Ο ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ Η ΣΤΕΓΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ 4ο ΧΙ ΛΙΟΜΕΤΡΟΝ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210 6020176, 210 6021467 Α.Π. 752 Ἐν Ἀθήναις τῆ 18 Φεβρουαρίου 2015 (Ε.Η.) ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΡΑΚΤΙΚΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ « Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» (Δ.Σ. 2/25 ΦΕΒΡ. 2012) Κατά τήν συνεδρίασιν του Μητροπολιτικού Συμβουλίου της Ιερᾶς Μητροπόλεως ΓΟΧ Μεσογαίας και Λαυρεωτικής της 18 Φεβρ. 2015 συνεζητηθη όπως «Ο «ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», εἶναι ἡ ἰστοσελίδα τοῦ Συλλόγου τῆς «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ» (ἡ ὁποία Ο.Φ.Ε λειτουργεῖ σήμερον ἐντός τῶν σκοπῶν τοῦ «ΙΦΣΚΕ» ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ, και ἱδρύθηκε το 1929 εἰς τον ἱερόν ναίσκον τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα ὑπό τοῦ ἀειμνήστου ζηλωτοῦ τῆς ‘Ορθοδοξίας Σπυρίδωνος Κόκκορη) και ἀποτελεῖ συνέχεια τῆς ὁμωνύμου Ἐφημερίδος, τήν ὁποίαν ἐξέδιδε ἀπ’ ἀρχῆς και εἰς τά πλαίσια τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ὁ «ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», ὁ ὁποῖος ὡς γνωστόν ἀνεκοίνωσε πρῶτος το θαῦμα ἐκεῖνο τῆς «ΘΕΟΘΕΝ ΒΕΒΑΙΩΣΕΩΣ» ἤτοι τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἰς τους Ὀρθοδόξους ἑορτάζοντας ὑπό διωγμόν τήν Παγκόσμιον Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἰς το ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου εἰς τον Χολαργόν Ἀττικῆς. Ὡρισμένα ἀπό τά ἄρθρα τῆς ἰστοσελίδος θα ἐκδίδωνται και εἰς περιοδικήν ἔντυπον μορφήν, στην ἀρχή ὡς ἱεραποστολικόν φυλλάδιον, ἐν συνεχεία ὡς περιοδικόν ἤ Ἐφημερίδα, ἀπό το Ἀρχιεπισκοπικόν Ἵδρυμα: «ΣΤΕΓΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος Κάτω Ηλιουπόλεως, ὡς συνέχεια τῆς ἀπ’ ἀρχῆς τοῦ Ἀγῶνος ὁμωνύμου Ἐφημερίδος τῶν Γνησίων ‘Ορθοδόξων Χριστιανῶν. Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι εἰς τήν Συντακτικήν Ἐπιτροπήν τῆς πρώτης Ἐφημερίδος (μεταξύ τῶν ἐτῶν 1926 και 1935), ἀνεγράφοντο ὁ Ἱερομόναχος τότε μετέπειτα Βρεσθένης και Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ματθαῖος, καθώς και ὁ ζηλωτής Σπυρίδων Κόκκορης. Τήν ἰστοσελίδα (και κατόπιν ἄν θέλη ὁ Θεός και ἐπίσημον περιοδικόν) «ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» ἐπιμελεῖται ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας Κήρυκος, ὁ ὁποῖος ἀπό τοῦ ἔτους 1991 ὡς Ἀρχιμανδρίτης τότε, και ὡς Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς κατόπιν (1995), ἀλλά και ὡς Τοποτηρητής τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀθηνῶν (ἀπό το 2005) και Πρόεδρος τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου (ἀπό το 2008), ὡρίσθη και εἶναι και μετά τήν κατάληψιν τοῦ Ι.Ν. Ἁγίας Τριάδος ὑπό ὁμάδος σχισματοαιρετικῶν Νικολαιτῶν, ὁ ὑπεύθυνος τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἱδρύματος, ἤτοι τῆς «ΣΤΕΓΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» ἐν Κάτω Ἡλιουπόλει, ὁδός Ἱπποκράτους 25 και ‘Ορφέως 40. Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

Η ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 85/13-10-1999 ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ...

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 85 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῆ 13-10-1999 (῾Αγίου Μάρτυρος Κάρπου) ΠΡΟΣ Τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ.κ. ᾿Ανδρέαν καί τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος (Γ.Ο.Χ.) Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι ῾Ο Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν. Διά τοῦ παρόντος σᾶς ἀποστέλλομεν συνημμένως τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 69)30-6-99 "ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ" μας, τήν ὁποίαν ἀπευθύνομεν πρός τούς ἐν Ρωσίᾳ Γνησίους ᾿Ορθοδόξους Χριστιανούς (τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν). Δι αὐτῆς γίνεται προσπάθεια νά ἀποκατασταθῇ τόσον ἡ ἱστορική ἀλήθεια, ὅσον καί αἱ ἐπί τοῦ Δογματικοῦ - ᾿Εκκλησιολογικοῦ τομέως ἐπιχειρηθεῖσαι διαστροφαί - βλασφημίαι, τάς ὁποίας διετύπωσεν εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 224)3-9-94 φερομένην ὡς "ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ" του ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος τῆς Φλωρινικῆς Παρατάξεως κ. Χρυσόστομος Κιούσης. Εἰς τό ἐν λόγῳ κείμενόν του ὁ σημερινός ἡγέτης τῆς Φλωρινικῆς - ᾿Ακακιακῆς παλαιοημερολογιτικῆς παρατάξεως ἀναληθῶς καί παραπλανητικῶς ἰσχυρίζεται, ὅτι: α) Τό 1924 "ἐδημιουργήθη παλαιοημερολογιτικόν καθεστώς..." β) "῾Η αὐθαίρετος εἰσαγωγή τοῦ νέου ἡμερολογίου... διήρεσε τήν μίαν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ εἰς δύο". γ) ῾Η παράταξίς του ἀποτελεῖ "τήν συνέχειαν τῆς Μίας, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Ορθοδόξου τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας..." δ) "... οἱ μέν προερχόμενοι ἐκ τοῦ ᾿Επισκόπου Ματθαίου ἀπεσπάσθησαν δημιουργήσαντες σχίσμα ἐξ αἰτίας ἀλόγου φανατισμοῦ..." ε) Εἰς τό σχίσμα αὐτό "παρεσύρθησαν ἀπό δεινόν τινά ῾Ιερωμένον ἐγκάθετον τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν νεοημερολογιτῶν, Εὐγένιον Τόμπρον ὀνομαζόμενον..." στ) ῾Ο Βρεσθένης Ματθαῖος "ἀπεσχίσθη ἀπό τῶν χειροτονησάντων αὐτόν ᾿Επισκόπων καί κατόπιν ἐχειροτόνησεν ᾿Επίσκοπον μόνος του κατά παράβασιν τοῦ Α' ᾿Αποστολικοῦ Κανόνος". ζ) Τό 1971 οἱ Ματθαιϊκοί: "Τήν ἀκυρότητα τῆς χειροτονίας των ἀνεζήτησαν νά διορθώσουν ἀπό τήν Ρωσικήν..............᾿Εδέχθησαν ἀναχειροτονίαν ἤ χειροθεσίαν..........πλήν...ἀπεκήρυξαν ὑστέρως τήν ἐκκλησιαστικήν πράξιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου καί ἐπανῆλθον οὕτω εἰς τήν πρώτην ἀκυρότητα τῶν χειροτονιῶν" η) ῾Ο Αὐξέντιος "ἐδημιούργησεν ἰδικήν του ᾿Εκκλησίαν..." θ) ῾Ο Κυπριανός "ἵδρυσε...νέαν ἰδικήν του ᾿Εκκλησίαν ὀνομάσας αὐτήν..." ι) ῾Η παράταξις (Φλωρινική- ᾿Ακακιακή) τοῦ κ. Χρυσοστόμου Κιούση, τηρεῖ "τήν ὀρθόδοξον ῾Ομολογίαν τοῦ πεφωτισμένου...πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ὅστις ἐλάμπρυνε τόν ῾Ιερόν μας ᾿Αγῶνα, προσδώσας σύν τοῖς ἄλλοις ὑπόστασιν ἐκκλησιαστικήν διά τοῦ χαρίσματος τῆς ῾Ιερωσύνης..." ια) "Θεωρούμεθα ὁ κορμός τῆς μαρτυρικῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ἐν ῾Ελλάδι ὑπό τῶν ᾿Αρχῶν τῆς Πολιτείας". ιβ) "῾Απάσας τάς λεγομένας ὀρθοδόξους ᾿Εκκλησίας πού συμμετέχουν εἰς τό Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν ᾿Εκκλησιῶν...θεωροῦμεν ὡς προδιδούσας τήν ᾿Ορθοδοξίαν καί συνεπῶς στερουμένας τῆς Χάριτος τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος" κλπ. ᾿Επί ὅλων αὐτῶν δίδονται ἀπαντήσεις εἰς τήν "᾿Εγκύκλιον ἐπιστολήν" μας, ἡ ὁποία συνημμένως ἀποστέλλεται ῾Υμῖν. Παραλλήλως πρός τήν συγκεκριμένην ἀπό τό ἔτος 1994 "ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΝ" τοῦ κ. Χρυσοστόμου Κιούση, δέον νά λάβωμεν σοβαρῶς ὑπ᾿ ὄψιν καί τό ἄρθρον τοῦ ᾿Επισκόπου τῆς ἰδίας Παρατάξεως κ. Καλλινίκου Σαραντοπούλου ὑπό τόν τίτλον: "᾿Αδελφοί ἤ ψευδάδελφοι" (᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος, ἀριθμ. 17)1997), εἰς τό ὁποῖον ἀπήντησε συστηματικῶς ἀπό τῶν στηλῶν τοῦ Κ.Γ.Ο. ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης (῾Ορᾶτε καί ἀνάτυπον: "ΑΠΑΝΤΩΜΕΝ ΕΝ ΑΓΑΠΗ...", ᾿Αθῆναι ᾿Ιούνιος 1999). ᾿Ενῶ ἡ ἀπάντησις τοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη εἰς δεύτερον ἄρθρον τοῦ κ. Καλλινίκου, ἀπερρίφθη (!) ὑπό τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Κ.Γ.Ο. καί δέν ἐδημοσιεύθη. Τό θέμα τελεῖ ἐν ἐκκρεμότητι. ῾Ωσαύτως λίαν σοβαρῶς πρέπει νά ληφθῇ ὑπ᾿ ὄψιν ὅτι κατά τήν ἐν ἔτει 1992 τελευταίαν συνεδρίασιν τῶν Συνοδικῶν ᾿Επιτροπῶν ἐπί τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου μετά τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως, καθ᾿ ἥν ἐτέθη τό θέμα: "῾Η φύσις καί ἡ οὐσία τοῦ σχίσματος τοῦ 1937" ἡ ᾿Επιτροπή των ἠρνήθη νά ἐξετάσωμεν τό θέμα, διότι, ὅπως εἶπον: "ὁ εἰσηγητής τά φόρτωσε ὅλα στόν Φλωρίνης" καί "δέν χρειάζεται ἄλλος διάλογος, διότι ἀφοῦ ἔχουμε τήν ἴδια ῾Ομολογία μποροῦμε βάσει αὐτῆς νά ἑνωθοῦμε. ῎Αλλωστε ἡμεῖς (δηλ. οἱ Φλωριναῖοι) ἀναγνωρίζουμε τούς ᾿Αρχιερεῖς σας, νά ἀναγνωρίσετε καί ἐσεῖς τούς ἰδικούς μας καί τελειώσαμε". Νομίζω, ὅτι εἶναι τελείως περιττόν νά εἴπω, ὅτι πρέπει νά ἐπιστήσωμεν ὅλοι τήν προσοχήν μας εἰς τόν συγκεκριμένον δόλον, διότι κάθε ἀναγνώρισις τῶν ᾿Επισκόπων τους ἐκ μέρους τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας εἶναι ἀνεπίτρεπτος, καί ἔχει σοβαράς συνεπείας, δεδομένου ὅτι στεροῦνται οὗτοι Κανονικῆς καί Γνησίας Διαδοχῆς. Τοῦτο, ἄλλωστε, ἀποτελεῖ θέμα τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου. ᾿Επίσης τήν ἐκ μέρους των δῆθεν "ἀναγνώρισιν" τῶν ᾿Επισκόπων τῆς ᾿Εκκλησίας, δηλαδή ὅλων ἡμῶν, τήν ἐννοοῦν, ὅπως ἀκριβῶς "ἀνεγνώρισαν" τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον, ὡς ᾿Επίσκοπον ἀπό τό 1971. Δηλαδή οὕτως ἤ ἄλλως, ὁ δόλος κρύπτει τήν ἀποκλειστικήν σκοπιμότητα νά μᾶς ρίψουν εἰς τήν βλασφημίαν κατά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος προσβάλλοντες τήν ᾿Αποστολικήν μας Διαδοχήν. Δηλαδή τό σχέδιον τοῦ 1971, τό ὁποῖον ἦτο σχέδιον τοῦ πρώην Φλωρίνης, συνεχίζεται μέ τάς πλέον δολίους καί καταχθονίους μεθόδους. Δηλαδή τό ζητούμενον δέν εἶναι ἡ ἕνωσις, ἀλλά, ὑπό τό ἰδιαίτερα εὐαίσθητον θέμα τῆς ἑνώσεως, τό ὁποῖον συγκινεῖ κάθε ψυχήν, εἶναι νά μᾶς ρίψουν εἰς τήν βλασφημίαν κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς μας Διαδοχῆς καί ἀποβῇ καί ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησιολογία κενός λόγος. ᾿Επίσης ἰδιατέρως πρέπει νά μᾶς ἀπασχολήσῃ, τό γεγονός ὅτι κατά τά τελευταῖα ἔτη ἕρπουν παρά τινων ἡμετέρων καί οἱ ψίθυροι: - "Μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μέ τούς Φλωριναίους μέ μόνην τήν κοινήν ῾Ομολογίαν"; - "Μήπως τό 1937 βιάσθηκε ὁ ῞Αγιος Πατέρας καί ἀπεκήρυξε τόν Φλωρίνης;" . "Μήπως ἄν ἔκανε ὑπομονή δέν θά ἐγίνετο τό σχίσμα;" ἤ "Μήπως μποροῦσε νά ἀποφευχθῇ τό σχίσμα τοῦ 1937;". Τέλος δέον ἰδιαιτέρως νά ληφθοῦν ὑπ᾿ ὄψιν ὑφ᾿ ὅλων ῾Ημῶν καί αἱ σχετικαί μέ τόν θεολογικόν διάλογον ἐπιστολαί, τόσον τοῦ κ. Χρυσοστόμου, ὅσον καί τοῦ κ. Καλλινίκου καί ὅτι ὑπό τάς προϋποθέσεις καί τήν σκοπιμότητα πού μᾶς ἀναγνωρίζουν οὗτοι, μέ τήν ἰδίαν ἀκριβῶς προϋπόθεσιν καί σκοπιμότητα μᾶς ἀναγνωρίζει καί ὁ κ. Χριστόδουλος ὁποιαδήποτε στιγμήν. Παρακαλοῦντες διά τάς ἐκ μέρους ὅλων ῾Υμῶν εὐπροσδέκτους πρός Κύριον εὐχάς ὑπέρ τῆς ἐμῆς ἐλαχιστότητος. Διατελοῦμεν ἐλάχιστος ῾Υμῶν ἀδελφός καί συλλειτουργός + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 26, 2012 Θαυμάσιο πατερικό κείμενο για τον Αγίο Αποστόλο και Ευαγγελιστή Ιωάννη τον Θεολόγο Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς είναι κυρίως γνωστός ως δογματικός θεολόγος, ως ο θεολόγος του ακτίστου φωτός. Αλλά διέπρεψε και ως κήρυκας του θείου λόγου. Εξεφώνησε ωραιότατες ομιλίες από τους άμβωνες των εκκλησιών ιδίως της μητροπολιτικής περιφερείας του, της Θεσσαλονίκης. Οι ομιλίες του αυτές, εφόσον εκφωνούνταν ως προφορικός λόγος θείου κηρύγματος την ώρα της θείας λατρείας, δεν καταγράφηκαν όλες. Κι από αυτές που καταγράφηκαν χάθηκαν πολλές. Αλλά σώζονται εξήντα τρεις χαριέστατες ομιλίες του. Η ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ-Τοιχογραφία στην Παναγία την Μαυριώτισσα στην Καστοριά /πηγή Η τεσσαρακοστή τέταρτη είναι αφιερωμένη «Εἰς τον ἅγιον ἀπόστολον καί εὐαγγελιστήν καί τῷ Χριστῷ ἐξόχως ἠγαπημένον Ἰωάννην τόν θεολόγον» (ΕΠΕ 11, 4650). Εκφωνήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου, ημέρα που γιορτάζουμε την εορτή της μεταστάσεως του αγίου Ιωάννου. * * * * * * Από την ομιλία του αυτή θα παραθέσουμε μερικά ευώδη άνθη σε ελεύθερη απόδοση εννοιών, για να τα αφιερώσουμε κι εμείς στη μνήμη του αγαπημένου αγίου αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου. Γιορτάζουμε σήμερα τη γιορτή ενός από τους προκρίτους Αποστόλους του Χριστού. Του πλέκουμε εγκώμιο, γιατί τον θεωρούμε πατέρα όλων όσοι φέρουν το όνομα του Χριστού. Τον θεωρούμε πατριάρχη όσων γεννήθηκαν όχι από αίματα, ούτε από θέλημα σαρκός, ούτε από θέλημα ανδρός, αλλά από τον Θεό. Δώδεκα γιούς είχε ο Ιακώβ, από τους οποίους δημιουργήθηκαν οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Δώδεκα μαθητές επέλεξε και ο Χριστός, για να μαθητεύσουν το Ευαγγέλιο σε όλα τα έθνη και να κρίνουν τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Ο Ιωάννης ως ένας από τους δώδεκα Αποστόλους έχει όλα τα κοινά γνωρίσματα των αγίων Αποστολών, όπως κοινή έχει και την υψηλή κλήση που τους έκανε ο Κύριος να τους καλέσει στο αποστολικό αξίωμα. Αλλά υπάρχουν και γνωρίσματα που αποδίδονται μόνο στους τρεις πρωτοκορυφαίους Αποστόλους, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Ο Ιωάννης δεν είναι μόνο κλητός Απόστολος, αλλά συναριθμείται με τους εκλεκτούς, και μάλιστα είναι ο εκλεκτός των εκλεκτών και ο κορυφαίος του κορυφαίου χορού των Αποστόλων, ομόστοιχος με τον Πέτρο και τον Ιάκωβο, τους τρεις προκρίτους και πρωτοκορυφαίους Αποστόλους. Στο όρος Θαβώρ τον Ιωάννη επέλεξε ο Χριστός μαζί με τον Πέτρο και τον Ιάκωβο, για να δουν «το υπερφυές θέαμα» της θείας Μεταμορφώσεώς του. Είδε «την υπεραστράπτουσαν αίγλην» του φωτός της θεότητος του Υιού και άκουσε τη φωνή του Θεού Πατρός «οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα• αὐτοῦ ἀκούετε» (Ματθ. ιζ 5)! Ο άγιος Ιωάννης κοινό έχει και το γνώρισμα του ευαγγελιστού μαζί με άλλους τρεις που συνέγραψαν ιερό Ευαγγέλιο, αν και στη μεγαλοφωνία και στο ύψος της θεολογίας υπερτερεί κατά πολύ. Αλλά υπάρχουν και γνωρίσματα που αποδίδονται μόνο στον Ιωάννη. Μόνον αυτός απ’ όλους τους Αποστόλους και απ’ όλους τους φημισμένους άνδρες της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης καλείται «Παρθένος». Διότι φύλαξε παρθενία σώματος, ψυχής, νου και αισθήσεων. Φύλαξε «την ακριβή παρθενίαν», που είναι «η προς πάσαν κακίαν ασυνδύαστος γνώμη». Μόνον αυτός απ’ όλους τους Αποστόλους ονομάζεται «ηγαπημένος». Διότι ζούσε ζωή καθαρότητος και αγιασμού και αγαπούσε τον άγιο Θεό με όλη την ψυχή και την καρδιά του. Γι’ αυτό και αγαπήθηκε από τον Χριστό περισσότερο απ’ όλους. Είναι «ὁ μαθητής ὅν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς», «ὃς καὶ ἀνέπεσεν ἐν τῷ δείπνῳ ἐπὶ τὸ στῆθος αὐτοῦ» (Ιω. κα’ 20). Μόνον αυτός απ’ όλους τους Αποστόλους ονομάζεται «υιός Παρθένου», και μάλιστα της μητροπαρθένου και Θεομήτορος, αφού έγινε γι’ αυτήν κατά χάριν ό,τι ο Χριστός της είναι κατά φύσιν. Εάν δε μόνον αυτός απέκτησε την ίδια με τον Χριστό μητέρα, είναι και ο μόνος αδελφός του επάνω από όλους και συγγενής και αφομοιωμένος με τον Υιό του Θεού. Υιός αγαπητός του Θεού Πατρός ο Κύριος; Και ο Ιωάννης μαθητής αγαπητός του Κυρίου. Στον κόλπο του Πατρός ο Κύριος; Στον κόλπο του Υιού ο Ιωάννης. Παρθένος ο Κύριος; Και αυτός διά της χάριτος Εκείνου παρθένος. Παρθένου υιός ο Κύριος; Της ιδίας υιός κατά χάριν και αυτός, εφόσον ο Κύριος επάνω από τον σταυρό στον Ιωάννη εμπιστεύθηκε την Παναγία μητέρα του λέγοντας «’Ιδού ἡ μήτηρ σου» (Ιω. ιθ’ 27). «Εβρόντησε από τον ουρανό ο Κύριος»; Και ο Ιωάννης «βροντή» και «υιός βροντής» ονομάζεται (Μάρκ. γ’ 17). Και μάλιστα είναι βροντή θεολογικότατη, που αντηχεί σε όλα τα πέρατα της γης και θεολογεί λέγοντας «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος.» (Ιω. α’ 1). Είναι το φως το αληθινό ο Κύριος που φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο και διά του Οποίου δημιουργήθηκαν τα πάντα; Και ο Ιωάννης γίνεται κάτοπτρο που αντανακλά το φως του Χριστού. Επίσης ο άγιος Ιωάννης είναι ο μαθητής της αγάπης που μας διδάσκει να αγαπούμε τον άγιο Θεό όχι μόνο «ἐν λόγῳ καί γλώσσῃ», αλλά και «ἐν ἔργῳ καί ἀληθείᾳ» (Α’ Ιω. γ’ 18). Είθε να αγαπούμε κι εμείς τον άγιο Θεό, όπως Τον αγαπούσε ο Ιωάννης! Να τιμούμε κι εμείς τον αγαπημένο μαθητή του άγιο Ιωάννη τον θεολόγο, όπως τον τιμούσε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς! Για να αξιωθούμε κι εμείς της Βασιλείας των Ουρανών και να γίνουμε κληρονόμοι ζώνης αιωνίου. Αμήν

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΚΑΤΑΛΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΘΕΣΜΟΥ (ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 88/30-10-1999)

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 88 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῆ 30-10-1999 ΠΡΟΣ τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ΑΝΔΡΕΑΝ, Πρόεδρον καί τούς Σεβ)τους ᾿Αρχιερεῖς μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας (Γ.Ο.Χ.) [ΘΕΜΑ: Φαινόμενα καταλύσεως τῆς Κανονικῆς τάξεως καί τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ]. Μακαριώτατε ἅγιε Πρόεδρε, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, ῾Ο Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν. ᾿Ελάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί συλλειτουργός ῾Υμῶν, σύν τῷ ἀσπασμῷ τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης, παρακαλῶ, ὅπως ἔχω τάς ἀδελφικάς ῾Υμῶν εὐχάς καί τάς πρός Κύριον εὐπροσδέκτους προσευχάς σας. Δέν θά ἤθελα νά φέρω εἰς τήν μνήμην μας δυσαρέστους καταστάσεις, ὡσάν ἐκείνας,τῆς τελευταίας συνεδριάσεως τῆς ῾Ιεραρχίας, αἱ ὁποῖαι, κατά τήν ταπεινήν μου ἄποψιν, εἶναι χαρακτηριστικαί κατά πόσον εἴμεθα διατεθειμένοι νά συνεργασθῶμεν, χωρίς ὑπολογισμούς καί ἔξωθεν ἐπηρεασμούς, τήν ὁδόν τῆς ἀγάπης, τῆς Κανονικῆς τάξεως, τῆς ᾿Αληθείας καί τῆς Δικαιοσύνης. ᾿Αναγκάζομαι, ὅμως, νά τό πράξω, διότι πρέπει νά συνειδητοποιήσῃ τόσον ἡ ταπεινότης μου, ὅσον καί ῾Υμεῖς, ὅτι βασικόν καί ἀναμφισβητήτως πρώτιστον καθῆκον ἡμῶν τῶν ᾿Αρχιερέων, εἶναι ὁ σεβασμός πρός τήν Κανονικήν τάξιν. Τοῦτο δέ διότι, ὡς ἀναφέρομεν καί εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 81)23-9-99 ἐπιστολήν μας, ἡ παραβίασις τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων οὐσιαστικά εἶναι βλασφημία κατά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, καί ἑπομένως δέν εἶναι ἐλάσσονος σημασίας ὁ σεβασμός πρός τήν Κανονικήν ᾿Εκκλησιαστικήν Τάξιν ἀπό τόν σεβασμόν πρός τά θεῖα δόγματα. Οὐδείς ἀμφιβάλλει, ὅτι ἡ ἀληθής ᾿Αγάπη καί ἡ τήρησις τῆς Κανονικῆς Τάξεως εἶναι ἡ εὐθεῖα καί ἀσφαλής ὁδός, ἡ ὁποία ἐφελκύει τήν Χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος καί ὅτι μόνον δι Αὐτῆς εἶναι δυνατή ἡ ἐπίλυσις ὅλων τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων, ἐνῶ περαιτέρω, καρπός αὐτῆς τῆς θείας Χάριτος καί εὐλογίας τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος εἶναι ἡ αὔξησις καί στερέωσις τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία συνέχει καί συντηρεῖ τήν εἰρήνην καί τήν ἑνότητα ἐν Χριστῷ καί ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ Του. ῎Εχων ταῦτα ὑπ᾿ ὄψιν μου, δέν δύναμαι νά καθησυχάσω τήν ᾿Αρχιερατικήν μου συνείδησιν, ἡ ὁποία μέ ἐλέγχει καί δέν μοῦ ἐπιτρέπει νά "ἀντιπαρέλθω" τό γεγονός, ὅτι κατά τήν τελευταίαν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας δέν ἐτηρήσαμεν ἀπαρασάλευτον τήν Κανονικήν τάξιν, καί οὕτω κινδυνεύομεν νά ἐκτεθῶμεν καί εἰς τήν συνείδησιν τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, καί προηγουμένως ἀσφαλῶς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ταῦτα δέ διότι, ὡς διεφάνη, τό μόνον διά τό ὁποῖον περισσότερον ἐνδιεφέρθημεν κατά τήν τελευταίαν, ἀπό 20-10-99, συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας, ἦτο πῶς νά περάσουν ὡς Συνοδικαί ἀποφάσεις, κάποιαι κακαί προσυμπεφωνημέναι "προσυνοδικαί αποφάσεις". Διαβάζοντας τά Πρόχειρα Πρακτικά, τά ὁποῖα ἐκράτησεν ὁ ῾Ιερομόναχος π. Νεόφυτος, καί ἀνακαλῶν εἰς τήν μνήμην μου τήν συγκεκριμένην συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας, καί εἰδικώτερον τόν τρόπον μέ τόν ὁποῖον συνειργάσθημεν, δέν δύναμαι νά ἰσχυρισθῷ, ὅτι δέν ἐθίξαμεν καί δέν ἐξεθέσαμεν καί τούς ἑαυτούς μας ὡς ᾿Αρχιερεῖς, ἀλλά καί τόν ὕψιστον καί πρῶτον ᾿Εκκλησιαστικόν θεσμόν πού εἶναι ὁ Συνοδικός. Μακαριώτατε, καί Σεβασμιώτατοι ἀδελφοί, δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε, ἀλλά μετά φόβου καί τρόμου νά ἐνθυμούμεθα καί νά ἔχωμεν πρό ὀφθαλμῶν μας, ὅτι οἱ πέντε ἔπεσον, καί ἐξῆλθον τῆς ᾿Εκκλησίας, διότι πρωτίστως κατέλυσαν τήν Κανονικήν τάξιν καί ἠσέβησαν κατά τοῦ ῾Ιερωτάτου Συνοδικοῦ θεσμοῦ, μέ ἀποτέλεσμα νά πέσουν καί νά συντριβοῦν, μέχρι τοῦ σημείου νά κηρύττουν "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" αἱρέσεις καί κακοδοξίας, νά μάχωνται καί νά ἀναθεματίζουν καί αὐτούς τούς ῾Αγίους Πατέρας καί νά ἀνατρέπουν ἐκ βάθρων τήν ᾿Ορθοδοξίαν, τόσον διά τῆς Β', ὅσον καί διά τῆς Γ' ᾿Εγκυκλίου των, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τόν ἀντίποδα τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Οὗτοι, καθ᾿ ὅλην τήν περίοδον ἀπό τοῦ 1991 ἕως τοῦ 1995, ὅτε δέν ἐδίστασαν νά σχίσουν, ὡς ἄλλοι "δήμιοι", τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας (τό σῶμα τῶν πιστῶν), ἀπεδείχθησαν ἐκκλησιομάχοι, ἀλλά καί μέχρι σήμερον συνεχίζουν τήν ἐκκλησιομαχίαν των ἀντιποιούμενοι καί βλασφημοῦντες τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ἀλλά καί τήν Κανονικήν ῾Ιεράν Αὐτῆς Σύνοδον. Πιστεύω ὅτι οὐδενός τῶν Σεβασμιωτάτων ᾿Αρχιερέων διέλαθε τῆς προσοχῆς του, ὅτι κατά τάς ἐργασίας τῆς συγκεκριμένης συνεδριάσεως τῆς ῾Ιεραρχίας (τῆς 20-10-99), ἐπροτάθησαν προσυμπεφωνημέναι "ἀποφάσεις", καί διά τοῦτο δέν ἐλήφθησαν καθόλου ὑπ᾿ ὄψιν, ἀλλά οὔτε κἄν κατέστη δυνατόν νά ἀναγνωσθοῦν, ᾿Επιστολαί, Καταγγελίαι, Γνωματεύσεις, κείμενα ἰδιαιτέρως σοβαρά, τά ὁποῖα ἀφοροῦν ἄμεσα τά ὑπό μελέτην θέματα καί τά ὁποῖα κατετέθησαν προκειμένου νά συμβάλουν εἰς τό ἔργον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Φρονῶ, ὅτι ἐάν δέν ὑπῆρχον αἱ προσυμπεφωνημέναι κακαί ἀποφάσεις καί ἐάν ἐλευθέρως καί κανονικῶς ἐλέγομεν τάς ἀπόψεις μας, ἐλαμβάνομεν δέ ὑπ᾿ ὄψιν καί τά κατατεθέντα κείμενα, θά προλαμβάναμε καί θά θεραπεύαμε ὡς ῾Ιερά Σύνοδος, ὑπαρκτά καί λίαν σοβαρά προβλήματα καί τραύματα εἰς τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Υπ᾿ αὐτάς τάς προϋποθέσεις, δυστυχῶς, δέν ἐκλήθη νά παραστῇ εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί ὁ πλέον εἰδικός ἐπί Κανονικῶν θεμάτων, ὁ αἰδεσιμολογιώτατος π. Εὐστάθιος, καίτοι προσεκλήθη καί ἔσπευσε νά ἔλθῃ ἐξ Αὐστραλίας λόγῳ αὐτῶν τῶν θεμάτων. Διατί, λοιπόν, δέν συμμετεῖχεν εἰς τάς ἐργασίας, καί δέν ἐζητήθη κἄν ἡ ἄποψίς του, ὅπως ἀκριβῶς ἐζητήθη τό 1995, ὅταν ἐξητάζοντο ἐκεῖναι αἱ ᾿Αντικανονικαί ἐνέργειαι τῶν πέντε; Τότε ἦτο ἁρμόδιος διά Κανονικήν Γνωμάτευσιν, ἐπί τῆς ὁποίας μάλιστα ἐστήριξεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τήν ἀπό 2-6-95 "ΠΡΑΞΙΝ - ΑΠΟΦΑΣΙΝ" κατά τῶν πέντε, τώρα δέ δι ἐσωτερικάς παρομοίας ἀντικανονικότητας δέν εἶναι ἁρμόδιος νά συμβάλῃ; Νομίζομεν, ὅτι εἶναι ὀλιγώτερον ἀντικανονική ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 15)7-9-99 ἀπόφασις τοῦ Σεβ)του ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ κ. Παναρέτου ἀπό τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 95)10-5-1995 ᾿Απόφασιν τῶν πέντε, δι ἧς ἐπέβαλον τήν ψευδοαργίαν εἰς τόν Μακαριώτατον; ῎Η τώρα κατέστημεν αὐτάρκεις (ἀπό πάσης ἀπόψεως) καί δέν ἔχομεν χρείαν καί ἀνάγκην θεολογικῶν συμβούλων, οἱ ὁποῖοι μάλιστα ἐδοκιμάσθησαν καί γνωρίζομεν ποῖοι εἶναι; ῾Η ταπεινότης μου ἐν προκειμένῳ θεωρῶ τόν ἑαυτόν μου ὅλως ἀνεπαρκῆ, διά τοῦτο ἤθελα νά παρίστανται εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί ὁ ῾Ιερεύς π. Εὐστάθιος καί ὁ ἐλλογιμώτατος θεολόγος Καθηγητής κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης (καί ὡς εἰδικῶς γνωματεύσας) διά νά συμβάλουν καί αὐτοί ἀπό τῆς θέσεώς των εἰς τήν ἐπίλυσιν τῶν θεμάτων. ᾿Αγωνιῶ, καί ἀνησυχῶ, Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, διά τοῦτο προτείνω νά ἐπανασυγκληθῇ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας εἰς ἔκτακτον συνεδρίασιν, τό ταχύτερον, εἰς τήν ὁποίαν ἐν ἀγάπῃ, ἀλλά καί ὑπείκοντες τῇ Κανονικῇ Τάξει, νά προσπαθήσωμεν ἀπό κοινοῦ νά διορθώσωμεν, διά τῆς Χάριτος τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ὅ,τι ἀτυχῶς ἐνηργήσαμεν ἤ δέν ἐποιήσαμεν, ἐξ ὅσων εἴχομεν καθῆκον καλῶς νά ἐνεργήσωμεν, ὥστε καί ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ νά εἶναι ἐφ᾿ ἡμᾶς, ἀλλά καί τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας διά τῆς Χάριτός Του νά εἰρηνεύσωμεν. Διεφώνησα, ὅπως γνωρίζετε, καί συνεχίζω νά διαφωνῶ μέ ἐκείνας τάς ἐργασίας, ὄχι πρός χάριν τῆς διαφωνίας, ἀλλά, ὅπως ἐτόνισα ἐν Συνόδῳ, πρός χάριν τῆς Κανονικῆς Τάξεως, τῆς ᾿Αληθείας καί τῆς Δικαιοσύνης. Δέν διανοοῦμαι, ὅτι θέματα τά ὁποῖα ὠφείλαμε νά ἐπιλύσωμεν ὡς ῾Ιερά Σύνοδος, τά παρεπέμψαμεν πρός ἐπίλυσιν εἰς μίαν ᾿Επιτροπήν!, Τό θέμα ἐξελίσσεται ἰδιαίτερα ἐπικινδύνως, δεδομένου ὅτι ὅλα σχεδόν τά θέματα δέν ἐτέθησαν διά πρώτην φοράν εἰς τήν ῾Ημερησίαν Διάταξιν, ἀλλά ἦσαν θέματα προηγουμένων συνεδριάσεων τῆς ῾Ι. Σ. τῆς ῾Ιεραρχίας, ἔφθασαν δέ εἰς τήν Ι.Σ.Ι. τῆς 20-10-99 "μετακυλιώμενα" ἀπό τήν μίαν εἰς τήν ἄλλην συνεδρίασιν, καί τοῦτο ἐνῶ ταῦτα ἐν τῷ συνόλῳ τους εἶναι καί λίαν σοβαρά ἐκκλησιασικά θέματα, καί δέν ἐπιδέχονται ἀναβολήν. Πέραν, ὅμως, τούτου, ποῖον ἀνακοινωθέν ἐξεδόθη σχετικῶς μέ τάς ἐργασίας τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὅταν οἱ πιστοί ἀνέμενον καί ἀναμένουν μέ "κομμένη τήν ἀνάσα" νά πληροφορηθοῦν τά κατά Θεόν ἀποτελέσματα τῆς Συνόδου διά νά ἀποκατασταθῇ ἡ εἰρήνη, ἡ ἀγάπη, ἡ δικαιοσύνη καί ἡ ἀλήθεια, καί οὕτω διασφαλισθῇ καί ἡ ἑνότητα; Ποῖα, ἐπίσης, ἐπίσημα Πρακτικά θά ὑπογράψωμεν καί ποίας ἀποφάσεις θά παρουσιάσωμεν ἀπό τῶν στηλῶν τοῦ "Κήρυκος", ἀπό αὐτάς τάς ὁποίας, ἐπαναλαμβάνομεν, ἀναμένει ὁ πιστός Κλῆρος καί Λαός, δεδομένου, ὅτι γνωρίζει πολύ καλά τά "καυτά" θέματα καί δικαιολογημένα εἶναι ἐπαναστατημένη ἡ συνείδησίς του; Καί ἐξ ἐπόψεως Ποιμαντικῆς ἀντιλαμβανόμεθα πόσον ἐκτεθειμένοι εἴμεθα; ῞Οπως προκύπτει καθαρά καί μόνον ἀπό τήν ἀνάγνωσιν τῶν Πρακτικῶν τῆς τελευταίας ταύτης συνεδριάσεως τῆς ῾Ιεραρχίας, μίαν καί μοναδικήν ἀπόφασιν ἐλάβομεν κατ᾿ αὐτήν, καί αὕτη ἦτο ἡ προσυμπεφωνημένη "ἀπόφασις", νά μή ἐξετασθῇ κανέν θέμα, νά μή ληφθῇ καμμία ἀπόφασις, ἀλλά νά "μετακυλισθοῦν" ὅλα σχεδόν τά θέματα εἰς ᾿Επιτροπήν, τῆς ὁποίας Πρόεδρος ὡρίσθη νά εἶναι ὁ ᾿Αρχιερεύς, ὁ ὁποῖος ὑπέβαλε τάς περισσοτέρας ἀπό τάς ὑπό ἐξέτασιν καταγγελίας καί ἔχει ἄμεσον σχέσιν μέ τά θέματα. ᾿Εκτός τούτου, τό ἕν μέλος ἀνεχώρησε δι᾿ Αὐστραλίαν, τό δέ ἕτερον, κατά πληροφορίας, δέν ἐπιθυμεῖ νά ἀσχοληθῇ. Μήπως, ῞Αγιοι ᾿Αδελφοί καί συλλειτουργοί κατηγορηθοῦμε ὅτι κινούμεθα καί εἰς τόν χῶρον τοῦ παραλόγου, ἤ ὅτι "παίζομεν ἐν οὐ παικτοῖς". ᾿Από ἡμᾶς ἐξαρτᾶται, νά ἀναλογισθῶμεν καί νά ἀναλάβωμεν ἕκαστος τάς εὐθύνας του, ὥστε νά σπεύσωμεν ἐν ταπεινώσει, ἀγάπῃ καί σεβασμῷ πρός τήν Κανονικήν Τάξιν, τήν ᾿Αλήθεια καί τό Δίκαιον νά διορθώσωμεν ὅσα χρήζουν διορθώσεως. Μία ὁδός ὑπάρχει, ὅπως προαναφέραμεν, διά τήν ἀντιμετώπισιν τῶν προβλημάτων πού προέκυψαν εἰς τό Σῶμα τῆς ᾿Ιεραρχίας, καί αὕτη δέν εἶναι πλαγία, ἀλλ᾿ εὐθεῖα καί φωτίζεται ἀπό τήν ἀγάπην καί τήν ἀλήθεια, τήν ἀπαρασάλευτον Κανονικήν Τάξιν καί τό Δίκαιον. Θά θελήσωμεν νά τήν βαδίσωμεν[1]; Μακαριώτατε, αὖθίς τε προτείνω καί μετ᾿ ἐπιγνώσεως κάμνω ῎Εκκλησιν καί παρακαλῶ, νά συγκαλέσητε ἀμέσως τήν ᾿Ενδημοῦσαν ῾Ιεράν Σύνοδον, καί χωρίς θορύβους καί διαφημίσεις, νά ἀποφασίσῃ Αὕτη τήν ἄμεσον ἐπανασύγκλησιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, καθ᾿ ἥν νά ἐπανεξετάσωμεν τάς ἐργασίας τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 20-10-99 καί μέ τήν θείαν Χάριν, νά προσπαθήσωμεν νά διορθώσωμεν καί θεραπεύσωμεν ὅλας τάς παραλείψεις καί ἀντικανονικότητας. ᾿Επιφυλάσσομαι καί δέν ἐπεκτείνομαι, πιστεύων, ὅτι ἅπαντες οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί καί συλλειτουργοί, ἤδη διεπίστωσαν, πρίν ἀπό ἡμᾶς, ὅσα καί ἡ ἐλαχιστότης μου διετύπωσε εἰς αὐτήν τήν ἐπιστολήν, καί ἀσφαλῶς διακατέχονται ὑπό τῆς ἰδίας ἤ καί μεγαλυτέρας ἀγωνίας ἀπό τήν ἰδικήν μου. Κλείομεν αὐτήν τήν ἀδελφικήν ἐπιστολήν μας, μέ ἀπόσπασμα ἐκ τοῦ Δ' Κανόνος τῆς Ζ' Οἱκουμενικῆς Συνόδου, διότι μᾶς ἐνδιαφέρει ἄμεσα: "Εἴ τις οὖν...διά τινα ἰδιοπάθειαν εὑρεθείη ἀπείργων τῆς λειτουργίας, καί ἀφορίζων τινά τῶν ὑπ᾿ αὐτόν Κληρικῶν, ἤ σεπτόν ναόν κλείων, μή γίνεσθαι ἐν αὐτῷ τάς τοῦ Θεοῦ λειτουργίας, ἀναίσθητα τήν ἑαυτοῦ μανίαν ἐπιπέμπων, ἀναίσθητος ὄντως ἐστί, καί τῇ ταυτοπαθείᾳ ὑποκείσεται, καί ἐπιστρέφει ὁ πόνος αὐτοῦ εἰς κεφαλήν αὐτοῦ, ὡς παραβάτης ἐντολῆς Θεοῦ καί τῶν ᾿Αποστολικῶν διατάξεων. Παραγγέλλει γάρ καί ὁ Πέτρος ἡ κορυφαία τῶν ᾿Αποστόλων ἀκρότης: "Ποιμαίνετε τό ἐν ὑμῖν ποίμνιον τοῦ Θεοῦ, μή ἀναγκαστῶς, ἀλλ᾿ ἑκουσίως κατά Θεόν. Μή αἰσχροκερδῶς, ἀλλά προθύμως. Μή ὡς κατακυριεύοντες τῶν κλήρων, ἀλλά τύποι γενόμενοι τοῦ ποιμνίου· καί φανερωθέντος τοῦ ᾿Αρχιποίμενος κομιεῖσθε τόν ἀμαράντινον τῆς δόξης στέφανον". ᾿Αμήν. Εὐχόμενος, ὅπως ὀ Χριστός εἴη πάντοτε ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν Διατελοῦμεν ᾿Ελάχιστος ἀδελφός καί συλλειτουργός ῾Υμῶν + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ -------------------------------------------------------------------------------- [1] Διερωτῶμαι, διότι κατά τήν τελευταίαν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας ἠσθάνθην ὥς νά ἀνεβίωνε ἐκείνη ἡ ἀλγεινή καί θλιβερά ἐποχή τῶν πέντε, καθ᾿ ἥν ἄν τις ἐτόλμα νά ὑπερασπισθῇ τήν Κανονικήν Τάξιν, τό Δίκαιον καί τήν ᾿Αλήθεια, ἐδέχετο ἀμέσως τήν ἐπίθεσιν: "παῦσε σύ, εἶσαι εἰκονομάχος"!καί ὄχι μόνον αὐτό. Οἱ παλαιοί ᾿Αρχιερεῖς δέν πρέπει νά ξεχνοῦν αὐτά τά θλιβερά φαινόμενα, καί ὅλοι ἄς βλέπουμε τό κατάντημά τους καί νά πενθοῦμε καί νά προσευχώμεθα δι αὐτούς, προσέχοντες καί ἑαυτούς, διότι τό πεσεῖν ἀνθρώπινον.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑ ΚΑΙ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΝ ΤΟΝ Ε

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ – ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057 Τό κείμενον πού ἀκολουθεῖ, εδημπσιευθη τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1995 εἰς τόν ῾Ιεραποστολικόν καί ᾿Εποικοδομητικόν Φυλλάδιον «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ», τό ὁποῖον ἐξεδίδετο ἐν Μπότσαρη 8 Περιστέρι, ὑπό τοῦ τότε ᾿Αρχιμ. Κηρύκου Κοντογιάννη, Πρωτοσυγκέλλου τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν (νῦν Μητροπολίτου Κηρύκου), μέ ἀριθμ. φύλλου 263/᾿Απρίλιος 1995 10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1821 Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ Ε΄ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ῾Ως εἶναι γνωστόν τό ἐν ῾Ηλιουπόλει καί παρά τόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίας Τριάδος ᾿Εκκλησιαστικόν ῞Ιδρυμα εἶναι ἀφιερωμένον εἰς τόν ῞Αγιον Γρηγόριον τόν Ε' καί τούς ῾Αγίους Νεομάρτυρας. ᾿Επίσης εἶναι γνωστόν ὅτι ἡ μνήμη τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τελεῖται τήν 10ην ᾿Απριλίου (ἐφέτος συνέπεσε τήν ἡμέραν τοῦ Πάσχα, ὅπως ἀκριβῶς ἡμέραν τοῦ Πάσχα ἦτο ἡ 10η ᾿Απριλίου 1821, ὅτε ἐμαρτύρησεν ὁ ῞Αγιος) τῶν δέ ῾Αγίων Νεομαρτύρων τελεῖται τήν Γ' Κυριακήν τοῦ Ματθαίου, (ἐφέτος συμπίπτει τήν 19ην ᾿Ιουνίου). Εἰς τούς ἀγαπητούς ἀναγνώστας καί τούς φίλους τῶν ῾Αγίων καί τιμῶντας τήν μνήμην τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Ε' καί τῶν ῾Αγίων Νεομαρτύρων γνωρίζομεν καί τοῦτο : Εἰς παλαιάν ἀκολουθίαν καί βιογραφίαν τοῦ ῾Αγίου ἐκδοθεῖσαν πρό 100 καί πλέον ἐτῶν εὕρομεν σημαντικήν εἴδησιν περί τῆς μνήμης τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Ε', ὅτι δηλ. ἐν Ρωσίᾳ τῇ προτάσει τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Ιννοκεντίου "ἡ ῾Αγιωτάτη Διοικοῦσα Σύνοδος πάσης Ρωσίας ἐθέσπισεν, εὐθύς ἀπό τό ἔτος 1821 νά τελῆται ἐνιαυσίως κατά τήν 19ην ᾿Ιουνίου μνημόσυνον τοῦ ῾Ιερομάρτυρος Πατριάρχου· ἀπό δέ τοῦ 1848 καί ἐντεῦθεν ἐκανόνισεν, ἵνα ψάλληται ἡ ᾿Ασματική ᾿Ακολουθία τοῦ Πανενδόξου ῾Ιερομάρτυρος Πατριάρχου Γρηγορίου τοῦ Ε'", καθώς δέ ἀναφέρεται εἰς ἔκθεσιν ᾿Εκκλησιαστικῆς ῾Ελλην. ᾿Επιτροπῆς πρός τό ῾Υπουργεῖον: "ἀπό τοῦ 1821 καί μάλιστα ἀπό τοῦ 1848 ἀπεδίδοντο τιμαί ἱερομάρτυρος εἰς τόν Πατριάρχην Γρηγόριον, διότι καί ἀναθήματα ἀνετίθεντο καί λαμπάδες προσεφέροντο καί κανδῆλαι ἀκοίμητοι ἐκαίοντο καί δεήσεις καί παρακλήσεις πρό τῆς εἰκόνος τοῦ ἀοιδίμου ἐτελοῦντο". ᾿Εφέτος δέν ἠδυνήθημεν νά τιμήσωμεν ἰδιαιτέρως τόν ῞Αγιον ῾Ιερομάρτυρα Γρηγόριον τόν Ε', λόγῳ τοῦ ὅτι συνέπεσεν ἡ μνήμη του τήν ἁγίαν ἡμέραν τοῦ Πάσχα. ᾿Εγένετο ἁπλῶς μία μικρή ἀναφορά εἰς τήν ὁμιλίαν, ἡ ὁποία ἐξεφωνήθη τήν ἡμέραν τοῦ Πάσχα, τό ἀπόγευμα εἰς τήν τελετήν τῆς ᾿Αγάπης εἰς τήν ῾Ιεράν Μονήν Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας ᾿Αττικῆς. ῾Ημεῖς ὅμως, οἱ ὁποῖοι ὡς νεώτεροι ῞Ελληνες, ὀφείλομεν τήν ἐλευθερίαν μας εἰς τά μαρτύρια καί τάς θυσίας αὐτῶν τῶν ἐνδόξων προγόνων μας, ἰδιαιτέρως δέ οἱ ἐν ᾿Αθήναις, ὅπου εὑρίσκεται ἀπό ἑκατονταετίας καί πλέον τό ἱερόν λείψανόν του, ἔχομεν χρέος νά τόν τιμῶμεν πάντοτε. Εἶναι μεγάλη ἡ προσφορά καί ἡ θυσία τοῦ ῾Αγίου τούτου ἱερομάρτυρος εἰς τό ῾Ελληνικόν ἔθνος μας καί τήν ᾿Ορθοδοξία γενικώτερον, καί ἑπομένως καί τό ἰδικόν μας χρέος μέγιστον. Εἶναι πολύ χαρακτηριστικόν τό περιεχόμενον δύο ᾿Απολυτικίων, τά ὁποῖα εὕρομεν εἰς τήν παλαιάν, ὡς ἄνω ἀναφερθεῖσαν, ἀσματικήν ἀκολουθίαν : "Εὐλογητός εἶ Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ τόν θεῖον Πατριάρχην ἐνισχύσας, οὐρανόθεν ἐκπέμψας αὐτῷ βοήθειαν καί δι᾿ αὐτοῦ ῾Ελλήνων ῎Εθνων ἀνυψώσας πρός προγόνων τήν εὔκλειαν" καί "῾Η Πελοπόννησος ἡ πολυθαύμαστος, γεννησαμένη Σε Μάρτυς Γρηγόριε, καί θρεψαμένη καλλοναῖς αὐγάζεται τῆς δόξης Σου, μᾶλλον δ᾿ ἡ περίδοξος ᾿Αθηνῶν πόλις τέρπεται ἐν τοῖς κόλποις ἔχουσα τό Σεβάσμιον Σκῆνος Σου. Διό καί γεγηθυῖα κραυγάζουσι, δόξα Θεῷ τῷ Παντοκράτορι". Διά τοῦτο πρέπει νά τιμήσωμεν τόν ῞Αγιον. Καί ἐφέτος θά τόν τιμήσωμεν μαζί μέ τούς ῾Αγίους Νεομάρτυρας τῶν ὁποίων ἡ μνήμη συμπίμπτει τήν 19ην ᾿Ιουνίου, ἡμερομηνίαν τήν ὁποίαν ὥρισεν ἀπ᾿ ἀρχῆς ἡ Ρωσική ᾿Εκκλησία νά τιμᾶται ἡ μνήμη του ὡς ῾Αγίου. Διά τοῦτο κατ᾿ αὐτήν τήν ἡμέραν, ἡ ὁποία συμπίπτει τήν Κυριακήν Γ' Ματθαίου, ἡ θεία Λειτουργία θά γίνη πρός τιμήν καί μνήμην τοῦ ῾Αγίου ῾Ιερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Ε' ἀλλά καί πάντων τῶν ῾Αγίων Νεομαρτύρων. Εἰς τό παρόν σημείωμά μας θέλομεν νά τονίσωμεν τοῦτο: ῾Ο ῞Αγιος Γρηγόριος ἐδέχθη καί ἐν ζωῇ καί μετά τόν μαρτυρικόν του θάνατον καί μέχρι σήμερον πολλάς συκοφαντίας. ᾿Εν ὅσω ἔζη τρίς ἀπεστάλη εἰς ἐξορίαν ὑπό τῶν Τούρκων καί πολλάς θλίψεις καί ταλαιπωρίας ὑπέστη, ἀλλά καί ὑπό τινων ῾Ελλήνων ὁπαδῶν τοῦ διαφωτισμοῦ (ὡς τοῦ Κοραῆ) διεβλήθη καί ἐσυκοφαντήθη. ᾿Αλλά καί μέχρι σήμερον κάποιοι "ἐξυπνάκηδες ἱστορικοί", γράφοντες διά τήν δῆθεν "ἀλήθεια τοῦ 21", κινούμενοι ἀπό τό ἀθεϊστικό ὑλιστικό πνεῦμα τῶν "δασκάλων" τοῦ "ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ" ἐπεχείρησαν νά σπιλώσουν καί τήν μεγάλη μορφή τῆς ᾿Εκκλησίας καί τοῦ ῎Εθνους τόν ῾Ιερομάρτυρα Γρηγόριον τόν Ε'. Τόν χαρακτήρισαν "προδότη τῶν ραγιάδων". Ξέχασαν πώς ἡ ἀλήθεια, ὅσο καί ἄν διαβάλλεται, λάμπει καί καταντροπιάζει τούς συκοφάντας. ῞Οσον ἐπεχείρησαν νά τόν διαβάλλουν τόσον "ἡ φωτεινή του μορφή σελαγίζει στό στερέωμα τῆς ᾿Εκκλησίας καί τοῦ ῎Εθνους, καί μένει ἀξεπέραστη σέ λαμπρότητα καί γνήσιο πατριωτισμό". ῾Η ᾿Εθνική συνείδησι τόν καθιέρωσε ὡς τόν πρωτοπόρο τοῦ δούλου Γένους καί τῆς ᾿Εθνεγερσίας. Διότι ἀνεδείχθη ὁ "ποιμήν ὁ καλός" πού θυσιάζει τήν ζωήν του ὑπέρ τῶν προβάτων, καί μιμητής μεγάλων ῾Ιεραρχῶν τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Μέσα στό ὄργιο τῶν διωγμῶν καί τοῦ αἵματος πού εἶχαν ἐξαπολύσει οἱ Τοῦρκοι καί οἱ ῾Εβραῖοι ἐναντίον τῶν ῾Ελλήνων διετήρησε τήν ψυχραιμία του. Τόν κατηγόρησαν διότι δῆθεν ἀφώρισε τούς ἐπαναστάτας. Ξεχνοῦν ὅμως ὅτι ἦτο μία πρᾶξις, ἡ ὁποία ναί μέν οὐδεμίαν ἰσχύν εἶχεν, ὅμως ἀπέβη σωτήριος διά τό ῎Εθνος. Αὐτήν τήν ἐνέργειαν τήν διαφωτίζει ἄριστα ἡ ἀπάντησις τοῦ Πατριάρχου εἰς τόν Μητροπολίτην Δέρκων Γρηγόριον, ὁ ὁποῖος τοῦ ἐπρότεινε νά μεταβοῦν εἰς Πελοπόννησον καί τεθοῦν ἐπί κεφαλῆς τοῦ ᾿Αγῶνος. "Καί ἐγώ ὡς κεφαλή τοῦ ῎Εθνους καί ὑμεῖς ὡς Σύνοδος ὀφείλομεν νά ἀποθάνωμεν διά τήν κοινήν σωτηρίαν· ὁ θάνατος ἡμῶν θά δώση δικαίωμα εἰς τήν Χριστιανωσύνην νά ὑπερασπίση τό ἔθνος ἐναντίον τοῦ τυράννου, ἀλλ᾿ ἄν ὑπάγωμεν ἡμεῖς νά ἐνθαρρύνωμεν τήν ἐπανάστασιν, τότε θά δικαιώσωμεν τόν σουλτᾶνον, ἀποφασίσαντα νά ἐξολοθρεύση ὅλον τό ῎Εθνος". Μέ τόν δῆθεν "ἀφορισμόν" ἀπέβλεπε εἰς τό νά προλάβη τήν γενικήν σφαγήν τῶν ῾Ελλήνων, διότι ἐπρόκειτο νά ἐκδοθῆ ὁ "φετφάς" δηλ. τό διάταγμα περί ἐξοντώσεως τῶν ῾Ελλήνων διά γενικῆς σφαγῆς, τό ὁποῖον προέλαβε ὁ Πατριάρχης διά καταλλήλου ἐνεργείας καί ὑπό τόν ὅρον τῆς ἀποδείξεως, ὅτι τό ῾Ελληνικόν ῎Εθνος δέν μετέχει τοῦ κινήματος τῶν ἐπαναστατῶν. ῾Ο Σουλτᾶνος εἶχε μηνύσει εἰς τόν ἀντιπρόσωπον τῆς Ρωσίας τόν ᾿Ιούνιον τοῦ 1821 ὅτι ἡ ῾Υψηλή Πύλη : "εἶχε τό δικαίωμα καί τήν δύναμιν νά ἐξολοθρεύση πᾶν τό ῾Ελληνικόν ῎Εθνος, ἀλλ᾿ ἀντί τούτου μακροθύμως φερομένη διέταξε τόν Πατριάρχην νά καταπνίξη τήν ᾿Επανάστασιν διά τοῦ ἀφορισμοῦ". Τότε τά πάντα προεμήνυον, ὅτι ἐπέκειτο ἡ καταστροφή. ῾Ο Πατριάρχης ἐνήργησε συνετῶς πρός ἀποφυγήν τῆς γενικῆς σφαγῆς πού προεμηνύετο. Τό ὅτι ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος συντόνιζε δραστήρια τόν ἀγῶνα καί προετοίμαζε αὐτόν ἀπό πολύ προηγουμένως ὑπάρχουν πολλαί γραπταί μαρτυρίαι: Εἰς μίαν ἐπιστολήν του ἀπό 28 Δεκ. 1920 (πέντε περίπου μῆνες πρίν τό μαρτύριό του) ἔγραφε στόν ᾿Επίσκοπο Σαλώνων (᾿Αμφίσσης) ᾿Ησαΐα ἕνα τῶν ἐνδόξων πρωταθλητῶν τῆς παλιγγενεσίας τῶν ῾Ελλήνων, τά ἑξῆς : "᾿Αμφοτέρας τάς τιμίας ἐπιστολάς, διά τοῦ ἀγαθοῦ πατριώτου Φούντα Γαλαξειδιώτου, ἀσφαλῶς ἐδεξάμην καί τούς ἐν αὐταῖς τιμίους σου λόγους ἔγνων. ᾿Εχεμυθίας, ἀδελφέ, μεγίστης χρεία καί προφύλαξις περί πᾶν διάβημα· οἱ γάρ χρόνοι πονηροί εἰσι καί ἐν τοῖς φιλοπατριώταις ἔστι καί μοχθηρῶν ζύμη, ἀφ᾿ ἧς ὡς ἀπό ψωραλέου προβάτου φυλάττεσθε. Κακόν γάρ πολλοί μηχανῶνται διά τό τῆς φιλοπλουτίας ἔγκλημα. Διό τήν ἀγαθήν ἐξελέξω μερίδα κοινολογῶν μοι, ἐμπιστευμένοις πατριώταις, τά ἐχεμυθίας δεόμενα. Οἱ Γαλαξιδιῶται, οὕς ἐπιστέλλεις μοι συνεχῶς πεφροντισμένως ἐνεργοῦσι, καί ἀφ᾿ ὧν ἔγνων ἀδύνατον ἀντί παντός τιμίου οὐδ᾿ ἐλάχιστον λόγον ἕρκος ὀδόντων φυγεῖν· οὐ μόνον τά σά, ἀλλά καί τά τῶν ἐν Μωρέᾳ ἀδελφῶν γράμματα κομίζουσί μοι. ῾Η τοῦ Παπανδρέα πρᾶξις πατριωτική μέν τοῖς γινώσκουσι τά μύχια, κατακρίνουσι δέ οἱ μή εἰδότες τόν ἄνδρα. Κρύφα ὑπερασπίζου αὐτόν, ἐν φανερῷ δέ ἄγνοιαν ὑποκρίνου, ἔστι δ᾿ ὅτε καί ἐπίκρινε τοῖς θεοσεβέσιν ἀδελφοῖς καί ἀλλοφύλοις. ᾿Ιδίᾳ πράϋνον τόν Βεζύρην λόγοις καί ὑποσχέσεσιν· ἀλλά μή παραδοθήτω εἰς λέοντος στόμα. ῎Ασπασον σύν ταῖς ἐμαῖς εὐχαῖς τούς ἀνδρείους ἀδελφούς, προτρέπων εἰς κρυψίνοιαν διά τόν φόβον τῶν ᾿Ιουδαίων. ᾿Ανδρωθήτωσαν ὥσπερ λέοντες καί ἡ εὐλογία τοῦ Κυρίου κρατυνεῖ αὐτούς, ἐγγύς δέ ἐστι τοῦ Σωτῆρος τό Πάσχα. Αἱ εὐχαί τῆς ἐμῆς μετριότητος ἐπί τῆς κεφαλῆς σου, ἀδελφέ μου ῾Ησαΐα. Γεώργει ἀκαμάτως καί ὄλβια γεώργια δώσει σοι ὁ Πανύψιστος". ῾Ο Πατριάρχης ποτέ δέν ἐλησμόνησε αὐτή τή γραμμή, οὔτε τήν ἐθναρχική του ἰδιότητα, οὔτε τό ποίμνίο του, τό ὁποῖον ἠπειλεῖτο μέ γενική σφαγή. ᾿Εγνώρισε ἀπό προηγουμένας περιπτώσεις τί σημαίνει τουρκική βαρβαρότητα, καί ὅτι τό Γένος μέσα σέ διάστημα ὀλίγων ὡρῶν ἦτο δυνατόν νά ξεκληρισθῆ ὁλόκληρο. Δι᾿ αὐτό συνιστοῦσε "ἐχεμυθία", "κρυψίνοια", "προφύλαξι" διά νά μή δίνη ὅπλα στούς ἐχθρούς τοῦ Σταυροῦ καί τῆς ᾿Εκκλησίας. Ταυτόχρονα προσευχόνταν διά τούς ἀγωνιστάς καί ἐμψύχωνε μέ τήν βεβαιότητα, ὅτι "ἐγγύς ἐστί τοῦ Σωτῆρος τό Πάσχα", δηλαδή ὅτι κοντεύει ἡ ἡμέρα τῆς ᾿Εθνεγερσίας, ἡ ἀνάστασις τῆς ῾Ελλάδος. Καί ἐνῶ τόσο πολύ ἐφρόντισε διά νά σώση τό ῾Ελληνικόν ῎Εθνος, ἀπό μίαν προβλεπόμενη γενική σφαγή, ὅμως τόν ἑαυτόν του τόν ἐθυσίαζε ὑπέρ τοῦ ποιμνίου του. ᾿Επίστευε πώς μέ τήν θυσία του θά πάρουν θάρρος οἱ ραγιάδες διά νά φέρουν εἰς πέρας τόν σκοπόν τους. ῞Οπως καί ἔγινε. Κρεμάστηκε καί ἡ ἐπανάστασι φούντωσε, ἅπλωσε παντοῦ. ῞Οταν πολλοί βλέποντες τήν ἐπικειμένην καταστροφήν προέτρεπον τόν Πατριάρχην νά φύγη ἐκ Κων/λεως μετεμφιεσμένος, ἐκεῖνος διαρρήδην ἠρνεῖτο. Εἰς ῞Ελληνας καί Ρώσους φίλους του πού τόν παρακινοῦσαν νά φύγη καί νά σωθῆ ἀπαντοῦσε μέ ἀκαταμάχητο θάρρος: "Μή μέ παρακινεῖτε εἰς φυγήν, μή θέλετε νά σωθῶ· ἡ ὥρα τῆς φυγῆς μου θά ἦταν ἀρχή σφαγῆς, ὥρα σπαθιοῦ εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν καί τήν ἄλλην Χριστιανοσύνην. Εὔμορφο πρᾶγμα θέλετε νά κάμω! Μεταμορφωμένος μέ καμμιά προβιά εἰς τήν πλάτην νά φεύγω εἰς τά καράβια, ἤ σφαλισμένος εἰς πρεσβεία φιλική ν᾿ ἀκούω εἰς τούς δρόμους τά ὀρφανά τοῦ ἔθνους μου, νά σπαράττουν εἰς τά χέρια τοῦ δημίου. Εἶμαι Πατριάρχης διά νά σώσω τόν λαόν μου, ὄχι νά τό ρίξω στά μαχαίρια τῆς Γιαννιτσαριᾶς· ῾Ο θάνατός μου ἴσως χρησιμεύσει περισσότερο, παρ᾿ ὅτι ἐδυνάμην νά φαντασθῶ πῶς θά ὠφελήσει ἡ ζωή μου. Οἱ ξένοι βασιλεῖς θά ταραχθοῦν εἰς τήν ἀδικίαν τοῦ θανάτου μου· δέν θά ἰδοῦν ἴσως μέ ἀδιαφορίαν ὑβρισμένην τήν πίστιν τους εἰς τό πρόσωπόν μου, καί ὅπου εἶναι ἄνδρες ἁρμάτων ῞Ελληνες, θά πολεμήσουν μέ ἀπελπισίαν πολέμου, πού συχνά χαρίζει τήν νίκην. Εἶμαι βέβαιος! Κάμετε λοιπόν ὑπομονήν εἰς ὅ,τι μοῦ συμβῆ. Σήμερον, τῶν Βαΐων, ἄς φάγωμεν εἰς τό τραπέζι τά ψάρια τοῦ γιαλοῦ, καί παρεμπρός ἐντός ἴσως τῆς ἑβδομάδος, ἄς φάγουν καί αὐτά ἀπό ἡμᾶς. ῎Οχι δέν θά χρησιμεύσω ἐγώ περίγελως τῶν ζώντων, καί περπατῶντας μέ διάκους καί μέ ἄρχοντας εἰς τούς δρόμους τῆς ᾿Οδησσοῦ, τῆς ῾Επτανήσου ἤ τῆς ᾿Αγκώνας νά δαχτυλοδείχνουν τά παιδιά: "ἰδού ὁ φονηᾶς Πατριάρχης!". ῎Αν τό ἔθνος μου σωθῆ καί θριαμβεύση θά μ᾿ ἀποζημιώση ἐλπίζω, μέ θυμιάματα τιμῆς καί ἐπαίνου, ἐπειδή ἔκαμα τό χρέος μου. Τετάρτη φορά δέν θ᾿ ἀνεβῶ πλέον εἰς τά Μοναστήρια τοῦ ῎Αθωνος· δέν τό θέλω. Χαίρετε σπήλαια καί κορυφές τοῦ ῾Ιεροῦ βουνοῦ! Χαῖρε θαλάσσιον κῦμα! Χαῖρε Σπάρτη καί ᾿Αθήνα, ὅπου ἤθελα νά συστήσω σχολεῖα ἐπιστημῶν διά τούς νέους τῆς πατρίδος! Χαῖρε γῆ τῆς γεννήσεώς μου Δημητσάνα! ᾿Εγώ ὑπάγω ὅπου μέ καλεῖ, μέ βιάζει ἡ γνώμη μου, ἡ μεγάλη μοῖρα τοῦ ῎Εθνους καί ὁ Οὐράνιος Θεός ὁ ἔφορος τῶν θείων καί ἀνθρωπίνων πραγμάτων". Τά λόγια αὐτά δέν ἄργησαν νά γίνουν πραγματικότης. Τό μῖσος τῶν ᾿Αγαρηνῶν ξέσπασε σέ λίγες μέρες στούς ὑπέργηρους ὤμους τοῦ Πατριάρχου. Τήν νύκτα τοῦ Πάσχα (10 ᾿Απριλίου) ἐτέλεσεν τήν Θ. Λειτουργίαν μετά 8 ᾿Αρχιερέων μετ᾿ ἰδιαιτέρας κατανύξεως, καί κατόπιν ἀπεσύρθη εἰς τόν κοιτῶνά του νά ξεκουραστῆ. ᾿Εκεῖ ἐπιβάται πλοίου προερχομένου ἐκ Πελοποννήσου τοῦ ἔφεραν εἴδησιν ἐπεβεβαιώνουσαν περί τῆς γενικῆς ἐξεγέρσεως τῶν ῾Ελλήνων. Καί εἰς τήν ἐρώτησιν: "καί τώρα τί ἔχει νά γίνη;" ῾Ο Πατριάρχης ἀπήντησε: "Καί τώρα καί πάντοτε γινέσθω τό θέλημα τοῦ Κυρίου" ᾿Εκοιμήθη ὀλίγας ὥρας καί ὅταν ἠγέρθη νά φάγη ἐπληροφορήθη ὅτι ἦλθε ὁ Μ. Διερμηνεύς τῆς ῾Υ. Πύλης μετά τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως τοῦ ῾Υπουργείου τῶν ᾿Εξωτερικῶν καί νομίσας, ὅτι πρόκειται περί ἐπισκέψεως διά τήν ἑορτήν τοῦ Πάσχα, τούς ἐκάλεσε εἰς τόν κοιτῶνά του. ᾿Αλλά ἐκεῖνος μεταβάς εἰς τήν αἴθουσαν τῶν συνεδριάσεων τῆς ῾Ι. Συνόδου, προσκαλέσας ἐν τάχει τούς ᾿Αρχιερεῖς τούς ἀνέγνωσε Τουρκικόν φιρμάνιον (διάταγμα), διά τοῦ ὁποίου ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος ἐπαύετο τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου, ἀγνώμων πρός τήν Υ. Πύλην καί ἄπιστος. Παραθέτομεν ἐν συνεχείᾳ τά τοῦ ἀπαγχονισμοῦ του ὡς ἔχουν καταγραφῆ εἰς τήν Μεγάλην ῾Ελληνικήν ᾿Εγκυκλοπαίδειαν Τόμος Η', σελ. 724 : "Τήν νύκτα τοῦ Πάσχα (10 ᾿Απριλίου) ἐτέλεσεν οὗτος τήν θείαν Λειτουργίαν μετά 8 ἀρχιερέων μετ᾿ ἰδιαζούσης κατανύξεως, ἀποσυρθείς μετ᾿ αὐτήν εἰς τόν κοιτῶνά του ὅπως ἡσυχάση. ᾿Εκεῖ προσελθών εἷς τῶν οἰκείων του εἶπεν ὅτι ἐπιβάται ῾Επτανησιακοῦ πλοίου, ἀφικομένου ἐκ Πελοποννήσου, ἐπεβεβαίωσαν τήν γενικήν ἐξέγερσιν τῶν ῾Ελλήνων "καί τώρα τί ἔχει νά γίνῃ"; προσέθηκεν. ῾Ο Πατριάρχης ἀπήντησε: "Καί τώρα καί πάντοτε γινέσθω τό θέλημα τοῦ Κυρίου". ᾿Εκοιμήθη δέ ἡσύχως ἐπι τινας ὥρας. Καθ᾿ ἅς δέ στιγμάς ἐξεγερθείς ἐζήτει ὀλίγον νά φάγη, εἰδοποιήθη ὅτι ἦλθεν ὁ Μ. διερμηνεύς τῆς ῾Υ. Πύλης Σταυράκης ᾿Αριστάρχης μετά τοῦ Τούρκου γενικοῦ γραμματέως τοῦ ὑπουργείου τῶν ᾿Εξωτερικῶν καί ὑπολαβών ὅτι προὔκειτο περί ἐπισκέψεως ἐπί τῆ ἑορτῇ τοῦ Πάσχα προσεκάλεσεν αὐτόν εἰς τόν κοιτῶνα. ᾿Αλλ᾿ ἐκεῖνος μεταβάς εἰς τήν αἴθουσαν τῶν συνεδριῶν τῆς ῾Ι. Συνόδου, προσκαλέσας ἐν τάχει τούς ἀρχιερεῖς, ἀνέγνω, ὅταν προσῆλθε καί ὁ πατριάρχης, σουλτανικόν διάταγμα (φιρμάνιον), δι᾿ οὗ οὗτος ἐπαύετο τοῦ ἀξιώματος του "ὡς ἀνάξιος τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου, ἀγνώμων πρός τήν ῾Υ. Πύλην καί ἄπιστος". ᾿Αμέσως ὁ Πατριάρχης, ἦτο δέ ὥρα 10 περίπου π.μ., ἀπήχθη ὑπό τῶν παρισταμένων Τούρκων εἰς τάς φυλακάς Μποσταντζήμπαση, καίτοι τό διάταγμα ὥριζε τόπον ἐξορίας του τήν Χαλκηδόνα. Κατά τινας δέ εἰδήσεις ὑπεβλήθη ἐν ταῖς φυλακαῖς εἰς φρικτάς βασάνους, μή θελήσας νά παράσχη πληροφορίας περί τῆς ᾿Επαναστάσεως. ᾿Εν τῷ μεταξύ διετάχθη ἡ ἄμεσος ἐκλογή νέου πατριάρχου, τοιοῦτος δέ ἐξελέγη ὁ Εὐγένιος, ἐξαχθείς δ᾿ ἐκ τῶν φυλακῶν ὁ Γρηγόριος μετά στρατιωτικῆς συνοδείας ἐπεβιβάσθη ἀκατίου, ὅπερ περί τήν 2 μ.μ. ὥραν προσήγγισεν εἰς τήν ἀποβάθραν τοῦ Φαναρίου. ᾿Αποβιβασθείς ἐγονυπέτησε καί προσηυχήθη, ἔτεινε δέ τόν τράχηλον εἰς τόν παριστάμενον δήμιον, διότι ἐνόμισεν ὅτι ἐκεῖ ἔμελλε νά ἀποκεφαλισθῆ. ᾿Αλλά διά λακτισμάτων καί ὕβρεων διετάχθη νά ἐγερθῆ. ῾Ωδηγήθη εἰς παρακείμενον καφενεῖον, ὅπου παρέμεινεν ἐπί ἡμίσειαν περίπου ὥραν, διότι ὁ δήμιος μετέβη εἰς ἀναζήτησιν σχοινίου. Μετά τοῦτο ὑποβασταζόμενος ὑπό Τούρκων στρατιωτῶν ὁ γέρων Πατριάρχης, ἐν μέσω τῶν σκωμμάτων τοῦ τουρκικοῦ καί ἰουδαϊκοῦ ὄχλου ὡδηγήθη πρός τήν μεσημβρινήν πύλην τοῦ πατριαρχείου. ᾿Εκεῖ παρεσκευάσθη ἀγχόνη, ἀτάραχος δέ ὁ πατριάρχης, σιωπηλῶς προσευχόμενος καί ἔχων τήν κεφαλήν κεκλιμένην ἐπί τοῦ ὤμου, ἀνέμενεν ἐπί πολύ τήν παρασκευήν τῆς ἀγχόνης, ὅτε τέλος σύρας πρός αὐτήν ὁ δήμιος τόν μάρτυρα ἀφήρεσεν ἀπ᾿ αὐτοῦ τό ἐγκόλπιον, τό ἐξωτερικόν ράσον, τό κομβολόγιον καί ὅ,τι εὗρεν ἐπ᾿ αὐτοῦ, ρωμαλέος δέ τις ἀχθοφόρος ὕψωσεν αὐτόν ἐπί τῶν ὤμων πρός τόν ἐπί τῆς στηθείσης κλίμακος ἀναβάντα δήμιον. Οὗτος περιβαλών τόν τράχηλον τοῦ Πατριάρχου διά τοῦ βρόχου, ἀφῆκεν αὐτόν μετέωρον. Μετά τινας στιγμάς, περί ὥραν 3 μ.μ., ἐξέπνευσεν ὁ μάρτυς, ἄγων τότε τό 76ον ἔτος περίπου τῆς ἡλικίας του. Οἱ παριστάμενοι ὄχλοι ἐλιθοβόλουν, ὑβρίζοντες, τό αἰωρούμενον λείψανον, διῆλθε δέ ὁ Μ. Βεζύρης καί εἶδεν αὐτό ὡς καί αὐτός ὁ αἱμοχαρής σουλτᾶνος Μαχμούτ β', κατά διαταγήν τοῦ ὁποίου τό λείψανον ἔμεινεν ἐκεῖ ἐπί τρεῖς ἡμέρας, φέρον ἐπί τοῦ στήθους καί τό διάταγμα τῆς εἰς θάνατον καταδίκης. Κατ᾿ αὐτό ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος ἐθεωρήθη "καθ᾿ ὅλα τά φαινόμενα" συμμέτοχος τῆς ᾿Επαναστάσεως, διότι κατήγετο ἐκ Πελοποννήσου, ἔνθα αὕτη ἐξερράγη. ῾Η γελοία αὕτη δικαιολογία ἐξέθετεν ἔτι μᾶλλον τόν σουλτᾶνον, ὅστις ἐξέλεξε τόν Πατριάρχην ὡς θῦμα τοῦ καταχθονίου σχεδίου του, ἐλπίσας ὅτι ἔμελλε νά καταπλήξη καί ἐκφοβίση τούς ῞Ελληνας. Ταυτοχρόνως δέ διέταξε τόν φόνον καί τόν ἀπαγχονισμόν καί ἄλλων ἀρχιερέων. ῾Ο πατριάρχης Εὐγένιος μάτην προσεπάθησε νά ἐξαγοράση καί θάψη τό λείψανον. Τῇ 13ῃ ᾿Απριλίου οἱ ῾Εβραῖοι, ἀντί 800 γροσίων ἀγοράσαντες αὐτό, ἔσυρον ἀνά τάς ὁδούς τῆς Κωνσταντινουπόλεως μέχρι τῆς παραλίας τοῦ Κερατίου κόλπου. ᾿Αφοῦ δέ τό ἔρριψαν εἰς τήν θάλασσαν, ὁ δήμιος ἐπιβάς ἀκατίου ἔσυρεν αὐτό εἰς τό μέσον καί προσδέσας λίθους τό ἐβύθισε. Παρά τήν πρόθεσιν ὅμως ταύτην τῶν ὑβριστῶν τοῦ ἱεροῦ λειψάνου, τοῦτο, ἀποκοπέντος τοῦ κρατοῦντος ἀπό τοῦ τραχήλου τόν λίθον σχοινίου, ἐπέπλευσε καί φερόμενον ὑπό τῶν κυμάτων ἐγένετο ἀντιληπτόν ὑπό τοῦ ῞Ελληνος Μαρίνου Σκλάβου, πλοιάρχου τοῦ ὑπό τήν ρωσικήν σημαίαν πλοίου "῞Αγιος Νικόλαος". ῾Ο πλοίαρχος ἀνέσυρεν αὐτό τῇ 16ῃ ᾿Απριλίου, ἀναγνωρισθέν ὡς τό τοῦ πατριάρχου Γρηγορίου καί ὑπό ἄλλων μέν ἐπιβατῶν, ἰδίᾳ δέ ὑπό τοῦ πρωτοσυγκέλλου τοῦ Πατριάρχου Σωφρονίου. Τήν ἐπαύριον ἀπέπλευσεν εἰς ᾿Οδησσόν τό πλοῖον, ἀλλά μόλις τῇ 5ῃ Μαΐου εἰσῆλθεν εἰς τόν λιμένα αὐτῆς. Κατ᾿ ἀρχάς τό λείψανον ἀναγνωρισθέν καί ὑπό τοῦ Κωνσταντίνου Οἰκονόμου, ὅστις ἀπήγγειλε θαυμάσιον ἐπικήδειον λόγον, ἀπετέθη εἰς τόν ἐν ᾿Οδησσῷ ῾Ελληνικόν ναόν τῆς ῾Αγίας Τριάδος, εἶτα δέ τῇ 16ῃ ᾿Ιουνίου, ἐτάφη ἐν αὐτῷ. Οἱ κακοῦργοι φονεῖς τοῦ πατριάρχου δέν ἠδύναντο νά προΐδωσιν ὅτι τά ἀποτελέσματα τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου αὐτοῦ ἔμελλον νά ὦσιν ἀντίθετα τῶν προσδοκηθέντων. Προσωπικῶς εἰς τόν πατριάρχην Γρηγόριον ὁ μαρτυρικός θάνατος προσεπόρισεν αἰωνίαν δόξαν, ἧς ἦτο ἄξιος, ἕνεκα τῶν ἀρετῶν, τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ, καί τῶν μεγάλων ὑπηρεσιῶν πρός τήν ᾿Εκκλησίαν καί τό ἔθνος. ῾Η παγκόσμιος ἱστορία ἔχει σπάνια τοιαύτης θυσίας παραδείγματα. ᾿Αλλά καί διά τήν ἑλληνικήν ᾿Επανάστασιν ὁ μαρτυρικός θάνατος τοῦ πατριάρχου Γρηγορίου ὑπῆρξεν ὑψίστης σπουδαιότητος παράγων. Οὐ μόνον τήν συμπάθειαν τῶν ξένων πρός τό ἀγωνιζόμενον ἔθνος προυκάλεσεν, ἀλλά καί διά τούς ἥρωας ᾿Αγωνιστάς ὑπῆρξεν ἀνεκτίμητος ἠθική δύναμις, τόν δέ πολυύμνητον καί μοναδικόν ᾿Αγῶνα αὐτῶν καθηγίασε". Θά ὁλοκληρώσωμεν τό παρόν ᾿Αφιέρωμα εἰς τόν ῞Αγιον Γρηγόριον τόν Ε', Πατριάρχην Κων/λεως, μέ ἕν τροπάριον ψαλλόμενον κατά τήν Λιτήν τοῦ ῾Εσπερινοῦ: "Χαῖρε καί ἀγάλλου ἅπαν τό Γένος τῶν Πιστῶν, τοιοῦτον σχόν ἀθλητήν, φιλογενῆ καί φιλόχριστον, παραδόντα τό αἷμα αὐτοῦ τοῖς ᾿Αγαρηνοῖς δι᾿ ἀγχόνης. Εὐφραίνου καί σκίρτα ἡ ᾿Εκκλησία τῶν πιστῶν, ἐν τοῖς κόλποις σου ἔχουσα τόν ἀληθῶς ῾Ιεράρχην, νέον ῾Ιερομάρτυρα Γρηγόριον, ὡς πρεσβευτήν τῶν ψυχῶν ἡμῶν". ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΙΕΡΟΥ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΑΓΙΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ Τήν ἑπομένην Κυριακήν Γ' Ματθαίου (19 ᾿Ιουνίου Ε.Η.) πανηγυρίζει τό ῾Ιερόν Παρεκκλήσιον τοῦ ῾Ι. Ναοῦ ῾Αγίας Τριάδος Κάτω ῾Ηλιουπόλεως τό τιμώμενον ἐπ᾿ ὀνόματι τῶν ῾Αγίων Νεομαρτύρων. ᾿Αφ᾿ ἑσπέρας θά τελεσθῆ ὁ ῾Εσπερινός καί τήν πρωΐαν τῆς Κυριακῆς ὁ ῎Ορθρος καί ἡ Θεία Λειτουργία, ὅπου μαζί μέ ᾿Αναστάσιμα Τροπάρια θά ψαλοῦν καί τῶν τιμωμένων ῾Αγίων Μαρτύρων ἐκ τῆς ᾿Ακολουθίας αὐτῶν. Θά διανεμηθῆ καί φυλλάδιον ἀφιερωμένον εἰς τούς ῾Αγίους Νεομάρτυρας. Εἴθε εὐχαῖς αὐτῶν καί πρεσβείαις νά ἀξιωθῶμεν καί ἡμεῖς εἰς τόν αἰῶνα μας νά δώσωμεν τήν μαρτυρίαν τῆς ᾿Αληθείας καί τήν ῾Ομολογίαν τῆς ᾿Ορθοδόξου Πίστεως. Προπάντων σήμερον πού χειμάζεται καί πολεμεῖται ἡ ᾿Εκκλησία πανταχόθεν, ἔξωθεν καί ἔσωθεν, εἴθε νά μᾶς στερεώνουν ἐν τῇ ἀληθινῇ πίστει, ἵνα τύχωμεν καί τῶν ἐπηγγελμένων ἀγαθῶν. ΑΜΗΝ. Μετ’ εὐχῶν + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΟΣ

ΔΙΑΛΟΓΟΣ!!! ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΣΣΑΣ Ένα από τα κυριότερα γνωρίσματα του ανθρώπου είναι ο διάλογος. Είναι η φυσική απόρροια της εικόνας του Θεού στον άνθρωπο. Πρώτος χρησιμοποίησε το διάλογο ο Θεός. Τα τρία πρόσωπα της αγίας Τριάδος, προτού φτιάξουν τον άνθρωπο σκέφτηκαν μεταξύ τους. <<Ποιήσωμεν άνθρωπον...>> είπαν. Ο άνθρωπος είναι καρπός διαλόγου. Ο Θεός διαλέγεται με τους πρωτόπλαστους. Στη Π. Διαθήκη χρησιμοποιεί το διάλογο για να αποκαλύψει την αλήθεια του. Διαλέγεται με τους προφήτες, τους ηγέτες του λαού και με τον ίδιο το λαό. Αλλά και η νέα περίοδος της Κ. Διαθήκης αρχίζει πάλι με διάλογο. Διάλογο κάνει ο Αρχάγγελος Γαβριήλ με την Παναγία. Ο Χριστός σαν άνθρωπος υπήρξε αποτέλεσμα διαλόγου της Παναγίας με τον Αρχάγγελο. Διάλογο κάνει και ο Χριστός με τους μαθητές του. Διάλογο κάνει και με τους αντιρρησίες συζητητές του. Διάλογο κάνει και με το λαό. Χαρακτηριστικός είναι ο διάλογος που έκανε ο Χριστός και με τη Σαμαρείτισσα του σημερινού Ευαγγελίου. Στην αρχή έσπασε το φράγμα της απαγόρευσης να διαλέγονται δημόσια άνδρες και γυναίκες. Σ' αυτό το σημείο οφείλει πολλά η γυναίκα και γενικά ο πολιτισμός στο Χριστό. Ο Χριστός έκανε διάλογο υποδειγματικό με τη Σαμαρείτισσα. Εκμεταλλεύτηκε όλα τα στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης και οδήγησε τη Σαμαρείτισσα από τα φυσικά στα μεταφυσικά, από τα γήινα στα ουράνια, και από τα φθαρτά στα άφθαρτα. Ο Χριστός, σαν άριστος παιδαγωγός, είχε άριστα αποτελέσματα με το διάλογό του. Η Σαμαρείτισσα μεταβλήθηκε, φωτίστηκε, αγιάστηκε. Αυτά τα αποτελέσματα έχει κάθε καλόπιστος διάλογος με το Χριστό. Το επαναλαμβάνουμε: καλόπιστος. Γιατί οι κακόπιστοι διάλογοι, που έκαναν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι με το Χριστό και που κάνουν και σήμερα μεταξύ τους άρχοντες, πολιτικοί και θρησκευτικοί, καταλήγουν στη διαστροφή. Δεν αποκαλύπτουν την αλήθεια αλλά την καλύπτουν. Δεν την φωτίζουν, την σκοτίζουν. Η αλήθεια δεν έχει ανάγκει από πιέσεις και εκβιασμούς. Είναι αυτοδύναμη και επιβάλλεται ελεύθερα. Όποιος δεν δέχεται την αλήθεια ελεύθερα δεν είναι άξιος γι' αυτή. Και μεις κάνουμε, πρέπει να κάνουμε καθημερινά, διάλογο. Διάλογο με τον εαυτό μας, με τον κόσμο, με το Θεό. Αρκεί να γίνεται καλόπιστα, και θά 'χουμε θαυμαστά αποτελέσματα. Ο διάλογος είναι η βάση για την εύρεση της αλήθειας. Αρκεί βάση του διαλόγου να είναι η ειλικρίνεια. Διάλογος χωρίς ειλικρίνεια είναι παράλογος. (Απο Δημήτρη Παπαδάτο)

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΡΑΣΙΜΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΟΧ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ)

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΡΑΣΙΜΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ Η αναλγησία είναι ιατρικός όρος και αφορά άτομα που, ενώ είναι ξυπνητά και συνειδητά, δεν έχουν την αίσθηση του πόνου όταν το σώμα δέχεται τραύματα. Μεταφορικά, η αναλγησία χρησιμοποιείται για να περιγράψει έλλειψη ευαισθησίας σε θέματα κοινωνικά, ηθικά και πνευματικά. Η πνευματική αναλγησία είναι ο προπομπός της κοινωνικής σήψης και διαφθοράς. Όταν τα μέλη μίας κοινωνίας αδιαφορούν συνειδητά για την παραβίαση των ηθικών νόμων ή δείχνουν αναισθησία μπροστά στα κοινωνικά προβλήματα, τότε αναδεικνύονται και οι ανάλογοι ηγέτες. Οι αρχηγοί είναι ανάλογοι της πνευματικής στάθμης του λαού. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην Εκκλησία. Οι επίσκοποι είναι ανάλογοι με την πνευματική στάθμη του ποιμνίου. Αν ο λαός επιδεικνύει ευαισθησία σε θέματα πίστεως, ομολογίας και κανονικής τάξεως, θα αναδείξει και ανάλογους ποιμένες. Αν ο λαός περιπέσει σε πνευματική αναλγησία, τότε θα ακολουθήσει ανάλγητους ποιμένες, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι λύκοι με ένδυμα προβάτου. Οι γνήσιοι χριστιανοί είναι άνθρωποι ευαίσθητοι και παρατηρούν ακόμη και την τελευταία λεπτομέρεια που έχει σχέση με την πίστη τους και την εκκλησιαστική τάξη. Επί παραδείγματι, θέλουν το λάδι που ανάβουν στα καντήλια τους να είναι γνήσιο ελαιόλαδο. Θέλουν το κερί που ανάβουν να είναι 100% γνήσιο μελισσοκέρι. Πηγαίνουν στον ναό με ευπρεπή ενδυμασία. Απαιτούν οι ακολουθίες να τελούνται με τυπική ακρίβεια, χωρίς παρεκτροπές και περικοπές. Δεν δέχονται στον Σταυρό που προσκυνούν να υπάρχει άγαλμα του Χριστού. Το Πάσχα δεν καταδέχονται να ακούσουν το «Χριστός ανέστη!» ούτε ένα λεπτό πριν από τα μεσάνυχτα, όπως κάνουν οι νεοημερολογίτες. Δεν φεύγουν από τον ναό μόλις πάρουν το Άγιο Φως, αλλά μένουν μέχρι το τέλος της αναστάσιμης λειτουργίας. Ιδιαιτέρως, όμως, οι γνήσιοι χριστιανοί έχουν ευαισθησία στην ακριβή τήρηση των Ιερών Κανόνων. Οι Ιεροί Κανόνες είναι επέκταση του Ευαγγελίου και εκφράζουν συμφωνία με τους Πατέρες της Εκκλησίας. Αποτελούν κριτήριο της Ορθοδοξίας και της δικαιοσύνης του Θεού. Μία κοινωνία που πίπτει σε πνευματική αναλγησία δεν ενδιαφέρεται για την ακρίβεια στη λατρεία, την εκκλησιαστική τάξη και την ευνομία, αλλά αρκείται μόνο στους τύπους. Το 1924 η πνευματική αναλγησία του λαού τον οδήγησε στο νέο ημερολόγιο και στον Οικουμενισμό. Οι παππούδες μας διαχώρισαν τη θέση τους από το νέο ημερολόγιο, γιατί δεν ήταν πνευματικά ανάλγητοι. Παρόλο που στην αρχή δεν είχαν ούτε επισκόπους, ούτε ναούς για να εκκλησιάζονται, δεν υπέκυψαν στην αίρεση του Οικουμενισμού, γιατί έκριναν τα γενόμενα με βάση τους Ιερούς Κανόνες και τους ενδιέφερε η συμφωνία με τους Πατέρες της Εκκλησίας. Παρά τη φτώχια τους και τη λοιδορία που υπέστησαν από την κοινωνία, έκτισαν άλλους ναούς, ανέδειξαν νέους ορθόδοξους επισκόπους και ανασυγκρότησαν την Εκκλησία στη βάση των Ιερών Κανόνων και της συμφωνίας με τους Αγίους Πατέρες. Η πνευματική αναλγησία είναι διαχρονικό φαινόμενο και ο κύριος λόγος όλων των σχισμάτων και των αιρέσεων. Αντιθέτως, η ευαισθησία στην τήρηση των Ιερών Κανόνων που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και οι Πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων κράτησαν ανόθευτη την Ορθοδοξία μέχρι σήμερα. Ο πρώτος που αποκόπηκε από τον Χριστό ήταν ο Ιούδας, γιατί ήταν πνευματικά και ηθικά ανάλγητος. Η πνευματική αναλγησία στις μέρες μας έφθασε στο αποκορύφωμά της. Ο Βαρθολομαίος, ο οποίος αυτοπαρουσιάζεται ως ηγέτης της Ορθοδοξίας, δήλωσε ότι οι Ιεροί Κανόνες είναι «τείχη του αίσχους». Γιατί όμως αποκάλεσε τους Ιερούς Κανόνες με αυτόν τον τρόπο; Ο λόγος είναι απλός: Οι Ιεροί Κανόνες είναι τα τείχη που εμποδίζουν τα σχέδιά τους για προώθηση της παναίρεσης του Οικουμενισμού. Μήπως, όμως, δεν συμβαίνει το ίδιο και στον χώρο του παλαιοημερολογιτικού Οικουμενισμού; Μπορεί να μην αποκάλεσαν τους Ιερούς Κανόνες «τείχη του αίσχους», αλλά τους καταπάτησαν βάναυσα για να περάσουν το θέλημά τους και να ενωθούν, όπως λένε. Το τελευταίο σχίσμα που προκάλεσαν οι Ευστάθιος, Παρθένιος, π. Μιχαήλ και Γεράσιμος είναι καρπός της πνευματικής αναλγησίας τους και της πνευματικής και ηθικής αναλγησίας του λαού, που έπαψε να ενδιαφέρεται για την ακρίβεια των Ιερών Κανόνων και τη συμφωνία με τους Πατέρες της Εκκλησίας. Οι πρωταίτιοι του σχίσματος δεν έλαβαν καθόλου υπόψη τους ότι οι Ιεροί Κανόνες απαγορεύουν, και μάλιστα αυστηρά, τη μετάθεση επισκόπων και υλοποίησαν τη μεταξύ τους συμφωνία για ανταλλαγή θρόνων. Η συμφωνία με τους Πατέρες δεν τους ενδιαφέρει. Ο τυπικισμός επικράτησε της Ορθοδοξίας, κριτήριο της οποίας είναι οι Ιεροί Κανόνες και η συμφωνία με αυτούς. Κάποιοι υποδεικνύουν ότι πρέπει να γίνει διάλογος για να επέλθει η ενότητα. Είναι αφέλεια να πιστεύει κάποιος ότι ένας διάλογος μπορεί να πείσει άτομα που πάσχουν από πνευματική αναλγησία να επιστρέψουν στην Εκκλησία. Όταν, στην παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου, ο πλούσιος ζήτησε από τον Αβραάμ να στείλει τον Λάζαρο να ειδοποιήσει τους αδελφούς του να συνετιστούν, για να μην πάνε και αυτοί στον τόπο της κολάσεως, ο Αβραάμ τού απάντησε ότι «έχουν τον Νόμο και τους προφήτες. Αν δεν ακούνε τον Νόμο και τους προφήτες, δεν θα πεισθούν ούτε και αν κάποιος από τους νεκρούς αναστηθεί». Στην προκειμένη περίπτωση, ο διάλογος είναι καταδικασμένος σε αποτυχία, αν δεν υπάρχει διάθεση για να διεξαχθεί στη βάση των Ιερών Κανόνων που θέσπισαν, εν Αγίω Πνεύματι, οι Άγιοι Πατέρες. Μπροστά στην πνευματική και ηθική αναλγησία που οδήγησε στο τελευταίο σχίσμα, πρέπει να φωνάζουμε δυνατά για αφύπνιση, γιατί υπάρχουν και ψυχές που είναι καλοπροαίρετες. Η σιωπή και η ανοχή, όταν προσβάλλεται η Ορθοδοξία και παραβιάζεται η κανονική εκκλησιαστική τάξη, είναι συνενοχή. Το «Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε· οὐ περὶ πίστεως τοῦτο εἴρηται, ἀλλὰ περὶ βίου.».