχοῦ; Διό μή μόνον παρά τοῦ Υἱοῦ, ἀλλά καί παρά τοῦ Πατρός, καί διά τοῦ Υἱοῦ πέμπεται· καί παρ' ἑαυτοῦ ἔρχεται φανερούμενον. Κοινόν γάρ ἔργον ἡ ἀποστολή, δηλονότι ἡ φανέρωσις τοῦ Πνεύματος, — Φανεροῦται δέ οὐ κατά τήν οὐσίαν, Οὐδείς γάρ ποτέ Θεοῦ φύσιν ἤ είδεν ἤ ἐξηγόρευσεν, ἀλλά μετά τήν χάριν καί τήν δύναμιν καί τήν ἐνέργειαν, ἥτις κοινή ἐστι Πατρός καί Υἱοῦ καί Πνεύματος. ῎Ιδιον μέν γάρ ἑκάστου τούτων ἡ ἑκάστου ὑπόστασις, καί ὅσα τείνει πρός αὐτήν· κοινά δέ οὐχ ἡ ὑπερούσιος οὐσία μόνον, ἡ παντάπασιν ἀνώνυμος καί ἀνέκφαντος καί ἀμέθεκτος, ὡς ὑπέρ πᾶσαν ἐπωνυμίαν οὖσα καί ἔκφανσιν καί μετοχήν, ἀλλά καί ἡ χάρις καί ἡ δύναμις καί ἡ ἐνέργεια καί ἡ λαμπρότης, καί ἡ βασιλεία καί ἡ ἀφθαρσία, καί πάνθ' ἁπλῶς καθ' ἅ κοινωνεῖ, καί κατά χάριν ἑνοῦται τοῖς ἁγίοις ἀγγέλοις τε καί ἀνθρώποις ὁ Θεός· μήτε διά τό μεριστόν καί διάφορον τῶν ὑποστάσεων, μήτε διά τό μεριστόν καί ποικίλον τῶν δυνάμεών τε καί ἐνεργειῶν, τῆς ἁπλότητος ἐκπίπτων οὕτως ἡμῖν εἶς ἐστι παντοδύναμος Θεός ἐν μιᾶ θεότητι. Οὔτε γάρ ἐξ ὑποστάσεων τελείων γένοιτ' ἄν ποτε σύνθεσις, οὔτε τό δυνάμενον, ὅτι δύναμιν ἤ δυνάμεις ἔχει, δι ' αὐτό τό δύνασθαι σύνθετον ἀληθῶς ποτε λεχθείη ἄν. Πρός τούτοις προσκυνοῦμεν σχετικῶς τήν ἁγίαν εἰκόνα τοῦ περιγραφέντος ὡς δι' ἡμᾶς ἐνανθρωπίσαντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, πρός τό πρωτότυπον ἀναφέροντες σχετικῶς τήν προσκύνησιν· καί τό τίμιον τοῦ σταυροῦ ξύλον, καί τά σύμβολα πάντα τῶν αὐτοῦ παθημάτων, ὡς ὄντα τρόπαια θεῖα κατά τοῦ κοινοῦ πολεμίου τοῦ γένους ἡμῶν· πρός δέ καί τόν τύπον τοῦ τιμίου σταυροῦ σωτήριον, καί τούς θίους ναούς καί τόπους, καί τά ἱερά σκεύη καί θεοπαράδοτα λόγια διά,τάνν αὐτοῖς ἐνοικοῦντα Θεόν. ῾Ωσαύτως προσκυνοῦμεν καί τάς τῶν ἁγίων πάντων εἰκονας διά τήν πρός αὐτούς ἀγάπην καί τόν Θεόν, ὅν οὗτοι ἀληθῶς ἠγάπησάν τε καί ἐθεράπευσαν· ἐν τῆ προσκυνήσει πρός τάς εἰκόνων μορφάς ἀναφέροντες τήν διάνοιαν. Προσκυνοῦμεν καί αὐτάς τάς τῶν ἁγίων σορούς, ὡς τῆς ἁγιαστικῆς χάριτος τῶν αὐτῶν οὐκ ἀποπτάσης ἱερωτάτων ὀστῶν· ὥσπερ οὐδέ τοῦ δεσποτικοῦ σώματος ἐν τῶ τριημέρω ἡ θεότης διηρέθη θανάτω. Κακόν κατ' οὐσίαν ἴσμεν οὐδέν· οὐδ' είναι τοῦ κακοῦ ἀρχήν ἑτέραν ἤ τήν ἐκτροπήν τῶν λογικῶν, κεχρημένων τῆ παρά τοῦ Θεοῦ δεδομένη αὐεξουσιότητι κακῶς. Στέργομεν πάσας τάς ἐκκλησιαστικάς παραδόσεις, ἐγγράφους τε καί ἀγράφους, καί πρό πάντων τήν μυστικωτάτην τε καί πανίερον τελετήν καί κοινωνίαν καί σύναξιν, παρ' ἧς καί ταῖς ἄλλαις τελεταῖς ἡ τελείωσις, καθ' ἥν εἰς ἀνάμνησιν τοῦ κενώσαντος ἑαυτόν ἀκενώτως, καί σάρκα λαβόντος καί παθόντος ὑπέρ ἡμῶν, κατά τήν θεσπεσίαν ἐκείνου παραγγελίαν καί αὐτουργίαν, τά θειότατα ἱερουργεῖται καί θεουργεῖται, ὁ ἄρτος καί τό ποτήριον· καί αὐτό τό ζωαρχικόν ἐκεῖνο τελεῖται σῶμα καί αίμα· καί τήν ἀπόρρητον αὐτῶν μετουσίαν καί κοινωνίαν τοῖς εὐαγῶς προσιοῦσι χαρίζεται. Πάντας δέ τούς μή ὁμολογοῦντας καί πιστεύοντας ὡς τό Πνεῦμα τό ἅγιον προεμήνυσε διά τῶν προφητῶν, ὡς ὁ Κύριος ἐθέσπισε διά σαρκός ἡμῖν ἐπιφανείς, ὡς οἱ ἀπόστολοι ἐκήρυξαν πεμφθέντες ὑπ' αὐτοῦ, ὡς οἱ Πατέρες ἡμῶν καί διάδοχοι ἐκείνων ἐδίδαξαν ἡμᾶς, ἀλλ' αἱρέσεως οἰκείας ἤ ἄρξαντας, ἤ τοῖς κακῶς ἄρξασιν εἰς τέλος ἐπηκολουθηκότας, ἀποβαλλόμεθα καί ἀναθέματι καθυποβάλλομεν. Δεχόμεθα δέ καί ἀσπαζόμεθα τάς ἁγίας καί οἰκουμενικάς συνόδους, τήν ἐν Νικαία τῶν τριακοσίων δέκα καί ὀκτώ θεοφόρων Πατέρων κατά τοῦ θεομάχου ᾽Αρείου, κατασπῶντος ἀσεβῶς εἰς κτίσμα τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, καί κατατέμνοντος εἰς κτιστά καί ἄκτιστα τήν ἐν Πατρί καί Υἱῶ καί ἁγίω Πνεύματι προσκυνουμένην Θεότητα' τήν μετ' αὐτήν ἐν Κωνσταντινουπόλει τῶν ἑκατόν πεντήκοντα ἁγίων Πατέρων κατά Μακεδονίου Κωνσταντινουπόλεως, ἀσεβῶς εἰς κτίσμα κατασπῶντος τό Πνεῦμα τό ἅγιον, καί κατατέμνοντος μηδέ ἧττον καί τούτου εἰς κτιστά καί ἄκτιστα τήν μίαν Θεότητα' τήν μετ' αὐτήν ἐν ᾽Εφέσω τῶν διακοσίων Πατέρων κατά Νεστορίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, τήν καθ' ὑπόστασιν ἕνωσιν ἀθετοῦντος ἐπί Χριστοῦ τῆς αὐτοῦ θεότητος καί ἀνθρωπότητος, καί τήν ὡς ἀληθῶς τεκοῦσαν τόν Θεόν Παρθένον, Θεοτόκον καλεῖν μηδαμῶς βουλομένου· καί τήν τετάρτην τήν ἐν Χαλκηδόνι τῶν ἑξακοσίων τριάκοντα Πατέρων κατά Εὐτυχοῦς καί Διοσκόρου, μίαν φύσιν ἐπί Χριστοῦ δογματιζόντων κακῶς· καί τήν μετ᾽ αὐτήν ἐν Κωνσταντινουπόλει τῶν ἑκατόν ἑξήκοντα πέντε Πατέρων κατά Θεοδώρου καί Διοδώρου τά αὐτά τῶ Νεστορίω φρονούντων, καί διά συγγραμμάτων τά ἐκείνου συνιστώντων, ῾Ωριγένους τε καί Διδύμου καί Εὐαγρίου τινός, τῶν παλαιῶν μέν ὄντων, μυθώδη δέ τινα ἐν τῆ τοῦ Θεοῦ ᾽Εκκλησία παρεισάγειν ἐπιχειρούντων· καί τήν μετ' αὐτήν ἐν τῆ αὐτῆ πόλει τῶν ἑκατόν ἑβδομήκοντα Πατέρων κατά Σεργίου, Πύρρου, Παύλου, Κωνσταντινουπόλεως ἀρξάντων, ἀθετούντων ἐπί Χριστοῦ τάς καταλλήλους ταῖς δύο φύσεσιν δύο ἐνεργείας καί δύο θελήματα· καί τήν ἐν Νικαία πάλιν τῶν ἑπτά καί ἑξήκοντα καί τριακοσίων Πατέρων κατά τῶν Εἰκονομάχων. ᾽Ασπαζόμεθα καί πάσας τάς κατά Θεοῦ χάριν κατά καιρόν ἤ τόπον πρός βεβαίωσιν εὐσεβείας καί εὐαγγελικῆς πολιτείας συναθροισθείσας ἁγίας συνόδους· ὧν εἰσι καί αἱ συγκροτηθεῖσαι κατά τήν μεγαλόπολιν ταύτην ἐν τῶ περιβοήτω ναῶ τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας κατά τοῦ Καλαβροῦ Βαρλαάμ, καί τοῦ μετ' ἐκεῖνον τά ἐκείνου φρονοῦντος, καί δόλω σπεύδοντος ἐπεκδικεῖν, ᾽Ακινδύνου' οἵ τήν κοινήν χάριν Πατρός, Υἱοῦ καί Πνεύματος, καί τό φῶς τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, καθό καί οἱ δίκαιοι λάμψουσιν ὡς ἥλιος, ὡς καί ὁ Χριστός προϋπέδειξεν ἐπ' ὅρους λάμψας, καί ἁπλῶς πᾶσαν δύναμίν τε καί ἐνέργειαν τῆς τρισυποστάτου Θεότητος, καί πᾶν τό διαφέρον ὁπωσοῦν τῆς θείας φύσεως κτιστόν είναι δογματίζουσι, καί κατατέμνουσι καί οὗτοι δυσσεβῶς εἰς κτιστά καί ἄκτιστα τήν μίαν Θεότητα, καί τούς εὐσεβῶς ἄκτιστον τό θειότατον ἐκεῖνο φῶς, καί πᾶσαν δύναμιν καί ἐνέργειαν πρεσβεύοντας θείαν, ὡς μηδενός ὄντος προσφάτου τῶν τῶ Θεῶ προσόντων φυσικῶς, διθεϊτας ὀνομάζουσι καί πολυθέους, ὡς καί ᾽Ιουδαῖοι Σαβελλιανοί τε καί Αρειανοί ὀνομάζουσιν ἡμᾶς. ᾽Αλλ' ἡμεῖς τούτους τε κἀκείνους, ὡς ὄντως ἀθέους τε καί πολυθέους, ἀποβαλλόμεθᾳ καί τοῦ πληρώματος τῶν εὐσεβούντων, ὡς καί ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ καθολική καί ἀποστολική ᾽Εκκλησία διά τοῦ συνοδικοῦ Τόμου καί ῾Αγιορειτικοῦ, τελέως ἐκκόπτομεν, πιστεύοντες εἰς μίαν Θεότητα τρισυπόστατον καί παντοδύναμον, οὐδαμῶς τοῦ ἑνιαίου καί τῆς ἁπλότητος ἐκπίπτουσαν διά τάς δυνάμεις ἤ τάς ὑποστάσεις. ᾽Επί τούτοις πᾶσι προσδοκῶμεν ἀνάστασιν νεκρῶν, καί ζωήν ἄληκτον τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. ᾽Αμήν». Διά τῆς ᾽Ορθοδόξου ταύτης ῾Ομολογίας τοῦ ῾Αγίου Πατρός τῆς ᾽Εκκλησίας Γρηγορίου ᾽Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης τοῦ Παλαμᾶ, ἀντιμετωπίσθη ὁμολογιακῶς κατά τόν ΙΔ' αἰῶνα καί ἀπεκρούσθη νικηφόρως ἡ ἐκ τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως θρασυτάτη ἐπιβουλή κατά τῶν ᾽Ορθοδόξων. Ταύτην καί ἡμεῖς οἱ ἐλάχιστοι, κατασπαζόμενοι, ἐπεκτείνομεν καί κατά τῶν μετέπειτα ἀντιχρίστων ἐπιβουλῶν τῆς παπικῆς Δύσεως, μέχρι καί τοῦ συγχρόνου Οἰκουμενισμοῦ, νεοημερολογιτικοῦ τε καί παλαιοημερολογιτικοῦ. Εἰδικώτερον ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ τάς ῾Ιστορικάς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ κατά τοῦ δεδικασμένου καί κατακεκριμένου Παπικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ: α) Τήν ῾Ομολογίαν τοῦ Ζηλωτοῦ ῾Αγιορείτου ῾Ιερομονάχου Ματθαίου ὅστις τήν ἑπομένην τῆς Καινοτομίας γράφει πρός τά ἁπανταχοῦ πνευματικά του τέκνα νά μήν δεχθοῦν τήν καινοτομίαν, διότι αὕτη χωρίζει τούς χριστιανούς ἀπό τόν Χριστόν καί τήν ᾽Εκκλησίαν Του. β) Τῶν Ζηλωτῶν ῾Αγιορειτῶν Πατέρων ἐν ἔτει 1934 (᾽Αποστασίας ῎Ελεγχος 1934), γ) Τήν ἀπό 6.11.1937 Συνοδικήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ, ἐν τῆ ὁποία ἀνεθεματίσθη καί ὁ ἄθεος καί ἀντίχριστος Οἰκουμενισμός καί ἀπεκηρύχθησαν οἱ ὑπαναχωρήσαντες ἐκ τῆς ῾Ομολογίας σχισματικοί, πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος καί Δημητριάδος Γερμανός, ὡς καί ἁπάσας τάς ὁμοίας ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ, αἱ ὁποῖαι, λόγω τῶν κρισίμων περιστάσεων κατά καιρούς διετυπώθησαν ὡς διατυποῦται καί ἡ παροῦσα, διότι ὁ ἴδιος παπικός κίνδυνος, ἔτι θρασύτερος, σήμερον εἰσεχώρησεν καί εἰς τόν χῶρον τῶν ᾽Ορθοδόξων καί ἀπειλεῖ νά μολύνη τό ἐναπομεῖναν «μικρόν λεῖμμα»ν τῆς χάριτος. ῞Οθεν ἐπί πᾶσι τούτοις ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ. 1. ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΔΕΧΟΜΕΘΑ καί ΑΣΠΑΖΟΜΕΘΑ τάς ῾Αγίας Πανορθοδόξους Συνόδους τάς ἐν Κων/λει καί ἐν ἔτεσι 1583, 1587 καί 1593 συγκληθείσας, ὑπό τοῦ μακαρία τῆ μνήμη γενομένου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ῾Ιερεμίου τοῦ Β' τοῦ ἐπωνομαζομένου ΤΡΑΝΟΥ, καί τάς ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ αὐτῶν, κατά τῆς καινοτομίας τοῦ Πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓ' ἐπί τοῦ Πασχαλίου Κανόνος καί τοῦ νέου «Καλενδαρίου» — ἡμερολογίου του. Τάς Πανορθοδόξους ταύτας Συνόδους καί τάς ᾽Αποφάσεις των ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΚΑΤΑΣΠΑΖΟΜΕΘΑ ὡς ἰσοκύρους ταῖς ῾Αγίαις Οἰκουμενικαῖς καί ἁπάσαις ταῖς Τοπικαῖς ῾Αγίαις Συνόδοις τῆς ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. Ταύταις ταῖς Πανορθοδόξοις Συνόδοις καί ταῖς ἀποφάσεσιν αὐτῶν ἑπόμενοι, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τήν Παπικήν ῾Ημερολογιακήν Καινοτομίαν, τήν μετά 342 ἔτη (1582—1924), δολίως, ἀντικανονικῶς καί ἀντορθοδόξως ὑπό Μασώνων - Οἰκουμενιστῶν Πατριαρχῶν, ᾽Αρχιεπισκόπων καί Συνόδων, ἐπιβληθεῖσαν ὡς πρῶτον πραγματικόν βῆμα πρός τόν Οἰκουμενισμόν καί ἐπί ἀσεβεῖ καταλύσει τῶν ὡς ἄνω Πανορθοδόξων ῾Αγίων Συνόδων. Ὡσαύτως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ. α) Τάς ἀπ' ἀρχῆς τῆς ῾Ημερολογιακῆς Καινοτομίας ἀποτολμηθείσας ἀσεβεῖς προσπαθείας παραγόντων τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως ἀμφισβητήσουν ἤ μειώσουν τό κῦρος αὐτῶν τῶν Πανορθοδόξων ῾Αγίων Συνόδων, καί τῶν καταδικαστικῶν αὐτῶν ᾽Αποφάσεων κατά τοῦ Παπικοῦ νέου Πασχαλίου καί νέου Καλενδαρίου — ῾Ημερολογίου. β) Τήν ἀμέσως μετά τό 1924 ἐκδηλωθεῖσαν προπαγάνδαν ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ (διά τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου καί τῶν λοιπῶν ὁμοφρόνων του), καθ' ἥν αἱ Πανορθόδοξοι αὗται Σύνοδοι κατεδίκασαν δῆθεν μόνον τήν ὑπό τοῦ Πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓ' κατάλυσιν τοῦ Πασχαλίου Κανόνος, οὐχί δέ καί τό νέον ῾Ημερολόγιον (Καλενδάριον). ῾Η καταδίκη τῆς Παπικῆς Καινοτομίας, ἐπί τῆ καταλύσει τοῦ Πασχαλίου Κανόνος, εἱναι καταδίκη ἐπί τῆ καταλύσει ὁλοκλήρου τοῦ ἐτησίου ἑορτολογικοῦ Κύκλου, διότι ὑπό τῶν Πανορθοδόξων ῾Αγίων Συνόδων ἐπί Πατριάρχου ῾Ιερεμίου τοῦ Τρανοῦ, σαφῶς ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΘΗ καί ΑΠΕΚΛΕΙΣΘΗ γενικῶς ἡ καινοτομία τοῦ νέου καλενδαρίου. ῾Ετέρωθεν ὁ Πασχάλιος Κανών ἐσκόπει καί σκοπεῖ εἰς τόν ἐν γένει συνεορτασμόν τῶν ᾽0ρθοδόξων μετά τῶν αἱρετικῶν. γ) Τό γεγονός ὅτι τόσον ἐκ τῶν ῾Αγιορειτικῶν ᾽Αρχείων, ὅσον καί τῆς Μονῆς τοῦ Σινᾶ καί ἄλλων, ἀπεσύρθησαν αἱ σχετικαί πηγαί, ὅμως αἱ Σύνοδοι αὗται καί ἡ καταδίκη τοῦ νέου Παπικοῦ Καλενδαρίου, ΜΕΜΑΡΤΥΡΗΝΤΑΙ ὑφ' ἁπάντων τῶν ἀνεγνωρισμένου Κύρους ᾽Εκκλησιαστικῶν καί ἄλλων μεγάλων ἱστορικῶν, ὡς καί ὑπ ' αὐτοῦ τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου. δ) Τήν ὀψίμως, πλήν ἐπισήμως διατυπωθεῖσαν ἀσέβειαν τοῦ Διδάκτορος καί ἤδη ᾽Αρχιεπισκόπου τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ Χριστοδούλου Παρασκευαίδη, ὅστις διά νά ἀπαλύνη τό ἔγκλημα τῆς κατά τό 1924 ἐπιβολῆς τοῦ κατεγνωσμένου παπικοῦ ῾Ημερολογίου ὡς Οἰκουμενισμοῦ, εἰς τήν ἀπό 1982 Διδακτορικήν του διατριβήν, ἐπαναλαμβάνει, τήν ἀπό 1929 ἀσεβεστάτην θέσιν τῆς Καινοτόμου Νεοημερολογιτικῆς ῾Ιεραρχίας, ἥτις ἀσεβῶς ἀπεφάνθη περί τῆς Συνόδου τοῦ 1593, ὅτι αὕτη «ἄλλωστε δέν ὑπῆρξεν Οἰκουμενική». Ταῦτα, καί ἡμεῖς μετά τῶν ῾Αγίων ᾽Εκείνων Πατέρων ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τρίς, καί ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ ΕΞΩ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ῾Αγίας Καθολικῆς καί ᾽Αποστολικῆς ᾽Εκκλησίας. ᾽Επί τούτοις, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ: α) Τήν παναιρετικήν καί ᾽Εκκλησιομάχον Οἰκουμενιστικήν ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ τήν ὑπό τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τῆς Κων/λεως ὑπό τόν Προύσσης Δωρόθεον, ἐκδοθεῖσαν ἐν ἔτει 1920, β) Τό Μασωνικόν — Οἰκουμενιστικόν καί ἅθεον ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ τῆς Κων)λεως, (Μαίου — ᾽Ιουνίου 1923), τό ψευδῶς καί παραπλανητικῶς ἐπωνομασθέν «Πανορθόδοξον Συνέδριον τῆς Κων/λεως», καί γ) Τήν ἀπό 10.3.1924 ἀπόφασιν τοῦ καινοτόμου Μητροπολίτου ᾽Αθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, δι' ἧς οὗτος ὡς ἐκτελεστικόν ὄργανον τῶν σχεδίων τῶν ᾽Αθέων Οἰκουμενιστῶν, Μασώνων καί ἐν τέλει Σιωνιστῶν, ἐπραγματοποίησεν ὅσα ὁ Οἰκουμενισμός προέβλεψεν καί ἀπεφάσισεν διά τῶν ὡς ἄνω α' καί β πράξεών του, ἀνατρέψας τήν ᾽Ορθόδοξον ῞Εορτολογικήν Τάξιν — Παράδοσιν, καί πραγματοποιήσας δι' αὐτῆς τό πρῶτον ρῆμα τῆς εἰσόδου των εἰς τήν παναίρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ — Οἰκουμενισμοῦ. 2. ΠΕΡΙ ΤΟΥ «ΔΥΝΑΜΕΙ ΚΑΙ ΟΥΧΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ» ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ, ὡς ἐκ τοῦ διαβόλου ἐμπνευσθεῖσαν, τήν θεωρίαν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ — Οἰκουμενισμοῦ, περί δῆθεν «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος, καί μετά πάντων τῶν πρό ἡμῶν ῾Αγίων καί ῾Ομολογητῶν Πατέρων, ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ ὅτι ἡ Νεοημερολογιτική ῾Ιεραρχία καί οἱ ἀκολουθήσαντες αὐτήν, τό 1924 προεκάλεσαν ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΧΙΣΜΑ καί ἐξὴλθον τῆς Μιᾶς, Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ ᾽Εκκλησίας. Ταύτην τήν περί δῆθεν «ΔΥΝΑΜΕΙ ΚΑΙ ΟΥΧΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ» θεωρίαν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὑπεστήριξεν καί ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, εὐθύς μετά τήν πρώτην καλήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ καί ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ του ἐκ τῆς ἐξορίας, (᾽Οκτώρριος 1935), ὅτε ἀνέλαβεν ρόλον Οὐνίτου τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Μή δυνηθείς ὅμως νά προσβάλη τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, καί διά τῆς ἐν λόγω θεωρίας του, τό 1937 προεκάλεσεν τό Φλωρινικόν σχίσμα. ῾Η αἰτία, καί αὐτοῦ τοῦ δεινοῦ σχίσματος, ἦτο καί παραμένει ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ, ἤτοι, ἡ ὑπ᾽ αὐτοῦ καί τῶν ὀπαδῶν του, ἄρνησις καί βλασφημία τῆς ᾽Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, καθ' ἥν τό πιστόν λεῖμμα τῆς χάριτος, τό κατά Μάρτιον 1924 ἀπορρίψαν τήν εἰσαγωγήν τῆς ΚΑΤΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ Νεοημερολογιτικῆς καινοτομίας καί δή τήν δι' αὐτῆς ΕΙΣΧΩΡΗΣΙΝ (=ἀλληλοπεριχώρησίν των), ἐν τῶ Οἰκουμενισμῶ, ἔκτοτε ἀποτελεῖ καί ἐκφράζει τήν ΑΔΙΑΚΟΠΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ τῆς Μίας ῾Αγίας Καθολικῆς καί ᾽Αποστολικῆς ᾽Εκκλησίας, τῆς καινοτομησάσης ῾Ιεραρχίας καταστάσης ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΤΙΚΗΣ. ᾽Ενῶ οἱ «λειτουργοί» αὐτῆς ἔπαυσαν νά είναι οἰκονόμοι τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὅπως καί εἰς κάθε ἄλλην σχισματοαίρεσιν, ὁ πρ. Φλωρίνης, τήν ὁμολογεῖ ὡς «Μητέραν του ᾽Εκκλησίαν»! Τό Φλωρινικόν τοῦτο σχίσμα ἦτο καί παραμένει σχίσμα τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ — Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε ἠνέχθη τήν καθαράν ᾽Εκκλησιολογἴαν τῆς Μίας, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾽Αποστολικῆς ᾽Εκκλησίας, διότι αὕτη παρεμποδίζει τήν περαιτέρω πορείαν τῆς παναιρέσεώς του. 3. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (1935) ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠ' ΑΥΤΟΥ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟ 1948 Τούς παράγοντας τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ — Οἰκουμενισμοῦ ἀπ' ἀρχῆς ἀπησχόλει τό πρόσωπον τοῦ ἀοιδίμου ᾽Επισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου, ὁ ὁποῖος ἐχειροτονήθη εἰς ᾽Επίσκοπον Βρεσθένης ὑπό τῶν κατά Μάϊον 1935 ἀποκηρυξάντων τήν Νεοημερολογιτικήν ῾Ιεραρχίαν καί ἐπιστρεψάντων εἰς τήν ᾽Ορθοδοξίαν, τριῶν ᾽Επισκόπων, ἤτοι, τῶν Δημητριάδος Γερμανοῦ, πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου καί Ζακύνθου Χρυσοστόμου. ῾Η σταθερά ἐμμονή τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου εἰς τήν καθαράν καί κρυσταλλίνην ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, ὡς καί τό γεγονός ὅτι, οὗτος ὡς Κανονικός καί ᾽Ορθόδοξος ᾽Αρχιερεύς, ήτο φορεύς τῆς Γνησίας καί ἀδιακόπου ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ἠνάγκασεν Νεοημερολογιτισμόν καί Φλωρινισμόν, νά ἐπιπέσουν ὡς λυσσῶντες κατ' αὐτοῦ, ἐνῶ ἐφρόντισαν νά μήν ἔχη καί σύμψηφον ἄλλου ᾽Επισκόπου, ἵνα μή δυνηθῆ ποτέ νά προβῆ εἰς χειροτονίαν νέων ᾽Επισκόπων καί μεταδώση καί διασφαλίση τήν ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν. Οὕτω προσεδόκουν ὅτι μέ τήν κοίμησίν του, θά ἐξέλιπεν ἡ ᾽Αποστολική Διαδοχή. Ὁ μακάριος ὅμως οὗτος Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος, διωκόμενος καἴ συκοφαντούμενος, μόλις ἕν ἔτος καί ὀλίγους μῆνας πρό τῆς ὁσίας κοιμήσεώς του (+14.5.1950), ἅτε μή ὑπάρχοντος ἑτέρου ᾽Ορθοδόξου ᾽Επισκόπου, κατ' ΑΔΗΡΙΤΟΝ ᾽Εκκλησιαστικήν δεοντολογίαν, ΥΠΕΡΒΑΣ τόν Α' ᾽Αποστολικόν Κανόνα, προέβη, ψήφω Κλήρου καί Λαοῦ, ΜΟΝΟΣ ΑΥΤΟΣ ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ, εἰς χειροτονίαν ἄλλου ᾽Επισκόπου (1.9.1948), διασφαλίσας οὕτω τήν ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ καί ἑπομένως καί τήν ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ τήν Πρᾶξιν ὡς ΥΠΕΡΚΑΝΟΝΙΚΗΝ, ἀπολύτως ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ καί ΕΓΚΥΡΟΝ, καί συνεπῆ πρός τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, τήν δέ δι' ἐκείνης τῆς χειροτονίας μετάδοσιν τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, ΠΛΗΡΗ καί ΤΕΛΕΙΑΝ. Τόν ἀοίδιμον ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΜΑΤΘΑΙΟΝ δεχόμεθα καί ΑΝΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ μέγαν τῆς Πίστεως Πρόμαχον καί ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΝ καί τιμῶμεν τήν ἐτησίαν μνήμην αὐτοῦ τήν +14ην Μαίου. ῾Η ὑφ' ἑνός χειροτονία τοῦ 1948 ἐβιώθη καί βιοῦται ὡς ἀπολύτως ἐντός τῶν Κανονικῶν πλαισίων καί ἰδιαιτέρως τοῦ Α' ᾽Αποστολικοῦ Κανόνος, διαγορεύοντος: «᾽Επίσκοπος χειροτονείσθω ὑπό ᾽Επισκόπων δύο ἤ τριῶν», διότι οὕτω διασφαλίζεται ἡ ἐκλογή τῶν ἀξιωτέρων πρός Ἀρχιερατείαν, προλαμβάνονται φατρίαι καί σχίσματα, καί εὐοδοῦται ἡ ἑνότης καί τό ἔργον τῆς Ἐκκλησίας. Εἰς περίοδον ὅμως διωγμοῦ, ὅτε τό ἀπαρρησίαστον τῶν ᾽Επισκόπων εἶναι σύνηθες, προεβλέφθη ὅπως καί εἷς μόνος Ἀρχιερεύς προβαίνη εἰς χειροτονίαν ᾽Επισκόπου. (᾽Αποστολικαί Διαταγαί, Βιβλίον η', κεφ.ΚΖ). ῞Οθεν τάς συκοφαντίας ὕβρεις καί βλασφημίας τῶν ἐμπαθῶν σχισματικῶν καί αἱρετικῶν Νεοημερολογιτῶν, ἀλλά καί τῶν ὁμοίων των, Φλωρινικῶν Παλαιοημερολογιτῶν, περί δῆθεν «ἀκύρων χειροτονιῶν κατά τό 1948», ἤ «ἀνιέρων ᾽Επισκόπων» κλπ, ὡς σκοπίμους καί κακοήθεις βλασφημίας, κατά τοῦ ῾Αγ. Πνεύματος καί τῆς ᾽Εκκλησίας ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τρίς. 4. ΠΕΡΙ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ» Τόσον οἱ Φλωρινικοί ὅσον καί οἱ Νεοημερολογῖται, δέν ἠδυνήθησαν διά τῆς περί δυνάμει θεωρίας των, νά μειώσουν ἤ καλύψουν τήν ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΝ καί ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ φύσιν καί οὐσίαν τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Σχίσματος, καί οὕτω νά προσβάλουν, τήν ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, ἀλλ' οὔτε καί διά τῶν περί δῆθεν ἀκύρων χειροτονιῶν βλασφημιῶν των, προσέβαλον τήν ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ καί ΕΓΚΥΡΟΤΗΤΑ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948. ῞Οθεν διενοήθησαν ὅτι θά ἦτο δυνατόν νά προσβάλουν καί ἀκυρώσουν τήν τε ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν καί τήν ᾽Εκκλησιολογίαν, διά μιᾶς χειροθεσίας ἐπί τῶν ᾽Επισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας. Τοῦτο ἐπενόησεν καί διετύπωσεν, ἤδη ἀπό τό 1950, ὁ Οὐνίτης τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, ἀνέλαβον δέ νά πραγματοποιήσουν τήν πράξιν, οἱ ὀπαδοί αὐτοῦ μετά τινων ἡμετέρων, μέσω καί διά τῆς παλαιοημερολογιτικῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς τό 1971, ἥτις, ὡς ἐκ τῶν ὑστέρων ἀπεδείχθη, ἀείποτε κοινωνεῖ τοῖς σχισματοαιρετικοῖς Νεοημερολογίταις — Οἰκουμενισταῖς. ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, ὅτι τό ἐγχείρημα τοῦτο τῆς ἐξαρτήσεως τῆς ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, θεία ἐπεμβάσει, ΑΠΕΤΥΧΕΝ, διότι τά ἴδια πρόσωπα (οἱ ᾽Αρχιερεῖς Κορινθίας Κάλλιστος καί Κιτίου ᾽Επιφάνιος), τά ὁποῖα ἐχρησιμοποιήθησαν διά νά ἐπιβάλουν τό βδέλυγμα τῆς «χειροθεσίας», ἀμέσως ἐν συνεχεία τό ΗΚΥΡΩΣΑΝ καί τό ΣΥΝΕΤΡΙΨΑΝ, διότι, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ των ἐν ῾Ελλάδι, ΗΡΝΗΘΗΣΑΝ καί ΑΠΕΚΛΕΙΣΑΝ τἠν πρᾶξιν τῆς «χειροθεσίας» διαβεβαιώσαντες ἐπί τῆ ᾽Αρχιερωσύνη των ὅτι εἰς τήν ᾽Αμερικήν δἐν ἔλαβον «χειροθεσίαν», ἀλλά ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ καί ταύτην ΑΚΡΩΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΣ καί ὑπό προϋποθέσεις καί ὅρους, οἵτινες ἧσαν: 1) ῾Η ἐν ὠμοφορίω καί ἐπιτραχηλίω δήλωσις — διαβεβαίωσις τῆς Συνοδικῆς ἐξαρχίας καθ᾽ ἥν ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐδέχθη καί ὡμολόγησεν τήν ᾽Εκκλησιολογἰαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας περί ΕΝΕΡΓΕΙΑ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος τό 1924. Κατόπιν ταύτης τῆς ἐν ᾽Αμερικῆ κοινῆς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, ἐκηρύχθη καί ἡ ᾽Εκκλησιαστική ἑνότης καί κοινωνία. 2) ῾Η ἐπακολουθήσασα συγχωρητική εὐχή, ἡ ὁποία ἀπετέλει καί ἀναγνώρισιν τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948 ἐγένετο δεκτή ὡς πρᾶξις ἄκρας οἰκονομίας ὑπαγορευθεῖσα ἐξ ἀγάπης, διά τήν ἐπιστροφήν καί ἕνωσιν καί τῶν Φλωρινικῶν ἐν τῆ ᾽Εκκλησία, ἐνῶ, ὡς τοιαύτη, δέν εΙχεν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΜΙΑΝ ΕΠΙΠΤΩΣΙΝ πρός τάς ᾽Επισκοπικάς χειροτονίας τοῦ 1935 καί ἰδιαιτέρως τοῦ 1948. 3) Κατόπιν τούτων καί ἀφοῦ ἐξετιμήθη ἡ μεγάλη ῾Ιεραποστολή, ἔγινε ἀποδεκτή καί ἡ ἐξαρχία, ἀπεφεύχθη δέ καί τό ἀπειληθέν ἐσωτερικόν σχίσμα μεταξύ τῶν ᾽Αρχιερέων, μέ τήν συνείδησιν ὅτι ἐπετεύχθη τό ΜΕΙΖΟΝ εἰς τήν Ρωσικήν Σύνοδον. Ταῦτα ἐπ' ἀληθεία, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ των ἐν ἐπισήμοις συνάξεσι, ἐν Συνόδοις, ἀλλά καί ἐν θεία λειτουργία, ἐν ἐπιτραχηλίω καί ὠμοφορίω ὡμολόγησαν, οἱ τότε Κορινθίας Κάλλιστος καί Κιτίου ᾽Επιφάνιος. Ταῦτα ὁμοίως ὡμολόγησαν καί οἱ Φλωρινικοί διά τοῦ ᾽Αρχιεπισκόπου των Αὐξεντίου, ἐν μηνί Δεκεμβρίω 1971, ἀλλά καί ὸ Προκαθήμενος τῆς Ρωσικῆς Συνόδου Μητροπολίτης Φιλάρετος. Αὐτά ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος ὡς καί σύμπας ὁ Ἱερός Κλῆρος καί ὁ εὐσεβής λαός καί αὐτήν τήν πρᾶξιν καί συνείδησιν ἔχει, κηρύσσει καί ὁμολογεῖ ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπό τό 1971, χωρίς τήν παραμικράν παρέκκλισιν. Τήν συγχωρητικήν δέ ταύτην εὐχήν, ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ΑΠΕΚΛΕΙΣΕΝ καί δέν ἐπέτρεψεν νά ἐπεκταθῆ καί εἰς τούς ῾Ιερεῖς, ὅπως, κατά τήν ᾽Εξαρχίαν, εἶχεν ἀποφασίσει ἡ Ρωσική Σύνοδος, ἐνῶ ἡρμήνευσεν αὐτήν κατά τό τοῦ ᾽Αποστόλου Παύλου: «... τοῖς πᾶσιν γέγονα τά πάντᾳ ἵνα πάντως τινάς σώσω» (Α' Κορινθ. 8' 22). Τοῦτο νοητέον ἀποκλειστικῶς ὅτι τόσον ἡ ᾽Εξαρχία ἐν ῏Αμερικῆ, ὅσον καί ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἐν ῾Ελλάδι, εἰργάσθησαν τήν ἀγάπην καί ἐθεράπευσαν ἀδυναμίαν ἀδυνάτων, χωρίς τοῦτο τό «γέγονα» νά καθάπτεται ποσῶς τῆς ῾Ομολογίας καί προηγουμένως τῆς ἀκεραιότητος καί πληρότητος τοῦ μυστηρίου τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948. 5. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΥΠΑΝΑΧΩΡΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΚΑΛΛΙΣΤΟΥ. Κατόπιν τῆς περί χειροθεσίας ἀνεπιτυχοῦς ἀποπείρας ἐν ᾽Αμερικῆ καί ῾Ελλάδι, κατά Σεπτέμβριον καί ᾽Οκτώβριον 1971, Φλωρινικοί καί Νεοημερολογῖται, ὡς καί ἐκπεσόντες ἐγκάθετοι αὐτῶν «Ματθαιϊκοί», προκειμένου, ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων, νά μολύνουν τήν ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν, δέν παρητήθησαν, ἀλλά ἐπανειλημμένως, πλήν πάντοτε ΑΝΕΠΙΤΥΧΩΣ, ἐπεχείρησαν νά περάσουν ταύτην ὡς «χειροθεσίαν» συλλήβδην εἰς τούς ᾽Επισκόπους καί τόν ῾Ιερόν Κλῆρον διά τῶν ἐκ τῶν ὑστέρων ἀλλεπαλλήλων ὑπαναχωρήσεων ᾽Αρχιερέων τινῶν καί πρωτίστως αὐτῶν τῆς ᾽Εξαρχίας. Τοῦτο ἐμφανῶς ἐπεχείρησαν νά περάσουν τό πρῶτον διά τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου, ὅστις, μετά 5 ἕτη, ὑπαναχωρήσας ἐδήλωσεν ὅτι τήν 17ην Σεπτεμβρίου 1971 ἐν Ἀμερικῆ, ἐδέχθη πραγματικήν χειροθεσίαν, κατά τόν Η' Κανόνα τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὡς σχισματικός καί ἀνίερος! Διά τῆς τοιαύτης ὑπαναχωρήσεώς του, οἱ ἴδιοι παράγοντες τῶν ἰδίων Κέντρων, τά ὁποῖα ἐκινήθησαν ἀνεπιτυχῶς τό 1971, διενοήθησαν ὅτι ἦτο δυνατόν ἐκ τῶν ὑστέρων νά ἐπιβάλουν τήν «χειροθεσίαν» εἰς τήν ᾽Εκκλησίαν. Καί ταύτην τήν ΟΝΤΩΣ ΣΑΤΑΝΙΚΗΝ ΕΠΙΝΟΗΣΙΝ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΕΙΑΝ καί ὅσας ἄλλας δολιωτέρας ἠκολούθησαν καί ΑΠΕΤΥΧΟΝ, ὡς καί τήν ἀπόκρυψιν τῆς ἀληθείας ἐπί τοῦ ἐν γένει ῾Ιεραποστολικοῦ ἔργου ἐν ᾽Αμερικῆ καί κυρίως τήν ἀπόκρυψιν τῆς ἀντιφατικῆς καί ἐν γένει κενῆς ἀπό πάσης ἀπόψεως «Πράξεως» τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι, ἀνεξαρτήτως μέ τό τί πραγματικῶς ἔλαβεν χώραν, κατά τήν 17ην καί 18ην Σεπτεμβρίου 1971, ἐν ᾽Αμερικῆ, εἰς τούς δύο ᾽Αρχιερεῖς τῆς ᾽Εξαρχίας, (χειροθεσία ἤ ἀκόμη καί ἀναχειροτονία) τοῦτο δέν ἐπέρασεν οὐδ' ἐπί στιγμήν οὔτε καί ὡς «ψιλή ἐπίνοια» εἰς τήν ᾽Εκκλησίαν παρά μόνον εἰς τούς ἐκ τῶν ὑστέρων ἱεροσύλως καί βλασφήμως ὑπαναχωρήσαντας καί ὑπαναχωροῦντας, καί δηλοῦντας ἤ προπαγανδίζοντας ὅτι ἐν ‘Αμερικῆ καί ἐν Ἑλλάδι ἐδέχθησαν, «ἱλέω ὄμματι καί ἀγαλλομένω ποδί», «χειροθεσίαν» ὡς ἐπί σχισματικῶν. 6. ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ «ΠΕΙΡΑΙΩΣ» ΝΙΚΟΛΑΟΥ Α' ΤΟ 54/76 ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΟΝ ΒΟΥΛΕΥΜΑ ΤΟΥ ΠΛΗΜ/ΔΙΚΕΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, τήν προηγηθεῖσαν, κατά τά ἔτη 1974-1976, πολύ χείρονα τοῦ Καλλίστου βλασφημίαν, τοῦ τότε Πειραιῶς Νικολάου, ὁ ὁποῖος μηνυθείς τό 1974 ὑπό τοῦ τότε Νεοημερολογίτου Πειραιῶς Χρυσοστόμου Ταβλαδωράκη, ὡς δῆθεν ἀντιποιούμενος ἔργον ᾽Εκκλησιαστικοῦ λειτουργοῦ, οὗτος ἵνα μή διωχθῆ ποινικῶς, ἐνώπιον τοῦ Συμρουλίου τῶν Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς ἐδέχθη ὅτι τό 1937, ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ἀπεσχίσθη ἐκ τῶν λοιπῶν ᾽Αρχιερέων καί «ἵδρυσεν μίαν δευτέραν ᾽Εκκλησίαν Παλαιοημερολογιτῶν» εἰς τήν ὁποίαν καί ὁ ἴδιος ὁ Πειραιῶς Νικόλαος, ἀείποτε ἀνῆκεν. ‘Εδέχθη ὅτι ἦτο σχισματικός καί ἀντεποιεῖτο ἔργον ἐκκλησιαστικοῦ λειτουργοῦ, πλήν ὅμως ἀπεκατεστάθη ὡς σχισματικός καί ὡς ἀκύρως ἔχων τήν ἱερωσύνην καί Ἀρχιερωσύνην, διότι κατά τόν «Πειραιῶς» καί τό Συμβούλιον Πλημμελειοδικῶν, ἦσαν ἄκυροι αἱ κατά τό 1935 καί 1948 χειροτονίαι, ἀπεκατεστάθησαν δέ διά τῆς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας τοῦ 1971. Κατόπιν αὐτῶν τῶν φρικτῶν βλασφημιῶν του, τό Συμβούλιον Πλημμελειοδικῶν, ὡς ἀντἀλλαγμα πρός αὐτόν, ἐξέδωκεν τό 54)76 ᾽Απαλλακτικόν Βούλευμαα, μέ τό ὁποῖον ἀνεγνωρίσθη ὡς «Κανονικός καί ἔγκυρος ᾽Αρχιερεύς» καί οὕτω ἔπαυσεν ἡ κατ' αὐτοῦ ποινική δίωξις!!! Τάς συγκεκριμένας φρικτάς βλασφημίας τοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τρίς, ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ δέ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι ὁ ᾽Αοίδιμος Βρεσθένης Ματθαῖος τό 1937 δέν ἀπεκόπη καί δέν ἐξῆλθεν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, πολλῶ δέ μᾶλλον δέν «ἵδρυσεν μίαν β΄ Ἐκκλησίαν παλαιοημερολογιτῶν», ἀλλ' ὅπως τό 1924 οὕτω καί τό 1937, ἔμεινεν πιστός, ἑδραῖος καί ἀμετακίνητος εἰς τήν ᾽Εκκλησίαν τῶν Γ.0.Χ. τῆς Ἑλλάδος καί ἐπί τό ὀρθότερον εἰς τήν ᾽Ακαινοτόμητον Γνησίαν ᾽Ορθόδοξον ᾽Εκκλησίαν, τήν δέ ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν οἱ ᾽Επίσκοποι καί Πρεσβὑτεροι Αὐτῆς κέκτηνται πλήρη καί τελείαν μέχρι σήμερον διά τῶν εὐλογημένων χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948 καί 1995.. 8. ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ ὅλα τά αἱρετικά φρονήματα καί παραχαράξεις — παρερμηνείας ῾Αγιοπατερικῶν διδασκαλιῶν τοῦ πρ. «Πειραιῶς» Νικολάου, ἅτινα δημοσίως ἐν βιβλιδίοις καί ἐφημερίσιν ἐκήρυξεν. ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ δέ καί τό γεγονός, καθ' ὅ αἱ ὑποβληθεῖσαι ἐπισήμως καί ἐπωνύμως σαφεῖς Καταγγελίαι ὑπό τῶν Χρήστου Νούκα 1998, ᾽Ανέστη Χατζῆ 28.5.1998, καί ᾽Αντιγόνης Παπαμιχαήλ 3/16.7.1998, ἕνεκα τῆς καταλύσεως τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τοῦ ῾Ιεροῦ καί πρώτου θεσμοῦ τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ποτέ δέν ἐξεδικάσθησαν. Διά τόν λόγον αὐτόν κατά ᾽Απρίλιον 2004, ὑπό τοῦ θεολόγου ᾽Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἐδημοσιεύθη «ΑΝΟΙΚΤΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟΥ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΟΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΚΑΙ ΛΑΟΥ» («Ο.Π.», Τόμος 2004, σελ. 123-154). ᾽Ιδιαιτέρως ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, διά τοῦ ὑπ' ἀριθμ. 356)18.5.2004 ἐπισήμου ἐγγράφου του πρός τόν Μακαριώτατον ᾽Αρχιεπίσκοπον ᾽Ανδρέαν, ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ τόν ἴδιον τόν ᾽Αρχιεπίσκοπον καί τούς Σεβ. Αρχιερεῖς, ἐπί τῶ γεγονότι ὅτι ἤδη ἐκκρεμοῦν κατά τοῦ «Πειραιῶς» καί κατά τοῦ ἰδίου τοῦ ᾽Αρχ/που καἴ τῶν λοιπῶν ᾽Αρχιερέων «ΣΕΙΡΑ ΚΑΤΤΑΓΓΕΛΙΩΝ, καί διά τήν κατάλυσιν τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί διά τά θέματα Ὁμολογίας..., ἀλλά καί διά τήν προκλητικήν κάλυψιν τῶν ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΤΙΚΩΝ πέντε πρώην Μητροπολιτῶν καί τοῦ ὁμόφρονος αὐτῶν καί βλασφήμου Σεβ. Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου, αἱ ὁποῖαι, καταγγελίαι, δέν ἔχουν ἐκδικασθεῖ...»(Αὐτόθι, σελ. 210-214). Ὡσαύτως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ, τάς ἀπό τοῦ 1996 ἐπιθέσεις τοῦ «Πειραιῶς» κατά τῶν θεολόγων, καί οὐσία κατά τοῦ τότε σθεναρῶς ἀμυνομένου ὑπέρ τῆς ᾽Αληθείας ᾽Αρχεπισκόπου ᾽Ανδρέου, ὡς καί τήν ὑπ' αὐτοῦ τοῦ ἰδίου ἀνακίνησιν τῆς περί «εἰκονομαχίας» σκευωρίας τῶν «πέντε», αἱ ὁποῖαι κατέληξαν εἰς τήν ἀπό 5.2.2003 ἱερόσυλον παραίτησιν τοῦ ᾽Αρχιεπισκόπου ὑπέρ τοῦ βλασφήμου καί αἱρετικοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου! ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΜΕΝ ὅτι τό νέον κίνημα τοῦ «Πειραιῶς», τό ὁποῖον οὗτος ἐνεργοποίησεν ἀμέσως μετά τό 1995, εἷχεν ὡς κύριον σκοπόν αὐτήν ταύτην τήν παραίτησιν τοῦ ᾽Αρχιεπισκόπου, καί τήν ὑπό τοῦ ἰδίου κατάληψιν τοῦ ᾽Αρχιεπισκοπικοῦ θρόνου! Οὕτω, τά ἴδια ξένα κέντρα, διά τῆς ἐπικαθήσεως εἰς τόν θρόνον τῶν ᾽Αθηνῶν τοῦ αἱρετικοῦ καί βλασφήμου «Πειραιῶς» Νικολάου, ἐπεδίωκον νά ἐπιφέρουν καίριον πλῆγμα κατά τῆς ᾽Εκκλησίας ΔΥΝΑΜΕΙ καί ΕΝΕΡΓΕΙΑ τοῦ 54/76 ᾽Απαλλακτικοῦ του Βουλεύματος, διά τοῦ ὁποίου οὗτος βλασφημεῖ καί ἀρνεῖται τήν τε ᾽Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας. 7. ΠΕΡΙ ΤΟΥ «ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥ» ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΚΙΤΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ. ῾Ωσαύτως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τό γεγονός ὅτι μετά τήν ὀλεθρίαν ἔκβασιν τῶν σατανικῶν διαβημάτων τοῦ Κορινθίας Καλλίστου καί τοῦ Πειραιῶς Νικολάου, ἀμέσως ἀπό τό 1977, κατ' ἔμμεσον, πλήν ὕπουλον τρόπον, τήν «χειροθεσίαν» ἐπεχείρησεν νά ἐπιβάλη καί τό ἕτερον μέλος τῆς ᾽Εξαρχίας, ὁ Κιτίου ᾽Επιφάνιος. Οὗτος πρός τόν σκοπόν αὐτόν προέβαλεν τήν ἀμφιβολίαν, «μήπως ἐβιάσθη ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος τό 1937 καί ἀπεκήρυξεν τόν πρ. Φλωρίνης καί τούς περί αὐτόν», ὡς καί τήν ἄλλην ἀμφιβολίαν, «κατά πόσον πράγματι τό 1948 δέν ὑπῆρχεν ἕτερος Ὀρθόδοξος Ἀρχιερεύς». Οὕτω ἐμμέσως, πλήν σαφῶς, ἐκήρυττεν ὅτι ἡ λεγομένη χειροθεσία ἐθεράπευεν ἀμφότερα, διό ἔπρεπε νά παύση ἡ κατ' αὐτῆς ἀντίδρασις καί νά περάση αὕτη σιωπηρῶς. Καί ταῦτα καί ὅλον τόν Παλαιοημερολογιτικόν του Οἰκουμενισμόν, ὡς λόγω καί ἔργω βλασφημίας κατά τῆς ᾽Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ καί ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ ΕΞΩ τῆς ᾽Εκκλησίας, ὡς σατανικά ᾽Εκκλησιομαχικά φρονήματα καί ἐπινοήματα, τά ὁποῖα οὐδέποτε εὗρον τόπον νά ἐπικαθίσουν εἰς τήν ᾽Εκκλησίαν. 8. ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ - ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΕΚΠΕΣΟΝΤΩΝ πρ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ Κατά τήν δεκαετίαν 1980-1990, πάλιν ἐμμέσως καί σιωπηρῶς, ἠκολούθησεν, ὁμοία σατανική ἐπινόησις πρός ἐπιβολήν τῆς «χειροθεσίας», ἐκ τῶν ἰδίων πάντοτε Κέντρων προερχομένη, τήν ὁποίαν ἐπεχείρησαν διά τοῦ τότε ᾽Αττικῆς Ματθαίου. Κατ' αὐτήν, μέ ἀντάλλαγμα τήν ἀναγνώρισιν καί τά ὑλικά ὀφέλη, καί μέ σιωπηράν προϋπόθεσιν τήν λεγομένην χειροθεσίαν, ὡς πρᾶξιν ἐπί σχισματικῶν, ὅπως ἀκριβῶς διαλαμβάνει τό 54/76 ᾽Απαλλακτικόν Βούλευμα, ἡ Γνησία ᾽Ορθόδοξος ᾽Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος θά ὑπήγετο εἰς τό Πατριαρχεῖον ῾Ιεροσολύμων καί ἐπισήμως θά ἀνεγνωρίζετο «ὡς δευτέρα ἐν ῾Ελλάδι ᾽Εκκλησία Παλαιοημερολογιτῶν». ᾽Αποτυχόντος καί τούτου τοῦ πονηροῦ ἐπινοήματος, κατεσκευάσθη ἡ γνωστή αἰσχρά καί βλάσφημος σκευωρία περί δῆθεν «νεοεικονομαχίας» διά νά προκληθῆ σύγχυσις εἰς τούς πιστούς καί διωχθοῦν καί συντριβοῦν οἱ ὑπέρμαχοι τῆς ᾽Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς, δι' ὧν, ἀπό τό 1971, συνεχῶς ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ συνέτριβεν καί ἐματαίωνεν τήν εἴσοδον τοῦ βδελύγματος τῆς «χειροθεσίας», εἰς τήν ᾽Εκκλησίαν. ᾽Αποτυχούσης καί αὐτῆς τῆς δολίας καί σατανικῆς ἐπινοήσεως, ὁ τότε ῏Αττικῆς Ματθαῖος καί οἱ περί αὐτόν στασιασταί καί ᾽Εκκλησιομάχοι ᾽Αρχιερεῖς, κατέληξαν νά πλήξουν τήν ᾽Εκκλησία μέ τό Γ' σχίσμα, τό γνωστόν ὡς σχῖσμα τῶν «πέντε», τό ὁποῖον ἐπισημοποιήθη κατά Μάϊον — ᾽Ιούνιον 1995. Καί τό κίνημα τοῦτο, ὡς συνέχεια τοῦ Φλωρινικοῦ, ἀλλά καί τά βλάσφημα φρονήματά των περί χειροθεσίας, καθώς καί τά αἱρετικώτατα δυτικά φρονήματά των εἰς τά ὁποῖα ἐξωθήθησαν διά νά στηρίξουν τήν σκευωρίαν περί δῆθεν «νεοεικονομαχίας», καί τά ὁποῖα περιέλαβον εἰς κατάπτυστα κείμενα ὡς καί «᾽Εγκυκλίους» των, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ. Συγκεκριμένως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, ΕΜΠΤΥΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τρίς. α) Τήν ἀπό 11.10.1991 «᾽Εγκύκλιον ἐπιστολήν», τήν ὁποίαν διά λογαριασμόν τῶν πέντε ἔγραψεν καί ὑπέγραψεν ὁ Κύπριος ῾Ιερομόναχος Εὐθύμιος ᾽Επιφανίου. Δι' αὐτῆς, μετά 20 ἔτη, ἡ συγχωρητική εὐχή, ἡ ὁποία ἐγένετο δεκτή ὑπό συγκεκριμένας προϋποθέσεις, ἐπροπαγανδίζετο ὡς χειροθεσία, τήν ὁποίαν δῆθεν ἀπεδέχθη ἡ ᾽Εκκλησία καί ὡς ἐκ τούτου «ἡμάρτησεν». β) Ἐκ τῆς λεγομένης Α' ᾽Εγκυκλίου τῆς ῾Ι. Συνόδου, (23.1.1992), κατά τά σημεῖα ἐκεῖνα, καθ' ἅ οἱ πέντε κατά ἀπερίγραπτον ληστρικόν καί βάρβαρον τρόπον καί ὑπό τήν ἀπειλήν σχίσματος, προσέθεσαν καἴ ἐπέβαλον τάς ἰδικάς των δυτικάς πλάνας, ἐπί τινων ῾Ιερῶν εἰκόνων, αἵτινες ἐπενοήθησαν πολλούς αἰῶνας μετά τήν ῾Αγίαν Ζ' Οἰκουμενικήν Σύνοδον, ἐξέρχονται τῶν ῞Ορων Αὐτῆς, ἀποτελοῦν ὀρθολογιστικάς αἱρετικάς καινοτομίας τῆς ἐκκοσμικευμένης Δύσεως καί ἀντιτίθενται πρός τήν ᾽Ορθόδοξον Γνησίαν Παράδοσιν, καί γ) Τάς Β' (1993) καί Γ' (1997) «᾽Εγκυκλίους» αὐτῶν, ὡς μνημειώδεις αἱρετικάς καί βλασφήμους συγγραφάς, μετά τῶν πάσης φύσεως ἑτέρων παρομοίων συγγραφῶν των, ὡς καί τάς ὑπ' ἀριθμ. 95)10.5.1995, 4)17.6.1995 καί 10)25.6.1995 ΑΚΥΡΟΥΣ «Πράξεις ᾽Αποφάσεις» των, δι' ὧν ἀπεπειράθησαν νά προσβάλουν τήν τότε Κανονικήν καί ᾽Ορθόδοξον ῾Ιεράν Σύνοδον καί κατ' ἐπέκτασιν τήν Γνησίαν ᾽Ορθόδοξον ᾽Εκκλησίαν, ἀντιποιηθέντες πρός τόν σκοπόν αὐτόν καί τήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί τήν ᾽Εκκλησίαν, 9. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΩΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΩΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, τήν, ὑπ' ἀριθμ. 3005)18.6-1997 ὁμόφωνον ᾽Απόφασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, κατά τῶν πέντε ἐκπτώτων καί σχισματοαιρετικῶν πρώην Μητροπολιτῶν, δι' ἦς ἀπηγγέλθη αὐτοῖς ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟΝ ἐπί ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ καί ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΥ πεδίου, καί ἀπεφασίσθη νά κινηθῆ ἡ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΤ' ΑΥΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ. ῾Ωσαύτως ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ καί τήν Γνωμάτευσιν ἐπί τοῦ ἐν λόγω Κατηγορητηρίου τοῦ θεολόγου ᾽Ελευθερίου Γκουτζίδη, εἰς ἥν προέβη κατόπιν ἐπισήμου αἰτήσεως τοῦ ἁρμοδίου ᾽Ανακριτοῦ, τότε Μητροπολίτου ᾽Αργολίδος Παχωμίου, καί ἡ ὁποία ἐξεδόθη καί εἰς βιβλίον ὑπό τόν τίτλον: «ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ», ᾽Αθῆναι Μάϊος 1999. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, τήν, ὡς μή ὤφειλεν, ἐπακολουθήσασαν ὕπουλον καί δολίαν, ὑπαναχώρησιν τῆς πλειοψηφίας τῶν ὑπό τόν ᾽Αρχεπίσκοπον ᾽Ανδρέαν ᾽Επισκόπων ἐκ τῆς ὡς εἴρηται ὁμοφώνου Συνοδικῆς ἀποφάσεως, (3005)18.6.1997), τήν ὁποίαν ἐμφανῶς ἀπό τό 1999, παρεκώλυσαν καί οὐσία ἠκύρωσαν καί ἐματαίωσαν. ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ δέ καί τό γεγονός ὅτι οὗτοι ὡς ἄτομα καί ὡς ἀσεβής ὁμάς, διά τῆς τοιαύτης στάσεώς των, ἀθωώσαντες καί δικαιώσαντες τούς «πέντε» σχισματοαιρετικούς — ᾽Εκκλησιομάχους, ἔδωκαν ὑπόστασιν καί ἐνεργοποίησαν δι’ ἑαυτούς τἠν ὑπ' ἀριθμ. 10/25.6.1995 ἄκυρον ἀπόφασιν τῶν πέντε δι' ἦς ἐκεῖνοι ἀκύρως τούς καθήρεσαν. Εἰδικώτερον ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, τήν ἄρνησιν τῶν ὡς «θεολόγων» φερομένων, ἤτοι τῶν τριῶν ᾽Αδελφῶν Τσακίρογλου, τοῦ Δημητρίου Κάτσουρα καί ἰδιαιτέρως τοῦ θεολόγου, Νομικοῦ καί Κληρικοῦ Εὐσταθίου Τουρλῆ, νά γνωματεύσουν ἐπί τοῦ ὑπ' ἀριθμ. 3005/18.6.1997 Κατηγορητηρίου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου κατά τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, παρά τό γεγονός ὅτι Κανονικῶς καί ἐγγράφως τούς ἐζητήθη παρά τοῦ ᾽Ανακριτοῦ Μητροπολίτου ᾽Αργολίδος Παχωμίου. Οὗτοι πάντες ὄχι μόνον δέν ἐγνωμάτευσαν, ἀλλά παρενέβησαν καί ἔπεισαν τόν Μακ/τον ᾽Αρχιεπίσκοπον ᾽Ανδρέαν καί τήν πλειοψηφίαν τῶν Μητροπολιτῶν νά μήν ἐπιληφθοῦν ὡς ῾Ιερά Σύνοδος κατά τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, κατά τήν ὁμόφωνον ᾽Απόφασιν τῆς ῾Ι. Σ. τῆς ῾Ιεραρχίας ἀλλά νά τήν ἀγνοήσουν, τόν δέ Γνωματεύσαντα θεολόγον ᾽Ελευθέριον Γκουτζίδην ὡς καί τούς ᾽Ορθοδόξους ᾽Αρχιερεῖς περιθωριοποιήσουν, διασύρουν καί διώξουν μέχρις ἐξοντώσεως. Πρός τόν σκοπόν αὐτόν ΚΑΤΕΛΥΣΑΝ ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΤΑΞΙΝ καί τόν πρ ῶτον καί ὕψιστον θεσμόν τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ἤτοι τήν ΙΕΡΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ. 10. ΠΕΡΙ «ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ» ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ τήν ἀπό τοῦ τέλους τοῦ 1997 καί ἀρχάς τοῦ 1998 ἐκδηλωθεῖσαν δολίαν ἀπόπειραν τῶν Φλωρινικῶν καί τῶν ὑποχειρίων αὐτοῖς ἡμετέρων, (Δ. Κάτσουρα καί ᾽Αδελφῶν Τσακίρογλου), πρός δῆθεν «νέον διάλογον» δι' ἕνωσιν Φλωρινικῶν καί «Ματθαιϊκῶν» δι' οὗ ἐσκόπουν εἰς τήν ἀκύρωσιν τοῦ διεξαχθέντος, ἀλλά μή ὁλοκληρωθέντος ἐν ᾽Αγάπη καί ᾽Αληθεία Κανονικοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μετά τῶν Φλωρινικῶν κατά τά ἔτη 1998-1992. ῾0 «νέος» «διάλογος» ἐξεκίνει καί ἐστηρίζετο ἐπί τῆς ἑκατέρωθεν δῆθεν «κοινῆς ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς», τῶν μέν διά τῆς χειροτονίας τοῦ 1960, τῶν δέ διά τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971, καί δευτερευόντως ἐπί τῆς ὑπογραφείσης, κατά τόν πραγματικόν Θεολογικόν Διάλογον ᾽Αγάπης καί ᾽Αληθείας, Κοινῆς ῾Ομολογίας Πίστεως, ἡ ὁποία ὅμως ἀναιρεῖτο καί διεγράφετο ὑπό τοῦ πρώτου ὅρου, ἤτοι τῆς δῆθεν «κοινῆς ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς». Ταῦτα ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ καί ἐν ταυτῶ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ὅτι ἡ Γνησία ᾽Ορθόδοξος ᾽Εκκλησία ἔχει καί διαφυλάσσει ἀδιάκοπον καί ἀνόθευτον τήν ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν διά τῶν εὐλογημένων χειροτονιῶν κατά τά ἔτη 1935, 1948 καί 1995, ἐνῶ πάντοτε ΔΙΑΚΗΡΥΤΤΕΙ ὅτι ζητεῖ νά συνεχισθῆ ὁ ἐν ΑΓΑΠΗ καί ΑΛΗΘΕΙΑ Διάλογος ἐκ τοῦ σημείου τοῦ ὁποίου διεκόπη τό 1992, ἤτοι ἐκ τοῦ θέματος «Φύσις καί οὐσία τοῦ σχίσματος τοῦ 1937», ὡς καί ἐπί τῶν λοιπῶν ἐγκεκριμένων θεμάτων τῶν ἀναφερομένων εἰς τήν ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν, ἤτοι, χειροτονίαι 1948, χειροτονία Φλωρινικῶν 1960, καί ἡ λεγομένη «χειροθεσία» τοῦ 1971. ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ καί τήν κατ' ἐντολήν τῶν ξένων Κέντρων, ματαίωσιν τῆς κατά τό 2000 ᾽Ορθοδόξου ῾Ιεραποστολῆς εἰς τήν Ρουμανίαν καί τήν συμπόρευσιν τοῦ τότε ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Ανδρέου μετά τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τάς ἐν κρυπτῶ συναντήσεις καί συμφωνίας, μετά παραγόντων τῆς παρατάξεως τοῦ «Φυλῆς» Κυπριανοῦ καἴ τοῦ Ρουμανίας Βλασίου, ἐν τῶ πλαισίω τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἰδιαιτέρως δέ τάς μέσω τῶν ἐγκαθέτων καί Γενιτσάρων, ἐν κρυπτῶ διαπραγματεύσεις καί συμφωνίας, μετ' αὐτοῦ τούτου τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. 11. ΠΕΡΙ ΤΟΥ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Ε. ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ, κατά τόν πλέον κατηγορηματικόν τρόπον, καί τήν ἀπό τοῦ 1999 ὑπολειτουργίαν τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Ε. (ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ), καί ἐκτροπήν αὖτοῦ ἐκ τοῦ καταστατικοῦ. Ὡς ἐκ τούτου αἱ συγκροτήσεις τῶν «Διοικητικῶν Συμβουλίων» καί αἱ συγκλήσεις τῶν «Γενικῶν Συνελεύσεων» καί αἱ ἀποφάσεις των εἰσίν ΑΚΥΡΟΙ, διότι χαρακτηρίζονται ὑπό ἄκρως ᾽Αντικανονικῆς, ᾽Αντικαταστατικῆς καί παρανόμου συγκροτήσεως καί ὑπολειτουργίας. Τοῦτο ὅλον ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τήν μή ἀνταπόκρισιν αὐτοῦ εἰς τούς σκοπούς δι' οὕς οὗτος ἱδρύθη, ἐξ ὧν πρῶτος ἡ διασφάλισις τῆς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ καί τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ καί δεύτερος ἡ διασφάλισις τῶν εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὑπαγομένων ἱερῶν Ναῶν ὡς καί ἡ ἐν γένει Φιλανθρωπία. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τό γεγονός, ὅτι καί ὁ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Ε. ἐτέθη εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐνῶ ἐκεῖνα ἐκ τῶν πρώτων καί βασικῶν ἱδρυτικῶν του μελῶν, τά ὁποῖα παρέμεινον ἑδραῖα καί ἀμετακίνητα εἰς τάς ἀρχάς τῆς Ὀρθοδοξίας, κατήγγειλαν δέ τήν ἐκτροπήν καί διεφύλαξαν τό κῦρος τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε., ἔχουν χρέος νά κινήσουν πᾶσαν Κανονικήν, Νόμιμον καί κατά τό Καταστατικόν διαδικασίαν, διά νά ἐπανέλθη οὗτος εἰς τήν καταστατικήν του τροχιάν, ἐπαναλειτουργήση καί συνεχίση τήν διακοπεῖσαν ἀπό τό 1999, ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ καί ΝΟΜΙΜΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΔΙΑΚΟΝΙΑΝ ΤΟΥ, ὡς προβλέπεται ὑπό τῶν ἄρθρων 2,8 καί 24 αὐτοῦ. 12. ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡΜΑΧΩΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τάς ὑπό τῆς ὑπαναχωρησάσης πλειοψηφίας τῶν ἐπιόρκων καί προδοτῶν ὑπό τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν Ἀρχιερέων, ΣΚΕΥΩΡΙΑΣ – ΔΙΩΞΕΙΣ κατά τοῦ Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, τοῦ Ἱερομονάχου Ἀμφιλοχίου Ταμπουρᾶ, τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, ἀλλά καί κατά τοῦ Ὁμολογητοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης κυροῦ Παναρέτου (+22.11.2004), ἐναντίον τῶν ὁποίων, κατ’ ἀπολύτως ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ, ΛΗΣΤΡΙΚΟΝ καί ΒΑΡΒΑΡΟΝ τρόπον, ἐσκευώρησαν καί τούς ἐδίωξαν διά λογαριασμόν τῶν ξένων οἰκουμενιστικῶν Κέντρων, καί τούς ἥρπασαν τάς Ἐκκλησιαστικάς διακονίας, καταλύσαντες τήν Κανονικήν Τάξιν καί τόν ἱερόν θεσμόν τῆς Συνόδου. Ταῦτα ἐτόλμησαν διότι οὗτοι ἐζήτησαν καθαράν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ παρά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὥστε νά ἀνακοπῆ καί ἀντιμετωπισθῆ ἡ προδοσία τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ κατά τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡμεῖς ἐγκρίνομεν τά ἀπό 22.9.1998, 11/24.12.1998 καί λοιπά σχετικά ὁμολογιακά κείμενα τοῦ Ἱερομονάχου π. Ἀμφιλοχίου, ὡς καί τήν ὑπ’ ἀριθμ. 94/15.12.1999 σχετικήν ΕΙΣΗΓΗΣΙΝ τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρετικῆς, δι’ ὧν ἐγκαίρως, μετά τό σχίσμα τῶν πέντε (1995), ἐζητήθη νά διατυπωθῆ ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ ΚΑΘΑΡΑ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ δέ τήν, κατόπιν τῶν ὡς ἄνω ὁμολογιακῶν ἐπιστολῶν καί λοιπῶν διαβημάτων, ἐκδηλωθεῖσαν εἰδεχθῆ σκευωρίαν κατά τοῦ Ἱερομονάχου π. Ἀμφιλοχίου, τήν ὁποίαν, (κατόπιν πιέσεων τῶν ἐγκαθέτων εἰς τόν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας, Ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί Δημητρίου Κάτσουρα, καί προηγουμένως τοῦ Φλωρινικοῦ Κέντρου ὑπό τούς Καλλίν. Σαραντόπουλον καί Ἀθανάσιον Σακαρέλλον), ἀνέλαβον καί ἐπραγματοποίησαν ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας καί οἱ περί αὐτόν Ἀρχιερεῖς, ἰδιαιτέρως δέ οἱ Πειραιῶς Νικόλαος, Ἀργολίδος Παχώμιος καί Περιστερίου Γαλακτίων. Εἰδικώτερον: ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τάς Ἀντικανονικάς καί Ἀντορθοδόξους διαδικασίας, κατά τάς ἀπό 15.12.1999, καθώς καί 17 καί 18 Μαίου στημένας ληστρικάς ψευδοσυνόδους, καί τά ἐπί τῶ ἰδίῳ σκοπῶ ἀκολουθήσαντα Καϊαφικά Δικαστήρια ὑπό τόν «Πειραιῶς» Νικόλαον. ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ καί ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ὅτι ἡ Ὁμολογιακή Ὁμιλία τοῦ θεολόγου ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἡ ἐκφωνηθεῖσα εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Θεσσαλονίκης τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας 1997, καί δημοσιευθεῖσα εἰς τόν «Κήρυκα Γνησίων Ὀρθοδόξων», ἐκδοθεῖσα δέ καί εἰς ἰδιαίτερον βιβλίδιον, ἐν τῶ συνόλω της, ἀποτελεῖ ἆποκαλυπτικήν φωνήν τῆς ἀληθείας καί τῆς ἱστορικῆς ᾽Εκκλησιαστικῆς πραγματικότητος. ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ τό γεγονός καθ' ὅ, μετά τήν ὁμιλίαν αὐτήν, τά ξένα κέντρα καί οἱ ἐγκάθετοί των ἀπεφάσισαν νά διωχθῆ ὁ ἐλλογιμώτατος θεολόγος μέχρις ἐξοντώσεώς του, δι' αἰσχρῶν καί ἐπαισχύντων σκευωριῶν. Εἰς τά πλαίσια δέ αὐτά, ἐφεῦρον τά περί ἀμαρτύρου, διά τήν ἐν τῶ εἰσαγωγικῶ μέρει τῆς ῾Ομιλίας ἀναφερθεῖσαν διατύπωσιν: «Δέν θά ὁμιλήσω σἠμερον διά τήν πρώτην ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον ᾽Εκκλησίαν, διότι αὐτή είναι ἡ τελεία κοινωνία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. Είναι ἡ πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἀδιαίρετος ἑνότης τῶν τριῶν Θείων Προσώπων τοῦ ἑνός Θεοῦ». Περί αὐτῆς οἱ σκευωροί, ὡς ἀδίστακτοι ψεῦσται καί διαστροφεῖς, κατ᾽ ἀρχάς ἔγραψαν εἰς Φλωρινικόν Περιοδικόν, ὅτι ὁ ὁμιλητής θεολόγος ἐχαρακτήρισεν ὡς «ἄναρχον τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ». κατόπιν δέ ὅτι ἡ διατύπωσις εΙναι «Πατερικῶς καί ῾Αγιογραφικῶς ἀμάρτυρος» καί ἀκολούθως ὅτι ἀποτελεῖ «καινοτομίαν καί κακοδοξίαν ᾽Εκκλησιολογικήν καί Τριαδολογικήν»!. ῾Ημεῖς ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ταῦτα, ἐνῶ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ὅτι ἡ διατύπωσις αὕτη ἀποδεδειγμένως εἱναι ἐμπνευσμένη πρωτίστως ἐκ τῆς ὑπό τοῦ Κυρίου συσχετίσεως τῆς ἐν τῆ μιᾶ ΘΕΙΑ ΟΥΣΙΑ καί ᾽Αγάπης ΕΝΟΤΗΤΟΣ τῶν τριῶν Θείων Προσώπων, πρός αὐτήν τήν ἐν τῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι, τήν ἐν τῆ ᾽Εκκλησία ἑνότητα ὅλων τῶν πιστῶν, ἡ ὁποία κατά τήν ὁμόφωνον διδασκαλίαν τῶν ῾Αγίων Πατέρων, εἱναι «κατ' εἰκόνα τῆς ἑνότητος καί κοινωνίας τῆς ῾Αγίας Τριάδος» ἡ ὁποία εἱναι τό «᾽Αρχέτυπον» αὐτῆς. Οὐδείς πώποτε διενοήθη ὅτι, προσευχόμενος ὁ Κύριος καί παρακαλῶν τόν Πατέρα, «...ἵνα πάντες ἕν ώσιν καθώς σύ Πάτερ ἐν ἐμοί καγώ ἐν σοί ἱνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ώσιν... ἵνα ὧσιν ἕν καθώς καί ἡμεῖς ἕν ἐσμέν» (Ἰωάννου ΙΖ 11, 20 καί 21), ταυτίζει τήν ἐν τῆ ΟΜΟΟΥΣΙΟΤΗΤΙ καί ΑΓΑΠΗ ΤΕΛΕΙΑΝ ΕΝΟΤΗΤΑ καί ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ, («ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ»), τῶν ᾽Ακτίστων, καί ῾Υπερουσίων Θείων Προσώπων τῆς ῾Αγίας Τριάδος, πρός τήν κατ῏ εἰκόνα ἑνότητα καί κοινωνίαν τῶν πιστῶν μελῶν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἅτινα κτιστά ὄντα πρόσωπα, τελειοῦνται μυστικῶς ἐν τῆ ᾽Εκκλησία καί κοινωνοῦν ἐν Χριστῶ καί μετ' ἀλλήλων, κατά τό πρότυπον τῆς ῾Αγίας Τριάδος. Οὐδείς οὐδέποτε τήν Τριαδικήν ΕΝΟΤΗΤΑ καί ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ (τήν ΑΚΤΙΣΤΟΝ καί ΥΠΕΡΟΥΣΙΟΝ, εἰ θέμις εἰπεῖν, «ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ»), ἐταύτισεν ἤ ἐξίσωσεν, πρός τήν κατ' Εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Αὐτῆς κοινωνίαν καί ἑνότητα τῶν πολλῶν κτιστῶν προσώπων ἐν τῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ, τήν ᾽Εκκλησίαν Του. ῞Οθεν, ἐάν ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ σημαίνη τό μυστήριον τῆς ῾Ενότητος καί Κοινωνίας τῶν πιστῶν μετά τοῦ Χριστοῦ καἴ μεταξύ των, ὥστε Αὕτη νά εἶναι τό Μυστικόν ζῶν Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, αὕτη ἡ Κοινωνία, ἐν ἀπολύτω ἐννοία, ὑφίσταται ἀϊδίως καί ἀπερινοήτως ἐν τῆς ὁμοουσίῳ ῾Αγία Τριάδι, ἤτοι τόν ῎Αναρχον Πατέρα, τόν Συνάναρχον Υἱόν καί τό Συναϊδιον ῞Αγιον Πνεῦμα. Αὐτήν, ἀπεκάλεσεν ᾽Εκκλησίαν καί ὁ Μέγας Φώτιος λέγων: «Διό πρός ἑαυτήν μέν ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης εἰ θέμις εἰπεῖν, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ, θέμις δέ τοῦτο λέγειν ἐπί τῆς ἀναπλάσεως...» (Migne, Τόμ. 102 σελ.557D). ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι οὔτε κατ' ἐξοχήν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἐν τῆ πρός τόν Πατέρα του προσευχήν (Ἰωάννου ΙΖ) καί κατόπιν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες, ἀλλά καί ἅπαντες οἱ Δογματολόγοι, καί τελευταίως καί ὁ θεολόγος ᾽Ελευθέριος Γκουτζίδης, οὐδόλως ἐταύτισαν τήν ἐν Χριστῶ ἑνότητα καί Κοινωνίαν τῶν κτιστῶν προσώπων ἐν τῆ ᾽Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πρός αὐτήν τῆς ῾Ομοουσίου καί ῾Υπερουσίου Παναγίας Τριάδος. Οὐδείς ἐταύτισεν καί οὐδείς ἐξίσωσεν τό κατ' εἰκόνα κτιστόν πρός τό ᾽Αρχέτυπον ῎Ακτιστον, τό περιγραπτόν πρός τό ἀπερίγραπτον καί ἀπερινόητον, ἤτοι τήν Κοινωνίαν καί ἑνότητα τῶν πολλῶν Προσώπων ἐν τῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ, τήν ᾽Εκκλησίαν, πρός τήν Κοινωνίαν καί ῾Ενότητα, θέμις δ' εἰπεῖν «᾽Εκκλησίαν», τῆς ῾Υπερουσίου ᾽Ανάρχου ᾽Ακτίστου καί ᾽Απερινοήτου Τριάδος. ᾽Εν τῶ σκότει τῆς ἀγνωσίας, τῆς ἐμπαθείας, τοῦ μίσους καί τῆς ἐσχάτης προδοσίας των πεπνιγμένοι οἱ σκευωροί, φέρονται ὡς νά μή κατανοοῦν ὅτι ἄν ἡ εἰκών ἤ τό ἀντίτυπον ὀνομάζεται καί εἶναι ᾽Εκκλησία Χριστοῦ, ὅπερ ἡ μυστική ἕνωσις καί κοινωνία κτιστῶν προσώπων ἐν τῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ («ἐν ἐμοί»), οὐδέν τό μεμπτόν ἄν ἀποκαλέση τις καί τό ΠΡΟΤΥΠΟΝ — ΑΡΧΕΤΥΠΟΝ αὐτῆς τῆς ᾽Εκκλησίας, ὡς ῎Ακτιστον, ῎Αναρχον, Προαιωνίαν, ῾Υπερούσιον, ᾽Απερινόητον καί ᾽Απερίγραπτον «ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ», ὡς ρητῶς ἀπεκάλεσεν αὐτήν καί ὁ Μέγας Φώτιος καί γενικώτερον ἀπηχεῖται ἐν τῆ Καθολικῆ ᾽Ορθοδοξία. ῞Οθεν, ΕΜΠΤΥΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καἴ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ ὅσα σατανικά ψεύδη καί διαστροφάς οἱ Φλωρινικοί καί οἱ ἐγκάθετοί των, ἐνδεδυμένοι τήν δοράν προβάτου («Ματθαιϊκοῦ»), ἐσκευώρησαν ἀπό τό 1998, μέχρι καί τήν σατανικήν ἀπόφασίν των, ὑπ' ἀριθμ. 3166/14/27.2.2002, δι' ἡς ἀκύρως, ὁ ᾽Αρχιεπίσκοπος ᾽Ανδρέας καί οἱ ᾽Αρχιερεῖς Νικόλαος, Παχώμιος, Γαλακτίων καί λοιποί ἀπεφάσισαν «ἀφορισμόν» κατά τοῦ θεολόγου, διότι μέ τήν ὁμιλίαν του, κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾽Ορθοδοξίας 1997, συνετρίβησαν τά μυστικά σχέδιά των περί δολίας ἑνώσεως εἰς τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, μέ πρῶτον τήν, δι' αὐτῆς τῆς «ἑνώσεως», ἀποδοχήν τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971. ῾Ο «ἀφορισμός» οὗτος, ὡς σκόπιμος καί ἐκ τοῦ πονηροῦ κινηθείς, ἅμα τῆ ὑπογραφῆ του, ἐπεκάθησεν ἐπί τῶν κεφαλῶν ὅλων ἐκείνων, οἵτινες ἐσκευώρησαν ἐν τῶ πονηρῶ, καί ἀφρόνως ἀπεφάσισαν καί ὑπέγραψαν. Διά τῆς ἀφρόνου πράξεως ἀπεκαλύφθησαν καί ἀπεδείχθησαν συνεχισταί τοῦ σατανικοῦ οἰκουμενιστικοῦ κινήματος τοῦ ποτέ πρεσβυτέρου Βασιλείου Σακκᾶ, μέσω τῆς ὑπ' αὐτοῦ ἱδρυθείσης (1973), «Διεθνοῦς ῏Αδελφότητος τῆς Γενεύης», τοῦ ἑτέρου ἐν ῾Ελλάδι ὑπό τοῦ τότε Πρωθιερέως Εὐγενίου Τόμπρου καί παραγόντων τῆς πολιτείας, τοῦ ἰδίου κινήματος τοῦ Κιτίου ᾽Επιφανίου (1977) καί ἀμέσως τοῦ ποτε ᾽Αττικῆς Ματθαίου, 1980-1990, ὅστις διά τῆς ὑπ' ἀριθμ. 68/24.10,1993 ὁμοίας «ἀφοριστικῆς» ἀποφάσεώς του, πρῶτος, πλήν ὅλως ΑΚΥΡΩΣ καί ἐκεῖνος, ἔθεσεν ὑπό ἀφορισμόν τό ἴδιον πρόσωπον, διότι καί κατά τήν δεκαετίαν 1980-1990 καί κατόπιν, ἐστάθη ἐμπόδιον εἰς τό νά περάση ἡ ἰδία ἀπό τό 1973 ἀποτυχοῦσα προδοσία τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέσω ὅμως τῶν ἰδίων συναλλαγῶν ἤτοι, τῆς «χειροθεσίας» ἔναντι τῆς «ἀναγνωρίσεως» καί τῶν πάσης φύσεως ὑλικῶν ἀνταλλαγμάτων! Ὡσαύτως ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ ἅπαντα τά ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ κείμενα τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κυροῦ ΠΑΝΑΡΕΤΟΥ, τά ὁποῖα, ἀπό τοῦ ᾽Ιουνίου 2000 μέχρι καί τῆς Κοιμήσεώς του, +22.11.2004, συνέγραψεν καί ὑπέβαλεν ἁρμοδίως τῆ ῾Ιερᾶ Συνόδω, ὡς καί τάς ἐπανειλημμένως ἐν τῆ Ἱ. Μητροπόλει Λαρίσης, διακηρυχθείσας ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾽Ορθοδοξίας, κατά τά ἔτη 2001, 2002 καί 2003, καί ἀναφωνοῦμεν τό ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΑΥΤΟΥ τρίς. 13. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΕΡΟΣΥΛΟΥ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ τήν ἀπό 5.2.2003 εἰδεχθῆ ἱερόσυλον συμπαιγνίαν Παραιτήσεως τοῦ ῏Αρχιεπισκόπου ᾽Ανδρέου ὑπέρ τοῦ βλασφήμου καί αἱρετικοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου, ΕΓΚΡΙΝΟΜΕΝ δέ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ ὅσα κατ' αὐτῆς συστηματικῶς καί δημοσίως κατηγγέλθησαν καί διεκηρύχθησαν, ὅπως ἡ «ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΜΑΚ. ΑΡΧ)ΠΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ», τοῦ θεολόγου ᾽Ελευθερίου Γκουτζίδη (Ο.Π.», Τόμος 2004, σελ. 84, 91), ἄρθρον τοῦ ἰδίου «ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΗ Η ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΙΕΡΟΣΥΛΟΣ ΣΥΜΠΑΙΓΝΙΑ» (Αὐτόθι, σελ. 206 κ.ἑ.), καί ἕτερον τοῦ ἰδίου: «ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΥΣΣΩΡΕΥΜΕΝΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗΣ» («Ο.Π.», Τόμος 2003, σελ. 199-217), καθώς καί τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου «ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΙ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ» (Αὐτόθι, σελ. 222-232, σελ. 243-257, 306-322 καί 387-4Ο3, 419-447 καί 453-479). ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ τό δημοσιευθέν εἰς τήν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΝΟΗΝ», «ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ (ἐξαιρετικῶς) ΑΠΟ ΤΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΤΟΥ 2002» («Ο.Π.», Τόμος 2004, σελ. 6-22), ὅπως καί ὅλα τά σχετικά ἐπίσημα κείμενα, ἐξ ὧν προκύπτει ἡ ἀπό τοῦ 1998 ὀξεῖα Συνοδική κρίσις, καθ' ἥν οὐσία ὄχι μόνον κατελύθη ἡ Κανονική Τάξις καί ὁ ῾Ιερός θεσμός τῆς ΣΥΝΟΔΟΥ, ἀλλά καί μετετράπη εΙς ἄτιμον θεραπαινίδα τοῦ ᾽Αντιχρίστου Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. («ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ» Τόμος 11ος 2001, σελ. 111-116, 120-133, 139-146, 151-159, 217-225 καί Τόμος 12ος, 2001, σελ. 11-24, 41-53, 75-97, 107-129, 133-14Ο, 151-157, 166-173, 192-195, 211-223, 243-279. Τόμος 13ος 2002, σελ. 3-19, 43-84, 139-162, 188-206, 219-250, 267-286, 461-494 Τόμος 14ος 2003, σελ. 6-22, 74-82, 103-12Ο, 147-159, 163-187). 14. ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τήν ἀπό 16.11.2002 συνωμοσίαν — φατρίαν τῶν τότε ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Αθηνῶν ᾽Ανδρέου καί Πειραιῶς Νικολάου, κατά τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, δι' ἡς συνεφώνησαν καί συναπεφάσισαν τήν ἐκδίωξίν του ἐκ τοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾽Αχαρνῶν καί τήν κατάληψιν αὐτοῦ ὑπό τῶν ἰδίων. Τήν συνωμοσίαν ταύτην ἐπεχείρησαν εἰς τά πλαίσια τοῦ σχεδίου των, περί ὑφαρπαγῆς ὅλων τῶν Ναῶν, ἵνα οἱ ᾽Ορθόδοξοι οὐδαμοῦ ἐν ᾽Αθήναις ἔχουν ῾Ιερόν Ναόν, διά νά ἀσκοῦν τά τῆς λατρείας των, μιμούμενοι καί εἰς τοῦτο τούς ἀνά τούς αἰῶνας αἱρετικούς. Οὕτω καταδικάζομεν ἀφ' ἑνός μέν τήν κατά Νοέμβριον τοῦ 2002 ἀνεπιτυχῆ προσπάθειάν των νά ἐκδιώξουν ἐκ τοῦ ῾1. Ν. ῾Αγίου Δημητρίου τόν Μητροπολίτην Μεσογαίας Κήρυκον, διά νά παραδώσουν τόν Ναόν εἰς τά ὄργανα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀφ' ἑτέρου δέ καί τήν βάρβαρον κατάληψιν τοῦ ῾Ι. Ναοῦ ῾Αγίας Τριάδος ῾Ηλιουπόλεως καί τοῦ παρακειμένου Μεγάρου τῆς Στέγης Φιλοξενίας Κληρικῶν, καί τήν ἐκεῖθεν ἐκδίωξιν τοῦ ἐπί 3Οετίαν ᾽Εφημερίου καί οὐσιαστικοῦ κτήτορος τοῦ μεγαλοπρεποῦς αὐτοῦ κτιρίου, Πρωθιερέως Θωμᾶ Κοντογιάννη, διότι δέν ἐδέχετο νά μνημονεύη τόν ψευδοαρχιεπίσκοπον Νικόλαον, πρίν τήν τακτοποίησιν τῶν θεμάτων Πίστεως καί Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς διά τά ὁποῖα κατηγγέλλετο ἐπί 7ετίαν. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τό γεγονός, ὅτι τόσον τό Πνευματικόν Κέντρον, ἐν Περιστερίω, ὅσον καί τήν Στέγη Φιλοξενίας Κληρικῶν ἐν ῾Ηλιουπόλει, ἀλλά καί τόν ῾Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου καί τάς δύο μεγάλας καί ἱστορικάς Μονάς καί ἄλλους Ναούς καί Μονάς, ἅπαντα ἀνεγερθέντα μέ τήν προσφοράν τῶν ὀρθοδόξων διά νά διακονήσουν τήν ᾽Ακαινοτόμητον Γνησίαν ᾽Ορθόδοξον ᾽Εκκλησίαν, οἱ περί τόν ψευδοαρχιεπίσκοπον Νικόλαον τά κατέλαβον καί τά κατέστησαν κέντρα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, («Ο.Π.» Τόμος 2002 σελ. 461-494 καί «Ο.Π.» Τόμος 2004 σελ. 15-39 καί 101-114). 15. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΩΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΥΠΑΝΑΧΩΡΗΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ» ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ καἴ τήν ἀπό 2003 ἐπιμελῶς ὠργανωμένην τελευταίαν ἀπόπειραν ὅλων τῶν σκοτεινῶν Κέντρων τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως ἐκ τῶν ὑστέρων καί ἐν ἔτει 2003, «μεταποιήσουν» τήν κατ' ἄκραν οἰκονομίαν γενομένην δεκτήν «συγχωρητικήν εὐχήν» (ὑφ’ ἅς προῦποθέσεις καί ὅρους ἤδη ἐσημειώθησαν), καί τήν ὑποστασιάσουν, ὡς «χειροθεσίαν» καί δή ὡς δῆθεν ἀποδεκτήν ὑπό τῆς ᾽Εκκλησίας! ῎Ηγουν νά στήσουν ἐν τόπω ῾Αγίω, ἤτοι ἐν τῆ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, τό «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως», καί οὕτω προσβάλουν τήν γνησίαν, ἀνόθευτον καί ἀδιάκοπον ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν τῶν ᾽Επισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας. ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι καί αὕτη ἡ διά πολλοστήν φοράν ἐπιχειρηθεῖσα ΠΡΟΔΟΣΙΑ κατά τῆς ᾽Αμώμου Μητρός ᾽Εκκλησίας, ΑΠΕΤΥΧΕΝ καί ΣΥΝΕΤΡΙΒΗ ὑπό τοῦ Κυβερνῶντος Αὐτήν ΧΡΙΣΤΟΥ. Ταύτην τά ξένα Κέντρα (Φλωρινικόν καί Νεοημερολογιτικόν), προετοίμαζον ἐπί μακρόν διά τῶν ᾽Αδελφῶν Τσακίρογλου, Δημ. Κάτσουρα καί πρωτίστως διά τοῦ Βασιλείου Σακκᾶ, ἐπεχείρησαν δέ τό 2003 διά τῆς μεγίστης πλειοψηφίας τῶν ἐκπεσόντων ᾽Αρχιερέων. Εἰδικώτερον ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ: Α) Τήν ἐν Συνόδω (5.2.2003) διατυπωθεῖσαν θέσιν ὑπό τοῦ ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Ανδρέου, καθ' ἥν, ἐπί τοῦ θέματος τῆς λεγομένης χειροθεσίας τοῦ 1971, διά πρώτην φοράν ἐδήλωσεν: «Καί τότε μέν έν τῆ ᾽Αρχιεπισκοπικῆ ἡμῶν εὐθύνη διά τῶν πτωχῶν δυνάμεών μας καί μέ τήν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐνεργήσαμεν ἀγωνιζόμενοι μετά τῶν λοιπῶν ᾽Αρχιερέων, ἀλλά καί τῶν τότε ἐνασχολουμένων περί τήν θεολογικήν ἐπιστήμην λαϊκῶν μελῶν τῆς ᾽Εκκλησίας διά τήν κατά Θεόν πρόοδον τοῦ ῾Ιεροῦ ᾽Αγῶνος τῆς ᾽Εκκλησίας. ᾽Αλλά καί τώρα καί δι' ἄλλην μίαν φοράν διά τῆς παρούσης λέγομεν καί ὁμολογοῦμεν ὅτι πέραν τῶν οἱωνδήποτε ἐξ ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας διαπραχθέντων λαθῶν εἰς τούς χειρισμούς τούς ἀφορῶντας τό θέμα αὐτό», τῆς «χειροθεσίας». Ἡ ἐν τῆ ἰδία δηλώσει, ὡς ῾Ομολογιακή φαντάζουσα, πλήν δολία διατύπωσις: «Οὐδέποτε ἐτέθη ἤ τίθεται ὑπό ἀμφισβήτησιν ἤ ἀμφιβολίαν ἡ πληρότης καί τελειότης τῶν ὑπό τοῦ ἀοιδίμου κυροῦ Ματθαίου γενομένων ᾽Επισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948», δέν ἐξαπατᾶ, διότι αὗται ἀκριβῶς αἱ ᾽Επισκοπικαί χειροτονίαι τοῦ 1948, τῶν ὁποίων δέν ἀμφισβητεῖται ἡ πληρότης καί τελειότης, ΑΥΤΑΙ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΔΙ' ΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ἤθελεν διανοηθεῖ νά ὑπαναχωρήση καί δηλώση «διαπραχθέντα λάθη» ἐπί τοῦ θέματος «χειροθεσία» τοῦ 1971; (Κ.Γ.Ο. 2003, ἀριθμ, τεύχους 298, Φεβρουάριος — Μάρτιος, σελ, 45). ῾Ωσαύτως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τήν ἄρνησίν του νά διασαφηνίση καί προσδιορίση ἐπακριβῶς ποῖα λάθη διεπράχθησαν εἰς τό θέμα τῆς λεγομένης «χειροθεσίας», ἐν ᾽Αμερικῆ ἤ ἐν ῾Ελλάδι, ἔστω ἐξ ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας, διότι ἀφ’ ἑνός τό 1971 ἐν Συνόδω οὐδεμία χειροθεσία ἐνεφανίσθη, ἀλλ' ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή καί αὕτη οἰκονομικῶς καί ὑπό ὅρους, ἀφ’ ἑτέρου δέ αὐτά τά «τυχόν λάθη», προσβάλλουν αὐτήν ἀκριβῶς τήν ΠΛΗΡΗ καί ΤΕΛΕΙΑΝ χειροτονίαν του. Β) Τήν ἀπό 20.8.1974 «ἐξομολογητικήν ἐπιστολήν» τοῦ ᾽Αργολίδος Παχωμίου, ἡ ὁποία, ἐνῶ ἐφυλάσσετο καί περιεκρύβετο ἐπί τριάκοντα ἔτη, ὅπως καί τό 54/76 ᾽Απαλλακτικόν Βούλευμα, τό 2004 ἐκυκλοφορήθη εἰς τά πλαίσια αὐτοῦ τοῦ ὠργανωμένου σχεδίου νά περάση ἡ λεγομένη «χειροθεσία» τοῦ 1971, παραλλήλως μέ τήν παραίτησιν τοῦ ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Ανδρέου. ᾽Εν τῆ 8η σελίδι αὐτῆς, ὁ «᾽Αργολίδος» Παχώμιος, ἤδη ἀπό τό 1974, ὅλως ἀσεβῶς, φέρεται ὑπαναχωρῶν καί ὁμολογῶν τήν λεγομένην «χειροθεσίαν», ὅπως καί οἱ «πέντε» κατά τό 1991, ὡς δῆθεν τετελεσμένον γεγονός, τό ὁποῖον ἀπεδέχθη ἐν ῾Ελλάδι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος! Γράφει: «᾽Αλλ ' ἐφ ' ὅσον εἶδον τήν ὁμόφωνον γνώμην τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου, ἥτις δεχθεῖσα τήν χειροθεσίαν ἀνενδοιάστως, βεβαίως ἐσιώπησα καί τούτω καιρῶ τῶ δέοντι, ἵνα μή φανῶ νοημονέστερος τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Διατί λέγω τότε δέν ἔθεντο ΤΗΝ ΠΡΑΞΙΝ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΥΠΟ ΚΡΙΣΙΝ, ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΕΔΕΧΘΗΣΑΝ ΑΠΑΝΤΕΣ ΙΛΕΩ ΟΜΜΑΤΙ ΚΑΙ ΑΓΑΛΛΟΜΕΝΩ ΠΟΔΙ; Οὔτε κἄν συνεζητήθη ἡ ὑπόθεσις. ᾽Αλλά καί οἱ ὑπόλοιποι τέσσαρες ΕΛΑΒΟΝ ΤΟ ΔΩΡΟΝ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΑΓΓΑΛΛΙΩΜΕΝΟΙ. ᾽Αλλ ' οὐδέν θαυμαστόνν»! ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ, τοῦτο τό φρόνημα - πίστιν, τοῦ ἐκπεσόντος «᾽Αργολίδος» Παχωμίου, διότι αὐτό καθ ' ἑαυτό τό τόλμημα ἀποτελεῖ ΕΣΧΑΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ ἐνῶ κατελέγχεται καί ὡς ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΑΤΑΝΙΚΟΝ ΨΕΥΔΟΣ. ᾽Αποτελεῖ ἐπινόημα καί τόλμημα ΣΑΤΑΝΙΚΟΝ, διότι τόν Σεπτέμβριον — ᾽Οκτώβριον τοῦ 1971 οὐδείς λόγος ἐγίγνετο περί «χειροθεσίας, ἀλλά μόνον καί δή ὑπό σαφεῖς καί ρητάς δεδομένας προϋποθέσεις, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ τῆς ᾽Εξαρχίας, ἐδηλώθη ὅτι κατ' ἄκραν οἰκονομίαν καί οὐχί ἀγαλλιώμενοι, οἱ Αρχιερεῖς ἐδέχθησαν καί αὐτήν τήν συγχωρητικήν εὐχήν καί οὐχί «χειροθεσίαν». Αὐτό, κατά τόν πλέον σαφῆ καί κατηγορηματικόν τρόπον, βεβαιοῖ ἡ ΠΡΑΞΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΣ ΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ῾Ομοίως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί τήν ἀπό 25-30.7.2004 ἑτέραν ἐπιστολήν, τοῦ ἰδίου πρός τόν Μητροπολίτην Κήρυκον, ἐν τῆ ὁποία μέ ἐπιμονήν καί μένος ὁμολογεῖ: «῾Η παράγραφος τῆς ἐξομολογητικῆς ἐπιστολῆς μου γράφει καθαρά τ᾽ ἀληθές... ΚΑΤ' ΑΜΕΣΟΝ ΤΡΟΠΟΝ ΕΔΕΧΘΗΣΑΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ παρά τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς ἐν ᾽Αμερικῆ ὑπό τόν Μητροπολίτην Φιλάρετον οἱ δύο πρῶτοι ᾽Αρχιερεῖς Κάλλιστος καί ᾽Επιφάνιος, ἐρχόμενοι δέ ἐν ῾Ελλάδι ΜΕΤΕΔΩΣΑΝ ΤΗΙν ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ καί τοῖς λοιποῖς τέτρασιν ᾽Αρχιερεῦσιν, οἵτινες ἐμμέσως διά τῶν χειρῶν τῶν ΑΜΕΣΑ ΔΕΧΘΕΝΤΩΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ ΕΙΛΗΦΑΣΙΝ ΚΑΙ ΟΥΤΟΙ ΙΛΕΩ ΟΜΜΑΤΙ ΚΑΙ ΑΓΑΛΛΟΜΕΝΩ ΠΟΔΙ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙΣΑΝ ΑΥΤΟΙΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ; Πλέον ἔτι οὐδέν. Τά μεθ᾽ ἕτερα εἶναι ὅτι ἡμεῖς σύν Σοί ΕΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΗΜΕΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΗΔΗ ΧΕΙΡΟΘΕΤΗΜΕΝΟΥΣ: ΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΖΕΣΘΕ ΥΜΕΙΣ; ΕΙΜΕΘΑ ΑΠΗΛΛΑΓΜΕΝΟΙ ΤΥΧΟΝ ΜΟΜΦΗΣ Ἤ ΜΟΝΟΝ Η ΥΜΕΤΕΡΑ ΔΙΑΝΟΗΣΙΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΞΑΙΡΕΣΙΝ:…»; ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ, καί ταύτην τήν δευτέραν του ἀπεγνωσμένην προσπάθειαν, καθ' ἥν, ὁ ἱερόσυλος Γέρων Παχώμιος, ὑποτροπιάζων εἰς τό σατανικόν ψεῦδος ΑΣΕΒΕΣΤΑΤΑ ἐμφανίζει, ὡς δῆθεν τετελεσμένον καί ἀναμφισβήτητον γεγονός, καθ ' ὅ καί ἐν ᾽Αμερικῆ καί ἐν ῾Ελλάδι εἰς τούς ᾽Αρχιερεῖς ἐπεβλήθη χειροθεσία ὡς ἐπί σχισματικῶν καί ὅτι ὁ ἴδιος, ἀλλά καί ἅπαντες οἱ νεώτεροι ᾽Αρχιερεῖς, φέρουν τό μίασμα τῆς «χειροθεσίας» τοῦ 1971, ὡς κατ' αὐτόν προερχόμενοι ἐκ χειροθετημένων ᾽Επισκόπων καί ἑπομένως ἅπαντες διατελοῦντες ὑπό τήν «πολυώδυνον χειροθεσίαν». Ἡμεῖς ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τρίς καί τοῦτο τό Σατανικόν ψεῦδος καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι οὐδείς ἐκ τῶν ᾽Αρχιερέων, πολύ δέ περισσότερον αὐτή αὕτη ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ἐξεδήλωσέν ποτε τοιοῦτον φρόνημα ἀπό τό 1971 καί μέχρι τό 2003. ᾽Αντιθέτως καί τόν ὑπαναχωρήσαντα Κάλλιστον κατεδίκασεν καί καθήρεσεν τό 1977, καί ὡς πρόσωπα οἱ ᾽Αρχιερεῖς καί ὡς ῾Ιερά Σύνοδος, πάντοτε ΩΜΟΛΟΓΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΕΚΗΡΥΣΣΟΝ ὅτι ἡ τοιαύτη βλασφημία δέν ἐδηλώθη τό 1971 καί οὐδέποτε εὗρεν τόπον νά ἐπικαθήση εἰς τήν ᾽Εκκλησίαν. ῞Ενεκα δέ τοῦ γεγονότος ὅτι ἐπί τριάκοντα ἔτη, ὁ ἀσεβής Γέρων Παχώμιος περιέκρυπτεν τήν ἀπό τό 1974 «ἐξομολογητικήν του ἐπιστολήν», ἐνῶ ὁμοίως περιεκρύπτετο καί τό 54/76 βλάσφημον ᾽Απαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ ἑτέρου ἀσεβοῦς καί αἱρετικοῦ Νικολάου, αἱ μή κηρυσσόμεναι βλασφημίαι δέν ἤγγισαν ποτέ τήν ᾽Εκκλησίαν. ᾽Αλλά καί ὅτε τάς ἐκήρυξαν δημοσίως, αὗται ἔσχον τάς φοβεράς των συνεπείας μόνον ἐπ' αὐτῶν τῶν ἰδίων οἱ ὁποῖοι ἐπί 31 συναπτά ἔτη ὁμολογοῦντες ὀρθῶς περικρὑπτοντες δέ ἐντός αὐτῶν ἀκήρυκτον τήν βλασφημίαν, δέν ἐλογίζοντο ὡς βλάσφημοι καί αἱρετικοί, μέχρις ὅτου ἀπό τήν 5.2.2003 «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» καί δημοσίως ἐκήρυξαν ταύτην καί ἠθέλησαν νά τήν ἐπιβάλουν καί εἰς τήν ᾽Εκκλησίαν. Δι' αὐτό τό γεγονός ἀπεκηρύχθησαν καί διεγράφησαν ἐκ τῶν διπτύχων τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας. ῞Οθεν ἐπισημαίνομεν ὅτι ὅσοι μιμούμενοι τόν ἐκπεσόντα Κάλλιστον, ἀφρόνως ἀνοηταίνοντες ὑπαναχωροῦν, οὗτοι βλασφημοῦν καί πίπτουν ὡς ἄτομα ἤ καί «συμμορία», καί ἀποκόπτονται καί αὐτοαποβάλλονται τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ὅτι ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ἤγουν, ὅσοι ἐκ τῶν ᾽Αρχιερέων, ῾Ιερέων, Μοναχῶν καί λαϊκῶν Αὐτῆς, ὁμοφρονοῦντες καί ἡνωμένοι ἐν τῶ μυστικῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ, δέν ὑπανεχώρησαν ἐκ τῆς ἀπ' ἀρχῆς καθολικῆς συνειδήσεως ἐπί τοῦ ἐν λόγω θέματος, παραμένουσι «ἀπηλλαγμένοι οἱασδήποτε συνεπείας τοῦ βδελύγματος τῆς ἐκ τῶν ὑστέρων προπαγανδιζομένης «χειροθεσίας». Τό μικρόν τοῦτο λεῖμμα τῆς Χάριτος, ὅσον μικρόν καί ἄν καταστῆ, θά εἱναι μεῖζον καί ἰσχυρότερον τῶν εἰς τό βδέλυγμα τῶν ὑπαναχωρήσεων ἐκπεσάντων, ἐνεργεία τοῦ ᾽Αντιχρίστου καί ᾽Εκκλησιομάχου Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καἴ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ὅτε τό 1973 ἐξέλεγεν καί ἐχειροτόνει νέους ᾽Αρχιερεῖς, ἐν οἱς καί τόν ᾽Αργολίδος Παχώμιον, δέν διενοεῖτο κἄν τό μίασμα τῆς χειροθεσίας. ῾Ομοίως καί κατά τό 1995, ὅτε πάλιν προέβαινεν εἰς ἐκλογάς καί χειροτονίας ᾽Επισκόπων, ΟΥΔΕΙΣ διενοεῖτο τά περί «χειροθεσίας» ἤ περί «λάθους», ἤ περί «μομφῆς ἐκ τῆς πολυωδύνου χειροθεσίας»! Γ) Ὡσαύτως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τρίς τήν κατά τήν ἶδίαν περίοδον καί ἀπ' ἄμβωνος τήν 29ην Αὐγούστου 2004 ἐν τῶ ῾Ιερῶ Ναῶ τοῦ Τιμίου Προδρόμου Περιστερίου ᾽Αθηνῶν, ἐν ὠμοφορίω καί ἐπιτραχηλίω δήλωσιν τοῦ «Περιστερίου» Γαλακτίωνος, καθ' ἥν ἐδήλωσεν: «...῎Ημουνα εἰς τήν χειροθεσίαν καί ἔτρεμα ὁλόκληρος, ὁ Μεσσηνίας, ἔσκυψε τό κεφάλι καί τόν διαβάσανε. Τό τί τοῦ διαβάσανε δέν ξέρω, δέν πρόσεξα καθόλου διότι ἤξερα ὅτι... διαβάσανε δύο εὐχές, εἶναι τῆς χειροθεσίας, αὐτές διαβάσανε στήν ᾽Αμερική, αὐτές διαβάσανε κι ἐδῶ. Είναι δύο εὐχές ἀπό τήν χειροτονία τῶν ᾽Αρχιερέων...». Καί τοῦτο κατελέγχεται ὡς ἀπολύτως ψευδές, ἀλλά καί ὑποβολιμαῖον διότι: 1) Πέραν τῶν ἐπισήμων δηλώσεων τῆς ᾽Εξαρχίας, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ αὐτῆς εἰς τήν ῾Ελλάδα, ἀλλά καί ἐν Συνόδοις, καί κατά τήν 28.10.1971 εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ὅτε ἐντός τοῦ ῾Ιεροῦ καί ὁμαδικῶς ἀνεγνώσθη ἡ συγχωρητική εὐχή, οὐδείς τύπος περί «χειροθεσίας» ἔλαβε χώραν, ὅπως πολλοί ἐξ ἡμῶν ἔχουσιν ἰδίαν ἀντίληψιν, καί οὐδεμία εὐχή χειροτονίας ἀνεγνώσθη. ῎Αν ἐκ τῶν παρισταμένων ἐντός τοῦ ῾Ιεροῦ βήματος, κάποιος ἤνοιξεν τό Μέγα Εὐχολόγιον ἤ τό ᾽Αρχιερατικόν, ὅπου αἱ εὐχαί τῆς χειροτονίας, νά δηλώση ὁ «Περιστερίου» Γαλακτίων ὡς «αὐτόπτης καί αὐτήκοος», κατά δήλωσίν του, ποῖος καί πότε ἤνοιξεν τό Εὐχολόγιον εἰς αὐτήν τήν σελίδα ὅπου αἱ εὐχαί τῆς χειροτονίας, καί ποῖοι ἄλλοι ἔσχον κατά τόν ἰσχυρισμόν του, τήν ἰδίαν ἐμπειρίαν. Οὐδείς δύναται νά ἀνατρέψη τήν ἐν ῾Ελλάδι ἱστορικήν ᾽Αλήθειαν ἐπί τοῦ θέματος, ἀλλά καί τήν ἀπ' ἀρχῆς καθολικήν καί ἀδιάκοπον ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, καί τοῦτο ἀποκλειστικῶς καί πρός χάριν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅστις ἐπί 60 περίπου ἔτη ἐπιδιώκει τήν Προδοσίαν κατά τῆς Γνησίας ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς καί τῆς ᾽Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, καί δή σήμερον διά τοιούτων ἀφελῶν προσώπων, τά ὁποῖα κατελέγχονται τοὐλάχιστον ὡς ἀνεπαρκῆ καί ἀνοηταίνοντα. 2) ᾽Επί 33 ὁλόκληρα συναπτά ἔτη ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ὁμολογεῖ καί ἐκφράζει μέ συνέπειαν τήν καθολικήν συνείδησιν τῆς ᾽Εκκλησίας, ὅτι εἰς τήν ῾Ελλάδα, οὐδείς ἐδέχθη ἤ ἐνήργησεν χειροθεσίαν, ἀλλ' ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν, ἡ ὁποία ὅμως καί αὕτη δέν ἀνεγνώσθη εἰς τούς ῾Ιερεῖς, ὅπως προέβλεπεν ἡ σχετική ἀπόφασις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου. ᾽Επί τρεῖς δεκαετίας, ὁ «Περιστερίου», εἴτε ὡς ῾Ιερομόναχος, εἴτε ὡς ᾽Επίσκοπος οὐδέποτε κατήγγειλεν ἤ διέψευσεν τά Πρόσωπα, οὔτε καί τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, ὅταν προέβαινον εἰς καθαίρεσιν τοῦ Καλλίστου ἤ κατά τάς Μεγάλας Συνόδους τοῦ 1981 καί 1983, ὅτε ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ, κατά τόν πλέον ἐπίσημον τρόπον ΑΠΕΦΑΙΝΟΝΤΟ ὅτι τό 1971, ΔΕΝ ΕΔΕΧΘΗΣΑΝ «χειροθεσίαν», ἀλλ’ ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν καί ταύτην κατ' ἀκροτάτην Οἰκονομίαν καί ὑπό τάς προϋποθέσεις ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἀπεδέχθη τήν ᾽Εκκλησιολογίαν — ῾Ομολογίαν καί ἐγένετο κατά Θεόν ἡ ἕνωσις καί οὕτω ἀνεγνώρισεν τάς χειροτονίας, τέλος δέ καί ἐπί τῆ προσδοκία τῆς θεραπείας τοῦ ἀπό τοῦ 1937 Φλωρινικοῦ σχίσματος. Ὡσαύτως εἰς τόσας ἀλλεπαλλήλους μεγάλας Πανελλαδικάς — Πανορθοδόξους Συνάξεις, ἐτήρησεν σιγήν καί ἐνεθυμήθη τό 2003-2004 νά ἑνώση τήν φωνήν του μετά τῆς ὠργανωμένης συμμορίας τῶν ἀσεβῶν προδοτῶν καἴ νά ἀποτολμήση ὅσα ἀσεβῆ βλάσφημα ἀλλά καί ψευδῆ τοῦ ὑπηγόρευσαν νά εἴπη; Δ) ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ καί ὅσα ψευδῆ καί βλάσφημα ἐπί τοῦ θέματος ἐγγράφως ἐπροπαγάνδισεν καί ὁ Βασίλειος Σακκᾶς, ὅστις ἤδη ἀπό τό 1972-1973 ἐπηρέασεν καί παρέσυρεν εἰς τάς ἰδέας του περί τῆς ἐκ τῶν ὑστέρων ἐπιβολῆς «χειροθεσίας», τούς Μητροπολίτην Κιτίου ᾽Επιφάνιον, Κορινθίας Κάλλιστον κλπ., ἀλλά καί τό γεγονός ὅτι οἱ ἐσχάτως ἀναφανέντες «Γενίτσαροι» ἐπί δύο περίπου δεκαετίας, ἐμαθήτευσαν παρ' αὐτῶ. Δέν μυωπάζομεν ὅτι ἤδη ἀπό τό 2003, εἷναι μᾶλλον βέβαιον ὅτι αὗται αἱ εὐχαί τῆς χειροτονίας ἀνεγνώσθησαν εἰς τούς δύο ᾽Αρχιερεῖς εἰς τήν ᾽Αμερικήν, γεγονός τό ὁποῖον ἐπιστρέψαντες, ἐκ δειλίας καί φόβου, ἀπέκρυψαν διότι θά ἀπεκηρύσσοντο καί θά κατεδικάζοντο ὡς βλάσφημοι καί προδόται, ὁμολογήσαντες οἱ ἴδιοι τά περί συγχωρητικῆς εὐχῆς, τήν ὁποίαν καί ἐνήργησαν ἐν ῾Ελλάδι, ἐνῶ ἐσχεδίαζον νά ἐπιβάλουν ἐκ τῶν ὑστέρων τήν «χειροθεσίαν» των διά θεμιτῶν καί ἀθεμίτων μεθοδειῶν. Τούς ἐν λόγω ᾽Αρχιερεῖς καί τό γεγονός, ὅπως σύνθετον προκύπτει, εἱναι ἁρμοδία ἡ ᾽Εκκλησία νά ἐκδικάση μόλις ἐξέλθη τοῦ χειμῶνος, τόν ὁποῖον διέρχεται. ῞Οθεν τό σχέδιον τῆς προδοσίας νά προσβληθοῦν αἱ Κανονικαί καί ᾽Ορθόδοξοι χειροτονίαι τοῦ 1935 καί τοῦ 1948, μέσω τῶν ὑπαναχωρήσεων ἐπί τῆς ἐν ῾Ελλάδι συγχωρητικῆς εὐχῆς τοῦ 1971, καί οὕτω διά τοῦ βδελύγματος τῆς λεγομένης «χειροθεσίας» των, νά ἐξισωθοῦν πρός τάς χειροτονίας τῶν Φλωρινικῶν, προκύπτει ἀνάγλυφον. ᾽Επί τοῦ ἐν τῆ γενέσει του «τεθνηκότος» τούτου ζητήματος τῆς λεγομένης χειροθεσίας, ἰσχύουν οἱ λόγοι τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου; «῎Ηκει δέ ἡμῖν ὁ λόγος ἐπ' αὐτό τό κεφάλαιον καί στένω μέν ὅτι πάλαι τεθνηκός ζήτημα, καί τῆ πίστει παραχωρῆσαν, νῦν ἀνακαινίζεται, στῆναι δέ ὅμως ἀναγκαῖον πρός τούς λογολέσχας, καί μή ἐρήμην ἁλῶναι, λόγον ἔχοντας καί συνηγοροῦντας (Γρηγ. τοῦ Θεολόγου, Ε.Π., 36, 148). 16. ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΥ (2004), ΚΑΙ ΤΩΝ «ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ» ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΥΡΟΥ ΠΑΝΑΡΕΤΟΥ. ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, ἀπ' ἀρχῆς μέχρι τέλους τήν ἀπό Μαίου 2004 «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» τοῦ Σεβ)του Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΥ, ὡς καί τάς ἐν τῶ Ζ' αὐτῆς μέρει περιληφθείσας «ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ — ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ» κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾽Ορθοδοξίας τῶν ἐτῶν, 1997 ἐν τῆ ῾Ιερᾶ Μητροπόλει Θεσσαλονίκης, καί 2001, 2002 καί 2003 ἐν τῆ ῾Ιερᾶ Μητροπόλει Λαρίσης ὑπό τόν Μακαριστόν Μητροπολίτην κυρόν Πανάρετον. («Ο.Π.», Τόμος 2004, σελ. 165-188). ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ δέ καἴ ΑΠΟΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ ὅσα κατ' αὐτῶν τῶν ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΩΝ ΠΙΣΤΕΩΣ, ψευδῆ ἡ παραπλανητικά καί βλάσφημα ἀπετόλμησεν ἡ περί τόν ᾽Αρχιεπίσκοπον ᾽Ανδρέαν βλάσφημος καί αἱρετική ὁμάς, προκειμένου νά μήν ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥΝ τήν καλήν ῾Ομολογίαν ἐπί τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας καί οὕτω ἀνακοπῆ ἡ προδοσία. Ὡσαύτως ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ καί ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΦΟΜΕΝ τό ὑπ' ἀριθμ. Πρ. 390/16.6.2005 ἱστορικόν ἔγγραφον τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Κηρύκου, δι ' οὗ ΔΙΕΚΟΨΕΝ τήν μετά τῆς ὑπό παραίτησιν ὄντα ᾽Αρχιεπίσκοπον ᾽Ανδρέαν «Σύνοδον» ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ ΚΑΙ ΔΙΕΓΡΑΨΕΝ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΥΤΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΔΙΠΤΥΧΩΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ᾽Επί τούτω ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ὅτι, ἡμεῖς ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος καί ἅπας ὁ ῾Ιερός Κλῆρος καί ὁ πιστός Λαός, ΔΕΝ ΕΧΩΡΙΣΘΗΜΕΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΠΕΣΧΙΣΘΗΜΕΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ, ἀλλ' ἐξήλθομεν καί ἐχωρίσθημεν ΚΑΪΑΦΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ καί «ἀσεβοῦς συμμορίας», διά νά μείνωμεν, ὡς ἔμειναν καί οἱ πρό ἡμῶν Πατέρες τό 1924, τό 1937 καί τό 1995, πιστά μέλη τοῦ ῾Αγίου Σώματος τῆς ᾽Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ᾽Επί πᾶσι τούτοις ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΟΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί τήν ὑπ᾽ ἀριθμ. Πρ. 401)26.10.2005 ἱστορικήν ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΕΝΩΣΙΝ πρός τούς πρώην ἐν Χριστῶ ᾽Αδελφούς, τοῦ Σεβ)του Μητροπολίτου Κηρύκου, ὅσοι δέ σιγοῦν ἤ εὐθέως ἀρνοῦνται, νά ἀνταποκριθοῦν εἰς τό θεοβούλητον τοῦτο γεγονός τῆς ἐν ᾽Αληθεία καί ᾽Αγάπη ῾Ενώσεως ἐν τῆ ᾽Εκκλησία, οὗτοι λογίζονται ὡς παντελῶς ἄπιστοι, ἀλλά καί ὡς ἐργάται τῆς «νέας τάξεως πραγμάτων», ἤτοι τοῦ ᾽Αντιχρίστου. 17. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΙΣΠΗΔΗΣΕΩΣ ΤΟΥ «ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ» ΠΑΧΩΜΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΝ ΛΑΡΙΣΗΣ. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τήν ᾽Αντικανονικήν καί εἰς τά πλαίσια τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, περί προσβολῆς τῆς ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς καί τῆς ῾Ομολογἴας ᾽Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, ἀλλαχόθεν εἰσπήδησιν ὡς κλέπτου καί ληστοῦ, τοῦ «᾽Αργολίδος» Παχωμίου, εἰς τήν ῾Ιεράν Μητρόπολιν Λαρίσης καί εἰς τήν νεοσύστατον Μοναστικήν ᾽Αδελφότητα τῶν ῾Αγ. ᾽Αποστόλων, ὑπό τόν Παν/τον ῾Ιερομόναχον π. ᾽Αμφιλόχιον. Εἰδικώτερον ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ: α) Τόν παράνομον, ᾽Αντικανονικόν «διορισμόν» του ὡς «τοποτηρητοῦ, οὐσία δέ ΕΓΚΑθΕΤΟΥ τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἰς τήν ῾Ιεράν Μητρόπολιν Λαρίσης, τήν ὁποίαν κατελήστευσεν καί ἐπυρπόλησεν, ἐνθαρρύνας καί στερεώσας τόν διχασμόν καί τάς βλασφημίας του εἰς τήν Μοναστικήν ᾽Αδελφότητα τῶν ῾Αγίων ᾽Αποστόλων ὡς καί εἰς τό πλήρωμα τῆς Τοπικῆς ᾽Εκκλησίας. β) Τήν ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΝ παρέμβασίν του ἐπί καθαρῶς πνευματικῶν ὑποθέσεων ἀφορωσῶν πνευματικήν κατάστασιν ῾Ιερομονάχου, μέλους τῆς ὑπό τόν Κανονικόν καί ᾽Ορθόδοξον Γέροντα — Πνευματικόν π. ᾽Αμφιλόχιον ᾽Αδελφότητος καἴ προϊστάμενον ἐν τῆ ῾Ιερᾶ Μονῆ ῾Αγίων ᾽Αποστόλων Ραψάνης Λαρίσης. Ὁ «ἀλλαχόθεν» εἰσπηδήσας εἰς τήν ῾Ιεράν Μητρόπολιν Λαρίσης, βλάσφημος καί ἐκπεσών «᾽Αργολίδος» Παχώμιος, παρά πᾶσαν πνευματικήν, Κανονικήν καί ᾽Ορθόδοξον ᾽Εκκλησιαστικήν Τάξιν καί Δεοντολογίαν, ἔλυσεν τό κατά τοῦ ἐν λόγω ῾Ιερομονάχου ἐπιτίμιον τῆς ᾽Αργίας, ἐπιβληθέν αὐτῶ ὑπό τοῦ Γέροντος καί Πνευματικοῦ του π. ᾽Αμφιλοχίου, ὅπερ οὐδείς ἠδύνατο νά ποιήση, Τόν ἴδιον νεαρόν ῾Ιερομόναχον ὄντα ἐν ἀργία, ἀναρμοδίως παρά πᾶσαν ἠθικήν καί τήν ὅλην πνευματικήν δεοντολογίαν ὠνόμασεν «προϊστάμενον» τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς, τόν «ἔκειρεν εἰς μεγαλόσχημον Μοναχόν», τόν «ἐχειροθέτησεν εἰς πνευματικόν» τοῦ προσέφερεν δέ καί τό ὀφίκιον τοῦ «᾽Αρχιμανδρίτου»!!! Ταῦτα ὡς ἀνήθικον συναλλαγήν διά τάς «ὑπηρεσίας» των εἰ τό Σατανικόν νέον κίνημα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ των Οἰκουμενισμοῦ, ἡμεῖς ΕΜΠΤΥΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ. ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΜΕΝ τό γεγονός ὅτι ὸ «Ἀργολίδος» Παχώμιος, κρίμασιν οἰς οἰδεν Κύριος, ἀπό τό 1999 διέπραξεν καί διαπράττει φρικτάς ἀντιεκκλησιαστικάς πράξεις, αἱ ὁποῖαι ἤδη ὡς ἄλλαι λόγχαι νέου Κεντυρίωνος λογχεύουν καί τραυματίζουν τό σῶμα τῆς ᾽Εκκλησίας καί ἐσχάτως ἰδιαιτέρως αὐτό τῆς τοπικῆς ᾽Εκκλησίας τῆς Λαρίσης. Διά τῶν ἀσυγγνώστων ἀλλά καί σκοπίμων παρεμβάσεών του, συντρίβονται ψυχαί, ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανεν, ἐνῶ πρωτίστως συντρίβεται καί κολάζεται καί ἡ ἰδική του ψυχή, καί κατόπιν τοῦ ῾Ιερομονάχου ᾽Ιγνατίου καί τῶν ἐν τῆ ἰδία ἀνταρσία, βλασφημία καί σχίσματι περιπεσόντων Μοναχοῦ ᾽Αγαθαγγέλου καί ῾Ιερ/νου Βαρθολομαίου. Τάς πράξεις ταύτας ἡμεῖς ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ὡς ἀντικανονικάς — βαρβάρους καί εἰς τά πλαίσια τῆς προδοσίας κατά τῆς ΜΗΤΡΟΣ ΑΓΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ διαπραχθείσας. Ταῦτα ΟΜΟΛΟΓΟΥΝΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΝΤΕΣ, ΔΗΛΟΥΜΕΝ ὅτι τοῦ λοιποῦ ΟΥΔΕΜΙΑΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ θέλομεν ἔχει μετά τῆς βλασφήμου καί ᾽Εκκλησιομάχου ὁμάδος τῶν πρώην Μητροπολιτῶν Νικολάου, Παχωμίου, Γαλακτίωνος, Ταρασίου, ᾽Ανδρέου καί Χρυσοστόμου, ὡς καί τοῖς ἀκολουθοῦσιν αὐτοῖς ῾Ιερεῦσι καί Διακόνοις. Τούτους, ὡς πρώην ἐν Χριστῶ, Πατέρας καί ᾽Αδελφούς, ἤδη δέ ὡς θανασίμως τετραυματισμένας εἱκόνας Χριστοῦ, ἀγαπῶμεν καί συμπάσχομεν αὐτοῖς ὡς ὑπό τοῦ πονηροῦ καταληστευθέντας καί προσευχόμεθα ὑπέρ αὐτῶν. ᾽Επί τούτοις ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν ῾Ιησοῦ Χριστοῦ, ἐν ἑνί στόματι καί μιᾶ καρδία, ποιοῦμεν ΕΚΚΛΗΣΙΝ ἵνα, ἄνευ ἄλλων προϋποθέσεων καί ὅρων, ἀλλά μόνον ἐν τῆ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ ᾽Αγάπη Αὐτοῦ, ἐπανέλθουν ἐν μετανοία εἰς τήν ἐξ ᾽Ης ἐξεκόπησαν ᾽Ακαινοτόμητον Γνησίαν ᾽Ορθόδοξον ᾽Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἵνα ἀπό κοινοῦ ΟΜΟΛΟΓΗΣΩΜΕΝ, ΠΑΤΕΡΑ ΥΙΟΝ ΚΑΙ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ καί τήν ΜΙΑΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ καί ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ, τῆς ῾Οποίας οἱ ᾽Επίσκοποι καί Πρεσβύτεροι ἕχουν Γνησίαν καί ᾽Αδιάκοπον τήν ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ καί ἀμόλυντον τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ. ΑΜΗΝ. Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος ΤΑ ΜΕλΗ + Ἱερομόναχος Ἀμφιλόχιος Ταμπουρᾶς + Πρωθιερεύς Θωμᾶς Κοντογιάννης +Ἱερεύς Ἀνδρέας Σίντνιεβ Μοναχός Βαρνάβας Μοναχός Κύριλλος Μοναχός Θεόδωρος Ὁ Γραμματεύς Θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης [1] Τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» τήν ἐκοινοποιήσαμεν μέ τό ὑπ’ Α.Π. 418α 21 Σεπτ. 2006 (π.ἡ.) ἔγγραφον ἡμῶν, ἔχοντος οὕτω: «ΠΡΟΣ τούς πρώην ἐν Χριστῶ ‘Αδελφούς καί Συνεπισκόπους κ.κ. α) Νικόλαον, β) Παχώμιον, γ) Γαλακτίωνα δ) Ταράσιον ε) ‘Ανδρέαν στ) Χρυσόστομον, ὡς καί τούς ὑπ’ αὐτούς Πρεσβυτέρους καί Ἱεροδιακόνους: Εὐστάθιον, Στέφανον, Νεόφυτον, Δαμασκηνόν, ‘Ανανίαν, ‘Αντώνιον, ‘Απόστολον, Δημήτριον, Ἠλίαν, Κασσιανόν, Κυπριανόν, Λάζαρον, Νικόλαον, Παντελεήμονα, Στέφανον, Χρύσανθον, Ἰγνάτιον, Μεθόδιον καί Βαρθολομαῖον. ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ : Α. Ἱεράς Μονάς καί ‘Ενορίας Β. Τούς πρώην Μητροπολίτας Γρηγόριον καί Χρυσόστομον. Διά τῆς παρούσης σᾶς ἀποστέλλομεν συνημμένως τήν ἐξ 25 ἐντύπων σελίδων ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ μετά καταδίκης τῶν ὑφ’ Ὑμῶν ἀποτολμηθεισῶν βλασφημιῶν κατά τε τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί τῆς Ἐκκλησιολογίας (τάς ὁποίας «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» ἀπό τό 2003 ἄλλοι κηρύσσετε καί ἄλλοι σιωπηρῶς ἐγκρίνετε καί υἱοθετεῖτε), ὡς καί καταδίκης τῶν αἱρετικῶν φρονημάτων τοῦ πρώτου ἐξ’ Ὑμῶν, διά νά λάβητε γνῶσιν. ‘Επί τούτοις προσευχόμεθα, ὅπως ὁ Κύριος νεύση ἀγαθά εἰς τάς καρδίας ὅλων Ὑμῶν τε καί Ἡμῶν, πρός σωτηρίαν ὅλων μας ΔΙΑ καί ΕΝ ΤΗ ΑΓΙΑ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΑΜΗΝ. Ἐλάχιστος πρός Κύριον εὐχέτης. + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ». ΑΚΡΙΒΕΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΕΚ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ [1] Τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» τήν ἐκοινοποιήσαμεν μέ τό ὑπ’ Α.Π. 418α 21 Σεπτ. 2006 (π.ἡ.) ἔγγραφον ἡμῶν, ἔχοντος οὕτω: «ΠΡΟΣ τούς πρώην ἐν Χριστῶ ‘Αδελφούς καί Συνεπισκόπους κ.κ. α) Νικόλαον, β) Παχώμιον, γ) Γαλακτίωνα δ) Ταράσιον ε) ‘Ανδρέαν στ) Χρυσόστομον, ὡς καί τούς ὑπ’ αὐτούς Πρεσβυτέρους καί Ἱεροδιακόνους: Εὐστάθιον, Στέφανον, Νεόφυτον, Δαμασκηνόν, ‘Ανανίαν, ‘Αντώνιον, ‘Απόστολον, Δημήτριον, Ἠλίαν, Κασσιανόν, Κυπριανόν, Λάζαρον, Νικόλαον, Παντελεήμονα, Στέφανον, Χρύσανθον, Ἰγνάτιον, Μεθόδιον καί Βαρθολομαῖον. ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ : Α. Ἱεράς Μονάς καί ‘Ενορίας Β. Τούς πρώην Μητροπολίτας Γρηγόριον καί Χρυσόστομον. Διά τῆς παρούσης σᾶς ἀποστέλλομεν συνημμένως τήν ἐξ 25 ἐντύπων σελίδων ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ μετά καταδίκης τῶν ὑφ’ Ὑμῶν ἀποτολμηθεισῶν βλασφημιῶν κατά τε τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί τῆς Ἐκκλησιολογίας (τάς ὁποίας «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» ἀπό τό 2003 ἄλλοι κηρύσσετε καί ἄλλοι σιωπηρῶς ἐγκρίνετε καί υἱοθετεῖτε), ὡς καί καταδίκης τῶν αἱρετικῶν φρονημάτων τοῦ πρώτου ἐξ’ Ὑμῶν, διά νά λάβητε γνῶσιν. ‘Επί τούτοις προσευχόμεθα, ὅπως ὁ Κύριος νεύση ἀγαθά εἰς τάς καρδίας ὅλων Ὑμῶν τε καί Ἡμῶν, πρός σωτηρίαν ὅλων μας ΔΙΑ καί ΕΝ ΤΗ ΑΓΙΑ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΑΜΗΝ. Ἐλάχιστος πρός Κύριον εὐχέτης. + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ».

ΠΡΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ τοῦ «ΚΕΝΤΡΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ Η ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ» ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ 2007 Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ & ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ Στοιχεῖα τῆς Ἐκδόσεως Κέντρον ῾Αγιολογικῶν Μελετῶν «ΟΣΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ» Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ῎Εκδοσις ὑπό τοῦ «Κέντρου Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ῾Ιεραποστολῆς... Η ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ» Στρογγύλη Κορωπίου ᾿Αττικῆς Μετάφρασις Ρωσικῶν κειμένων· Πρεσβυτέρα ᾿Αντωνία Σίντνιεβα καὶ Σοφία Λεγάκη. Συγκρότησις κειμένου· Πρεσβυτέρα ᾿Αντωνία Σίντνιεβα. Διορθώσεις· ᾿Αθηνᾶ Νικολοπούλου καί ᾿Αγλαΐα Δήμτσα, Φιλόλογοι. ᾿Επιμέλεια κειμένου καί ἐκδόσεως· ᾿Αντ. Μάρκου Κεντρική διάθεσις· ῾Ιερά Μονή ἁγ. Αἰκατερίνης Στρογγύλη Τ.Θ. 54, 194 00 Κορωπί. Τηλ. 210 60 20 176. ᾿Εμπροσθόφυλλο· Εἰκόνα τοῦ ἁγίου Θεοδοσίου τοῦ Καυκάσου, ἔργο τῆς Πρεσβυτέρας ᾿Αντωνίας Σίντνιεβα. ΕΥΛΟΓΙΑ τοῦ Μητροπ. Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. ΚΗΡΥΚΟΥ ῾Ο ἅγιος Θεοδόσιος τοῦ Μινβόντι Καυκάσου εἶναι μία τῶν μεγαλυτέρων πνευματικῶν φυσιογνωμιῶν τῆς μαρτυρικῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, ἀλλά καί γενικώτερον τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ 20οῦ αἰῶνα «᾿Αφορισμένος ἐκ κοιλίας μητρός» (κατά τήν ἔκφρασιν τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου), εἰς τό ἔργον τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν, θαυματουργός ἀπό τῆς ἐφηβικῆς του ἤδη ἡλικίας (ἐφ’ ὅσον τό πρῶτο του θαῦμα τό ἐπετέλεσεν, Χάριτι Θεοῦ, εἰς ἡλικίαν μόλις 14 ἐτῶν!), διακονητής τοῦ Παναγίου Τάφου ἐπί σειράν δεκαετιῶν, ἐξόριστος καί ἔγκλειστος εἰς τό φοβερόν Στρατόπεδον Σολόβκι, διά Χριστόν Σαλός, Προφήτης καί θεραπευτής τῶν σωματικῶν καί πνευματικῶν παθῶν τοῦ λαοῦ, διεκρίθη κυρίως ὡς ῾Ομολογητής τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδοξίας εἰς τήν Σοβιετικήν Ρωσίαν. Καί μόνη ἡ παρουσία του ἀποτελοῦσε ἔλεγχον διά τό Σοβιετοποιημένον Σεργιανιστικόν Πατριαρχεῖον Μόσχας, τό ὁποῖον μετά τόν θάνατόν του, προέβη εἰς τήν ἀνακομιδήν καί ἁρπαγήν τῶν τιμίων λειψάνων του, τόν ἐμφανίζει δέ ὡς μέλος τῆς ψευδοεκκλησίας του, διά νά ἀποπροσανατολίση τούς Κατακομβίτας πιστούς καί σταδιακῶς τούς ὑπαγάγη εἰς τήν δικαιοδοσίαν του. ῾Η Χάρις τοῦ Θεοῦ ἠξίωσε πολλάκις τόν γράφοντα νά προσκυνήση τόν τάφον τοῦ ἁγίου Θεοδοσίου εἰς Μινβόντι Καυκάσου (ὡς ᾿Επίσκοπος ποιμένων τάς ὑπό τήν δικαιοδοσίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος Κοινότητας τῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν), θεωρῶ δέ ἰδιαιτέραν εὐλογίαν τήν προσφοράν εἰς τήν ταπεινότητά μου τοῦ ᾿Επιτραχηλίου καί τοῦ ᾿Αρτοφορίου του, τά ὁποῖα εἶχεν ἐμπιστευθεῖ εἰς Μοναχήν - πνευματικήν του θυγατέραν, μέ τήν ἐντολήν νά δοθοῦν εἰς τόν ᾿Ορθόδοξον ῞Ελληνα Μητροπολίτην, ὁ ὁποῖος θά τελοῦσε Τρισάγιον ἐπί τοῦ τάφου του! Τά κειμήλια αὐτά εὐλαβῶς φυλάσσονται εἰς τόν ἡμέτερον ᾿Επισκοπικόν Ναόν τῆς ἁγ. Αἰκατερίνης, εἰς Στρογγύλην Κορωπίου. Εὐλογοῦντες τήν ἔκδοσιν τοῦ ἀνά χεῖρας πονήματος τῆς Εὐλαβεστάτης Πρεσβυτέρας ᾿Αντωνίας Σίντνιεβα, ἐπικαλούμεθα πλουσίαν τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ, διά πρεσβειῶν τοῦ ἁγίου Θεοδοσίου καί Πάντων τῶν ῾Αγίων. ΑΜΗΝ. Διάπυρος πρός Κύριον εὐχέτης + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ ᾿Επισκοπεῖον ἁγ. Αἰκατερίνης, 26η ᾿Ιουλίου 2006 Μνήμη ῾Οσιομ. Παρασκευῆς, ῾Ερμολάου καί Θεοδοσίου τοῦ Θαυματουργοῦ ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ Ὁ ἅγ. Θεοδόσιος πρός πιστούς τῶν Κατακομβῶν: «Ἀπό τούς Ἕλληνες πήραμε τήν Ἀποστολική Διαδοχ ή, ἀπό αὐτούς θά τήν ξαναπάρουμε «! Ἡ γραφίδα τῆς Εὐλαβεστάτης Πρεσβυτέρας Ἀντωνίας Σίντνιεβα (Πτυχιούχου Οἰκονομικῶν τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Βορονέζ Ρωσίας καί Ἁγιογράφου), προσφέρει στό ἁγιόφιλο ἑλληνόφωνο ἀναγνωστικό κοινό τόν βίο ἑνός «ἐν πολλοῖς» ἀγνώστου Ἁγίου τοῦ 20οῦ αἰ., τοῦ Θαυματουργοῦ Θεοδοσίου τοῦ Ἱεροσολυμίτου, τοῦ ἐν Μινβόντι Καυκάσου (+ 1948). Διά τόν ἅγ. Θεοδόσιο ἔχουν γίνει ἀπό τόν γράφοντα τρεῖς δημοσιεύσεις στό ἐπίσημο δημοσιογραφικό ὄργανο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς (τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος), τό Περιοδικό « Ὀρθόδοξος Πνοή «, μία τέταρτη στόν ἐπίτομο Ἡμεροδείκτη τοῦ 2002 τῆς ἰδίας Μητροπόλεως (ὅπου ἀφιέρωμα στήν Ρωσική Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν), ἐνῶ σ’ αὐτόν ἦταν ἀφιερωμένος καί ὁ Ἡμεροδείκτης τοῦ 2006. Τό κείμενο τῆς Πρεσβυτέρας Ἀντωνίας διακρίνεται γιά τό ἁπλό καί ἀνεπιτήδευτο ὕφος του. Εἶναι ἕνα κείμενο χαριτωμένο. Οἱ πληροφορίες πού ἀφοροῦν τόν Ἅγιο προέρχονται εἴτε ἀπό ρωσικά κείμενα πού ἤδη κυκλοφοροῦν, εἴτε ἀπό πρόσωπα πού τόν γνώρισαν στήν ζωή του ἤ εὐργετήθηκαν ἀπό αὐτόν μετά τόν θάνατό του. Εἶναι ἔγκυρες μαρτυρίες ἀξιοπίστων μαρτύρων, αὐτοπτῶν ἤ αὐτηκόων. Εἶναι κατάθεση ψυχῆς ἁπλῶν ἀνθρώπων, πού ἀπευθύνεται στούς ἁπλούς ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ. Παρά τά προηγούμενα τό ἀνά χεῖρας κείμενο δέν μπορεῖ νά χαρακτηρισθεῖ λαϊκό θρησκευτικό ἀνάγνωσμα, στερούμενο ἁγιολογικῆς ἐγκυρότητος. Οἱ πληροφορίες πού περιέχει εἶναι μεγάλης ἱστορικῆς σημασίας καί σκιαγραφοῦν πλήρως, μέχρι λεπτομερείας, τόσο τό πρόσωπο, ὅσο καί τό περιβάλλον καί τίς συνθῆκες μέσα στίς ὁποίες ἔζησε καί τελειώθηκε. Στό ἔργο αὐτό διαπιστώνουμε: Τήν πηγαία λαϊκή εὐσέβεια τῆς προεπαναστατικῆς Ἁγίας Ρωσίας πού ὁδήγησε τόν Θεόδωρο - παιδί ἀκόμη - νά ἐγκα-ταλείψει τήν οἰκογένειά του καί νά καταφύγει στό Ἅγιο Ὄρος, στήν Ρωσική Μονή τοῦ ἁγ. Παντελεήμονος. Τήν ἄσκησή του στήν μονή, τήν πνευματική του πρόοδο, τήν κακότητα τῶν συμμοναστῶν (πού ἔφθασαν μέχρι καί τήν ἀπόπειρα δολοφονίας του!), ἀλλά καί τό πλοῦτο τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ πού ἐπέτρεψε στόν 14χρονο ἔφηβο νά θαυματουργήσει! Τήν ἀνάδειξή του στό Ἱερατικό ὑπούργημα καί τό Ἡγου-μενικό ἀξίωμα, τήν διακονία του ἐπί σειρά δεκαετιῶν στόν Πανάγιο Τάφο (ἀπ’ ὅπου καί Ἱεροσολυμίτης), τήν ἐπιστροφή του στήν Ρωσία κατά τό θέλημα τῆς Παναγίας καί τήν ἄσκηση ἐκεῖ ἐρημιτικῆς - ἡσυχαστικῆς ζωῆς, μέ τήν συνοδεία λίγων ἀφιερωμένων γυναικῶν, κατά τήν πρώτη δεκαετία τῆς Ρωσικῆς Ἐπαναστάσεως. Τήν σύλληψη καί ἐξορία του (τό 1927) στό φοβερό Στρα-τόπεδο Σολόβκι στήν Λευκή Θάλασσα, ἕνα κολαστήριο πρ. μοναστήρι, ὅπου κρατήθηκαν καί τελειώθηκαν μαρτυρικά χιλιάδες πιστοί ὅλων τῶν βαθμῶν, κυρίως (μετά τό 1927) μέλη τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν. Ἐκεῖ ὁ μακάριος Θεοδόσιος συγκρατήθηκε καί συγκακουχήθηκε μέ ἐπωνύμους (ὅπως τόν Ἱερομάρτυρα Ἐπίσκοπο Μάξιμο τοῦ Σερπούχωφ, + 1931) καί ἀνωνύμους Ὁμολογητές τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας, ὥστε μετά τήν ἀ πελευθέρωσή του (τό 1932) νά ἐγκατα-σταθεῖ στό Μινβόντι ὡς διά Χριστόν Σαλός, καλύπτοντας κάτω ἀπό τόν μανδύα τῆς ἐπιπλάστου μωρίας τήν δραστη-ριότητά του ὡς Κληρικοῦ τῶν Κατακομβῶν. Τήν διακονία τοῦ ἀποίμαντου Ρωσικοῦ λαοῦ μέσῳ τοῦ προφητικοῦ καί ἰαματικοῦ του χαρίσματος, τῶν ὑπεφυῶν θείων ἐμφανίσεων, τῶν ἐξαισίων θαυμάτων του, τῶν παρα-δόξων (ὡς Σαλοῦ) ἐνεργειῶν του, τῆς προφορικῆς διδασκα-λίας του καί τῆς παραδειγματικῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς του. Τήν ὁσιακή του κοίμηση καί τήν θαυματουργική κηδεία - ἐνταφιασμό του ἀπό οὐράνιους ἐπισκέπτες! Τήν μετά θάνατον παρρησία του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἔκτοτε καθημερινῶς ἐκδηλώνεται μέ τίς θαυματουργικές θεραπείες τῶν μετά πίστεως προσερχομένων στόν χαριτόβρυ-το τάφο του καί τά τίμια του Λείψανα. Καί Τήν καπήλευσή του ἀπό τό «Πατριαρχεῖο Μόσχας», ἕνα «ἐκκλησιαστικό» σχῆμα τό ὁποῖο ὁ Ἅγιος οὐδέποτε ἀναγνώρΙσε ὡς ἐκφραστή τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Πίστεως καί Ἐκκλησίας καί τό ὁποῖο ὅμως τόν ἐμφανίζει σάν «δικό» του, γιά νά ἐλέγξει, ἀποπροσανατολίσει, παγιδεύσει καί ἀπορροφήσει τούς Κατακομβίτες πιστούς (παρόμοια περίπτωση εἶναι ἐκείνη τῆς ἁγ. Ματρώνας τῆς ἀομάτου τῆς Μόσχας). Στόν Βίο τοῦ ἁγ. Θεοδοσίου ὑπάρχει μία λεπτομέρεια μεγάλης ἱστορικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς σημασίας. Συχνά τά πνευματικά του τέκνα τόν ρωτοῦσαν γιά τό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας στήν Σοβιετική Ρωσία, κυρίως σέ ὅτι ἀφορᾶ τήν ἔλλειψη γνησίως Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων καί Κληρικῶν. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι οἱ διωγμοί τόσο τῶν ἀθεϊστικῶν Ἀρχῶν, ὅσο καί τοῦ « Πατριαρχείου « κατά τῶν Κατακομβιτῶν εἶχαν τόσο πολύ περιορίσει τόν ἀριθμό τους, ὥστε οἱ πιστοί διερω-τῶντο ποιός θά ἐνταφιάσει τόν Ἅγιο ὅταν κοιμηθεῖ! Στό ἐρώτημα αὐτό ὁ ἅγ. Θεοδόσιος ἀπαντοῦσε, ὅτι «ἀπό τούς Ἕλληνες πήραμε τήν Ἀποστολική Διαδοχή, ἀπό αὐτούς θά τήν ξαναπάρουμε «! Καί γιά νά κάνει πιό συγκεκριμένη τήν ἐπαλήθευση τῆς προφητείας του, ἐμπιστεύθηκε σέ Μοναχή - πνευματική του θυγατέρα τό Ἐπιτραχήλιο καί τό Ἀρτοφόριό του, μέ τήν ἐντολή νά δοθοῦν στόν Ὀρθόδοξο Ἕλληνα Μητροπολίτη πού θά τελοῦσε Τρισάγιο στόν τάφο του! Τό 1996, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης κ. Κήρυκος ἐπισκεπτόμενος τήν περιοχή, πληροφορήθηκε ἀπό πιστούς ὅτι στό Μινβόντι εἶναι ἐνταφιασμένος ἕνας Κληρικός τῶν Κατακομβῶν καί ἐξέφρασε τήν ἐπιθυμία νά τελέσει Τρισάγιο στόν τάφο του! Ἔτσι, χωρίς νά γνωρίζει τήν ἐντολή, τά κειμήλια τοῦ ἁγ. Θεοδοσίου ἔφθα - σαν στά χέρια του! Ἡ πρόρρησις τοῦ ἁγ. Θεοδοσίου ἐπαληθεύθηκε πλήρως, διότι ἔκτοτε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης κ. Κήρυκος ἔχει πράγματι μεταδώσει τήν γνησία καί ἀδιάκοπο Ἀποστολική Διαδοχή στούς Ρώσους Ὀρθοδόξους τῶν Κατακομβῶν, μέ τήν χειροτονία Κληρικῶν. Ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη εὐλογία γιά τούς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους ἡ παρουσία στήν Ἑλλάδα προσωπικῶν ἀντικειμένων τοῦ ἁγ. Θεοδοσίου (τοῦ Ἐπιτραχηλίου καί Ἀρτοφορίου του στόν Ἱερό Ἐπισκοπικό Ναό ἁγ. Αἰκατερίνης Στρογγύλης Κορωπίου, μέρους ἐνδύματος καί ἀμφίου στό Παρεκκλήσιο ὁσ. Ξένης τῆς Ρωσίδος Μάνδρας) καί μεγαλύτερη εὐλογία θά ἀποτελέσει ἡ ἀνέγερσις Ναοῦ πρός τιμήν του καί ἡ διάδοσις τῆς μνήμης του, στήν ὁποία ἀσφαλῶς θά συντελέσει καί ἡ παροῦσα ἐργασία τῆς Πρεσβυτέρας Ἀντωνίας. «Ἄλλος Σεραφείμ ἀναδειχθείς τῷ λαῷ σου, Πάτερ Θεοδό σιε , πρέσβευε ὑπέρ τῶν σέ τιμῶντων « Ἀντώνιος Μάρκου Κέντρο Ἁγιολογικῶν Μελετῶν «Ὅσιος Συμεών ὁ Μεταφραστής « Δύο εἰσαγωγικά λόγια γιά τό παρόν βιβλίο. Αὐτό τό βιβλίο ἐγράφη πρός τιμή τοῦ Στάρετς Θεοδοσίου τοῦ Καυκάσου καί ἀναφέρεται στή ζωή του, στά θαύματά του καί στή βοήθεια πάσης μορφῆς πού ἀνάλογα προσφέρει στούς πιστούς. ᾿Αναφέρεται στή ζωή ἑνός πράγματι μεγάλου ῾Ομολογητοῦ, ζωή πού δημιούργησε ἕνα θρύλο στήν καρδιά καί στό νοῦ ἑνός ὁλόκληρου λαοῦ. Φαίνεται παράδοξο πώς ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος κατάφερε νά συνδέσει τήν πεζή πραγματικότητα μέ τό μυστήριο τοῦ θαύματος. ῞Οσα ἀπό τά πνευματικά του παιδιά ζοῦν μέχρι σήμερα, καταθέτουν ὡς αὐτόπτες μάρτυρες αὐτά πού εἶδαν καί ἔζησαν ἀπό τό χαρισματικό Στάρετς, «παππούλη», ῾Ιεροσολυμίτη Θεοδόσιο, τοῦ ὁποίου ἡ βοήθεια δέ σταμάτησε νά προσφέρεται στούς πιστούς ἀκόμα καί μετά τό θάνατό του. Κάθε χρόνο ὅλο καί περισσότεροι ἄνθρωποι καταφεύγουν στόν τάφο του γιά νά τόν προσκυνήσουν. Οἱ Ρῶσοι τόν τιμοῦν μέ πολλούς καί διαφόρους τρόπους. ῞Ολοι οἱ ἀναξιοπαθοῦντες (φτωχοί, ἄρρωστοι, μοναχικοί) βρίσκουν ἀνακούφιση καί παρηγοριά - εἴτε ὡς προσκυνητές στόν τάφο του, εἴτε ἐπικοινωνώντας νοερά, φωνάζοντάς τον καί ζητώντας τήν βοήθειά του. Κατά ἀνεξήγητο τρόπο ὁ ἅγιος Θεοδόσιος φαίνεται νά εἶναι συνδεδεμένος μέ τήν ᾿Ορθόδοξη ῾Ελλάδα διαχρονικά. Διαβάζοντας λοιπόν αὐτό τό βιβλίο, ὅλοι οἱ Χριστιανοί ἐπιθυμοῦμε νά λάβουμε τήν εὐλογία του. ᾿Αντωνία Σίντνιεβα Πρεσβυτέρα

Ο Ομολογητης θεολόγος Μοναχός π. Επιφανιος Τσερνωβ

) «Μακάριοίἐστεὅτανὀνειδίσωσινὑμᾶςκαίδιώξωσικαίεἴπωσιπᾶνπονηρόνῥῆμακαθ᾿ὑμῶνψευδόμενοιἕνεκενἐμοῦ. χαίρετεκαίἀγαλλιᾶσθε, ὅτιὁμισθόςὑμῶνπολύςἐντοῖςοὐρανοῖς» (Ματθ. ε΄, 11-12) Ο πατήρ Επιφάνιος έλεγε στα κοντινά του πνευματικά παιδιά ότι δεν είναι αυτός που ισχυριζόταν ότι ήταν. Προφανώς, αναφερόταν στην πρώιμη περίοδο της ζωής του, όταν υιοθέτησε το όνομα Αλέξανδρος ΑντρέεβιτςΤσερνόφ. Πιθανότατα, αυτό το όνομα το πήρε στα χρόνια της ρωσικής αναταραχής, ώστε να κρύψει την καταγωγή του και να μπορέσει πιο εύκολα να χαθεί ανάμεσα στη μάζα των λευκών Ρώσων μεταναστών στο εξωτερικό. Αλλά ήδη από την εποχή της παραμονής του στη Βουλγαρία, η βιογραφία του πατρός Επιφανίου μπορεί να ανιχνευθεί, αν και όχι πολύ λεπτομερώς, επειδή η ζωή του διαδραματιζόταν μπροστά στα μάτια αυτοπτών μαρτύρων. Αυτοί οι αυτόπτες μάρτυρες άφησαν πίσω τους τις αναμνήσεις τους για τον Γέροντα. Η Μαρία ΒασίλιεβναΟρλόβα-Σμιρνόβα (αποβιώσασα το 1998), της οποίας τη μοναχική κουρά τέλεσε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Κηρύκος, και η οποία έλαβε το όνομα Μαριάμ μοναχή, είπε για τον πατέρα Επιφάνιο: «Είναι υιός της αιωνιότητας. Και τα γεγονότα της επίγειας βιογραφίας δεν έχουν για αυτόν καμία σημασία». Αυτά τα λόγια τα είπε ως απάντηση στην αναφορά ότι το πρώτο μέρος της βιογραφίας του πατρός Επιφανίου προκαλεί ερωτήματα. Με αυτά τα λόγια η μητέρα Μαριάμ εξέφρασε την πνευματική αλήθεια ότι μόνο η ζωή της ψυχής, η αποκατάσταση των χαρισματικών της ιδιοτήτων κατά την ένωσή της με το Άγιο Πνεύμα, έχουν σημασία για την αιωνιότητα, για την αιώνια ζωή εν Χριστώ, για τη ζωή στη Βασιλεία των Ουρανών. Και τα γεγονότα της επίγειας βιογραφίας δεν έχουν αυτή τη σημασία. Μόνο η εκδήλωση των χαρισματικών ενεργειών του Αγίου Πνεύματος στην ανθρώπινη ψυχή, τόσο κατά την επίγεια ζωή της όσο και μετά από αυτή, μπορούν να μιλούν για το κατά πόσον αυτή η ψυχή, και αντιστοίχως ο άνθρωπος στο σώμα του οποίου βρισκόταν, είναι ευάρεστος στον Θεό. Για τη διόρθωση όλων των σφαλμάτων που διέπραξε ο άνθρωπος κατά τη ζωή του, ο Κύριος χάρισε στους ανθρώπους τη μετάνοια. Ο πατήρ Επιφάνιος έλεγε: «Όλοι οι άγιοιείναι αμαρτωλοί άνθρωποι, αλλά είναι άνθρωποι που αναγνωρίζουν την αμαρτία τους και μετανοούν γι’ αυτήν». Η εξωτερική ζωή κάθε ανθρώπου είναι αντανάκλαση της εσωτερικής του ζωής, η οποία είναι κρυμμένη από τα ξένα μάτια. Για αυτή την εσωτερική ζωή μπορεί και πρέπει κανείς να κρίνει από τα εξωτερικά έργα. «ἀπὸτῶνκαρπῶναὐτῶνἐπιγνώσεσθεαὐτούς» (Ματθ. 7, 16). Εάν κοιτάξει κανείς τη ζωή του πατρός Επιφανίου, τη δραστηριότητά του, μπορεί να βγάλει το συμπέρασμα ότι η κύρια μέριμνα της εσωτερικής του ζωής ήταν η μέριμνα για την ένωση με τον Χριστό και για την παραμονή μέσα σε Αυτόν. Ο ζήλος για τον Θεό εξηγεί την καταδίκη του για διάφορουςψευδο-κληρικούς, αιρετικούς και αντικανονικών ρευμάτων μέσα στην Ορθοδοξία του 20ού αιώνα. Συχνά έλεγε ότι η χάρη του Θεού δεν υπομένει ούτε την ελάχιστη πονηρία και δεν παραμένει εκεί όπου αυτή η πονηρία υπάρχει. «ἐμίσησαἐκκλησίανπονηρευομένων» (Ψαλμ. 25, 5), έλεγε επαναλαμβάνοντας τον άγιο βασιλιά Δαβίδ — όχι από υπερηφάνεια, όπως ισχυρίζονται οι πονηρευόμενοι, αλλά από ζήλο για τον Χριστό Ιησού, τον Κύριό μας. Και δεδομένου ότι ο 20ός αιώνας είναι ελάχιστα κατώτερος στην ανομία του από τον 21ο, δεν είναι περίεργο που οι αντίπαλοι των δραστηριοτήτων του Πατέρα Επιφανίου και οι συκοφάντες του αφθονούσαν σε όλες τις εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες και σχολές. Αλλά δεν έχει νόημα να στρέφει κανείς την προσοχή του σε αυτούς. Ίσως κάποιος από αυτούς να μετανοήσει ειλικρινά και με τις προσευχές του μοναχού Επιφανίου να βρει ακόμη κατά την επίγεια ζωή την εν Θεώ ζωή, όπως χάρισε ο Κύριος στον ίδιο τον πατέρα Επιφάνιο. Βασιζόμενοι στα ανωτέρω, θα παραθέσουμε τη βιογραφία του μοναχού Επιφανίου με βάση το βιογραφικό του Γέροντος, που συντάχθηκε από τον αείμνηστο πατέρα Ανδρέα (Σίντνεβ) και το δοκίμιο της Άννας Ιλίνσκαγια, η οποία είχε συναντηθεί αρκετές φορές με τον πατέρα Επιφάνιο. Θα παραθέσουμε επίσης ορισμένες αναμνήσεις ανθρώπων που τον γνώρισαν προσωπικά. Μεγαλόσχημος μοναχός Επιφάνιος (Τσερνόφ) 1909–1994 Κατάκόσμον, Αλεξάντρ ΑντρέεβιτςΤσερνόφ. Γεννήθηκε στο χωριό Μπελο-Καλίτβενσκαγια της περιοχής Ροστόβ, σε οικογένεια Κοζάκων, στις 27 Αυγούστου/9 Σεπτεμβρίου 1909. Βαπτίστηκε προς τιμήν του ευσεβούς πρίγκιπα Αλεξάνδρου Νέφσκυ. Ο πατέρας του, Κοζάκος συνταγματάρχης, υπηρετούσε στην αυτοκρατορική αυλή και σκοτώθηκε μετά το μπολσεβίκικοπραξικόπημα. Το αγόρι στάλθηκε στο Σώμα Δοκίμων Κοζάκων του Ντον του Νοβοτσερκάσκ με κρατικά έξοδα. Το 1919 φεύγει από τη Ρωσία μαζί με τον Λευκό Στρατό. Μετά από μερικά χρόνια περιπλανήσεων εγκαθίσταται στη Βουλγαρία και σπουδάζει στο ρωσικό γυμνάσιο της Βάρνας. Από αυτό το σημείο και μετά, η βιογραφία του πατέρα Επιφάνιου γίνεται πιο ξεκάθαρα ανιχνεύσιμη. Είναι πολύ πιθανό ότι τα προηγούμενα χρόνια πράγματι τα έζησε όπως περιγράφονται, αλλά κάποια στιγμή το όνομα και η ηλικία του άλλαξαν. Δυστυχώς τώρα αυτό είναι αδύνατο να εξακριβωθεί. Γι’ αυτό θα δεχθούμε αυτή την περίοδο της ζωής όπως περιγράφεται. Το 1927 ο Αλεξάντρ Αντρέεβιτς γνωρίζεται με τον πνευματικό Πατέρα της Βασιλικής Οικογένειας, τον Αρχιεπίσκοπο Πολτάβας και ΠερεγιασλάβΘεοφάνη (Μπιστρόβ) και γίνεται κελλιώτης του μετά τη μετακόμισή του στη Σόφια. Εδώ τελειώνει τη Φιλολογική και τη Θεολογική Σχολή. Ακριβώς η συνάντηση με τον εξέχοντα αυτόν Άγιο Ιεράρχη Θεοφάνη καθόρισε την περαιτέρω πνευματική πορεία του πατρός Επιφανίου. Κληρονόμησε από τον πνευματικό του καθοδηγητή την αταλάντευτη στάση στα θέματα της Πίστεως, την αφοσίωση στην Ορθόδοξη διδασκαλία, και δέχθηκε ως ανώτατη αυθεντία, για την εξέταση κάθε πνευματικού ή ακόμη και καθημερινού ζητήματος, την Αγία Γραφή και την πνευματική παρακαταθήκη των Αγίων Πατέρων. Όλα αυτά έγιναν η πέτρα πάνω στην οποία χτίστηκε η ζωή του πατρός Επιφανίου. Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 ο Αρχιεπίσκοπος Θεοφάνης πηγαίνει στη Γαλλία και ο Αλεξάντρ Αντρέεβιτς παραμένει στη Βουλγαρία. Το 1944 συλλαμβάνεται από Σοβιετικούς αξιωματούχους και μεταφέρεται στη Μόσχα. Καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκισης. Φυλακίστηκε στο Λεφόρτοβο, την Μπουτίρκα και το Κάρλαγκ το 1945, στο Πέχλαγκ το 1948, στο Στέπλαγκ το 1950 και στο στρατόπεδο Σπάσκι το 1955. Εδώ, στο στρατόπεδο, έρχεται κοντά με τους κατακομβίτες και γράφει την πρώτη του επιστολή προς τα διωκόμενα τέκνα της Εκκλησίας του Χριστού. Η Κατακομβική Εκκλησία είναι η κοινότητα των Ρώσων χριστιανών που δεν δέχθηκαν την δόλια δραστηριότητα της ηγεσίας της Ρωσικής Εκκλησίας, που είχε επικεφαλής τον Μητροπολίτη Σέργιο (Στραγκορόντσκι), μετά τη δημοσίευση της Διακήρυξής του στις 29 Ιουλίου 1927. Τότε δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανοί είχαν ήδη συλληφθεί από τις ασεβείς αρχές και βρίσκονταν σε εξορίες και φυλακές. Πολλοί είχαν σκοτωθεί. Και εκείνη την εποχή, ο Μητροπολίτης Σέργιος εξέδωσε ένα μήνυμα στο οποίο, μιλώντας για τη νομιμοποίηση της εκκλησιαστικής δραστηριότητας στην ΕΣΣΔ, ένα ουσιαστικά ασεβές κράτος, έγραψε: «Ας προσφέρουμε τις ευχαριστήριες προσευχές μας στον Κύριο, που τόσο ευνόησε την αγία μας Εκκλησία. Ας εκφράσουμε δημοσίως την ευγνωμοσύνη μας και προς τη Σοβιετική κυβέρνηση για τέτοια φροντίδα προς τις πνευματικές ανάγκες του ορθόδοξου πληθυσμού…». Σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Σέργιο, οι χριστιανοί πρέπει να ευχαριστούν την αθεϊστική κυβέρνηση για τους διωγμούς που άσκησε επάνω τους. Επιπλέον, σε αυτή τη φράση της Διακήρυξης κρύβεται και βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, αφού υπονοείται ότι η «νομιμοποίηση» της Εκκλησίας υπό αυτές τις συνθήκες γίνεται με την ευλογία του Θεού. Με αυτή τη φράση ο Μητροπολίτης Σέργιος με δόλιο τρόπο προσπαθεί να κάνει τον Θεό συμμέτοχο στο ιουδαϊκό του έργο. Ακόμη πιο έντονα η δολιότητα του Μητροπολίτη Σέργιου φαίνεται στην ακόλουθη φράση της Διακήρυξης: «Θέλουμε να είμαστε ορθόδοξοι και ταυτόχρονα να θεωρούμε την Σοβιετική Ένωση πατρίδα μας, της οποίας οι χαρές και οι επιτυχίες είναι δικές μας χαρές και δικές μας επιτυχίες, και οι αποτυχίες, δικές μας αποτυχίες». Εδώ πρόκειται για προσπάθεια συμφιλίωσης του Χριστού με τον Βελίαρ, αντίθετα προς τα λόγια του Αγίου Αποστόλου Παύλου:«Μὴγίνεσθεἑτεροζυγοῦντεςἀπίστοις·τίςγὰρμετοχὴδικαιοσύνῃκαὶἀνομίᾳ; τίςδὲκοινωνίαφωτὶπρὸςσκότος; τίς δὲσυμφώνησιςΧριστῷπρὸςΒελίαλ; ἢτίςμερὶςπιστῷμετὰἀπίστου;» (Β’ Κορ. 6:14-15) Με τη Διακήρυξή του ο Μητροπολίτης Σέργιος καλεί τους χριστιανούς να αντιμετωπίζουν τις επιτυχίες και αποτυχίες του κράτους - που κυβερνάται από εχθρούς του Θεού - με τον ίδιο τρόπο όπως και οι άθεοι. Σαφώς, μια τέτοια ενότητα στην αξιολόγηση ορισμένων γεγονότων δεν μπορεί να είναι η ίδια τόσο για τους πιστούς όσο και για τους άπιστους. Αλλά ο Μητροπολίτης Σέργιος, ενάντια στο προφανές, καλεί το ποίμνιό του σε αυτή την «ενότητα». Αυτές οι ενέργειες του Μητροπολίτη Σέργιου δεν είναι τίποτε άλλο παρά εισαγωγή του πνεύματος του αντιχρίστου στον ορθόδοξο χώρο, το οποίο περιορίζει την πνευματική ελευθερία των πιστών. Και όσοι αποδέχθηκαν αυτές τις δόλιες απόψεις του Μητροπολίτη Σέργιου αποκόπτονται από τη χάρη του Θεού, η οποία, όπως ήδη ειπώθηκε, δεν κατοικεί σε δόλιες ψυχές. Ο Αλέξανδρος Αντρέεβιτς υιοθέτησε αυτές τις απόψεις για τα γεγονότα στο εκκλησιαστικό περιβάλλον της ΕΣΣΔ μέσω των αλληλεπιδράσεών του με κρατούμενους στις κατακόμβες στα στρατόπεδα. Και αυτές οι αντιλήψεις έπεσαν σε ήδη προετοιμασμένο έδαφος, αφού ο πνευματικός του πατέρας, ο Αρχιεπίσκοπος Θεοφάνης, δεν αναγνώριζε ούτε τον Μητροπολίτη Σέργιο ούτε τη Διακήρυξή του και δεν θεωρούσε ότι έχει υποχρέωση να τις υπακούσει. Η στρατοπεδική ζωή του Αλεξάντρ Αντρέεβιτς ήταν πολύ βαριά. Στο στρατόπεδο, προφανώς από ιδιαίτερη Πρόνοια του Θεού, δίνει όρκο σιωπής, μιμούμενος αρρώστια. Η διοίκηση του στρατοπέδου προσπαθούσε να τον αναγκάσει να μιλήσει. Τον έβαζαν σε απομόνωση, σε ψυχιατρείο, όπου του έκαναν ένεση στη σπονδυλική στήλη, η οποία παρέλυσε τα πόδια του. Αλλά ούτε έτσι κατάφεραν να τον αναγκάσουν να μιλήσει. Τελικά πίστεψαν στην ασθένειά του. Το 1955 απολύθηκε με διάγνωση «αλαλίας» (απώλεια ομιλίας) και «παραπληγίας των κάτω άκρων». Μεταφέρθηκε έξω από το στρατόπεδο με φορείο, ανίκανος να κινηθεί ανεξάρτητα. Από αυτή την ημέρα όλη η ζωή του συνδέθηκε με τους χριστιανούς των κατακομβών. Τη σοβιετική υπηκοότητα δεν θέλησε να την πάρει, και άρχισε μια ζωή περιπλάνησης, γεμάτη διώξεις από τα τιμωρητικά όργανα. Στο στρατόπεδο, του έδωσαν διευθύνσεις έμπιστων ανθρώπων. Στο χωριό Καβκάσκαγια τον δέχτηκαν δύο μοναχές, οι οποίες τον φρόντιζαν. Στον Καύκασο έλαβε μοναχική κουρά με το όνομα Αντώνιος, προς τιμήν του Οσίου Αντωνίου του Μεγάλου. Ύστερα, λόγω απειλής νέας σύλληψης, τον μετέφεραν κρυφά στηΓκουντάουτα, και κατόπιν στο Τσιμκέντ. Μετακινούνταν έρποντας με τη βοήθεια μικρών σκαμνιών,επικοινωνώντας με τους ανθρώπους μέσω ξύλινης πλακέτας με σκαλισμένο το αλφάβητο. Η επισκοπή της Κατακομβικής Εκκλησίας, στην οποία είχε προσκολληθεί, ποιμαινόταν από τον Επίσκοπο Πέτρο (Λαδύγκιν). Το 1957 ο Επίσκοπος Πέτρος εκοιμήθη εν Κυρίω, και ο πατήρ Επιφάνιος γίνεται ο ουσιαστικός πνευματικός καθοδηγητής πλήθους κατακομβικών χριστιανών, που προηγουμένως βρίσκονταν υπό το ωμοφόριο του Εεπισκόπου Πέτρου. Ως άνθρωπος με θεολογική μόρφωση, τον προσέγγισαν με πολλά ερωτήματα σχετικά με την ίδια την ύπαρξη της Εκκλησίας των Κατακομβών εν μέσω εκτεταμένων διωγμών. Ο πατήρ Επιφάνιος αποδείχθηκε ακριβώς ο άνθρωπος που χρειάζονταν απεγνωσμένα οι χριστιανοί των κατακομβών. Παρά τη σωματική του αδυναμία, το πνεύμα του πατρός Επιφανίου φλεγόταν προς τον Κύριο. Οι επιστολές του, αντιγραμμένες με άνθρακα, διαδίδονταν στις κοινότητες σε πλήθος αντιγράφων. Εκείνα τα χρόνια βγαίνουν από την πένα του πολλά έργα που καταδικάζουν την αίρεση του ανακαινισμού και του σεργιανισμού, εξηγούν τις παρακαταθήκες των Αγίων Πατέρων, ιδιαιτέρως του αγωνιστή κατά της εικονομαχικής αιρέσεως, του οσίου Θεοδώρου του Στουδίτη, τόσο συγγενικού ως προς τις συνθήκες της εποχής των διωγμών προς τους κατακομβικούς χριστιανούς. Φαινόταν πως προς αυτούς ακριβώς απευθύνονται τα λόγια του αγίου ομολογητή: «Χαίρετε, όσοι μένετε στα βουνά και στα σπήλαια, καθώς και όσοι κρύβεστε στις πόλεις και στους απόκρυφους τόπους». Επίσης ο γέροντας γράφει δίστιχα σε συγκεκριμένο μέτρο πάνω σε θέματα της Αγίας Γραφής, της πνευματικοηθικής ζωής και της κατάστασης στην Εκκλησία, καθώς και ενάντια στην Κόκκινη ψευδοεκκλησία του Πατριαρχείου Μόσχας. Το σημαντικότερο έργο σχετικά με την αποκάλυψη της πνευματικής αποστασίας του Πατριαρχείου Μόσχας από την Ορθοδοξία είναι το έργο «Περί σεργιανισμού», όπου ο πατήρ Επιφάνιος δείχνει ότι οι οπαδοί του Μητροπολίτη Σέργιου (Στραγκορόντσκι) βρίσκονται σε πνευματική κατάσταση την οποία η Αγία Γραφή αποκαλεί «βδέλυγμα τῆςἐρημώσεωςἐντόπῳἁγίῳ» (Ματθ. 24:15). Ο γέροντας αγωνιζόταν επίσης εναντίον ορισμένων αιρέσεων και κανονικών πλανών που είχαν διεισδύσει στο κατακομβικό περιβάλλον. Ιδιαίτερα έγραψε σειρά έργων κατά της πλάνης των «ονοματολατρών». Ο πατήρ Επιφάνιος άρχισε να οργανώνει εκείνες τις διάσπαρτες κοινότητες που είχαν χάσει την επαφή με τους αληθινούς επισκόπους. Ανησυχούσε ιδιαίτερα με αγωνία για το ποίμνιό του, το οποίο μπορούσε να απειληθεί από τους πολλούς τότε εμφανισθέντες στον χώρο της Αληθινής Ορθόδοξης Εκκλησίας ψευδεπισκόπους και στρατολογημένους πράκτορες της KGB (έγραφε πολλά και μάζευε καταγγελτικά στοιχεία εναντίον του ψευδεπισκόπου Αντωνίου Γκαλύνσκυ, εναντίον του τυχοδιώκτη ΛαζάρΖουρμπένκο κ.ά.). Τον θεράπευσε με βότανα ένας θαυμαστός άνθρωπος, γιατρός των κατακομβών, ο Ιβάν ΓεγκόροβιτςΟρέχωφ. Σιγά-σιγά άρχισε να περπατά, πρώτα με πατερίτσες, μετά με μπαστούνι. Διαβατήριο δεν είχε: την υπηκοότητα του θεομάχου κράτους δεν την επιθυμούσε. Οι ενορίες της διωκόμενης Εκκλησίας ήταν μικρές, 10-15 ατόμων, αλλά τέτοιες ενορίες υπήρχαν πάρα πολλές σε όλη τη χώρα, γι’ αυτό και αναγκαζόταν να ταξιδεύει συχνά. Αμπχαζία, Καζακστάν, Κιργιστάν, Ουράλια, Κεντρική Ρωσία - αυτό είναι μόνο ένα μικρό μέρος του πλήρους χάρτη των περιπλανήσεών του. Το έργο της σιωπής συνεχίστηκε περίπου δεκατέσσερα χρόνια. Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ο πατήρ Επιφάνιος μίλησε. Σε αυτή την περίοδο ανήκει η «Διάλεξη περί Αντιχρίστου», όπου με βάση την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση αποκαλύπτεται ο αληθινός χαρακτήρας των ιστορικών γεγονότων που συμβαίνουν σήμερα. Στα χρόνια που κανείς δεν σκεφτόταν το τέλος του κόσμου, ο πατήρ Επιφάνιος μίλησε γι’ αυτό ως ζήτημα που απαιτεί άμεση αντιμετώπιση. Το 1974 γράφει το βιβλίο «Το Μεγάλο Γιατί ή Το Στρατηγικό Σχέδιο σε δράση», όπου παρουσιάζεται η ύπαρξη ενός παγκόσμιου μυστικού «στρατηγικού σχεδίου», διαμορφωμένου από τον Ιουδαϊσμό και μεθοδικά εφαρμοζόμενου με κοινές προσπάθειες με τον Ιουδαιο-Τεκτονισμό σε παγκόσμια κλίμακα και επί πολλούς αιώνες, με τελικό σκοπό την ανήκουστη, πλήρη υποδούλωση όλης της ανθρωπότητας υπό μία υπέρτατη εξουσία τυράννου - «βασιλιά-δεσπότη σιωνιστικού αίματος», ως ενσαρκωτή των εθνικών ιδανικών του εβραϊκού λαού. Το 1975 συνελήφθη για αυτό το βιβλίο. Για τη δικαστική συνεδρίαση έγραψε το «Ο Τελευταίος Λόγος του Κατηγορουμένου» - έναν εμπνευσμένο λόγο όπου υπερασπίζεται τον κοσμοθεωρητικό του προσανατολισμό, εξηγεί τις φιλοσοφικές και πολιτικές του αντιλήψεις και αποκαλύπτει την ουσία της κομμουνιστικής ιδεολογίας ως σατανικής, θεοαποστατικής. Η δίκη διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών. Όταν δόθηκε ο λόγος στον πατέρα Επιφάνιο, οι λίγοι Ρώσοι που ήταν παρόντες, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτών, κλήθηκαν να φύγουν. Και στη θέση τους, έφεραν Ασιάτες για να τους αντικαταστήσουν. Την ποινή του την εξέτισε στην Πότμα της Μορδοβίας, σε στρατόπεδο για αλλοδαπούς. Όταν έφθασε στο πόστο του, τον ρώτησαν: «Για τι πράγμαέρχεσαι εδώ;» «Για όργωμα· ένας οργώνει 30 εκατοστά, κι εγώ πήρα 70». Έτσι του έδωσαν το παρατσούκλι «ο οργωτής». «Πρέπει να ξυριστείς, εδώ με γενειάδες δεν κάθονται», του είπαν. «Και αυτοί;» - έγνεψε προς τα πορτρέτα του Μαρξ και του Ένγκελς. Στο τέλος της ποινής ήθελαν να τον στείλουν σε κλειστό γηροκομείο, αλλά παλιοί φίλοι του κανόνισαν την κηδεμονία του και αφέθηκε ελεύθερος. Το 1978 ο πατήρ Επιφάνιος μπόρεσε να ταξιδέψει στο εξωτερικό, στην Ελβετία, κατόπιν προσκλήσεως της «ανιψιάς» του. Η επιστροφή στην Ευρώπη του έφερε απογοήτευση. Ερχόμενος σε επικοινωνία με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς, με την οποία ήταν συνδεδεμένος μέχρι τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πατήρ Επιφάνιος, μετά από προσωπικές συναντήσεις με ορισμένους επισκόπους και κληρικούς της ΡΟΕΔ, σύντομα πείστηκε ότι το πνεύμα της αποστασίας είχε διεισδύσει βαθιά στο περιβάλλον της. Να τι έγραφε ο πατήρ Επιφάνιος σχετικά με αυτό: «…Τι συμβαίνει τώρα στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς; Μα μερικοί ιεράρχες εκφράζονται χωρίς περιστροφές υπέρ της φιλομπολσεβικικής εκκλησίας;! Καλούν σε ενότητα με αυτήν ως με τη μητέρα τους;! Μα είναι δυνατόν να είναι για αυτούς μητέρα;! Αυτό θα ήταν τερατώδες!… Κύριε, φώτισέ τους, φώτισέ τους!… Για την μαρτυρική και ομολογητική Εκκλησία των Κατακομβών αυτοί πλέον, παίρνοντας παράδειγμα από τη «μητέρα» τους, τη φιλομπολσεβικικήψευδοεκκλησία, που έχει αποστατήσει από την αλήθεια του Θεού και ψεύδεται, - αυτοί πλέον δεν μιλούν. Και αν τυχόν μιλήσουν, μιλούν μόνο ως εξής: “Μα υπάρχει ακόμη η Κατακομβική Εκκλησία;” «…Σήμερα η αληθινή Εκκλησία του Χριστού στη ρωσική γη είναι Εκκλησία κρυφή, αφανής, Εκκλησία της ερήμου και των σπηλαίων, Εκκλησία των Κατακομβών!…Εκείνη δε που στο βασίλειο του αντιχρίστου υπάρχει φανερά και ονομάζεται ψευδώς και δολίως ‘Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία’ και ‘Πατριαρχείο Μόσχας’, αυτή δεν είναι Εκκλησία του Χριστού, αλλά ο σύγχρονος αντιχρίστος αντίποδας της αληθινής Εκκλησίας», - θεωρούσε εκείνος, και κατέληγε: «Ο λαός που πηγαίνει σε μια τέτοια ψευδοεκκλησία, - είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία, - δεν μπορεί να λάβει εκεί τη χάρη, διότι δεν υπάρχει εκεί χάρη! Σύμφωνα με τους Κανόνες της Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δεν μπορεί να υπάρχει χάρη σε τέτοια ψευδοεκκλησία». Μια τέτοια ομολογία πίστεως είχε προ πολλού απορριφθεί από τη Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς, η οποία όλο και πιο συχνά άρχισε να διακηρύσσει το εντελώς αντίθετο. Όλα αυτά και πολλά άλλα συνετέλεσαν στο να απορρίψει ο πατήρ Επιφάνιος με αποστροφή τους αποστάτες της Διασποράς, εφόσον δεν μπορούσε να συμφωνήσει με την ομολογία τους. Ιδιαιτέρως σημαντική, υπό αυτή την έννοια, ήταν η συνάντηση και η συνομιλία του με τον Αρχιεπίσκοπο Δυτικής Ευρώπης και Γενεύης Αντώνιο Μαρτοσέβιτς, ο οποίος του δήλωσε ευθέως ότι αναγνωρίζει ως έγκυρα τα μυστήρια του Σεργιανιστικού Πατριαρχείου Μόσχας. Μετά από αυτή τη συνομιλία, για τον πατέρα Επιφάνιο, όλα με τη ΡΟΕΔ είχαν τελειώσει. Ως απάντηση στους αποστάτες της ΡΟΕΔ γράφει στο εξωτερικό το έργο του περί της Κατακομβικής Εκκλησίας. Το 1980, μαζί με τον Άγγλο Βλαδίμηρο Μος, στο σπίτι του οποίου ζούσε για κάποιο διάστημα, προσχωρεί στην Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών της Ελλάδος, της οποίας προΐστατο ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ανδρέας, της λεγομένης «Ματθαιϊκής Συνόδου». Ο πατήρ Επιφάνιος έβλεπε ότι ακριβώς η Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών της Ελλάδος θα βοηθούσε στην αποκατάσταση της αποστολικής διαδοχής της Ρωσικής Εκκλησίας, η οποία είχε χαθεί στη Ρωσία κατά τον καιρό των ανήκουστων διωγμών και αναταραχών. Στην Ελλάδα λαμβάνει το Μεγάλο και Αγγελικό Σχήμα από τον Μητροπολίτη Επιφάνιο τον Κύπριο, με το όνομα Επιφάνιος. Είναι αυτονόητο ότι από πλευράς ΡΟΕΔ υπήρξε αντίδραση. Η Γραμματεία της ΡΟΕΔ, με επικεφαλής τον Επίσκοπο Γεώργιο Γκράμπε, έσπευσε να διαδώσει διάφορες συκοφαντικές πληροφορίες για τον πατέρα Επιφάνιο. Εναντίον του συκοφαντούσαν και άλλοι. Συλλογιζόμενοςτα γεγονότα που συνέβησαν με τη ΡΟΕΔ, ο πατήρ Επιφάνιος στρέφεται στο πρόσωπο και στη μοίρα του πνευματικού του πατέρα, του Αρχιεπισκόπου Θεοφάνη Πολτάβας, του οποίου τις απόψεις θεωρούσε πολύ σημαντικές για την αναγέννηση της Ρωσικής Εκκλησίας. Ταξιδεύει στη Γαλλία, βρίσκει το αρχείο του Αρχιεπισκόπου Θεοφάνη και με βάση αυτό το υλικό, το 1983, γράφει και εκδίδει στη Γαλλία έργο αφιερωμένο στον Άγιο Θεοφάνη Πολτάβας, τονίζοντας ιδιαίτερα το θέμα της πνευματικής αντιστάσεως του Αγίου Θεοφάνη στις μη ορθόδοξες και αιρετικές απόψεις στη θεολογία του Μητροπολίτη Αντωνίου Χραποβίτσκι. Όπως είναι γνωστό, ο Επίσκοπος Θεοφάνης στράφηκε εναντίον της μη ορθόδοξης ερμηνείας του Δόγματος της Εξιλεώσεως από τον Μητροπολίτη Αντώνιο, αποτέλεσμα της οποίας υπήρξε η ουσιαστική εκδίωξη του Αρχιεπισκόπου Θεοφάνη Πολτάβας από τη Σύνοδο της Εκκλησίας της Διασποράς, με επικεφαλήτο Μητροπολίτη Αντώνιο. Ο Επίσκοπος Θεοφάνης αποσύρθηκε σε έγκλειστη ζωή και πλέον δεν είχε ευχαριστιακή κοινωνία με τους αρχιερείς της Διασποράς. Ο πατέρας Επιφάνιος είδε τη ρίζα της πτώσεως της ΡΟΕΔ ακριβώς στην αίρεση του «Αντωνιανισμού», στη μοντερνιστική, μη ορθόδοξη θεολογία του Μητροπολίτη Αντωνίου Χραποβίτσκι. Από τον πατέρα Επιφάνιο γράφτηκε σειρά επιστολών προς τους κατακομβικούς χριστιανούς της Ρωσίας, στις οποίες κατηγορηματικά τους προειδοποιεί, ως ΓΟΧ Ρωσίας, να μην εισέλθουν σε ευχαριστιακή κοινωνία και σε δικαιοδοτική υποταγή στην αποστατημένη ιεραρχία της ΡΟΕΔ. Ακριβώς χάρη στον πατέρα Επιφάνιο, πλήθος Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών της Ρωσίας κρατήθηκαν και σώθηκαν από την αποστατικήΡΟΕΔ. Έτσι, η προσέλευση του πατρός Επιφανίου στην Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών της Ελλάδος οφειλόταν πρωτίστως στο ότι θεωρούσε τη Ρωσική Εκκλησία στερημένη αποστολικής διαδοχής στην ιεραρχία της, τόσο μέσα στην ίδια τη Ρωσία, συνεπεία ανήκουστων διωγμών και καταπιέσεων, όσο και εκτός αυτής - στη ΡΟΕΔ- συνεπεία της πτώσεως της τελευταίας στην αίρεση του Αντωνιανισμού. Ο πατήρ Επιφάνιος αναγνώρισε τον Σύνοδο του μακαριστού Ομολογητού Ματθαίου Βρεσθένης της Εκκλησίας ΓΟΧ Ελλάδος, ως τη μοναδική ιεραρχία που είχε αναμφίβολη Αποστολική Διαδοχή, τόσο από την προ της μεταρρυθμίσεως Ελληνική Νεοελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, όσο και από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καθώς και Γνήσια Ορθόδοξη Ομολογία Πίστεως. Τις λεγόμενες ελληνικές «φλωρινικές» δικαιοδοσίες ο πατήρ Επιφάνιος τις απέρριψε κατηγορηματικά. Πρώτον, αυτές οι δικαιοδοσίες, έχοντας «διαδοχή» από την παράνομη «χειροτονία» που πραγματοποίησε ο επίσκοπος της ΡΟΕΔ Σεραφείμ του Σικάγο το 1960, δεν έχουν καμία σχέση με την Ελληνική Εκκλησία και αποτελούν παρακλάδι της ίδιας αποστατικήςΡΟΕΔ. Δεύτερον, οι ίδιες οι περιστάσεις σχηματισμού του φλωρινικού σχίσματος, αιτία του οποίου υπήρξε η κακοδοξία του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου Φλωρίνης, μαρτυρούν σαφώς ότι οι φλωρινικές δικαιοδοσίες αποτελούν «σχισματοαίρεση», από την οποία οι ΓΟΧ Ρωσίας πρέπει να προφυλαχθούν σταθερά. Τέλος, χάρη στις πολιτικές μεταβολές στη Ρωσία, σχετικά με τις οποίες ο πατήρ Επιφάνιος σε καμία περίπτωση δεν είχε αμφιβολία, άνοιξε η δυνατότητα να επιστρέψει στη Ρωσία. Το 1990-91 ο πατήρ Επιφάνιος ταξιδεύει στη Ρωσία μαζί με τον Έλληνα Μητροπολίτη Χρυσόστομο, εντάσσοντας υπό το ωμοφόριο της Ελληνικής Εκκλησίας ΓΟΧ πολλές κοινότητες κατακομβικών χριστιανών. Τα τελευταία χρόνια του γέροντα ήταν πράγματι σκοτισμένα από ανησυχίες, που συνδέονταν με τα προβλήματα μέσα στην Εκκλησία ΓΟΧ στην Ελλάδα και με το σχίσμα που ερχόταν μέσα σε αυτήν, στο οποίο ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος Μητρόπουλος έπαιξε σημαντικό ρόλο. Αλλά αυτό το σχίσμα συνέβη ήδη μετά την κοίμηση του πατρός Επιφανίου, η οποία επήλθε στις 2/15 Νοεμβρίου 1994. Πέρασαν 28 χρόνια από την κοίμηση του πατρός Επιφανίου. Στο διαδίκτυο έχουν δημοσιευθεί τα έργα του, μπορούν να βρεθούν και κάποια βίντεο με τον ίδιο. Αν αφήσει κανείς στην άκρη τα σχόλια φανερών υβριστών, η πλειονότητα των σχολιαστών γράφει για τη βαθιά εντύπωση που αφήνει το κείμενο των έργων του, τα λόγια που είπε, ακόμη και η εξωτερική εμφάνιση του Γέροντα. Μερικοί άνθρωποι εκτός Εκκλησίας μιλούν για έναν «μαγνητισμό» που διέθετε ο πατήρ Επιφάνιος, χωρίς να κατανοούν ότι πρόκειται για την ενέργεια της Θείας Χάριτος, που του χαρίστηκε από τον Θεό για τον βαρύ ασκητικό του βίο, για τη σταθερότητά του στην αλήθεια. Βλέποντας το βίντεο της συνέντευξης του πατρός Επιφανίου, τραβηγμένο τον Δεκέμβριο του 1990, στο οποίο ο Γέροντας, απαντώντας σε ερωτήσεις, μιλούσε για τον Αντίχριστο και για τη μοίρα της Ρωσίας, πολλοί απορούν πώς μπορούσε τότε να γνωρίζει τόσα πολλά για τη διαδικασία που σήμερα ονομάζουμε ψηφιοποίηση. Η απάντηση είναι απλή. Όπως ειπώθηκε παραπάνω, ο πατήρ Επιφάνιος παρακολουθούσε προσεκτικά εκείνα τα γεγονότα που μαρτυρούσαν την προετοιμασία της έλευσης του «υιού της απωλείας». Η Αγία Γραφή μάς μιλά για τις εξής προϋποθέσεις και σημεία της εμφάνισης του Αντίχριστου: — Την αποστασία, δηλαδή την απομάκρυνση της ανθρωπότητας από την αληθινή πίστη στον Ιησού Χριστό. — Τη δυνατότητα επιβολής του χαράγματος του Αντιχρίστου στο δεξί χέρι ή στο μέτωπο, ως εργαλείο υποταγής όλων των ανθρώπων στη γη στον Αντίχριστο. Παρακολουθώντας τα φαινόμενα που οδηγούν στη δημιουργία και διάδοση και των δύο αυτών συνθηκών, μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι η εμφάνιση του «υιού της απωλείας» πλησιάζει. Οι αποστατικές διαδικασίες του 20ού αιώνα κατέλαβαν όλον τον χριστιανικό κόσμο.Στη Ρωσία, η εξουσία των αθέων, με την κρατική αθεϊστική ιδεολογία της, κατέστρεψε σε μαζικό επίπεδο την πίστη.Στη Δύση, η υιοθέτηση των λεγομένων «οικουμενικών ανθρωπιστικών αξιών», όπου την πρώτη θέση κατέχει η ανθρώπινη αυτονόμηση και η νομιμοποίηση της αμαρτίας ως ισότιμης της αρετής, κατέστρεψε την πίστη ακόμη πιο βαθιά από την απροκάλυπτη αθεϊστική προπαγάνδα.Για τους ανθρώπους του κόσμου όλα αυτά τα αποστατικά φαινόμενα πέρασαν απαρατήρητα.Αλλά για έναν πιστό, πολύ περισσότερο για έναν τόσο πνευματικό άνθρωπο όπως ο πατήρ Επιφάνιος, όλα αυτά ήταν φανερά σημάδια ότι ο Αντίχριστος πλησιάζει. Ακόμα περισσότερο από τότε που, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Τύπος ανέφερε σχέδια για την καταγραφή όλων σε μια ενιαία βάση δεδομένων. Σύντομα εμφανίστηκε στις Βρυξέλλες ένας υπερ-υπολογιστής με το συμβολικό όνομα «θηρίο». Με το πνεύμα του ο πατήρ Επιφάνιος διαισθανόταν τα επιχειρήματα που θα χρησιμοποιούσαν οι εκπρόσωποι του Αντίχριστου, ο οποίος δεν είχε εμφανιστεί ακόμη στον κόσμο, προκειμένου να προετοιμάσουν τους ανθρώπους να συμφωνήσουν και να αποδεχτούν το χάραγμά του. Έλεγε ότι θα τους πείσουν με την ευκολία ενός τέτοιου συστήματος, όπου δεν θα χρειάζεται να έχεις μετρητά, τα οποία δεν θα μπορείς να χάσεις ούτε να σου τα κλέψουν.Αλλά ο πατήρ Επιφάνιος έλεγε ότι η κλοπή θα είναι ακόμη μεγαλύτερη, κάτι που πράγματι βλέπουμε παντού σήμερα, όταν μας αφαιρούνται άγνωστες χρεώσεις από λογαριασμούς, επιβάλλονται αδικαιολόγητες χρεώσεις για διάφορες τραπεζικές συναλλαγές κλπ.Και πόσα τεράστια κλεμμένα ποσά δεν μεταφέρονται σε υπεράκτιους (offshore) λογαριασμούς μέσω ψηφιακών συναλλαγών! Αλλά αυτό που ανησυχούσε πραγματικά τον Γέροντα δεν ήταν η κλοπή χρημάτων μέσω του ηλεκτρονικού συστήματος.Ήταν το ότι, στο τελευταίο στάδιο της ψηφιοποίησης, θα προτείνουν στους ανθρώπους να δεχθούν το καταστροφικό για την ψυχή αντίχριστο χάραγμα (Απ. 13:16), μέσω του οποίου ο άνθρωπος θα συνδεθεί με το αντίχριστο σύστημα διαβίωσης και έτσι θα αποσυνδεθεί από το θεοχαρίτωτο σύστημα και την αιώνια ζωή. Δεν θα μπορεί πλέον να δεχθεί τη Θεία Χάρη και άρα θα στερηθεί την κοινωνία με τον Θεό στην παρούσα και στη μέλλουσα ζωή μετά θάνατον.Η προειδοποίηση για την αποδοχή των αντίχριστων χαραγμάτων και για την τρομερή τιμωρία γι’ αυτό έχει δοθεί από Τον Ίδιο Το Θεό στην Αποκάλυψη του Ιωάννη: «Καὶἄλλοςἄγγελος τρίτος ἠκολούθησεναὐτοῖς λέγων ἐνφωνῇ μεγάλη· εἴ τις προσκυνεῖτὸθηρίονκαὶτὴνεἰκόνααὐτοῦ, καὶ λαμβάνει τὸ χάραγμα ἐπὶτοῦ μετώπου αὐτοῦἢἐπὶτὴνχεῖρααὐτοῦ, καὶαὐτὸςπίεταιἐκτοῦοἴνουτοῦθυμοῦτοῦΘεοῦτοῦκεκερασμένουἀκράτουἐντῷποτηρίῳτῆςὀργῆςαὐτοῦ, καὶβασανισθήσεταιἐνπυρὶκαὶθείῳἐνώπιοντῶνἁγίωνἀγγέλωνκαὶἐνώπιοντοῦἀρνίου. Καὶὁκαπνὸςτοῦβασανισμοῦαὐτῶνεἰςαἰῶναςαἰώνωνἀναβαίνει, καὶοὐκἔχουσινἀνάπαυσινἡμέραςκαὶνυκτὸςοἱπροσκυνοῦντεςτὸθηρίονκαὶτὴνεἰκόνααὐτοῦ, καὶεἴ τις λαμβάνει τὸ χάραγμα τοῦὀνόματοςαὐτοῦ.» (Αποκ. 14:9-11). Αγαπώντας χριστιανικά τους ανθρώπους - δηλαδή επιθυμώντας τη σωτηρία τους και μη θέλοντας την απώλεια των ψυχών τους - ο πατήρ Επιφάνιος επίμονα, όπου ήταν δυνατόν, έθιγε το θέμα της επικείμενης έλευσης του Αντίχριστου.Τους χριστιανούς στο μελλοντικό αυτό αντίκρισμα με τον Αντίχριστο τους δίδασκε να μην ελπίζουν στον εαυτό τους, αλλά να παραδίδουν πλήρως τον εαυτό τους στο θέλημα του Θεού και να ελπίζουν μόνο στη βοήθειά Του και στη μεσιτεία της Θεοτόκου. «Δεν μπορεί κανείς αυτοβούλως να πηγαίνει για θυσία. Πρέπει να πηγαίνει για θυσία τότε, όταν το απαιτεί ο Θεός», έλεγε, προειδοποιώντας για αυτοβουλία, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε πτώση λόγω έλλειψης ή ανεπάρκειας πνευματικών δυνάμεων κατά τον διωγμό των χριστιανών. Τα ευαγγελικά λόγια «τότε οἱἐντῇἸουδαίᾳφευγέτωσανἐπὶτὰὄρη» (Ματθ. 24:16) ο Γέροντας τα ερμήνευε κατά τον Όσιο Βαρσανούφιο τον Μέγα: «Με την ονομασία “όρη” πρέπει να εννοούμε την Παναγία Θεοτόκο Μαρία και τους λοιπούς Αγίους που θα ζουν εκείνες τις ημέρες και οι οποίοι τηρούν ακλόνητα τη σφραγίδα του Υιού του Θεού· διότι Αυτός σώζει πολλούς χάριν αυτών» (Απόκριση 152). Τέτοιος Άγιος, που τηρούσε ακλόνητα τη σφραγίδα του Υιού του Θεού, ήταν ο πατήρ Επιφάνιος. Και για τις προσευχές του ο Κύριος έσωσε και σώζει πολλούς που, όσο τους επιτρέπουν οι δυνάμεις και ο ζήλος τους, αγωνίζονται για τη σωτηρία.Ο πατήρ Επιφάνιος αποθάρρυνε τους ανθρώπους από το να κάνουν μεγάλα σχέδια ζωής, ονομάζοντας τον υπολειπόμενο χρόνο «απλή επιβίωση».Ωστόσο, συμβούλευε να υπάρχουν κάποια εφεδρικά μέρη κατοικίας, ώστε σε περίπτωση διωγμών να μπορεί κανείς να μετακινηθεί εκεί χωρίς περιττές δυσκολίες.Αν και ο ίδιος σε όλη τη ζωή του υπέμενε μεγάλους ασκητικούς κόπους – νήστευε πολύ, προσευχόταν, υπέμενε με υπομονή αρρώστιες, τήρησε σιωπή επί 14 χρόνια – τους δικούς του πάντοτε συμβούλευε να ακολουθούν τη μετριοπαθή «βασιλικήοδό», ώστε να μην πέσουν σε πειρασμούς που ξεπερνούσαν τις δυνατότητες τους. Πάντα ζητούσε ζήλο στο έργο της σωτηρίας, αλλά ζήλο βασισμένο στη σύνεση. Στα θέματα της πίστεως ήταν αυστηρός και ανένδοτος.Έχοντας το χάρισμα της διακρίσεως του καλού και του κακού, της διακρίσεως των πνευμάτων, της διακρίσεως των λογισμών, και στηριζόμενος στην Αγία Γραφή και στην Ιερά Παράδοση, ο πατήρ Επιφάνιος προσδιόριζε εύκολα τα πλανεμένα, είτε ενός ανθρώπου είτε ολόκληρων θρησκευτικών ρευμάτων.Όλη του τη ζωή αγωνιζόταν για την καθαρότητα της πίστεως, για την ακριβή τήρηση των εκκλησιαστικών κανόνων.Και αναγνωρίζοντας «τα σημεία των καιρών», πριν από το τέλος της επίγειας ζωής του είπε: «Αφού ο Αντίχριστος είναι κοντά, πρέπει να αφήσουμε όλες τις δικαιοδοτικές διαμάχες και να επικεντρωθούμε στη σωτηρία της ψυχής». Αυτά τα λόγια απευθύνονταν σε μία γυναίκα που τον ρώτησε για κάποια κατακομβική ιεραρχία. Ένα από τα κύρια θέματα των συζητήσεων του πατρός Επιφανίου ήταν το θέμα της μετανοίας - τόσο της προσωπικής, όσο και της πανεθνικής ρωσικής μετανοίας - χωρίς την οποία δεν μπορεί ούτε ο άνθρωπος να σωθεί, ούτε η χώρα να αναγεννηθεί και να γίνει αρεστή στον Θεό.Όταν λίγο μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ τον ρώτησαν για την αναγέννηση της Ρωσίας, ο Γέροντας απάντησε: «Χρειάζεται μετάνοια, και μάλιστα όχι μόνο της εξουσίας αλλά και του λαού, του καθενός μας, επειδή αποστραφήκαμε τον Θεό, επιτρέποντας τον Εμφύλιο Πόλεμο και άλλες αιματοχυσίες…» Όταν ρωτήθηκε αν μια νέα κυβέρνηση είχε έρθει στην εξουσία το 1991, απάντησε: «Όχι. Αφού δεν υπάρχει μετάνοια, σημαίνει ότι αυτή η κυβέρνηση συνεχίζει το μπολσεβίκικο καθεστώς». Λίγο πριν από την κοίμησή του ο πατήρ Επιφάνιος έλεγε: «Αν ο λαός μετανοούσε, ο Κύριος θα άλλαζε τα πάντα αμέσως.Αλλάδεν υπάρχει μετάνοια στο λαό». Προς το τέλος της ζωής του, ο Πατέρας Επιφάνιος παρέμεινε σκεπτικός σχετικά με την πιθανότητα μιας αναγέννησης της Ορθόδοξης Ρωσίας, για χάρη της οποίας είχε πραγματοποιήσει τόσες ενέργειες.«Η αποστολή μου τελείωσε», είπε λίγες ημέρες πριν από την κοίμησή του.Το κήρυγμα του Γέροντα δεν ακούστηκε από τους ανθρώπους του κόσμου τούτου. Ο μοναχός Επιφάνιος αξιώθηκε από τον Κύριο πολλών πνευματικών χαρισμάτων: του χαρίσματος της διορατικότητας, της διακρίσεως, της αδιάλειπτης προσευχής, του χαρίσματος της δακρυρροούσης μετανοίας και άλλων χαρισμάτων της Χάριτος.Ήταν αφόρητο για έναν αμαρτωλό άνθρωπο να βλέπει το πώς ο Γέροντας πλησίαζε στο Άγιο Ποτήριο, τρέμοντας από το κλάμα και λουόμενος στα δάκρυα.Με το ίδιο χάρισμα δακρύων είχε προικιστεί και ο ήδη προαναφερθείς ιατρός Ιβάν ΓιεγκόροβιτςΟρέχοφ, ο οποίος είχε σηκώσει όρθιο τον πατέρα Επιφάνιο μετά τη φυλάκιση.Ο πατήρ Επιφάνιος χάριζεο ίδιος θεραπείες και ανακούφιση σε αρρώστους ανθρώπους. Το έκανε αυτό διακριτικά, ώστε να μη σκέφτονται οι άνθρωποι ότι ήταν από τις δικές του προσευχές που δίνονταν οι θεραπείες. Όταν στη δούλη του Θεού Ν. ανέβηκε υψηλός πυρετός, ο Γέροντας της είπε να τυλιχθεί σε ένα βρεγμένο σεντόνι. Μετά από λίγες ώρες ήταν καλά. Σε μια άλλη έδωσε μηλαράκια και την ευλόγησε να τα αγιάσει στον τάφο του Γέροντα Θεοδοσίου του Καυκάσιου. Εκείνη έπασχε από εσωτερική αρρώστια, δεν μπορούσε να φάει τίποτε, αλλά, προς έκπληξή της, τα μήλα τη βοήθησαν.Όμως όταν άρχισε να αγιάζει τα φρούτα μόνη της, χωρίς την ευλογία του Γέροντα, αυτό δεν της έφερε ανακούφιση. Ο δούλος του Θεού Μπόρις διηγείτο ότι όταν εκείνος με έναν άλλο άνδρα πήγαιναν με τη μοτοσυκλέτα στο θερισμό, η μοτοσυκλέτα αναποδογύρισε και ο Μπόρις χτύπησε σοβαρά το δάκτυλό του.Όταν γύρισαν, στο κατώφλι τους συνάντησε ο πατήρ Επιφάνιος και αμέσως του είπε να τρίψει δυνατά το χτυπημένο δάκτυλο.Όταν έχτιζαν ένα σπίτι στο οικόπεδο, ο Μπόρις σκόνταψε και άρχισε να πέφτει με την πλάτη από ύψος τριών μέτρων. Αλλά δεν έπαθε τίποτα.Έλεγε ότι λίγο πριν αγγίξει το έδαφος, κάποια χέρια τον άρπαξαν και τον εναπόθεσαν στο χώμα.Όταν έτρεξε στον πατέρα Επιφάνιο να του πει τι συνέβη, εκείνος τον υποδέχθηκε με χαμόγελο και δεν είπε τίποτα. Μια γυναίκα ήρθε στον πατέρα Επιφάνιο και τον βρήκε με μια μυγοσκοτώστρα να χτυπάει κουνούπια. Σκέφτηκε μέσα της: «Όμως ο Όσιος Σεραφείμ δεν χτυπούσε κουνούπια». Μετά από μερικά χρόνια, ξαναήρθε στον Γέροντα, και εκείνος πάλι με τη μυγοσκοτώστρα χτυπούσε κουνούπια και έλεγε: «Ε, εμείς δεν είμαστε ο Όσιος Σεραφείμ». Πολύ συχνά, όταν ερχόντουσαν με κάποια ερώτηση στον Γέροντα, οι άνθρωποι δεν προλάβαιναν καν να εκφωνήσουν αυτήν την ερώτηση, και ήδη λάμβαναν την αναγκαία απάντηση. Ο Γέροντας συνεχίζει να βοηθά τα πνευματικά του παιδιά και μετά την κοίμησή του. Αναμφισβήτητο είναι και το προφητικό χάρισμα του πατέρα Επιφάνιου. Ακόμη το 1958, ο πατέρας Επιφάνιος προέβλεπε ότι η Ρωσία, η Ουκρανία, η Γεωργία και άλλες δημοκρατίες θα χωριστούν. Το 1992 έστειλε τρεις φορές τηλεγραφήματα από την Αγγλία στα πνευματικά του παιδιά στην πόλη Γκάλι, ώστε να εγκαταλείψουν την Αμπχαζία. Μόνο αφού έλαβαν το τρίτο τηλεγράφημα με το κείμενο «Φύγετε αμέσως από την Αμπχαζία», υπάκουσαν. Βρέθηκε γρήγορα αγοραστής για το σπίτι και τον πλούσιο μανταρινόκηπο, βρέθηκεφορτηγό για τη μεταφορά των υπαρχόντων τους και έφυγαν βιαστικά. Κυριολεκτικά μετά από λίγες ημέρες, στηνΥπερκαυκασία άρχισε ο πόλεμος, και η πόλη ήταν από τις πρώτες που ενεπλάκησαν στη σύγκρουση Αμπχαζίας-Γεωργίας. Επίσης έγραφε σε ένα από τα σημειώματά του για έναν μελλοντικό μεγάλο Ρωσοκαυκάσιο πόλεμο, ο οποίος και άρχισε περίπου ένα χρόνο μετά, στην Τσετσενία. Το 1991, μιλώντας στη Μόσχα σε σύναξη της Εταιρείας Ορθοδόξων Αδελφοτήτων, όπου είχε προσκληθεί, άρχισε να μιλά για την καταστροφή της Ορθοδοξίας, του σλαβικού κόσμου και για τον ερχομό του αντιχρίστου. Είπε ότι πρώτοι θα υποβληθούν σε δοκιμασίες οι Σέρβοι, μετά οι καθολικοί θα αρχίσουν να γιορτάζουν το Πάσχα μαζί με τους Ιουδαίους, μετά θα γίνει πόλεμος με την Ουκρανία για την Κριμαία, και μετά ο διαμελισμός της Ρωσίας… Δεν τον άκουσαν ούτε κι αυτή τη φορά. «Δεν μπορούμε να υποθέσουμε ούτε το ένα εκατοστό των δοκιμασιών που του έτυχαν. Η Ρωσία, την οποία χάσαμε, αιμορραγούσε στην καρδιά του περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Να χάσει τελείως το παρελθόν, την ίδια τη μνήμη του, χωρίς ελπίδα να γίνει κατανοητός και ακουσμένος· να καταφέρει να μη σπάσει, να βρει στη ζωή νέα σημεία στήριξης, άλλες σφαίρες αγαθής δραστηριότητας· να περάσει μέσα από την κοιλάδα ως απόκληρος, αγνώριστος, πολεμούμενος από χιλιάδες και μυριάδες «βεελζεβούληδες», να προσεύχεται όλη σου τη ζωή για το ρωσικό λαό, καθέναν από τους οποίους αγαπούσε ως πνευματικό του τέκνο.Ιδού το κατόρθωμα της ζωής του μυστηριώδους Γέροντα. Τίποτα, ούτε τα δεσμωτήρια ούτε οι βασανιστικές δοκιμασίες, δεν μπόρεσαν να μειώσουν την υψίστη πνευματική του αποστολή. Περισσότερο απ’ όλα στον κόσμο επιθυμούσε να δει τη Ρωσία ορθόδοξη, μετανοημένη, πεσμένη στα πόδια του Επουρανίου Πατέρα». Έτσι πολύ εύστοχα γράφει η Άννα Ιλίνσκαγια, συνοψίζοντας την επίγεια διαδρομή του μοναχού Επιφανίου. Διά των πρεσβειών του πατέρα Επιφανίου, Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς τους αμαρτωλούς!