"ΤΡΙΒΟΥΝ ΤΑ ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΣΠΡΙΣΟΥΝ"

Από " ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ Γ.Ο.Χ - ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ" ΟΙ ΓΕΡΑΣΙΜΙΚΟΙ ΤΡΙΒΟΥΝ ΤΑ ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΝΑ ΑΣΠΡΙΣΟΥΝ! Οι ισχυρισμοί του Φάνου Λαού υπό το φως του Καταστατικού της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου Αμέσως μετά τον «διορισμό» του Γερασίμου ως «χωρεπισκόπου» στην ανύπαρκτη Επισκοπή Τριμυθούντος από τον Παρθένιο, άρχισε η προπαγάνδα για τη χειραγώγηση της μάζας! Έπρεπε να περάσει το μήνυμα ότι όλα έγιναν «νόμιμα», σύμφωνα με το Καταστατικό της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου και μέσα στο πλαίσιο των δικαιωμάτων του Μητροπολίτη. Γράφει, στις 29 Σεπτεμβρίου 2023, ο αγαπητός μας Φάνος Λαός, στη σελίδα της Οσίας Ξένης στο Facebook, ενεργώντας ως εκπρόσωπος Τύπου των σχισματικών: «Μετά από αίτημα του μητροπολίτη μας Παρθενίου στην σύνοδο της Ελλάδας να του παραχωρηθεί ένας ιερωμένος για να τον κάνει Χωρεπίσκοπο (βοηθός Επίσκοπος) κατά το καταστατικό τής εκκλησίας μας έχει δικαίωμα ο εκάστοτε μητροπολίτης ή αρχιεπίσκοπος να διορίζει η να χειροτωνεί Χωρεπίσκοπο χωρίς εκλογές, του παραχωρήθηκε ο Επίσκοπος Γεράσιμος, και σήμερα μετά το πέρας τής λειτουργία μας ανακοίνωσε ο μητροπολίτης μας ότι διορίζει τον επίσκοπο Γεράσιμο Χωρεπίσκοπο Τριμυθούντος. ΑΞΙΟΣ ΆΞΙΟΣ ΆΞΙΟΣ». Μας προκαλεί έκπληξη το πόσα ψέματα λέγονται χωρίς ντροπή και φόβο Θεού! Πού αναφέρεται στο Καταστατικό ότι ο εκάστοτε Μητροπολίτης έχει το δικαίωμα να διορίζει ή να χειροτονεί χωρεπίσκοπο χωρίς εκλογές; Γιατί αυτή η παραχάραξη της αλήθειας; Η παρανομία, όσο και αν προβληθεί ως νομιμότητα, δεν παύει να είναι παρανομία. Όσο και αν τρίψουμε το κάρβουνο, δεν πρόκειται να ασπρίσει! Στους ισχυρισμούς του αγαπητού μας Φάνου Λαού αντιπαραθέτουμε το Άρθρο 16 του Καταστατικού της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου, για να διαπιστώσει κάθε καλόπιστος αναγνώστης το μέγεθος της πλάνης και της προπαγάνδας των Γερασιμικών: Άρθρο 16 «΄Η ἐν Κύπρω "᾿Εκκλησία τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν", περιλαμβάνει ἐπὶ τοῦ παρόντος δύο ἐπισκοπικάς περιφερείας, ἐχούσας ἑκάστη ἴδιον Επίσκοπον. Την περιφέρειαν της Μητροπόλεως Κιτίου καὶ την τῆς Ἐπισκοπῆς Τριμυθοῦντος. Δύνανται δὲ νὰ ἀναβιβασθῶσι αἱ ἐπισκοπαὶ εἰς δώδεκα, ἀναλόγως του πληθυσμοῦ καὶ τῶν ἀναγκῶν τῆς Ἐκκλησίας ταύτης. Περί τούτου ἀποφασίζουσι οἱ ᾿Αρχιερεῖς ὅταν εἶναι πλείονες τῶν τεσσάρων. Δικαιούται έκαστος τῶν Μητροπολιτῶν νὰ ἔχῃ δύο Ἐπισκόπους και Χωρεπίσκοπον. Ο καθορισμός της περιφερείας εκάστου ορίζεται ἐν Συνόδω πρὸ τῆς ἐκλογῆς.» Οι άνθρωποι που έχουν επαρκή ικανότητα κατανόησης κειμένου μπορούν να αντιληφθούν ότι, με βάση το Άρθρο 16, τα όρια της δικαιοδοσίας του επισκόπου ή του χωρεπισκόπου καθορίζονται εν Συνόδω πριν από την εκλογή του. Το καταστατικό δεν μιλά για διορισμό επισκόπου ή χωρεπισκόπου από τον Μητροπολίτη, αλλά για εκλογή. Συνεπώς, αυτά που ισχυρίζεται ο αγαπητός μας Φάνος Λαός δεν έχουν καμία δόση αλήθειας, αλλά εμπίπτουν στη σφαίρα της φαντασίας και της διαστρέβλωσης της αλήθειας. Διάλογος Ο πιο ένθερμος υποστηρικτής του διαλόγου για την ενότητα, από την πλευρά του Γερασιμικού σχίσματος, είναι ο αγαπητός μας Φάνος Λαός. Οι προθέσεις του είναι ειλικρινείς και αγωνιά για την ενότητα. Τελευταίως, κατά την εορτή των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων, πήγε πολύ νωρίς στον ομώνυμο εορτάζοντα ναό και συνομίλησε με τον Σεβασμιώτατο Ματθαίο, τον πατέρα Χαράλαμπο και τον πατέρα Ιγνάτιο. Η πλευρά μας είναι έτοιμη για διάλογο οποιαδήποτε στιγμή μάς ζητηθεί. Ο μόνος όρος που θέτουμε είναι ο διάλογος να διεξαχθεί εν αγάπη, αληθεία και δικαιοσύνη. Δεν είναι δυνατόν να δεχθούμε έναν διάλογο στη βάση τετελεσμένων γεγονότων, τα οποία προέκυψαν με τον ισχυρισμό ότι οι Ιεροί Κανόνες τα επέτρεψαν και ότι το Καταστατικό παρέχει στον Μητροπολίτη το δικαίωμα να διορίζει επισκόπους και χωρεπισκόπους χωρίς εκλογές. Οι Ιεροί Κανόνες και το Καταστατικό της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου υπάρχουν για την εύρυθμη λειτουργία της Εκκλησίας και την παρεμπόδιση της αυθαιρεσίας. Το σχίσμα προκλήθηκε επειδή παρακάμφθηκαν οι ιεροί Κανόνες και το Καταστατικό της Εκκλησίας μας και εισακούστηκαν οι γνωματεύσεις νομικών και θεολογικών συμβούλων αμφιβόλου εκκλησιαστικού ήθους. Ένας από τους σοβαρότερους λόγους του σχίσματος είναι η θεοποίηση του Ευσταθίου Τουρλή. Κάποια άτομα του εκκλησιαστικού κατεστημένου, εδώ και δεκαετίες, θεωρούσαν τον Ευστάθιο Τουρλή σωτήρα της Εκκλησίας της Κύπρου, παρόλο που χειροτονήθηκε από τη Σύνοδο του Νικολάου και του Σεβαστιανού, τους οποίους εμείς καθαιρέσαμε το 2008 για καταπάτηση του Αυτοκεφάλου της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου. Ο Ευστάθιος συμπεριφέρθηκε με αλαζονεία και έπαρση και έδωσε νομικές και θεολογικές συμβουλές όχι με βάση τους Ιερούς Κανόνες και το Καταστατικό της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου, αλλά με βάση τις προσωπικές επιλογές του εκκλησιαστικού κατεστημένου και τα συμφέροντά του. Η αυθαιρεσία είναι η αιτία του σχίσματος και δεν μπορεί να διορθωθεί με τη νομιμοποίησή της στη βάση τετελεσμένων γεγονότων, επαναλαμβανόμενων ψεμάτων της προπαγάνδας και της επίρριψης των ευθυνών σε αυτούς που εμμένουν στην αλήθεια και στους Ιερούς Κανόνες. Τα κάρβουνα, όσο και αν τριφτούν, δεν ασπρίζουν!!! Γι' αυτό και προσπαθούν να τα βάψουν!...

"Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΕΤΑΚΤΟΠΟΙΗΣΕ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ 1971 (ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗ ΕΥΧΗ) ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ"

ΝΑΙ ΝΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΩ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ, ΟΠΩΣ ΜΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ ΣΕΒ/ ΤΕ ΑΜΦΙΛΟΧΙΕ. ΤΟ ΕΠΕΧΕΙΡΗΣΑ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΑΠΟ ΤΟ 2015, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ. ΚΑΙ ΕΣΧΑΤΩΣ ΠΡΟΣΕΠΑΘΗΣΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΝ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΜΕ ΕΜΠΟΔΙΣΕ, ΔΙΟΤΙ Ο "ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΤΑ ΕΤΑΚΤΟΠΟΙΗΣΕ ΟΛΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ". ΣΧΟΛΙΟΝ ΔΙΑ ΣΕΒ. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΝ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΝ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗΝ Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων 20 Ιανουαρίου 2022 · Σχολιον επί εκκλησιαστικων θεματων. Ο Σεβασμιωτατος Αμφιλόχιος εις την υπ αριθμ. 61/2017 πρός εμε επιστολήν του, μου συστηνει "φιλαδελφως" να συμφιλιωθω "ανθρωπίνως" μετα του θεολόγου Ελευθεριου Γκουτζιδη καί "να γραψουμε μαζι ανακοινωθεν Γνησιας Ορθοδοξιας π.χ. οτι δεχόμεθα την Ορθοδοξιαν, οπως ειμεθα από την αρχην, μη δεχόμενοι ουδε μίαν προσθηκην, η αφαίρεσιν εις τα της πίστεως", καί συνεχιζει να λεγη: "Καίτοι ο αδελφος Ελευθεριος δεν ειναι Επίσκοπος, αλλά οι θεσεις του καί οι γνωσεις του γυρω από τα γνησια ορθοδοξα φρονηματα ειναι ανωτεραι των Επισκοπων. Αι φωναι του οταν εκδηλώνονται ειναι δια να φυλαχθη καθαρα η Εκκλησια από παντος εξωτερικου εχθρου καί μάλιστα οταν διαπιστωνη προσπαθειας μολύνσεως της Ορθοδοξου Ομολογιας με χειροθεσιας καί κακοδοξίας". Δηλαδη, οπως εγραφη καί καπου αλλου, "κριτηριον Γνησιας Ορθοδοξιας, αληθειας καί σωτηριας ειναι ο θεολόγος Ελευθεριος Γκουτζιδης". Διευκρινιζω, οτι οταν λεγει να συμφιλιωθω, με τό αδελφο Ελευθεριο, εννοει, προφανως, να ζητησω συγγνωμην, που σταματησα να συνεργαζωμαι μαζι του, από τοτε πού τον ενημερωσα οτι θα συναντηθω με τόν Σεβ/το Παχωμιον που με εκαλεσε να συζητησουμε για τον ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ. Καί εκείνος εν υστερια διατελων, και φωνασκων καί υβριζων μου ειπε: "Καί μόνο με αυτό που σκεφτηκες εφτυσες στην Αρχιερωσυνη σου", καί εγω οπως ηταν φυσικόν του απήντησα "εισαι βλάσφημος καί ασεβης". Καί του ειπα επίσης: "δεν θα ξαναπατησω στο σπίτι σου, εως οτου σταματησεις να βλασφημεις καί να ασεβεις". Καί αυτό το περιστατικό εγινε παρουσια του Σεβ/του Αμφιλοχιου.... Συναντηθηκαμε, βεβαια, πολλές φορες, εκτος της οικίας του, ειτε σε συνεδριασεις της Συνοδου, ειτε εκτος Συνοδου, αλλά παντως εμμενοντος (του θεολόγου Ελευθεριου) επί τα χειρω εις την ιδιαν βλασφημιαν, μεχρι πού επεχειρησε καί χειροδικιαν εναντιον μου .... Ματαιως εκτοτε παρεκαλουν τον Σεβ/το Αμφιλόχιο να παρεμβη καί να τον βοηθηση ως πνευματικός του να απαγκιστρωθει από την εμμονην του εις την συγχωρητικην ευχην του 1971 καί τα παρόμοια, διοτι αυτο ηταν το φρονημα του καί οπως απεδειχθη τελικα εγινε φρονημα καί του Σεβ/του Αμφιλοχίου, οτι δηλαδη: "Οι Ρωσοι ωρθοδοξησαν, ο δε θεολόγος Ελευθεριος Γκουτζιδης με την συγχωρητικην ευχην, εσωσε την Εκκλησία".... Δηλαδη ξεχασε (ο Σεβ/τος Αμφιλόχιος την Ομολογιαν του του 1977, ενωπιον της Συνοδου, οτι οι Ρωσοι της Διασπορας ησαν κακόδοξοι καί κακως ηνωθησαν μαζι των καί κακως εδεχθησαν καί οι εν Αμερικη καί οι εν Ελλάδι ο,τι εδεχθησαν, παρασυρθεντες βεβαια από τα ψευδη της Εξαρχιας. Βεβαιως, οπως ανακαλυψαμε, κατοπιν, πισω από αυτην την εμμονην δια την συγχωρητικην ευχην καί την ψευδοομολογιαν του 1981 κρυπτονται αλλα πράγματα περι των οποιων θα ομιλήσωμεν αναλυτικωτερα εν καιρω (Βλεπετε αναγνωρισιν της Σωματειοποιημενης Εκκλησιας των ΓΟΧ (Φλωρινικων) την 12/12/1971 δηλαδη ολίγον μετα την επιστροφην της Εξαρχιας καί το Πανηγυρικόν Συλλειτουργον πού εγινε χωρις να γνωριζει ο λαός του Θεου την απόφασιν, καί αναθεσιν εις τον Σεβ/τον Αμφιλόχιον να διαχειρισθει την Κληρονομίαν Δασκαλοπούλου ως καί παρεμβασεις των πεντε ...).

ΑΓΑΘΟΙ ΟΙ ΔΥΟ ΥΠΕΡ ΤΟΝ ΕΝΑ ...

ΑΓΑΘΟΙ ΟΙ ΔΥΟ ΥΠΕΡ ΤΟΝ ΕΝΑ — ΠΟΤΕ ΜΟΝΟΣ "ΟΥΑΙ ΑΥΤΩ ΤΩ ΕΝΙ". ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ‘’ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ’’ Ιεραποστολικον καί Αντιαιρετικον ενημερωτικόν Φυλλάδιον του «Συλλόγου των Ορθοδοξων» του Επισκοπείου – Ιερας Μονης Αγιας Αικατερινης Κορωπίου Αττικης, λειτουργουντος ως Παραρτηματος καί εις τα πλαίσα των σκοπων του ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ Ματθαιος ο Α. Διευθυνσις: 4ο χιλιομετρον Λεωφορου Κορωπίου Μαρκοπούλου, Τ.Θ. 54 Κορωπι 19401, Τηλ. 210 6020176, 60907162202, 6977290326 Αριθμ. Φυλλου 25 Ιανουαριος 2021 ΑΓΑΘΟΙ ΟΙ ΔΥΟ ΥΠΕΡ ΤΟΝ ΕΝΑ- ΠΟΤΕ ΜΟΝΟΣ Στὸν δρόμο τῆς ζωῆς σου, στὴν καθημερινὴ πάλη, στὸν ἀγώνα τὸν πνευματικό, σὲ κάθε σου προσπάθεια μὴ μένεις μόνος. Ἡ παρουσία κάποιου ἄλλου δίπλα σου, συμπαραστάτη, φίλου, βοηθοῦ, εἶναι ἀπαραίτητη. Τὸ λέει μὲ σαφήνεια ὁ αἰώνιος λόγος τοῦ Θεοῦ, τὸ γράφει ὁ σοφὸς Σολομών: «Οὐαὶ αὐτῷ τῷ ἑνί», ἀλίμονο στὸν ἕνα, ποὺ μένει ἀπομονωμένος, ποὺ δὲν ἔχει κάποιον δίπλα του. Θὰ ἔλθει ἡ δύσκολη ὥρα στὴ ζωή του, θὰ λυγίσει ἴσως κάποτε, μπορεῖ νὰ τὸν ἐγκαταλείψουν οἱ δυνάμεις του καὶ νὰ πέσει. Ποιὸς τότε θὰ βρεθεῖ κοντά του νὰ τὸν σηκώσει, νὰ τὸν στηρίξει; «Οὐαὶ αὐτῷ τῷ ἑνί, ὅταν πέσῃ καὶ μὴ ᾖ δεύτερος ἐγεῖραι αὐτόν». Ἂν ὅμως ἔχει συνοδοιπόρο στὴν πορεία τῆς ζωῆς, ἂν ἔχει κάποιον βοηθό, τότε ἡ πορεία εἶναι ἀσφαλής, ἡ ἐπιτυχία τοῦ σκοποῦ εὐκολότερη, ἡ ἀντιμετώπιση τῆς ὁποιασδήποτε δυσκολίας πιὸ ἀποτελεσματική: «Ἀγαθοὶ οἱ δύο ὑπὲρ τὸν ἕνα, οἷς ἐστιν αὐτοῖς μισθὸς ἀγαθὸς ἐν μόχθῳ αὐτῶν· ὅτι ἐὰν πέσωσιν, ὁ εἷς ἐγερεῖ τὸν μέτοχον αὐτοῦ» (Ἐκκλησ. δ΄ 9-10). Καλύτερα οἱ δυὸ ἀπὸ τὸν ἕνα. Λόγῳ τῆς συνεργασίας τους θὰ ἔχουν καλὴ ἀμοιβὴ γιὰ τοὺς κόπους τους. Διότι ἂν πέσει ὁ ἕνας, ὁ ἄλλος θὰ τρέξει νὰ σηκώσει τὸν σύντροφό του. Πόσο ὄμορφη καὶ συγκινητικὴ ἡ εἰκόνα! Ἕνας ἄνθρωπος πεσμένος στὴ γῆ καὶ κάποιος δίπλα του μὲ πολλὴ στοργὴ καὶ ἀγάπη προσπαθεῖ νὰ τὸν σηκώσει, νὰ τὸν στήσει στὰ πόδια του, νὰ τὸν βοηθήσει νὰ περπατήσει, γιὰ νὰ συνεχίσουν μαζὶ τὴν κοινή τους πορεία! Ἀντίθετα, εἶναι τραγικὴ ἡ εἰκόνα τοῦ ἐξαντλημένου τελείως ἀνθρώπου, ποὺ βρίσκεται κάτω πεσμένος, ἀνήμπορος νὰ σηκωθεῖ μόνος του. Κοιτάζει γύρω του μὲ ἀγωνία, ψάχνει κάποιον βοηθό, ἀλλὰ κανεὶς δὲν ὑπάρχει, κανεὶς δὲν σπεύδει κοντά του! Ἡ μοναξιὰ βαριὰ καὶ δύσκολη, μοιάζει σὰν τιμωρία, καὶ εἶναι· στὴν ἀπομόνωση, λένε, τὸν ἔχουν. Νὰ μὴ βλέπει κανένα, νὰ μὴν ἐπικοινωνεῖ μὲ κανένα, νὰ μὴ μπορεῖ νὰ πεῖ τὸν πόνο του σὲ κανέναν. Ἀκόμη καὶ στὸν Παράδεισο ἡ μοναξιὰ δὲν ἦταν καλή. Ἐκεῖ ὅπου ὅλα ἦταν καλά, ὑπῆρχε κάτι ποὺ δὲν ἦταν καλό. «Οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον· ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθὸν κατ᾿ αὐτόν», εἶπε ὁ Θεὸς ὅταν ἔπλασε τὸν Ἀδάμ (Γεν. β΄ 18). Τὸ τέλειο πλάσμα τῶν χειρῶν Του, ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ἦταν στὸν Παράδεισο, ἀλλὰ ἦταν μόνος. Καὶ ὁ Θεὸς ἔπλασε καὶ τὴν Εὔα. Γιὰ νὰ μὴν εἶναι μόνος ὁ Ἀδάμ. Γιὰ νὰ ὑπάρχει κοινωνία, ἀγάπη, ἀλληλοβοήθεια. Γιὰ νὰ πορευθοῦν μαζὶ στὸν κόσμο ποὺ ὁ Θεὸς τοὺς ἔβαλε νὰ ζήσουν. Πολὺ περισσότερο στὸν κόσμο τῆς πτώσεως καὶ τῆς φθορᾶς, στὸν κόσμο στὸν ὁποῖο κυριαρχοῦν ὁ φθόνος, ἡ κακία, ἡ ἀδικία, ἡ θλίψη, ἡ ἀσθένεια καὶ ὁ πόνος, χρειαζόμαστε τὴν παρουσία τῶν ἀδελφῶν μας. Γιὰ νὰ ποῦμε τὸν πόνο μας, γιὰ νὰ στηριχθοῦμε στὸν πόνο μας καὶ νὰ παρηγορηθοῦμε, γιὰ νὰ σταθοῦμε στὰ πόδια μας καὶ νὰ παλέψουμε στὴ ζωή μας. «Ἀγαθοὶ οἱ δύο ὑπὲρ τὸν ἕνα». Ἐπίσης στὰ βιοτικὰ ἔργα μας, στὶς ὑποθέσεις τῆς ζωῆς μας, τῆς καθημερινῆς ἐργασίας μας, πολλὲς φορὲς χρειαζόμαστε ἐκεῖνον ποὺ θὰ σταθεῖ κοντά μας μὲ εἰλικρινὲς ἐνδιαφέρον, θὰ καταλάβει τὸ πρόβλημά μας, θὰ μᾶς συμβουλέψει, θὰ ἐπισημάνει τὸ λάθος μας, θὰ μᾶς πεῖ μιὰ γνώμη πιὸ σωστή, ἡ ὁποία θὰ φωτίσει τοὺς δρόμους μας καὶ θὰ μᾶς βγάλει ἀπὸ ἀδιέξοδα βασανιστικά. «Ἀγαθοὶ οἱ δύο ὑπὲρ τὸν ἕνα». Καὶ στὸν πνευματικό μας ἀγώνα, στὴν πάλη μὲ τὸν ἑαυτό μας δὲν πρέπει νὰ μένουμε μόνοι μὲ τὸν ἑαυτό μας. Ἡ προσπάθεια νὰ νικήσουμε τὰ πάθη μας, νὰ ἀποφεύγουμε τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι δύσκολη καὶ ὑπερβαίνει τὶς δυνάμεις μας. Ἡ ἀνθρώπινη ἀδυναμία, ὁ κόσμος ποὺ διαρκῶς προκαλεῖ, ὁ ἀντίδικος διάβολος ποὺ ἀκατάπαυστα πολεμεῖ, δὲν ὑποχωροῦν εὔκολα καὶ συχνὰ ἐπικρατοῦν. Ἡ παρουσία καὶ ἑνὸς ἔστω ἀδελφοῦ, ποὺ ἀγωνίζεται δίπλα μας, δίνει θάρρος στὴν ψυχὴ καὶ δὲν τῆς ἐπιτρέπει νὰ ὑποχωρήσει. Ἀλλὰ καὶ στὴν ἐργασία τοῦ καλοῦ «ἀγαθοὶ οἱ δύο ὑπὲρ τὸν ἕνα». Εἶναι πολὺ βοηθητικὴ ἡ παρουσία κάποιου ἀδελφοῦ κοντά μας. Οἱ δύο μαζὶ ἀγωνιζόμαστε ἀποτελεσματικότερα. Ὁ ἕνας συμπληρώνει, διορθώνει, στηρίζει, ἐμπνέει, ἐνθαρρύνει καὶ βοηθεῖ ποικιλοτρόπως τὸν ἄλλον. Καὶ ὁ Κύριος, ὅταν ἄρχισε νὰ ἀποστέλλει τοὺς δώδεκα Μαθητές Του σὲ περιοδεία, τοὺς ἀπέστειλε δύο-δύο (βλ. Μάρκ. ς΄ 7). «Πρὸς παρηγορίαν ἀλλήλων» καὶ «ἵνα καὶ προθυμότεροι ὦσι», σημειώνουν οἱ ἱεροὶ ἑρμηνευτές. Καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μαζὶ μὲ τὸν Βαρνάβα πορεύθηκαν νὰ κηρύξουν στὰ ἔθνη. Καὶ στοὺς χρόνους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὁ Θεὸς «ἐν χειρὶ Μωϋσῆ καὶ Ἀαρὼν» ἐξήγαγε τὸν ἰσραηλιτικὸ λαὸ ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς Αἰγύπτου (Ἀριθ. λγ΄ [33] 1). Ὁ σοφὸς Σολομὼν γράφει στὶς Παροιμίες (ιη΄ [18] 19): «Ἀδελφὸς ὑπὸ ἀδελφοῦ βοηθούμενος ὡς πόλις ὀχυρὰ καὶ ὑψηλή, ἰσχύει δὲ ὥσπερ τεθεμελιωμένον βασίλειον». Ὅταν ἕνας ἀδελφὸς βοηθεῖται ἀπὸ ἄλλον, μοιάζει μὲ ψηλὴ καὶ ὀχυρωμένη πόλη, εἶναι δὲ ἰσχυρὸς ὅπως τὸ βασιλικὸ ἀνάκτορο, ποὺ ἔχει γερὰ καὶ βαθιὰ θεμέλια καὶ δέν σείεται εὔκολα. Ἀδελφέ, ποὺ ἀγωνίζεσαι καὶ προσπαθεῖς. Ποτὲ μόνος. Μὴν κλείνεσαι στὸν ἑαυτό σου, μὴν ἀπομονώνεσαι. Ἔχεις ἀνάγκη τοὺς ἀδελφούς σου, σὲ ἔχουν ἀνάγκη καὶ ἐκεῖνοι. Δὲν σωζόμαστε μόνοι μας. Ζοῦμε καὶ σωζόμαστε μέσα στὴν Ἐκκλησία. Τόσοι ἀδελφοὶ γύρω μας. Σὲ κάθε καμπὴ τῆς πορείας μας, σὲ κάθε στιγμὴ τοῦ ἀγώνα μας, κάποιος νὰ βρίσκεται δίπλα μας. Στήριγμα, παρηγοριὰ καὶ βοηθός μας. Κι ἐμεῖς πρόθυμα νὰ γινόμαστε συμπαραστάτες καὶ βοηθοὶ στοὺς ἀδελφούς μας. Μὴν τοὺς ἀφήνουμε μόνους. Μᾶς τὸ λέει ὁ Θεός: «Ἀγαθοὶ οἱ δύο ὑπὲρ τὸν ἕνα». https://www.osotir.org/ Διά τον «Αντιαιρετικόν Αγωνα Γνησιων Ορθοδόξων» (Ιεραποστολή καί Φιλανθρωπία) φυλλάδιον το οποίον εκδίδεται εις τα πλαίσια των σκοπων του ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α καί του Παραρτηματος αυτου «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΝ ΤΑΜΕΙΟΝ» της Ιεράς Μητροπόλεως ΓΟΧ Μεσογαίας, Λαυρεωτικής καί Αχαρνων. Ελάχιστος προς Κύριον ευχέτης Ο Προεδρος του Μητροπολιτικου Φιλοπτωχου Ταμείου + Ο Μεσογαίας, Λαυρεωτικης καί Αχαρνων Κηρυκος. 0 0 00000000 Previous post ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΩΡΘΟΔΟΞΗΣΑΝ ... ΟΤΑΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Η ΠΙΣΤΙΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΙΩΠΩΜΕΝ epkirykos epkirykos epkirykos

ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ (ΠΡΑΞΙΣ 6/13-7-1983)

Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων 2 ώρ. • Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια ΠΡΑΞΙΣ 6/13-7-1983 ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ Θέμα: "Καταδίκη τοῦ λεγομένου παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ" ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Ακαινοτομήτου ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος ἐν τῇ συνεδρίᾳ Αὐτῆς τῆς 13-7-83 ἐπελήφθη τοῦ θέματος τοῦ λεγομένου "παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ" καί ΛΑΒΟΥΣΑ ΥΠ᾿ ΟΨΙΝ α) ῞Οτι ὁ λεγόμενος "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός" διδάσκει διδασκαλίαν αὐτόχρημα αἱρετικήν, ἤτοι, ὅτι ἅπασαι αἱ ἀκολουθοῦσαι τό παλαιόν ἡμερολόγιον, ὁμάδες ἤ παρατάξεις συναποτελοῦσι καί ἀνήκουσι εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίαν καί ὅτι ἐπιβάλλεται ἕνωσις αὐτῶν νοουμένη κατά τήν οἰκουμενιστικήν ἀντίληψιν καί οὐχί κατά τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν καί ᾿Εκκλησιολογίαν. β) ῞Οτι ὁ "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός" εἶναι καρπός καί συνέπεια τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, τῆς παναιρέσεως τοῦ αἰῶνός μας, ὅστις ἐπιχειρεῖ διά τῶν κατατμήσεων καί διαιρέσεων καί τῆς ἐκκλησιολογικῆς συγχύσεως νά παραχαράξῃ τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν καί νά εἰσαγάγῃ καί εἰς τήν ᾿Ακαινοτόμητον ᾿Εκκλησίαν τήν αἰρετικήν ταύτην διδασκαλίαν, ἵνα οὕτω πλήξῃ Αὐτήν. γ) ῞Οτι ὁ αἰών, τόν ὁποῖον διανύομεν, εἶναι αἰών γενικῆς ἀποστασίας καί ἐκκλησιολογικῆς συγχύσεως, τήν ὁποίαν ἐδημιούργησεν ὁ ἀντίχριστος Οἱκουμενισμός, ἡ δέ κρισιμότης τῶν καιρῶν, ἀπαιτεῖ ἰδιαιτέρως συνεχῆ βίωσιν καί καθαράν ῾Ομολογίαν τῆς ᾿Ορθοδόξου Πίστεως καί διδασκαλίας τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. δ) ῞Οτι "τό τῆς ἐκλογῆς σκεῦος", ὁ θεῖος Παῦλος πᾶσιν ἡμῖν ἐντέλλεται: "Προσέχετε ἑαυτοῖς καί παντί τῷ ποιμνίῳ, ἐν ὧ ὑμᾶς τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον ἔθετο ἐπισκόπους ποιμαίνειν τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ἥν περιεποιήσατο διά τοῦ ἰδίου αἵματος", προαγορεύων, ὅτι "λῦκοι βαρεῖς μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου καί ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν" ἀναστήσονται ἐν μέσῳ τῆς τοῦ Θεοῦ ᾿Εκκλησίας, παρακελευόμενος γρηγορεῖν ἡμᾶς. ε) ῞Οτι ἠγέρθησαν τινές λαλοῦντες διεστραμμένα, οἵτινες ἐπί ἀθετήσει τῆς ῾Ομολογίας καί ᾿Εκκλησιολογίας τῆς ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας καί ἐπί καταφρονήσει τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων καί ἐν γένει τῆς ῾Αγίας καί ῾Ιερᾶς Παραδόσεως κηρύττουσι γυμνῇ τῇ κεφαλῇ "παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν", ἐπί ταραχῇ τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως. ΕΠΕΙΔΗ ὁ "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός" κατελέγχεται ὑπό τοῦ συντάγματος τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων καί εἶναι ξένον τι καί πολέμιον πρός τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν καί ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ μετά τῶν ἁγἰων καί Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, "ἀσπασίως τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας ἐνστερνιζόμενοι" ΕΝ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΑΠΟΦΑΙΝΟΜΕΘΑ Α΄. Καταδικάζομεν καί κατακρίνομεν τόν λεγόμενον "παλαιοημερολογιτικόν οἰκουμενισμόν", ὡς ξένον καί ἀλλότριον τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογίας καί ᾿Εκκλησιολογίας τῆς ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας. Β΄. ᾿Εν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ ὁμολογοῦμεν καί διακηρύσσομεν, ὅτι ἡ Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία, ἡ οὕτως ἀποκληθεῖσα πρός διάκρισιν "ἀκαινοτόμητος", ἤ "᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ." εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Μίας, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, ἐξ ἧς ἀπεσχίσθησαν, ἀφ᾿ ἑνός μέν ἡ Καινοτόμος Νεοημερολογιτική ᾿Εκκλησία, διά τῆς εἰσαγωγῆς τῆς καταδεδικασμένης Παπικῆς Καινοτομίας, ἥτις εἰσήχθη ὡς Οἰκουμενισμός τό 1924, ἀφ᾿ ἑτέρου τά διάφορα παλαιοημερολογιτικά σχίσματα, ἅτινα ἐδημιουργήθησαν διά τῆς παραχαράξεως ὑπ᾿ αὐτῶν τῆς ῾Ομολογίας-᾿Εκκλησιολογίας τῆς ἀκαινοτομήτου ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας. Γ΄. Αὕτη ἡ ᾿Ορθόδοξος ῾Ομολογία-᾿Εκκλησιολογία διετυπώθη καί διεκηρύχθη ἀπό τοῦ 1924, διεκηρύχθη δέ καί Συνοδικῶς τό ἱστορικόν ἔτος 1935. Ταύτην καί ἡμεῖς διαφυλάσσομεν, κηρύσσομεν καί ὁμολογοῦμεν. "Οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν", τούς δέ ἀλλοτρίως φρονοῦντας, ἀλλοτρίους τῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας κηρύσσομεν. Δ΄. ῾Ομοφώνως ἀποδοκιμάζομεν καί αἵρομεν ἐκφράσεις ἤ διατυπώσεις, αἱ ὁποῖαι ἀσχέτως ὑπό ποίας συνθήκας, ἤ ὑπό ποίων ἐγράφησαν, εἶναι ἀπαράδεκτοι ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως καί ξέναι πρός τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν καί ᾿Εκκλησιολογίαν, καί ὁρίζομεν, ὅπως τοῦ λοιποῦ, ἅτε παρεισφρύσασαι, εἴτε ἐξ ἀπροσεξίας, εἴτε διά τήν ἀνθρωπίνην ἀδυναμίαν, θωροῦνται μή γεγραμμέναι. ᾿Εν σωτηρίῳ ἔτει 1983, 13η ᾿Ιουνίου (Ε.Η.) ῞Επονται αἱ ὑπογραφαί + ῾Ο ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος ᾿Ανδρέας. + ῾Ο Μεσσηνίας Γρηγόριος + ῾Ο ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος Ματθαῖος + ῾Ο Βρεσθένης Λάζαρος + ῾Ο ᾿Αργολίδος Παχώμιος + ῾Ο Φθιώτιδος Θεοδόσιος + ῾Ο Σερβίων καί Κοζάνης Τῖτος Ο ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ + ῾Ιερομόναχος Κήρυκος Κοντογιάννης ᾿Ακριβές ἀντίγραφον ἐκ τοῦ πρωτοτύπου. ᾿Αθῆναι τῇ 10-2-2000 Ο ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ (τίθεται ὑπογραφή) + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ Απο της «εφευρεσεως της συγχωρητικης ευχης» (εν ετει 1971), την οποίαν, επεβαλεν εις τους Αρχιερεις, ως μη ωφειλεν, ο θεολόγος Ελευθεριος Γκουτζιδης, υφισταται επί πεντηκονταετιαν (1971 - 2022) εν ατυπον - θεωρητικον σχισμα, αλλων υποστηριζοντων οτι "υπό την προυπόθεσιν, οτι ωρθοδοξησαν οι Ρωσοι, ελαβομεν από τους Ρωσους της Διασπορας συγχωρητικην ευχην δια να ενωθουμε με τους Φλωρινικους", καί αλλων οτι δεν ωρθοδοξησαν καί δεν απεδεχθησαν την Ομολογιαν - Εκκλησιολογιαν μας, καί επομενως ολα αυτα που εγιναν στην Αμερικη και στην Ελλαδα εγιναν εκτος Ομολογιας εν τω οικουμενισμω, καί δια τουτο στερουνται νομικης, ομολογιακης - εκκλησιολογικης βασεως.

ΟΙ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΕΣ ΜΕΤΑΘΕΣΕΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΟΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΔΥΝΗΡΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Οι αντικανονικές μεταθέσεις επισκόπων, οι προσωπικές φιλοδοξίες και οι οδυνηρές συνέπειες για την ειρήνη και την ενότητα της Εκκλησίας [ Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2026 6:55 ΜΜ ] ⁨Νικολέτα⁩: Ο ΙΕ' ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ Α' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ Οι αντικανονικές μεταθέσεις επισκόπων, οι προσωπικές φιλοδοξίες και οι οδυνηρές συνέπειες για την ειρήνη και την ενότητα της Εκκλησίας Ο ΙΕ’ Κανόνας της εν Νικαία Α’ Οικουμενικής Συνόδου απαγορεύει τη μετάβαση επισκόπου ή πρεσβυτέρου ή διακόνου σε άλλη πόλη (δηλαδή σε άλλη εκκλησιαστική δικαιοδοσία). Προφανώς ήταν μια συνήθεια που επικρατούσε και τότε, κατά παράβαση προηγούμενων σχετικών Αποστολικών Κανόνων (βλ. 14ος και 15ος Αποστολικός Κανόνας). Η Α’ Οικουμενική Σύνοδος αποφάσισε την ολοκληρωτική κατάργηση αυτής της συνήθειας επισημαίνοντας ότι, αν κάποιος επιχειρήσει κάτι τέτοιο ή αναλάβει ο ίδιος μια τέτοια ενέργεια, αυτή θα ακυρωθεί οπωσδήποτε («ἀκυρωθήσεται ἐξ ἅπαντος τὸ κατασκεύασμα») και ο κληρικός θα αποκατασταθεί στην Εκκλησία στην οποία χειροτονήθηκε (ἀποκατασταθήσεται τῇ ἐκκλησίᾳ, ἐν ᾗ […] ἐχειροτονήθη»). Ωστόσο, ο Κανόνας αυτός δεν περιορίζεται μόνο στη διατύπωση της απαγόρευσης. Πριν κάνει αναφορά στον σχετικό όρο, προβάλλει την αιτία που οδήγησε τους Πατέρες της Συνόδου να θεσπίσουν αυτόν τον Κανόνα: «*Διὰ τὸν πολὺν τάραχον, καὶ τὰς στάσεις τὰς γινομένας*». Η συνήθεια αυτή, δηλαδή το να μεταβαίνουν κληρικοί από μια επαρχία σε άλλη, προκαλούσε ταραχές, αναστάτωση και διχόνοιες μέσα στον εκκλησιαστικό χώρο. Γι' αυτό και οι Άγιοι Πατέρες, θέλοντας να αποτρέψουν τα σχίσματα και τον διχασμό, προχώρησαν στη θέσπιση του Κανόνα αυτού. Ο Άγιος Νικόδημος, ερμηνεύοντας τον Κανόνα, εξηγεί ότι πρέπει «νὰ ἀσηκωθῆ ἀπὸ τὸ μέσον μὲ τελειότητα ἡ συνήθεια […] διὰ τὰς πολλὰς ταραχάς καὶ ἀλληλομαχίας ὁποῦ ἐκ τῆς παραβάσεως ταύτης ἠκολούθησαν». Τη μετακίνηση κληρικών σε άλλες επαρχίες, όπου δεν ανήκαν, ακολουθούσαν αλληλομαχίες και τσακωμοί ανάμεσα στους πιστούς. Με άλλα λόγια, ως παρακοή στο θείο θέλημα και παράβαση των Κανόνων που οι Άγιοι Πατέρες νομοθέτησαν, η πράξη αυτή απέδιδε σάπιους καρπούς. Ο ΙΕ’ Κανόνας της Α’ Οικουμενικής Συνόδου δεν νομοθετήθηκε χωρίς λόγο, αλλά είχε ως σκοπό τη διαφύλαξη της ειρήνης και της τάξης μέσα στην Εκκλησία. Η μετακίνηση κληρικών από μία Εκκλησία σε άλλη δεν ήταν μια ενέργεια που περιοριζόταν σε προσωπικό επίπεδο, ούτε αποτελούσε ατομική επιλογή, αλλά επηρέαζε ολόκληρη την κοινωνία των πιστών. Δεν διετάρασσε μόνο την τοπική Εκκλησία, την οποία ένας επίσκοπος εγκατέλειπε, αλλά ταυτόχρονα δημιουργούσε πρόβλημα και στην Εκκλησία στην οποία ο επίσκοπος μετέβαινε. Η ταραχή που προκαλούσε ήταν διπλή και όχι μόνο… Στην Εκκλησία της Κύπρου, το σχίσμα οριστικοποιήθηκε το 2023 όταν, ανήμερα της εορτής του Αγίου Κυριακού, ο Παρθένιος «διόρισε» παράνομα τον Γεράσιμο στη «Μητρόπολη Τριμυθούντος». Αυτός ο «διορισμός» υπήρξε η αρχή του πάρε-δώσε των επισκοπικών θρόνων μεταξύ Γεράσιμου και Παρθενίου. Είναι ολοφάνερο ότι πίσω από τις μεταθέσεις αυτές κρύβονταν οι προσωπικές φιλοδοξίες των εμπλεκομένων. Και όλοι γνωρίζουμε πού κατέληξε αυτή η κοροϊδία. Ο Γεράσιμος από Επίσκοπος Άργους βρέθηκε στη «Μητρόπολη Τριμυθούντος» και από εκεί στη «Μητρόπολη Κιτίου», που ο Παρθένιος εν τέλει του παραχώρησε με αντάλλαγμα τη διευθέτηση του ιδίου στο Ιάσιο…. Έτσι, αρχής γενομένης από τον αντικανονικό και παράνομο «διορισμό» του Γερασίμου προκλήθηκαν ταραχές και διχόνοιες στην Εκκλησία της Κύπρου, της Ρουμανίας, της Ελλάδας, της Αυστραλίας, της Αγγλίας. Από το γινάτι κάποιων ανθρώπων να επιβάλουν τα θέλω τους. Από την αδιαφορία κάποιων «αρμοδίων» για το ποίμνιο. Από την ανυπακοή στους Αγίους Πατέρες και την παράβλεψη των Ιερών Κανόνων. Αυτά προκάλεσαν το σχίσμα. Γι’ αυτό και η Σύνοδος της Νίκαιας υπήρξε απόλυτη χρησιμοποιώντας την ισχυρή διατύπωση ότι αυτή η συνήθεια πρέπει να καταργηθεί πλήρως («ἀναιρεθῆναι ὁλοσχερῶς»). Τέτοιες ενέργειες γίνονταν πάντοτε πηγή αναστάτωσης και διχασμού, σε αντίθεση με την αγάπη, την ομόνοια και την ειρήνη που επιθυμεί ο Χριστός, ο Οποίος είπε στους μαθητές Του «Εἰρήνη ὑμῖν». Οι Ιεροί Κανόνες, εκτός από το κριτήριο της αλήθειας, αποτελούν και τα όρια μέσα στα οποία διασφαλίζεται και περιφρουρείται η ειρήνη και η ενότητα της Εκκλησίας. Όσοι βγαίνουν εκτός αυτών των ορίων, παραβαίνοντας τους Κανόνες και θέτοντας ως προτεραιότητα τις προσωπικές τους επιθυμίες και φιλοδοξίες, λειτουργούν εις βάρος της ειρήνης και της ομόνοιας στην Εκκλησία του Χριστού και φέρουν ακεραία την ευθύνη για τον χωρισμό και το σχίσμα που οι πράξεις τους προκαλούν.

ΔΙΑΤΙ ΔΙΕΚΟΨΑΜΕΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΤΙ ΕΞΗΛΘΟΜΕΝ ΕΚ ΜΕΣΟΥ ΑΥΤΩΝ.

ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ ΤΕΥΧΟΣ ΠΡΩΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2025 ΔΙΕΚΟΨΑΜΕΝ ΤΗΝ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ, ΚΑΙ ΕΞΗΛΘΟΜΕΝ ΕΚ ΜΕΣΟΥ ΑΥΤΩΝ ΙΝΑ ΜΗ ΕΞΕΛΘΩΜΕΝ ΜΕΤ ΑΥΤΩΝ ΕΚ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. «ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ» Περιοδική ‘Ορθόδοξος ‘Εποικοδομητική Ἔκδοσις τῆς Ἰερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἐκδότης: Ἐπίσκοπος Κήρυκος Στρογγύλη 194.00, Τ.Θ. 54. Κορωπί ‘Αττικῆς ΤΗΛ. 210.6020176, 210.6021467. Α.Π. (ΕΠ) 17 ‘Εν Κορωπίῳ τῆ 22 Μαρτίου 2006 (Ε.Η.) (Ἁγίου Βασιλείου ‘Αγκύρας) ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΚΑΙ ΤΕΚΝΑ ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ - ΕΝΟΡΙΤΑΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΑΓ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΘΗΝΙΩΤΙΣΣΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΣΧΕΤΙΚΩΣ ΜΕ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ 2005. Διά τῆς παρούσης ἐνημερωτικῆς μου ἐπιστολῆς, ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ πνευματικά, θά σᾶς ἐνημερώσω ἐν πολλῆ συντομία «διά τήν ἀθεωτάτην μεταστοιχείωσιν τῶν ἁπάντων» ἡ ὁποία ἐπεδιώχθη τήν τελευταίαν αὐτήν δεκαετίαν εἰς τόν χῶρον τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας ‘Ορθοδόξου ‘Εκκλησίας καί νά σᾶς ἐπιστήσω τήν προσοχήν, ἐπί τοῦ θέματος τῆς ἐν τοῖς μυστηρίοις καί τῆ προσευχῆ ἐπικοινωνίαν τῶν ὀρθοδόξων μετά Κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι διά συγκεκριμένων πράξεων ἤ ἐνεργειῶν, ἤ παραλείψεων ἔπαυσαν νά εἶναι ὀρθόδοξοι καί κινοῦνται εἰς τόν χῶρον τῆς πλάνης καί τῆς κακοδοξίας. Ἕνα σύνηθες ἐρώτημα πολλῶν εἶναι τό ἑξῆς: «Πολύ καλά τά λέγετε, Σεβασμιώτατε, ὅσον ἀφορᾶ τήν ψευδοσύνοδον τοῦ κ. Νικολάου. Ἔχετε ἀπόλυτον δίκαιον, καί καλά ἐκάνατε καί διεκόψατε κοινωνίαν μετ’ αὐτῶν, ἀλλά εἶναι τόσον κακόν δι’ ἡμᾶς νά ἐκκλησιαζώμεθα καί εἰς τούς Ναούς των καί νά ἐξυπηρετούμεθα ὑπ’ αὐτῶν, ὅταν ὑπάρχη ἀνάγκη; Ἄλλωστε ἡμεῖς ἐνῶ δεχόμεθα καί ὑπογράφομεν τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» τῆς 14.5.2004, δέν δεχόμεθα ὅμως καί καταδικάζομεν τά αἱρετικά καί βλάσφημα φρονήματα τῆς περί τόν κ. Νικόλαον ψευδοσυνόδου, καί ἀγωνιζόμεθα, ὅσον δυνάμεθα, διά νά παραμείνωμεν ἀσάλευτοι ἐν τῆ πίστει». ‘Επ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἔχουν γραφεῖ πολλά εἰς ἑκατοντάδας ἔγγραφα, τά ὁποῖα καλύπτουν χιλιάδας σελίδων. Δέν θά τά ἐπαναλάβω. Θά σᾶς ἐνημερώσω ὅμως διά τήν τελευταίαν ἐκκλησιαστικήν κρίσιν μέ πολλήν συντομίαν (ἐπιγραμματικά) καί ὅστις θέλει νά γνωρίση περισσότερα ἄς παρακολουθεῖ τήν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΝΟΗΝ» καί ἄς ἐνημερώνεται ἐκεῖθεν, ἤ ἄς παρακολουθεῖ τάε ὁμιλίας – συζητήσεις πού γίνονται τόσον στόν Αγιο Σπυρίδωνα Καρέα, κάθε Δευτέρα ἀπόγευμα, ὅσον καί εις τόν Μητροπολιτικόν Ναόν «Αγίου Δημητριου Αχαρνων καί τον Επισκοπικόν της Αγίας Αἰκατερίνης. Ναί, ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά, τά τελευταῖα δέκα ἔτη, συνετελέσθη ἡ «ἡ ἀθεωτάτη μεταστοιχείωσις τῶν ἁπάντων». Ὅ,τι ἔγινε καί τήν περίοδο τῆς Εἰκονομαχίας (8ος αἰών). Μέ τήν διαφοράν ὅτι τότε μέν, ἐπολεμήθη ἕν δόγμα, τό δόγμα τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, εἰς τάς ἡμέρας μας, ὅμως ἐπολεμήθη καί πολεμεῖται τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας, εἰς τό ὁποῖον συμπεριλαμβάνονται ὅλα τά ἱερά δόγματα. Αἱ «πῦλαι τοῦ Ἅδου» εἰς τάς ἡμέρας μας, (κατά τούς Ἁγίους Πατέρας «πῦλαι τοῦ Ἄδου» εἶναι αἱ δυσώνυμοι αἱρέσεις), ἐδίωξαν τήν Ἐκκλησίαν, διά τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅσον οὐδέποτε ἄλλοτε εἰς παλαιοτέραν ἐποχήν. Οἱ πολέμιοι τῆς ‘Εκκλησίας, τά ξένα Κέντρα πού ἀνέλαβον νά ἀφανίσουν τήν ‘Εκκλησίαν, ἐπεδίωξαν νά ἀχρηστεύσουν τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν (Ἐκκλησιολογίαν) καί τήν ἀνόθευτον Ἀποστολικήν Διαδοχήν. Καί ἐπολέμησαν αὐτά τά δύο χαρακτηριστικά γνωρίσματα τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διότι γνωρίζουν ὅτι ἄνευ αὐτῶν δέν «νοεῖται ‘Εκκλησία. Εἶναι γνωστόν, σᾶς τό ἔχομεν ἀναλύσει πολλάκις, κατά τάς ἀπογευματινάς ὁμιλίας καί ὅσοι παρακολουθεῖτε πρέπει νά τό γνωρίζετε, εἰς τήν ‘Ορθόδοξον Ὁμολογίαν (‘Εκκλησιολογίαν) συμπεριλαμβάνονται ὅλα τά δόγματα, καί αὐτή ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, ἡ ὁποία δέν εἶναι δυνατόν νά χωρισθῆ ἀπό τήν Ὁμολογίαν, ὅπως χαρακτηριστικά διδάσκει ὁ Ἅγιος ‘Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος. Δι’ αὐτό καί τά ξένα Κέντρα ἐφρύαξαν κυρίως ἐναντίον ἐκείνων τῶν ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται νά διαφυλαχθῆ «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως» αὕτη ἡ ἱερά Παρακαταθήκη (τῆς Ὁμολογίας καί τῆς ‘Αποστολικῆς Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν ἐλάβομεν διά τῶν ὁμολογιακῶν πράξεων καί τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1937 καί 1948 καί ἀλληλοδιαδόχως καί τῶν μέχρι τοῦ 1995 ὀρθοδόξων χειροτινιῶν. ‘Εχρησιμοποίησαν βέβαια πράκτορές των εἰς τόν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας, διότι μόνοι των δέν ἠδύναντο νά κάμουν ἀπολύτως τίποτε. ‘Εχρησιμοποίησαν τον γνωστόν παρασυνοδικόν κατεστημένον, το οποίον με την σειρά του παρέσυρε τούς ‘Αρχιερεῖς, εἰς σκευωρίας, βλασφημίας, παραχαράξεις, καί ἐπροπαγάνδισαν χωρίς ἐντροπήν τά πλέον ἀναίσχυντα ψεύδη, διά νά μήν ἀφήσουν τίποτα ὄρθιο. Τί νά πρωτοσημειώσωμεν ἀπό τό διωκτικόν μένος τῶν τελευταίων τούτων πολεμίων καί διωκτῶν τῆς Ἐκκλησίας; Τήν βάρβαρον συμπεριφοράν τῶν πρώην ‘Αδελφῶν καί Συλλειτουργῶν, ἤ τάς ληστρικάς ἀντορθοδόξους, ἀδίκους, ἀνοήτους ἐν πολλοῖς ἀποφάσεις των; Τήν ἄνευ ὅρων καί ὁρίων φιλοδοξίαν τοῦ Πειραιῶς Νικολάου, ἤ τήν ὑποκρισίαν τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί τοῦ κ. Κάτσουρα, οἱ ὁποῖοι μπροστά εἰς τήν προδοσίαν δέν ἐδίστασαν νά καταπατήσουν ἱερά καί ὅσια; ‘Εξεμεταλλεύθησαν εἰς τό ἔπακρον τήν φιλοδοξίαν τοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου, ἐξεματαλλεύθησαν καί τήν ἀδυναμίαν τοῦ γέροντος ‘Αρχιεπισκόπου, καί μετά ἀπό σειράν ληστρικῶν ἀποφάσεων, βλασφημιῶν καί τῆς καταλύσεως τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, τούς ὡδήγησαν καί εἰς τήν ἱερόσυλον συμπαιγνίαν τῆς παραιτήσεως τοῦ ‘Αρχιεπισκόπου καί τῆς μοιχεπιβασίας τοῦ κ. Νικολάου, ἡ ὁποία ἦτο συνέχεια καί συνέπεια τῆς μετά τό 1997 - 1998 ὁμαδικῆς «Συνοδικῆς» συγκαλύψεως τῶν Ἀπαλλακτικῶν Βουλευμάτων, τῆς ἐνόχου σιωπῆς ἔναντι τῶν βλασφημιῶν τῶν Φλωρινικῶν κατά τῆς Ἀποστολικῆς μας Διαδοχῆς, τῆς ἀρνήσεως νά ἀντιμετωπίσουν τάς βλασφημίας κ. Β. Σακκᾶ καί τοῦ Μαξίμου, τῆς ἀθωώσεως τῶν «πέντε» καί ἑπομένως τῆς ἐνεργοποιήσεως τῆς καθαιρέσεώς των, τῆς ὑπαναχωρήσεως καί κηρύξεως «γυμνῆ τῆς κεφαλῆ» τῆς βλασφημίας, ὅτι ὅλοι υπαγόμεθα υπό τους Ρωσους καί γενικά ὅτι τό 1971 ἐξηρτήθη ἡ Ἀποστολική μας Διαδοχή ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, κλπ. Τά θέματα πού προέκυψαν καθ’ ὅλην τήν παρελθοῦσαν δεκαετίαν καί ὡδήγησαν εἰς τήν σχισματοαίρεσιν τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ κ. Νικολάου, δέν ἦσαν μόνον προσωπικῆς φύσεως, ὡς προπαγανδίζουν τινές, (δέν ἦτο μόνον ἡ φιλοδοξία τοῦ Νικολάου, οὔτε ἡ ὑποκρισία τοῦ Κάτσουρα καί τῶν Τσακίρογλου), δέν ἦσαν μόνον διοικητικά, ὅπως πρός ἀποπροσανατολισμόν τοῦ ἁπλοϊκοῦ λαοῦ, ἰσχυρίζεται ετερος. Τά πάντα βοοῦν ὅτι σκοπός τοῦ κινήματος τῆς προδοσίας, ἀπό τοῦ 1997 καί μέχρι σήμερον ἦτο ἡ φίμωσις τῆς ‘Ορθοδόξου Ὁμολογίας, καί ἡ ἀχρήστευσις τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν ὡμολόγει ΠΕΠΑΡΡΗΣΙΑΣΜΕΝΩΣ ἡ ἀκαινοτόμητος Γνησία ‘Ορθόδοξος Ἐκκλησία, (βλέπετε Διακηρύξεις Κυριακῆς ‘Ορθοδοξίας προηγουμένων ἐτῶν καί ἀγωνιστικά ἄρθρα εἰς τόν «ΚΗΡΥΚΑ», ὅταν ἦτο «ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ»), ὥστε νά παραδοθῆ εἰς τήν ΛΗΘΗΝ ὁ ἀγών ὑπέρ τῆς Ἀληθείας; Ναί εἶναι καί τά προσωπικά. Εἶναι καί οἱ προσωπικές ἀδυναμίες. Εἶναι καί τά διοικητικά, ἡ κατάλυσις τῆς Κανονικῆς Τάξεως. Ὅταν ὅμως αὐτά γίνονται ὅργανα εἰς τάς χεῖρας τῶν πολεμίων, διά νά περάσουν τά σχέδια τῆς προδοσίας, ὅταν αὐτά γίνονται τά μέσα διά τήν «ἀθεωτάτην μεταστοιχείωσιν τῶν πάντων» τότε τά πράγματα γίνται τραγικά. Τά ξένα Κέντρα, γνώριζαν τήν φιλοδοξία τοῦ Νικολάου, γνώριζαν ὅτι εἶναι πανέτοιμος νά προδώση τά πάντα, ἀρκεῖ νά τό κολακεύσης. Ἐγνώριζαν πολύ καλά, καί τήν ἄλλην μυστικήν προδοσίαν τοῦ 1974, ἡ ὁποία ὡδήγησε εἰς τό βλάσφημον καί προδοτικόν 54/76 ὑπέρ αὐτοῦ Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα. Καί ἦσαν βέβαιοι ὅτι ὡς «ἀναγνωρισμένος», βάσει τῆς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας τοῦ 1971, ἦτο ὁ πλέον κατάλληλος, διά νά ὑπηρετήση καί ὁλοκληρώση τά σχέδια τοῦ Παλαιοημερολογικοῦ Οἱκουμενισμοῦ, τά ὁποῖα προσοχή, δέν εἶναι ἡ ἀφομοίωσις, ἡ διοικητική ἕνωσις, (μέ ἀποτέλεσμα νά φαίνεται ἡ προδοσία), δέν ἦτο ἡ φανερά ὑπαγωγή, τήν ὁποίαν οἱ πάντες ἔστω καί «διά τήν τιμήν τῶν ὅπλων», ὅπως λέγομεν, ἀλλά ἡ ΑΛΛΗΛΟΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΣ καί ἡ ΣΥΝΥΠΑΡΞΙΣ μετά τῶν οἰκουμενιστῶν, ὥστε μέσα ἀπ’ αὐτήν τήν συνύπαρξι νά προκύψη ὁ ἀφανισμός τῆς Ὀρθοδοξίας. Πράγματι, ὁ «Πειραιῶς» κ. Νικόλαος ἀπεδείχθη διά μίαν ἀκόμη φοράν «ἄξιος» τῆς ἀποστολῆς του, «ἱκανός» νά παίξη τόν ρόλον τοῦ προδότου, τόν ὁποῖον τοῦ «ἀνέθεσαν» τά ξένα Κέντρα, καί τό 1974 – 1976 μέ τήν «μήνυσι» τοῦ νεοημερολογίτου Πειραιῶς Χρυσοστόμου Ταβλαρουδάκη καί τό 1997-2005 μέσω τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου. Διότι μέ ὅσα ἔπραξε ἤ ἁπλῶς ὑπέγραψε, ἤ ἐσκευώρησε, ἤ ἱεροσύλησε, ἤ κατεχράσθη ὅλα αὐτά τά χρόνια, ἠρνήθη καί προσωπικῶς καί «Συνοδικῶς», καί τήν Ὀρθοδοξίαν - Ὁμολογίαν, καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, καί κατέλυσε τήν Κανονικήν Τάξιν καί τόν Συνοδικόν θεσμόν, μέ ἀποτέλεσμα νά ἔχει ξεπεράσει καί αὐτούς τούς νεωτεριστάς, νά ἔχη παρασύρη εἰς τήν προδοσίαν τήν πλειοψηφίαν τῶν ‘Αρχιερέων, ὅπως παρέσυρε παλαιότερον τούς «πέντε» εἰς τήν ἀπάτην τῆς δῆθεν «νεοεικονομαχίας».. Μόνον ἕνα δέν ἐπέτυχε, καί αὐτό ἴσως θά τοῦ τό χρεώσουν πολύ ἀκριβά τά ξένα Κέντρα, ὅτι δέν κατώρθωσε νά παρασύρη πάντας τούς ‘Αρχιερεῖς εἰς τήν προδοσίαν, τό ὅτι ἔμεινε ἔξω ἀπό τήν προδοσίαν ὁ Μεσογαίας Κήρυκος. Καί σᾶς ἐρωτῶ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί. Μετά ἀπό αὐτά, δέν πρέπει νά σᾶς ἀπασχολήσει ὅτι ὁ «Πειραιῶς» κ. Νικόλαος καί οἱ περί αὐτόν ΙΕΡΟΣΥΛΟΥΝ καί ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΑΓΙΑ; Πῶς ἔχετε άναπαυμένην τήν συνείδησίν σας νά ἐκκλησιάζεσθε εἰς τούς Ναούς των, καί νά «κοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις αὐτῶν τοῖς πονηροῖς καί βλασφήμοις»; Δέν γνωρίζετε ὅτι ἡ διακοπή κοινωνίας μεθ’ ἐνός βλασφήμου καί αἱρετικοῦ, καί ἡ καταδίκη τῶν αἱρετικῶν του φρονημάτων, εἶναι ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ; Διατί τήν ἀρνεῖσθε; Τί ζητεῖ ἀπό ἡμᾶς ὁ Χριστός εἰς τούς ἐσχάτους αὐτούς καιρούς; Τόλμην καί παρρησίαν, Πίστιν καί Ὁμολογίαν καί ‘Αγῶνα θεάρεστον μέχρις ἐσχάτων, διά νά παραμείνωμεν, μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ, μέχρι τελευταίας μας ἀναπνοῆς ἐντός τῆς Κιβωτοῦ καί νά ἀξιωθῶμεν τῆς αἰωνίου ζωῆς. Διατί δέν ἀνταποκρινόμεθα εἰς τό ἀκέραιον; Καί ἐπειδή ἴσως τινές δέν γνωρίζουν πῶς ἀκριβῶς ἔχουν τά πράγματα, ὅσον ἀφορᾶ τήν τελευταίαν ἀπόφασίν μας (ἔγγραφον 390/16.6.2005) νά διακόψωμεν κοινωνίαν μετά τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Νικολάου, σᾶς γνωρίζω, ὅτι ἐξῆλθον ἐκ μέσου αὐτῶν» ἐξ ‘Αρχιερατικοῦ καθήκοντος, «ἵνα μή ἐξέλθω μετ’ αὐτῶν ἐκ τῆς σωστικῆς Κιβωτοῦ» τῆς ‘Εκκλησίας. Καί μετά τήν ἀπόφασίν μου ἐκείνην πάλιν ἐπεδίωξα τήν εἰρήνην, ἀλλά ματαίως, διότι ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Νικολάου, δέν ἀπεδέχθη οὔτε τήν ὐπ’ ἀριθμ. 401/26.10.2005 τελευταίαν «ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΕΝΩΣΙΝ», τήν ὁποίαν μέ πολλήν ἀγάπην καί ἐν ἀληθείᾳ διετύπωσα, ἐνῶ ἐπιμένει εἰς τά αἱρετικά του φρονήματα, ὅπως ἀποδεικνύεται περιτράνως καί ἀπό τήν ὑπ’ ἀριθμ. 3229/18/31.1.2006 «ἀπάντησίν» του, ἡ ὁποία ἄν θέλετε ἕν μικρόν σχόλιον ἀποτελεῖ ΜΝΗΜΕΙΟΝ ΔΟΛΙΟΤΗΤΟΣ, ΠΟΝΗΡΙΑΣ, ΚΑΚΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ, καί ΑΥΤΟΚΑΤΑΔΙΚΗΣ του, νομίζω, ὅτι ἔχετε χρέος νά τοποθετηθεῖτε. Δέν νοεῖται περαιτέρω ἀναμονή. Εἰς τήν ἀπάντησίν των αὐτήν, ἐν γνώσει των πλέον, ΥΠΑΡΚΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ, τά ὁποῖα κατεπρόδωσαν γενναίως, καί τά ὁποῖα τούς ἐξέβαλον τῆς ‘Εκκλησίας, ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΣΥΖΗΤΗΣΩΜΕΝ, ἐνῶ προβάλλουν προπαγανδιστικά, παραχαράσσοντας τήν πραγματικότητα, ΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΘΕΜΑ, (τῆς διατυπώσεως τοῦ κ. Γκουτζίδη) τό ὁποῖον ἐσκευώρησαν οἱ ἴδιοι μετά τῶν Φλωρινικῶν, ἤ μᾶλλον οἱ Φλωρινικοί μετ’ αὐτῶν, μέ ἀποτέλεσμα, ἡ συγκεκριμένη κατηγορία «ἐπί καινοτομία καί αἱρέσει» νά ἀποβαίνη ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ἐναντίον των καί ἐναντίον ὅλων ὅσων ἀποδέχονται τάς ἀποφάσεις των καί τούς ἀκολουθοῦν. Εἰδικός μελετητής ἐκ Ρωσίας ἔχει ἀναλύσει τό θέμα καί ἔχει ἀποδείξει βάσει τῆς Πατερικῆς Διδασκαλίας, ὅτι ὁ «Πειραιῶς» κ. Νικόλαος, μέ τήν εἰσήγησίν του ἐπί τῆς διατυπώσεως τοῦ κ. Γκουτζίδη (14.2.2002) ἀπεκάλυψε πέραν τῆς συνειδητῆς του συμμετοχῆς εἰς τήν σκευωρίαν (ὅπερ σημαίνει συμμετοχήν εἰς τά σχέδια τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ) καί τά ἰδικά του αἱρετικά φρονήματα. Θά τελειώσω μέ ἕνα μικρό σχὀλιο ἐπί τῆς τελευταίας «ἀπαντήσεως» τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου κ. Νικολάου εἰς τήν ἐλαχιστότητά μου. Γράφει περί εἰρήνης, καί μοῦ ὑπενθυμίζει τούς λόγους ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ὁ ὁποῖος πράγματι καί πολύ σωστά λέγει, ὅτι «ἀνήκουν στόν Θεό καί βρίσκονται κοντά στά θεῖα, ὅσοι ἀποδέχονται καί ἐκτιμοῦν τό λαμπρό ἀγαθό τῆς εἰρήνης καί ἀπεχθάνονται καί στενοχωροῦνται γιά τό ἀντίθετο, δηλαδή τήν διχόνοια. Στήν ἀντίθετη ὅμως παράταξι (τοῦ πονηροῦ) ἀνήκουν ὅσοι εἶναι ἐπιθετικοί στούς τρόπους καί προσπαθοῦν νά κατακτήσουν τήν ἐπιτυχία μέ παραδοξότητες καί καμαρώνουν γιά τήν καταισχύνη τους», μή ἐννοώντας ὅτι αὐτά ἰσχύουν γιά τόν ἴδιον καί τούς περί αὐτόν. Τά γράφει δέ αὐτά μή ἐννοώντας κἄν τί ἐννοεῖ ὁ ἅγιος ὅταν γράφει περί εἰρήνης, καί μή λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν, ὅτι κατά τόν ἴδιον ἅγιον, ὑπάρχει καί «εἰρήνη» πού χωρίζει ἀπό τόν Θεό. «Κρείσσων ἐπαινετός πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ». Διά νά καταλάβετε ὅμως ποία εἶναι ἡ εἰρήνη διά τήν ὁποίαν ὁμιλεῖ ὁ ἅγιος, παραθέτω τί λέγει ὁ Ἅγιος ‘Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός. Τό παραθέτω ἐν πρωτοτύπῳ καί ἐν μεταφράσει: «Τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης οὐδέν ὑψηλότερον! δι’ ἥν νόμος καί προφῆται, δι’ ἥν Θεός ἄνθρωπος γέγονε, τοῦτο δέ τό μέγα καί ἀνεξιχνίαστον ὄντως μυστήριον΄ ἥν ἦλθε Χριστός εὐαγγελίσασθαι, ἥν αὐτός Χριστός τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς πρό τοῦ πάθους καί μετά τήν ἐκ τοῦ πάθους ἀνάστασιν ἐδωρήσατο΄ ἥν καί εἰς οὐρανούς ἀνιών μετά τῆς σαρκός αὐτοῦ, ὅθεν κατεληλύθει ἄσαρκος, ὡς κλῆρον τοῖς ‘Αποστόλοις καί δι’ αὐτῶν τῆ Ἐκκλησία κατέλιπεν. Εἰρήνη δέ ἐστίν ἡ ἐν τῶ ἀγαθῶ συμφωνία΄ τό γάρ κακῶς συμφωνοῦν, στασιάζειν μᾶλλον ἤ εἰρηνεύειν λεχθήσεται» (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, PG 95, 65). Δηλαδή: «Τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης τίποτα δέν ὑπάρχειι ὑψηλότερο! Γι’ αὐτήν ὁ νόμος καί οἱ προφῆτες, γι’ αὐτήν ὁ Θεός ἄνθρωπος ἔγινε, αὐτό λοιπόν τό μέγα καί ἀνεξιχνίαστο πράγματι μυστήριο. Αὐτήν ἦλθε ὁ Χριστός νά εὐαγγελισθῆ. Αὐτήν ὁ Χριστός στούς μαθητές του πρό τοῦ πάθους Του καί μετά τήν Ἀνάστασή Του ἐδώρησε. Αὐτήν καί ὅταν ἀνέβηκε στούς οὐρανούς μέ τή σάρκα του, ἀπ’ ὅπου κατέβει ἄσαρκος, κληρονομιά στούς ἀποστόλους καί δι’ αὐτῶν στήν Ἐκκλησία του κατέλιπε. Εἰρήνη δέ εἶναι ἡ συμφωνία στό ἀγαθό. Γιατί τό νά συμφωνεῖ κανείς στό κακό, μᾶλλον διχοστασία παρά εἰρήνη θά ὀνομασθῆ». Δι’ αὐτήν τήν εἰρήνην ὁμιλοῦν οἱ ἅγιοι, τήν συμφωνία στό ἀγαθό, ἐνῶ ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Νικολάου θέλει νά συμφωνήσωμεν εἰς τό κακόν, τό ὁποῖον δέν ὀνομάζεται εἰρήνη, ἀλλά ΣΧΙΣΜΑ. Οἱ ἅγιοι Πατέρες εἶναι πολύ αὐστηροί εἰς τό θέμα τῆς κοινωνίας μετά τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν: Δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι κοινωνοῦν μαζί των γράφει ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης: «Ἐχθρούς γάρ τοῦ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτους κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῃ τῆ φωνῆ ἀπεφήνατο». (P.G. 99. 1049 Α). Καί ἀλλοῦ λέγει: «Οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν΄ οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς ού κατεποντίσθησαν, ὅμως τῆ κοινωνία τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, 1164 Α). Δηλαδή: «Ἄλλοι μέν ἐναυάγησαν περί τήν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δέν ἀσπάσθηκαν τήν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέθησαν ὅμως μέ τούς λοιπούς λόγω τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας πού εἶχαν μαζί τους» (P.G. 99, 1164A). Παρακαλῶ νά ἀκούσετε τί λέγει σχετικῶς καί ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός. Προσέξτε τήν προτροπήν του, διότι ἔχη πλήρη ἐφοαρμογήν καί εἰς τήν περίπτωσίν μας: «Πέπεισμαι... ὅτι ὅσον ἀποδιϊσταμαι τοῦτου (τοῦ Πατριάρχου) καί τῶν τοιούτων, ἐγγίζω τῶ Θεῶ καί πᾶσι τοῖς πιστοῖς καί ἁγίοις Πατράσι΄ καί ὥσπερ τούτου χωρίζομαι, οὕτως ἑνοῦμαι τῆ ἀληθεία καί τοῖς ἁγίοις» (P.G. 160, 536). Εἰς τήν ἰδίαν ‘Εγκύκλιον ἔλεγε: «Φεύγετε καί ὑμεῖς ἀδελφοί, τήν πρός τούς ἀκοινωνήτους κοινωνίαν καί τό μνημόσυνον τῶν ἀμνημονεύτων». Τελειώνω μέ τά πολύ χαρακτηριστικά – προφητικά λόγια τοῦ στάρετς ‘Ανατόλιοο ἀπό τήν Ὄπτινα τῆς Ρωσίας(+1927), ὁ ὁποῖος προλέγει μέ ἐξαιρετική σαφήνεια περί τῶν συμβαινόντων εἰς τάς ἡμέρας μας: «Θά ἐξαπλωθοῦν παντοῦ αἱρέσεις. Ὀλίγοι θά ἀντιληφθοῦν τήν πανουργία τοῦ ἐχθροῦ. Οἱ αἱρετικοί θά πάρουν τήν ἐξουσία στά χέρια τους. Θά τοποθετήσουν παντοῦ δικούς τους ὑπηρέτας. Θά μεταχειρίζωνται βίαν. Οἱ μονάζοντες θά καταπιέζωνται καί ὅσοι θά εἶναι συνδεδεμένοι μέ τά ὑλικά θά ὑποταχθοῦν στούς αἱρετικούς. Οἱ δαίμονες διά τῆς αἱρέσεως θά εἰσέρχωνται εἰς τά Μοναστήρια, τά ὁποῖα θά παραμείνουν μόνον τοῖχοι, ἡ χάρις θά ἔχει φύγει ...». Ελπίζω καί εὔχομαι τά ἀνωτέρω νά σᾶς φανουν χρήσιμα. Διατελῶ ἐν ἀγάπη Χριστοῦ Ὁ ἐλάχιστος ἐν ‘Επισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ stauropigiaki.blogspot.com

ΤΟ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 202/16.5.2001 ΕΓΓΡΑΦΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ κ. ΑΝΔΡΕΑΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΝ ΙΕΡΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α. Π. 202 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 16-5-2001 (π.ἡ.). ΠΡΟΣ τόν Μακαριώτατον Πρόεδρον καί ἅπαντα τά μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος. Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, εἴθε ὁ Χριστός νά εἶναι ἐν τῷ μέσω ἡμῶν καί μή ἀντανέλη ἀφ᾿ ἡμῶν τήν Χάριν τοῦ Παναγίου Του Πνεύματος. Τήν 14-4-01 ὑπεβάλαμεν, ἐνώπιον τῆς συνεδριαζούσης ῾Ιερᾶς Συνόδου, τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 198 ἔγγραφον - αἴτησιν, πρός ῾Υμᾶς τόν Μακαριώτατον Πρόεδρον καί τούς ᾿Αρχιερεῖς τούς συμμετασχόντας κατά τήν προηγηθεῖσαν τήν 13-4-2001 Α' συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας, Σεβασμιωτάτους Πειραιῶς κ. Νικόλαον, ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα, καί Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν καί ἐγράφομεν ἐν αὐτῷ. Παραθέτομεν ἐν τῷ συνόλῳ του τό κείμενόν μας: "᾿Επειδή κατά τήν χθεσινήν (13-4-2001) συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας ὑπεγράφη ᾿Απόφασις περί "ὁριστικῆς" παύσεώς μου ἀπό τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως, τήν ὁποίαν ὑπέγραψεν καί ἡ ἐλαχιστότης μου μέ τήν ἔνδειξιν "ἐνίσταμαι". ᾿Επειδή ἡ ἀπόφασις αὕτη ἐλήφθη χωρίς νά τηρηθῇ ἡ Κανονική καί Νόμιμος διαδικασία, ἐνῶ παρεβιάσθησαν ὅλως αὐθαιρέτως οἱ ῾Ιεροί Κανόνες καί βασικοί Κανόνες δικαίου, καί ἠθικῆς τάξεως, τῶν ὁποίων ἡ παράβασις πέραν τῶν ἄλλων συνεπάγεται καί ἀκύρωσιν τῆς ἐν λόγῳ ἀποφάσεως. ᾿Επειδή, κατέθεσα εἰς τά Πρακτικά καί ἐζήτησα νά συναφθῇ μέ τήν "᾿Απόφασιν" καί ἡ δήλωσίς μου, καθ᾿ ἥν: "᾿Επί τῆς ἀποφάσεως τῆς 13-4-2001 ἐνίσταμαι, διότι ἐνῶ ἐζήτησα νά ἀναγνωσθῇ ἡ ἀπάντησίς μου ἐπί τῆς εἰσηγήσεως τοῦ Μακαριωτάτου, ἐνῶ ὑπάρχει ἡ σχετική ἀναφορά μου (186/31-1-01), ἐνῶ ὁ Σεβ/τος ᾿Αργολίδος εἶπεν: "καί οἱ ἐγκληματίαι ἀπολογοῦνται", ἐνῶ ὁ Σεβ/τος Περιστερίου ἐπέμενε νά διαβασθῆ ἡ ἀπολογία μου, τοῦτο δέν ἐγένετο δεκτόν ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου καί τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς καί ἀσφαλῶς καί τοῦ Σεβ. Διαυλείας. Οὕτω "κατεδικάσθην" ἀναπολόγητος. ᾿Επί τῆς ἀποφάσεως ὑπέγραψα μέ τήν ἔνδειξιν "ἐνίσταμαι", ἐσημείωνα δέ εἰς τήν δήλωσιν ταύτην, ὅτι "θά ἀκολουθήσῃ ἔνστασις"..... ΕΥΣΕΒΑΣΤΩΣ ΖΗΤΩ νά μοῦ παρασχεθῇ ἡ ἐν λόγῳ ᾿Απόφασις,ὡς καί τά Πρακτικά (ἔστω τά Πρόχειρα). ᾿Επίσης ζητῶ καί τά Πρακτικά τῆς 31-1-2001, τά ὁποῖα ἤδη ἔχουν ὑπογραφεῖ καί ἐπί τῶν ὁποίων ὡς ἐσημείωσα παρετηρήθησαν σοβαραί παραλείψεις. Σημειώνω δέ ὅτι μέχρι Κανονικῆς ἐκδικάσεως τῆς ᾿Ενστάσεώς μου ἡ ἐν λόγῳ ᾿Απόφασις δέν ἰσχύει. ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος" ῾Η Α.Μ. ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὡς ἄνω ἡμετέρου ἐγγράφου μοί ἀπέστειλεν προσφάτως τό κάτωθι ἔγγραφον, τό ὁποῖον παραθέτομε αὐτούσιον: "ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ Μπότσαρη 8 - Περιστέρι - ᾿Αθῆναι ᾿Αριθμ. Πρωτ. 1317 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 12 Μαΐου 2001 (έκκλ. ἡμερ.) Πρός τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκον Στρογγύλη 194 00 ΚΟΡΩΠΙ Σεβασμιώτατε, ὁ Κύριος ἐν τῷ μέσω ἡμῶν πάντοτε. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ἀπό 14-4-2001 (π.η.) καί ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 198 ὑμετέρας ἐπιστολῆς, σᾶς γνωρίζω τά ἐξῆς: ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας κατά τήν Συνεδρίασιν Αὐτῆς τῆς 13ης ᾿Απριλίου ἐ.ἔ. ἀπεφάσισε τήν ὁριστικήν παῦσιν ὑμῶν ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως Αὐτῆς καί τόν διορισμόν εἰς αὐτήν τοῦ Αἰδ/του ῾Ιερέως π. ΔημητρίουΤσαρκατζόγλου, δι᾿ οὕς λόγους γνωρίζετε, καθ᾿ ὅτι συμμετείχατε εἰς τήν ὡς ἄνω Συνεδρίασιν καί μάλιστα ὑπεγράψατε τήν σχετικήν Πράξιν - ᾿Απόφασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου (᾿Αριθμ. Πρω. 3150). Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω οἱ προβαλλόμενοι ἐν τῇ προαναφερθείσῃ ἐπιστολῇ Σας ἰσχυρισμοί εἶναι ἀνεδαφικοί καί προκαλοῦν κατάπληξιν. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος οὐδεμίαν καταδικαστικήν ἀπόφασιν ἐξέδωσε ἐν προκειμένῳ καθ᾿ ὑμῶν, ἀλλ᾿ ἁπλῶς προέβη εἰς μίαν διοικητικήν πράξιν, αὐτήν τῆς παύσεώς Σας ἀπό τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως καί τῆς ἀντικαταστάσεώς Σας ὑφ᾿ ἐτέρου Κληρικοῦ, καθ᾿ ὅ ἔχει δικαίωμα. Εἶναι ἄξιον περιεργείας, τό ὅτι παρουσιάζεσθε ἀγνοῶν, ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ὡς διοικητικόν ὄργανον ἐν προκειμένῳ δικαιοῦται νά διορίζῃ (ὅπως ἐδιώρισεν ὑμᾶς) καί νά παύῃ τόν ᾿Αρχιγραμματέα ἤ τούς Γραμματεῖς Αὐτῆς ὁποτεδήποτε κρίνῃ τοῦτο σκόπιμον. Οἱ δέ ῾Ιεροί Κανόνες, περί τῶν ὁποίων παραδόξως κάνετε λόγον εἰς τήν ὡς ἄνω ἐπιστολήν σας, ὁμιλοῦντες περί "Κανονικῆς διαδικασίας" καί "δικαιώματος ἐκ τῶν Θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων", οὐδαμοῦ, ὡς πιστεύομεν γνωρίζετε, ἀσχολοῦνται μέ τοιαύτης φύσεως θέματα. Προσέτι, οὐδείς λόγος ὑπάρχει διά τήν χορήγησιν εἰς ὑμᾶς ἀντιγράφων τῶν Πρακτικῶν (κατά τήν παγίαν ἄλλωστε τακτικήν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου), ἤ τῆς ᾿Αποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, δεδομένου ὄντος ὅτι ἤσαστε παρών κατά τήν λῆψιν αὐτῆς, ἡ ὁποία εἶναι ὁριστική καί ἰσχυρά. Μετ᾿ εὐχῶν Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ (Τ.Σ.Υ.) + Ο ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ: Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς, μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος." Πρίν ἀπαντήσωμεν είδικῶς εἰς τό ἀνωτέρω ἔγγραφον τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου παρατηρῶμεν τά κάτωθι: Πρωτίστως ἐκ τῆς μελέτης τοῦ περιεχομένου τοῦ ἀνωτέρω ἐγγράφου, ὅπως ἡμεῖς ἐκτιμῶμεν, προκύπτει, ὅτι ὁ σεπτός Προκαθήμενος ἀπό ἀρκετό καιρό μᾶλλον ἀδυνατεῖ νά ἐλέγχῃ τά κείμενα, τά ὁποῖα τοῦ ἑτοιμάζουν οἱ γνωστοί σύμβουλοί Του καί ὁ ἴδιος ὑπογράφει. Δυστυχῶς, τό ἄμεσον γνωστόν περιβάλλον Του καταχρᾶται τήν ἁπλότητα τοῦ πολιοῦ Γέροντος ᾿Αρχιεπισκόπου καί τόν "σπρώχνει" εἰς κακούς χειρισμούς ἐπί σοβαρῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων, οἱ ὁποῖοι ἀποβαίνουν εἰς βάρος τοῦ ἔργου τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Αποτέλεσμα τῶν πληθωρικῶς ἤδη σημειωθέντων κακῶν χειρισμῶν εἶναι, ὅτι κατά τά τελευταῖα ἔτη, ἐμφανιζόμεθα μέσα ἀπό τάς ἐνεργείας μας, ὡς νά μή ἐνδιαφερώμεθα πλέον καθόλου διά τήν τήρησιν τῆς Κανονικῆς τάξεως καί ὡς νά μή ἀνησυχῶμεν ὅτι δέν λειτουργεῖ Κανονικῶς ὁ Συνοδικός θεσμός. Προσέτι δέ φαίνεται ὡς νά μή συνειδητοποιῶμεν, ὅτι πολλαί ἀπό τάς ἐνεργείας μας συντελοῦν, εἰς τήν προώθησιν σκευωριῶν, αἱ ὁποῖαι ἐξυπηρετοῦν τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, ἐνῶ ὑποβόσκει ἡ προδοσία, ἡ ὁποία ἐν τέλει, μέ τό νέο μελετώμενο παλαιοημερολογιτικό σχῆμα πού προβλέπεται νά προκύψῃ, θά παρουσιασθῇ καί ὡς "᾿Ορθοδοξία"!. Τά ὅσα συνέβησαν πάλιν κατά τά τελευταῖα ἔτη, μετά τό 1995, ἔχουν ἰδιαιτέραν σημασίαν καί πρέπει νά τά μελετήσωμεν καλῶς, διά νά λάβωμεν τά ἀπαραίτητα μηνύματα, καί νά ἐνεργήσωμε ἀναλόγως, ἄν δέν θέλωμεν νά θρηνήσωμεν καί πάλιν πτώσεις καί σχίσματα. Γνωρίζετε τάς ταπεινάς μου ἀπόψεις, διότι ἐπ᾿ αὐτῶν ἡ ἐλαχιστότης μου, Σᾶς ἀπέστειλα ἑκαντοντάδας σελίδας, ἔγγραφα, ῾Υπομνήματα, ᾿Αναφοράς, Εἰσηγήσεις καί Καταγγελίας. ᾿Αναφέρω τά πλέον χαρακτηριστικά μόνον ἐκ τῶν τελευταίων ἀποσταλέντων κειμένων μου::147/17/30-8-2000, 149/28-9-2000, 175/15/28-12-2000, 185/31-1-2001, 186/31-1-2001, 194/4-4-2001, 196/13-4-2001, 198/14-4-2001. ῾Επομένως, Σεβ/τοι ᾿Αδελφοί, εἶσθε ἀπόλυτα πληροφορημένοι καί ὀφείλομεν ὅλοι ἀπό κοινοῦ νά ἀρθῶμεν εἰς τό ὕψος πού ἀπαιτοῦν αἱ κρίσιμοι περιστάσεις καί νά ἀναλάβωμεν τάς Κανονικάς εὐθύνας μας πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν, ἵνα, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, τεθῇ φραγμός εἰς τά σκοτεινά σχέδια καί ἀναχαιτισθῇ ἡ ἐπιχειρουμένη προδοσία, ἡ ὁποία, ὅπως ἐπανειλημμένως κατήγγειλεν ἡ ἐλαχιστότης μου, ἑστιάζει εἰς τήν νόθευσιν τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. Πιστεύω, ὅτι ὅλοι τουλάχιστον οἱ ᾿Αρχιερεῖς κατανοοῦμε τί σημαίνει διά τόν Νεοημερολογιτισμόν- Οἰκουμενισμόν, καί διά τόν Παπισμόν, ἀλλά καί διά τάς διαφόρους παλαιοημερολογιτικάς παρατάξεις, ἡ καθαρά ῾Ομολογία - ᾿Εκκλησιολογία τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί ἡ ἀδιάκοπος Γνησία ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων καί πρεσβυτέρων Αὐτῆς. Εἶναι δεδομένον, ὅμως, καί ὅτι ὀλίγοι ἐκ τῶν πιστῶν τῆς ᾿Εκκλησίας ἀντιλαμβάνονται τά ἀνωτέρω, καί ἑπομένως δυσκολεύονται νά κατανοήσουν τάς ἔσωθεν καί ἔξωθεν χαλκευομένας σκευωρίας, κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ωστόσον δέν πτοούμεθα καί ἀπό τυχόν ἐγκαθέτους, ἤ ψευδαδέλφους, ἤ ψευδοαγωνιστάς, ἤ ὑποκριτάς, ὅσον καί ἄν ἐμφανίζωνται "βασιλικώτεροι τοῦ βασιλέως" διά νά καταφθείρουν τό "βασίλειον" καί πάρουν καί τό "κεφάλι τοῦ βασιλέως". Γνωρίζομεν ἀκόμη καί ὅτι πολλοί ἐκ τῶν πιστῶν τῆς ᾿Εκκλησίας εἶναι μᾶλλον συνδεδεμένοι μέ πρόσωπα, δίκην ὁπαδῶν, καί ὄχι μέ τόν Χριστό καί τήν ᾿Αλήθεια τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ᾿Επίσης ἐκτιμῶμεν ὅτι, ὅσοι, χάριτι Χριστοῦ, μείνωμεν πιστοί κατά τούς ἐσχάτους τούτους καιρούς, ἡ ζωή μας θά εἶναι ἕνας συνεχής διωγμός, ἔνας Γολγοθᾶς, εἰς μαρτύριον ὅμως τῆς Πίστεως εἰς τό ᾿Εσφαγμένον ᾿Αρνίον τῆς ᾿Αποκαλύψεως πού ἀληθινά ὁδηγεῖ εἰς τήν ᾿Ανάστασιν. . ῎Ισως εἶναι ἐγγύς ὁ καιρός κατά τόν ὁποῖον ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ θά εἰσέλθῃ εἰς τάς Κατακόμβας, καί θά κληθῶμεν νά δώσωμεν ἐκεῖθεν αὐτήν τήν μαρτυρίαν τῆς Πίστεως, τήν ὁποίαν, μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ καί δι᾿ εὐχῶν Σας, εἴθε νά δώσωμεν ἀπό κοινοῦ. Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί Γράφω πάλιν ταῦτα, διότι τά τρία - τέσσερα τελευταῖα ἕτη μέ πράξεις καί παραλείψεις μας, ἀφήσαμε τό γνωστόν παρασυνοδικόν κατεστημένον νά ἐλέγχῃ καί νά κατευθύνῃ τό ῾Ιεροσυνοδικόν μας σύστημα. Γράφω ταῦτα, διότι ἀπό τό 1997, δέν ἔχομεν νά ἐπιδείξωμεν, ἔστω καί μίαν Κανονικῶς λειτουργήσασαν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας, οὔτε ἔστω καί μίαν Κανονικῶς ληφθεῖσαν ᾿Απόφασιν, ἐνῶ σχεδόν εἰς ὅλας αὐτάς τάς συνεδριάσεις τῶν τελευταίων ἐτῶν, ἐφαρμόζονται ἀντικανονικαί διαδικασίαι, περνοῦν αἱ ἐξωσυνοδικαί γραμμαί καί θέσεις, καί λαμβάνονται ἀποφάσεις ἄδικοι καί στρεβλαί, αἱ ὁποῖαι ἐπιβάλλονται τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου. Αὐτά, ὅμως, ἄν συνεχίσωμεν τήν ἰδίαν ἁμαρτωλήν τακτικήν, ἀπειλοῦν νά μᾶς χωρίσουν ἀπό τόν Χριστό καί τήν ᾿Εκκλησίαν Του. Δέν ἐπεκτείνομαι, διότι ὅλα αὐτά ἔχουν γραφεῖ καί Σᾶς εἶναι ἀπολύτως γνωστά, θά ἀναφερθῶμεν ὅμως δι᾿ ὀλίγων εἰς τάς δύο τελευταίας Συνόδους τοῦ παρόντος ἔτους, ἐνῶ καί αἱ τοιαῦται τοῦ 2000 καί τῶν προηγουμένων τελευταίων ἐτῶν δέν ἦσαν καθόλου καλύτεραι. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 31-1-01 ῾Ως γνωστόν, κατά τήν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 31-1-01 ἐτέθη θέμα ἀφορῶν ἡμᾶς προσωπικῶς. ᾿Αφορμή τά προηγηθέντα, καί ἤδη ἐν τῷ παρόντι προμνημονευθέντα ἔγγραφά μας, ὑπ᾿ ἀριθμ. 147, 149, 175, καί 185, καί τά δημοσιεύματα εἰς τό ὑφ᾿ ἡμᾶς περιοδικόν, "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ" τοῦ ᾿Οκτωβρίου- Νοεμβρίου, καί Δεκεμβρίου 2001 καί εἰδικώτερον αἱ στῆλαι αὐτῶν: "Μόνο μέ τήν γλῶσσα τῆς ᾿Αληθείας" καί "᾿Επί ἐνός ἀτυχοῦς δημοσιεύματος τοῦ Κ.Γ.Ο.". Κατά τήν ἐν λόγῳ ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας ἐπαρουσιάσθη καί πάλιν τό μόνιμον φαινόμενον, ἤτοι τῶν ἐξωσυνοδικῶς προσυμπεφωνημένων καί προειλημμένων ἀποφάσεων. ᾿Εν προκειμένῳ τρεῖς ᾿Αρχιερεῖς, ἤτοι ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος κ. ᾿Ανδρέας καί οἱ Σεβ/τοι Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος καί Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέας, εἶχον προσυμφωνήσει καί προαποφασίσει, ὅτι, ἄν δέν φιμωθῇ καί δέν ἀνακαλέσῃ (οὐσιαστικά διακόψῃ τάς ἐπιμάχους στήλας ἀπό τήν "Ο.Π.") ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, θά τοῦ ἐπιβληθῇ ἀμέσως, κατά τό "ἀποφασίζομεν καί διατάσσομεν" , ἡ προσωρινή παῦσις αὐτοῦ ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Δηλαδή θά ἀρχίσῃ ἡ ἐπιχείρησις "ξήλωμα" καί περιθωριοποίησις τοῦ ᾿Επισκόπου. Τοῦτο δέ μετά καί ἀπό τήν "ἐπιτυχῆ ἐπιχείρησι ξηλώματος" τόσον ἐμοῦ, ὅσον καί τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη ἐκ τοῦ Δ.Σ. τοῦ ΙΦΣΚΑΕ. Σημειώνομεν δέ ὅτι τό θέμα τοῦ ΙΦΣΚΑΕ δέν ἔκλεισε τήν 16/29-1-01 μέ ἐκείνην τήν...Γενικήν Συνέλευσιν. Μπορεῖ ἡμεῖς κατ᾿ αὐτήν νά ἐτέθημεν ἐκτός, τά σοβοῦντα ὅμως θέματα...ΜΕΝΟΥΝ καί ἀπειλοῦν, καθόσον ἀφοροῦν ὄχι μόνον τό Καταστατικόν καί τόν Νομον, ἀλλά πρωτίστως τήν ᾿Εκκλησία. Αὐτό ἀκριβῶς πού εἶχε προαποφασισθεῖ, αὐτό καί ἐγένετο, κατά τόν γνωστόν καί παγίως ἀπαράδεκτον, ἀπό Κανονικῆς καί ἠθικῆς τάξεως, ἀλλά καί ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησιαστικῆς δεοντολογίας, τρόπον. Κατόπιν τούτου, καί ἀφοῦ δέν ἐπετράπη ἡ συζήτησις ἐπί τοῦ θέματος, οὔτε ἔστω νά "ἀπολογηθῶμεν", ἡ ταπεινότης μας αὐθημερόν ὑπεβάλαμεν τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 186/31-1-01 δισέλιδον ἔγγραφόν μας, μέ τό ὁποῖον ἐν κατακλεῖδι ἐζητούσαμε τά κάτωθι: "Κατόπιν τούτου καί ἐπειδή κατ᾿ αὐτήν τήν συνεδρίασιν, οὔτε διετυπώθη, οὔτε ὑπεγράφη σχετική ᾿Απόφασις, ἀλλά καί τά πρόχειρα Πρακτικά, οὔτε ἀνεγνώσθησαν, οὔτε ὑπεγράφησαν, ὡς προβλέπει ἡ Κανονική τάξις, καί ἐπειδή αἱ ἀποφάσεις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου συντάσσονται καί ὑπογράφονται ἐν Συνόδῳ καί κοινοποιοῦνται χωρίς καμμίαν ἀπολύτως καθυστέρησιν... ῾Ως ᾿Αρχιερεύς τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, σύμφωνα καί μέ τήν Κανονικήν τάξιν καί τήν ὅλην ᾿Εκκλησιαστικήν δεοντολογίαν, ζητοῦμεν, ὅπως μᾶς κοινοποιήσητε ἀμέσως τήν ἐν λόγῳ "ἀπόφασιν", ἡ ὁποία πρέπει νά εἶναι ὑπογεγραμμένη ὑπό τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων, οἱ ὁποῖοι "ἀπεφάσισαν", ἀλλά καί ἀπολύτως καί ἐπακριβῶς ἠτιολογημένη, ὥστε νά προκύπτῃ, διατί παύει ἰσχύουσα ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 1850/10-9-1982 ὁμόφωνος ῾Ιεροσυνοδική ἀπόφασις, δι᾿ ἡς ὡρίσθημεν ᾿Αρχιγραμματεύς ὑπό τῆς τότε (1982) ῾Ιερᾶς Συνόδου. Ζητοῦμεν τήν ἐν λόγῳ ἀπόφασιν ἀφ᾿ ἑνός μέν διότι, βάσει αὐτῆς, θά προβῶμεν εἰς τάς δεούσας ἐνεργείας συνωδά τοῖς ῾Ιεροῖς Κανόσι καί τῇ ᾿Εκκλησιαστικῇ τάξει, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ διότι ἐν τέλει μία τοιαύτη ἀπόφασις δύναται νά θεωρηθῇ καί ὡς ἀνύπαρκτος, δεδομένου, ὅτι αὕτη ὑπεστηρίχθη ὑπό τριῶν μόνον, ἐκ τῶν ὀκτώ παρόντων, ᾿Αρχιερέων. Τό ὅλον δέ φαινόμενον, ἐν συνδυασμῷ καί μέ ὅσα συμβαίνουν εἰς τόν εὐρύτερον ἐκκλησιαστικόν χῶρον, εἶναι ἀποδείξεις, περί τοῦ πῶς καί διατί "δοκιμάζεται καί κλυδωνίζεται" καί σήμερον τό σκάφος τῆς ᾿Εκκλησίας". ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας 13 καί 14-4-2001 Δυστυχῶς ἐφθάσαμε καί εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 13 καί 14-4-2001, χωρίς νά εἴχομεν τύχει οὐδεμιᾶς ἀπαντήσεως, ἐνῶ κατ᾿ αὐτήν τήν β' ῾Ιεράν Σύνοδον, συνέβησαν χειρότερα πράγματα. Συγκεκριμένα κατ᾿ αὐτήν πάλιν, μέ αὐθαίρετον καί βάρβαρον τολμῶ εἰπεῖν τρόπον, ἐλήφθη ἀπόφασις περί ὁριστικῆς παύσεως μου ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως, χωρίς, καί πάλιν, νά ἐξετασθῇ τό θέμα Κανονικῶς καί νά κριθῇ, χωρίς νά ἀκουσθῇ ἡ ἰδική μου "ἀπολογία". ᾿Αντιμετωπίσθημεν χειρότερα καί ἀπό ἕνα "κακοποιόν", ἐνῶ ὁ Σεβ/τος ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος ἠναγκάσθη νά εἴπῃ: "Καί ὁ ἐγκληματίας ἔχει τό δικαίωμα νά ἀπολογῆται" . Κατά τήν β' συνεδρίαν αὐτῆς τῆς ῾Ιεραρχίας (ἤτοι τήν 14-4-01, καί μετά ἀπό ὅσα προηγήθησαν κατά τήν πρώτην, (13-4-01) ὑπεβάλαμεν τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 198/14-4-2001 ἔγγραφον, τό ὁποῖον παραθέσαμεν ὁλόκληρον εἰς τήν ἀρχήν τοῦ παρόντος. Δι᾿ αὐτοῦ ἐζητήσαμε τά Πρακτικά καί τήν ᾿Απόφασιν καί αὐτῆς τῆς συνεδριάσεως, διότι ἀνεφέροντο ἀποκλειστικῶς εἰς ἡμᾶς. Καί τότε μέν ἔλαβον, ἀπό τόν Μακαριώτατον, τήν ἀπάντησιν, ὅτι τά Πρακτικά, καί τήν ᾿Απόφασιν τά ἔχει ὀ Πρακτικογράφος, ὁ π. ᾿Ανανίας, ὁ ὁποῖος ἔλειπε κατά τήν β' συνεδρίασιν . ᾿Εκτοτε παρῆλθε μήνας ὁλόκληρος καί δέν εἴχομεν οὐδεμίαν ἀπάντησιν - ἀνταπόκρισιν. Μόλις δέ τήν Κυριακή 14/27-5-01, (καί κατά τήν ἐκδήλωσιν πού ἔλαβε χώραν εἰς τό ᾿Εκκλησιαστικό Πνευματικό Κέντρο εἰς τό Περιστέρι, πρός τιμήν τῶν ῾Αγίων Πατέρων τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τοῦ ἀοιδήμου ᾿Αρχιεπισκόπου Ματθαίου), ὁ ὁδηγός τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου, ὁ κ. Γεώργιος Ντούζας, μᾶς ἐνεχείρισε ἀνοικτόν φάκελλον τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς περιέχοντα τό προεκτεθέν εἰς τήν 1ην καί 2αν σελίδα τοῦ παρόντος, ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ.1317/12-5-01 (π.ἡ.) ἀπαντητικόν πρός ἡμᾶς ἔγγραφον τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου. Δυστυχῶς, μετά καί ἀπό τό ἀνωτέρω, καθ᾿ ἡμᾶς ἀδιανόητον ἔγγραφον, τά πράγματα περιῆλθον εἰς ἀκόμη δεινοτέραν κατάστασιν, ὁ δέ Μακαριώτατος φαίνεται καθαρά, ὅτι δέν μπορεῖ ἤ δέν θέλει νά ἐλέγχῃ, τί ὑπογράφει καί τί ἐπιστέλλεται. Κατ᾿ ἀρχήν ἡμεῖς μέ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 108/14-4-2001 ἔγγραφόν μας, ἀπηυθύνθημεν πρός τήν συνεδριάζουσαν ῾Ιεράν Σύνοδον, ἡ ὁποία τήν 14-4-01 συνεκροτεῖτο ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου καί τῶν Σεβ/των κ.κ. Νικολάου, Παχωμίου, Γαλακτίωνος καί ᾿Ανδρέου, ὡς καί τῆς ἐλαχιστότητος ἡμῶν. ῾Ως ἐκ τούτου, καθ᾿ ἡμᾶς, ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει δικαιολογεῖται νά ἀπαντᾶ ὁ Μακαριώτατος ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν, (καί οὐχί ὡς Πρόεδρος ἤ διά τήν ῾Ιεράν Σύνοδον), καί δή μετά 40 ἡμέρας. ῾Ημεῖς ἐζητήσαμεν τά ἀφορῶντα ἡμᾶς Συνοδικά Πρακτικά καί τήν Συνοδικήν Απόφασιν τῆς 13-4-01, ἡ ὁποία ἐπίσης μᾶς ἀφορᾶ προσωπικά, καί εἶναι εὐθύνη καί ἁρμοδιότης τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου νά ἀνταποκριθῇ σαφῶς καί ἀπεριφράστως, διότι Αὐτή συνεσκέφθη καί ἡ ᾿Ιδία ἀπεφάσισεν. ᾿Εκτός ἄν αὐτό εἶναι μία ὁμολογία, ὅτι δέν ἀπεφάσισεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ἀλλά οἱ τρεῖς ᾿Αρχιερεῖς μέ τούς γνωστούς συμβούλους εἶχον προσυνεννοηθεῖ καί εἶχον προαποφασίσει, τά δέ ὑπόλοιπα μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἦσαν ἐκτός αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως, ὅπερ ἡμεῖς πιστεύομεν. ᾿Εζητήσαμεν ΕΥΣΕΒΑΣΤΩΣ τήν ᾿Απόφασιν (3150/13-4-01) τῆς ῾Ιεραρχίας, καί τά σχετικά μέ τό θέμα Πρακτικά, διότι ἐκτός τοῦ ὅτι μᾶς ἀφοροῦν προσωπικά, ταῦτα ἔχουν ἀφ᾿ ἐαυτῶν τάς προεκτάσεις των καί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν. ῾Η ἀπάντησις ἑπομένως πού ἐδόθη μέ τό ἀνωτέρω προεκτεθέν ἔγγραφον, δέν θεωρεὶται ὡς ἀπάντησις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀλλά τῆς Α.Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, καί διά νά ἀκριβολογήσωμεν εἶναι τῶν συμβούλων Του. Πέραν τούτου ὁ Μακαριώτατος ἀπαντᾶ χρησιμοποιῶν ἔντυπον, πρωτόκολλον καί σφραγίδα τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς. Γνωρίζετε καλῶς, Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, ὅτι ἕνας ᾿Επίσκοπος δέν εἶναι ὑφιστάμενος τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. Προϊσταμένη ᾿Αρχή τοῦ ᾿Επισκόπου εἶναι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος. ᾿Επί ἑνός δέ αἰτήματος Μητροπολίτου, τό ὁποῖον ἀφορᾶ τήν Σύνοδον, δέν ἀποφασίζει, οὔτε ἀπαντᾶ ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος. ῾Ως ἐκ τούτου, νομίζομεν, ὅτι δέν δύναται ὁ Μακαριώτατος νά ἰσχυρίζεται πέραν τῶν ἄλλων καί ὅτι: "οὐδείς λόγος ὑπάρχει διά τήν χορήγησιν εἰς ὑμᾶς (σ.σ. τόν ᾿Επίσκοπον Κήρυκον) ἀντιγράφων τῶν Πρακτικῶν ἤ τῆς ᾿Αποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, δεδομένου ὅτι ἤσαστε παρών κατά τήν λῆψιν αὐτῆς, ἡ ὁποία εἶναι ὁριστική καί ἰσχυρά". Εἰς τήν ὡς ἄνω ἀπάντησιν σημειώνει ἐντός παρενθέσεως, ὅτι ἡ ἀπάντησίς του δίδεται "κατά παγίαν ἄλλωστε τακτικήν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου" !. Λυπούμεθα, ἀλλ᾿ ἐνιστάμεθα διαφωνοῦντες καί ἐπί τοῦ διαδικαστικοῦ καί ἐπί τῆς συγκεκριμένης ἀπαντήσεως καί καταγγέλλομεν τήν Πρᾶξιν τοῦ Μακαριωτάτου ὡς αὐθαίρετον καί καταχρηστικήν ἐν τῷ συνόλῳ της, διότι δέν εἶναι τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ Μακαριωτάτου νά ἀποφαίνεται, ὡς ἀπό καθέδρας, ὅτι "οὐδείς λόγος ὑπάρχει διά τήν χορήγησιν...ἀντιγράφων", οὔτε πολύ περισσότερον νά ἀποφαίνεται παρομοίως ὅτι ἡ ἀπόφασις τῆς 13-4-01 "εἶναι ὁριστική καί ἰσχυρά". ῾Ημεῖς πάντως ἀπευχόμεθα νά εἶναι "ὁριστική" καί αὐτή ἡ τοποθέτησις τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου... Δι᾿ ἡμᾶς, ὑπάρχουν ἀποχρῶντες λόγοι νά ἔχωμεν τά αἰτηθέντα ἔγγραφα. Τό γεγονός δέ, ὅτι εἴμεθα παρών καί ὑπεγράψαμεν, ὅπως ὑπεγράψαμεν, αὐτό ἐπιτείνει τό δικαίωμά μας (Κανονικόν, Νομικόν) νά ἔχωμεν αὐτά εἰς χεῖράς μας, διά νά ἴδωμεν καί τό "δι᾿ οὕς λόγους" ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἀπεφάσισεν ὅ,τι ἀπεφάσισεν, διότι δέν γνωρίζομεν ἀπολύτως κανένα Κανονικόν ᾿Εκκλησιαστικόν λόγον, ὁ ὁποῖος νά δικαιολογῇ τήν πρᾶξιν, ἀλλά καί διότι πρέπει νά γνωρίζουν καί ὅλοι τούς λόγους πού ὡδήγησαν εἰς αὐτήν τήν "ἀπόφασιν" .῞Οσον ἀφορᾶ τό "ὑπάρχει παγία τακτική" νά μή δίδωνται Πρακτικά καί ἀποφάσεις, εἰς ἐκείνους πού ἀναφέρονται καί τούς ὁποίους ἀφοροῦν, τοῦτο μᾶς εἶναι ἀδιανόητον. ῾Ημεῖς, ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, δέν γνωρίζομεν, ἀλλά καί ἠτιολογημένα Κανονικῶς καί ὀρθοδόξως δέν ἀναγνωρίζομεν καμμίαν τοιαύτην "παγίαν τακτικήν", τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀλλά καί ἄν ὑπῆρχεν, θά ἦτο κατακριτέα καί ἀπορριπτέα. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος, τό ῾Ιεροσυνοδικόν σύστημα τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, δέν ἠρνήθη ποτέ νά δώσῃ εἰς τούς ἐνδιαφερομένους τάς ἀποφάσεις της καί τά πρακτικά της. Τοιαύτη "παγία τακτική" δέν ὑπῆρξε ποτέ εἰς τήν ᾿Ορθοδοξία. "Κατά παγίαν καί ἀπαράβατον τακτικήν" δέν ἀνακοινώνουν καί δέν δίδουν "Πρακτικά καί ᾿Αποφάσεις", ἀλλά καί φυλάσσονν ταῦτα ἑρμητικῶς κλειστά καί ἀπόρρητα, μόνον τά κέντρα διπλωματίας, αἱ μυστικαί ὑπηρεσίαι κατασκοπείας καί ἡ μασωνία. Τό ἱεροσυνοδικόν σύστημα τῆς ᾿Εκκλησίας εὑρίσκεται ἀκριβῶς εἰς τόν ἀντίποδα ὅλων αὐτῶν. Κατά τά 20 ἔτη τῆς διακονίας μου ὡς ᾿Αρχιγραμματέως δέν ἐγνώρισα ποτέ τοιαύτην "παγίαν τακτικήν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου". Μόνον κατά τά τελευταῖα ἔτη προέκυψεν αὕτη ἐκ τοῦ περιβάλλοντος τοῦ Μακαριωτάτου, μαζί μέ τόσα ἄλλα στρεβλά. Τό ὅτι τό κακόν περιβάλλον Του, ὑποχρεώνει τόν Μακαριώτατον νά μή δίδωνται "Πρακτικά καί ἀποφάσεις", τοῦτο, ὅμως, εἶναι μία ἀκόμη ἀπόδειξις, ὅτι τά Πρακτικά καί αἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου δέν ἀντέχουν εἰς τό φῶς τῆς δημοσιότητος, διότι εἶναι αὐθαίρετοι, εἶναι πράξεις σκοπιμότητος, δέν εἶναι Κανονικαί, δέν εἶναι δίκαιαι. Δέν εἶναι πράξεις ῾Ιεροσυνοδικαί, ἀλλά πράξεις καί ἀποφάσεις τῶν ἰδίων τῶν Συμβούλων, τῶν ἀμέσων ( κ. Δ. Κάτσουρα καί μ. Μαξίμου Τσακίρογλου) καί ἄλλων, οἱ ὁποῖοι δέν ἐμφανίζονται, ἀλλά καί αὐτοί ἀμέσως τόν ἐπηρεάζουν. Διότι πῶς ἀλλοιῶς δικαιολογεῖται, ὅτι τρομάζουν καί μόνον εἰς τό ἄκουσμα ὅτι κάποιος ζητᾶ ἀντίγραφα, καί ἀναγκάζουν τόν Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπον νά ὑπογράφῃ καί νά ἐπιστέλλῃ πρός ᾿Αρχιερέα τοιαῦτα ἔγγραφα; Μήπως ἐδῶ ἰσχύει ἀπολύτως τό "πᾶς ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τό φῶς καί οὐκ ἔρχεται πρός τό φῶς, ἵνα μή ἐλεγχθῇ τά ἔργα αὐτοῦ· ὁ δέ ποιῶν τήν ἀλήθειαν ἔρχεται πρός τό φῶς, ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τά ἔργα, ὅτι ἐν τῷ φωτί εἰσίν εἰργασμένα" (᾿Ιω. Γ, 20-21). Τό φαινόμενο, ὅμως αὐτό, δέν γίνεται διά πρώτην φοράν, ἀφοῦ ἀκριβῶς παρόμοια φαινόμενα προηγήθησαν εἰς τό μόλις ἐγγύς παρελθόν. ῎Ετσι, κατά τήν "παγίαν τακτικήν" τοῦ περιβάλλοντος τοῦ Μακαριωτάτου, δέν ἐδόθησαν Πρακτικά καί ᾿Αποφάσεις οὔτε εἰς τόν ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλόχιον, οὔτε εἰς τόν θεολόγον ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην ἐπί θεμάτων προσωπικῶν. ᾿Ιδού ἡ ἀπό 30-12-99 αἴτησις τοῦ ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλοχίου πρός τόν Μακραιώτατον: "Σκοπός τῆς παρούσης μου ἐπιστολῆς ειναι νά ζητήσω, ὅπως ἐγκρίνετε τήν παρά τῆς ᾿Αρχιγραμματείας τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἀποστολήν ἀποσπασμάτων ἀπό τά Πρακτικά τῶν συνεδριάσεων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, ὡς καί σχετικάς ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἐλήφθησαν εἰς τάς συνεδριάσεις τῆς 24-6-99, 20-10-99, καί 15-12-99, τάς ἐχούσας σχέσιν μέ τά κείμενά μου ἀφ᾿ ἑνός, καί ἀφ᾿ ἐτέρου μέ τήν ἀπό 26-1-99 Καταγγελίαν ἐναντίον μου τοῦ Σεβ/του κ. Γοργονίου, καί τήν ὑπ᾿ ἀριθ. 15/7-9-99 Πράξιν τοῦ Σεβ/του κ. Παναρέτου. Αἰτῶ τά ἀνωτέρω, διότι μέ ἀφοροῦν ἄμεσα καί διότι δέν ἔχω ούδεμίαν ἀπολύτως πληροφόρησιν, ἐνῶ εἰς τήν ἐπιστολήν τήν ὁποίαν μοί ἀπεστείλατε τήν 1/14-10-99, μοί ἐγνωρίσατε, ὅτι τό θέμα πού μέ ἀφορᾶ συνεζητήθη εἰς τήν ᾿Ενδημοῦσαν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς 23-9-99 καί ὅτι περιελήφθη εἰς τήν ῾Ημερησίαν Διάταξιν τῶν θεμάτων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας διά τήν 20-10-99. Καί μέ τήν σύγκλησιν τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 20-10-99 οὐδέν γνωρίζω, διότι οὔτε ἀνακοίνωσίς τις ἐξεδόθη, οὔτε μέ ἕτερον τρόπον ἐνημερώθην τό παραμικρόν. Διά ταῦτα παρακαλῶ καί πάλιν ἀποστείλατέ μοι τά ἀνωτέρω ἔγγραφα, ὡς καί πᾶν σχετικόν πρός πληροφόρησίν μου". ᾿Ιδού καί ἡ ἀπάντησις ἡ ὀποία ἐδόθη ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου μέ τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 1287/23-1-2000 ἀπαντητικόν ἔγγραφον: "Εἰς ἀπάντησιν τῆς ἀπό 30-11-1999 ἐπιστολῆς σας, τήν ὁποίαν παραδόξως κοινοποιεῖτε εἰς τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς, διά τῆς ὁποίας αἰτεῖσθε ἀποσπάσματα Πρακτικῶν συνεδριάσεων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, κατά τάς ὁποίας συνεζητήθησαν, ὡς γράφετε θέματα ἀφορῶντα εἰς ὑμᾶς καί οὐδεμίαν περί τούτων πληροφόρησιν ἔχετε, σᾶς γνωρίζομεν τά ἀκόλουθα: Τά Πρακτικά τῶν συζητουμένων θεμάτων εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, εἶναι ἐσωτερικόν ζήτημα αὐτῆς, πρός βεβαίωσιν τῶν ἐκτιθεμένων ἑκάστοτε ἀπόψεων τῶν Σεβασμιωτάτων Συνοδικῶν ῾Ιεραρχῶν, ἐπί τῶν συζητηθέντων θεμάτων, ὠς καί τῶν λαμβανομένων ἀποφάσεων, δι' ὅ καί δέν δυνάμεθα νά ἐγκρίνωμεν τήν δημοσιοποίησιν αὐτῶν". (῾Ορᾶτε τοῦτο εἰς τόν Α' Τόμον "ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ", σελ. 71-72, ἀλλά καί τήν ἰσχυράν καί συντριπτικήν ἀπάντησιν τοῦ ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλοχίου εἰς τάς σελίδας 73 ἕως 92 τοῦ ἰδίου Τόμου τόν ὁποῖον ἔχετε). Δέν ἐδόθησαν, ἐπίσης, Γνωμοδοτήσεις καί Πρακτικά τῆς Συνάξεως τῶν θεολόγων εἰς τόν ἐλλογιμώτατον Καθηγητήν κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδην, τά ὁποῖα ἀφοροῦσαν δογματικόν θέμα. ῾Ως γνωστόν ὁ Μακαριώτατος τήν 10-10-99, ἐπραγματοποίησεν ἐπίσημον θεολογικήν συνδιάσκεψιν μεθ᾿ ὅλων τῶν θεολόγων καί συμβούλων του, καί ἐξήτασε τήν γνωστήν διατύπωσιν περί ᾿Εκκλησίας καί ῾Αγίας Τριάδος. Τό ἀνώτατον Θεολογικόν Συμβούλιον ὑπό τόν Μακαριώτατον ἀπεφάνθη ὅτι ἡ θέσις τοῦ κ. Γκουτζίδη εἶναι πατερικῶς "ἀμάρτυρος", εἶναι "ἀδόκιμος" καί ἀποτελεῖ "καινοτομίαν".! ᾿Ιδού τί ἀπήντησεν ὁ Μακαριώτατος εἰς τόν κ. ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην σχετικῶς μέ τά αἰτηθέντα Πρακτικά καί Γνωματεύσεις, αἱ ὁποῖαι ἀνεκοινώθησαν κατά τήν ἐπίσημον καί "ἱστορικήν" θεολογικήν σύσκεψιν (τῆς 10-10-99) καί ἀσφαλῶς κατετέθησαν καί ἐφυλάχθησαν ὡς ἐπίσημα παραστατικά. "῾Ως πρός τό διατυπωθέν εἰς τήν ἀπό 25-11-99 ἐπιστολήν σας πρός ἡμᾶς αἴτημά σας διά τήν χορήγησιν εἰς ὑμᾶς τών σχετικῶν γνωμοδοτήσεων τῶν θεολόγων, ὡς καί τῶν Πρακτικῶν τῆς 10-10-99 συσκέψεώς μας μετ᾿ αὐτῶν (σσ. τῶν θεολόγων), γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι δέν δυνάμεθα νά ἱκανοποιήσωμεν τοῦτο, ὄχι μόνον διά λόγους ἀντικειμενικῆς ἀδυναμίας, ἀλλά καί οὐσιαστικούς, ἐφ᾿ ὅσον πάντα ταῦτα οὐδέν ἐνδιαφέρον στοιχεῖον θά προσφέρουν ὑμῖν διά τήν ἀπάντησίν σας· μᾶλλον δέ παράτασιν ἤ ἐπίλυσιν τοῦ προβλήματος ἤθελεν ἐπιφέρει". (᾿Αριθμ. Πρωτ. 1288/25-2-2000). Διερωτώμεθα: Χωροῦν εἰς τό μυαλό μας αὐτά πού ὑποχρεώνουν τόν σεπτόν Προκαθήμενον νά ὑπογράφῃ καί νά ἐπιστέλλῃ, καί τά ὁποῖα ἐνδεικτικῶς παραθέσαμεν. Θέλομεν μήπως καί ἄλλα στοιχεῖα καί ἄλλας ἀποδείξεις περί τοῦ ὅτι οἱ σύμβουλοι τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ἔχουν καταφθείρει τήν Μακαριότητά του; Μήπως τελικά εἶχεν ἀπόλυτον δίκαιον ὁ θεολόγος, ὅταν ἔλεγε, ὅτι: "τόν κατέφαγον οἱ σύμβουλοί του";. ῎Ας μᾶς συγχωρήσῃ ὁ Μακαριώτατος, δι᾿ αὐτά πού γράφομεν, ἀλλά τά πράγματα ἔχουν φθάσει εἰς ὁριακόν σημεῖον, θά τοῦ ὑπενθυμίσωμεν δέ, ὅτι "ἀξιοπιστότερα τραύματα φίλων ἤ φιλήματα ἐχθρῶν". ᾿Εκεῖνοι πού μᾶς κολακεύουν, δέν μᾶς ἀγαποῦν, δέν θέλουν τό καλό μας. Μᾶς ἀγαποῦν πραγματικά ἐκεῖνοι πού μᾶς λένε τήν ἀλήθεια, ἡ ὀποία ἀσφαλῶς εἶναι πικρή. ῾Ο Μακαριώτατος διαθέτει ἀρκετάς ἐμπειρίας καί ἐλπίζομεν ὅτι, κἄν αὐτήν τήν ὑστάτην στιγμήν, θά κατανοήσῃ τήν ἀγωνία μας καί θά ἀναθεωρήσῃ. Εἴθε, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, ἀλλά συνεργούντων καί ὑμῶν Σεβ/τοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί. Νομίζω, ὅτι δέν μποροῦμε νά προφασιζώμεθα "ταπεινοφροσύνην" , ἤ "σεβασμόν" καί "ἀγάπην" πρός τόν πολιόν Μακαριώτατον καί Πατέρα μας, ἐνῶ τόν ἀφήνουμε ἔκθετον εἰς τήν φθοράν, τήν ὁποίαν τοῦ κατεργάζονται. Αὐτή εἶναι ἡ ἀγάπη μας; Αὐτό μᾶς ὑποδεικνύει τό Εὐαγγέλιον νά κάμνωμεν; Παρακαλῶ, καί συγχωρεῖστέ με, διότι θά τολμήσω νά τό εἴπω, ἄς μήν ὑποκρινώμεθα, καί ἄς μή προσπαθῶμεν νά ἔχωμεν ἀκόμη ἀναπαυμένην τήν συνείδησίν μας; ᾿Εάν ἐκαίγετο τό σπίτι μας θά ἐκαλούσαμε εἰς βοήθειαν, καί θά ἐτρέχαμε μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς μας νά σβήσουμε τή φωτιά. Τώρα πού ὁ ἐμπρησμός ἀφορᾶ τήν Πίστιν μας, τήν Κανονικήν τάξιν, τό Δίκαιον, τήν Μητέρα ᾿Εκκλησίαν, τώρα πού ἐπιχειροῦν νά "κάψουν" τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον, ἀλλά καί ἡμᾶς τούς ἰδίους, ἐφησυχάζομεν; Οὕτω δέ πολιτευόμενοι ἔχομεν τήν ψευδαίσθησιν, ὅτι ἀγωνιζόμεθα, θυσιαζόμεθα καί ἐλπίζομεν νά μᾶς δικαιώσῃ ὁ Θεός; Διά τόν λόγον αὐτόν ἡ ἐλαχιστότης μας ἀπευθυνομένη πρός ὅλους ῾Υμᾶς δηλώνομεν ἀπεριφράστως ὅτι δέν ἀναγνωρίζομεν τήν "᾿Απόφασιν" 3150/13-4-2001, καί δι᾿ ἄλλους σοβαρούς λόγους Κανονικούς καί οὐσιαστικούς, ἀλλά καί διότι ὑπογράψαντες αὐτήν καί ἡμεῖς, ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος, τήν ὑπεγράψαμεν ἐνσυνειδήτως μέ τήν ἔνδειξιν "ἐνίσταμαι" καί οὕτω κατεστήσαμεν αὐτήν ὑπόδικον καί ἀνίσχυρον μέχρις ἐκδικάσεώς της. Οὔτε καί τό ἔγγραφον τοῦτο, (ὑπ᾿ ἀριθμ. 1317), τό ὁποῖον ὑπέγραψεν ὀ Μακαριώτατος, ἀποδεχόμεθα, ὡς οὐσίᾳ ἀπαράδεκτον καί ὡς τύποις ἄκυρον, καί δέν τό ἀξιώνουμε περαιτέρω ἀναλύσεως, μόνον δέ ἄν χρειασθῇ, ὅπερ τό ἀπευχόμεθα, νά χρησιμοποιηθῇ ὑπό ἄλλην ἔννοιαν καί ὑπό ἄλλας συνθήκας. ᾿Εδῶ σημειώνομεν μόνον ὅτι εἶναι πολύ μικροί οἱ συντάκτες αὐτοῦ τοῦ εὐτελοῦς σοφιστικοῦ ἐγγράφου, νά μᾶς διδάξουν τά δικαιώματα τῆς Συνόδου ἤ ἄν, ἐν προκειμένῳ, πρόκειται περί "ποινικῆς" ἤ "διοικητικῆς Πράξεως". Γνωρίζομεν πολύ καλά τί εἶναι ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 3150/13-4-2001 ἀπόφασις, καί μέ τί ἀσχολοῦνται οἱ ῾Ιεροί Κανόνες. ᾿Αλλοίμονον ἄν δεχθοῦμε, ὅτι εἰς τά διοικητικά θέματα δέν ἔχουν θέσιν οἱ ῾Ιεροί Κανόνες, ὅπως δυστυχῶς προκύπτει ἀπό τό ἐν λόγῳ ἔγγραφον. Καί ἡ πλέον ἁπλῆ διοικητική πράξις, ἀπόφασις δέν τίθεται, δέν συζητᾶται καί δέν ἀποφασίζεται αὐθαίρετα καί ἀπολυταρχικά καί ἔξω τῆς εὐθείας καί Κανονικῆς λειτουργίας τῆς Συνόδου. ῾Ημεῖς ἄλλωστε τί ἐζητήσαμεν; Τά Πρακτικά καί τήν ᾿Απόφασιν πού μᾶς ἀφοροῦν, ὥστε νά ἴδωμεν ἄν ἡ ἀπόφασις αὕτη εἶναι ἀποτέλεσμα Κανονικῆς καί διαφανοῦς διαδικασίας, καί ἐπιβεβλημένη καί ἠτιολογημένη διοικητική ἐνέργεια, ἤ εἶναι μία διωκτική ποινική ἐνέργεια. ᾿Εζητήσαμεν ταῦτα, διά νά διαπιστώσωμεν πόθεν ἐκκίνησε αὐτή ἡ ἔστω "διοικητική πρᾶξις" καί ποία ἡ δεοντολογία της. Προπάντων διά νά διαπιστώσωμεν ἄν διεπράξαμεν κάποιο ἀδίκημα, ἄν κατεχράσθημεν τήν διακονίαν μας, ἤ ἄλλο τι; ῎Αλλωστε αὐτή τή φορά δέν παρητήθημεν τῆς ᾿Αρχιγραμματείας, ὅπως παρητήθημεν τό 1995 ἐκ τῆς θέσεως τῆς Δνσεως τοῦ Κ.Γ.Ο. διά νά προωθήσωμεν τόν κ. Δ. Κάτσουρα. Αὐτήν τήν φοράν ἐδιώχθημεν, καί δή, ὡς ἡμεῖς πιστεύομεν, κατά τόν πλέον εἰδεχθῆ τρόπον. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν ἀπευθυνόμενος διά τοῦ παρόντος εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί ὄχι, ὅπως προκύπτει, εἰς τόν ἐν "αἰχμαλωσίᾳ" τελοῦντα, Μακ/τον ᾿Αρχιεπίσκοπον καί Πατέρα ὅλων ἡμῶν, αὖθίς τε ὅλως ΕΥΣΕΒΑΣΤΩΣ ΖΗΤΟΥΜΕΝ, διά Δ᾿ φοράν, τά Πρακτικά καί τάς ᾿Αποφάσεις τῶν ῾Ιερῶν Συνόδων τῆς 31-1-2001 καί 13-4-2001, διότι μᾶς ἀφοροῦν προσωπικά καί κατά τό θεῖον καί ἀνθρώπινον Δίκαιον, δικαιούμεθα νά τά ἔχωμεν, πολλῷ μᾶλλον ἀφοῦ περί αὐτῶν τῶν ἀποφάσεων γίνεται λόγος καί πάλιν δημοσίως, μέσω τοῦ Κ.Γ.Ο. (᾿Ιαν. Φεβρ. 2001). Συγκεκριμένως παρακαλοῦμεν, ὅπως μᾶς χορηγηθοῦν τό ταχύτερον δυνατόν Κανονικῶς ὑπογεγραμμένα καί ἐσφραγισμένα τά κάτωθι ἔγγραφα, τά ὁποῖα μᾶς ἀφοροῦν ἄμεσα καί προσωπικῶς: 1) Φωτοαντίγραφον, κανονικῶς κεκυρωμένον, ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῆ ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 31-1-01. ῾Ομοίως κεκυρωμένον ἀκριβές φωτοαντίγραφον τῆς ἀποφάσεως, ἡ ὁποία ἐλήφθη κατά τήν ἰδίαν συνεδρίασιν "περί προσωρινῆς παύσεως" ἡμῶν ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως καί τοῦ διορισμοῦ, ὡς ᾿Αρχιγραμματεύοντος, τοῦ Αἰδ/του ῾Ιερέως π. Δημητρίου Τσαρκατζόγλου. 2) Φωτοαντίγραφον, κανονικῶς κεκυρωμένον, ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 13 καί 14 ᾿Απριλίου 2001, ὅπως προχείρως ἐκρατήθησαν. ᾿Επίσης κεκυρωμένον ἀκριβές φωτοαντίγραφον τῆς ᾿Αποφάσεως τῆς ἰδίας Συνόδου περί ὁριστικῆς παύσεως ἡμῶν ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως καί τοῦ διορισμοῦ εἰς τήν θέσιν αὐτήν τοῦ Αἰδ/του π. Δημητρίου Τσαρκατζόγλου. ᾿Επίσης παρακαλῶ νά μοί δοθῇ φωτοαντίγραφον τῆς ᾿Εκθέσεως τῆς ᾿Επιτροπῆς, ἡ ὁποία μετέβη εἰς Ρουμανίαν, καθώς καί ἀντίγραφα τῶν συνοδευτικῶν ἐγγράφων μέ τά ὁποῖα ἦτο ἐφοδιασμένη ἡ ᾿Επιτροπή. Θέλομεν νά μελετήσωμεν αὐτήν, καί δι᾿ ἄλλους λόγους ἱεραποστολικούς, ἀλλά καί διότι βάσει αὐτῆς τῆς ᾿Εκθέσεως τῆς Συνοδικῆς ᾿Επιτροπῆς, θά ἐλέγξωμεν, τήν ἀντικειμενικότητα αὐτῆς, καθώς καί τήν ἰδικήν μας σχετικήν Εἰσήγησιν, καί ἐν τέλει διά νά διαπιστώσωμεν ἄν ἐσημειώθησαν παραλείψεις ἐπί τοῦ ὅλου ἔργου τῆς Συνοδικῆς ᾿Επιτροπῆς, ἔργου οὐσιαστικῶς ῾Ιεραποστολῆς. Φοβοῦμαι, ὅτι δυστυχῶς ἠρνήθημεν τό ἔργον τῆς ῾Ιεραποστολῆς πρός τούς ἐν Ρουμανίᾳ προτιθεμένους νά προσέλθουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί τό παρεχωρήσαμεν εἰς τήν Φλωρινικήν παράταξιν τῶν κ.κ. Καλλινίκου καί Εὐθυμίου (γνωστή ὡς "Σύνοδος Λαμίας")! Αὐτή εἶναι ἐν προκειμένῳ ἡ ῾Ιεραποστολή τῆς Συνοδικῆς μας ᾿Επιτροπῆς; ᾿Επί τούτοις παρακαλοῦμεν νά συγκληθῇ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας, ἡ ὁποία δέον νά λειτουργήσῃ κατ᾿ ἀπόλυτον Κανονικήν τάξιν - διαδικασίαν καί κυρίως κατά τό "ἔδοξε τῷ ῾Αγίῳ Πνεύματι καί ἡμῖν". ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: _Τοῦ κ. Δ. Κάτσουρα, ὁ ὁποῖος ὑφ᾿ ἡμῶν θεωρεῖται ὁ θεωρητικός καί πρακτικός τῆς ὑποθέσεως, καί τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου, οἱ ὁποῖοι δέν ἐκτίθενται ἐμφανῶς. _Σᾶς παρακαλῶ νά ἀνοίξουμε τίς Πράξεις τῶν ᾿Αποστόλων καί νά μελετήσουμε τά κεφάλαια ΚΓ, ΚΔ, ΚΕ καί ΚΣΤ, διότι πολλά ἔχουμε νά ἀντλήσουμε καί πολύ φῶς θά ριφθῇ εἰς τόν τρόπον πού ἡμεῖς κρίνομεν καί ἀποφασίζομεν. _Παρακαλῶ νά ληφθῇ σοβαρά ὑπ᾿ ὄψιν ὅτι ὁ Πρακτικογράφος καί τά Πρακτικά καί αἱ ᾿Αποφάσεις τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως ΕΛΕΙΠΑΝ!! Μήπως ὅ,τι συνέβη τήν 13-4-01 ἐπρόκειτο περί "ληστείας", καί ἀφοῦ κατεληστεύθη ὁ ᾿Επίσκοπος, ἐφυγαδεύθησαν καί τά Πρακτικά, ὡς πειστήρια τοῦ "ἐγκλήματος"; _Αὐτά τά ἀνόητα ἔγραφον πάλιν οἱ ἴδιοι δι᾿ ἐκείνην τήν "πρᾶξιν" των, ἡ ὁποία ἀφεώρα τόν ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλόχιον. ᾿Αδιστάκτως καί τότε ἐξώθησαν τόν Μακαριώτατον νά ὑπογράψῃ παρόμοιον ἔγγραφον, εἰς τό ὁποῖον σημειώνεται, ὅτι ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 15/7-9-99 ἄκυρος καί ἀνυπόστατος πράξις εἶναι "Κανονική καί ἰσχυρά". (Βλέπετε παρακαλῶ ὑπ᾿ ἀριθμ. 1287/23-1-2000 ἔγγραφον τοῦ Μακαριωτάτου πρός τόν π. ᾿Αμφιλόχιον, εἰς τόν Α' Τόμον: "ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ", σελ. 71, ᾿Αθῆναι, Δεκέμβριος 2000) ᾿Ελάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί Συλλειτουργός ῾Υμῶν. + Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος