ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ «Από τους Ελληνες πηραμε την Αποστολικη Διαδοχη πρό χιλιων ετων, από τους Ελληνες θα την ξαναπαρουμε» (Αγιος Θεοδοσιος του Καυκασου +1948) ΕΚΔΟΣΙΣ: ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ, ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΡΙΑΣ, 4ο ΧΙΛΙΟΜ. ΛΕΩΦ. ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ 194 00 ΚΟΡΩΠΙ ΤΗΛ. 210.6020176, 6977290326, ΤΕΥΧΟΣ ΠΡΩΤΟΝ// ΜΗΝ ΑΠΡΙΛΙΟΣ // ΕΤΟΣ 2022 Η ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗ ΟΥΝΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΠΕΔΙΩΚΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΗ Ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΑΓΩΓΗΝ ΤΩΝ ΓΟΧ ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ( kirykos) wrote, @ 2009-10-15 10:10:00 Ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΕΠΕΧΕΙΡΗΣΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΗ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗΝ ΟΥΝΙΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΕΠΕΧΕΙΡΗΣΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΗ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗΝ ΟΥΝΙΑ ΠΕΡΙ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗΣ ΟΥΝΙΑΣ Η ΠΕΡΙ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΕΡΙ ΥΠΑΓΩΓΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΓΟΧ ΥΠΟ ΤΟΝ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΝ Ὡς γνωστόν ἀπό τό 1998 μέχρι καί τῆς ἱεροσύλου συμπαιγνίας περί παραιτήσεως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου ἀπό τόν Ἀρχιεπισκοπικόν του θρόνον (2003) καί τῆς παραδόσεως τοῦ θρόνου του εἰς τόν ἔχοντα ὑπέρ αὐτοῦ τό 54/76 Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα (σύμφωνα μέ τό ὀποῖον ἠθωώθη βάσει τῆς ἐπί δῆθεν σχισματικῶν χειροθεσίας) ἐσημειώθησαν «σημεῖα καί τέρατα» μέ στόχον τήν «λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ» ἤτοι τήν ὑπαγωγήν τῶν ΓΟΧ ὑπό τόν νεοημερολογιτισμόν. Οἱ ἐξωτερικοί καί ἐσωτερικοί πράκτορες τοῦ κινήματος αὐτοῦ (τό γνωστόν παρασυνοδικόν κατεστημένον, αὐτοί οἱ ὁποῖοι καί σήμερον συνεχίζουν νά κατευθύνουν τούς ΝΙκολαίτας) ἔδρασαν «ἐπιτυχῶς» καί προώθησαν τό κίνημα τόσον ὥστε κατώρθωσαν μέ δόλιον τρόπον νά παρασύρουν τούς ἄλλοτε ἀγωνιστάς Ἀρχιερεῖς (Πειραιῶς Νικόλαον καί τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν) ὥστε νά παίξουν πρωταγωνιστικόν ρόλον εἰς τήν προδοσίαν. Ἔχουν καταγραφεῖ πολλά κυρίως εἰς τήν «Ὀρθόδοξον Πνοήν» τῶν τελευταίων ἐτῶν καί εἰς τάς ἱεραποστολικάς καί ὁμολογιακάς ἐκδόσεις τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, περί τῶν διαμαρτυριῶν μας, τῶν ἐνστάσεών μας, ἀλλά καί περί τῶν διωγμῶν ἐναντίον μας, καί προπάντων διά τήν προπαγάνδα τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου (Μαξίμου, Κάτσουρα) ὅτι δῆθεν «δέν συμβαίνει τίποτα» καί ὅτι «ὅλα αὐτά εἶναι εἰς τήν φαντασίαν τοῦ Γκουτζίδη καί τοῦ Κηρύκου». Ἔφθασαν μάλιστα εἰς τό σημεῖο νά λένε: «Σιγά θά ἀσχοληθεῖ μαζί μας ὁ Χριστόδουλος!!!». Μέχρι πού φθάσαμε εἰς τήν δήλωσιν τοῦ Χριστοδούλου ὅτι «τό θέμα τοῦ διαλόγου μετά τῶν παλαιοημερολογιτῶν δέν προχωρεῖ διότι φέρνουν ἐμπόδια ὁ Κήρυκος καί ὁ Γκουτζίδης». Ἐδῶ δέν θά πῶ ἄν ἠσχολήθη μαζί μας ὁ Χριστόδουλος τήν συγκεκριμένη περίοδο, ἀλλά θά παραθέσω τό ὄγδον κεφάλαιον τῆς διατριβῆς τοῦ Χριστοδούλου περί τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ἤτοι τό «περί Διοικητικῆς υπαγωγῆς παλαιοημερολογιτικού κλήρου και λαού εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος υπό κανονικόν παλαιομερολογίτην Επίσκοπον έχοντα την αναφοράν εις την Ι. Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος» καί διά νά τό εἴπω ἐπί τό ἀκριβέστερον τό «περί παλαιοημερολογιτικῆς οὐνίας, καί ... ὁ νοῶν νοείτω. 'Από αὐτό καί μόνον τό κεφάλαιον τῆς Διατριβῆς του ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Χριστόδουλος ἔθεσε σκοπόν τῆς ζωῆς του τήν ὑπαγωγήν τῶν Γ.Ο.Χ. ὑπό τόν Νεοημερολογιτισμόν καί αὐτό ἐννοοῦσε προφανῶς, λίγας ἡμέρας πρό τοῦ θανάτου παρεκάλεσε τόν Θεόν νά τόν ἀφήση στήν ζωή μέχρι νά τελειώση τό ἔργο του. Οἱ δέ ἀντίχριστοι πράκτορές του εσπευσαν ἀμέσως νά πραγματοποιήσουν καί τήν ληστρικήν ἀπόφασίν των περί δῆθεν καθαιρέσεώς μου διά νά εἴπουν εἰς τόν λοίσθια ἐκπνέοντα Χριστόδουλον:"Κοιήσμου ἤσυχα. Τό ἔργον σου ὡλοκληρώθη. Τό ἐμπόδιον ἔφυγε ἀπό τό μέσον. Τόν Κήρυκο τόν καθαιρέσαμε". 'Ιδού ἡ ἀπόδειξις ὅτι αὐτό ἦταν τό ἔργο καί ὁ σκοπός τῆς ζωῆς του: "........................... ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΟΓΔΟΟΝ ΑΙ ΠΡΟΤΑΘΕΙΣΑΙ ΛΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΙΣ ΑΥΤΩΝ 4. Διοικητική υπαγωγή παλαιοημερολογιτικού κλήρου και λαού εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος υπό κανονικόν παλαιομερολογίτην Επίσκοπον έχοντα την αναφοράν εις την Ι. Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος. Την λύσιν ταύτην φέρεται, κατά προφορικάς εγκύρους μαρτυρίας, επιδιώξας εν έτει 1951 ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων(61) ελθών προς τούτο εις διαπραγματεύσεις μετά του «πρ. Φλωρίνης» Χρυσοστόμου, πνευματικού ηγέτου της μείζονος παρατάξεως των εν Ελλάδι παλαιοημερολογιτών. Ειδικώτερον ο Αρχιεπ/πος Σπυρίδων εφέρετο δίατεθειμένος όπως εισηγηθή επί Συνόδου την αναγνώρισιν του Ιεράρχου τούτου ως τακτικού και ισοτίμου μέλους της Ι. Συνόδου της Ιεραρχίας, εμπεπιστευμένου την πνευματικήν ηγεσίαν και καθοδήγησιν των παλαιοημερολογιτών, επιτελούντων τα της λατρείας αυτών κατά το παλ. ημερολόγιον. Η λύσις αύτη, μη ευνοηθείσα τότε υπό των παλαιοημερολογιτών, ηδύνατο ουχ' ήττον να συμβάλληται θετικώς εις την επίλυσιν του προβλήματος, διότι θα ήρεν εκ μέσου το σχίσμα και θα αποκαθίστα κανονικώς την ενότητα της Εκκλησίας. Και ναι μεν η λύσις αύτη προϋπέθετε την διατήρησιν εντός των κόλπων της Εκκλησίας της παλαιοημερολογιτικής μειονότητος, αλλά τούτο ουδόλως ηδύνατο να παραβλάψη την εκκλησιαστικήν ενότητα, ενώ αντιθέτως θα ετόνιζεν επί μάλλον, λόγω της φύσεως της διαφοράς, το ευρύ πνεύμα υφ' ούτινος διαπνέεται αείποτε η Ορθόδοςος Εκκλησία(62). Κατά τας σχετικάς πληροφορίας ημών η πρότασις γενικώς αύτη προσέκρουσεν εις το θέμα του «μνημοσύνου» του Επισκόπου, διότι ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων έταξεν ως απαράβατον όρον την μνημόνευσιν του ονόματος αυτού εν ταις υπό των εν Αθήναις παλαιοημερολογιτών τελουμέναις Ι. Ακολουθίαις. Την πρότασιν ταύτην δεν εδέχθησαν τότε οι παλαιοημερολογίται εμμείναντες εις την απόφασιν αυτών όπως μνημονεύωσι των ιδίων αυτών «Επισκόπων». Αγνοούντες ίσως οι «Τρεις Ιεράρχαι» τας προσπαθείας αίτινες κατεβλήθησαν υπό της Εκκλησίας προς την κατεύθυνσιν της επιτεύξεως μιάς συμφωνίας επί της προτάσεως ταύτης, κατεμέμφοντο εν έτει 1955 των ταγών αυτής διά την ην είχαν τηρήσει έναντι του «πρ. Φλωρίνης» στάσιν, τονίζοντες ότι η Εκκλησία «έπρεπε να τον είχε περιβάλει με κάποιο κύρος και να του ανεγνώριζε κάποιαν εξουσίαν τότε ασφαλώς και το επικίνδυνον χάσμα μεταξύ παλαιοημερολογιτών και κρατούσης Εκκλησίας δεν θα διηνοίγετο και αι εγκληματικαί ακρότητες των παρανόμων χειροτονιών δεν θα απετολμώντο...,»(63). Εν τούτοις και παρά την αποτυχούσαν προσπάθειαν υιοθετήσεως της λύσεως ταύτης, η πρότασις επανελήφθη έκτοτε δις. Ούτως εν έτει 1957 εγένετο βολιδοσκόπησις υπό Υπουργού φίλου της παρατάξεως του «πρ. Φλωρίνης» εάν θα εδέχετο η παράταξις αύτη να μνημονεύη του οικείου κανονικού Μητροπολίτου της Εκκλησίας της Ελλάδος, της προτάσεως ταύτης απορριφθείσης ως απαραδέκτου(64). Εν έτει δε 1963 δι'υπομνήματος προς την Ιεραρχίαν της Εκκλησίας .της Ελλάδος ομάς λαϊκών παλαιοημερολογιτών και μη, υπέδειξαν ως μόνην λύσιν του παλαιοημερολογιτικού ζητήματος, την διοικητικήν εξάρτησιν του παλαιοημερολογιτικού κλήρου από της επισήμου Εκκλησίας διά μέσου Ιεράρχου εκ των παλαιοημερολογιτών προερχομένου και εις την Ι. Σύνοδον υπαγομένου. «Εις τι άραγε -παρετήρουν- θα έβλαπτεν η παρουσία ομόφρονος, ομορρύθμου, ομοτρόπου προς το (παλ/κόν) ποίμνιον Κλήρου, εφ' όσον ούτος ο Κλήρος θα εξηρτάτο διοικητικώς κατ' έμμεσον τρόπον εκ της Ελλαδικής Εκκλησίας ; Ιδού ότι η Παπική Εκκλησία, πλέον ευέλικτοc ψυχολογικώς αναγνωρίζει ως αυτοφανές το δικαίωμα εις τας διαφόρους εκκλησιαστικάς ομάδας, να έχωσιν ομόφρονα και ομόρρυθμον Κλήρον, περιοριζομένη μόνον εις την διοικητικήν υπ' Αυτήν υπαγωγήν». Και προσέθετον: «Διά του τρόπου αυτού και η εμπιστοσύνη των παλαιοημερολογιτών προς τήν Ελληνικήν Εκκλησίαν θα διασφαλισθή, αλλά και μία αταξία θα αποφευχθή, του διπλού δηλονότι εορτασμού των αυτών κατ' ενιαυτόν εορτών υπό κληρικών της Διοικούσης Εκκλησίας, υποχρεωμένων να εξυπηρετώσιν ανθρώπους ξένους προς το φρόνημα και τας πεποιθήσεις των». Υπεδείκνυον δ' εν συνεχεία το υπ' αυτών επιλεγέν πρόσωπον φέρον «κατ'ανεκτικήν έστω αναγνώρισιν» το αξίωμα του Επισκόπου, όπερ εκρίνετο υπ' αυτών κατάλληλον ίνα αναλάβη τον ρόλον τούτον. Το Υπόμνημα τούτο πρωτοκολληθέν(65) παρέμεινεν ανενέργητον έν τοις Αρχείοις της Ι. Συνόδου, παρά τα θετικά στοιχεία, άτινα περιείχεν, ιδία εν συναφεία προς την μέχρι του έτους εκείνου διαμεμορφωμένην εντός των κόλπων του παλαιοημερολογιτισμού κατάστασιν(66). Υπό τας σημερινάς συνθήκας, αίτινες επικρατούσιν εν τω παλαιοημερολογιτισμώ η λύσις αύτη παρίσταται λίαν δυσεπίτευκτος, ένεκα του μεγάλου οπωσδήποτε αριθμού των εν εκατέρα παλ/κή παρατάξει υφισταμένων «Επισκόπων» έστω και αν ήθελον ούτοι υπό της Εκκλησίας θεωρηθή ως φέροντες κατ' οικονομίαν και «κατ' ανεκτικήν ίσως αναγνώρισιν» τον βαθμόν του Επισκόπου. Η πολυπληθής χορεία των πάσης προελεύσεως «Επισκόπων» τούτων, ων είναι ανύπαρκτος η κανονικότης της τε χειροτονίας και υποστάσεως, καθιστά προβληματικήν την τυχόν υπαγωγήν τούτων απάντων εις την Ιεράν Σύνοδον και την εν συνεχεία κατ' εξουσιοδότησιν αυτής διαποίμανσιν υπ' αυτών του παλαιοημερολογιτικού ποιμνίου. Ταύτα δε πάντα υπό την προϋπόθεσιν ότι και ούτοι θα έστεργον εις την αποδοχήν της τοιαύτης λύσεως, ή έστω το παλαιοημερολογιτικόν ποίμνιον θα απεδέχετο ταύτην απαγκιστρούμενον απ' αυτών, τυχόν εμμενόντων εις πείσμονα άρνησιν αυτής. Εν πάση περιπτώσει φρονούμεν, ότι η λύσις αύτη, συνδυαζομένη ενδεχομένως προς ετέρας συναφείς προτάσεις, θα ηδύνατο, καίτοι ευνοούσα την διατήρησιν του διαμορφωθέντος παρ' ημίν παλαιοημερολογιτικού καθεστώτος,να συμβάλληται εν μέρει εις την ορθήν υπό τε της Εκκλησίας και της Πολιτείας αντιμετώπισιν του προβλήματος, αιρομένων εν τω μεταξύ των ρηθέντων εμποδίων. -------------------------------------------------------------------------------- Σημειώσεις 61. Και εν έτει 1949 είχε διαρρεύσει η είδησις ότι η Ι. Σύνοδος προύτεινεν ως λύσιν του παλαιοημερολογιτικού την υπαγωγήν των παλαιοημερολογιτών εις αυτήν, εφ' όσον ούτοι θα ανεγνώριζον ταύτην ως εκκλησιαστικήν αυτών Αρχήν. Οι παλαιοημερολογίται διά του υπ' αριθμ. 235/3-16 Σεπτ. 1949 ανακοινωθέντος της Ελληνικής Εκκλησίας των ΓΟΧ απέρριψαν την πρότασιν ταύτην, επικαλεσθέντες λόγους συνειδήσεως, επανέλαβον δε την περί επαναφοράς του παλαιού Ημερολογίου παλαιάν αυτών πρότασιν (Βλ. «Η Φ.Ο» 1949 φ. 72 σ. 8). Ήδη εν έτει 1950 ο «πρ. Φλωρίνης» διετείνετο ότι «ενώ η Ιεραρχία χάριν του κύρους της Εκκλησίας και του γοήτρου αυτής έδει να εισηγηθή εις ένα Μητροπολίτην να υποκριθή τον Παλαιοημετολογίτην και να τεθή επί κεφαλής των Παλαιοημερολογιτών, όπως συγκρατήση τον αγώνα εις τα όρια τα κανονικά, μόλις εξήλθον εις τον ιερόν αγώνα ιδεολόγοι Αρχιερείς όπως κατευθύνωσιν αυτόν και συγκρατήσωσιν εις τα πλαίσια των Ι. Κανόνων ράγδην επέπεσαν oι καινοτόμοι Αρχιερείς κατ' αυτών (Βλ. «Η Φ.Ο.» 1950 φ. 94 σ. 6). Υπέρ του υπό των παλαιοημερολογιτών μνημοσύνου των Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος ετάχθη, και ο αρχιμ. Γαβριήλ Διονυσιάτης εν: «Διευκρίνησις της θέσεως του Αγ. 'Ορους εν τω ημερολογιακώ ζητήματι» Πρβλ. «Αγιορειτικήν Βιβλιοθήκην» 1952 σ. 5 - 7 Βλ. αντίκρουσιν εις το άρθρον τούτο υπό Ζηλωτών, Αντιπελάργησις εν: «Η Φ.Ο.» 1952 φ. 135 σ. 5. 62. Αντίθετον άποψιν είχεν υποστηρίξει εν έτει 1937 ο «πρ. Φλωρίνης» ισχυρισθείς ότι λόγω της ημερολογιακής διαφοράς «δεν δύνανται οι νεοεορτολογίται και παλαιοημεροεορτολογίται, αν και έχωσιν αμφότεοοι την αυτήν πίστιν και την αυτήν θείαν λατρείαν, να ανήκωσι πλήρως εις μίαν και την αυτήν Εκκλησίαν, όταν ούτοι διατρέχωσιν εισέτι το στάδιον της Τεσσαρακοστής και της μετανοίας καθ' ον χρόνον εκείνοι εορτάζουσι Χριστούγεννα και Φώτα και ευφραίνονται» (Χρυσοστόμου Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης, Αναίρεσις του «ελέγχου»... σ. 54). 63. «Οι Τρεις Ιεράρχαι»1955σ.73. 64. Βλ. «Η Φ.Ο.» 1957 φ. 260 σ. 8, φ. 261 σ. 1-2. 65. Υπ' αριθμ. Πρωτ. 2100/13-9-1963. 66. Εν έτει 1958 η παράταξις του «πρ. Φλωρίνης» προύτεινεν εις την ΙΣΙ μεταξύ των άλλων λύσεων και την υπαγωγήν εις το Πατριαρχείον Ιεροσολύμων (Βλ. «Η Φ.Ο.» 1958 φ. 298 - 299 σ. 7 ). Προς τούτο μάλιστα μετέβη εκπρόσωτος αυτών, ομού μετά του Π. Παναγιωτάκου, εις Ιεροσόλυμα προς συνομιλίας. Η κίνησις όμως απέτυχε καίτοι ενεστερνίσθη ταύτην κατ' αρχήν:και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δωρόθεος (Βλ, «Η Φ.Ο.» 1959 φ..307 σ. 2-3 ). ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ: ΣΗΜΕΙΩΤΕΟΝ ΟΤΙ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΗΣ ΕΞΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ 1971 ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΟΤΙ ΩΡΘΟΔΟΞΗΣΑΝ ΚΑΙ Η ΑΠΟΦΑΝΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ 1981 ΟΤΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΙΝ ΑΥΤΗΝ "ΕΔΕΧΘΗΜΕΝ" ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ ΔΙΗΥΚΟΛΥΝΑΝ ΤΑ ΜΕΓΙΣΤΑ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΕΡΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗΣ ΟΥΝΙΑΣ ...

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Δ/ΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057 Α.Π. 53 Ἐν Κορωπίω Μάρτιος 2008 (Ε.Η.) ΑΙ ΤΡΕΙΣ ΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ Ἀγαπητοί μου, χαίρετε ἐν Κυρίω. Εἰς τήν ἀπορίαν σας, μήπως ἔπρεπε νά κάμω «ὑπακοήν» εἰς τήν «Σύνοδον» ὥστε νά μή μείνω «μόνος», σᾶς ἀπαντῶ λίαν συντόμως. Ὄχι δέν ἔπρεπε νά κάμω «ὑπακοήν» εἰς μίαν ψευδοσύνοδον σχισματοαιρετικῶν ψευδεπισκόπων, ὅπως τήν κατήντησαν διά τῶν ὀργάνων των τά σκοτεινά Κέντρα τοῦ παποοικουμενισμοῦ, διότι τότε θά ἐπρόδιδα τήν Ὁμολογίαν μου, θά ἐπρόδιδα τόν Χριστόν.Ὤφειλον νά κάμω ὑπακοήν εἰς τήν ΟΝΤΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΑΓΙΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, διότι κατά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου μας «οὐ δυνάμεθα δυσίν κυρίοις δουλεύειν». Σύνοδος δέν εἶναι κάθε συνάθροισις Ἐπισκόπων, «κἄν πολλοί ὦσιν». Κατά τόν ἅγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην: «Συνόδους τοίνυν, ... οὐ τό ἀπλῶς συνάγεσθαι Ἱεράρχας τε καί Ἱερεῖς, κἄν πολλοί ὦσιν.... ἀλλά τό ἐν ὀνόματι Κυρίου, ἐν τῆ εἰρήνη καί φυλακῆ τῶν Κανόνων.». Ἀλλά καί τό γεγονός ὅτι ἔμεινα «μόνος» δέν ἀποτελεῖ ἀπόδειξιν, ὅτι δέν βαδίζω σωστά, ἀλλά μᾶλλον ἔνδειξιν γνησιότητος, ὅταν μάλιστα συνδυάζεται μέ τήν ὑπακοήν εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ «Κρείσσων γάρ εἶς ποιῶν τό θέλημα τοῦ Κυρίου, ἤ μύριοι παραβαίνοντες». Ἄλλωστε «ἐξῆλθον ἐκ μέσου αὐτῶν», διότι αὐτοί προηγουμένως ἐξῆλθον τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί «κεῖνται πτώματα ἐξαίσια». Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἔχει «ἰδίαν πεῖραν» τί σημαίνει νά «μείνης μόνος καί διωκόμενος διά τήν καλήν Ὁμολογίαν τῆς Πϊστεως, ὅταν οἱ ἄλλοι πίπτουν, αὐθαιρετοῦν, βλασφημοῦν, παρανομοῦν, αὐθαδιάζουν καί κάμνουν τά «ἄνω κάτω». Διά τοῦτο καί ὁμιλεῖ αὐθεντικῶς. Ὁ δέ ψευδαρχιεπίσκοπος Νικόλαος καί ἡ Σύνοδός του, κατά τήν διδασκαλίαν τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου δέν εἶναι Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά «Συναγωγή πονηρευομένων». Εἶναι μία «ἀσεβής συμμορία» κατά τήν διατύπωσι τῆς Ὑμνολογίας. Εἶναι ἀσεβεῖς πρός τήν Ἐκκλησίαν, διότι τά δέκα τελευταῖα ἔτη συστηματικά κατέλυσαν τήν Κανονικήν τάξιν, παραθεώρησαν καί κατεπάτησαν τόν Συνοδικόν θεσμόν, αὐθαιρέτησαν εἰς ὅλους τούς τομεῖς, ἐνέμειναν ἀμετανοήτως εἰς τά αἱρετικά φρονήματα τοῦ Νικολάου, καί τά βλάσφημα τοῦ Παχωμίου, τά ὁποῖα ἔγιναν καί ἰδικά των, ἐβλασφήμησαν κατά τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, καί ἐν τέλει ἐδίωξαν τόν Χριστό ἀπό κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας καί εἰς τήν θέσιν Του ἐτοποθέτησαν αὐτόν τόν ΑΛΑΖΟΝΑ καί ΒΛΑΣΦΗΜΟΝ καί ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑΟΝ. Ἐπισφράγισις ὅλων τούτων καί ἀποκορύφωσις τοῦ δράματος τῆς ὑποκρισίας καί τῆς ἀνοησίας των, ἡ τελευταία Ἐγκύκλιός των, μέ τήν ὁποίαν «κατεδίκασαν» τήν οὐδέποτε γενομένην δεκτήν ὑπό τῆς Συνόδου καί ἀνυπόστατον διά τήν Ἐκκλησίαν χειροθεσίαν τοῦ 1971, προκειμένου νά τήν ὑποστασιάσουν δι’ ἑαυτούς καί ἐπ’ αὐτῆς τῆς βάσεως νά προχωρήσουν εἰς τήν ἕνωσιν μετά τῶν Φλωρινικῶν καί τήν ὑπαγωγήν των εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ὡς δεκατριμεριτῶν παλαιοημερολογιτῶν, διά νά συμβάλλουν εἰς τήν Χριστοδούλειον «λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ». Διά νά φθάσουν ἐκεῖ ἐχρειάσθη δεκαετής «ἀγών» αὐθαιρεσιῶν, ψεύδους, ἀλαζονικῆς συμπεριφορᾶς, προδοσίας κλπ. Ὅποιος θά εἶχε τήν δυνατότητα νά παρακολουθήση ἀπό κοντά, τήν λειτουργία τῆς Συνόδου, τά δέκα τελευταῖα ἔτη, θά διηρωτᾶτο: «Μήπως εὑρίσκομαι εἰς τό Βατικανόν;», «Μήπως ἔχομεν πάπαν καί εἰς τήν Ἑλλάδα;». Καί ἀσφαλῶς θά ἀπαγοητεύετο. Διότι τοιαύτην ἀλαζονείαν καί αὐθαιρεσίαν, οἵαν ἐπέδειξαν οὗτοι, καί τοιοῦτον «ζῆλον» εἰς τό νά «μεταστοιχειώσουν» καί ἀλλοιώσουν τά πάντα, καί νά κάμουν τά «ἄνω κάτω» καί τἀνάπαλιν, οὐδέ εἰς τήν φαντασίαν του θά ἠδύνατο νά συλλάβη. Τολμῶ εἰπεῖν, ὅτι οὐδέ αὐτοί οἱ Πάπαι τῆς Ρώμης διαθέτουν τοσαύτην πονηρίαν, ὑποκρισίαν καί δόλον, οἵαν οἱ κατευθύναντες τά τελευταῖα ἔτη τήν Σύνοδον τοῦ Νικολάου, ἐσωτερικοί καί ἐξωτερικοί πράκτορες τοῦ ἐπαράτου Οἰκουμενισμοῦ. Τολμῶ ἐπίσης εἰπεῖν, ὅτι αἱ τρεῖς πτώσεις εἰς τήν ἱστορίαν τῆς ἀνθρωπότητος, τοῦ Ἑωσφόρου, τοῦ Ἰούδα καί τοῦ Πάπα, περί τῶν ὀποίων ὁμιλεῖ τό παρακάτω κείμενον, τοῦ νεοημερολογίτου Κληρικοῦ (π. Σαράντη Σαράντη):εὗρον τήν πλήρη ἐφαρμογήν καί τήν ἀκριβῆ συνέχειάν των εἰς τήν φατρίαν τοῦ Νικολάου, Λέγει εἰς εἰσήγησίν του ὁ ἐν λόγω Κληρικός: «Ὁ π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς βλέπει τρεῖς μεγάλες πτώσεις μέσα στή δημιουργία. Ἡ πρώτη τοῦ ἑωσφόρου πού ἀπό ὑπερηφάνεια ἔπεσε στήν ἀνυπακοή καί ἐντεῦθεν στή δαιμονοποίησή του. Ἡ δεύτερη εἶναι παρομοίας τάξεως πτώση: τοῦ Ἀδάμ πού ἡ αὐτονόμησή του ἔφερε τό θάνατο καί τήν ἀλλοτρίωση ὅλου τοῦ τρόπου ζωῆς του καί ἡ τρίτη τοῦ Πάπα. Πτώση καί αὐτή ἑωσφορική, ἀφοῦ ὀνομάζεται Vicarius Christi καί ἔχει τήν ἀξίωση οἱ ἀποφάσεις του νά θεωροῦνται ἀλάθητες. Τό ἀλάθητο ξεστρατίζει ὅλη τήν Ἐκκλησιολογία καί τή μετατρέπει σέ ἐνδοκοσμική θρησκευτική ὀργάνωση ἀπολυταρχική, κομματική ὅπου καμιά ἀνθρώπινη πρωτοβουλία δέν μπορεῖ νά ἀνθίσει. Ἡ ἀληθινή θεανθρώπινη καθολικότητα ἔχει ὑποκατασταθεῖ μέ τό ὅραμα μιᾶς παγκόσμιας οὑμανιστικῆς ἑνώσεως.... Τό Ὀρθόδοξο πολίτευμα εἶναι Συνοδικό. Σύνοδοι, Ἐπίσκοποι, κληρικοί, λαός ἀλληλοπεριχωροῦνται, συναδελφώνονται διά τοῦ ζῶντος Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ κάθε Σύνοδος εἶναι συνέχεια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Δήμου στήν ἀνθρώπινη μορφή της. Ἐξαντλεῖται ὁ ἀνθρώπινος λόγος, διατυπώνονται ἐλεύθερα ὅλες οἱ ἀπόψεις. «Πολλῆς συζητήσεως γενομένης ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καί ἡμῖν», ἔλεγαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί μετά ἀπό τόν ἐλεύθερο, τό δημοκρατικό διάλογο, τό Ἅγιο Πνεῦμα φανερώνει τήν ἀλήθεια. Καί πάλι ποτέ, μιά Σύνοδος ἀπό μόνη της δέν ἰσχυρίστηκε κάποιο ἀλάθητο. Ἄφηνε στό χρόνο, στό λαό τοῦ Θεοῦ καί σέ μιά ἑπόμενη Σύνοδο νά ἐπικυρώσει τίς ἀποφάσεις της». Πολύ ὀρθά τά ἀνωτέρω, καί ἀς μοῦ ἐπιτραπῆ νά ὑπογραμμίσω ὅτι τά ὅσα λέγονται εἰς αὐτό τό κείμενο, δέν ἐπεξηγοῦν μόνον τήν πτῶσιν τοῦ Πάπα, ἀλλά καί τῶν νεοημερολογιτῶν καί τῶν ψευδοπαλαιοημερολογιτῶν, ἀνάμεσα στούς ὁποίους δυστυχῶς συναντᾶς «ἀλαθήτους πάπες καί παπιστίδια», οἱ ὁποῖοι ξεπερνοῦν καί αὐτόν τόν ἀντίχριστον τῆς Ρώμης εἰς τήν συμπεριφοράν, τήν νοοτροπίαν καί τόν σατανικόν ἐγωϊσμόν. Ἑπομένως ταῦτα δέν ἀφοροῦν μόνον τόν Ἑωσφόρο, τόν Ἰούδα καί τόν Πάπα. Παρόμοιαι πτώσεις εἶναι καί αἱ πτώσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων, ὅταν βάλλουν κατά νοῦν νά ἐκδιώξουν τόν Χριστόν ἀπό Κεφαλήν τῆς Ἐκκλησίας, διά νά τοποθετήσουν τόν ἑαυτόν των. Εἶναι φρικτόν καί ἀκουόμενον, ὅτι Ὀρθόδοξοι Ἀρχιερεῖς γαλουχηθέντες εἰς τά νάματα τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας καί κατασταθέντες ἐπί σκοπόν, ἵνα σαλπίζουν καί ἐγείρουν τούς μαχητάς εἰς πόλεμον κατά τῶν ἀντιχρίστων δυνάμεων, κάμνουν τό ἐντελῶς ἀντίθετον. Εἶναι τρομακτικόν, ὅτι συντάσσονται μετά τῶν ἀντιχρίστων, πού ζητοῦν τήν καταστροφήν τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἐγείρουν πόλεμον «μέχρις αἵματος» κατά τῶν ὑπερασπιστῶν τῆς Ἀληθείας καί τοῦ Δικαίου. Πρός Κύριον εὐχέτης + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΕΞ ΗΜΙΣΕΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ Από Ορθόδοξη Αντίσταση Γ.Ο.Χ. Κύπρου - Δεν ξεχνώ Ἐξ ἡμισείας ὀρθόδοξοι «Μηδέ γάρ τέλειον εἶναι ὀρθόδοξον, ἀλλ’ ἐξ ἡμισείας, τόν τήν πίστιν ὀρθήν οἰόμενον ἔχειν, τοῖς δέ θείοις κανόσιν μή ἀπευθυνόμενον.» (Ἁγίου Θεοδώρου Στουδίτου, PG 99, 989 A, Πρός Νικηφόρον Πατριάρχην) Απόδοση σε απλά ελληνικά: Διότι δεν είναι πλήρως Ορθόδοξος, αλλά μόνο κατά το ήμισυ, εκείνος που νομίζει ότι έχει την ορθή πίστη, αλλά δεν συμμορφώνεται και προς τους θείους Κανόνες. ΣΧΟΛΙΟ Ο Άγιος Θεόδωρος τονίζει δύο βασικά σημεία: Η Ορθοδοξία δεν είναι μόνο η σωστή πίστη, αλλά και η τήρηση της κανονικής τάξεως της Εκκλησίας. Οι Ιεροί Κανόνες αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της εκκλησιαστικής ζωής. Όποιος ισχυρίζεται ότι διατηρεί την ορθή πίστη, αλλά αδιαφορεί για τους θεσπισμένους από τις Συνόδους Κανόνες, δεν κατέχει την Ορθοδοξία στην πληρότητά της. Η φράση «μήδε γάρ τέλειον εἶναι ὀρθόδοξον, ἀλλ’ ἐξ ἡμισείας» σημαίνει κυριολεκτικά: «δεν είναι κανείς τέλεια/πλήρως Ορθόδοξος, αλλά μόνο κατά το ήμισυ», όταν έχει την ορθή δογματική πίστη, αλλά δεν ευθυγραμμίζεται με τους θείους και εκκλησιαστικούς Κανόνες. Αυτός είναι ο λόγος που δεν ακολουθήσαμε το Ευσταθιογερασιμοπαρθενιοπαπαμιχαηλικό σχίσμα. Γιατί παραβίασαν την κανονική εκκλησιαστική τάξη και καταπάτησαν Αποστολικούς και Συνοδικούς Κανόνες. Οι ενέργειές τους τούς κατέστησαν ορθοδόξους «ἐξ ἡμισείας» και όχι καθ' ολοκληρίαν. Κατέχουν ένα μεγάλο μέρος της αλήθειας, αλλά όχι ολόκληρη την αλήθεια. Η Ορθοδοξία κατέχει ολόκληρη και ανόθευτη την αλήθεια. Ένωση μπορεί να γίνει στη βάση της αλήθειας, η οποία εκφράζεται ανόθευτη μέσα από τους Ιερούς Κανόνες.

ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΠΟΧΗ - ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΟΥ ΘΕΡΟΥΣ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ π. ΅ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΤΣΕΡΝΩΒ ΟΠΟΥ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ ΓΡΑΦΕΙ: "Μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει στήν Ρωσία. ῎Ας εἶναι "ἀσθενική", ἄς εἶναι "φτωχική", ἄς εἶναι "ἀβοήθητη" - τέτοια πρέπει νά εἶναι: "῾Η δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται" (Β' Κορινθίους 12:9). Εἶναι ἰσχυρή μόνο μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ! Καί αὐτό τό βλέπω ἐδῶ στή διασπορά. Πολλοί, πάρα πολλοί, ἀρνοῦνται τήν ὕπαρξή της. ῞Ομως αὐτοί πού τήν ἀρνοῦνται εἶναι ἐκεῖνοι μέ τούς ὁποίους ἡ ὕπαρξή της δέν συμβιβάζεται, ἐκεῖνοι πού ἡ πείρα τῆς ζωῆς τους δέν τούς ἔχει διδάξει νά ἐπιζητοῦν τό βάθος ἀπό τήν ἐπιφάνεια, τό ἀόρατο ἀπό τό ὁρατό καί γι᾿ αὐτό τό λόγο εἶναι ὑπέρμαχοι τῆς ἰδέας γιά μιάν ἐκκλησιαστική "ἀλήθεια" μέσα στά πλαίσια μιᾶς ἐπίσημης "σοβιετικῆς ἐκκλησίας" πού δυστυχῶς δημιουργήθηκε εἰδικῶς γιά νά ἐξαπατᾶ. Αὐτή ἡ "ἐκκλησία" πραγματοποιήθηκε "ἐκτός τόπου καί χρόνου". Αὐτοί πού μάχονται γιά τήν ὕπαρξή της, νομίζουν ὅτι βρίσκεται σέ κανένα ἐρημονήσι ἤ ἀκόμη σέ κάποιον ἄλλο πλανήτη, καί ὄχι στό σοβιετικό ὁλοκληρωτικό κράτος, ὅπου τά πάντα ὑπόκεινται σ᾿ αὐτό καί ἐλέγχονται ἀπ᾿ αὐτό. ῞Οπου, τόσο ἡ ἀθεΐα, ὅσο καί ὁ πόλεμος κατά τοῦ Θεοῦ, συναγωνίζονται γιά τό ποιό θά "δρέψη" περισσοτέρους "καρπούς" γιά τό μονοκομματικό καθεστώς".

«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ» ΕΠΑΝΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΩΣ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ «ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ» Ἡ ἐπανέκδοσις τῶν παλαιῶν τευχιδίων γίνεται μερίμνη τῆς Ἱεραποστολικῆς ‘Αδελφότητος Διακονισςῶν «Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ» τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου (Μητροπολίτου Χρυσάνθου 10, Περιοχή Ἁγίου Ἀθανασίου, ‘Αχαρναί) Τηλ. 210.2466057 ᾿Αριθμ. Φύλλου 280 Φεβρουάριος 1996 "ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΠΟΧΗ. ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΟΥ ΘΕΡΟΥΣ!" Παραθέτομεν τό πρῶτον κεφάλαιον ἀπό τό ὑπό τόν τίτλον "᾿Εκκλησία Κατακομβῶν ἐν Ρωσίᾳ" λίαν ἀξιόλογον καί ἀποκαλυπτικόν ἄρθρον τοῦ μακαριστοῦ μοναχοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν π. ᾿Επιφανίου. Είναι μεταφρασις εκ του Αγγλικου κειμενου Μ. .ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΗ Καθηγητοῦ Φιλολόγου. ῾Ολόκληρον τό ἄρθρον βλεέπε εἰς τάς "῾Ιεραποστολικάς ᾿Εκδόσεις ᾿Ορθοδόξου Πνοῆς" (Νο 16). _ ῾Η παγκοσμίου χαρακτήρα (ὅπως ἄλλωστε εἶχε σχεδιασθεῖ) ᾿Οκτωβριανή ἐπανάσταση τοῦ 1917 ἑρμηνεύθηκε ἀπό τό χριστιανικό κόσμο ἀπό μία ἐσχατολογική σκοπιά, τή σκοπιά τῶν "ἐσχάτων καιρῶν": "Τώρα ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ στή Ρωσία ζῆ στούς ἐσχάτους καιρούς. ῾Η μεγάλη ἀποστασία, πρόδρομος τοῦ τέλους, ἔχει συντελεσθεῖ καί ὁ "ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱός τῆς ἀπωλείας" (Β' πρός Θεσσαλονικεῖς 2:8) ἔχει ἀποκαλυφθεῖ. "῾Ο κωλύων ἔχει ἐκβληθῆ ἐκ μέσου" (2:7) καί ὁ θεομάχος τύραννος, ὁ ἀνταγωνιστής τοῦ Χριστοῦ, μέ ἄλλα λόγια, ὁ "ἀντίχριστος" πού εἶχε προφητευθεῖ, ἔκανε τήν ἐμφάνισή του. ῞Ομως αὐτός, ὅσο μπορεῖ, κρύβει τό πραγματικό του πρόσωπο πίσω ἀπό τό παραπέτασμα τοῦ σοσιαλισμοῦ καί ἐνεργεῖ πρός τό παρόν μέ τήν ἀπρόσωπη μορφή τοῦ συλλογικοῦ ἀντιχρίστου...." Μέ αὐτά τά λόγια ἀρχίζει ἕνα ἀπό τά καταστατικά τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν στή Ρωσία. Τό ἀληθινό πρόσωπο αὐτοῦ πού ἔχει ἐμφανισθεῖ φαίνεται ἐντελῶς καθαρά στό φῶς τῆς ᾿Αποκαλύψεως: "Καί ὅτε ἤνοιξε (ὁ ᾿Ιησοῦς) τήν σφραγίδα τήν τετάρτην, ἤκουσα φωνήν τετάρτου ζώου λέγουσαν, ῎Ερχου καί βλέπε. Καί εἶδον καί ἰδού ἵππος ὠχρός καί ὁ καθήμενος ἐπάνω αὐτοῦ ὠνομάζετο θάνατος, καί ὁ ῞Αδης ἠκολούθει μετ᾿ αὐτοῦ. Καί ἐδόθη εἰς αὐτούς ἐξουσία ἐπί τό τέταρτον τῆς γῆς νά θανατώσωσι μέ ρομφαίαν καί μέ πεῖναν καί μέ θάνατον καί μέ τά θηρία τῆς γῆς" (᾿Αποκ. 6:7-8). ῞Ολοι ὅσοι πίστευαν στή Ρωσία τόν καιρό τῆς ἐπανάστασης τοῦ 1917 καί μέχρι τό ᾿40 "ἐρρίγησαν", ὅταν ἔμαθαν ὅτι τό γεγονός πού περιγράφει ἡ ᾿Αποκάλυψη εἶχε χωρίς καμμία ἀμφιβολία καί μέ μεγάλη σαφήνεια καταγραφεῖ πρίν 2000 χρόνια περίπου... Μάλιστα, ὁ "ὠχρός ἵππος" ἔχει πραγματικά παρουσιασθεῖ στή γῆ μας - τό πρωτότυπο ἑλληνικό κείμενο ἀναφέρει ὅτι τό ἄλογο καί ὁ ἀναβάτης του εἶχαν τό χρῶμα πτώματος καί ὅτι τό ὄνομα τοῦ καβαλλάρη ἦταν θάνατος! Καί αὐτό γιατί ἔφερε μέσα του ὄχι μόνο τόν φυσικό, ἀλλά ἐπίσης καί τόν πνευματικό θάνατο... Σέ πολλές μεγαλουπόλεις σκοτώνονταν τόσοι πού ὁ ἀέρας εἶχε γεμίσει ἀπό τήν δυσοσμία τῶν πτωμάτων! Μάλιστα, "῾Ο ῞Αδης ἠκολούθει μετ᾿ αὐτοῦ. Καί ἐδόθη εἰς αὐτούς ἐξουσία ἐπί τό τέταρτον τῆς γῆς νά θανατώσωσι μέ ρομφαίαν καί μέ πεῖναν καί μέ θάνατον καί μέ τά θηρία τῆς γῆς". Μία πραγματική κόλαση δημιουργήθηκε τότε στή Ρωσία. ῞Οποιος ἔζησε τήν κατάσταση αὐτή, δέν πρόκειται νά τῆς δώσει ἄλλο ὄνομα. ῞Ομως εἶναι θαυμαστό, ὅτι τό προφητικό πνεῦμα τῆς ᾿Εκκλησίας προεῖπε ὅλα αὐτά σέ ἕναν καιρό πού δέν ὑπῆρχαν σημεῖα τῶν ἐπερχομένων τρομερῶν γεγονότων. ῾Ο πρῶτος πού προφήτευσε σχετικά μέ αὐτά ἦταν ὁ ἅγιος πατέρας Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ. 100 χρόνια πρίν τά γεγονότα διαρκῶς μιλοῦσε μέ στεναγμούς καί μέ πικρά δάκρυα γι᾿ αὐτά πού ἦταν ὑποχρεωμένος νά πεῖ: "Σύντομα ὁ ἀντίχριστος θά ἀφαιρέσει τούς σταυρούς ἀπό τίς ἐκκλησίες. Οἱ ναοί τοῦ Θεοῦ θά μετατραποῦν σέ ἄντρα ληστῶν... Πολλοί χριστιανοί θά φονευθοῦν, τόσοι πού οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ δέν θά προλαβαίνουν νά παίρνουν τίς ψυχές τῶν σφαζομένων!.. Μεγάλη θά εἶναι ἡ δοκιμασία πού ὅμοιά της δέν ἔχει γίνει ἀπό καταβολῆς κόσμου καί πού δέν πρόκειται νά ὑπάρξει ξανά..." Αὐτά καί πολύ περισσότερα ἀποκαλύφθησαν ἀπό τόν ἅγιο Σεραφείμ στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνα... Καί στή συνέχεια, σάν κώδωνας συναγερμοῦ νά ἠχοῦν ὅλοι οἱ ρῶσοι πρεσβύτεροι - οἱ πρεσβύτεροι τῆς ῎Οπτινα καί τοῦ Γκλίνσκ, ὁ Μητροπολίτης Γρηγόριος τοῦ Πίτερσμπουργκ, ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος τῆς Μόσχας καί ἄλλοι, προειδοποιώντας γιά τήν μεγάλη ὀργή τοῦ Θεοῦ πού ἐρχόνταν στή Ρωσία! ῞Ομως, ἀλλοίμονο! "Τίς ἐπίστευσεν εἰς τό κήρυγμα ἡμῶν; Καί ὁ βραχίων τοῦ Κυρίου εἰς τίνα ἀπεκαλύφθη;" (Κατά ᾿Ιωάννη 12:38). Καί ἐδῶ ἔχουμε τόν ἅγιο ᾿Ιωάννη τοῦ Κροστάντ νά μιλάει στά 1907 σέ μιά γυναικεία Μονή: "Μία τρομερή ἐποχή ἔρχεται, τόσο τρομερή πού δέν μπορεῖτε νά φαντασθεῖτε". Σ᾿ αὐτό, ἡ ἡγουμένη - ἡλικίας 80 ἐτῶν - ρώτησε: "Πότε θά συμβοῦν αὐτά, γέροντα;" "᾿Εμεῖς, γερόντισσα, δέν θά ζήσουμε, ἀλλά αὐτές - στό σημεῖο αὐτό ὁ γέροντας ἔδειξε τίς μοναχές - θά ζήσουν καί θά τά δοῦν!". Κάποια ἄλλη θεία ἀποκάλυψη σχετικά μέ τήν ᾿Εκκλησία τῶν "ἐσχάτων ἡμερῶν", τήν ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν, ἔγινε ἐπίσης τόν καιρό αὐτό. ῾Ο σπουδαῖος πρεσβύτερος τῆς ῎Οπτινα, ὁ ἱερομόναχος ᾿Αμβρόσιος ἔδωσε μιά ἀξιοσημείωτη ἑρμηνεία ἑνός ὁράματος... Σ᾿ αὐτό τό ὅραμα εἶχε φανεῖ μιά τεράστια σπηλιά πού φωτιζόταν ἀπό ἕνα μοναχικό λυχνάρι μπροστά σέ μιά εἰκόνα τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ. Στό σπήλαιο αὐτό ὑπῆρχε ἐπίσης ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων πού προσευχόνταν μέ κατάνυξη. Καί ξαφνικά ἕνας θόρυβος σάν βροντή ἀκούστηκε μέ τήν ἀναγγελία τῶν παρακάτω μυστηριωδῶν λέξεων: "ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΠΟΧΗ. ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΟΥ ΘΕΡΟΥΣ!". Αὐτές οἱ λέξεις, καθώς καί ὁλόκληρο τό ὅραμα πού ἐμφανίστηκε στόν ὕπνο, ἐπαναλήφθηκαν πολλές φορές μέ μικρές μόνο ἀλλαγές. ῞Οταν ρωτήθηκε γιά τήν ἀποκάλυψη αὐτή στά 1866 ὁ μοναχός ᾿Αμβρόσιος ἔδωσε τήν ἀκόλουθη ἑρμηνεία: "Οἱ φράσεις: "ζοῦμε σέ μιά τρομερή ἐποχή", "βαδίζουμε πρός τό τέλος τοῦ ἑβδόμου θέρους" ἴσως σημαίνουν τούς ἐσχάτους καιρούς πού εἶναι κοντά στόν καιρό τοῦ ἀντιχρίστου, ὁπότε καί οἱ πιστοί τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας θά χρειασθεῖ νά καταφύγουν στά σπήλαια..." ᾿Επίσης ὁ φιλόσοφος Β.Σ. Σολόβιωφ ἕνωσε τή φωνή του μέ τήν προφητική φωνή τῆς ᾿Εκκλησίας ἐκπροσωπώντας τόν πνευματικόν κόσμο τῆς Ρωσίας. Αὐτό ἀναφέρεται ἀπό τόν πλησιέστερο φίλο τοῦ φιλοσόφου, τόν Βασίλι Λβόβιτς Βελίτσκο, στή μονογραφία του γιά τόν Σολόβιωφ: "Πρίν 8 χρόνια ὁ Σολόβιωφ μίλησε γιά τήν ἐπερχομένη ἔλευση τοῦ ἀντιχρίστου - πρῶτα τοῦ συλλογικοῦ ἀντιχρίστου καί μετά τῆς ἐνσάρκωσής του σέ ἕνα ἰδιαίτερο πρόσωπο - μέ τήν ἴδια ἐπιστημονική βεβαιότητα μέ τήν ὁποία ἕνας γεωλόγος μιλάει γιά ἀλλαγές σχηματισμῶν ἤ ἕνας μετεωρολόγος γιά ἀναπόφευκτες κλιματολογικές ἀλλαγές..." Αὐτά εἰπώθηκαν στά 1893-94! "῞Ενα περίπου μήνα πρίν τό θάνατό του" γράφει ὁ Βελίτσκο, "στό β' μισό τοῦ ᾿Ιουνίου τοῦ 1900, καθισμένος ἕνα βράδυ στό σπίτι μου ὁ Σολόβιωφ, ξαφνικά μέ πῆρε παράμερα καί μοῦ εἶπε, ὅτι μόλις πρόσφατα διακατεχόταν ἀπό ἕνα ἰδιαίτερα ἔντονο θρησκευτικό αἴσθημα πηγαίνοντας στήν ἐκκλησία. ῾Η ἀπάντησή του μοῦ φάνηκε παράξενη. "Φοβᾶμαι" εἶπε ὁ φιλόσοφος, "μήπως θά ἔφευγα ἀπό τήν ἐκκλησία μέ ἕνα ἀνεπιθύμητο αἴσθημα μή ἱκανοποιήσεως! Αἰσθάνομαι, συμπλήρωσε, ὅτι οἱ καιροί πλησιάζουν πού οἱ χριστιανοί θά συγκεντρώνωνται ξανά γιά προσευχή στίς κατακόμβες, γιατί ἡ πίστη θά διωχθεῖ, ὄχι ἴσως ὅπως στά χρόνια τοῦ Νέρωνα, ἀλλά μέ ἕνα τρόπο δολιότερο: μέ ψεύδη, μέ ἐμπαιγμούς, μέ συκοφαντίες, μάλιστα καί αὐτό δέν ἀπέχει πολύ ἀπό τώρα... Δέν βλέπεις τί ἔρχεται; ᾿Εγώ τό βλέπω, τό ἔχω δεῖ πρίν ἀρκετό χρόνο!...". Μπορεῖ κανένας νά ἀμφιβάλλει ὕστερα ἀπ᾿ ὅλες αὐτές τίς μαρτυρίες γιά τό γεγονός ὅτι ζοῦμε σέ μιά ἐποχή τρομερῶν γεγονότων, γεγονότων πού ἀναγγέλθηκαν ἐκ τῶν προτέρων; ῞Ολα αὐτά εἶναι τόσο "φοβερά" γιά νά τά ἐκφράσει κανείς πού δέν ὑπάρχουν λέξεις σέ καμμιά ἀνθρώπινη γλώσσα. Καί ὅμως αὐτά ἔχουν συμβεῖ καί ἐξακολουθοῦν νά συμβαίνουν στή χώρα μας. Κάτω ἀπό αὐτές τίς συνθῆκες ὁ ρωσικός λαός εἶχε καί ἔχει τίς ἀπαραίτητες βάσεις καί τήν πνευματική καί ἐσχατολογική ὑπευθυνότητα γιά νά ἀναλάβει μόνος του τό δύσκολο ὅσο καί εὐλογημένο ἔργο πού εἶναι ἡ ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ πού ἐπιτυγχάνεται μέ τήν καταφυγή στήν ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν. Δέν ὑπῆρχε ἄλλη ὁδός γιά τό χριστιανικό λαό. ᾿Εάν παρέμενε στήν ἐπιφάνεια θά πρόδιδε τό Χριστό! Μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει στήν Ρωσία. ῎Ας εἶναι "ἀσθενική", ἄς εἶναι "φτωχική", ἄς εἶναι "ἀβοήθητη" - τέτοια πρέπει νά εἶναι: "῾Η δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται" (Β' Κορινθίους 12:9). Εἶναι ἰσχυρή μόνο μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ! Καί αὐτό τό βλέπω ἐδῶ στή διασπορά. Πολλοί, πάρα πολλοί, ἀρνοῦνται τήν ὕπαρξή της. ῞Ομως αὐτοί πού τήν ἀρνοῦνται εἶναι ἐκεῖνοι μέ τούς ὁποίους ἡ ὕπαρξή της δέν συμβιβάζεται, ἐκεῖνοι πού ἡ πείρα τῆς ζωῆς τους δέν τούς ἔχει διδάξει νά ἐπιζητοῦν τό βάθος ἀπό τήν ἐπιφάνεια, τό ἀόρατο ἀπό τό ὁρατό καί γι᾿ αὐτό τό λόγο εἶναι ὑπέρμαχοι τῆς ἰδέας γιά μιάν ἐκκλησιαστική "ἀλήθεια" μέσα στά πλαίσια μιᾶς ἐπίσημης "σοβιετικῆς ἐκκλησίας" πού δυστυχῶς δημιουργήθηκε εἰδικῶς γιά νά ἐξαπατᾶ. Αὐτή ἡ "ἐκκλησία" πραγματοποιήθηκε "ἐκτός τόπου καί χρόνου". Αὐτοί πού μάχονται γιά τήν ὕπαρξή της, νομίζουν ὅτι βρίσκεται σέ κανένα ἐρημονήσι ἤ ἀκόμη σέ κάποιον ἄλλο πλανήτη, καί ὄχι στό σοβιετικό ὁλοκληρωτικό κράτος, ὅπου τά πάντα ὑπόκεινται σ᾿ αὐτό καί ἐλέγχονται ἀπ᾿ αὐτό. ῞Οπου, τόσο ἡ ἀθεΐα, ὅσο καί ὁ πόλεμος κατά τοῦ Θεοῦ, συναγωνίζονται γιά τό ποιό θά "δρέψη" περισσοτέρους "καρπούς" γιά τό μονοκομματικό καθεστώς.

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ Ή ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ; Τι σημαίνει διάλογος; Διάλογος είναι η διά λόγου επικοινωνία μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων ή συνόλων, κατά την οποία ανταλλάσσονται σκέψεις, πληροφορίες, απόψεις και επιχειρήματα, με σκοπό την αλληλοκατανόηση και την επίλυση διαφωνιών. Τι σημαίνει θεολογικός διάλογος; Ο θεολογικός διάλογος είναι η διά λόγου επικοινωνία μεταξύ χριστιανών ή χριστιανικών συνόλων, με σκοπό την επίλυση εκκλησιαστικών θεμάτων και απώτερο στόχο την απόλυτη συμφωνία με τον Θεό και την εναρμόνιση με τα ορθόδοξα χριστιανικά δόγματα. Στον θεολογικό διάλογο, εκτός από τα συμβαλλόμενα μέρη, στο επίκεντρο βρίσκεται, ως κυρίαρχο και αδιαμφισβήτητο μέρος, ο Θεός. Η συμμετοχή του Θεού σε έναν θεολογικό διάλογο δεν είναι άμεση αλλά έμμεση, διά του Νόμου Του. Όλα τα θέματα του θεολογικού διαλόγου επιλύονται σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες των Αγίων Αποστόλων και των Πατέρων των Οικουμενικών Συνόδων. Η απόλυτη συμφωνία όλων των συμβαλλομένων σε έναν θεολογικό διάλογο έχει ως αποτέλεσμα την εκκλησιαστική ενότητα. Σε περίπτωση που κάποια από τα συμβαλλόμενα μέρη ενός θεολογικού διαλόγου δεν δέχονται ως αυθεντίες της εκκλησιαστικής αλήθειας τους Αγίους Αποστόλους και τους Αγίους Πατέρες, αλλά επιδιώκουν να επιβάλουν το δικό τους θέλημα, τότε δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία και ενότητα, αλλά δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για σχίσματα... Τι είναι διαπραγμάτευση; Διαπραγμάτευση είναι ο διάλογος μεταξύ δύο ή περισσότερων προσώπων ή συνόλων που έχουν διαφορετικά συμφέροντα, απαιτήσεις ή επιδιώξεις και προσπαθούν να καταλήξουν σε μια κοινά αποδεκτή συμφωνία, η οποία να υπηρετεί τα κοινά συμφέροντά τους.

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ Ή ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ; Τι σημαίνει διάλογος; Διάλογος είναι η διά λόγου επικοινωνία μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων ή συνόλων, κατά την οποία ανταλλάσσονται σκέψεις, πληροφορίες, απόψεις και επιχειρήματα, με σκοπό την αλληλοκατανόηση και την επίλυση διαφωνιών. Τι σημαίνει θεολογικός διάλογος; Ο θεολογικός διάλογος είναι η διά λόγου επικοινωνία μεταξύ χριστιανών ή χριστιανικών συνόλων, με σκοπό την επίλυση εκκλησιαστικών θεμάτων και απώτερο στόχο την απόλυτη συμφωνία με τον Θεό και την εναρμόνιση με τα ορθόδοξα χριστιανικά δόγματα. Στον θεολογικό διάλογο, εκτός από τα συμβαλλόμενα μέρη, στο επίκεντρο βρίσκεται, ως κυρίαρχο και αδιαμφισβήτητο μέρος, ο Θεός. Η συμμετοχή του Θεού σε έναν θεολογικό διάλογο δεν είναι άμεση αλλά έμμεση, διά του Νόμου Του. Όλα τα θέματα του θεολογικού διαλόγου επιλύονται σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες των Αγίων Αποστόλων και των Πατέρων των Οικουμενικών Συνόδων. Η απόλυτη συμφωνία όλων των συμβαλλομένων σε έναν θεολογικό διάλογο έχει ως αποτέλεσμα την εκκλησιαστική ενότητα. Σε περίπτωση που κάποια από τα συμβαλλόμενα μέρη ενός θεολογικού διαλόγου δεν δέχονται ως αυθεντίες της εκκλησιαστικής αλήθειας τους Αγίους Αποστόλους και τους Αγίους Πατέρες, αλλά επιδιώκουν να επιβάλουν το δικό τους θέλημα, τότε δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία και ενότητα, αλλά δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για σχίσματα... Τι είναι διαπραγμάτευση; Διαπραγμάτευση είναι ο διάλογος μεταξύ δύο ή περισσότερων προσώπων ή συνόλων που έχουν διαφορετικά συμφέροντα, απαιτήσεις ή επιδιώξεις και προσπαθούν να καταλήξουν σε μια κοινά αποδεκτή συμφωνία, η οποία να υπηρετεί τα κοινά συμφέροντά τους. Στις διαπραγματεύσεις, το επίκεντρο είναι ο άνθρωπος και τα συμφέροντα που διεκδικούνται, ανάλογα με την ισχύ. Οι έχοντες μεγαλύτερη εξουσία και οικονομική δύναμη κερδίζουν πάντοτε περισσότερα. Η δικαιοσύνη παραμερίζεται και επικρατεί ο νόμος του ισχυρού, ο οποίος λαμβάνει τη μερίδα του λέοντος. Στις διαπραγματεύσεις, ουσιαστικά γίνεται ένα παζάρι, όπου όλοι δίνουν και παίρνουν. Αυτοί που κάθονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων σίγουρα κάτι αφήνουν πάνω στο τραπέζι... Όταν ένας θεολογικός διάλογος διεξάγεται με ειλικρίνεια και ταπείνωση από όλους, δεν χάνει κανένας, γιατί επικρατούν ο Νόμος και η Δικαιοσύνη του Θεού. Τα συμφέροντα και οι εγωισμοί παραμερίζονται και επιτυγχάνονται η ειρήνη και η εκκλησιαστική ενότητα. Η συμφωνία που μπορεί να επέλθει μέσα από μια διαπραγμάτευση μπορεί να φέρει ειρήνη και ενότητα, αλλά είναι εύθραυστη, γιατί οι συσχετισμοί δυνάμεων και συμφερόντων αλλάζουν. Για εκατό και πλέον χρόνια, η νεοημερολογιτική «Εκκλησία» διεξάγει διάλογο με τους Παπικούς και άλλες ομολογίες. Ο διάλογος αυτός δεν είναι θεολογικός, αλλά διαπραγμάτευση. Είναι ένα παζάρι στο οποίο μόνο δίνουν, προκειμένου να ενωθούν εκκλησιαστικά με τους αιρετικούς. Για χάρη της ενότητας με τους αιρετικούς, άφησαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όλα τα ορθόδοξα δόγματα... Το ίδιο συμβαίνει και στους Γ.Ο.Χ. Ο διάλογος που έγινε και κατέληξε στην «ένωση» του 2019 δεν ήταν θεολογικός διάλογος, αλλά διαπραγμάτευση. Τα συμβαλλόμενα μέρη δεν έλαβαν υπόψη τους Αποστολικούς και Συνοδικούς Κανόνες, αλλά τη σύγκλιση συμφερόντων. Ο Παρθένιος και ο πατέρας Μιχαήλ άφησαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την Εκκλησία! Τους ξεγέλασε ο παμπόνηρος Ευστάθιος και τους δέχτηκε ως σχισματικούς με «επιείκεια», όπως έγραψε αργότερα. Η «ένωση» αυτή ήταν φυσικό να μη διαρκέσει πολύ, γιατί δεν βασίστηκε στη Δικαιοσύνη του Θεού και στην ειλικρίνεια, αλλά στις επιδιώξεις και στα συμφέροντα. Σήμερα, γίνεται λόγος για διάλογο με σκοπό την επανένωση. Η δική μας πλευρά επιδιώκει μόνο θεολογικό διάλογο, με ειλικρίνεια και ταπείνωση. Η πλευρά των Ευσταθίου, Παρθενίου, Γερασίμου και του πατρός Μιχαήλ δεν επιδιώκει θεολογικό διάλογο, αλλά διαπραγμάτευση, προκειμένου να επιτευχθεί σύγκλιση απόψεων που θα οδηγήσει στην ενότητα. Θέτουν, μάλιστα, και γελοίους όρους, ζητώντας να ορίσουν οι ίδιοι τα μέλη της Επιτροπής Διαλόγου της δικής μας πλευράς, γιατί δεν τους αρέσουν αυτοί που διορίσαμε! Αυτή η στάση δείχνει ότι χρησιμοποιούν τον διάλογο προσχηματικά για να επιβάλουν τετελεσμένα και όχι γιατί επιθυμούν την επίλυση των ζητημάτων που οδήγησαν στον διχασμό. Επιδίωξή μας είναι η ενότητα στη βάση της αλήθειας και της Δικαιοσύνης του Θεού, μέσα από έναν θεολογικό διάλογο και όχι μέσω διαπραγματεύσεων. Η Ορθοδοξία δεν έχει ανάγκη από διαπραγματευτές της αλήθειας, αλλά από ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να υποταχθούν στην αλήθεια, ακόμη κι όταν αυτή δεν εξυπηρετεί τις προσωπικές τους επιδιώξεις.

ΙΕΡΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΒΑΤΑΤΣΗ ΤΟΥ ΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΨΑΛΛΟΜΕΝΗ ΤΗ 4η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΠΟΙΗΜΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Ἁγίου Βασιλέως ΙΩΑΝΝΟΥ ΒΑΤΑΤΖΗ Ἀκολουθία Ἁγίου Βασιλέως ΙΩΑΝΝΟΥ ΒΑΤΑΤΖΗ Ψαλλομένη τῇ 4η Νοεμβρίου Ποίημα ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως ὁ Προοιμιακός καὶ τό Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό Κύριε ἐκέκραξα ἱστῶμεν στίχους στ΄ καὶ ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσιν. Φιλεόρτων συστήματα, πανταχόθεν συνδράμετε, καὶ τρυφὴν τρυφήσατε ἀδιάῤῥευστον, βασιλικὴν ἑορτάζοντες, πανήγυριν σήμερον· Βασιλεὺς καὶ γὰρ ἡμῶν, ἑστιάτωρ γεγένηται, παραθέμενος, ὡς βασίλειον τράπεζαν πλουσίαν, τὰς αὐτοῦ ἀνδραγαθίας, καὶ δωρεὰς τὰς τοῦ Πνεύματος. Ἴδε Ἄναξ θεόστεπτος, ἴδε λάρναξ πανσέβαστος, ἴδε πῶς ὁλόσωμος καὶ φαιδρότατος, καὶ εὐωδέστατος σήμερον, ἐνδείκνυται ἅπασιν, ὁ ἡμῶν δουκοφυής, Βασιλεὺς καὶ τρισμέγιστος κατ’ ἀμφότερον, εὐεργέτης προστάτης καὶ θεράπων, Ἰωάννης ὁ Βατάτζης, ὁ τοῦ ἐλέους ἐπώνυμος. Μαγνησία περίδοξε, λαμπρὰ πόλις βασίλεια, χαῖρε σκίρτα χόρευε θείῳ Πνεύματι, τὸν Βασιλέα σου βλέπουσα, Βατάτζην τὸν ἔνδοξον, ἐστεμμένον ἀληθῶς, θείᾳ δόξῃ καὶ χάριτι, καὶ τοῖς κάλλεσιν, ἀφθαρσίας ἀστράπτοντα καὶ ὕμνοις, ἐξ Ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων, μεγαλυνόμενον σήμερον. Ἕτερα. Ἦχος β΄. Ποίοις εὐφημιῶν στέμμασιν. Ποίοις ὑμνωδιῶν κάλλεσιν, εὐφημήσωμεν τὸν Ἰωάννην, τὸν διὰ Θεὸν βασιλεύσαντα, γένους τῶν Ῥωμαίων σοφώτατα, τὸν λαμπρὸν Χριστοῦ τὸν ἀριστέα, τὸ μέγα, τὸν βασιλέων σεμνολόγημα, καὶ πάντων Χριστιανῶν τὸ ἀγαλλίαμα, τῆς Μαγνησίας τὸ κλέος καὶ ἡμῶν τὴν δόξαν, τὸν δι’ οὗ ὀφρὺν ἀσεβῶν, Χριστὸς καταβέβληκεν, ὁ ἔχων τὸ μέγα ἔλεος. Ποίοις νικητικοῖς ἔπεσιν, ἐπαινέσωμεν τὸν Ἰωάννην, τὸν Χριστοῦ ὁπλίτην ἀήττητον, καὶ παγκρατιάρχην τὸν ἄριστον, μονομάχον θεῖον τοῦ Σωτῆρος, τὸν πλάνην τὴν ἐκ τῆς Ἄγαρ καταστρέψαντα, καὶ πάσας ἀνδρειοφρόνως τροπωσάμενον, τὰς νοητὰς ἐξουσίας, καὶ ἀρχὰς τοῦ σκότους, τὸν δι’ οὗ ὀφρὺς σοβαροῦ Κοῤῥάδου νενίκηται, καὶ εἰς τέλος καταβέβληται. Ποίοις μελῳδικοῖς ἄνθεσι, στεφανώσωμεν τὸν Ἰωάννην, τὸν ἐν οὐρανοῖς νῦν σκηνώσαντα, καὶ χοροῖς ἀεὶ συγχορεύοντα, τῶν Ἀγγέλων πάντων, Ἀρχαγγέλων, τὸν θρόνῳ τοῦ Βασιλέως παριστάμενον, καὶ δόξης αἰωνιζούσης ἀπολαύοντα, τῶν Ἀποστόλων τοῖς δήμοις, καὶ Ἁγίων Πάντων, τὸν συμψάλλοντα ἐν χαρᾷ, καὶ ἀεὶ δοξάζοντα, τὴν Τριάδα τὴν ὁμοούσιον. Δόξα. Ἦχος πλ. β΄. Σήμερον ἐξέλαμψεν, ὑπὲρ τὰς ἡλιακὰς μαρμαρυγάς, ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου βασιλέως, Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, καὶ τῆς μεγαλοπόλεως ταύτης Μαγνησίας, πολιούχου καὶ κηδεμόνος. Δεῦτε οὖν φιλέορτοι, τὰ ἄνθη τῶν ᾀσμάτων δρεψάμενοι, τὴν κορυφὴν αὐτοῦ στεφανώσωμεν, λέγοντες· χαίροις, ὀ τὰ σκῆπτρα τῆς βασιλείας, διὰ παραδόξου νίκης, θεόθεν δεξάμενος· χαίροις, ὁ τὸ παγκόσμιον σκάφος καλῶς κυβερνήσας, καὶ τῶν θείων ἐντολῶν φύλαξ δειχθεὶς ἀκριβέστατος· χαίροις, ὁ μετὰ θάνατον ἄφθονος πηγὴ ἀναφανείς, τῶν θαυμάτων καὶ ἰαμάτων· καὶ νῦν ἐν οὐρανοῖς, τῷ Βασιλεῖ τοῦ παντός, ὡς βασιλεὺς παριστάμενος, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν ἐκ πόθου τελούντων, τὴν ἀεισέβαστον μνήμην σου. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τίς μὴ μακαρίσει σε, Παναγία Παρθένε; τίς μὴ ἀνυμνήσει σου τὸν ἀλόχευτον τόκον; ὁ γὰρ ἀχρόνως ἐκ Πατρὸς ἐκλάμψας Υἱὸς μονογενής, ὁ αὐτός ἐκ σοῦ τῆς Ἁγνῆς προῆλθεν, ἀφράστως σαρκωθείς, φύσει Θεὸς ὑπάρχων, καὶ φύσει γενόμενος ἄνθρωπος δι' ἡμᾶς, οὐκ εἰς δυάδα προσώπων τεμνόμενος, ἀλλ' ἐν δυάδι φύσεων, ἀσυγχύτως γνωριζόμενος. Αὐτὸν ἱκέτευε, σεμνὴ Παμμακάριστε, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Εἴσοδος, Φῶς ἱλαρόν, Προκείμενον τῆς ἡμέρας, Ἀναγνώσματα. Βασιλειῶν Γ΄ τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. η΄, 22-27). Ἔστη Σολομὼν κατὰ πρόσωπον τοῦ θυσιαστηρίου Κυρίου, ἐνώπιον πάσης Ἐκκλησίας Ἰσραήλ, καὶ διεπέτασε τὰς χεῖρας αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· Κύριε ὁ Θεὸς Ἰσραήλ, οὐκ ἔστιν ὡς σὺ Θεὸς ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς κάτω. Εἰ ὁ οὐρανὸς καὶ ὁ οὐρανὸς τοῦ οὐρανοῦ οὐκ ἀρκέσουσί σοι, πλὴν καὶ ὁ οἶκος οὗτος, ὃν ᾠκοδόμησα τῷ ὀνόματί σου; Καὶ ἐπιβλέψῃ ἐπὶ τὴν δέησίν μου, Κύριε ὁ Θεὸς Ἰσραήλ, ἀκούειν τῆς προσευχῆς, ἧς ὁ δοῦλός σου προσεύχηται ἐνώπιόν σου πρὸς σὲ σήμερον, τοῦ εἶναι τοὺς ὀφθλαμούς ἠνεῳγμένους εἰς τὸν οἶκον τοῦτον ἡμέρας καὶ νυκτός, εἰς τὸν τόπον, ὃν εἶπας· ἔσται τὸ ὄνομά μου ἐκεῖ, τοῦ εἰσακούειν τῆς προσευχῆς, ἧς προσεύχεται ὁ δοῦλός σου εἰς τὸν τόπον τοῦτον ἡμέρας καὶ νυκτός. Καὶ εἰσακούσῃ τῆς δεήσεως τοῦ δούλου σου καὶ τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, ἃ ἂν προσεύξωνται εἰς τὸν τόπον τοῦτον· καὶ σὺ εἰσακούσῃ ἐν τῷ τόπῳ τῆς κατοικήσεώς σου ἐν οὐρανῷ, καὶ ποιήσεις καὶ ἵλεως ἔσῃ αὐτοῖς. Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. γ' 1). Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν, καὶ ἡ ἀφ’ ἡμῶν πορεία σύντριμμα· οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καί γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται· ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς, καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι, καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη, καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ’ αὐτόν, συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ· ὅτι χάρις καί ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ. Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. ζ′.7). Δίκαιος, ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις, καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη· καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ· βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ. Εἰς τήν Λιτήν. Ἦχος α΄. Εὐφραίνου ἡ πόλις Μαγνησία, εὐφροσύνην τὴν ἐν Θεῷ· ἀπόδυσαι τὸν πενθήρη χιτῶνα, καὶ ἔνδυσαι τῆς ἀγαλλιάσεως τὸ ἱμάτιον· ἰδοὺ γὰρ κατέχεις ἐν κόλποις σου, ὡς θησαυρὸν πολυτίμητον, τοῦ σοῦ πολιούχου βασιλέως Ἰωάννου, τὸ ἱερώτατον λείψανον, ἅπαντα διασῶζον τὰ τῆς ἁγιότητος σήμαντρα, τὸ ἀδιάλυτον τῶν ἁρμονιῶν, τὴν ἄῤῥητον εὐωδίαν, καὶ τὰς τῶν θαυμάτων ἐνεργείας, ποταμηδὸν ἐκχεομένας τοῖς χρήζουσι· καὶ εὐχαρίστως τῷ Σωτῆρι ἀναβόησον· μεγαλυνθήτω ἡ δόξα Σου Κύριε, ἀποδόντος τοῖς τέκνοις μου τὸν φιλόστοργον πατέρα, δι’ οὗ ἐκ παντοίας περιστάσεως ἀνεπηρέαστος διασώζομαι, καὶ τὸ μέγα σου κομίζομαι ἔλεος. Ἦχος β΄. Ἰωάννη θεόστεπτε, τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας ἡ δόξα, τῶν Βασιλέων ἡ τρυφή, καὶ τοῦ Ῥωμαϊκοῦ Γένους τὸ σεμνολόγημα· σὺ τὴν ἐλπίδα ἔχων ἐπὶ μόνον τὸν Κύριον, καὶ ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ θαῤῥῶν, τοὺς ἐν ἅρμασι καὶ ἵπποις πεποιθότας ἐνίκησας· ὅθεν Κόῤῥαδον μὲν τὸν Λατινόφρονα, τῇ ἱππηλασίᾳ καὶ τῷ δόρατι σεμνυνόμενον, κατὰ στέρνα βαλὼν καταβέβληκας· Ἀζατίνην δέ, τὸν δυσσεβῆ καὶ ἀλαζόνα, μονομαχήσας ἐνίκησας. Καὶ λαμπρὰ κατὰ τῶν πολεμίων ἀναστήσας τὰ τρόπαια, τῷ σὲ ἐνισχύσαντι Θεῷ, τὰς εὐχαριστίας, ὡς εὐγνώμων δοῦλος ἀπέδωκας· ᾧ καὶ πρεσβεύεις ἀπαύστως ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Ἦχος γ΄. ᾌσωμεν λαοί, τῷ Βασιλεῖ ἡμῶν Ἰωάννῃ ᾄσωμεν· οὗτος γὰρ ἐν τῷ κόσμῳ κατὰ σῶμα ἀναστρεφόμενος, ἔξω τοῦ κόσμου κατὰ πνεῦμα ὑπῆρχεν, ὑπερκόσμιος ταῖς θεοειδέσιν ἀρεταῖς γνωριζόμενος. Ὅθεν πάσης ὑλικῆς προσπαθείας, τὴν καρδίαν ἀποκαθάρας, φωνῆς θείας αὐτήκοος γέγονεν ὁ τρισόλβιος, μηδενὸς ἄλλου τῶν συμπαρισταμένων Ἀρχιερέων, καὶ ἀρχόντων τοῦ λαοῦ, ταύτης ἐνωτισθέντος· μόνοις γὰρ ταῦτα τοῖς καθαροῖς τὴν καρδίαν ἀνακαλύπτεται, παρὰ τοῦ τῆς ἀποκαλύψεως Πνεύματος, τοῦ παρέχοντος τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος. Ἦχος πλ. α΄. Κροτήσωμεν σήμερον οἱ χριστώνυμοι, τὰ τοῦ ἁγίου Βασιλέως ἡμῶν Ἰωάννου πλεονεκτήματα· οὗτος γὰρ ἐξ εὐγενοῦς ῥιζουχίας, ὄρπηξ βασιλέως ὡραιότητος ἐβλάστησε, καρποὺς δὲ προσήνεγκε πνευματικούς, τὴν χρυσῆν σειρὰν τῶν θεουργῶν ἀρετῶν, τὴν σωτηρίαν τῶν Ἰουδαίων, τῇ ἀμιμήτῳ πίστει δι’ αὐτοῦ προστεθέντων, καὶ πάντων τῶν λαῶν εὐθυτάτην δικαιοσύνην. Ὅθεν ἔτι ζῶν, ὡς φοίνιξ ὑψίκομος, καὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ, καὶ ὡς ἐλαία κατάκαρπος, πεφυτευμένος ὢν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ, ἐξήνθησε Δαβιτικῶς μετὰ θάνατον, ἐν ταῖς οὐρανίαις αὐλαῖς τοῦ Κυρίου, κατάκαρπος τῇ ἀκηράτῳ δόξῃ τῆς μακαριότητος, καὶ ἐκτενῶς δυσωπεῖ τὴν Τριάδα ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν ἐν πίστει τελοῦντων αὐτοῦ τὸ μνημόσυνον. Δόξα. Ὁ αὐτός. Δεῦτε φιλεόρτων τὰ πλήθη, τὸν εὐσεβέστατον Βασιλέα ἡμῶν Ἰωάννην, χρεωστικῶς εὐφημήσωμεν· τῶν Ὀρθοδόξων δογμάτων τὸν συνίστορα, τῆς εὐσεβείας τὸν φύλακα, τὴν στάθμην τῆς δικαιοσύνης, τὴν πηγὴν τῆς φιλανθρωπίας, τῆς ἐλεημοσύνης το πέλαγος, ἐξ ἧς καὶ τὴν ἐπωνυμίαν δικαίως ἐκληρώσατο, Ἐλεήμων ἐξαιρέτως ἐπικαλούμενος· τῆς πρὸς Θεὸν ἐλπίδος τὸν ἔμψυχον ὑπογραμμόν, καὶ τῆς κατὰ ψυχὴν καὶ σῶμα ἀνδρείας, τὴν ἀῤῥαγῆ καὶ ἀκίνητον στήλην, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐκβοήσωμεν· πάρεσο μέσον ἡμῶν ἀοράτως, καὶ πάσης κακώσεως, ταῖς πρεσβείαις σου ἡμᾶς ἀπολύτρωσαι, τοὺς ἐκ πόθου εὐφημοῦντας τὴν μνήμην σου. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ναὸς καὶ πύλη ὑπάρχεις, παλάτιον καὶ θρόνος τοῦ Βασιλέως, Παρθένε πάνσεμνε, δι' ἧς ὁ λυτρωτής μου Χριστὸς ὁ Κύριος, τοῖς ἐν σκότει καθεύδουσιν ἐπέφανεν, Ἥλιος ὑπάρχων δικαιοσύνης, φωτίσαι θέλων οὓς ἔπλασε, κατ' εἰκόνα ἰδίαν χειρὶ τῇ ἑαυτοῦ. Διὸ Πανύμνητε, ὡς μητρικὴν παῤῥησίαν πρὸς αὐτὸν κεκτημένη, ἀδιαλείπτως πρέσβευε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν. Χαίροις, ὁ σεβαστὸς Βασιλεύς, καὶ ἐλεήμων, Ἰωάννη μακάριε, ὁ πᾶσαν τὴν βασιλείαν, τὴν τῶν Ῥωμαίων σοφῶς, διοικήσας ἄναξ θεοδόξαστε· παθῶν γὰρ τοῦ σώματος, βασιλεύσας ἀοίδιμε, Βασιλεὺς ὤφθης, ἀληθὴς καὶ φερώνυμος, παρ’ οὗ ἅπαντες, βασιλεῖς βασιλεύουσιν, ἄνωθεν διοικούμενος· διὸ καὶ πρὸς ἄληκτον, νῦν μεταστὰς Βασιλείαν, τῷ Βασιλεῖ νῦν παρίστασαι, Θεῷ εἰς αἰῶνας, ὑπὲρ πάντων ἱκετεύων, τῶν εὐφημούντων σε Στ. Ὕψωσα ἐκλεκτὸν ἐκ τοῦ λαοῦ μου. Χαίροις, τῶν Βασιλέων ἡμῶν, ἄστρον λαμπρότατον Βατάτζη θεόστεπτε· τὸ κλέος τῶν Ὀρθοδόξων, τῶν ὀρφανῶν ὁ πατήρ, τῶν χηρῶν προστάτης καὶ ὑπέρμαχος, τὸ τεῖχος τὸ ἄῤῥηκτον, Μαγνησίας τῆς πόλεως· τῶν ἀσθενούντων, ἰατρὸς ὁ ἀδάπανος· τὸ πανέντιμον, ταμεῖον τῆς χάριτος· κρήνη ἡ ἐννεάκρουνος, ἐλέους ἡ βλύζουσα, πᾶσιν ἀφθόνως τὰ ῥεῖθρα, τοῖς πενομένοις καὶ χρήζουσι· Χριστὸν ἐκδυσώπει, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι, τὸ μέγα ἔλεος. Στ. Διὰ τοῦτο ἔχρισέ σε ὁ Θεός, ὁ Θεός σου. Χαίροις, ὁ παρεστὼς τῷ Χριστῷ, τῷ αἰωνίῳ Βασιλεῖ, Ἄναξ κράτιστε, πορφύραν ἐνδεδυμένος, βασιλικὴν καὶ λαμπράν, ἐλεημοσύνης τὸ ἱμάτιον· φαιδρῷ διαδήματι, κεφαλὴν ταινιούμενος, τῇ εὐσεβείᾳ, ὁ Σταυροῦ τῦπον πάντιμον, παθῶν νέκρωσιν, δεξιᾷ φέρων Ἅγιε· σκῆπτρον δὲ ὡς βασίλειον, λαοῦ τὴν διοίκησιν, τὴν εὐθυτάτην κατέχων, τῇ εὐωνύμῳ σου ἔνδοξε· Αὐτὸν ἐκδυσώπει, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι, τὸ μέγα ἔλεος. Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄. Δεῦτε ἅπαντες πιστοί, τῷ τάφῳ τοῦ Βασιλέως Ἰωάννου προσέλθωμεν, καὶ ἴδωμεν νοητῶς, θαῦμα φρικτὸν καὶ παράδοξον, τοὺς ὅρους ὑπερβαῖνον τῆς φύσεως· τοῦ τάφου γὰρ ἀνοιγέντος, ἄῤῥητος εὐωδία, σὺν ἡμῖν καὶ χάριτι, ἐξεπέμπετο, καὶ ὁ νεκρὸς τοῦ βασιλέως ὡράθη, οὐκ εἰς ὀστέα λελυμένος, οὐ μέλας τὴν χρόαν, οὐ νεκρικὸν φέρων σύμβολον, ἀλλὰ σύσσωμος ὅλος καὶ φαιδρός, ὡς ἐπὶ θρόνου βασιλικοῦ καθεζόμενος. Ὢ δόξης οὐρανίου! ἧσπερ ἠξίωται ὁ εὐλαβέστατος Ἄναξ· καὶ νῦν πρεσβεύει ἀδιαλείπτως, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Θεοτοκίον. Ἀνύμφευτε Παρθένε, ἡ τὸν Θεὸν ἀφράστως συλλαβοῦσα σαρκί, Μήτηρ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, σῶν οἰκετῶν παρακλήσεις δέχου Πανάμωμε, ἡ πᾶσι χορηγοῦσα καθαρισμὸν τῶν πταισμάτων, νῦν τὰς ἡμῶν ἱκεσίας προσδεχομένη, δυσώπει σωθῆναι πάντας ἡμᾶς. Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον, Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τὸν λαμπρὸν Βασιλέα καὶ πιστῶν μέγα καύχημα, καὶ τῆς Μαγνησίας τὸ κλέος, Ἰωάννην τιμήσωμεν, ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, τὴν μνήμην ἐκτελοῦντες τὴν αὐτοῦ, ἵνα λάβωμεν πλουσίως τὴν ἀμοιβήν, συμφώνως ἀνακράζοντες· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τὸ ἀπ' αἰῶνος ἀπόκρυφον, καὶ Ἀγγέλοις ἄγνωστον μυστήριον, διὰ σοῦ Θεοτόκε τοῖς ἐπὶ γῆς πεφανέρωται, Θεὸς ἐν ἀσυγχύτῳ ἑνώσει σαρκούμενος, καὶ Σταυρὸν ἑκουσίως ὑπὲρ ἡμῶν καταδεξάμενος· δι' οὗ ἀναστήσας τὸν πρωτόπλαστον, ἔσωσεν ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Ἀπόλυσις. ΟΡΘΡΟΣ Μετὰ τὴν α’ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ. Ὡς ἥλιος λαμπρός, ὡς φαιδρὸς ἑωσφόρος, ἡ μνήμη σου σοφέ, βασιλεῦ Ἰωάννη, ἡμῖν πᾶσιν ἔλαμψε, καὶ εἰς αἴνεσιν ἤγειρε, τοῦ δοξάσαντος, Χριστοῦ ἐν γῇ καὶ ἐν πόλῳ, καὶ σὲ δείξαντος, πηγὴν θαυμάτων πλουσίαν, τοῖς πόθῳ τιμῶσί σε. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὁδήγησον ἡμᾶς, ἐν ὁδῷ μετανοίας, ἐκκλίνοντας ἀεί, πρὸς κακῶν ἀνοδίας, καὶ τὸν ὑπεράγαθον, παροργίζοντας Κύριον· ἀπειρόγαμε, εὐλογημένη Μαρία, καταφύγιον, ἀπεγνωσμένων ἀνθρώπων, Θεοῦ ἐνδιαίτημα. Μετὰ τὴν β’ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ. Ὡς παράδεισος φαιδρός, δένδροις παντοίοις τεθηλώς, σοῦ ὁ βίος ὁ λαμπρός, πᾶσιν ἐδείχθη, Βασιλεῦ, πεπυκασμένος ἐνθέοις ἔργοις καὶ λόγοις· διὸ καὶ ἐπευφραίνει ταῖς χάρισι, μυρίζει νοητῶς τοὺς τελοῦντάς σου, τὴν σεβασμίαν μνήμην, Ἰωάννη, καὶ σοὶ βοῶντας ἐκ πίστεως· μετάδος μάκαρ, τῶν ἀρετῶν σου καὶ ἡμῖν τοῖς ἱκέταις σου. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τρικυμίαις τῶν παθῶν, ὁ ἀσυνείδητος ἐγώ, χειμαζόμενος Ἁγνή, ἐπικαλοῦμαί Σε θερμῶς· μή με παρίδῃς τὸν δείλαιον ἀπολέσθαι, ἄβυσσον ἐλέους ἡ τέξασα· πλήν Σου γὰρ ἄλλην ἐλπίδα οὐ κέκτημαι· μὴ οὖν ἐχθροῖς ἐπίχαρμα, καὶ γέλως, ὁ πεποιθώς Σοι ὀφθείην· καὶ γὰρ ἰσχύεις, ὅσα καὶ βούλει, ὡς Μήτηρ οὖσα τῶν πάντων Θεοῦ. Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Ἡ πληθὺς τῶν θαυμάτων Ἄναξ τῶν σῶν, πάντα νοῦν καταπλήττει καὶ ἀκοήν, πῶς ἀναστρεφόμενος, τοῖς ἐν κόσμῳ Ἀοίδιμε, μεγίστην χάριν ἔσχες, θεόθεν Πανεύφημε· θεραπεύειν νόσους, ἰᾶσθαι παθήματα, πνεύματα τῆς πλάνης, ἀπελαύνων ἐκ πάντων, τῶν πίστει καὶ πόθῳ σου, προστρεχόντων τῇ λάρνακι, Ἰωάννη μακάριε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ τὴν ἁγίαν μνήμην σου. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Παναγία Παρθένε Μήτηρ Θεοῦ, τῆς ψυχῆς μου τὰ πάθη τὰ χαλεπά, θεράπευσον δέομαι, καὶ συγγνώμην παράσχου μοι, τῶν ἐμῶν πταισμάτων, ἀφρόνως ὧν ἔπραξα, τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα μολύνας ὁ ἄθλιος. Οἴμοι τί ποιήσω, ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ, ἡνίκα οἱ Ἄγγελοι, τὴν ψυχήν μου χωρίζουσιν, ἐκ τοῦ ἀθλίου μου σώματος; Τότε Δέσποινα βοήθειά μου γενοῦ, καὶ προστάτις θερμότατος· Σὲ γὰρ ἔχω ἐλπίδα ὁ δοῦλός Σου. Οἱ Ἀναβαθμοί. Τὸ α´ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου. Ἐκ νεότητός μου πολλὰ πολεμεῖ με πάθη• ἀλλ’ αὐτὸς ἀντιλαβοῦ καὶ σῶσον, Σωτήρ μου (δίς). Οἱ μισοῦντες Σιῶν, αἰσχύνθητε ἀπὸ τοῦ Κυρίου• ὡς χόρτος γὰρ πυρὶ ἒσεσθε ἀπεξηραμμένοι (δὶς). Δόξα Πατρί. Ἁγίω Πνεύματι πᾶσα ψυχὴ ζωοῦται καὶ καθάρσει ὑψοῦται, λαμπρύνεται τῇ τριαδικῇ μονάδι ἱεροκρυφίως. Καὶ νῦν. Ἁγίῳ Πνεύματι ἀναβλύζει τὰ τῆς χάριτος ῥεῖθρα, ἀρδεύοντα ἅπασαν τὴν κτίσιν πρὸς ζωογονίαν. Προκείμενον. Ὕψωσα ἐκλεκτὸν ἐκ τοῦ λαοῦ μου. Στ. Διὰ τοῦτο ἔχρισέ σε ὁ Θεός, ὁ Θεός σου. Εὐαγγέλιον, ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. ΙΔ΄, 31-35). Εἶπεν ὁ Κύριος· τίς βασιλεύς, πορευόμενος συμβαλεῖν ἑτέρῳ βασιλεῖ εἰς πόλεμον, οὐχὶ καθίσας πρῶτον βουλεύεται, εἰ δυνατός ἐστιν ἐν δέκα χιλιάσιν ἀπαντῆσαι τῷ μετὰ εἴκοσι χιλιάδων ἐρχομένων ἐπ’ αὐτόν; εἰ δὲ μήγε, ἔτι πόῤῥῳ αὐτοῦ ὄντος πρεσβείαν ἀποστείλας ἐρωτᾷ τὰ πρὸς εἰρήνην· οὕτως οὖν πᾶς ἐξ ὑμῶν, ὃς οὐκ ἀποτάσσεται πᾶσι τοῖς ἑαυτοῦ ὑπάρχουσιν, οὐ δύναται εἶναί μου μαθητής. Καλὸν τὸ ἅλας· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἀρτυθήσεται; Οὔτε εἰς γῆν οὔτε εἰς κοπρίαν εὔθετός ἐστιν· ἔξω βάλουσιν αὐτό. Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. Δόξα. Ταῖς τοῦ θεοστέπτου... Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου... Ὁ Ν´ Ψαλμός. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνον μὲ ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου, καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διὰ παντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα• ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας• τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς μὲ ὑσσώπω καὶ καθαρισθήσομαι• πλυνεῖς με καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιείς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην• ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοὶ ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀπορρίψης με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου, καὶ τὸ πνεῦμά σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου, καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαὶ μὲ ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου• ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν• ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ, πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιὼν καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους. Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β΄. Στ. Ἐλέησόν με ὁ Θεός... Σήμερον, Ἰωάννης ὁ θεοστεφὴς βασιλεὺς καὶ ἐλεήμων, τὰ ἐπὶ γῆς καταλιπών, πρὸς οὐρανὸν τὴν πορείαν πεποίηται, ἀντὶ τῆς ἐγκοσμίου βασιλείας, τὴν ὑπερκόσμιον κληρωσάμενος, καὶ συνευφραίνεται μετὰ Κωνσταντίνου, τοῦ πρώτου τῶν Χριστιανῶν Βασιλέως, ὡς τοῖς ἐκείνου ἴχνεσιν κατὰ πάντα ἀκολουθήσας· καὶ νῦν τῷ θρόνῳ τοῦ ἐπουρανίου Βασιλέως Χριστοῦ, ἀμέσως παρεστηκώς, καὶ θέσει Θεὸς χρηματίζων, πρεσβεύει ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν ἐν πίστει ἐκτελούντων αὐτοῦ τὴν πανήγυριν. Εἶτα, οἱ Κανόνες τῆς Θεοτόκου καὶ τοῦ Ἁγίου, οὗ ἡ ἀκροστιχίς, ἄνευ τῶν Θεοτοκίων: Θείῳ Βατάτζῃ βασιλεῖ, ὕμνον πλέκω· ὁ Νικόδημος. ᾨδὴ α΄. Ἦχος δ΄. Ἀνοίξω τὸ στόμα μου. Θεὲ ὑπερούσιε, χάριν μοι λόγου κατάπεμψον, καὶ ὄμματα φώτισον τῆς διανοίας μου, ὅπως μέλψω σου, τὸν θεῖον Βασιλέα, Ἰωάννην ᾄσμασι, τὸν Ἐλεήμονα. Ἐπέλαμψας σήμερον, καθάπερ ἥλιος πάμφωτος, Βατάτζη θεόστεπτε, καὶ κατεφώτισας, ἡμᾶς ἅπαντας, τοὺς πόθῳ σε τιμῶντας, καὶ πίστει τελοῦντάς σου, τὴν μνήμην ἔνδοξε. Ἱκέσιον δέησιν, ἡ Μαγνησία προσφέρει σοι, ἡ σὴ μεγαλόπολις, ἥνπερ ἠγάπησας, πάσης θλίψεως, καὶ βλάβης ἀνωτέρας, πρεσβείαις σου ἔνδοξε, διαφυλάττεσθαι. Ὡς μῆλον πανεύοσμον, ἐν φθινοπώρῳ ἐπέφανεν, ἡ πάνσεπτος μνήμη σου, Ἄναξ θεόστεπτε, καὶ κατηύφρανεν, ἁπάντων τὰς καρδίας, καὶ κατευωδίασε, θείοις χαρίσμασιν. Βασίλειον εὔκλειαν, τὴν ἐπὶ γῆς σὺ λελόγισαι, ὡς ἄνθος εὐμάραντον, Βασιλεῦ Ἅγιε, χαριτώνυμε· διὸ καὶ Βασιλείαν, νῦν τὴν ἐπουράνιον ἐκληρονόμησας. Θεοτοκίον. Ὡς Κάρμηλον πέφυκεν, ἡ κεφαλή Σου Θεόνυμφε, καὶ ταύτης αἱ παρειαί, πορφύρα πέφηνε, καὶ ἐμπέπλησται αὕτη τῆς θείας δρόσου, Σολομὼν ὁ πάνσοφος, ὡς ᾀσματίζει Σοι. ᾨδὴ γ΄. Τοὺς Σοὺς ὑμνολόγους. Ἀξίως ἐν γῇ καὶ ἐν τῷ πόλῳ, σὲ Ἄναξ ἐδόξασε Χριστός, ὡς τοῦτον προδοξάσαντα, διὰ τῆς πολιτείας σου· τοὺς γὰρ Αὐτὸν δοξάζοντας, ἀντιδοξάζειν ὑπέσχετο. Τῶν θείων συνίστορα δογμάτων, ἐλέους τὴν ἄφθονον πηγήν, τὸ βασιλέων ἥδυσμα, καὶ Μαγνησίας καύχημα, τὸν Ἰωάννην ἅπαντες, ἀξιοχρέως τιμήσωμεν. Ἀστὴρ φαεινότατος ἐδείχθης, ἀκτῖσι θαυμάτων δᾳδουχῶν, τοὺς σὲ πιστῶς γεραίροντας, Βατάτζη παναοίδιμε, καὶ ἰαμάτων χάρισι, λύων παθῶν τὴν σκοτόμαιναν. Τὸ ἔμψυχον χάριτος ταμεῖον, ὁ οἶκος ἀγάπης τῆς διπλῆς, τῶν ἀρετῶν τὸ τέμενος, ἀνδρείας τὸ θησαύρισμα, ὁ Ἰωάννης σήμερον, ὁ Βασιλεὺς εὐφημείσθω μοι. Ζῇς Ἄναξ θεόστεπτε, ζῇ πάλιν καὶ γάρ σου τὸ σῶμα τὸ σεπτόν, καὶ ζῶν ὡράθη Ἔνδοξε, εὐωδιάζον ἅπαντας, θαύματα ἐργαζόμενον, καὶ ῥεῖθρα βλύζον ἰάσεων. Θεοτοκίον. Οἱ Σοὶ ὀφθαλμοὶ Παρθενομῆτορ, ἐδείχθησαν ὡς περιστεραί, αἱ λελουμέναι γάλακτι, καὶ λίμναι ὡς λαμπρόταται, δι’ ὧνπερ ἐκαρδίωσας, Κόρης τῆς δόξης τὸν Κύριον. Κάθισμα. Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Ἡ σορὸς τῶν λειψάνων σου Βασιλεῦ, ἰατρεῖον ὑπάρχει πνευματικόν, ὕδωρ ἀλεξίμορον, ἀμβροσία φερέσβιος, ἀρωμάτων κῆπος, μυρίπνους παραδείσος, κολυμβήθρα θεία, τὰ θαύματα βλύζουσα, Σιλωὰμ ἡ κρήνη, νάρδος κρόκον καὶ μύρον, φρέαρ ζῶντος ὕδατος, ἐκ Λιβάνου προῤῥέοντος. Διὰ τοῦτο βοῶμέν σοι· χάρισαι ἡμῖν, σεβαστὲ Ἰωάννη, τούτων τὰς ποιότητας, τοῖς μετὰ πόθου τιμῶσι, τὴν πάνσεπτον μνήμην σου. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ἡλιόμορφον ἅρμα τὸ τοῦ Δαβίδ, πορφυρόστρωτος κλίνη τοῦ Σολομών, λαβὶς θεοχάρακτος, Ἡσαΐου καὶ ἔμψυχος, σκηνὴ τοῦ Μωϋσέως, καὶ τεῖχος ἀδάμαντος, σὺ τοῦ Ἀμὼς ὑπάρχεις, λυχνία χρυσήλατος, ἡ τοῦ Ζαχαρίου· Δανιὴλ δὲ τὸ ὄρος, πυξίον κροκόλευκον, Ἀββακοὺμ καὶ τὸ ἔξοχον, Προφητῶν περιήχημα· πρέσβευε τῷ Σῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς προσκυνοῦσιν ἐν πίστει, τὸν ἄσπορον τόκον Σου. ᾨδὴ δ΄. Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ. Ἡ σεπτή σου πολιτεία λαμπρὰ πάντως γεγένηται, καὶ ἡ τελευτή σου, λαμπροτέρα μάκαρ καθέστηκε, λαμπρὰ δὲ πάλιν ὑπάρχει καὶ ἡ μνήμη σου· διὸ ἅπαντες, λαμπρῶς αὐτὴν ἑορτάζομεν. Βασιλεὺς ὄντως ἐδείχθης, ἀληθής τε καὶ νόμιμος, Ἰωάννη θεῖε, βάσις γὰρ λαοῦ ἐχρημάτισας, καὶ πρὸς λιμένα σωτήριον καὶ εὔδιον, τὸ παγκόσμιον σκάφος, παμμάκαρ κατηύθυνας. Ἀπὸ πάσης ἐπηρείας, καὶ ἀνάγκης καὶ θλίψεως, ἐξελοῦ με μάκαρ, ὁρατῶν ἐχθρῶν ἀοράτων τε, ἡ Μαγνησία βοᾷ σοι χαριτώνυμε, ἧσπερ γέγονας, καὶ πολιοῦχος καὶ πρόμαχος. Σύ μοι πρόστηθι ἐν βίῳ, Βασιλεῦ τῷ ἱκέτῃ σου, σὺ ψυχοῤῥαγοῦντι, βοηθός μοι φάνηθι Ἔνδοξε, σὺ κρινομένῳ παράστηθι καὶ ῥῦσαί με, ταῖς πρεσβείαις σου, τῆς αἰωνίου κολάσεως. Ἱλεούμενος μὴ παύσῃ, τὸν Σωτῆρα καὶ Κύριον, Ἰωάννη ἄναξ, ὑπὲρ τοῦ ῥυσθῆναι τὴν ποίμνην σου, αἰχμαλωσίας βαρείας, ᾗ ὑπέπεσεν, ἀθλιώτατα, διὰ πληθὺν παραπτώσεων. Λαμπτὴρ μὲν τῶν Ὀρθοδόξων, τηλαυγέστατος γέγονας, τῶν δὲ κακοδόξων, φλογερὸς πρηστὴρ ἐχρημάτισας, ἐκείνων μὲν καταυγάζων τὴν διάνοιαν, τούτων δέ, καταφλέγων ἐνδίκως τὰ πρόσωπα. Θεοτοκίον. Ὦτά Σου τὰ θεῖα Παρθένε, τῆς φωνῆς ἦν ἀκούοντα, πάντοτε προθύμως, τοῦ ἀδελφιδοῦ Σου ὡς γέγραπται, ὅτι φωνὴ ἦν ἡδεῖα τούτου Πάναγνε, καταθέλγουσα, ψυχὴν ὁμοῦ καὶ καρδίαν Σου. ᾨδὴ ε΄. Ἐξέστη τὰ σύμπαντα. Ἐφάνης Θεόστεπτε, ἄνθρωπος ὑπὲρ ἄνθρωπον, ὅτι ἐν τῷ κόσμῳ διατρίβων, ἔξω τοῦ κόσμου ὑπῆρχες Ἔνδοξε, πάντων ἀπροσπάθειαν πλουτῶν τῶν τοῦ κόσμου Ἅγιε, ὅπερ σπάνιον εὕρηται. Ἰδού σοι Χριστώνυμε, λαὲ Θεοῦ ἐπέφανεν, ὁ σὸς Βασιλεύς τε καὶ προστάτης, ἐπευλογῶν σε ἐπὶ τῇ μνήμῃ αὐτοῦ, καὶ τῶν θαυμάτων ἀστραπαῖς λύων τὴν σκοτόμαιναν, τῶν παθῶν σου καὶ θλίψεων. Ὑψώθης Θεόστεπτε, Βάταζη γενναιότατε, κατὰ τῶν ἐθνῶν τῶν ἐναντίων, καὶ νίκην ἦρας καὶ λαμπρὰ τρόπαια, ἔχων συμμαχοῦντά σοι ἀεί, τὸν τῆς δόξης Κύριον, καὶ Δεσπότην τοῦ σύμπαντος. Μονήν σου τὴν πάντιμον, τὴν τῶν Σωσάνδρων ἔδειξας, κρήνην πολυχεύμονα θαυμάτων, καὶ ἰαμάτων πηγὴν ἀκένωτον, ἄλλην Σολομώντειον στοάν, πλῆθος θεραπεύουσα, ἀσθενούντων ἑκάστοτε. Θεοτοκίον. Μυκτήρ Σου Πανάμωμε, πύργος Λιβάνου γέγονε, Δαμασκοῦ τὸ πρόσωπον σκοπεύων, τῆς ἐναντίας ἀεὶ δυνάμεως, καὶ ὀσμὴ ῥινός Σου ἀληθῶς, κόσμον εὐωδίασεν, ὥσπερ μῆλα πανεύοσμα. ᾨδὴ στ΄. Τὴν θείαν ταύτην. Ναὸς ὑπάρχων τῆς χάριτος, ναοῦ Θεοῦ δομήτωρ γεγένησαι, Βατάτζη ἔνδοξε, ἐν ᾧ σὸν θεῖον λείψανον, πηγάζει ἰαμάτων, ἄφθονα νάματα. Ὁ Βασιλεὺς ὁ ποθούμενος, Βατάτζης ἑορτάζεται σήμερον, δεῦτε οἰκήτορες, τῆς Μαγνησίας τελέσατε, λαμπρῶς αὐτοῦ τὴν μνήμην, ἐν θείοις ᾄσμασιν. Νικῶσιν νοῦν καὶ διάνοιαν, καὶ λόγον ἀγαθὰ ὧν ἀπήλαυσας, Ἄναξ φιλόχριστε· ἃ ὀφθαλμὸς γὰρ οὐκ ἔβλεψε, καὶ οὖς οὐκ ἐνωτίσθη, ἐκληρονόμησας. Πατὴρ φιλόστοργος γέγονας, χηρῶν καὶ ὀρφανῶν χαριτώνυμε, βασιλεῦ Ἅγιε, τῶν θλιβομένων παρήγορος, καὶ περιστατουμένων, ῥύστης ὀξύτατος. Θεοτοκίον. Ὡς ῥοδιᾶς λέπυρον μῆλά Σου, ὡς μέλι τε καὶ γάλα ἡ γλῶσσά Σου, καὶ ὥσπερ κόκκινον, σπαρτίον χείλη Σου γέγονε, καὶ λαλιά Σου Κόρη, ὡραία πέφυκεν. Κοντάκιον. Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον. Ἰωάννης σήμερον, ὁ θεῖος Ἄναξ, βασιλείαν πρόσκαιρον, καταλιπὼν τὴν ἐπὶ γῆς, πρὸς Βασιλείαν Οὐράνιον, καὶ αἰωνίαν ἀπῆρε γηθόμενος. Ὁ Οἶκος. Ὁ πρὶν τῆς γενέσεως αὐτοῦ Κύριος, προγνοὺς τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενές, τὸ εὐθὲς τῆς καρδίας καὶ τὸ πρὸς ἀγαθὸν ἐπιῤῥεπὲς τῆς προαιρέσεως, ἐξελέξατο εἶναι βασιλέα πιστῶν Ἰωάννην Βατάτζην, τὸν τῆς ἐλεημοσύνης ἐπώνυμον καὶ πολλοῖς αὐτὸν χαρίσμασι κατακοσμήσας, ἐν οὐρανῷ, καὶ ζῶντα καὶ μετὰ θάνατον πηγὴν θαυμάτων, καὶ κρήνην τῶν ἰαμάτων ἀνέδειξεν, ὥστε καὶ τὸ ἱερὸν αὐτοῦ λείψανον πᾶσι τοῖς ἀσθενοῦσιν ἀναβλύζει τὰς ἰάσεις, καὶ τὰ τῆς πλάνης πνεύματα ἀπελαύνειν. Εὐθαρσῶς γὰρ καὶ ἀνδρείως ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ τὸν δρόμον τελέσας, καὶ τὴν πίστιν τηρήσας, πρὸς Βασιλείαν οὐράνιον καὶ αἰωνίαν ἀπῆρε γηθόμενος. Συναξάριον. Τῇ Δ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βατατζή, τοῦ ελεήμονος Βασιλέως. Ἔχει, Ἰωάννη, σὲ οὐρανοῦ δόμος, μολόντα Κωνσταντῖνον ὡς πάλαι μέγαν. Λῆξιν Ἰωάννην πρὸς ἀκήρατον ἦλθε τετάρτη Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν. ᾨδὴ ζ΄. Οὐκ ἐλάτρευσαν. Ἑορτάζει σου τὴν μνήμην τὴν πανίερον ἡ μεγαλόδοξος, πόλις θεόφρον ἡ σή, Μαγνησία χαίρουσα, Βατάτζη ἔνδοξε, καὶ τὸν Κύριον, δοξάζει ὅτι εὕρατο, σὲ προστάτην ἐν ἀνάγκαις. Λέων ἄλκιμος καθάπερ ἀναδέδειξαι καὶ ἀνδρειότατος, τῶν δυσμενῶν τὰς ὁρμάς, μηδόλως πτοούμενος, Βασιλεῦ ἔνδοξε· ὁ γὰρ δίκαιος, λέων καθάπερ πέποιθεν, ὡς φασὶν αἱ Παροιμίαι. Κυβερνώμενος ταῖς αὔραις ταῖς τοῦ Πνεύματος, Ἄναξ θεόστεπτε, τὴν ἁλμυρὰν τῶν παθῶν, διέπλευσας θάλασσαν, κούφως Μακάριε, ἀπερίκλυστον, ψυχῆς τὸ σκάφος Ἔνδοξε, συντηρήσας ἄχρι τέλους. Ὡς παγκόσμιον φωστῆρά σε γεραίρομεν Δοὺξ θεοδόξαστε, τῶν πειρασμῶν τὴν ἀχλύν, καὶ νόσων καὶ θλίψεων ἀποδιώκοντα, καὶ φωτίζοντα, ψυχάς τε καὶ τὰ σώματα, τῶν πιστῶς σε εὐφημούντων. Ὁ θαυμάσιος ἀκέστωρ καὶ ἀνάργυρος νῦν ἐπεδήμησε, Βατάτζης ὁ ἱερός, προσέλθετε ἅπαντες, τούτῳ ἐκ πίστεως, καὶ ἰάθητε, οἱ νόσοις κατεχόμενοι, τιμῆς ἄνευ ἀργυρίου. Θεοτοκίον. Σοῦ ὁ τράχηλος ὁρμίσκος Κόρη γέγονε καὶ ἐλεφάντινος, καθάπερ πύργος Ἁγνή, αἱ χεῖρες δὲ Πάναγνε, ἐν αἷς τὸν Κύριον ἦρας, ὤφθησαν χρυσαῖ τε καὶ διάλιθοι, καὶ θαρσεὶς πεπληρωμέναι. ᾨδὴ η΄. Παῖδας εὐαγεῖς. Νόμους συντηρήσας τοῦ Κυρίου, πανσέβαστε Ἰωάννη χαριτώνυμε, σεαυτὸν προέθηκας, πᾶσιν εἰς ὑπόδειγμα· καὶ γὰρ ὁ σὲ μιμούμενος πάντως σωθήσεται, κᾂν πλούσιος καὶ ἔνδοξος εἴη, κᾂν ἀγαθῶν πάντων, ἐν ἀφθονίᾳ πέλοι. Ἵνα τοῖς ἀνθρώποις ἐμφανίσῃ, Θεὸς οἵαν δόξαν Μάκαρ κατεπλούτησας, ἐν τῷ πόλῳ Ἅγιε, σῶμά σου ἀνέδειξεν, ἐπὶ τῆς γῆς ὁλόκληρον καὶ εὐωδέστατον, ἰάσεων, πηγάζον τὰ ῥεῖθρα, καὶ ἀποδιῶκον τὰ πνεύματα τῆς πλάνης. Κέρας καὶ γαυρίαμα ἐδόθης, τῇ πόλει τῇ τῶν Μαγνήτων Χαριτώνυμε, ταύτης προμηθούμενος, καὶ δεινῶν λυτρούμενος· διὸ καὶ αὕτη ᾄδει σοι τὰ χαριστήρια, καὶ ᾄσματα, Βατάτζη Ἰωάννη, λαμπρῶς συγκροτοῦσα, τὴν πάνσεπτόν σου μνήμην. Ὅλως συγκραθεὶς τῷ ὑπὲρ λόγον, φωτὶ τῆς σεπτῆς Τριάδος παμμακάριστε, Ἰωάννη ἔνδοξε, ὅλος φῶς γεγένησαι, ὅλος ἡλιόσταλακτος, ὅλος φωτόμορφος, διάνοιαν, φωτίζων τῶν πίστει, σὲ ἀνευφημούντων, ἐπὶ τῆς γῆς Θεόφρον. Θεοτοκίον. Κόρη οἱ μαστοί Σου οἱ ὡραῖοι, νεβροὶ τῆς δορκάδος ἀνεφάνησαν, δίδυμοι Πανύμνητε, καὶ ἀμπέλου βότρυες· κοιλία δέ Σου Ἄχραντε, Θεὸν χωρήσασα, ἐνδέδεικται, λαμπρὰ θημωνία, σίτου τοῦ ὡρίμου, ἐν κρίνοις πεφραγμένη. ᾨδὴ θ΄. Ἅπας γηγενής. Δεῦτε ἀδελφοί, τῷ θείῳ προσέλθωμεν, οἰκείῳ Ἄνακτι, καὶ ἐξαιτησώμεθα, τὴν τούτου σκέπην καὶ τὴν βοήθειαν, φεῖσαι ἡμῶν κραυγάζοντες, Βατάτζη ἔνδοξε τοῦ λαοῦ σου, καὶ κινδύνων λύτρωσαι, καὶ πταισμάτων τὴν ἄφεσιν δώρησαι. Ἤνοικταί σοι νῦν, Παραδείσου εἴσοδος, ὦ Χαριτώνυμε, καὶ ἡ ἀνεκλάλητος, τῆς βασιλείας τρυφή σοι δέδοται· ἐντρύφα οὖν Μακάριε, σκίρτα καὶ χόρευε, εἰς αἰῶνας αἰώνων γηθόμενος, καὶ ἡμῖν τὸν Θεὸν ἱλεούμενος. Μέμνησο ἡμῶν, τῶν νῦν μεμνημένων σου, Βατάτζη ἔνδοξε, Βασιλεῦ φιλόχριστε, καὶ ἀεννάως Κυρίῳ πρέσβευε, ἡμᾶς τοὺς οἰκτροὺς δούλους σου, ἐκ πάσης θλίψεως, λυτρωθῆναι, καὶ πυρὸς τοῦ μέλλοντος, καὶ τῆς ἄνω τυχεῖν ἀπολαύσεως. Ὅπου οἱ χοροί, Ἀγγέλων ἐστήκασι, καὶ τὰ μακάρια, τῶν Ἁγίων πνεύματα, δοξολογοῦσιν ἀπαύστως Κύριον, Προφῆται καὶ Ἀπόστολοι, καὶ πάντες Δίκαιοι, ἐκεῖ, ἄναξ Ἰωάννη, ἔστηκας αἰωνίως, δοξάζων τὸν Κύριον. Σῶσον νῦν ἡμᾶς, Ἰωάννη ἔνδοξε, καὶ πάντας σκέπασον, ταῖς χρυσαῖς σου πτέρυξιν, ὥσπερ σκεπάζει ἀετὸς ἅπαντα, λεπτὰ αὐτοῦ νεόσσια, βλάβης ῥυόμενος, ὁρωμένων, ἐχθρῶν ἀοράτων τε, δραστικαῖς πρὸς Θεὸν ἱκεσίαις σου. Θεοτοκίον. Σοῦ ὁ ὀμφαλός, Ἁγνὴ κρατὴρ γέγονε, τορνευτὸς ἔμπλεως, οἱ ῥυθμοὶ δὲ Ἄχραντε, μηρῶν Σου θείων ὁρμίσκοις ὅμοιοι, ποδῶν τε διαβήματα Σοῦ ὡραιώθησαν, Μαριὰμ Σὺ ὅλη λαμπρὰ πέφυκας, ὡς σελήνη ἀστὴρ καὶ ὡς ἥλιος. Ἐξαποστειλάριον. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε. Τὸν Βασιλέα ἅπαντες, Βατάτζην εὐφημήσωμεν, τῆς οἰκουμένης τὸ εὖχος, καὶ Ὀρθοδόξων τὸ κλέος, τῶν δυσσεβῶν τὸ ἥττημα, καὶ ἰατρὸν ἀδάπανον, παντοίων ἀῤῥωστημάτων, ψυχῶν ὁμοῦ καὶ σωμάτων. Θεοτοκίον. Λυχνία κλίμαξ τράπεζα, Παρθένε ἐχρημάτισας, τὰς οὖν ποιότητας τούτων, παράσχου μοι Θεοτόκε, ἐκτρέφουσα πεινῶντά με, ὑψοῦσα καταπίπτοντα, φωτίζουσα τυφλώττοντα, ὅπως παντί μου τῷ βίῳ, ὡς εὐεργέτιν ὑμνῶ Σε. Αἶνοι. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων Ταγμάτων. Τῶν φιλεόρτων τὰ πλήθη δεῦτε συνδράμετε, καὶ στέψατε ἐν ὕμνοις, τὸν ὑμῶν Βασιλέα, ῥύστην καὶ προστάτην ἐν πειρασμοῖς, Ἰωάννην τὸν ἔνδοξον, καὶ τὴν εἰκόνα τὴν τούτου πανευλαβῶς, ἅμα πάντες προσκυνήσατε. Τῷ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων νῦν παριστάμενος, ὁ Βασιλεὺς Βατάτζης, βασιλείας ἐκείνου, καὶ δόξης αἰωνίου κατατρυφᾷ, κατὰ χάριν θεούμενος, καὶ ἐκτενῶς ἱκετεύει ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν ἐκ πόθου εὐφημούντων αὐτόν. Ἡ Μαγνησία ἀγάλλου σὺν τοῖς οἰκήτορσι, τοῖς σοῖς λαμπρῶς τελοῦσα, τὴν σεπτὴν καὶ φωσφόρον, μνήμην Βασιλέως καὶ οἰκιστοῦ, καὶ λαμπροῦ πολιούχου σου, καὶ ὑπὲρ σοῦ πρέσβυν τοῦτον πρὸς τὸν Χριστόν, πρόβαλλε ἐν περιστάσεσιν. Τοὺς ἐκτελοῦντας ἐκ πόθου τὴν θείαν μνήμην σου, ὦ Ἄναξ Ἐλεήμων, Ἰωάννη Βατάτζη, φύλαττε ἐκ βλάβης παντοδαπῆς, ψυχῆς ἅμα καὶ σώματος, καὶ βασιλείας ἀνάδειξον κοινωνούς, ταῖς πρὸς Κύριον πρεσβείαις σου. Δόξα. Ἦχος πλ. α΄. Σαλπίσωμεν ἐν σάλπιγγι ᾀσμάτων, χορεύσωμεν τῷ πνεύματι, καὶ κροτήσωμεν ἀγαλλόμενοι, ἐν τῇ πανδήμῳ πανηγύρει τοῦ πολιούχου ἡμῶν. Βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες συντρεχέτωσαν, καὶ τῶν ἰαμάτων δεξάμενοι τὴν χάριν, τὸν ταῦτα τοῖς χρήζουσι ἀεὶ δαψιλῶς ὑπερεκχέοντα, Βασιλέα Ἰωάννην εὐφημείτωσαν· οἱ πένητες τὸν πλουτιστήν, οἱ δαιμονῶντες τὸν ῥύστην, οἱ ἐν συμφοραῖς τὸν σωτῆρα, οἱ νοσοῦντες τὸν ἰατρόν, οἱ ποιμένες τὸν πολυαρνίαν, οἱ πλημμελοῦντες τὸν θερμὸν πρέσβυν, οἱ ὁδοιπόροι τὸν συνοδίτην· οἱ πάντες τὸν πᾶσι πάντα γενόμενον Ἅγιον Βασιλέα, ἐγκωμιάζοντες ἀνακράξωμεν· Βατάτζη θεοδόξαστε, μεσίτευσον καὶ ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Δεσπότην, καὶ ῥῦσαι κολάσεως, ταῖς ἱκεσίαις σου. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ναὸς καὶ πύλη ὑπάρχεις, παλάτιον καὶ θρόνος τοῦ Βασιλέως, Παρθένε Πάνσεμνε, δι' ἧς ὁ λυτρωτής μου Χριστὸς ὁ Κύριος, τοῖς ἐν σκότει καθεύδουσιν ἐπέφανεν, Ἥλιος ὑπάρχων δικαιοσύνης, φωτίσαι θέλων οὓς ἔπλασε, κατ' εἰκόνα ἰδίαν χειρὶ τῇ ἑαυτοῦ. Διὸ Πανύμνητε, ὡς μητρικὴν παῤῥησίαν πρὸς αὐτὸν κεκτημένη, ἀδιαλείπτως πρέσβευε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 341 ᾿Εν Κορωπίῳ τῇ 9-10-03 ΘΕΜΑ: ᾿Απάντησις εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 234/8/21.10.03 Β' "Πρόσκλησιν" τοῦ Σεβ. Πειραιῶς κ. Νικολάου, διά σύγκλησιν Δ.Σ. τοῦ ΙΦΣΚΑΕ. ΠΡΟΣ: Τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Πειραιῶς καί Νήσων κ. ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ: Μακ/τον ᾿Αρχ/πον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέαν καί παντας τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς ὡς μέλη τοῦ ῾Ιεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου. Σεβασμιώτατε, εὐλογεῖτε. ῾Ο Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσω ἡμῶν. ᾿Επί τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 234/8/21.10.03 ἐγγράφου σας, δι᾿ οὗ, διά δευτέραν φοράν, καλεῖτε "ἅπαντα τά μέλη τοῦ Δ.Σ. τοῦ ῾Ιεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου εἰς συνεδρίασιν τήν 10 ᾿Οκτωβρίου (π.ἡ.), ἡμέραν Πέμπτην...", σᾶς ἀπαντῶμεν, ἀφ᾿ ἑνός διά τῶν κάτωθι εἰδικῶν ἀναφορῶν, καί ἀφ᾿ ἑτέρου διά τοῦ ὐπ᾿ ἀριθμ. 336/4/17.9.03 προηγουμένου ἐγγράφου μας, τό ὁποῖον ἀπετέλει καί ἀποτελεῖ ἀπάντησιν εἰς τάς ὑπ᾿ ἀριθμ. 3196/26.8.03 καί 233/2.9.03 προηγουμένας ὑμετέρας προσκλήσεις πρός σύγκλησιν ῾Ιερᾶς Συνόδου ῾Ιεραρχίας καί Δ.Σ. τοῦ ΙΦΣΚΑΕ ἀντιστοίχως. Δυστυχῶς, τήν ἐν λόγῳ ἀπάντησίν μας, εἰς τήν ὁποίαν ἐκθέτομεν τούς λόγους, διά τούς ὁποίους δέν νομιμοποιεῖσθε νά ἐνεργῆτε ὡς "᾿Αρχιεπίσκοπος", ἤ καί "Πρόεδρος" τοῦ ΙΦΣΚΑΕ καί ἑπομένως μᾶς ἦτο καί εἶναι ἀδύνατον νά τάς ἀποδεχθῶμεν καί νά ἀνταποκριθῶμεν, ἡ Σεβασμιότης σας, ὅλως ἀναιτιολογήτως τήν ἐπιστρέψατε ὡς "ἀπαράδεκτον". ῾Η ἐλαχιστότης μου, φιλαδέλφως κινουμένη, σᾶς ἀποστέλλω διά δευτέραν φοράν, τό ἐν λόγῳ ἔγγραφόν μου (336/4/17.9.03), μετά τῶν συνημμένων αὐτῷ εἰς ἔν σῶμα, ὑπό τόν τίτλον: "ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ, ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΙ καί ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΕΙΣ", καί σᾶς παρακαλῶ νά τά λάβητε ὑπ᾿ ὄψιν, ἵνα ἀποφευχθοῦν τά πολύ χείρονα ... ᾿Επί τούτοις φρονῶ, ὅτι ἀπολύτως ἠτιολογημένως, ἤτοι διά λόγους καθαρά Κανονικούς καί ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησιαστικῆς δεοντολογίας, μᾶς ἐπιβάλλεται νά ἐπαναλάβωμεν ὅτι: "ὄχι μόνον δέν νομιμοποιεῖσθε νά φέρεσθε ὡς "᾿Αρχιεπίσκοπος" ἤ καί "Πρόεδρος τοῦ Δ.Σ. τοῦ ΙΦΣΚΑΕ", καί νά συγκαλῆτε συνεδριάσεις ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἤ Δ.Σ., ἤ Γενικάς Συνελεύσεις, ἀλλά καί ἐθέσατε ἐαυτόν εἰς βαρυτάτην ὑποδικίαν". Περαιτέρω, κατά βασικόν καθῆκον ἔναντι τοῦ Νόμου καί Καταστατικοῦ, καί ἐπαναλαμβάνομεν ὅλως φιλαδέλφως, σᾶς ἐφιστῶμεν τήν προσοχήν ἐπί τοῦ γεγονότος, καθ᾿ ὅ ἐκκρεμουσῶν πλείστων ὅσων Καταγγελιῶν, ᾿Ενστάσεων καί Διαμαρτυριῶν ἐπί τῆς συμπαιγνίας περί παραιτήσεως τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, ἡ ὁποία δι᾿ ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν καί ψευδῶν προσχηματικῶν ἐπιχειρημάτων κατέληξεν τήν 30.5.03 εἰς τήν "ἀναρρίχησιν" ὑμῶν ἐπί τοῦ ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ Θρόνου, καί τήν κατ᾿ ἐξακολούθησιν ὑφ᾿ ὑμῶν τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Πειραιῶς ΑΝΤΙΠΟΙΗΣΙΝ, τόσον τῆς ἰδιότητος τοῦ δῆθεν "᾿Αρχιεπισκόπου", ὡς καί τοῦ δῆθεν "Προέδρου" τοῦ Δ.Σ. τοῦ ΙΦΣΚΑΕ. Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ κ. Νικόλαε, ἄς μοί ἐπιτραπῇ νά ὑπογραμμίσω, ὅτι πέραν τοῦ ὅτι ἡ προμελετημένη καί προσχεδιασμένη ἱερόσυλος συμπαιγνία σας, μετά τῆς χειρίστης συναλλαγῆς, θά ἀντιμετωπισθῇ Κανονικῶς καί ᾿Ορθοδόξως ὑπό τῶν Κανονικῶν καί ᾿Ορθοδόξων ᾿Οργάνων, μέ τό νά ἀντιποιῆσθε καί τόν "Πρόεδρον τοῦ ΙΦΣΚΑΕ", ἐνεργεῖτε παρανόμως καί ἀντικαταστατικῶς καί φοβούμεθα ὅτι θά γίνετε αἰτία νά παρέμβουν καί τά ἁρμόδια δικαστικά ὄργανα τῆς Πολιτείας. ᾿Επί τούτοις καί πάλιν ὑποβάλλομεν ῎Εκκλησιν καί πρός τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν καί πρός ὑμᾶς καί τούς συνεργήσαντας Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς νά ἀναθεωρήσετε τήν ὅλην ἱερόσυλον συμπαιγνίαν καί νά μήν ὀλοκληρώσετε τό σχέδιον τῶν ξένων Κέντρων δι᾿ ἕν τρίτον σχίσμα, τό ὁποῖον ὅμως μοιραίως θά σᾶς καταστήση μίαν νέαν παλαιοημερολογιτικήν παράταξιν "ἀνεγνωρισμένην" ἀπό τόν Νόμον βάσει τοῦ 54/76 ᾿Απαλλακτικοῦ σας Βουλεύματος, ἡ ὁποία ὅμως, τολμῶ εἰπεῖν, θά εἶναι ἡ χειροτέρα ὅλων. ῎Αν θελήσητε νά ἀναθεωρήσητε, ὅπερ θά εἶναι πρός τιμήν σας καί νά βαδίσετε τήν Κανονικήν καί ᾿Ορθόδοξον "τρίβον", ἐστέ βέβαιοι ὅτι θά συμπορευθῶμεν πρός δόξαν Θεοῦ, τῆς ᾿Εκκλησίας Του, καί διά τήν ἀγάπην, εἰρήνην καί ἐνότητα τοῦ κλυδωνιζομένου πληρώματος Αὐτῆς. ΑΜΗΝ. Διατελῶν μετά τιμῆς καί ἀγάπης ᾿Ελάχιστος ἀδελφός καί συλλειτουργός + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος