ΕΙΣ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΝ ΤΗΣ 15 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010 ΕΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΦΙΛΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΝΩΣΗ ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ" ΤΟ ΕΞΗΣ: Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010 Είναι δυνατόν ένα τέτοιο Σώμα σαν αυτό το ανίερο Σώμα που ευλογεί ακόμα και τα καθημερινά εγκλήματα των κανιβαλλικών μεταμοσχεύσεων, που κωφεύει στις καταγγελίες των πιστών τέκνων της κατά αιρετικών ή αιρετιζόντων επισκόπων, που ενεργεί χειρότερα και από το ουτιδανέστερο ...σωματείο, που επευλογεί "ιεροκρυφίως" την ομοφυλοφιλία, που περιφρονεί ακόμα και τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, που καταπατεί ασύστολα τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Πατρίδος μας, που συνιερουργεί με έναν Αιρεσιάρχη πατριάρχη και δεν τον καταγγέλει, και δεν τον αποκηρύττει κ.λ.π.,κ.λ.π., να είναι σύνοδος και μάλιστα Ιερά και μάλιστα Ορθόδοξος; Μέχρι πότε θα ανεχόμεθα τους ρασοφόρους αυτούς δικτάτορες που ζούν και υπάρχουν μόνο γιά τους εαυτούς τους και όχι γιά την Εκκλησία του Χριστού και δεν τους αποκηρύττουμε και δεν τους αποδοκιμάζουμε και δεν ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΟΜΑΣΤΕ από αυτούς; Αυτούς που ο Θεός ήδη τους έχει αποδοκιμάσει με τον λόγον Του " Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε και ακαθάρτου μή άπτεσθε" και "τας εορτάς υμών μισεί η ψυχή Μου;". "Νύν καιρός ευπρόσδεκτος, νύν ημέρα σωτηρίας"... Φιλορθοδοξος Ενωσις Κοσμας Φλαμιατος

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010 Είναι δυνατόν ένα τέτοιο Σώμα σαν αυτό το ανίερο Σώμα που ευλογεί ακόμα και τα καθημερινά εγκλήματα των κανιβαλλικών μεταμοσχεύσεων, που κωφεύει στις καταγγελίες των πιστών τέκνων της κατά αιρετικών ή αιρετιζόντων επισκόπων, που ενεργεί χειρότερα και από το ουτιδανέστερο ...σωματείο, που επευλογεί "ιεροκρυφίως" την ομοφυλοφιλία, που περιφρονεί ακόμα και τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, που καταπατεί ασύστολα τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Πατρίδος μας, που συνιερουργεί με έναν Αιρεσιάρχη πατριάρχη και δεν τον καταγγέλει, και δεν τον αποκηρύττει κ.λ.π.,κ.λ.π., να είναι σύνοδος και μάλιστα Ιερά και μάλιστα Ορθόδοξος; Μέχρι πότε θα ανεχόμεθα τους ρασοφόρους αυτούς δικτάτορες που ζούν και υπάρχουν μόνο γιά τους εαυτούς τους και όχι γιά την Εκκλησία του Χριστού και δεν τους αποκηρύττουμε και δεν τους αποδοκιμάζουμε και δεν ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΟΜΑΣΤΕ από αυτούς; Αυτούς που ο Θεός ήδη τους έχει αποδοκιμάσει με τον λόγον Του " Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε και ακαθάρτου μή άπτεσθε" και "τας εορτάς υμών μισεί η ψυχή Μου;". "Νύν καιρός ευπρόσδεκτος, νύν ημέρα σωτηρίας"... Φιλορθοδοξος Ενωσις Κοσμας Φλαμιατος

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΛΕΥΚΑΔΟΣ (ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ)

Μονή Φανερωμένης Λευκάδας: Το ιστορικό μοναστήρι του νησιού Η ιστορική Ιερά Μονή Φανερωμένης αποτελεί για αιώνες το θρησκευτικό και πνευματικό κέντρο της Λευκάδας. Είναι ανδρική μονή, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, πολιούχος του νησιού και βρίσκεται επάνω σε έναν καταπράσινο λόφο, 3 περίπου χιλιόμετρα δυτικά από την πόλη της Λευκάδας. Σύμφωνα με τη παράδοση, στο χώρο όπου σήμερα βρίσκεται το μεγαλύτερο και παλαιότερο μοναστήρι του νησιού, προϋπήρχε ναός αφιερωμένος στη θεά Αρτέμιδα. Κατά το πέρασμά του από την περιοχή της Νικοπόλεως στη Πρέβεζα, ο Απόστολος Παύλος έστειλε το 63 μ.Χ. στο νησί τους τρεις βοηθούς του, Ακύλα, Σωσίωνα και Ηρωδίωνα για να κηρύξουν στους κατοίκους του νησιού την διδασκαλία του Ιησού. Στο χώρο όπου κήρυξαν, χτίστηκε αργότερα οίκος προς τιμή της Παναγίας, δημιουργώντας έτσι την πρώτη εκκλησία στο νησί. Στη συνέχεια ο Απόστολος Παύλος χειροτόνησε το Σωσίωνα πρώτο επίσκοπο Λευκάδος. Το 332 μ.Χ. τέθηκαν οι πρώτες βάσεις του μοναχισμού στο νησί. Ο τότε επίσκοπος Λευκάδος Αγάθαρχος και δύο ακόμη πατέρες εγκαταστάθηκαν στο ναό, τον επέκτειναν και έχτισαν τα πρώτα κελιά. Τον 5ο αιώνα ζητήθηκε από τον Ιερομόναχο και αγιογράφο Κάλλιστο, ιερέα στην Αγιά Σοφιά της Κωνσταντινούπολης, να φιλοτεχνήσει την εικόνα της Παναγίας. Ως εκ θαύματος, η εικόνα παρουσιάστηκε μπροστά του έτοιμη «αχειροποίητος» πάνω σε ξύλο, γι’ αυτό και η εικόνα ονομάστηκε Φανερωμένη. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η μονή δέχτηκε πολλές καταστροφές από κατακτητές. Το 1734 μ.Χ. και ενώ το νησί βρισκόταν υπό Ενετική κυριαρχία, χτίστηκε το καθολικό στη σημερινή μορφή. Ο ναός δυστυχώς κάηκε ολοκληρωτικά το 1886. Ανακατασκευάστηκε εκ νέου, ενώ το τέμπλο κατασκευάστηκε το 1887 από τον Ευστράτιο Προσαλέντη. Οι εικόνες προστέθηκαν το 1919 και φιλοτεχνήθηκαν από τους αδελφούς Χριστόδουλο και Θωμά Ζωγράφο. Η εικόνα της Παναγίας είναι αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας που φιλοτέχνησε ο Ιερομόναχος Βενιαμίν Κοντράκης στο Άγιο Όρος το 1887....

ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ ΣΤΟ ΒΕΡΜΙΟ

Ιερά μονή Παναγίας Σουμελά Στις πλαγιές του Βερμίου, κοντά στο χωριό Καστανιά, βρίσκεται το πνευματικό κέντρο του Ποντιακού Ελληνισμού, η Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά. Μια ιστορία, μια παράδοση και ένας θρύλος αγκαλιάζουν το σύμβολο του Πόντου, την Παναγία Σουμελά. Ήταν ο Ευαγγελιστής Λουκάς αυτός που χάραξε τη μορφή της Παναγίας πάνω σε ξύλο. Η εικόνα της Σουμελά, βρέθηκε μετά το θάνατο του Λουκά στην Αθήνα και για αυτό το λόγο, αρχικά είχε ονομαστεί ως η Παναγία η Αθηνιώτισσα. Στο τέλος του 4ου αιώνα (380- 386) ιδρύθηκε στο όρος Μελά της Τραπεζούντας, το μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, από τους μοναχούς Βαρνάβα και Σωφρόνιο (κατά κόσμο Βασίλειος και Σωτήρχος, θείος και ανιψιός, κάτοικοι και οι δυο Αθηνών). Με μοναδικά εφόδια την πίστη, την επιμονή και την εργατικότητα, οι δυο ερημίτες μοναχοί, κατόρθωσαν να χτίσουν την εκκλησία της Σουμελιώτισσας, σκαλιστή μέσα στο βουνό. Από τότε έγινε γνωστή ως ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ (Εις του Μελά-στου Μελά-Σουμελά). Μέχρι το 1922, υπήρξε ο οδηγός, ο παρηγορητής, ο συμπαραστάτης, το καταφύγιο και ο εμψυχωτής των Ελληνοποντίων. Υπήρξε επίσης ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες διατήρησης της ελληνικής γλώσσας και ταυτότητας, καθώς και της αναζωπύρωσης της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης των πιστών. Ο αναπάντεχος ξεριζωμός, ερήμωσε μαζί με τον αλησμόνητο Πόντο και τη Βίγλα της Σουμελιώτισσας. Με την ανταλλαγή, τα ιερά κειμήλια παραχωρήθηκαν, και το 1931 τα ξέθαψε και τα έφερε στην Ελλάδα, ο Αμβρόσιος ο Σουμελιώτης, ύστερα από ενέργειες του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου προς την τουρκική κυβέρνηση του Ισμέντ Ινονού. Από το 1952, αρχίζει μια νέα περίοδος. Η ελλαδική ιστορία της Παναγίας Σουμελά. Το 1951-1952 η εικόνα παραχωρείται στο σωματείο "Παναγία Σουμελά" Θεσσαλονίκης, το οποίο και άρχισε την ανέγερση της Μονής, σε ένα επίπεδο του Βερμίου, πάνω από το χωριό Καστανιά, που είχε παραχωρήσει δωρεάν 500 στρέμματα για την ανέγερση του Προσκυνήματος. Η " Αθηνιώτισσα" και "Σουμελιώτισσα" γίνεται τότε Βερμιώτισα και πανελλήνιο Προσκύνημα. Από το 1952 που χτίστηκε ο μικρός ναός, η Εικόνα θρονιάστηκε στο νέο της θρόνο. Σκοπός της ανέγερσης της Μονής δεν ήταν η ίδρυση στον ελλαδικό χώρο, ακόμη ενός μοναστηριού, αλλά η ανέγερση ενός προσκυνήματος που θα αποτελούσε σύμβολο και φάρο. Χάρη στην ευλάβεια και θεοσέβεια των Ποντίων και φιλοποντίων, δημιουργήθηκαν διάφορα κτίρια. Η διοίκηση της Παναγίας Σουμελά, φρόντισε για τη δημιουργία μουσειακής συλλογής από ιερά σκεύη, εικόνες και άμφια, αλλά και τη δημιουργία αξιόλογης βιβλιοθήκης. Σήμερα το κτιριακό συγκρότημα περιλαμβάνει δυο εκκλησίες δέκα ξενώνες με 620 κρεβάτια, ένα εστιατόριο, δυο τουριστικά περίπτερα βρύσες, τηλέφωνα, ηλεκτρικό φως, χώρους στάθμευσης, πλατεία, εκατοντάδες καλλωπιστικά και καρποφόρα δέντρα. Κάθε χρόνο, το τριήμερο του 15Αύγουστου, είναι πρωτοφανής η συρροή χιλιάδων προσκυνητών από όλα τα διαμερίσματα της χώρας και το εξωτερικό. Η περιφορά της Εικόνας, μέσα στο χώρο του ιερού προσκυνήματος, γίνεται με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια και σύμφωνα με την Ορθόδοξη Παράδοση, είναι μια από τις πιο συγκινητικές και κατανυκτικές ακολουθίες.

ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ (Η ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 312/13/26-2-2003 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ)

ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ (Η ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 312/13/26-2-2003 ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 312 Εν Κορωπίῳ τῆ 13/26-2-03 Μαρτινιανοῦ ὁσιομ. ᾿Ακύλα καί Πρισκίλλης ᾿Αποστ. ΠΡΟΣ τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί Πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέαν καί τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς. Κοινοποίησις: Αἰδ/τους καί Παν/τους ῾Ιερεῖς, τούς ῾Ιερολογιωτάτους Διακόνους, ῾Οσιωτάτους Μοναχούς καί Μοναχάς καί τόν πιστόν λαόν. ΘΕΜΑ: ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ Σημείωσις διά τήν ἰστοσελίδα: Ἠκούσαμεν εἰς τάς εἰδήσεις, εἰς τό θέμα τῆς ἐπιδεινώσεως τῆς ὑγείας τοῦ νεοημ. Ἀρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου, ἄλλους νά ὁμιλοῦν περί παραιτήσεως καί ἀμέσου διαδοχῆς α’υτοῦ, τά ὁποῖα ὑπό ἑτέρου νεοημερολογίτου Μητροπολίτου ἐχαρακτηρίσθησαν «ντροπῆς καμώματα»), καί ἄλλους νά ὁμιλοῦν μέ ἐκκλησιαστικήν ὑπευθυνότητα, καί νά λέγουν ὅτι «ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δέν παραιτεῖται, ἀλλά πεθαίνει ἐπί τοῦ θρόνου». Τοιαῦτα θέματα ἀντιμετωπίσαμεν καί ἡμεῖς, τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (παλαιοημερολογῖται) ὅταν πρό 4 ἐτῶν ἱεροσύλως, συμπαικτικῶς καί ὅλως ἀσεβῶς ὡδήγησαν τινές τόν τότε ἀσθενοῦντα Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέα εἰς μίαν σκόπιμον καί πολλά προβλήματα ἐκκλησιαστικά δημιουργήσαντα παραίτησιν(5.2.2003). Τότε, πρός ἀντιμετώπισιν τῆς ἐν λόγῳ συμπαιγνίας, ἐγράφησαν πολύ σημαντικά κείμενα καί ἀνελύθησαν ἀρκούντως τά σχετικά μέ τήν παραίτησιν Ἐπισκόπου θέματα. Εἰς ἕν ἔγγραφον τό ὁποῖον ἀπέστειλε ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος εἰς τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἀνδρέαν καί τούς περί αὐτόν Ἐπισκόπους (ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 312/13/26.2.2003), ἀνελύετο συντόμως ἡ Κανονική πλευρά τοῦ θέματος. Δημοσιεύομεν τήν σχετικήν σύντομον μελέτην, διότι κατ’ αὐτάς λόγῳ τῆς ἐπιδεινώσεως τῆς ὑγείας τοῦ κ. Χριστοδούλου, πολλά λέγονται καί ἀκούονται, καί ἐλπίζομεν νά φανοῦν χρήσιμα εἰς ὅσους ἀσχολοῦνται μέ τό ἐν λόγω θέμα. Θά ἐπανέλθωμεν καί μέ ἄλλα κείμενα σχετικά μέ τό θέμα τῆς παραιτήσεως Ἐπισκόπου: Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι. ῾Ο Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσω ἡμῶν. ᾿Εν συνεχείᾳ τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 311/11-2-03 (π.ἡ.) "ΑΝΑΦΟΡΑΣ - ΕΝΣΤΑΣΕΩΣ" μας, ἡ ὁποία ἀφεώρα τάς βεβιασμένας, ἀντικανονικάς καί παρανόμους ἐργασίας καί "ἀποφάσεις" τῆς ἀπό 5/18-2-03 συνεδριάσεως τῆς ῾Ιεραρχίας, καί ἡ ὁποία ὑπεβλήθη εἰς τήν ἐν τέλει μή πραγματοποιηθεῖσαν (λόγω μή ἀπαρτίας) "῎Εκτακτον ῾Ιεραρχίαν τῆς 11/24-2-03 διά τήν ἐκλογήν νέου ᾿Αρχιεπισκόπου", ἐπανερχόμενος σᾶς γνωρίζω καί τά κάτωθι: Δέν ἐδέχθημεν, ἀλλά καί δέν μᾶς ἐπιτρέπεται νά δεχθῶμεν καί πάλιν τήν ἐκδηλωθεῖσαν "βούλησιν" τοῦ Μακαριωτάτου περί παραιτήσεως του, διότι δέν μᾶς ἐπιτρέπεται ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ἀλλά καί δέν ἐνδείκνυται, διότι τοῦτο θά εἶναι ἀντίθετο πρός τό συμφέρον τῆς ᾿Εκκλησίας, τῆς ψυχῆς του, ἀλλά καί τό συμφέρον ὅλων μας. Καθ᾿ ἡμᾶς αὕτη εἶναι ἀποτέλεσμα συμπαιγνίας - συναλλαγῆς, τήν ὁποίαν μετῆλθον οἱ γνωστοί παράγοντες τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου ὡς τελευταίαν πρόκλησιν διά νά κηρύξουν τό ἐπιδιωκόμενον νέον τρίτον σχίσμα. Διά τοῦτο δέν θά ἐπιτρέψωμεν, ὅσον βέβαια ἐξαρτᾶται ἀπό ἡμᾶς, καί αὐτήν τήν συμπαιγνίαν, διότι ἡ ἐκδηλωθεῖσα "βούλησις" τοῦ Μακαριωτάτου περί παραιτήσεώς του, δέν προβλέπεται, ὡς εἴπομεν, καί ἀποκλείεται ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ἀλλά καί τιμωρεῖται. Μετά ἀπό μικράν μελέτην τῶν σχετικῶν Κανόνων, ἡ ἐλαχιστότης μου διεπίστωσα, ὅτι οὐδείς ῾Ιερός Κανών δίδει τό δικαίωμα ἤ προβλέπει παραίτησιν ᾿Αρχιερέως, παρεκτός μόνον ἄν συντρέχουν λόγοι κωλυτικοί τῆς ᾿Αρχιερωσύνης ἤ καί "διά ἐγκλήματα Κανονικά ὁποῦ ἔκαμεν". ῾Η παραίτησις ᾿Αρχιερέως ἰσοδυναμεῖ μέ "αὐτοκαθαίρεσιν", ἀφοῦ ὁ παραιτούμενος δέν ἔχει πλέον καμμίαν σχέσιν μέ τήν ᾿Επισκοπήν του, οὔτε δύναται νά ἐπιτελῆ ὁτιδήποτε ἐκ τῶν τοῦ ᾿Αρχιερέως, ὅπως ἀκριβῶς καί ὁ καθηρημένος. Παραίτησις ᾿Αρχιερέως σημαίνει ἀπώθησις, ἐγκατάλειψις, διάρρηξις τοῦ δεσμοῦ μετά τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, σημαίνει διαζευκτήριο μετά τῆς "Νύμφης" ᾿Εκκλησίας (νόει τῆς "νύμφης" ᾿Επισκοπῆς), ἀλλά καί διάζευξις καί μέ αὐτό τό εἰδικό χάρισμα τῆς ᾿Αρχιερωσύνης. ῞Οταν δέ μία "παραίτησις", ὅπως ἡ ἐκδηλωθεῖσα ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου, ἀποτελεῖ καί συμπαιγνίαν πρός συναλλαγήν, εὐνόητον ὅτι ἀποτελεῖ καί τήν ἐσχάτην ἀσέβειαν - βλασφημίαν κατά τοῦ ὑψίστου εἰδικοῦ χαρίσματος τῆς ᾿Αρχιερωσύνης (νόει καί τήν παρακαταθήκην) τήν ὁποίαν ἔλαβε παρά Χριστοῦ καί τήν ὁποίαν δέν δικαιοῦται νά ἀποποιηθῆ. Οἱ ᾿Αρχιερεῖς πρέπει μέχρις ἐσχάτης μας ἀναπνοῆς νά εὐλαβούμεθα καί νά φυλάσσωμεν τήν ᾿Αρχιερωσύνην μας καί τήν Παρακαταθήκην, τἀς ῾Οποίας θά παραδώσωμεν εἰς τόν Χριστόν παρά τοῦ ῾Οποίου τάς ἐλάβομεν. Ταῦτα δέν εἶναι τῆς ἰδικῆς μας ἐμπνεύσεως, ἀλλά τά λέγουν οἱ θεῖοι καί ἱεροί Κανόνες καί οἱ ἑρμηνευταί των: 1) ῾Ο ΙΣΤ Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας ῾Αγίας Συνόδου ῾Ο ΙΣΤ Κανών τῆς Α'καί Β ἁγίας Συνόδου προβλέπει ἔκπτωσιν ἤ παραίτησιν ᾿Επισκόπου μόνον "δι᾿ ἐγκλήματα Κανονικά καί ἁμαρτίαν κωλυτικήν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης" καί τοῦτο μετά ἀπό αὐστηράν Κανονικήν ἐξέτασιν ἤ τέλος ἄν ὁ ᾿Επίσκοπος ἔπεσεν εἰς νόσον, ἡ ὁποία τόν καθήλωσε εἰς παντελῆ ἀκινησίαν - παράλυσιν καθολικήν. ῾Ο ἑρμηνευτής ἱερός Νικόδημος παρατηρεῖ: "῞Ορα δέ, ὅτι ὁ παρών Κανών εἰπών ἀνωτέρω, ἔξω μόνον ἄν θεληματικῶς παραιτήση ὁ ᾿Επίσκοπος τήν ᾿Επισκοπήν του, παρακάτω ὡσάν νά ἐπιδιορθώνη τοῦτο, λέγει, ὅτι διά τά ἐγκλήματα πρέπει νά ἐκβάλλεται ὁ ᾿Επίσκοπος ἀπό τήν ἐπαρχίαν του, καί ὄχι ἁπλῶς μέ θεληματικήν παραίτησιν διά ραθυμίαν, ἤ καί ἀπραγμοσύνην του, εἰ μή διά τινα, ὡς εἴπομεν, κρυπτήν καί κωλυτικήν ἀφορμήν", ἐνῶ προηγουμένως ὁ Κανών ἀναγνωρίζει ὡς λόγον παραιτήσεως, ὅταν ὁ ᾿Επίσκοπος συνέχεται καί ἀπό "νόσον χαλεπήν τε καί ἀκινησίαν ἐμποιούσης παντελῆ". (Πηδάλιον, σελίδα 359). Πόσον βαρυτέρα βλασφημία εἶναι νά παραιτήση κάποιος ᾿Αρχιερεύς ἐξ ἁμαρτωλῆς σκοπιμότητος πρός ἱερόσυλον συναλλαγήν. 2) ᾿Επιστολή τῆς ῾Αγίας Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου πρός τήν ἐν Παμφυλία εὐαγῆ Σύνοδον ὑπέρ Εὐσταθίου τοῦ γενομένου αὐτῶν Μητροπολίτου" (Πηδ. σελ. 149). Παραθέτομεν τήν ῾Ερμηνεία τοῦ ῾Ιεροῦ Νικοδήμου: "῾Ο Εὐστάθιος οὗτος, περί οὗ λέγει ἡ παροῦσα ἐπιστολή, ᾿Επίσκοπος ἦτο τῆς Παμφυλίας, ἥτις ἐστίν ἐπαρχία τῆς ᾿Ατταλείας. Πεσών δέ εἰς τάς φροντίδας καί ὑποθέσεις τῆς ᾿Επισκοπῆς, καί ἀποκαμών διά τήν μικροψυχίαν καί ἀπειρίαν ὁποῦ εἶχε τῆς τῶν ᾿Επισκοπῆς πραγμάτων καί πειρασμῶν, ἐποίησεν ἐγγράφως παραίτησιν, ὅθεν εἰς τόν τόπον αὐτοῦ ἐχειροτόνησεν ἄλλον ἡ ἐκεῖσε Σύνοδος. Οὗτος λοιπόν μετά ταῦτα ἦλθεν εἰς τήν ἁγίαν ταύτην καί Οἰκουμενικήν Σύνοδον μετά δακρύων ζητῶν, ὄχι τήν ᾿Επισκοπήν ὁποῦ παρήτησεν, ἀλλά τό νά ἔχη τήν τιμήν καί τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου. ῾Η δέ Σύνοδος συναλγήσασα, καί συμπονέσασα τοῦτον, τοῦτο μέν διά τό γῆρας αὐτοῦ καί τά δάκρυα, καί τήν ἀποξένωσιν τῆς πατρίδος, καί τῶν πατρικῶν αὐτοῦ οἴκων, ἐξαιρέτως δέ, καί μάλιστα, διά τί, ὄχι διά τινα κακίαν του καθαιρεθείς παρητήσατο, ὄχι διά τήν ἀμέλειάν του , καί ραθυμίαν (δι᾿ ὅτι ἄν ταῦτα ἤθελαν ἀκολουθήσει, βεβαιότατα δέν ἤθελε τόν ἐλεήσει ποτέ ἡ Σύνοδος, οὐδέ ψιλόν τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου ἤθελε δώσει εἰς αὐτόν), ἀλλά διά τήν μικροψυχίαν του καί ἀνεπιτηδειότητα εἰς τά πράγματα, ὥστε νά ἔχη καί τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου, ἤγουν τό νά λέγεται ᾿Επίσκοπος, καί τήν τιμήν, ἤγουν τό νά συγκάθηται μέ τούς ᾿Επισκόπους, καί τήν κοινωνίαν, ἤγουν τό νά συμμεταλαμβάνη, καί νά συλλειτουργῇ, καί νά συγχειροτονῇ μετά ᾿Επισκόπων, ὄχι ὅμως αὐτός ἀπό λόγου του, ἀλλά μέ τήν ἄδειαν καί ἐπιτροπήν τοῦ κατά τόπον ᾿Επισκόπου. Λέγει δέ πρός τούτοις εἰς τούς τῆς Παμφυλίας ᾿Επισκόπους ἡ Σύνοδος, πῶς, ὅτι ἄλλο στοχασθοῦν καλλίτερον καί ἀνώτερον διά νά δώσουν εἰς τόν Εὐστάθιο, ἤ τώρα ἤ μετά ταῦτα, θέλει ἀρέσει τοῦτο καί εἰς αὐτήν. Τοῦτο δέ δέν εἶναι ἄλλο, καθώς ἐρμηνεύει ὁ ἀνώνυμος ἐξηγητής, πάρεξ, τό νά τόν καταστήσουν ᾿Επίσκοπον εἰς καμμίαν σχολάζουσαν ἐπαρχίαν." (Αὐτόθι σελ. 178). ᾿Ιδιαίτερα διαφωτιστικαί εἶναι αἱ κατωτέρω παρατηρήσεις καί τά ἑρμηνευτικά σχόλια ἐπί τοῦ ἀνωτέρω κειμένου, τά ὁποῖα σημειώνονται εἰς τό Πηδάλιον: "Πολλοί ἐκ τῆς ἐπιστολῆς ταύτης συμπεραίνουσι ὅτι δίδεται ἄδεια εἰς τούς ᾿Αρχιερεῖς νά παραιτοῦσι μέν τάς ἰδίας ἐπαρχίας των, νά κρατοῦσι δέ τήν τιμήν καί τήν ἐνέργειαν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης. Πλανῶνται ὅμως οἱ τοιοῦτοι· μᾶλλον γάρ ὅλον τό ἐναντίον ἐξ αὐτῆς συνάγεται, κατά τε τόν Ζωναράν, Βαλσαμῶνα καί Βλάσταρην.... Γράφει δέ καί ὁ Μέγας ᾿Αθανάσιος ἐν τῇ πρός Δρακόντιον ἐπιστολῇ. "῾Ο ᾿Επίσκοπος πρίν μέν κατασταθῆ ᾿Επίσκοπος ζῆ διά τόν ἐαυτόν του, ἀφ᾿ οὖ δέ κατασταθῇ, δέν ζῆ πλέον διά τόν ἐαυτόν του, ἀλλά διά τούς χριστιανούς ἐκείνους διά τούς ὁποίους κατεστάθη..." Τό γάρ ᾿Επίσκοπος ὄνομα δέν εἶναι ἀπολελυμένον, ἀλλά ἀναφορικόν καί σχετικόν· ᾿Επισκοπῆς γάρ ἐστίν ᾿Επίσκοπος. ῾Ο δέ παραιτησάμενος τήν ᾿Επισκοπήν, φανερόν, ὅτι οὐδέ ᾿Επίσκοπος πρέπει νά ὀνομάζεται, κατά τόν Βλάσταρην καί Ζωναρᾶν. Εἰ δέ τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου δέν πρέπει νά ἔχη, πολλῷ μᾶλλον οὐδέ τήν τιμήν, οὐδέ τήν ἐνέργειαν τοῦ ᾿Επισκόπου.... ᾿Αλλά τί λέγω, ὅτι οἱ παραιτοῦντες πρέπει νά μή λαμβάνωσι τήν τιμήν καί τήν ψῆφον τοῦ ᾿Επισκόπου; Αὐτοί πρέπει ἀκόμη καί νά ἀφορίζωνται, ἀνίσως δέν καταδέχωνται τήν προστασίαν τοῦ Ποιμνίου.... Καί διά νά συμπεράνω τό πᾶν τῆς ὑποσημειώσεως ταύτης, καμμία ἄλλη αἰτία δέν εἶναι οὔτε λέγεται εὔλογος εἰς τό νά παραιτήση ὁ ᾿Αρχιερεύς τήν ᾿Επαρχίαν του, ἔξω μόνον αὕτη (σ.σ. ἐκτός ἀπό αὐτήν), ἀνίσως δηλαδή πέση εἰς ἐγκλήματα ἐμποδίζοντα τήν ᾿Αρχιερωσύνην ἤ κρυπτά καί ἀνεξήλεγκτα, μόνω δέ Πνευματικῷ Πατρί ἐξομολογηθέντα, ἤ φανερά μέν ὄντα, διά ταῦτα δέ δέν καθαιρεθεῖ ἀπό τήν Σύνοδον. Τότε γάρ ἐλεγχόμενος ὁ ᾿Αρχιερεύς ὑπό τῆς οἰκείας συνειδήσεως, εὐλόγως δύναται νά παραιτήση καί τήν ᾿Αρχιερωσύνην ἐν ταυτῷ, καί οὐδείς δύναται κωλῦσαι αὐτόν· ὁ τοιοῦτος καί μοναχός γενέσθαι οὐ κωλύεται". Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, ἴσως εὑρεθῇ τις νά θέση τό ἐρώτημα: Σεῖς κατηγορεῖτε τόν Μακαριώτατο δι᾿ ἀντικανότητας, παραλείψεις ἐπί θεμάτων Πίστεως καί ῾Ομολογίας κλπ, πῶς τώρα δέν δέχεσθε τήν παραίτησί του; ῾Η ἀπάντησίς μας εἶναι σαφής. ῾Ο Μακαριώτατος δέν ἐλέγχεται διά τί κωλυτικόν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης παράπτωμα, τό ὁποῖον θά ἐπέβαλε τήν παραίτησίν του, τά δέ "Κανονικά ἐγκλήματα", διά τά ὁποῖα ὁμιλοῦν οἱ Κανόνες, ἤ τάς παραλείψεις ἐπί θεμάτων Πίστεως καί ῾Ομολογίας, κλπ. δέν τά ἐπικαλεῖται ὁ Μακαριώτατος, ἀλλά καί τά θεωρεῖ ὡς συκοφαντίας. ῎Αλλωστε δι᾿ αὐτά δέν καταγγέλλεται μόνον ὁ Μακαριώτατος, ἀλλά καί ἡ πλειοψηφία τῶν ᾿Αρχιερέων. Διά τοῦτο ἐπιβάλλεται νά ἐξετασθοῦν ὅσα ἡμεῖς εἰσηγούμεθα καί καταγγέλλομεν. ῾Επομένως θεωροῦμε ἀδιανόητον τήν παραίτησίν του, δι οὕς λόγους προείπομεν, ἀλλά καί διότι ὑπό τήν Προεδρίαν του πρέπει ὁπωσδήποτε νά ἐξετασθοῦν ὅλα τά ἐκκρεμοῦντα θέματα, διά νά ἔλθη ἐπί τῶν ἡμερῶν του ἡ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη καί στερεωθῆ ἡ ἐνότητα ἐν τῇ μιᾷ Πίστει καί ῾Ομολογία. ῎Αλλωστε ἡ προσωπικότης του καί ἡ πολυετής προσφορά του εἰς τόν ᾿Αγῶνα τῆς ᾿Ορθοδοξίας θέλουμε νά ἀποτελῇ μέχρι τέλους ἐγγύησιν ἑνότητος καί εἰρήνης ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ. 3) ῾Ο Γ᾿Κανών τοῦ ῾Αγίου Κυρίλλου ᾿Αλεξανδρείας (Πηδάλιον, σελ. 690). Παραθέτομεν τόν ῾Ιερόν Κανόνα: "Τούς δέ τῆς παραιτήσεως λιβέλλους, οὐ κατά προαίρεσιν οἰκείαν, ἀλλ᾿ ὡς ἐξ ἀνάγκης καί φόβου, καί τῆς τινῶν ἀπειλῆς ἐπιδοῦναί φησι. Καί ἑτέρως δέ, πρᾶγμά ἐστίν, οὔτε τοῖς τῆς ᾿Εκκλησίας ἀρέσκον θεσμοῖς, λιβέλλους παραιτήσεων προσάγειν τινάς τῶν ῾Ιερουργῶν. Εἰ γάρ εἰσίν ἄξιοι τοῦ λειτουργεῖν, ἔστωσαν ἐν τούτῳ· εἰ δέ ἀνάξιοι, μή ἀπό παραιτήσεως ἐξίτωσαν, κατεγνωσμένοι δέ μᾶλλον ἐπί πράγμασιν, ὧν ἄν τις πολλήν ποιήσαιτο τήν καταβοήν, ὡς ἔξω τρεχόντων πάσης ἀκολουθίας". Καί κατά τήν ἑρμηνείαν τοῦ Κανόνος:῾"Ο προρρηθείς ᾿Επίσκοπος Πέτρος φαίνεται ὅτι ἔδωκε καί παραίτησιν ἔγγραφον, ὅτι παραιτεῖται τήν ᾿Επαρχίαν του. Περί τούτου οὖν ὁ παρών Κανών λέγει, ὅτι τήν τοιαύτην παραίτησιν δέν ἔδωκεν αὐτός θεληματικῶς καί μέ τήν ἰδικήν του προαίρεσιν, ὡς ὁμολογεῖ, ἀλλ᾿ ἐξ ἀνάγκης, ἀπό φόβους καί φοβερισμούς τινῶν, ὁποῦ τοῦ ἔκαμναν νά τόν κακοποιήσουν. ῎Επειτα δέ καί ἄν τυχόν θεληματικῶς, ἔδωκε τήν τοιαύτην παραίτησιν, ὅμως τό νά δίδουν τινές ᾿Επίσκοποι ἐγγράφους παραιτήσεις, ὅτι παραιτοῦνται τάς ᾿Επισκοπάς καί ἐπαρχίας των, τοῦτο δέν εἶναι ἀρεστόν εἰς τούς Κανόνας τῆς ᾿Εκκλησίας, ταυτόν εἰπεῖν, ὅτι εἶναι παρά Κανόνας καί ἄτοπον· διότι, εἰ μέν οἱ ᾿Επίσκοποι αὐτοί εἶναι ἄξιοι νά ἔχουν τήν ᾿Αρχιερωσύνην, ἄς μένουσιν εἰς αὐτήν καί ἄς μή παραιτοῦνται, ὄχι καί εἶναι ἀνάξιοι, ἄς μή εὐγαίνουν ἀπό τάς ἐπαρχίας των, ὡς τάχα παραιτούμενοι, ἀλλά μᾶλλον ὡς κατακεκριμένοι διά ἄτοπα ὁποῦ ἔκαμαν, τά ὁποῖα ἤθελε κατηγορήσει μεγάλως τινάς, ὡς ἔξω ὄντα πάσης ἀκολουθίας τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ἤτοι ὡς πάντη παράνομα καί ἀκανόνιστα (εἰ δέ ταῦτα ἤθελε κατηγορήσει τινάς, πρόδηλον ὅτι ὡς φανερῶς πραχθέντα, καί ὡς ἐγνωσμένα εἰς αὐτόν, καί μαρτυρούμενα παρ᾿ ἄλλων, ἤθελε τά κατηγορήσει· οὐδείς γάρ τά ἄγνωστα καί κρύφια κατηγορεῖ). Εἰ δέ τοῦτο, ἕπεται ἐξ ἀντιδιαστολῆς, ὅτι δύναται ὁ ᾿Επίσκοπος νά παραιτῆται καί χωρίς νά κατακριθῆ φανερά· ὅταν, δηλαδή, ἤ πρό τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, ἤ καί μετά τήν ᾿Αρχιερωσύνην ἤθελε πράξει κρυφίως κανέν ἁμάρτημα κωλυτικόν καί καθαιρετικόν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, τό ὁποῖον ἐξομολογηθείς εἰς Πνευματικόν Πατέρα, καί ἐλεγχόμενος ὑπό τῆς συνειδήσεως, ὁμοῦ μέ τήν ῾Ιεροπραξίαν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, παραιτεῖται καί τήν ᾿Επισκοπήν". 4) Περί Κανονικῆς τάξεως Προηγουμένως ὁ ἴδιος Πατήρ εἰς τόν Α' αὐτοῦ Κανόνα, ἤτοι εἰς "τήν πρός Δόμνον Κανονικήν ἐπιστολήν" (Πατριάρχην ᾿Αντιοχείας) ἰδού τί κανονίζει: "...Κάθε πράγμα ἐκκλησιαστικόν ὅταν γίνεται κατά τήν εὐταξίαν τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ὄχι μόνον δέν προξενεῖ εἰς ἡμᾶς τούς ἱερωμένους καμμίαν ταραχήν καί δυσφημίαν, ἀλλά μάλιστα καί ἐπαίνους ἀπό τούς φρονίμους καί διακριτικούς. Ποῖος γάρ δέν ἐπαινεῖ τήν ἀφιλοπρόσωπον καί δικαίαν ἀπόφασιν ἤ πῶς δέν εἶναι ἔξω ἀπό κάθε ἐπίπληξιν καί κατηγορίαν ἡ ὀρθή καί νόμιμος (Κανονική) κρίσις, καί γεμάτη ἀπό κάθε εὐφημίαν καί ἔπαινον"; (Πηδάλιον σελ. 688). Καί συνεχίζων ὁ ῾Ιερός Πατήρ τήν Κανονικήν ἐπιστολήν του πρός τόν Πατριάρχην ᾿Αντιοχείας Δόμνον, ὁ ὁποῖος ὡδήγησεν εἰς παραίτησιν τόν ᾿Επίσκοπον Πέτρον, λέγει:"... Σύ μέν ὀνομάζεις ᾿Επίσκοπον τόν εὐλαβέστατον Πέτρον, αὐτός δέ ἐξ ἐναντίας, ἐρχόμενος εἰς ἡμᾶς, κλαίει καί ὀδύρεται λέγων, ὅτι ἀδίκως καί παραλόγως ἐξώσθη παρά σοῦ ἀπό τήν δοθεῖσαν ᾿Επισκοπήν του· ἦτο δέ πρέπον ἤ νά ἔχη καί τό ὄνομα τῆς ᾿Επισκοπῆς, καί τό πράγμα, ἤτοι τήν ᾿Επισκοπήν, ἤ ἄν δέν ἦτο ἄξιος νά ἔχη τήν ᾿Επισκοπήν καί τήν ᾿Αρχιερωσύνην, οὐδέ μέ τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου νά τιμᾶται, καθώς δηλαδή ἐσύ τόν ὀνομάζεις. ῾Ο γάρ ᾿Επίσκοπος ἐπισκοπῆς λέγεται καί εἶναι ᾿Επίσκοπος, καί ὄχι μόνον καί καθ᾿ ἑαυτό μέ τό νά ἦναι τά δύω ταῦτα ὀνόματα τοῦ ᾿Επισκόπου καί τῆς ᾿Επισκοπῆς ἕνα μέ τό ἄλλο συνδεδεμένα καί σχετικά. Εἰ δέ καί ἴσως ἤθελε σοῦ φανῆ σκληρόν καί ἀφιλάδελφον τοῦτ ὁποῦ λέγω, τό νά μή λέγεται δηλονότι ᾿Επίσκοπος, ἄν δέν ἔχη καί τήν ᾿Επισκοπήν, ὅμως τῇ ἀληθείᾳ δέν εἶναι σκληρόν. (Πηδάλιον, σελ. 688). ῞Οταν ταῦτα διατάσσουν οἱ θεῖοι καί ῾Ιεροί Κανόνες τῶν ἁγίων Πατέρων, Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ᾿Αδελφοί καί Συλλειτουργοί, εἰς ἡμᾶς δέν ἐπιτρέπεται νά λέγωμεν, ἤ νά πράττωμεν ὁτιδήποτε ἀντίθετον, παρά μόνον ὀφείλομεν μέ εὐλάβειαν νά ὑπακούωμεν καί νά συμμορφωνώμεθα πρός τά ἐντάλματά τους. ᾿Οφείλομεν λοιπόν νά ἀντιμετωπίσωμεν τήν ἐκφρασθεῖσαν "δήλωσιν περί παραιτήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου ὑπό τό φῶς τῶν ὡς ἄνω ῾Ιερῶν Κανόνων καί ὅλων τῶν σχετικῶν, συνειδητοποιοῦντες, καί ὁ Μακαριώτατος καί ὅλοι ἡμεῖς, ὅτι ἡ ἐκφρασθεῖσα "βούλησις" τοῦ Μακαριωτάτου, διά τήν ᾿Ορθοδοξίαν εἶναι κατακριτέα, διότι εἶναι ὡς νά ζητῆ, ὁ Μακαριώτατος, "διαζύγιον" ἀπό τήν Νύμφην αὐτοῦ ᾿Αρχιεπισκοπήν ᾿Αθηνῶν, ἀλλά καί ἀπό αὐτήν τήν ᾿Αρχιερωσύνην του! Πρέπει νά συνειδητοποιήσωμεν ἅπαντες, ὅτι ἄν ποτέ ἤθελεν ὑποβάλλει ἔγγραφον τήν παραίτησίν του, αὐτό θά ἐσήμαινε ὡς νά "αὐτοκαθαιρεῖτο", τό ὁποῖον δέν ἔχει δικαίωμα, ἐφ᾿ ὅσον δέν ὑπάρχου λόγοι κωλυτικοί τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, ἡ δέ ἰδική μας συγκατάθεσις θά ἐσήμαινε ἐπίσης ὅτι οὐσιαστικά θά ἐνεργούσαμε εἶδός τι "καθαιρέσεως"! Δηλαδή πρέπει νά λάβη ὑπ᾿ ὄψιν του καί ὁ Μακαριώτατος, ὅτι παραιτούμενος τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς του στερεῖται καί τῆς ᾿Αρχιερωσύνης καί τῆς ᾿Επισκοπικῆς τιμῆς καί τῆς ᾿Αρχιερατικῆς λειτουργίας γενικῶς, καί ὅπως συμπερασματικῶς ἀναγράφεται καί εἰς τόν Τόμον τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν τῆς ᾿Ανατολῆς τῆς ἐν Ρωσίᾳ ἐν ἔτει 1663 "τόν παραιτησάμενον τήν ἐπαρχίαν αὐτοῦ στερεῖσθαι καί τῆς τιμῆς καί τῆς λειτουργίας τῆς ᾿Αρχιερατικῆς κανονικῶς". (Β. Φειδᾶ, ῾Ιστορία τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ρωσίας, σελ. 405). Οἱ λόγοι ὑγείας τοῦ Μακαριωτάτου εἶναι γνωστοί, ἀλλά διά τήν περίπτωσιν τῆς παραιτήσεως ᾿Αρχιερέως, δέν προβλέπονται ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων. ῾Ο ΙΣΤ Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας ῾Αγίας Συνόδου, ἀναφέρεται εἰς περίπτωσιν, κατά τήν ὁποίαν ὁ ᾿Επίσκοπος παραιτήση τήν ᾿Επισκοπήν του πέραν τῶν ἕξι μηνῶν καί δέν δύναται νά μεταβῇ εἰς αὐτήν διότι "περιέπεσεν εἰς νόσον χαλεπήν καί συνέχεται ὑπό καθολικῆς ἀκινησίας". ῾Ο Μακαριώτατος, δόξα τῷ Θεῷ, οὔτε τήν ἐπικοινωνίαν ἔχει χάσει, οὔτε "εἰς νόσον χαλεπήν περιέπεσεν", "οὔτε ὑπό καθολικῆς ἀκινησίας συνέχεται". Τουναντίον, καί μέ τό περιβάλλον ἐπικοινωνεῖ, καί τολμῶ εἰπεῖν, κινεῖται καλύτερον ἀπό τινας ἐξ ἡμῶν. Οὕτω καί εἰς τήν συνεδρίασιν τῆς 5-2-03 συμμετέσχε, (εἰς τήν ὁποίαν παρέμεινε ἄνω τῶν 8 ὡρῶν, συμμετέχων ἐνεργῶς καί ἀντέχων μάλιστα καλύτερα ἀπό ὅλους μας), καί μετ᾿ οὐ πολλάς ἡμέρας "ἔτρεξε" νά εὕρη τούς ᾿Αρχιερεῖς καί τούς ἐκτός ᾿Αθηνῶν διά νά τούς "ὁμιλήση", ὥστε νά μήν ... ὑποχωρήσουν ἀπό τά "συμφωνηθέντα", ἀλλά καί εἰς τήν ἔκτακτον῾Ιεραχίαν διά τήν ἐκλογήν "νέου ᾿Αρχιεπισκόπου" τῆς 11-2-03 ἦτο παρών. Καθ᾿ ἡμᾶς μοναδικός λόγος αὐτῆς τῆς παραιτήσεως, εἶναι ἡ συναλλαγή περί τῆς ὁποίας ἐκάναμε ἁπλῆν νύξιν εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 311/11-2-03 "᾿Αναφοράν - ῎Ενστασίν" μας. ῾Επομένως, ἐάν τελικά ἤθελεν ὑποβάλλει κανονικῶς τήν παραίτησίν του, καί ἐγίνετο αὕτη ἀποδεκτή, αὐτό θά εἶχεν ὡς συνέπεια διά τόν ἴδιον μέν ὡς νά "αὐτοκαθαιρῆται", δι᾿ ἡμᾶς δέ ὡς νά ἐγκρίνωμεν καί νά ἐπισφραγίζωμεν αὐτήν τήν "αὐτοκαταδίκην" του, ὅπερ ἐφάμαρτον καί νά τό διανοῆταί τις. Μετά ἀπό ὅλα αὐτά συνειδητοποιοῦν τάς εὐθύνας των καί τάς Κανονικάς συνεπείας των οἱ Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ᾿Αδελφοί, οἱ ὁποῖοι τήν 5/18-2-03 ἐσπευσμένα καί ἀνεξετάστως καί χωρίς νά συμβουλευθοῦν τούς ῾Ιερούς Κανόνας, ἀπεδέχθησαν τήν περί "παραιτήσεως" δήλωσιν, ὡς νά ἦτο τό γεγονός τοῦτο προμελετημένον καί προσυμπεφωνημένον; Συνειδητοποιοῦν τάς εὐθύνας των καί τάς Κανονικάς συνεπείας καί τοῦ ἐν συνεχείᾳ γεγονότος, καθ᾿ ὅ ἡ ἰδία ἐλαχίστη μειοψηφία, κατά τήν ἰδίαν συνεδρίασιν, ἔσπευσεν νά ἐκλέξη "διά βοῆς" νέον ᾿Αρχιεπίσκοπον, τόν ὑποδειχθέντα ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου, ἐνῶ τελικά ὥρισαν "Τοποτηρητήν", καί ἐν συνεχείᾳ ὑπό τήν προεδρίαν τοῦ παρανόμου "Τοποτηρητοῦ" καί μέ τήν "συμπροεδρίαν" τοῦ Μακαριωτάτου, ὥρισαν καί "῎Εκτακτον σύγκλησιν τῆς ῾Ιεραρχίας" διά τήν Δευτέραν 11/24-2-03 "δι ἐκλογήν νέου ᾿Αρχιεπισκόπου"; ῞Οταν μάλιστα ταῦτα, ἐνῶ καταφανῶς ἀποτελοῦν ἐγκλήματα Κανονικά, ἀποκαλύπτουν παραλλήλως καί τήν συμπαιγνίαν καί τήν συμπεφωνημένην συναλλαγήν καί προπάντων ὅτι ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος ἐσύρθη ἱεροσύλως ὡς "πρόβατον ἐπί σφαγήν". Τό χείριστον δέ ὅτι καί ἐκ τῶν ὑστέρων ,ὑπό τῶν ἰδίων ἀμετανοήτων προσώπων ὑποχρεώνεται ἤ πείθεται ὁ Μακαριώτατος νά διαψεύδη ὅτι ἐπιέσθη καί οὕτω ἐπωμίζεται τάς εὐθύνας ὅλων τῶν ἠθικῶν καί πραγματικῶν αὐτουργῶν αὐτῆς τῆς συμπαιγνίας. Κατόπιν τούτων, ἐν πένθει καί κλαυθμῷ, φιλαδέλφως παρακαλοῦμεν νά σπεύσωμεν πρός ἄμεσον θεραπείαν τῆς ἀπό 5/18-2-03 καί 11/24-2-03 νέας αὐτῆς τραγωδίας, τήν ὁποίαν, καθ᾿ ἡμᾶς, οἱ γνωστοί "Σακαρέλλοι" καί "Σαραντόπουλοι", μετά τοῦ ἰδικοῦ μας παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, συνέλαβον καί προώθησαν. ῎Αν ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος ἐνήργησεν ἐλευθέρως, καί δέν ἐπιέσθη, δέν ἐπηρεάσθη, ἤ δέν ἐπείσθη ὑπό τρίτων, προκειμένου νά προβῆ καί εἰς αὐτήν τήν δήλωσιν, διότι ἴσως δέν ἐγνώριζε, τί σημαίνει αὕτη ἀπό Κανονικῆς καί ὀρθοδόξου ἀπόψεως, μετά τά ἀνωτέρω τά ὁποῖα τίθενται ὑπ᾿ ὄψιν του, παρακαλεῖται νά ἀνακαλέση αὐτήν τήν δήλωσιν περί "παραιτήσεώς" του. Παράλληλα ὅμως καί ἡ ἐλαχίστη μειοψηφία τῶν ἀγαπητῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι τήν 5/18-2-03 ἀκύρως "ἀπεφάσισαν" τήν ἀποδοχήν τῆς παραιτήσεως καί τόν διορισμόν "Τοποτηρητοῦ", ἐξέδωκαν τό 3180 "᾿Εγκύκλιον ᾿Ανακοινωθέν", μέ τό ὁποῖον ἐντέλλονται νά μνημονεύεται ἀντί τοῦ Κανονικοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, ὁ παρανόμως διορισθείς ὡς "Τοποτηρητής", ἀπέστειλαν πρόσκλησιν περί "᾿Εκτάκτου συγκλήσεως τῆς ῾Ιεραρχίας δι᾿ ἐκλογήν νέου ᾿Αρχιεπισκόπου", νά ἀνακαλέσουν καί αὐτοί καί νά δηλώσουν ἐγγράφως τήν μετάνοιά των, καί νά ζητήσουν τήν συγχώρησιν ἀπό τήν ᾿Εκκλησίαν. ᾿Ελάχιστος ἀδελφός καί συλλειτουργός + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΕΝ ΕΤΕΙ 2006 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΝ ΞΑΝΘΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Δ/ΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176 Ἀριθμ. Πρωτ. 35 Ἐν Κορωπίῳ Ἰούνιος 2006 ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ (ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΚΑΙ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ) ΣΥΝΤΑΧΘΕΙΣΑ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΓΕΝΟΜΕΝΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΑ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΞΑΝΘΗΣ (2006) ΚΑΙ ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΘΙ ΓΝΗΣΙΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΜΕΙΝΑΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΝ ΣΧΙΣΜΑ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΝΗΣΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ. Ἀγαπητοί μου, καί τέκνα ἐν Κυρίῳ πνευματικά, ὁ Χριστός εἴη ποδηγετῶν καί διαφυλάττων ὑμᾶς καί ἡμᾶς ἐν τῆ Ὀρθοδόξῳ Πίστει πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν. Μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἐλεύσεώς μου εἰς τήν ἀκριτικήν πόλιν τῆς Ξάνθης διά τήν ἑορτήν τῶν Ἁγίων Πάντων, εἰς τό ὄνομα τῶν ὀποίων σεμνύνεται καί τιμᾶται ὁ ἐδῶ ὀρθόδοξος Ναός σας, σᾶς ἀπευθύνω τήν παροῦσαν ποιμαντικήν ἐπιστολήν, ὄχι διά νά σᾶς διδάξω, ἀφοῦ ἔχετε ἱκανόν καί ἐνάρετον ποιμένα, ὁ ὁποῖος θεαρέστως ὁδηγεῖ ὑμᾶς εἰς τήν ὁδόν τῆς σωτηρίας, ἀλλά διότι ὡς ὑπεύθυνος Ἐπίσκοπος διά τήν ἀκριτικήν αὐτήν ἐνορίαν, ἐπιθυμῶ νά σᾶς ἐκφράσω τάς εὐχάς μου ἐπί τῆ ἁγία ταύτῃ ἑορτῆ καί νά σᾶς ὑπομνήσω τό χρέος σας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος σᾶς ἐπεσκίασε μέ τήν Χάριν Του καί σᾶς ἀξίωσε νά παραμείνετε ἐντός τῆς Κιβωτοῦ, καί νά γίνετε οὕτω ὁμολογηταί τῆς ἀληθινῆς Πίστεως, ὅταν τόσοι καί τόσοι γύρω σας καί γύρω μας, παρασυρθέντες ὐπό τῆς συγχρόνου ἀποστασίας, τῆς ἀπιστίας, τῆς ἀρνήσεως καί τῆς κακοδοξίας, τά ὁποῖα συνοψίζονται εἰς τόν νεοημερολογιτικόν καί Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, εὑρέθησαν ἐκτός τῆς σωστικῆς Κιβωτοῦ καί κατεποντίσθησαν εἰς τόν κατακλυσμόν τῶν ὑδάτων, ὅπως συνέβη ἐν ἔτει 1924 μέ τούς νεοημερολογίτας, ἐν ἔτει 1937 μέ τούς Φλωρινικούς, τό 1976 μέ τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον, τό 1995 μέ τούς πέντε πρώην Μητροπολίτας ὑπό τόν πρώην Μεσσηνίας Γρηγόριον καί ἐν ἔτει 2005 μέ τόν πρώην Ἀρχιεπίσκοπον ‘Ανδρέαν καί τόν νῦν ψευδαρχιεπίσκοπον Νικόλαον καί τούς σύν αὐτοῖς. Καί ὅταν σκεφθῶμεν ὑπό ποίου κατακλυσμοῦ ἀποστασίας, ἀπιστίας καί κακοδοξίας ἐλυτρώθημεν, χάριτι Κυρίου, τί πρέπει νά πράξωμεν, «τί ἀνταποδώσωμεν τῶ Κυρίω»; Μᾶς τό λέγει ὁ Κύριος εἰς τό σημερινόν Εὐαγγελικόν ἀνάγνωσμα: «Ὅστις μέ ὁμολογήσει ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων θά τόν ὁμολογήσω κἀγώ ἐνώπιον τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν Οὐρανοῖς, ὅστις δ’ ἀρνήσηταί μου θά τόν ἀρνηθῶ κἀγώ ἐνώπιον τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν Οὐρανοῖς». Ὅπερ σημαίνει νά παραμείνωμεν μέχρι τέλους ἐν τῆ Ὁμολογία τῆς Πίστεως «ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ» καί «ὁμολογοῦντες ἐν ὁμονοίᾳ» Πατέρα Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα Τριάδα Ὁμοούσιον καί ἀχώριστον, παραμένοτες ἐν τῆ ἀληθινῆ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, τήν μόνην σωστικήν Κιβωτόν. Τοῦτο δε σημαίνει νά συνεχίσωμεν βαδίζοντες τήν ὁδόν τῆς Ἀληθείας, τῆς Ὁμολογίας, τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ὅπως τήν ἐνεπιστεύθη ὁ Σωτήρ ἡμῶν εἰς τούς Ἁγίους Του μαθητάς καί ‘Αποστόλους, καί ὅπως ἐκεῖνοι τήν παρέδωσαν καί ὅπως καί οἱ διάδοχοί των τήν διεφύλαξαν μέχρις ἡμῶν, μέ τήν ἐντολήν νά τήν παραλάβωμεν καί τήν διαφυλάξωμεν μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος, διότι μέλλει νά ἀπαιτήση αὐτήν ὁ Κύριος ἀπό ἡμᾶς, καί νά μᾶς ἐλέγξη ἄν τήν ἐκρατήσαμεν ἀκεραίαν καί ἀμόλυντον, ὅπως μᾶς τήν παρέδωκεν. Εἶναι ἑπομένως πολύ μεγάλη ἡ τιμή πού γίνεται σ’ ἐμᾶς νά παραμένωμεν σήμερον εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἀλλά καί μεγάλο τό χρέος μας. Ὁ Ἅγιος Κλήμης ‘Επίσκοπος Ρώμης λέγει: «Ποίαν ἀνταπόδοσιν, λοιπόν θά προσφέρωμεν εἰς τόν Ἰησοῦν Χριστόν, καί ποία πληρωμή θά εἶναι ἀντάξια ἐκείνων τά ὁποῖα ἐκεῖνος μᾶς ἔδωσεν δωρεάν. Πόσην καί πόσην ἱεράν ὑποχρέωσιν δέν τοῦ ὀφείλομεν; Μᾶς ἐχάρισε τό φῶς. Ὡς Πατήρ μᾶς ὠνόμασεν υἱούς. ‘Ενῶ εἴμαστε κολασμένοι μᾶς ἔσωσε. Ποῖον αἶνον τοῦ χρεωστοῦμε καί τί ἀνταπόδοσιν δι’ ὅσα μᾶς ἐχάρισε; Εἴμασταν πρῶτα χωλοί στήν διάνοια, προσκυνούσαμε πέτρες καί ξύλα καί χρυσάφι καί ἀσήμι καί χαλκό, ἔργα ἀνθρώπινα. Καί ὅλη ἡ ζωή μας ἄλλο δέν ἦτο παρά θάνατος. Παραπαίαμε μέσα σέ πηχτό σκοτάδι, καί ξαφνικά εἴδαμε τό φῶς. Διότι μᾶς ἀπάλλαξε ἀπό τήν τύφλωσί μας μέ τό δικό του θέλημα. Μᾶς ἐλέησε, μᾶς σπλαχνίσθηκε καί μᾶς ἔσωσε, βλέποντας πάνω μας πολλήν πλάνην καί ἀπώλειαν, βλέποντας ὅτι δέν εἴχαμε καμμιά ἐλπίδα σωτηρίας, παρά μονάχα τόν ἴδιο. Μᾶς κάλεσε ἀπό σωστή ἀνυπαρξία καί θέλησε νά πάρουμε ὀντότητα....». (Εἶναι ἀπό τήν Β ‘Επιστολή τοῦ Κλήμεντος Ρώμης πρός Κορινθίους, κεφάλαιο 1, παράγραφος 11). Καί αὐτά μέν ἀναφέρονται εἰς χριστιανούς πού ἦσαν προηγουμένως εἰδωλολάτρες καί ἄπιστοι, ἁρμόζουν ὅμως καί εἰς τήν ἰδικήν μας περίπτωσιν. Δηλαδή τί εἴμεθα ἔξω ἀπό τήν Κιβωτό. Χωλοί στήν διάνοια, θά προσκυνούσαμε γιά θεούς πέτρες καί ξύλα, ὅπως κάμνουν καί οἱ ὑλιστές καί σαρκικοί ἄνθρωποι, τῶν ὁποίων Θεός εἶναι ἡ κοιλιά τους, θά παραπαίαμε μέσα σέ φοβερό σκοτάδι, ὅπως εἶναι οἱ πλανεμένοι ἄνθρωποι. Ὁ ἄνθρωπος πού δέν εἶναι κοντά στόν Θεό, πού ζῆ χωρίς χωρίς ὀρθόδοξο φρόνημα, βρίσκεται στό ζοφερό σκοτάδι, ἐνῶ στήν Ὀρθοδοξία εἶναι ὅλος φωτεινός καί λάμπει περισσότερο καί ἀπό τόν αἰσθητό ἥλιο. Πράγματι, ἠ ‘Ορθοδοξία εἶναι Φῶς, εἶναι Ζωή, εἶναι ἀλήθεια. Εἶναι τό φῶς πού διαλύει τά σκοτάδια τῆς ἀπιστίας, εἶναι ἡ Ζωή πού καταργεῖ τό θάνατο, εἶναι ἡ ἀλήθεια, πού ἀποκαλύπτει τό ψέμα, εἶναι ἡ ‘Εκκλησία πού ἁγιάζει, εἶναι ὁ Χριστός πού σώζει. ‘Ανεστήθη ὁ Χριστός καί συνανέστησε καί μᾶς, ἀνελήφθη εἰς τούς οὐρανούς «μηδαμόθεν χωριζόμενος», ἀλλά «βοῶν τοῖς ἀγαπῶσί σε ἐγώ εἰμί μεθ’ ὑμῶν καί οὐδείς καθ’ ὑμῶν. Ἔδωσε ὅμως καί τήν ἐλπίδα ὅτι δέν θά τούς ἀφήση ὀρφανούς, ἀλλά θά στείλη τόν Παράκλητον, τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, ὁ Ὁποῖος Παράκλητος θά τούς διδάξη περί τῆς Ἀληθείας, καί θά τούς στερεώση καί μέσω τοῦ Παρακλήτου θά εἶναι πάντα μαζί των. Καί ἀφοῦ καί χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας, παραμένει πάντοτε μεθ’ ὑμῶν, ἐφ’ ὅσον καί ἡμεῖς παραμένομεν πάντοτε μετ’ Αὐτοῦ εἰς τό Ζωοποιόν Του Σῶμα, τήν Ἐκκλησίαν. Παραμένομεν δέ εἰς τήν ‘Εκκλησίαν, ἐάν διά τῆς Πίστεως μας, ἐάν διά τῆς Ὁμολογίας μας, μένωμεν ἀκλόνητοι ἐν τῆ ‘Αληθεία, ὅπως ἔμειναν οἱ Ἅγιοι Πάντες, τούς Ὁποίους ἑορτάζομεν σήμερον, ἐάν παραμένωμεν εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἡ ὁποία διαφυλάσσει τά δύο βασικά γνωρίσματα τῆς ἀληθοῦς ‘Εκκλησίας, τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν καί Πίστιν –‘Εκκλησιολογίαν, ὅπως λέγουν οἱ δογματικοί θεολόγοι, καί τήν ἀνόθευτον καί γνησίαν Ἀποστολικήν Διαδοχήν. Εἴμεθα «γνήσιοι υἱοί καί μέτοχοι» τῆς ‘Εκκλησίας τέκνα, ἐάν «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως» πάντα τά τῆς Ἐκκλησίας φυλάττομεν, κατά τήν Ζ΄ Ἁγίαν Οἰκουμενικήν Σύνοδον. Παραμένομεν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν, καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, ἐάν ζῶμεν ὅπως ἔζησαν οἱ Ἅγιοι, ἤτοι μιμούμενοι τήν ζωήν τῶν Ἁγίων καί ἀγωνιζόμενοι, ἔχοντες καί ὡς πρότυπα τούς Ἁγίους νά βαδίσωμεν μετά τῶν Ἁγίων πρός τό καθ’ ὁμοίωσιν, ἤτοι «ἀφορῶντες εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν Ἱησοῦν» καί νά ἀνεβαίνωμεν πνευματικῶς μέχρις ὅτου «φθάσωμεν εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ». Παραμένομεν εἰς τήν ‘Εκκλησίαν «ἥτις ἐστίν καί ἐν τρισίν ὀρθοδόξοις», ὅταν φεύγωμεν μακράν τῶν αἱρετικῶν, μακράν τῆς πλάνης, μακράν τῶν σχισμάτων καί κάμνομεν ἀγῶνα συνεχῆ νά βιώσωμεν γνησίως τό λυτρωτικόν μήνυμα τῆς Ἐκκλησίας. «Φεῦγε καί σώζου» λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Φεῦγε ἀπό τούς αἱρετικούς, καί σώθητι ἐν τῆ Κιβωτῶ. «Ἔρχου καί ἴδε» εἶπεν ὁ Φίλιππος εἰς τόν Ναθαναήλ. Αὐτό ἔκαμναν διά μέσου τῶν αἰώνων οἱ ἅγιοι. ‘Εφευγαν μακράν τοῦ κόσμου, καί προσετίθεντο εἰς τούς σωζομένους. Καί οἱ σωζόμενοι, ἤτοι οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι ὀλίγοι, εἶναι τόσοι, ὥστε ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Μεταφραστής ἀπεκατέστησαν τό ἐκπεσών τάγμα τῶν Ἀγγέλων, καί τό ξεπέρασαν. Ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ Μεταφραστής λέγει ὅτι τό Πανάγιο Πνεῦμα ἐφώτισε καί ἐχαρίτωσε τοῦτο τό νέφος τῶν Ἁγίων «εἰς ἀπολήρωσιν τοῦ ἐκπεπτωκότος ἐκείνου τάγματος ἀγγελικοῦ, τούτους ἀποκαταστῆσαν καί Θεῶ διά τοῦ Χριστοῦ παραπέμψαν». Ὁ ἴδιος ἀναφέρει τόν λόγο διά τόν ὁποῖον τούς τιμᾶμε ὅλους τούς Ἁγίους κατά τήν Κυριακήν τῶν Ἁγίων Πάντων: «’Επειδή πολλοί μέν εὐηρέστησαν τῶ Θεῶ, δι’ ἀρετήν δέ ἄκραν, καί ἀλλοτρόπως ἀνώνυμοι παρ’ ἀνθρώπων ἐγένοντο». Ὁ Κύριος εἶπεν: «Ἐν τῆ οἰκία τοῦ Πατρός μου μοναί πολλαί εἰσίν». Ὑπάρχουν εἰς τόν Παράδεισο πολλοί τόποι διαμονῆς. «Ἀστήρ γάρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ». Διαφέρει ἡ δόξα τῶν ἁγίων εἰς τόν Παράδεισο, ἀνάλογα μέ τήν προσφορά τους, ἀνάλογα μέ τήν ἀγάπη πού ἔδειξαν στόν Κύριο. Παραδείγματος χάριν ἡ θέσι τῶν Ἀποστόλων εἶναι ἡ πιό τιμητική: «Καθήσεσθε ἐπί δώδεκα θρόνων κρίνοντες τάς δώδεκα φυλάς τοῦ ‘Ισραήλ». Ποιά ἡ ἱεραρχική τάξις τῶν Ἁγίων εἰς τόν Παράδεισο, ὅπως τούς κατατάσσει ἡ Ἐκκλησία μας. Στήν πρώτη θέσι εἶναι ἡ βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν ἡ «λαμπροτέρα ὑπέρ τόν φαίνοντα τόν ἥλιον» (Δαμασκηνός). Κατά τόν ψαλμωδό: «Παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη». Ὕστερα ἔρχονται τά Τάγματα τῶν Ἀγγέλων καί ‘Αρχαγγέλων πού δέν ἐγνώρισαν ποτέ τήν πτῶσι καί τήν ἁμαρτία καί εἶναι ἀνώτερα στήν ἀρετή ἀπό κάθε ἄνθρωπο, ἐκτός ἀπό τήν Παναγία. Ἀκολουθεῖ ὁ οὐράνιος ἄνθρωπος καί ἐπίγειος Ἄγγελος, ὁ «μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν», ὁ ὁποῖος μαζί μέ ὅλους τούς Προφήτας προανήγγειλαν τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ καί σάν σάλπιγγες διετράνωσαν τό θέλημά τοῦ Θεοῦ. Ὕστερα ἔρχονται οἱ «πνευματορρήμονες ‘Απόστολοι», οἱ σαγηνευταί τῶν ἐθνῶν» οἱ ἁλιεῖς τῶν ἀνθρώπων». Ἀκολουθοῦν οἱ Οἰκουμενικοί διδάσκαλοι, οἱ Ἱεράρχαι, οἱ Πατέρες τῆς ‘Εκκλησίας, αἱ «μυστικαί τοῦ πνεύματος σάλπιγγες», τά «μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου», τά «πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου», οἱ «πρόμαχοι τῆς ‘Ορθοδοξίας», οἱ «στῦλοι τῆς ‘Εκκλησίας». Παρατάσσεται ὁ «δῆμος τῶν μαρτύρων», οἱ «ὑπομείναντες βασάνους καί αἰκισμούς (πληγάς)». Αὐτοί πού ἐβαπτίσθηκαν στό αἷμα τοῦ μαρτυρίου τους. Ἀκολουθεῖ ὁ τῶν «Πατέρων μελισσών», οἱ ἀσκηταί, οἱ «νεκρώσαντες τά πάθη τῆς σαρκός», οἱ «πτερώσαντες τόν νοῦν μέ τό θεῖον ἕρωτα», οἱ «μάρτυρες τῆ συνειδήσει», οἱ «βαπτισθέντες ἐν δάκρυσιν». Ἀκολουθοῦν οἱ ὁμολογηταί καί οἱ Ἀπολογηταί τῆς Πἰστεως, οἱ σπουδαῖοι καί μεγάλοι ὑπερασπισταί τῆς ‘Ορθοδοξίας, καί θεοφιλῶς πολιτευσάμνοι, οἱ ὑπέρμαχοι τῆς Ὀρθοδοξίας οἱ ὁμολογήσαντες τόν Χριστόν ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων. Λέγει ὁ ψαλμωδός: «Ἐμοί λίαν ἐτιμήθησαν οἱ φίλοι σου ὁ Θεός, λίαν ἐκραταιώθησαν αἱ ἀρχαί αὐτῶν. Ἐξαριθμήσομαι αὐτούς καί ὑπέρ ἅμμον πληθυνθήσονται». Πιό πολλοί καί ἀπό τήν ἅμμο τῆς θαλάσσης. Εὐλογητός ὁ Θεός ὁ ἐνδοξαζόμενος ἐν ταῖς μνήμαις τῶν ἀγίων». Σέ μιά ἀπό τάς παραπάνω τάξεις καλούμεθα νά καταταγοῦμε καί ἐμεῖς. Ἄλλοι μέ τήν διδασκαλία, στήν τάξι καί τόν χορό τῶν Προφητῶν καί Διδασκάλων, ἄν ἀναδειχθοῦμε κήρυκες και μάρτυρες τῆς ἀληθείας. Ἄλλοι μέ τήν Ἱερωσύνη στήν τάξι τῶν Ἱεραρχῶν καί διδασκάλων, ἄν τήν τιμήσουμε καί φανοῦμε ἄξιοι τῆς ἀποστολῆς μας. Ἄλλοι μέ τήν αὐτοθυσία στό νέφος τῶν μαρτύρων, ἐάν γίνωμε μιμηταί τῶν μαρτύρων, ὅιπως ἐκεῖνοι ἔγιναν μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλοι μέ τήν ὁσιότητα τοῦ βίου, τήν ἄσκησι καί τήν ἐγκράτεια εἰς τό σύστημα τῶν Ἀσκητῶν καί τῶν ὁσίων, ἐάν ἐπακολουθήσωμεν ταῖς ἴχνεσι τῶν ὁσίων και ἀσκητῶν. Οἱ πάντες καλούμεθα νά γίνωμεν κάτοικοι τοῦ Παραδείσου. Ευχόμενος προς Κύριον + Ὁ Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΣΩΣΟΝ ΜΕ ΚΥΡΙΕ ΙΝΑ ΜΗ ΕΜΠΑΓΩ

ΣΩΣΟΝ ΜΕ ΑΠΟ ΠΗΛΟΥ ΙΝΑ ΜΗ ΕΜΠΑΓΩ Η μεγαλύτερη τραγωδία του αμαρτωλού δεν είναι απλώς ότι πέφτει, αλλά ότι χωρίς να το καταλαβαίνει γίνεται σύμμαχος των ίδιων των εχθρών του. Δεν πολεμά εκείνους που τον οδηγούν στην απώλεια, αλλά τους τρέφει μέσα του, τους δικαιολογεί, τους αφήνει να ριζώνουν στην καρδιά του. Έτσι η αμαρτία δεν μένει πράξη στιγμιαία, αλλά γίνεται κατάσταση, συμμαχία σιωπηλή με ό,τι αντιμάχεται τη ζωή της ψυχής. «Σώσόν με από πηλού, ίνα μη εμπαγώ», κραυγάζει ο ψαλμωδός. Είναι κραυγή πόνου, αλλά και επίγνωσης. Ο μετανοημένος βασιλιάς Δαβίδ, που γνώρισε την πτώση και την πικρία της, ομολογεί ότι αρχικώς παραδόθηκε στον πηλό, στο χώμα, στη χοϊκή βαρύτητα της σάρκας. Κι όμως, μέσα από τον πόνο έμαθε ότι το πήλινο σαρκίο μας, όταν μένει αθεράπευτο, έλκει τον άνθρωπο στην άβυσσο της καταστροφής. Δεν καταστρέφει μόνο το σώμα, αλλά σκοτίζει τον νου και παραλύει τη βούληση. Πηλός είναι το σώμα του ανθρώπου με όλες τις φαντασιώσεις, τις επιθυμίες και τις αδυναμίες του, όταν δεν φωτίζεται από τη χάρη. Πηλός είναι και οι πονηροί άνθρωποι που πολεμούν τους δικαίους, όχι τόσο με τη δύναμή τους, όσο με την επιρροή τους. Πηλός είναι και οι δαίμονες, με τον φόβο, την απελπισία και τη σύγχυση που σκορπούν. Όλα αυτά έχουν κοινό γνώρισμα τη χοϊκότητα, το βάρος που τραβά την ψυχή προς τα κάτω και την καθηλώνει μακριά από τον Θεό. Γι’ αυτό η προσευχή δεν ζητά απλώς ανακούφιση, αλλά σωτηρία. Να μας σώσει ο Κύριος από όλη αυτή τη χοϊκότητα, διότι Εκείνος μόνος είναι ικανός να το κάνει. Ο άνθρωπος, όσο κι αν προσπαθήσει μόνος του, συχνά παλεύει μέσα στον ίδιο πηλό που τον κρατά δεμένο. Χρειάζεται το φως που έρχεται απ’ έξω από τον κόσμο, από τον Δημιουργό. Ο αληθινός αγώνας αρχίζει όταν ο άνθρωπος τολμήσει να δει τον εχθρό μέσα του. Εκείνον τον εσωτερικό εχθρό που ανοίγει τις πύλες στους εξωτερικούς, που προσελκύει τους άλλους εχθρούς της ψυχής και τους κάνει να φαίνονται πανίσχυροι. Όσο ο άνθρωπος δεν αναγνωρίζει αυτή τη συμμαχία, παραμένει δέσμιος χωρίς να το καταλαβαίνει. Αντίθετα, ο δίκαιος άνθρωπος έχει ριζωμένη τη δύναμη της ψυχής του στον Θεό και στη βασιλεία Του. Δεν στηρίζεται στον εαυτό του, ούτε στις δικές του δυνάμεις, αλλά στη χάρη. Γι’ αυτό δεν φοβάται. Δεν φοβάται τον εαυτό του, γιατί τον έχει παραδώσει στον Θεό. Και επειδή δεν φοβάται τον εαυτό του, δεν φοβάται ούτε τους άλλους εχθρούς του. Δεν φοβάται, διότι δεν είναι σύμμαχος ούτε συνεργός των εχθρών της ψυχής του. Δεν τους τρέφει με συγκατάθεση, δεν τους δικαιολογεί με λογισμούς, δεν τους αφήνει να ριζώσουν. Έτσι ούτε άνθρωποι ούτε δαίμονες μπορούν να τον βλάψουν. Ο Θεός είναι σύμμαχός του και οι άγγελοι του Θεού είναι προστάτες του. Τι μπορεί τότε να του κάνει ένας άνθρωπος; Τι μπορούν να του κάνουν οι δαίμονες; Τι μπορεί να του κάνει ο πηλός, όταν η ψυχή στέκεται όρθια μέσα στο φως; Ω Κύριε και Θεέ, Τριάς Ομοούσιε, Συ ο Δημιουργός που ενεφύσησες ζώσες ψυχές στα πήλινα σώματά μας, σώσε μας κατά το μέγα Σου έλεος. Μη μας αφήσεις να γίνουμε σύμμαχοι της φθοράς μας. Λύτρωσέ μας από τον πηλό που μας κρατά δεμένους και ανύψωσέ μας στη ζωή που Εσύ προόρισες για την ψυχή μας. Μέσα στον πηλό του κόσμου, μόνο το έλεος του Θεού μπορεί να κρατήσει την ψυχή ελεύθερη και όρθια.