ΠΡΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ τοῦ «ΚΕΝΤΡΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ Η ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ» ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ 2007 Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ & ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ Στοιχεῖα τῆς Ἐκδόσεως Κέντρον ῾Αγιολογικῶν Μελετῶν «ΟΣΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ» Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ῎Εκδοσις ὑπό τοῦ «Κέντρου Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ῾Ιεραποστολῆς... Η ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ» Στρογγύλη Κορωπίου ᾿Αττικῆς Μετάφρασις Ρωσικῶν κειμένων· Πρεσβυτέρα ᾿Αντωνία Σίντνιεβα καὶ Σοφία Λεγάκη. Συγκρότησις κειμένου· Πρεσβυτέρα ᾿Αντωνία Σίντνιεβα. Διορθώσεις· ᾿Αθηνᾶ Νικολοπούλου καί ᾿Αγλαΐα Δήμτσα, Φιλόλογοι. ᾿Επιμέλεια κειμένου καί ἐκδόσεως· ᾿Αντ. Μάρκου Κεντρική διάθεσις· ῾Ιερά Μονή ἁγ. Αἰκατερίνης Στρογγύλη Τ.Θ. 54, 194 00 Κορωπί. Τηλ. 210 60 20 176. ᾿Εμπροσθόφυλλο· Εἰκόνα τοῦ ἁγίου Θεοδοσίου τοῦ Καυκάσου, ἔργο τῆς Πρεσβυτέρας ᾿Αντωνίας Σίντνιεβα. ΕΥΛΟΓΙΑ τοῦ Μητροπ. Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. ΚΗΡΥΚΟΥ ῾Ο ἅγιος Θεοδόσιος τοῦ Μινβόντι Καυκάσου εἶναι μία τῶν μεγαλυτέρων πνευματικῶν φυσιογνωμιῶν τῆς μαρτυρικῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, ἀλλά καί γενικώτερον τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ 20οῦ αἰῶνα «᾿Αφορισμένος ἐκ κοιλίας μητρός» (κατά τήν ἔκφρασιν τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου), εἰς τό ἔργον τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν, θαυματουργός ἀπό τῆς ἐφηβικῆς του ἤδη ἡλικίας (ἐφ’ ὅσον τό πρῶτο του θαῦμα τό ἐπετέλεσεν, Χάριτι Θεοῦ, εἰς ἡλικίαν μόλις 14 ἐτῶν!), διακονητής τοῦ Παναγίου Τάφου ἐπί σειράν δεκαετιῶν, ἐξόριστος καί ἔγκλειστος εἰς τό φοβερόν Στρατόπεδον Σολόβκι, διά Χριστόν Σαλός, Προφήτης καί θεραπευτής τῶν σωματικῶν καί πνευματικῶν παθῶν τοῦ λαοῦ, διεκρίθη κυρίως ὡς ῾Ομολογητής τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδοξίας εἰς τήν Σοβιετικήν Ρωσίαν. Καί μόνη ἡ παρουσία του ἀποτελοῦσε ἔλεγχον διά τό Σοβιετοποιημένον Σεργιανιστικόν Πατριαρχεῖον Μόσχας, τό ὁποῖον μετά τόν θάνατόν του, προέβη εἰς τήν ἀνακομιδήν καί ἁρπαγήν τῶν τιμίων λειψάνων του, τόν ἐμφανίζει δέ ὡς μέλος τῆς ψευδοεκκλησίας του, διά νά ἀποπροσανατολίση τούς Κατακομβίτας πιστούς καί σταδιακῶς τούς ὑπαγάγη εἰς τήν δικαιοδοσίαν του. ῾Η Χάρις τοῦ Θεοῦ ἠξίωσε πολλάκις τόν γράφοντα νά προσκυνήση τόν τάφον τοῦ ἁγίου Θεοδοσίου εἰς Μινβόντι Καυκάσου (ὡς ᾿Επίσκοπος ποιμένων τάς ὑπό τήν δικαιοδοσίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος Κοινότητας τῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν), θεωρῶ δέ ἰδιαιτέραν εὐλογίαν τήν προσφοράν εἰς τήν ταπεινότητά μου τοῦ ᾿Επιτραχηλίου καί τοῦ ᾿Αρτοφορίου του, τά ὁποῖα εἶχεν ἐμπιστευθεῖ εἰς Μοναχήν - πνευματικήν του θυγατέραν, μέ τήν ἐντολήν νά δοθοῦν εἰς τόν ᾿Ορθόδοξον ῞Ελληνα Μητροπολίτην, ὁ ὁποῖος θά τελοῦσε Τρισάγιον ἐπί τοῦ τάφου του! Τά κειμήλια αὐτά εὐλαβῶς φυλάσσονται εἰς τόν ἡμέτερον ᾿Επισκοπικόν Ναόν τῆς ἁγ. Αἰκατερίνης, εἰς Στρογγύλην Κορωπίου. Εὐλογοῦντες τήν ἔκδοσιν τοῦ ἀνά χεῖρας πονήματος τῆς Εὐλαβεστάτης Πρεσβυτέρας ᾿Αντωνίας Σίντνιεβα, ἐπικαλούμεθα πλουσίαν τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ, διά πρεσβειῶν τοῦ ἁγίου Θεοδοσίου καί Πάντων τῶν ῾Αγίων. ΑΜΗΝ. Διάπυρος πρός Κύριον εὐχέτης + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ ᾿Επισκοπεῖον ἁγ. Αἰκατερίνης, 26η ᾿Ιουλίου 2006 Μνήμη ῾Οσιομ. Παρασκευῆς, ῾Ερμολάου καί Θεοδοσίου τοῦ Θαυματουργοῦ ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ Ὁ ἅγ. Θεοδόσιος πρός πιστούς τῶν Κατακομβῶν: «Ἀπό τούς Ἕλληνες πήραμε τήν Ἀποστολική Διαδοχ ή, ἀπό αὐτούς θά τήν ξαναπάρουμε «! Ἡ γραφίδα τῆς Εὐλαβεστάτης Πρεσβυτέρας Ἀντωνίας Σίντνιεβα (Πτυχιούχου Οἰκονομικῶν τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Βορονέζ Ρωσίας καί Ἁγιογράφου), προσφέρει στό ἁγιόφιλο ἑλληνόφωνο ἀναγνωστικό κοινό τόν βίο ἑνός «ἐν πολλοῖς» ἀγνώστου Ἁγίου τοῦ 20οῦ αἰ., τοῦ Θαυματουργοῦ Θεοδοσίου τοῦ Ἱεροσολυμίτου, τοῦ ἐν Μινβόντι Καυκάσου (+ 1948). Διά τόν ἅγ. Θεοδόσιο ἔχουν γίνει ἀπό τόν γράφοντα τρεῖς δημοσιεύσεις στό ἐπίσημο δημοσιογραφικό ὄργανο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς (τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος), τό Περιοδικό « Ὀρθόδοξος Πνοή «, μία τέταρτη στόν ἐπίτομο Ἡμεροδείκτη τοῦ 2002 τῆς ἰδίας Μητροπόλεως (ὅπου ἀφιέρωμα στήν Ρωσική Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν), ἐνῶ σ’ αὐτόν ἦταν ἀφιερωμένος καί ὁ Ἡμεροδείκτης τοῦ 2006. Τό κείμενο τῆς Πρεσβυτέρας Ἀντωνίας διακρίνεται γιά τό ἁπλό καί ἀνεπιτήδευτο ὕφος του. Εἶναι ἕνα κείμενο χαριτωμένο. Οἱ πληροφορίες πού ἀφοροῦν τόν Ἅγιο προέρχονται εἴτε ἀπό ρωσικά κείμενα πού ἤδη κυκλοφοροῦν, εἴτε ἀπό πρόσωπα πού τόν γνώρισαν στήν ζωή του ἤ εὐργετήθηκαν ἀπό αὐτόν μετά τόν θάνατό του. Εἶναι ἔγκυρες μαρτυρίες ἀξιοπίστων μαρτύρων, αὐτοπτῶν ἤ αὐτηκόων. Εἶναι κατάθεση ψυχῆς ἁπλῶν ἀνθρώπων, πού ἀπευθύνεται στούς ἁπλούς ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ. Παρά τά προηγούμενα τό ἀνά χεῖρας κείμενο δέν μπορεῖ νά χαρακτηρισθεῖ λαϊκό θρησκευτικό ἀνάγνωσμα, στερούμενο ἁγιολογικῆς ἐγκυρότητος. Οἱ πληροφορίες πού περιέχει εἶναι μεγάλης ἱστορικῆς σημασίας καί σκιαγραφοῦν πλήρως, μέχρι λεπτομερείας, τόσο τό πρόσωπο, ὅσο καί τό περιβάλλον καί τίς συνθῆκες μέσα στίς ὁποίες ἔζησε καί τελειώθηκε. Στό ἔργο αὐτό διαπιστώνουμε: Τήν πηγαία λαϊκή εὐσέβεια τῆς προεπαναστατικῆς Ἁγίας Ρωσίας πού ὁδήγησε τόν Θεόδωρο - παιδί ἀκόμη - νά ἐγκα-ταλείψει τήν οἰκογένειά του καί νά καταφύγει στό Ἅγιο Ὄρος, στήν Ρωσική Μονή τοῦ ἁγ. Παντελεήμονος. Τήν ἄσκησή του στήν μονή, τήν πνευματική του πρόοδο, τήν κακότητα τῶν συμμοναστῶν (πού ἔφθασαν μέχρι καί τήν ἀπόπειρα δολοφονίας του!), ἀλλά καί τό πλοῦτο τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ πού ἐπέτρεψε στόν 14χρονο ἔφηβο νά θαυματουργήσει! Τήν ἀνάδειξή του στό Ἱερατικό ὑπούργημα καί τό Ἡγου-μενικό ἀξίωμα, τήν διακονία του ἐπί σειρά δεκαετιῶν στόν Πανάγιο Τάφο (ἀπ’ ὅπου καί Ἱεροσολυμίτης), τήν ἐπιστροφή του στήν Ρωσία κατά τό θέλημα τῆς Παναγίας καί τήν ἄσκηση ἐκεῖ ἐρημιτικῆς - ἡσυχαστικῆς ζωῆς, μέ τήν συνοδεία λίγων ἀφιερωμένων γυναικῶν, κατά τήν πρώτη δεκαετία τῆς Ρωσικῆς Ἐπαναστάσεως. Τήν σύλληψη καί ἐξορία του (τό 1927) στό φοβερό Στρα-τόπεδο Σολόβκι στήν Λευκή Θάλασσα, ἕνα κολαστήριο πρ. μοναστήρι, ὅπου κρατήθηκαν καί τελειώθηκαν μαρτυρικά χιλιάδες πιστοί ὅλων τῶν βαθμῶν, κυρίως (μετά τό 1927) μέλη τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν. Ἐκεῖ ὁ μακάριος Θεοδόσιος συγκρατήθηκε καί συγκακουχήθηκε μέ ἐπωνύμους (ὅπως τόν Ἱερομάρτυρα Ἐπίσκοπο Μάξιμο τοῦ Σερπούχωφ, + 1931) καί ἀνωνύμους Ὁμολογητές τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας, ὥστε μετά τήν ἀ πελευθέρωσή του (τό 1932) νά ἐγκατα-σταθεῖ στό Μινβόντι ὡς διά Χριστόν Σαλός, καλύπτοντας κάτω ἀπό τόν μανδύα τῆς ἐπιπλάστου μωρίας τήν δραστη-ριότητά του ὡς Κληρικοῦ τῶν Κατακομβῶν. Τήν διακονία τοῦ ἀποίμαντου Ρωσικοῦ λαοῦ μέσῳ τοῦ προφητικοῦ καί ἰαματικοῦ του χαρίσματος, τῶν ὑπεφυῶν θείων ἐμφανίσεων, τῶν ἐξαισίων θαυμάτων του, τῶν παρα-δόξων (ὡς Σαλοῦ) ἐνεργειῶν του, τῆς προφορικῆς διδασκα-λίας του καί τῆς παραδειγματικῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς του. Τήν ὁσιακή του κοίμηση καί τήν θαυματουργική κηδεία - ἐνταφιασμό του ἀπό οὐράνιους ἐπισκέπτες! Τήν μετά θάνατον παρρησία του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἔκτοτε καθημερινῶς ἐκδηλώνεται μέ τίς θαυματουργικές θεραπείες τῶν μετά πίστεως προσερχομένων στόν χαριτόβρυ-το τάφο του καί τά τίμια του Λείψανα. Καί Τήν καπήλευσή του ἀπό τό «Πατριαρχεῖο Μόσχας», ἕνα «ἐκκλησιαστικό» σχῆμα τό ὁποῖο ὁ Ἅγιος οὐδέποτε ἀναγνώρΙσε ὡς ἐκφραστή τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Πίστεως καί Ἐκκλησίας καί τό ὁποῖο ὅμως τόν ἐμφανίζει σάν «δικό» του, γιά νά ἐλέγξει, ἀποπροσανατολίσει, παγιδεύσει καί ἀπορροφήσει τούς Κατακομβίτες πιστούς (παρόμοια περίπτωση εἶναι ἐκείνη τῆς ἁγ. Ματρώνας τῆς ἀομάτου τῆς Μόσχας). Στόν Βίο τοῦ ἁγ. Θεοδοσίου ὑπάρχει μία λεπτομέρεια μεγάλης ἱστορικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς σημασίας. Συχνά τά πνευματικά του τέκνα τόν ρωτοῦσαν γιά τό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας στήν Σοβιετική Ρωσία, κυρίως σέ ὅτι ἀφορᾶ τήν ἔλλειψη γνησίως Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων καί Κληρικῶν. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι οἱ διωγμοί τόσο τῶν ἀθεϊστικῶν Ἀρχῶν, ὅσο καί τοῦ « Πατριαρχείου « κατά τῶν Κατακομβιτῶν εἶχαν τόσο πολύ περιορίσει τόν ἀριθμό τους, ὥστε οἱ πιστοί διερω-τῶντο ποιός θά ἐνταφιάσει τόν Ἅγιο ὅταν κοιμηθεῖ! Στό ἐρώτημα αὐτό ὁ ἅγ. Θεοδόσιος ἀπαντοῦσε, ὅτι «ἀπό τούς Ἕλληνες πήραμε τήν Ἀποστολική Διαδοχή, ἀπό αὐτούς θά τήν ξαναπάρουμε «! Καί γιά νά κάνει πιό συγκεκριμένη τήν ἐπαλήθευση τῆς προφητείας του, ἐμπιστεύθηκε σέ Μοναχή - πνευματική του θυγατέρα τό Ἐπιτραχήλιο καί τό Ἀρτοφόριό του, μέ τήν ἐντολή νά δοθοῦν στόν Ὀρθόδοξο Ἕλληνα Μητροπολίτη πού θά τελοῦσε Τρισάγιο στόν τάφο του! Τό 1996, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης κ. Κήρυκος ἐπισκεπτόμενος τήν περιοχή, πληροφορήθηκε ἀπό πιστούς ὅτι στό Μινβόντι εἶναι ἐνταφιασμένος ἕνας Κληρικός τῶν Κατακομβῶν καί ἐξέφρασε τήν ἐπιθυμία νά τελέσει Τρισάγιο στόν τάφο του! Ἔτσι, χωρίς νά γνωρίζει τήν ἐντολή, τά κειμήλια τοῦ ἁγ. Θεοδοσίου ἔφθα - σαν στά χέρια του! Ἡ πρόρρησις τοῦ ἁγ. Θεοδοσίου ἐπαληθεύθηκε πλήρως, διότι ἔκτοτε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης κ. Κήρυκος ἔχει πράγματι μεταδώσει τήν γνησία καί ἀδιάκοπο Ἀποστολική Διαδοχή στούς Ρώσους Ὀρθοδόξους τῶν Κατακομβῶν, μέ τήν χειροτονία Κληρικῶν. Ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη εὐλογία γιά τούς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους ἡ παρουσία στήν Ἑλλάδα προσωπικῶν ἀντικειμένων τοῦ ἁγ. Θεοδοσίου (τοῦ Ἐπιτραχηλίου καί Ἀρτοφορίου του στόν Ἱερό Ἐπισκοπικό Ναό ἁγ. Αἰκατερίνης Στρογγύλης Κορωπίου, μέρους ἐνδύματος καί ἀμφίου στό Παρεκκλήσιο ὁσ. Ξένης τῆς Ρωσίδος Μάνδρας) καί μεγαλύτερη εὐλογία θά ἀποτελέσει ἡ ἀνέγερσις Ναοῦ πρός τιμήν του καί ἡ διάδοσις τῆς μνήμης του, στήν ὁποία ἀσφαλῶς θά συντελέσει καί ἡ παροῦσα ἐργασία τῆς Πρεσβυτέρας Ἀντωνίας. «Ἄλλος Σεραφείμ ἀναδειχθείς τῷ λαῷ σου, Πάτερ Θεοδό σιε , πρέσβευε ὑπέρ τῶν σέ τιμῶντων « Ἀντώνιος Μάρκου Κέντρο Ἁγιολογικῶν Μελετῶν «Ὅσιος Συμεών ὁ Μεταφραστής « Δύο εἰσαγωγικά λόγια γιά τό παρόν βιβλίο. Αὐτό τό βιβλίο ἐγράφη πρός τιμή τοῦ Στάρετς Θεοδοσίου τοῦ Καυκάσου καί ἀναφέρεται στή ζωή του, στά θαύματά του καί στή βοήθεια πάσης μορφῆς πού ἀνάλογα προσφέρει στούς πιστούς. ᾿Αναφέρεται στή ζωή ἑνός πράγματι μεγάλου ῾Ομολογητοῦ, ζωή πού δημιούργησε ἕνα θρύλο στήν καρδιά καί στό νοῦ ἑνός ὁλόκληρου λαοῦ. Φαίνεται παράδοξο πώς ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος κατάφερε νά συνδέσει τήν πεζή πραγματικότητα μέ τό μυστήριο τοῦ θαύματος. ῞Οσα ἀπό τά πνευματικά του παιδιά ζοῦν μέχρι σήμερα, καταθέτουν ὡς αὐτόπτες μάρτυρες αὐτά πού εἶδαν καί ἔζησαν ἀπό τό χαρισματικό Στάρετς, «παππούλη», ῾Ιεροσολυμίτη Θεοδόσιο, τοῦ ὁποίου ἡ βοήθεια δέ σταμάτησε νά προσφέρεται στούς πιστούς ἀκόμα καί μετά τό θάνατό του. Κάθε χρόνο ὅλο καί περισσότεροι ἄνθρωποι καταφεύγουν στόν τάφο του γιά νά τόν προσκυνήσουν. Οἱ Ρῶσοι τόν τιμοῦν μέ πολλούς καί διαφόρους τρόπους. ῞Ολοι οἱ ἀναξιοπαθοῦντες (φτωχοί, ἄρρωστοι, μοναχικοί) βρίσκουν ἀνακούφιση καί παρηγοριά - εἴτε ὡς προσκυνητές στόν τάφο του, εἴτε ἐπικοινωνώντας νοερά, φωνάζοντάς τον καί ζητώντας τήν βοήθειά του. Κατά ἀνεξήγητο τρόπο ὁ ἅγιος Θεοδόσιος φαίνεται νά εἶναι συνδεδεμένος μέ τήν ᾿Ορθόδοξη ῾Ελλάδα διαχρονικά. Διαβάζοντας λοιπόν αὐτό τό βιβλίο, ὅλοι οἱ Χριστιανοί ἐπιθυμοῦμε νά λάβουμε τήν εὐλογία του. ᾿Αντωνία Σίντνιεβα Πρεσβυτέρα

Ο Ομολογητης θεολόγος Μοναχός π. Επιφανιος Τσερνωβ

) «Μακάριοίἐστεὅτανὀνειδίσωσινὑμᾶςκαίδιώξωσικαίεἴπωσιπᾶνπονηρόνῥῆμακαθ᾿ὑμῶνψευδόμενοιἕνεκενἐμοῦ. χαίρετεκαίἀγαλλιᾶσθε, ὅτιὁμισθόςὑμῶνπολύςἐντοῖςοὐρανοῖς» (Ματθ. ε΄, 11-12) Ο πατήρ Επιφάνιος έλεγε στα κοντινά του πνευματικά παιδιά ότι δεν είναι αυτός που ισχυριζόταν ότι ήταν. Προφανώς, αναφερόταν στην πρώιμη περίοδο της ζωής του, όταν υιοθέτησε το όνομα Αλέξανδρος ΑντρέεβιτςΤσερνόφ. Πιθανότατα, αυτό το όνομα το πήρε στα χρόνια της ρωσικής αναταραχής, ώστε να κρύψει την καταγωγή του και να μπορέσει πιο εύκολα να χαθεί ανάμεσα στη μάζα των λευκών Ρώσων μεταναστών στο εξωτερικό. Αλλά ήδη από την εποχή της παραμονής του στη Βουλγαρία, η βιογραφία του πατρός Επιφανίου μπορεί να ανιχνευθεί, αν και όχι πολύ λεπτομερώς, επειδή η ζωή του διαδραματιζόταν μπροστά στα μάτια αυτοπτών μαρτύρων. Αυτοί οι αυτόπτες μάρτυρες άφησαν πίσω τους τις αναμνήσεις τους για τον Γέροντα. Η Μαρία ΒασίλιεβναΟρλόβα-Σμιρνόβα (αποβιώσασα το 1998), της οποίας τη μοναχική κουρά τέλεσε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Κηρύκος, και η οποία έλαβε το όνομα Μαριάμ μοναχή, είπε για τον πατέρα Επιφάνιο: «Είναι υιός της αιωνιότητας. Και τα γεγονότα της επίγειας βιογραφίας δεν έχουν για αυτόν καμία σημασία». Αυτά τα λόγια τα είπε ως απάντηση στην αναφορά ότι το πρώτο μέρος της βιογραφίας του πατρός Επιφανίου προκαλεί ερωτήματα. Με αυτά τα λόγια η μητέρα Μαριάμ εξέφρασε την πνευματική αλήθεια ότι μόνο η ζωή της ψυχής, η αποκατάσταση των χαρισματικών της ιδιοτήτων κατά την ένωσή της με το Άγιο Πνεύμα, έχουν σημασία για την αιωνιότητα, για την αιώνια ζωή εν Χριστώ, για τη ζωή στη Βασιλεία των Ουρανών. Και τα γεγονότα της επίγειας βιογραφίας δεν έχουν αυτή τη σημασία. Μόνο η εκδήλωση των χαρισματικών ενεργειών του Αγίου Πνεύματος στην ανθρώπινη ψυχή, τόσο κατά την επίγεια ζωή της όσο και μετά από αυτή, μπορούν να μιλούν για το κατά πόσον αυτή η ψυχή, και αντιστοίχως ο άνθρωπος στο σώμα του οποίου βρισκόταν, είναι ευάρεστος στον Θεό. Για τη διόρθωση όλων των σφαλμάτων που διέπραξε ο άνθρωπος κατά τη ζωή του, ο Κύριος χάρισε στους ανθρώπους τη μετάνοια. Ο πατήρ Επιφάνιος έλεγε: «Όλοι οι άγιοιείναι αμαρτωλοί άνθρωποι, αλλά είναι άνθρωποι που αναγνωρίζουν την αμαρτία τους και μετανοούν γι’ αυτήν». Η εξωτερική ζωή κάθε ανθρώπου είναι αντανάκλαση της εσωτερικής του ζωής, η οποία είναι κρυμμένη από τα ξένα μάτια. Για αυτή την εσωτερική ζωή μπορεί και πρέπει κανείς να κρίνει από τα εξωτερικά έργα. «ἀπὸτῶνκαρπῶναὐτῶνἐπιγνώσεσθεαὐτούς» (Ματθ. 7, 16). Εάν κοιτάξει κανείς τη ζωή του πατρός Επιφανίου, τη δραστηριότητά του, μπορεί να βγάλει το συμπέρασμα ότι η κύρια μέριμνα της εσωτερικής του ζωής ήταν η μέριμνα για την ένωση με τον Χριστό και για την παραμονή μέσα σε Αυτόν. Ο ζήλος για τον Θεό εξηγεί την καταδίκη του για διάφορουςψευδο-κληρικούς, αιρετικούς και αντικανονικών ρευμάτων μέσα στην Ορθοδοξία του 20ού αιώνα. Συχνά έλεγε ότι η χάρη του Θεού δεν υπομένει ούτε την ελάχιστη πονηρία και δεν παραμένει εκεί όπου αυτή η πονηρία υπάρχει. «ἐμίσησαἐκκλησίανπονηρευομένων» (Ψαλμ. 25, 5), έλεγε επαναλαμβάνοντας τον άγιο βασιλιά Δαβίδ — όχι από υπερηφάνεια, όπως ισχυρίζονται οι πονηρευόμενοι, αλλά από ζήλο για τον Χριστό Ιησού, τον Κύριό μας. Και δεδομένου ότι ο 20ός αιώνας είναι ελάχιστα κατώτερος στην ανομία του από τον 21ο, δεν είναι περίεργο που οι αντίπαλοι των δραστηριοτήτων του Πατέρα Επιφανίου και οι συκοφάντες του αφθονούσαν σε όλες τις εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες και σχολές. Αλλά δεν έχει νόημα να στρέφει κανείς την προσοχή του σε αυτούς. Ίσως κάποιος από αυτούς να μετανοήσει ειλικρινά και με τις προσευχές του μοναχού Επιφανίου να βρει ακόμη κατά την επίγεια ζωή την εν Θεώ ζωή, όπως χάρισε ο Κύριος στον ίδιο τον πατέρα Επιφάνιο. Βασιζόμενοι στα ανωτέρω, θα παραθέσουμε τη βιογραφία του μοναχού Επιφανίου με βάση το βιογραφικό του Γέροντος, που συντάχθηκε από τον αείμνηστο πατέρα Ανδρέα (Σίντνεβ) και το δοκίμιο της Άννας Ιλίνσκαγια, η οποία είχε συναντηθεί αρκετές φορές με τον πατέρα Επιφάνιο. Θα παραθέσουμε επίσης ορισμένες αναμνήσεις ανθρώπων που τον γνώρισαν προσωπικά. Μεγαλόσχημος μοναχός Επιφάνιος (Τσερνόφ) 1909–1994 Κατάκόσμον, Αλεξάντρ ΑντρέεβιτςΤσερνόφ. Γεννήθηκε στο χωριό Μπελο-Καλίτβενσκαγια της περιοχής Ροστόβ, σε οικογένεια Κοζάκων, στις 27 Αυγούστου/9 Σεπτεμβρίου 1909. Βαπτίστηκε προς τιμήν του ευσεβούς πρίγκιπα Αλεξάνδρου Νέφσκυ. Ο πατέρας του, Κοζάκος συνταγματάρχης, υπηρετούσε στην αυτοκρατορική αυλή και σκοτώθηκε μετά το μπολσεβίκικοπραξικόπημα. Το αγόρι στάλθηκε στο Σώμα Δοκίμων Κοζάκων του Ντον του Νοβοτσερκάσκ με κρατικά έξοδα. Το 1919 φεύγει από τη Ρωσία μαζί με τον Λευκό Στρατό. Μετά από μερικά χρόνια περιπλανήσεων εγκαθίσταται στη Βουλγαρία και σπουδάζει στο ρωσικό γυμνάσιο της Βάρνας. Από αυτό το σημείο και μετά, η βιογραφία του πατέρα Επιφάνιου γίνεται πιο ξεκάθαρα ανιχνεύσιμη. Είναι πολύ πιθανό ότι τα προηγούμενα χρόνια πράγματι τα έζησε όπως περιγράφονται, αλλά κάποια στιγμή το όνομα και η ηλικία του άλλαξαν. Δυστυχώς τώρα αυτό είναι αδύνατο να εξακριβωθεί. Γι’ αυτό θα δεχθούμε αυτή την περίοδο της ζωής όπως περιγράφεται. Το 1927 ο Αλεξάντρ Αντρέεβιτς γνωρίζεται με τον πνευματικό Πατέρα της Βασιλικής Οικογένειας, τον Αρχιεπίσκοπο Πολτάβας και ΠερεγιασλάβΘεοφάνη (Μπιστρόβ) και γίνεται κελλιώτης του μετά τη μετακόμισή του στη Σόφια. Εδώ τελειώνει τη Φιλολογική και τη Θεολογική Σχολή. Ακριβώς η συνάντηση με τον εξέχοντα αυτόν Άγιο Ιεράρχη Θεοφάνη καθόρισε την περαιτέρω πνευματική πορεία του πατρός Επιφανίου. Κληρονόμησε από τον πνευματικό του καθοδηγητή την αταλάντευτη στάση στα θέματα της Πίστεως, την αφοσίωση στην Ορθόδοξη διδασκαλία, και δέχθηκε ως ανώτατη αυθεντία, για την εξέταση κάθε πνευματικού ή ακόμη και καθημερινού ζητήματος, την Αγία Γραφή και την πνευματική παρακαταθήκη των Αγίων Πατέρων. Όλα αυτά έγιναν η πέτρα πάνω στην οποία χτίστηκε η ζωή του πατρός Επιφανίου. Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 ο Αρχιεπίσκοπος Θεοφάνης πηγαίνει στη Γαλλία και ο Αλεξάντρ Αντρέεβιτς παραμένει στη Βουλγαρία. Το 1944 συλλαμβάνεται από Σοβιετικούς αξιωματούχους και μεταφέρεται στη Μόσχα. Καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκισης. Φυλακίστηκε στο Λεφόρτοβο, την Μπουτίρκα και το Κάρλαγκ το 1945, στο Πέχλαγκ το 1948, στο Στέπλαγκ το 1950 και στο στρατόπεδο Σπάσκι το 1955. Εδώ, στο στρατόπεδο, έρχεται κοντά με τους κατακομβίτες και γράφει την πρώτη του επιστολή προς τα διωκόμενα τέκνα της Εκκλησίας του Χριστού. Η Κατακομβική Εκκλησία είναι η κοινότητα των Ρώσων χριστιανών που δεν δέχθηκαν την δόλια δραστηριότητα της ηγεσίας της Ρωσικής Εκκλησίας, που είχε επικεφαλής τον Μητροπολίτη Σέργιο (Στραγκορόντσκι), μετά τη δημοσίευση της Διακήρυξής του στις 29 Ιουλίου 1927. Τότε δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανοί είχαν ήδη συλληφθεί από τις ασεβείς αρχές και βρίσκονταν σε εξορίες και φυλακές. Πολλοί είχαν σκοτωθεί. Και εκείνη την εποχή, ο Μητροπολίτης Σέργιος εξέδωσε ένα μήνυμα στο οποίο, μιλώντας για τη νομιμοποίηση της εκκλησιαστικής δραστηριότητας στην ΕΣΣΔ, ένα ουσιαστικά ασεβές κράτος, έγραψε: «Ας προσφέρουμε τις ευχαριστήριες προσευχές μας στον Κύριο, που τόσο ευνόησε την αγία μας Εκκλησία. Ας εκφράσουμε δημοσίως την ευγνωμοσύνη μας και προς τη Σοβιετική κυβέρνηση για τέτοια φροντίδα προς τις πνευματικές ανάγκες του ορθόδοξου πληθυσμού…». Σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Σέργιο, οι χριστιανοί πρέπει να ευχαριστούν την αθεϊστική κυβέρνηση για τους διωγμούς που άσκησε επάνω τους. Επιπλέον, σε αυτή τη φράση της Διακήρυξης κρύβεται και βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, αφού υπονοείται ότι η «νομιμοποίηση» της Εκκλησίας υπό αυτές τις συνθήκες γίνεται με την ευλογία του Θεού. Με αυτή τη φράση ο Μητροπολίτης Σέργιος με δόλιο τρόπο προσπαθεί να κάνει τον Θεό συμμέτοχο στο ιουδαϊκό του έργο. Ακόμη πιο έντονα η δολιότητα του Μητροπολίτη Σέργιου φαίνεται στην ακόλουθη φράση της Διακήρυξης: «Θέλουμε να είμαστε ορθόδοξοι και ταυτόχρονα να θεωρούμε την Σοβιετική Ένωση πατρίδα μας, της οποίας οι χαρές και οι επιτυχίες είναι δικές μας χαρές και δικές μας επιτυχίες, και οι αποτυχίες, δικές μας αποτυχίες». Εδώ πρόκειται για προσπάθεια συμφιλίωσης του Χριστού με τον Βελίαρ, αντίθετα προς τα λόγια του Αγίου Αποστόλου Παύλου:«Μὴγίνεσθεἑτεροζυγοῦντεςἀπίστοις·τίςγὰρμετοχὴδικαιοσύνῃκαὶἀνομίᾳ; τίςδὲκοινωνίαφωτὶπρὸςσκότος; τίς δὲσυμφώνησιςΧριστῷπρὸςΒελίαλ; ἢτίςμερὶςπιστῷμετὰἀπίστου;» (Β’ Κορ. 6:14-15) Με τη Διακήρυξή του ο Μητροπολίτης Σέργιος καλεί τους χριστιανούς να αντιμετωπίζουν τις επιτυχίες και αποτυχίες του κράτους - που κυβερνάται από εχθρούς του Θεού - με τον ίδιο τρόπο όπως και οι άθεοι. Σαφώς, μια τέτοια ενότητα στην αξιολόγηση ορισμένων γεγονότων δεν μπορεί να είναι η ίδια τόσο για τους πιστούς όσο και για τους άπιστους. Αλλά ο Μητροπολίτης Σέργιος, ενάντια στο προφανές, καλεί το ποίμνιό του σε αυτή την «ενότητα». Αυτές οι ενέργειες του Μητροπολίτη Σέργιου δεν είναι τίποτε άλλο παρά εισαγωγή του πνεύματος του αντιχρίστου στον ορθόδοξο χώρο, το οποίο περιορίζει την πνευματική ελευθερία των πιστών. Και όσοι αποδέχθηκαν αυτές τις δόλιες απόψεις του Μητροπολίτη Σέργιου αποκόπτονται από τη χάρη του Θεού, η οποία, όπως ήδη ειπώθηκε, δεν κατοικεί σε δόλιες ψυχές. Ο Αλέξανδρος Αντρέεβιτς υιοθέτησε αυτές τις απόψεις για τα γεγονότα στο εκκλησιαστικό περιβάλλον της ΕΣΣΔ μέσω των αλληλεπιδράσεών του με κρατούμενους στις κατακόμβες στα στρατόπεδα. Και αυτές οι αντιλήψεις έπεσαν σε ήδη προετοιμασμένο έδαφος, αφού ο πνευματικός του πατέρας, ο Αρχιεπίσκοπος Θεοφάνης, δεν αναγνώριζε ούτε τον Μητροπολίτη Σέργιο ούτε τη Διακήρυξή του και δεν θεωρούσε ότι έχει υποχρέωση να τις υπακούσει. Η στρατοπεδική ζωή του Αλεξάντρ Αντρέεβιτς ήταν πολύ βαριά. Στο στρατόπεδο, προφανώς από ιδιαίτερη Πρόνοια του Θεού, δίνει όρκο σιωπής, μιμούμενος αρρώστια. Η διοίκηση του στρατοπέδου προσπαθούσε να τον αναγκάσει να μιλήσει. Τον έβαζαν σε απομόνωση, σε ψυχιατρείο, όπου του έκαναν ένεση στη σπονδυλική στήλη, η οποία παρέλυσε τα πόδια του. Αλλά ούτε έτσι κατάφεραν να τον αναγκάσουν να μιλήσει. Τελικά πίστεψαν στην ασθένειά του. Το 1955 απολύθηκε με διάγνωση «αλαλίας» (απώλεια ομιλίας) και «παραπληγίας των κάτω άκρων». Μεταφέρθηκε έξω από το στρατόπεδο με φορείο, ανίκανος να κινηθεί ανεξάρτητα. Από αυτή την ημέρα όλη η ζωή του συνδέθηκε με τους χριστιανούς των κατακομβών. Τη σοβιετική υπηκοότητα δεν θέλησε να την πάρει, και άρχισε μια ζωή περιπλάνησης, γεμάτη διώξεις από τα τιμωρητικά όργανα. Στο στρατόπεδο, του έδωσαν διευθύνσεις έμπιστων ανθρώπων. Στο χωριό Καβκάσκαγια τον δέχτηκαν δύο μοναχές, οι οποίες τον φρόντιζαν. Στον Καύκασο έλαβε μοναχική κουρά με το όνομα Αντώνιος, προς τιμήν του Οσίου Αντωνίου του Μεγάλου. Ύστερα, λόγω απειλής νέας σύλληψης, τον μετέφεραν κρυφά στηΓκουντάουτα, και κατόπιν στο Τσιμκέντ. Μετακινούνταν έρποντας με τη βοήθεια μικρών σκαμνιών,επικοινωνώντας με τους ανθρώπους μέσω ξύλινης πλακέτας με σκαλισμένο το αλφάβητο. Η επισκοπή της Κατακομβικής Εκκλησίας, στην οποία είχε προσκολληθεί, ποιμαινόταν από τον Επίσκοπο Πέτρο (Λαδύγκιν). Το 1957 ο Επίσκοπος Πέτρος εκοιμήθη εν Κυρίω, και ο πατήρ Επιφάνιος γίνεται ο ουσιαστικός πνευματικός καθοδηγητής πλήθους κατακομβικών χριστιανών, που προηγουμένως βρίσκονταν υπό το ωμοφόριο του Εεπισκόπου Πέτρου. Ως άνθρωπος με θεολογική μόρφωση, τον προσέγγισαν με πολλά ερωτήματα σχετικά με την ίδια την ύπαρξη της Εκκλησίας των Κατακομβών εν μέσω εκτεταμένων διωγμών. Ο πατήρ Επιφάνιος αποδείχθηκε ακριβώς ο άνθρωπος που χρειάζονταν απεγνωσμένα οι χριστιανοί των κατακομβών. Παρά τη σωματική του αδυναμία, το πνεύμα του πατρός Επιφανίου φλεγόταν προς τον Κύριο. Οι επιστολές του, αντιγραμμένες με άνθρακα, διαδίδονταν στις κοινότητες σε πλήθος αντιγράφων. Εκείνα τα χρόνια βγαίνουν από την πένα του πολλά έργα που καταδικάζουν την αίρεση του ανακαινισμού και του σεργιανισμού, εξηγούν τις παρακαταθήκες των Αγίων Πατέρων, ιδιαιτέρως του αγωνιστή κατά της εικονομαχικής αιρέσεως, του οσίου Θεοδώρου του Στουδίτη, τόσο συγγενικού ως προς τις συνθήκες της εποχής των διωγμών προς τους κατακομβικούς χριστιανούς. Φαινόταν πως προς αυτούς ακριβώς απευθύνονται τα λόγια του αγίου ομολογητή: «Χαίρετε, όσοι μένετε στα βουνά και στα σπήλαια, καθώς και όσοι κρύβεστε στις πόλεις και στους απόκρυφους τόπους». Επίσης ο γέροντας γράφει δίστιχα σε συγκεκριμένο μέτρο πάνω σε θέματα της Αγίας Γραφής, της πνευματικοηθικής ζωής και της κατάστασης στην Εκκλησία, καθώς και ενάντια στην Κόκκινη ψευδοεκκλησία του Πατριαρχείου Μόσχας. Το σημαντικότερο έργο σχετικά με την αποκάλυψη της πνευματικής αποστασίας του Πατριαρχείου Μόσχας από την Ορθοδοξία είναι το έργο «Περί σεργιανισμού», όπου ο πατήρ Επιφάνιος δείχνει ότι οι οπαδοί του Μητροπολίτη Σέργιου (Στραγκορόντσκι) βρίσκονται σε πνευματική κατάσταση την οποία η Αγία Γραφή αποκαλεί «βδέλυγμα τῆςἐρημώσεωςἐντόπῳἁγίῳ» (Ματθ. 24:15). Ο γέροντας αγωνιζόταν επίσης εναντίον ορισμένων αιρέσεων και κανονικών πλανών που είχαν διεισδύσει στο κατακομβικό περιβάλλον. Ιδιαίτερα έγραψε σειρά έργων κατά της πλάνης των «ονοματολατρών». Ο πατήρ Επιφάνιος άρχισε να οργανώνει εκείνες τις διάσπαρτες κοινότητες που είχαν χάσει την επαφή με τους αληθινούς επισκόπους. Ανησυχούσε ιδιαίτερα με αγωνία για το ποίμνιό του, το οποίο μπορούσε να απειληθεί από τους πολλούς τότε εμφανισθέντες στον χώρο της Αληθινής Ορθόδοξης Εκκλησίας ψευδεπισκόπους και στρατολογημένους πράκτορες της KGB (έγραφε πολλά και μάζευε καταγγελτικά στοιχεία εναντίον του ψευδεπισκόπου Αντωνίου Γκαλύνσκυ, εναντίον του τυχοδιώκτη ΛαζάρΖουρμπένκο κ.ά.). Τον θεράπευσε με βότανα ένας θαυμαστός άνθρωπος, γιατρός των κατακομβών, ο Ιβάν ΓεγκόροβιτςΟρέχωφ. Σιγά-σιγά άρχισε να περπατά, πρώτα με πατερίτσες, μετά με μπαστούνι. Διαβατήριο δεν είχε: την υπηκοότητα του θεομάχου κράτους δεν την επιθυμούσε. Οι ενορίες της διωκόμενης Εκκλησίας ήταν μικρές, 10-15 ατόμων, αλλά τέτοιες ενορίες υπήρχαν πάρα πολλές σε όλη τη χώρα, γι’ αυτό και αναγκαζόταν να ταξιδεύει συχνά. Αμπχαζία, Καζακστάν, Κιργιστάν, Ουράλια, Κεντρική Ρωσία - αυτό είναι μόνο ένα μικρό μέρος του πλήρους χάρτη των περιπλανήσεών του. Το έργο της σιωπής συνεχίστηκε περίπου δεκατέσσερα χρόνια. Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ο πατήρ Επιφάνιος μίλησε. Σε αυτή την περίοδο ανήκει η «Διάλεξη περί Αντιχρίστου», όπου με βάση την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση αποκαλύπτεται ο αληθινός χαρακτήρας των ιστορικών γεγονότων που συμβαίνουν σήμερα. Στα χρόνια που κανείς δεν σκεφτόταν το τέλος του κόσμου, ο πατήρ Επιφάνιος μίλησε γι’ αυτό ως ζήτημα που απαιτεί άμεση αντιμετώπιση. Το 1974 γράφει το βιβλίο «Το Μεγάλο Γιατί ή Το Στρατηγικό Σχέδιο σε δράση», όπου παρουσιάζεται η ύπαρξη ενός παγκόσμιου μυστικού «στρατηγικού σχεδίου», διαμορφωμένου από τον Ιουδαϊσμό και μεθοδικά εφαρμοζόμενου με κοινές προσπάθειες με τον Ιουδαιο-Τεκτονισμό σε παγκόσμια κλίμακα και επί πολλούς αιώνες, με τελικό σκοπό την ανήκουστη, πλήρη υποδούλωση όλης της ανθρωπότητας υπό μία υπέρτατη εξουσία τυράννου - «βασιλιά-δεσπότη σιωνιστικού αίματος», ως ενσαρκωτή των εθνικών ιδανικών του εβραϊκού λαού. Το 1975 συνελήφθη για αυτό το βιβλίο. Για τη δικαστική συνεδρίαση έγραψε το «Ο Τελευταίος Λόγος του Κατηγορουμένου» - έναν εμπνευσμένο λόγο όπου υπερασπίζεται τον κοσμοθεωρητικό του προσανατολισμό, εξηγεί τις φιλοσοφικές και πολιτικές του αντιλήψεις και αποκαλύπτει την ουσία της κομμουνιστικής ιδεολογίας ως σατανικής, θεοαποστατικής. Η δίκη διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών. Όταν δόθηκε ο λόγος στον πατέρα Επιφάνιο, οι λίγοι Ρώσοι που ήταν παρόντες, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτών, κλήθηκαν να φύγουν. Και στη θέση τους, έφεραν Ασιάτες για να τους αντικαταστήσουν. Την ποινή του την εξέτισε στην Πότμα της Μορδοβίας, σε στρατόπεδο για αλλοδαπούς. Όταν έφθασε στο πόστο του, τον ρώτησαν: «Για τι πράγμαέρχεσαι εδώ;» «Για όργωμα· ένας οργώνει 30 εκατοστά, κι εγώ πήρα 70». Έτσι του έδωσαν το παρατσούκλι «ο οργωτής». «Πρέπει να ξυριστείς, εδώ με γενειάδες δεν κάθονται», του είπαν. «Και αυτοί;» - έγνεψε προς τα πορτρέτα του Μαρξ και του Ένγκελς. Στο τέλος της ποινής ήθελαν να τον στείλουν σε κλειστό γηροκομείο, αλλά παλιοί φίλοι του κανόνισαν την κηδεμονία του και αφέθηκε ελεύθερος. Το 1978 ο πατήρ Επιφάνιος μπόρεσε να ταξιδέψει στο εξωτερικό, στην Ελβετία, κατόπιν προσκλήσεως της «ανιψιάς» του. Η επιστροφή στην Ευρώπη του έφερε απογοήτευση. Ερχόμενος σε επικοινωνία με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς, με την οποία ήταν συνδεδεμένος μέχρι τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πατήρ Επιφάνιος, μετά από προσωπικές συναντήσεις με ορισμένους επισκόπους και κληρικούς της ΡΟΕΔ, σύντομα πείστηκε ότι το πνεύμα της αποστασίας είχε διεισδύσει βαθιά στο περιβάλλον της. Να τι έγραφε ο πατήρ Επιφάνιος σχετικά με αυτό: «…Τι συμβαίνει τώρα στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς; Μα μερικοί ιεράρχες εκφράζονται χωρίς περιστροφές υπέρ της φιλομπολσεβικικής εκκλησίας;! Καλούν σε ενότητα με αυτήν ως με τη μητέρα τους;! Μα είναι δυνατόν να είναι για αυτούς μητέρα;! Αυτό θα ήταν τερατώδες!… Κύριε, φώτισέ τους, φώτισέ τους!… Για την μαρτυρική και ομολογητική Εκκλησία των Κατακομβών αυτοί πλέον, παίρνοντας παράδειγμα από τη «μητέρα» τους, τη φιλομπολσεβικικήψευδοεκκλησία, που έχει αποστατήσει από την αλήθεια του Θεού και ψεύδεται, - αυτοί πλέον δεν μιλούν. Και αν τυχόν μιλήσουν, μιλούν μόνο ως εξής: “Μα υπάρχει ακόμη η Κατακομβική Εκκλησία;” «…Σήμερα η αληθινή Εκκλησία του Χριστού στη ρωσική γη είναι Εκκλησία κρυφή, αφανής, Εκκλησία της ερήμου και των σπηλαίων, Εκκλησία των Κατακομβών!…Εκείνη δε που στο βασίλειο του αντιχρίστου υπάρχει φανερά και ονομάζεται ψευδώς και δολίως ‘Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία’ και ‘Πατριαρχείο Μόσχας’, αυτή δεν είναι Εκκλησία του Χριστού, αλλά ο σύγχρονος αντιχρίστος αντίποδας της αληθινής Εκκλησίας», - θεωρούσε εκείνος, και κατέληγε: «Ο λαός που πηγαίνει σε μια τέτοια ψευδοεκκλησία, - είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία, - δεν μπορεί να λάβει εκεί τη χάρη, διότι δεν υπάρχει εκεί χάρη! Σύμφωνα με τους Κανόνες της Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δεν μπορεί να υπάρχει χάρη σε τέτοια ψευδοεκκλησία». Μια τέτοια ομολογία πίστεως είχε προ πολλού απορριφθεί από τη Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς, η οποία όλο και πιο συχνά άρχισε να διακηρύσσει το εντελώς αντίθετο. Όλα αυτά και πολλά άλλα συνετέλεσαν στο να απορρίψει ο πατήρ Επιφάνιος με αποστροφή τους αποστάτες της Διασποράς, εφόσον δεν μπορούσε να συμφωνήσει με την ομολογία τους. Ιδιαιτέρως σημαντική, υπό αυτή την έννοια, ήταν η συνάντηση και η συνομιλία του με τον Αρχιεπίσκοπο Δυτικής Ευρώπης και Γενεύης Αντώνιο Μαρτοσέβιτς, ο οποίος του δήλωσε ευθέως ότι αναγνωρίζει ως έγκυρα τα μυστήρια του Σεργιανιστικού Πατριαρχείου Μόσχας. Μετά από αυτή τη συνομιλία, για τον πατέρα Επιφάνιο, όλα με τη ΡΟΕΔ είχαν τελειώσει. Ως απάντηση στους αποστάτες της ΡΟΕΔ γράφει στο εξωτερικό το έργο του περί της Κατακομβικής Εκκλησίας. Το 1980, μαζί με τον Άγγλο Βλαδίμηρο Μος, στο σπίτι του οποίου ζούσε για κάποιο διάστημα, προσχωρεί στην Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών της Ελλάδος, της οποίας προΐστατο ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ανδρέας, της λεγομένης «Ματθαιϊκής Συνόδου». Ο πατήρ Επιφάνιος έβλεπε ότι ακριβώς η Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών της Ελλάδος θα βοηθούσε στην αποκατάσταση της αποστολικής διαδοχής της Ρωσικής Εκκλησίας, η οποία είχε χαθεί στη Ρωσία κατά τον καιρό των ανήκουστων διωγμών και αναταραχών. Στην Ελλάδα λαμβάνει το Μεγάλο και Αγγελικό Σχήμα από τον Μητροπολίτη Επιφάνιο τον Κύπριο, με το όνομα Επιφάνιος. Είναι αυτονόητο ότι από πλευράς ΡΟΕΔ υπήρξε αντίδραση. Η Γραμματεία της ΡΟΕΔ, με επικεφαλής τον Επίσκοπο Γεώργιο Γκράμπε, έσπευσε να διαδώσει διάφορες συκοφαντικές πληροφορίες για τον πατέρα Επιφάνιο. Εναντίον του συκοφαντούσαν και άλλοι. Συλλογιζόμενοςτα γεγονότα που συνέβησαν με τη ΡΟΕΔ, ο πατήρ Επιφάνιος στρέφεται στο πρόσωπο και στη μοίρα του πνευματικού του πατέρα, του Αρχιεπισκόπου Θεοφάνη Πολτάβας, του οποίου τις απόψεις θεωρούσε πολύ σημαντικές για την αναγέννηση της Ρωσικής Εκκλησίας. Ταξιδεύει στη Γαλλία, βρίσκει το αρχείο του Αρχιεπισκόπου Θεοφάνη και με βάση αυτό το υλικό, το 1983, γράφει και εκδίδει στη Γαλλία έργο αφιερωμένο στον Άγιο Θεοφάνη Πολτάβας, τονίζοντας ιδιαίτερα το θέμα της πνευματικής αντιστάσεως του Αγίου Θεοφάνη στις μη ορθόδοξες και αιρετικές απόψεις στη θεολογία του Μητροπολίτη Αντωνίου Χραποβίτσκι. Όπως είναι γνωστό, ο Επίσκοπος Θεοφάνης στράφηκε εναντίον της μη ορθόδοξης ερμηνείας του Δόγματος της Εξιλεώσεως από τον Μητροπολίτη Αντώνιο, αποτέλεσμα της οποίας υπήρξε η ουσιαστική εκδίωξη του Αρχιεπισκόπου Θεοφάνη Πολτάβας από τη Σύνοδο της Εκκλησίας της Διασποράς, με επικεφαλήτο Μητροπολίτη Αντώνιο. Ο Επίσκοπος Θεοφάνης αποσύρθηκε σε έγκλειστη ζωή και πλέον δεν είχε ευχαριστιακή κοινωνία με τους αρχιερείς της Διασποράς. Ο πατέρας Επιφάνιος είδε τη ρίζα της πτώσεως της ΡΟΕΔ ακριβώς στην αίρεση του «Αντωνιανισμού», στη μοντερνιστική, μη ορθόδοξη θεολογία του Μητροπολίτη Αντωνίου Χραποβίτσκι. Από τον πατέρα Επιφάνιο γράφτηκε σειρά επιστολών προς τους κατακομβικούς χριστιανούς της Ρωσίας, στις οποίες κατηγορηματικά τους προειδοποιεί, ως ΓΟΧ Ρωσίας, να μην εισέλθουν σε ευχαριστιακή κοινωνία και σε δικαιοδοτική υποταγή στην αποστατημένη ιεραρχία της ΡΟΕΔ. Ακριβώς χάρη στον πατέρα Επιφάνιο, πλήθος Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών της Ρωσίας κρατήθηκαν και σώθηκαν από την αποστατικήΡΟΕΔ. Έτσι, η προσέλευση του πατρός Επιφανίου στην Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών της Ελλάδος οφειλόταν πρωτίστως στο ότι θεωρούσε τη Ρωσική Εκκλησία στερημένη αποστολικής διαδοχής στην ιεραρχία της, τόσο μέσα στην ίδια τη Ρωσία, συνεπεία ανήκουστων διωγμών και καταπιέσεων, όσο και εκτός αυτής - στη ΡΟΕΔ- συνεπεία της πτώσεως της τελευταίας στην αίρεση του Αντωνιανισμού. Ο πατήρ Επιφάνιος αναγνώρισε τον Σύνοδο του μακαριστού Ομολογητού Ματθαίου Βρεσθένης της Εκκλησίας ΓΟΧ Ελλάδος, ως τη μοναδική ιεραρχία που είχε αναμφίβολη Αποστολική Διαδοχή, τόσο από την προ της μεταρρυθμίσεως Ελληνική Νεοελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, όσο και από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καθώς και Γνήσια Ορθόδοξη Ομολογία Πίστεως. Τις λεγόμενες ελληνικές «φλωρινικές» δικαιοδοσίες ο πατήρ Επιφάνιος τις απέρριψε κατηγορηματικά. Πρώτον, αυτές οι δικαιοδοσίες, έχοντας «διαδοχή» από την παράνομη «χειροτονία» που πραγματοποίησε ο επίσκοπος της ΡΟΕΔ Σεραφείμ του Σικάγο το 1960, δεν έχουν καμία σχέση με την Ελληνική Εκκλησία και αποτελούν παρακλάδι της ίδιας αποστατικήςΡΟΕΔ. Δεύτερον, οι ίδιες οι περιστάσεις σχηματισμού του φλωρινικού σχίσματος, αιτία του οποίου υπήρξε η κακοδοξία του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου Φλωρίνης, μαρτυρούν σαφώς ότι οι φλωρινικές δικαιοδοσίες αποτελούν «σχισματοαίρεση», από την οποία οι ΓΟΧ Ρωσίας πρέπει να προφυλαχθούν σταθερά. Τέλος, χάρη στις πολιτικές μεταβολές στη Ρωσία, σχετικά με τις οποίες ο πατήρ Επιφάνιος σε καμία περίπτωση δεν είχε αμφιβολία, άνοιξε η δυνατότητα να επιστρέψει στη Ρωσία. Το 1990-91 ο πατήρ Επιφάνιος ταξιδεύει στη Ρωσία μαζί με τον Έλληνα Μητροπολίτη Χρυσόστομο, εντάσσοντας υπό το ωμοφόριο της Ελληνικής Εκκλησίας ΓΟΧ πολλές κοινότητες κατακομβικών χριστιανών. Τα τελευταία χρόνια του γέροντα ήταν πράγματι σκοτισμένα από ανησυχίες, που συνδέονταν με τα προβλήματα μέσα στην Εκκλησία ΓΟΧ στην Ελλάδα και με το σχίσμα που ερχόταν μέσα σε αυτήν, στο οποίο ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος Μητρόπουλος έπαιξε σημαντικό ρόλο. Αλλά αυτό το σχίσμα συνέβη ήδη μετά την κοίμηση του πατρός Επιφανίου, η οποία επήλθε στις 2/15 Νοεμβρίου 1994. Πέρασαν 28 χρόνια από την κοίμηση του πατρός Επιφανίου. Στο διαδίκτυο έχουν δημοσιευθεί τα έργα του, μπορούν να βρεθούν και κάποια βίντεο με τον ίδιο. Αν αφήσει κανείς στην άκρη τα σχόλια φανερών υβριστών, η πλειονότητα των σχολιαστών γράφει για τη βαθιά εντύπωση που αφήνει το κείμενο των έργων του, τα λόγια που είπε, ακόμη και η εξωτερική εμφάνιση του Γέροντα. Μερικοί άνθρωποι εκτός Εκκλησίας μιλούν για έναν «μαγνητισμό» που διέθετε ο πατήρ Επιφάνιος, χωρίς να κατανοούν ότι πρόκειται για την ενέργεια της Θείας Χάριτος, που του χαρίστηκε από τον Θεό για τον βαρύ ασκητικό του βίο, για τη σταθερότητά του στην αλήθεια. Βλέποντας το βίντεο της συνέντευξης του πατρός Επιφανίου, τραβηγμένο τον Δεκέμβριο του 1990, στο οποίο ο Γέροντας, απαντώντας σε ερωτήσεις, μιλούσε για τον Αντίχριστο και για τη μοίρα της Ρωσίας, πολλοί απορούν πώς μπορούσε τότε να γνωρίζει τόσα πολλά για τη διαδικασία που σήμερα ονομάζουμε ψηφιοποίηση. Η απάντηση είναι απλή. Όπως ειπώθηκε παραπάνω, ο πατήρ Επιφάνιος παρακολουθούσε προσεκτικά εκείνα τα γεγονότα που μαρτυρούσαν την προετοιμασία της έλευσης του «υιού της απωλείας». Η Αγία Γραφή μάς μιλά για τις εξής προϋποθέσεις και σημεία της εμφάνισης του Αντίχριστου: — Την αποστασία, δηλαδή την απομάκρυνση της ανθρωπότητας από την αληθινή πίστη στον Ιησού Χριστό. — Τη δυνατότητα επιβολής του χαράγματος του Αντιχρίστου στο δεξί χέρι ή στο μέτωπο, ως εργαλείο υποταγής όλων των ανθρώπων στη γη στον Αντίχριστο. Παρακολουθώντας τα φαινόμενα που οδηγούν στη δημιουργία και διάδοση και των δύο αυτών συνθηκών, μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι η εμφάνιση του «υιού της απωλείας» πλησιάζει. Οι αποστατικές διαδικασίες του 20ού αιώνα κατέλαβαν όλον τον χριστιανικό κόσμο.Στη Ρωσία, η εξουσία των αθέων, με την κρατική αθεϊστική ιδεολογία της, κατέστρεψε σε μαζικό επίπεδο την πίστη.Στη Δύση, η υιοθέτηση των λεγομένων «οικουμενικών ανθρωπιστικών αξιών», όπου την πρώτη θέση κατέχει η ανθρώπινη αυτονόμηση και η νομιμοποίηση της αμαρτίας ως ισότιμης της αρετής, κατέστρεψε την πίστη ακόμη πιο βαθιά από την απροκάλυπτη αθεϊστική προπαγάνδα.Για τους ανθρώπους του κόσμου όλα αυτά τα αποστατικά φαινόμενα πέρασαν απαρατήρητα.Αλλά για έναν πιστό, πολύ περισσότερο για έναν τόσο πνευματικό άνθρωπο όπως ο πατήρ Επιφάνιος, όλα αυτά ήταν φανερά σημάδια ότι ο Αντίχριστος πλησιάζει. Ακόμα περισσότερο από τότε που, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Τύπος ανέφερε σχέδια για την καταγραφή όλων σε μια ενιαία βάση δεδομένων. Σύντομα εμφανίστηκε στις Βρυξέλλες ένας υπερ-υπολογιστής με το συμβολικό όνομα «θηρίο». Με το πνεύμα του ο πατήρ Επιφάνιος διαισθανόταν τα επιχειρήματα που θα χρησιμοποιούσαν οι εκπρόσωποι του Αντίχριστου, ο οποίος δεν είχε εμφανιστεί ακόμη στον κόσμο, προκειμένου να προετοιμάσουν τους ανθρώπους να συμφωνήσουν και να αποδεχτούν το χάραγμά του. Έλεγε ότι θα τους πείσουν με την ευκολία ενός τέτοιου συστήματος, όπου δεν θα χρειάζεται να έχεις μετρητά, τα οποία δεν θα μπορείς να χάσεις ούτε να σου τα κλέψουν.Αλλά ο πατήρ Επιφάνιος έλεγε ότι η κλοπή θα είναι ακόμη μεγαλύτερη, κάτι που πράγματι βλέπουμε παντού σήμερα, όταν μας αφαιρούνται άγνωστες χρεώσεις από λογαριασμούς, επιβάλλονται αδικαιολόγητες χρεώσεις για διάφορες τραπεζικές συναλλαγές κλπ.Και πόσα τεράστια κλεμμένα ποσά δεν μεταφέρονται σε υπεράκτιους (offshore) λογαριασμούς μέσω ψηφιακών συναλλαγών! Αλλά αυτό που ανησυχούσε πραγματικά τον Γέροντα δεν ήταν η κλοπή χρημάτων μέσω του ηλεκτρονικού συστήματος.Ήταν το ότι, στο τελευταίο στάδιο της ψηφιοποίησης, θα προτείνουν στους ανθρώπους να δεχθούν το καταστροφικό για την ψυχή αντίχριστο χάραγμα (Απ. 13:16), μέσω του οποίου ο άνθρωπος θα συνδεθεί με το αντίχριστο σύστημα διαβίωσης και έτσι θα αποσυνδεθεί από το θεοχαρίτωτο σύστημα και την αιώνια ζωή. Δεν θα μπορεί πλέον να δεχθεί τη Θεία Χάρη και άρα θα στερηθεί την κοινωνία με τον Θεό στην παρούσα και στη μέλλουσα ζωή μετά θάνατον.Η προειδοποίηση για την αποδοχή των αντίχριστων χαραγμάτων και για την τρομερή τιμωρία γι’ αυτό έχει δοθεί από Τον Ίδιο Το Θεό στην Αποκάλυψη του Ιωάννη: «Καὶἄλλοςἄγγελος τρίτος ἠκολούθησεναὐτοῖς λέγων ἐνφωνῇ μεγάλη· εἴ τις προσκυνεῖτὸθηρίονκαὶτὴνεἰκόνααὐτοῦ, καὶ λαμβάνει τὸ χάραγμα ἐπὶτοῦ μετώπου αὐτοῦἢἐπὶτὴνχεῖρααὐτοῦ, καὶαὐτὸςπίεταιἐκτοῦοἴνουτοῦθυμοῦτοῦΘεοῦτοῦκεκερασμένουἀκράτουἐντῷποτηρίῳτῆςὀργῆςαὐτοῦ, καὶβασανισθήσεταιἐνπυρὶκαὶθείῳἐνώπιοντῶνἁγίωνἀγγέλωνκαὶἐνώπιοντοῦἀρνίου. Καὶὁκαπνὸςτοῦβασανισμοῦαὐτῶνεἰςαἰῶναςαἰώνωνἀναβαίνει, καὶοὐκἔχουσινἀνάπαυσινἡμέραςκαὶνυκτὸςοἱπροσκυνοῦντεςτὸθηρίονκαὶτὴνεἰκόνααὐτοῦ, καὶεἴ τις λαμβάνει τὸ χάραγμα τοῦὀνόματοςαὐτοῦ.» (Αποκ. 14:9-11). Αγαπώντας χριστιανικά τους ανθρώπους - δηλαδή επιθυμώντας τη σωτηρία τους και μη θέλοντας την απώλεια των ψυχών τους - ο πατήρ Επιφάνιος επίμονα, όπου ήταν δυνατόν, έθιγε το θέμα της επικείμενης έλευσης του Αντίχριστου.Τους χριστιανούς στο μελλοντικό αυτό αντίκρισμα με τον Αντίχριστο τους δίδασκε να μην ελπίζουν στον εαυτό τους, αλλά να παραδίδουν πλήρως τον εαυτό τους στο θέλημα του Θεού και να ελπίζουν μόνο στη βοήθειά Του και στη μεσιτεία της Θεοτόκου. «Δεν μπορεί κανείς αυτοβούλως να πηγαίνει για θυσία. Πρέπει να πηγαίνει για θυσία τότε, όταν το απαιτεί ο Θεός», έλεγε, προειδοποιώντας για αυτοβουλία, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε πτώση λόγω έλλειψης ή ανεπάρκειας πνευματικών δυνάμεων κατά τον διωγμό των χριστιανών. Τα ευαγγελικά λόγια «τότε οἱἐντῇἸουδαίᾳφευγέτωσανἐπὶτὰὄρη» (Ματθ. 24:16) ο Γέροντας τα ερμήνευε κατά τον Όσιο Βαρσανούφιο τον Μέγα: «Με την ονομασία “όρη” πρέπει να εννοούμε την Παναγία Θεοτόκο Μαρία και τους λοιπούς Αγίους που θα ζουν εκείνες τις ημέρες και οι οποίοι τηρούν ακλόνητα τη σφραγίδα του Υιού του Θεού· διότι Αυτός σώζει πολλούς χάριν αυτών» (Απόκριση 152). Τέτοιος Άγιος, που τηρούσε ακλόνητα τη σφραγίδα του Υιού του Θεού, ήταν ο πατήρ Επιφάνιος. Και για τις προσευχές του ο Κύριος έσωσε και σώζει πολλούς που, όσο τους επιτρέπουν οι δυνάμεις και ο ζήλος τους, αγωνίζονται για τη σωτηρία.Ο πατήρ Επιφάνιος αποθάρρυνε τους ανθρώπους από το να κάνουν μεγάλα σχέδια ζωής, ονομάζοντας τον υπολειπόμενο χρόνο «απλή επιβίωση».Ωστόσο, συμβούλευε να υπάρχουν κάποια εφεδρικά μέρη κατοικίας, ώστε σε περίπτωση διωγμών να μπορεί κανείς να μετακινηθεί εκεί χωρίς περιττές δυσκολίες.Αν και ο ίδιος σε όλη τη ζωή του υπέμενε μεγάλους ασκητικούς κόπους – νήστευε πολύ, προσευχόταν, υπέμενε με υπομονή αρρώστιες, τήρησε σιωπή επί 14 χρόνια – τους δικούς του πάντοτε συμβούλευε να ακολουθούν τη μετριοπαθή «βασιλικήοδό», ώστε να μην πέσουν σε πειρασμούς που ξεπερνούσαν τις δυνατότητες τους. Πάντα ζητούσε ζήλο στο έργο της σωτηρίας, αλλά ζήλο βασισμένο στη σύνεση. Στα θέματα της πίστεως ήταν αυστηρός και ανένδοτος.Έχοντας το χάρισμα της διακρίσεως του καλού και του κακού, της διακρίσεως των πνευμάτων, της διακρίσεως των λογισμών, και στηριζόμενος στην Αγία Γραφή και στην Ιερά Παράδοση, ο πατήρ Επιφάνιος προσδιόριζε εύκολα τα πλανεμένα, είτε ενός ανθρώπου είτε ολόκληρων θρησκευτικών ρευμάτων.Όλη του τη ζωή αγωνιζόταν για την καθαρότητα της πίστεως, για την ακριβή τήρηση των εκκλησιαστικών κανόνων.Και αναγνωρίζοντας «τα σημεία των καιρών», πριν από το τέλος της επίγειας ζωής του είπε: «Αφού ο Αντίχριστος είναι κοντά, πρέπει να αφήσουμε όλες τις δικαιοδοτικές διαμάχες και να επικεντρωθούμε στη σωτηρία της ψυχής». Αυτά τα λόγια απευθύνονταν σε μία γυναίκα που τον ρώτησε για κάποια κατακομβική ιεραρχία. Ένα από τα κύρια θέματα των συζητήσεων του πατρός Επιφανίου ήταν το θέμα της μετανοίας - τόσο της προσωπικής, όσο και της πανεθνικής ρωσικής μετανοίας - χωρίς την οποία δεν μπορεί ούτε ο άνθρωπος να σωθεί, ούτε η χώρα να αναγεννηθεί και να γίνει αρεστή στον Θεό.Όταν λίγο μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ τον ρώτησαν για την αναγέννηση της Ρωσίας, ο Γέροντας απάντησε: «Χρειάζεται μετάνοια, και μάλιστα όχι μόνο της εξουσίας αλλά και του λαού, του καθενός μας, επειδή αποστραφήκαμε τον Θεό, επιτρέποντας τον Εμφύλιο Πόλεμο και άλλες αιματοχυσίες…» Όταν ρωτήθηκε αν μια νέα κυβέρνηση είχε έρθει στην εξουσία το 1991, απάντησε: «Όχι. Αφού δεν υπάρχει μετάνοια, σημαίνει ότι αυτή η κυβέρνηση συνεχίζει το μπολσεβίκικο καθεστώς». Λίγο πριν από την κοίμησή του ο πατήρ Επιφάνιος έλεγε: «Αν ο λαός μετανοούσε, ο Κύριος θα άλλαζε τα πάντα αμέσως.Αλλάδεν υπάρχει μετάνοια στο λαό». Προς το τέλος της ζωής του, ο Πατέρας Επιφάνιος παρέμεινε σκεπτικός σχετικά με την πιθανότητα μιας αναγέννησης της Ορθόδοξης Ρωσίας, για χάρη της οποίας είχε πραγματοποιήσει τόσες ενέργειες.«Η αποστολή μου τελείωσε», είπε λίγες ημέρες πριν από την κοίμησή του.Το κήρυγμα του Γέροντα δεν ακούστηκε από τους ανθρώπους του κόσμου τούτου. Ο μοναχός Επιφάνιος αξιώθηκε από τον Κύριο πολλών πνευματικών χαρισμάτων: του χαρίσματος της διορατικότητας, της διακρίσεως, της αδιάλειπτης προσευχής, του χαρίσματος της δακρυρροούσης μετανοίας και άλλων χαρισμάτων της Χάριτος.Ήταν αφόρητο για έναν αμαρτωλό άνθρωπο να βλέπει το πώς ο Γέροντας πλησίαζε στο Άγιο Ποτήριο, τρέμοντας από το κλάμα και λουόμενος στα δάκρυα.Με το ίδιο χάρισμα δακρύων είχε προικιστεί και ο ήδη προαναφερθείς ιατρός Ιβάν ΓιεγκόροβιτςΟρέχοφ, ο οποίος είχε σηκώσει όρθιο τον πατέρα Επιφάνιο μετά τη φυλάκιση.Ο πατήρ Επιφάνιος χάριζεο ίδιος θεραπείες και ανακούφιση σε αρρώστους ανθρώπους. Το έκανε αυτό διακριτικά, ώστε να μη σκέφτονται οι άνθρωποι ότι ήταν από τις δικές του προσευχές που δίνονταν οι θεραπείες. Όταν στη δούλη του Θεού Ν. ανέβηκε υψηλός πυρετός, ο Γέροντας της είπε να τυλιχθεί σε ένα βρεγμένο σεντόνι. Μετά από λίγες ώρες ήταν καλά. Σε μια άλλη έδωσε μηλαράκια και την ευλόγησε να τα αγιάσει στον τάφο του Γέροντα Θεοδοσίου του Καυκάσιου. Εκείνη έπασχε από εσωτερική αρρώστια, δεν μπορούσε να φάει τίποτε, αλλά, προς έκπληξή της, τα μήλα τη βοήθησαν.Όμως όταν άρχισε να αγιάζει τα φρούτα μόνη της, χωρίς την ευλογία του Γέροντα, αυτό δεν της έφερε ανακούφιση. Ο δούλος του Θεού Μπόρις διηγείτο ότι όταν εκείνος με έναν άλλο άνδρα πήγαιναν με τη μοτοσυκλέτα στο θερισμό, η μοτοσυκλέτα αναποδογύρισε και ο Μπόρις χτύπησε σοβαρά το δάκτυλό του.Όταν γύρισαν, στο κατώφλι τους συνάντησε ο πατήρ Επιφάνιος και αμέσως του είπε να τρίψει δυνατά το χτυπημένο δάκτυλο.Όταν έχτιζαν ένα σπίτι στο οικόπεδο, ο Μπόρις σκόνταψε και άρχισε να πέφτει με την πλάτη από ύψος τριών μέτρων. Αλλά δεν έπαθε τίποτα.Έλεγε ότι λίγο πριν αγγίξει το έδαφος, κάποια χέρια τον άρπαξαν και τον εναπόθεσαν στο χώμα.Όταν έτρεξε στον πατέρα Επιφάνιο να του πει τι συνέβη, εκείνος τον υποδέχθηκε με χαμόγελο και δεν είπε τίποτα. Μια γυναίκα ήρθε στον πατέρα Επιφάνιο και τον βρήκε με μια μυγοσκοτώστρα να χτυπάει κουνούπια. Σκέφτηκε μέσα της: «Όμως ο Όσιος Σεραφείμ δεν χτυπούσε κουνούπια». Μετά από μερικά χρόνια, ξαναήρθε στον Γέροντα, και εκείνος πάλι με τη μυγοσκοτώστρα χτυπούσε κουνούπια και έλεγε: «Ε, εμείς δεν είμαστε ο Όσιος Σεραφείμ». Πολύ συχνά, όταν ερχόντουσαν με κάποια ερώτηση στον Γέροντα, οι άνθρωποι δεν προλάβαιναν καν να εκφωνήσουν αυτήν την ερώτηση, και ήδη λάμβαναν την αναγκαία απάντηση. Ο Γέροντας συνεχίζει να βοηθά τα πνευματικά του παιδιά και μετά την κοίμησή του. Αναμφισβήτητο είναι και το προφητικό χάρισμα του πατέρα Επιφάνιου. Ακόμη το 1958, ο πατέρας Επιφάνιος προέβλεπε ότι η Ρωσία, η Ουκρανία, η Γεωργία και άλλες δημοκρατίες θα χωριστούν. Το 1992 έστειλε τρεις φορές τηλεγραφήματα από την Αγγλία στα πνευματικά του παιδιά στην πόλη Γκάλι, ώστε να εγκαταλείψουν την Αμπχαζία. Μόνο αφού έλαβαν το τρίτο τηλεγράφημα με το κείμενο «Φύγετε αμέσως από την Αμπχαζία», υπάκουσαν. Βρέθηκε γρήγορα αγοραστής για το σπίτι και τον πλούσιο μανταρινόκηπο, βρέθηκεφορτηγό για τη μεταφορά των υπαρχόντων τους και έφυγαν βιαστικά. Κυριολεκτικά μετά από λίγες ημέρες, στηνΥπερκαυκασία άρχισε ο πόλεμος, και η πόλη ήταν από τις πρώτες που ενεπλάκησαν στη σύγκρουση Αμπχαζίας-Γεωργίας. Επίσης έγραφε σε ένα από τα σημειώματά του για έναν μελλοντικό μεγάλο Ρωσοκαυκάσιο πόλεμο, ο οποίος και άρχισε περίπου ένα χρόνο μετά, στην Τσετσενία. Το 1991, μιλώντας στη Μόσχα σε σύναξη της Εταιρείας Ορθοδόξων Αδελφοτήτων, όπου είχε προσκληθεί, άρχισε να μιλά για την καταστροφή της Ορθοδοξίας, του σλαβικού κόσμου και για τον ερχομό του αντιχρίστου. Είπε ότι πρώτοι θα υποβληθούν σε δοκιμασίες οι Σέρβοι, μετά οι καθολικοί θα αρχίσουν να γιορτάζουν το Πάσχα μαζί με τους Ιουδαίους, μετά θα γίνει πόλεμος με την Ουκρανία για την Κριμαία, και μετά ο διαμελισμός της Ρωσίας… Δεν τον άκουσαν ούτε κι αυτή τη φορά. «Δεν μπορούμε να υποθέσουμε ούτε το ένα εκατοστό των δοκιμασιών που του έτυχαν. Η Ρωσία, την οποία χάσαμε, αιμορραγούσε στην καρδιά του περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Να χάσει τελείως το παρελθόν, την ίδια τη μνήμη του, χωρίς ελπίδα να γίνει κατανοητός και ακουσμένος· να καταφέρει να μη σπάσει, να βρει στη ζωή νέα σημεία στήριξης, άλλες σφαίρες αγαθής δραστηριότητας· να περάσει μέσα από την κοιλάδα ως απόκληρος, αγνώριστος, πολεμούμενος από χιλιάδες και μυριάδες «βεελζεβούληδες», να προσεύχεται όλη σου τη ζωή για το ρωσικό λαό, καθέναν από τους οποίους αγαπούσε ως πνευματικό του τέκνο.Ιδού το κατόρθωμα της ζωής του μυστηριώδους Γέροντα. Τίποτα, ούτε τα δεσμωτήρια ούτε οι βασανιστικές δοκιμασίες, δεν μπόρεσαν να μειώσουν την υψίστη πνευματική του αποστολή. Περισσότερο απ’ όλα στον κόσμο επιθυμούσε να δει τη Ρωσία ορθόδοξη, μετανοημένη, πεσμένη στα πόδια του Επουρανίου Πατέρα». Έτσι πολύ εύστοχα γράφει η Άννα Ιλίνσκαγια, συνοψίζοντας την επίγεια διαδρομή του μοναχού Επιφανίου. Διά των πρεσβειών του πατέρα Επιφανίου, Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς τους αμαρτωλούς!

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ "Μή φίλοι καί ἀδελφοί (ἐγώ σᾶς ὀνομάζω ἀκόμη ἀδελφούς, παρ᾿ ὅτι σεῖς δέν ἔχετε πλέον ἀδελφικήν σχέσιν μαζί μάς!) μή σκεπτώμεθα ἔτσι! Μή τρέχωμεν σάν θερμόαιμα καί ἀσυγκράτητα ἄλογα ἔξω ἀπό τήν νύσσαν, ἀφοῦ ἐρρίξαμεν κάτω τήν λογικήν πού πρέπει νά εἴναι ὁ καβαλλάρης μας καί ἀπεπτύσαμεν τήν εὐλάβειαν... Μή ἄδωμεν τήν "ὡδήν Κυρίου ἐπί γῆς ἀλλοτρίας" δηλαδή εἰς κάθε ἀκοήν, ἰδικήν μας καί ξένην, ἐχθρικήν ἤ φιλικήν καλοδιάθετη ἤ κακοδιάθετη ἀπέναντί μας πού παρακολουθεῖ μέ πολλήν προσοχήν τά ἰδικά μας καί θά ἤθελε ἡ σπίθα τῶν δυστυχιῶν μας νά μεταβληθῆ σέ φλόγα... πού νά φθάσει μέχρι τόν οὐρανό... ἄς μή ρίχνωμε εἰς ἀκοάς βεβήλους ἐκεῖνα πού δέν πρέπει νά "βγαίνουν ἔξω"!... ᾿Αφοῦ λοιπόν ἀπό μόνοι τους ἐπινοοῦν πράγματα ἄσχημα γιά μᾶς, πῶς εἶναι δυνατόν ποτέ νά μή ἐκμεταλευθοῦν αὐτά πού τούς προσφέρομεν;..." (῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Λόγος θεολογικός πρῶτος κατά ἀνομοίων. ῎Εκδ. ὠφελ. βιβλ. τόμ. 1, σελ. 66-74).

ΑΙ ΠΡΟΤΑΘΕΣΙΣΑΙ ΛΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΙΣ ΑΥΤΩΝ

ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ 1977 Επίσκοπος Κήρυκος Κοντογιάννης ΟΠΟΙΟΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΕΥΡΗ ΜΙΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΟΡΙΑΝ ΠΟΛΛΩΝ "ΔΙΑΤΙ ΤΟΣΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΣΧΙΣΜΑΤΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΧΩΡΟΝ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ;", ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΕΥΡΗ ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΣ ... ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΗ ΔΗΛΑΔΗ ΟΤΙ ΟΙ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΘΕΣΑΝ ΩΣ ΒΑΣΙΚΟΝ ΣΤΟΧΟΝ ΤΩΝ ΝΑ ΥΠΑΓΑΓΟΥΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΥΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΚΗΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑΝ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΚΑΙ ΑΦΑΝΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΓΝΗΣΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ, ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΑΚΟΥΕΤΑΙ Η ΠΡΟΔΡΟΜΙΚΗ ΦΩΝΗ ΤΗΣ, ΗΤΟΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΚΟΥΕΤΑΙ ΤΟ «ΟΥΚ ΕΞΕΣΤΙΝ ΥΜΙΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΖΕΙΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΕΙΝ» ... ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΗ ΑΚΟΜΗ ΔΙΑΤΙ ΜΕΣΩ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΟΡΩΝ ΤΟΥ Ο ΠΑΠΟΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΔΙΩΚΕΙ ΤΟΥΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ, ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΝ ΤΡΟΠΟΝ, ΗΤΟΙ ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ, ΠΩΛΩΝΤΑΣ ΑΛΛΟΥΣ, ΕΞΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΑΣ, ΚΑΘΑΙΡΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΑΦΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ "ΥΠΑΚΟΥΟΥΝ" ΕΙΣ ΤΑ ΘΕΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ, ΚΑΙ ΣΚΕΥΩΡΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΥΒΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ ΤΩΝ .... ΕΒΑΛΑΝ ΣΤΟΧΟΝ ΝΑ ΑΦΑΝΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΓΝΗΣΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ, ΟΠΩΣ ΝΟΜΙΖΟΥΝ, ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΜΟΥΝ, ΞΕΧΝΩΝΤΑΣ ΟΤΙ "ΠΥΛΑΙ ΤΟΥ ΑΔΟΥ ΟΥ ΚΑΤΙΣΧΥΣΟΥΣΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ" ΚΑΙ ΕΚΑΜΑΝ ΚΑΚΗΝ ΒΟΥΛΗΝ ΝΑ ΕΞΑΛΕΙΨΟΥΝ ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΓΗΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ, ΔΕΝ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΓΝΗΣΙΑΝ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΝΑ ΥΠΟΠΕΣΟΥΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΠΟΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΝ ΠΛΑΝΗΝ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΙΝ ΚΑΙ ΕΝ ΕΝΙ ΛΟΓΩ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΝΤΗΣΟΥΝ ΔΕΚΑΤΡΙΜΕΡΙΤΕΣ, ΗΤΟΙ ΟΥΝΙΤΕΣ. Η ΔΕ ΠΡΟΣΦΙΛΗΣ ΕΙΣ ΑΥΤΟΥΣ (ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΤΑΣ) ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ: ΕΙΝΑΙ Ο ΓΚΑΙΜΠΕΛΙΣΜΟΣ (ΛΕΓΕΤΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΤΙ ΘΑ ΜΕΙΝΗ), ΚΑΙ ΤΟ "ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ" .. ΙΔΟΥ ΤΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΕΓΡΑΨΑΜΕΝ ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΩ: "ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΕ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΙΝ ΑΥΤΟΥ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ" ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Κ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗ, † Αρχιεπισκόπου Αθηνών Περιεχόμενα ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΟΓΔΟΟΝ ΑΙ ΠΡΟΤΑΘΕΙΣΑΙ ΛΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΙΣ ΑΥΤΩΝ 11. Υπαγωγή των παλαιοημερολογιτικών ναών και μονών εις την πνευματικήν δικαιοδοσίαν των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων ή της Μονής Σινά. Το άρθρον 39 παρ. 9 του ν. 590/77 «περί Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος» προβλέπει ότι: «9-Ιεροί Ναοί, μετά ή άνευ μοναστικών αδελφοτήτων, ευρισκόμενοι εν τω χώρω της Εκκλησίας της Ελλάδος και μη υπαγόμενοι υπό την πνευματικήν δικαιοδοσίαν αυτής, δύνανται να καταστούν, διά χαριστικής δικαιοπραξίας των κυρίων αυτών, μετόχια Ι. Μονών των πρεσβυγενών Πατριαρχικών Θρόνων και της Ι. Μονής Σινά, μετά συγκατάθεσιν της δωρεοδόχου Μονής και έγκρισιν του επιχωρίου Αρχιερέως και της ΔΙΣ, αποκλειομένης της καθ' οιονδήποτε τρόπον εγκαταβιώσεως εις ταύτα Επισκόπων. Διά της ως άνω χαριστικής δικαιοπραξίας καθορίζονται αι προϋποθέσεις και οι όροι, ως και ο τρόπος διοικήσεως και λειτουργίας των εν λόγω μετοχίων». Είναι προφανές ότι η διάταξις αφορά εις τα ατύπως λειτουργούντα παλαιοημερολογιτικά μοναστήρια, και αποβλέπει εις την, διά της κανονικής οδού, νομιμοποίησιν αυτών ως και εις την απομάκρυνσιν εξ αυτών των παλαιοημερολογιτών «Αρχιερέων» των χρησιμοποιούντων αυτά ως ορμητήριά των. Η δυνητική προσφορά υπό της Εκκλησίας της λύσεως ταύτης συνιστά ασφαλώς υποχώρησιν αυτής εκ της μέχρι τούδε ακάμπτου στάσεώς της και δύναται να αξιολογηθή ως έμπρακτος απόδειξις μερίμνης διά την εντός του πλαισίου των Ι. Κανόνων ρύθμισιν του παλαιοημερολογιτικού ζητήματος. Σημειωτέον ότι η λύσις αύτη συνεζητείτο επί μακρόν είς τινας συντηρητικούς παλαιοημερολογιτικούς κύκλους, οι οποίοι προέβλεπον, ότι εάν η Εκκλησία της Ελλάδος απεδέχετο ταύτην, πολλοί των παλαιοημερολογιτών, όντες δυσηρεστημένοι εκ της ηγεσίας αυτών, θα την απεδέχοντο ασμένως και, χωρίς να απαρνηθώσι το παλαιόν εορτολόγιον, θα μετεπήδων εκ της παρανομίας εις την νομιμότητα. Αλλ' η ελπίς αυτών αύτη απεδείχθη φρούδη. Εξ όσων δυνάμεθα να γνωρίζομεν ουδείς των παλαιοημερολογιτών εποιήσατο χρήσιν της προσφερθείσης ευκαιρίας.

H EN ETEI 1977 ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΟΤΕ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΤΑΜΠΟΥΡΑ (ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΧ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ) Α ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΔΡΟΥΣ ΤΗΣ 22/9/1977 Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι, λοιποί ἐν Χριστῶ ἀδελφοί. Εἰς το Πανελλαδικόν Συνέδριον Κληρικῶν τῆς 22ας Σεπτεμβρίου ἐξέφρασα την εὐαρέσκειάν μου, διότι διά πρώτην φοράν μοῦ ἐδόθη σειρά να ὁμιλήσω, παρ’ ὅλον πού ἔχω παρακολουθήσει ὅλα τά συνέδρια ἀπό τό 1961 – 1977. Τηρῶν αὐστηρῶς τους ὅρους τοῦ Μακαριωτάτου ἤρχισα την ἀνάγνωσιν τῶν ὀλίγων σκέψεών μου, ἀλλά διεκόπην πολλάκις ὐπό τῶν ἁρμοδίων με ἀποτέλεσμα να λυπηθῶ και να εἴπω τά ὐπόλοιπα ἐν συγχύσει και ἐπροξενήθη εἰς το ἀκροατήριον κακή ἐντύπωσις εἰς τάς σκέψεις μου και εἰς τό πρόσωπόν μου. Τοῦτο δεν περίμενα. Διατί παρακαλῶ διεκόπη ἡ ἀνάγνωσις τῶν σκέψεών μου και δεν ἐτηρήθη ὁ κανονισμός «να μη διακόπτεται ὁ ὁμιλητής, ἀλλά να κρατοῦνται σημειώσεις και μετά να γίνεται ἡ διόρθωσις ἤ να λέγεται ἡ διαφωνία; Ἴσως να προβληθοῦν αἱ δικαιολογίαι ὅτι ἦσαν πολλά τά θέματα πού ἐθίγοντο και ἦσαν ἐκτός θέματος. Ἀς ἴδωμεν ὅμως: Το κείμενον ἦτο ὅλον (4) σελίδες χειρόγραφες και περισσότερα ἀπό πέντε λεπτά δεν θά ὑπερέβαινε ἡ ἀνάγνωσις. Διεκόπην πρῶτον ὑπό τοῦ πατρός Εὐθυμίου ὅταν ἀνεγίνωσκα την 4ην ἐρώτησιν τῆς 1ης σελίδος., ὁ ὁποῖος διεφώνησε και εἶπεν ὅτι αἱ καθαιρέσεις τῶν 13 δεν εἶναι ἔγκυραι. Νομίζω εἰς αὐτό το σημεῖον ὑπάρχουν και ἄλλοι πού δεν συμφωνοῦν. Και ἐρωτῶ διατί ὁ π. Εὐθύμιος δεν συνεφώνησε; Και διατί δεν τον παρετήρησε κανείς; Ἡ διακοπή ἦτο ἀδικαιολόγητος. Ἔπρεπε να γίνουν οἱ παρατηρήσεις εἰς το τέλος. Διεκόπην ἐκ δευτέρου ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου και πάλιν τοῦ π. Εὐθυμίου, διότι ἤμουν δῆθεν ἐκτός θέματος. ‘Αλλά το θέμα ἦταν διά τον ἐκπεσόντα Κορινθίας και ἐγένετο ἀναφοράς ἐπί τῶν αἰτίων τῆς πτώσεώς. Και ἄλλοι μέν ἔλεγον ὅτι αἰτία τῆς πτώσεως του ἦτο ἡ φιλαργυρία, ἄλλοι ἡ μνημόνευσις ὀνομάτων κακοδόξων και ἄλλοι ἄλλα, και ἐγώ εἶπα ὅτι αἰτία τῆς πτώσεώς του εἶναι ἡ μετάβασις του εἰς Ἀμερικήν. Ἄρα δεν ἤμουν ἐκτός θέματος. Και ναι μέν ἐπανέλαβον μερικά ἀπό ἐκεῖνα πού εἶπε ὁ ἅγιος ‘Αττικῆς καθότι τά ειχα γραμμένα, ἀλλά ὅμως ὄχι ὅτι ὁ Ἅγιος ‘Αττικῆς τά εἶπε ὅλα ὅπως τῆς παραγράφου 5, σελ. 1-2. Και ἐδῶ ἀδικαιολόγητος ἦτο ἡ διακοπή. Διεκόπην τρίτον ὑπό τοῦ ἁγίου ‘Αττικῆς, ὅταν ἀνέγνωσα την παράκλησιν «Να μην ὁδηγῶμεν αὐτοκίνητα οἱ κληρικοί, σελ. 3» και ἔλαβον ἀπάντησιν: «Ναι και ἐσύ κάποτε ὁδηγοῦσες. Ἀδικαιολόγητος και ἐδῶ ἠ διακοπή και ἡ ἀπάντησις ἀδέξια: «Ὁδηγοῦσα, δεν ὁδηγῶ». Τέταρτον ὑπό τοῦ π. Εὐθυμίου εἰς την παράκλησιν να μην τελοῦμεν γάμους βαπτίσεις οἱ κληρικοί ιερομόναχοι, σελ. 3, ἔλαβον την ἀπάντησιν: «Να κλεισθῆς εἰς Μοναστήριον, ἐάν δεν θέλης να βαπτίζης και να στεφανώνης». Ἀδικαιολόγητος και ἐνταῦθα ἡ διακοπή και ἡ ἀπάντησις ἔκνομος και ἄστοχος. Πάντα ταῦτα ἀναφέρονται εἰς το θέμα τῆς πτώσεως τοῦ Κορινθίας και την στερέωσιν την ἰδικήν μας. Παρατηρῶμεν, ὄτι ἡ ἀνάγνωσις τῶν σκέψεών μου ἔγιναν ἐν μέσω διακοπῶν και ἀντικανονικῶν ἀπαντήσεων. Ἅπαντες ἀνεχόμεθα τον Σεβ. Πειραιῶς και τον π. Εὐθύμιον ἐν ὑπομονῆ, ἐνῶ ἡ ἀνάγνωσις τῶν 5 λεπτῶν ἀντιμετωπίσθη μέ ἀπαράδεκκτον τρόπον. ……. (Συνεχιζεται) Β ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΥΘΑΔΕΙΑΝ. (ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΥΠΕΒΛΗΘΗΣΑΝ) 1) Θεωρεῖτε, ἄγιοι Ἀρχιερεῖς και λοιποί ἀδελφοί, κανονικόν ‘Επίσκοπον τον Μακαριώτατον Βρεσθένης Ματθαῖον; 2) Θεωρεῖτε ἐγκύρους και κανονικάς τάς ὑπ’ αὐτοῦ γενομένας χειροτονίας ‘Επισκόπων ὤν μόνος; 3) Θεωρεῖτε ἔγκυρον και Κανονικήν την γενομένην ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Ματθαίου καθαίρεσιν τοῦ ὑποτακτικοῦ του Αὐξεντίου Πάστρα. 4) Θεωρεῖτε ἔγκυρον την καθαίρεσιν τῶν 13 Ἀρχιμανδριτῶν την γενομένην ὑπό τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου την 12ην Νοεμβρίου 1960; Ὑπάρχουν ἀμφισβητήσεις; Ἐάν τά ἀνωτέρω ἐρωτήματα θεωροῦνται ὑφ’ ἁπάντων ἡμῶν κανονικά, ΝΑΙ τότε ὀφείλομεν να ἀπαντήσωμεν εἰς τά πηγάζοντα κατωτέρω ἐρωτήματα. Α) Πῶς ὁ τότε Κορινθίας Κάλλιστος μεταβάς δι’ ἰδιωτικούς λόγους εἰς ‘Αμερικήν πρώτην φοράν ἀνεκάλυψεν ὅτι ἡ Ρωσική Ἐκκλησία ὀρθοτομοῦσε τον λόγον τῆς ‘Αληθείας, καθ’ ἥν στιγμήν εἶχε ὁριστικοποιήση το σχίσμα τῶν ΓΟΧ Ἑλλάδος με τάς χειροτονίας τοῦ ‘Ακακίου ὑπό τοῦ Σεραφείμ, με τον Λεόντιον, ὁ ὁπο9ῖος εισήλασεν εἰς την Ἐλληνικήν ‘Επικράτειαν, ὅστις ὁμοῦ με τον ‘Ακάκιον ἐχειροτόνησαν τους λοιπούς καθηρημένους και παραγκωνίσασα Ἱερούς Κανόνας θεσμούς χιλιάδων ἐτῶν προέβη δημοσία εἰς ἀναγνώρισιν τῆς παρασυναγωγῆς και κοινωνίαν μετ’ αὐτῆς. β) Διατί κατόπιν ἡμεῖς ἐρρίψαμεν πάντα ταῦτα εἰς τον κάλαθον τῆς λήθης και ἀπεστείλαμεν ‘Εξαρχίαν με τον κ. Κάλλιστον εἰς ‘Αμερικήν. Προέβημεν δηλαδή εἰς ἀδεξιωτάτους χειρισμούς. Ἡμεῖς: Πρῶτον ἐκατηγορήσαμεν διά τοῦ περιοδικοῦ «Κήρυξ» τους Ρώσους ‘Επισκόπους διά συμπροσευχάς, συλλειτουργίας μετά κακοδόξων. Δεύτερον μετέβημεν εἰς ‘Αμερικήν χωρίς να ζητήσωμεν ἔγγραφον ἀποκήρυξιν και διόρθωσιν τῶν ἀνωτέρω παραβάσεων τῶν Ρώσων. Τρίτον ἐδέχθημεν ἐκκλησιαστικήνν ἐπικοινωνίαν μετά τῶν Ρώσων ἄνευ Ὁμολογίας, τι πιστεύουν αὐτοί, ἄν ἀσπάζωνται την Ἔκθεσίν μας, την ἀναγνωσθεῖσαν ὑπό τοῦ Πρωτοσυγκέλλου Γ. Γκράμπε καθ’ ὅλα ἤ διαφωνοῦν και εἰς ποῖα σημεῖα; (Διατί βιαστήκατε; Σημεῖα ἀμφισβητήσεως τοῦ ‘Αγῶνος). Τέταρτον: ἐδέχθημεν ἐπικοινωνίαν με τον Φιλάρετον μετά την ἀντικανονικήν ἀναγνώρισιν τῶν ἀντικανονικῶν χειροτονιῶν Σεραφείμ – ‘Ακακίου και τῶν λοιπῶν καθηρημένων ‘Αρχιμανδριτῶν ὡς Σύνοδον με ‘Αρχιεπίσκοπον τον Αύξέντιον Πάστραν και μᾶς ὑποχρεώνει μάλιστα να ἑνωθῶμεν! Με ποίους; (Σημεῖα πτώσεως και ἀμφισβητήσεως). Πέμπτον: Ἐδέχθημεν χειροθεσίαν ἀπό τους Ρώσους ὡς να εἴμεθα σχισματικοί , καίτοι τοῦτο ξεκαθαρίζεται εἰς την ἀπόφασιν ὅτι δεν εἴμεθα. Και ὅμως μᾶς ἐχειροθέτησαν και μάλιστα προστάσσουν και οἱ λοιποί διά να ἔλθη εἰς ὅλους ἡ θεία Χάρις, ὅπως και ἔγινε. Ὀποία βλασφημία! ‘Εξεπληροῦτο με την ἀπαίσιον αὐτήν χειροθεσίαν ἡ ἐπιθυμία τοῦ Αὐξεντίου διά να εἶναι ὁ πρῶτος τῆ τάξει ‘Αρχιεπίσκοπος, ὡς πρῶτον ἀναγνωρισθείς, να καταβιβάση εἰς ἐσχάτην ταπείνωσιν την Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ και ἀργότερον να καθίση ἐπί τοῦ θρόνου τῆς ‘Αρχιεπισκοπῆς κηρύττων κλειστόν το θέμα τῆς ἑνώσεως μετά τῶν Ματθαιικῶν και ἀνοίγων τον δρόμον ἐπιστροφῆς και μετανοίας τῶν Ματθαικῶν προς την παντοῦφλάν του (ἤρχισεν ἡ ἐφαρμογή). (Συνεχιζεται) Γ Τοιαύτην κρίσιν τῆς ὑποθέσεώς μας ὑπό τῶν Ρώσων ἔκαμε και ὁ Πιλάτος. ‘Εκεῖνος ἐβγῆκεν ἑπτά φορές ἀπό το Πραιτώριον κηρύττων ἀθῶον τον Ἰησοῦν και ὅτι οὐδέν ἄξιον θανάτου εὑρίσκει και ὅμως τον ἐσταύρωσεν, διότι δεν θα ἦτο φίλος τοῦ Καίσαρος. Οὕτω και οἱ Ρῶσοι, ἐνῶ δεν μᾶς θεωροῦν Νοβατιανούς, Δονατιστές, Σχισματικούς, δεν γνωρίζουν τίποτε περί τοῦ Κυκλάδων (διότι ὁ Αὐξέντιος ἔπεισε τους Ρώσους ὅτι ὑπῆρχε ὁ Κυκλάδων διά να ἀντικανονικοποιήση την χειροτονίαν τοῦ Ματθαίου) και ὅμως μᾶς ἐχειροθέτησαν λαβόντες ὑπ’ ὄψιν τον Καίσαρα Αὐξέντιον (ἐγνώριζε και την γλωσσάν των), διότι ἐάν δεν θα μᾶς ἔχειροθέτουν δεν θα ἦσαν φίλοι. Τις οἶδε πόσα δολλάρια ἐθυσιάσθησαν. (Μελανές σελίδες). Και ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλά μᾶς περιέπαιζαν και μᾶς ἐξαπατοῦσαν ὅτι ὅταν εφεύγαμεν (ἡ Ἐξαρχία) ἀπό την ‘Αμερικήν θα μᾶς ἔστελναν πολυσέλιδον Ὁμολογίαν, πείθοντες οὕτω την ‘Εξαρχίαν μας (προδότριαν) και ὁλόκληρον την Ἱεράν Σύνοδον να ψεύδωνται καθ’ ἡμῶν τῶν κατωτέρωνΚληρικῶν, ὅτι θα μᾶς ἔλθη σέ λίγο ἡ Ὁμολογία και ὅταν ἦλθε ἡ Ὁμολογία μᾶς ἔλεγαν εἶναι πολυσέλιδος, εἶναι εἰς τά ‘Αγγλικά, την μεταφράζομεν και την κοινοποιοῦμεν (ἴδε ἀπάντησιν προς Θεοδώρητον Μοναχόν), ὅταν ἐτίθετο το ἐρώτημα πότε θα ἴδωμεν τέλος πάντων το πιστεύω τῶν Ρώσων (ψεματάκια). Διά να καλύψωμεν ὅθεν τά ψέμματα ἔπρεπε να σταλῆ δευτέρα ἐξαρχία εἰς ‘Αμερικήν, διά να μεταφέρη την μεγάλην και πολυσέλιδον ὁμολογίαν τῶν μεγάλων μας ἀδελφῶν Ρώσων. ‘Επειδή ἡ Ὁμολογία ἦταν μεγάλη και δυσβάστακτος διά τοῦτο ἐλυπήθηκαν να την φορτώσουν εἰς την ‘Εξαρχίαν μας, την ἔστειλαν ὑπηρεσιακῶς και ἦλθε μετά (7) μήνας και εἴδαμεν τι Ὁμολογία: ΛΑΘΟΣ και ΟΧΙ ΣΧΙΣΜΑ το ΝΕΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ! Ἕνεκεν ταύτης τῆς τακτικῆς ἤγουν να γινώμεθα ἐπιλήσμονες τῶν πράξεών μας, και να προβαίνωμεν εἰς συνεχεῖς και ἀδικαιολογήτους ὑποχωρήσεις ἐπῆλθαν θλιβερά γεγονότα διά την Ἐκκλησίαν: α) ‘Αποσκιρτησις ( ὀκτώ Ἱερέων, πολλῶν Μοναχῶν και Μοναζουσῶν και Λαοῦ, κυρίως Νέων. Β) ‘Αποσκίρτησις Καλλίστου και ἐκδίωξις ἐκ τῆς Μονῆς ‘Αθηκίων τῶν Μοναζουςῶν, με ἀποτέλεσμα αὗται να ἐγκαταβιώσιν ὅπου δεῖ, εἰς κοσμικούς οἴκους κλπ. Γ) Συμβαίνουν ὁσημέραι διενέξεις μεταξύ τῶν πιστῶν με ἀποτέλεσμα ἐφ’ ἑνός ἡμεῖς οἱ Ἱερεῖς να μην δυνάμεθα να ἀντιμετωπίσωμεν την κατάστασιν και ἀφ’ ἑτέρου να ὑποβιβάζεται ἡ πνευματική στάθμη τοῦ Ἱεροῦ ‘Αγῶνος. Διά τοῦτο ὡς ἐλάχιστος τῶν μελῶν τῆς Γνησίας ‘Ορθοδόξου Ἐκκλησίας ποιῶ ἔκκλησιν εἰς τον Μακαριώτατον και τους λοιπούς ‘Αρχιερεῖς και ὅλον το Σῶμα τῆς ‘Εκκλησίας, ὅπως μη καταληφθῶμεν ὑπό πανικοῦ και ἀπελπισίας διά την ἀπώλειαν ἀδελφῶν μα;ς, ἀλλά θεωροῦντες ἐν προσευχῆ, την κατάστασιν κακοῦ ἐξαλείψεως τοῦ μελανοῦ σημείου και δώσωμεν νέαν πνοην εἰς το ὅλον ἱερόν και ἅγιον ἔργον τοῦ Ἰεροῦ Ἀγῶνος ἡμῶν διά την σωτηρίαν τῶν ἀθανάτων ψυχῶν ἠμῶν. Κυριώτερα σημεῖα ἀνασχέσεως τοῦ κακοῦ εἶναι: α) Δεν πρέπει να ἀναφερώμεθα εἰς την ἕνωσιν μετά τοῦ Αὐξεντίου, καθόσον ὡς προανέφερα «χάσμα μέγα ἐστήρικται» μεταξύ μας ἐκτός και ἀρθοιῦν τά ἐμπόδια. Β) Να συνταχθῆ ἀνοικτή ἐπιστολή προς τους Ρώσους και διά τοῦ ΤΥΠΟΥ να κατεγγέλλεται το ἀντικανονικόν, το ἀντορθόδοξον τῶν ἀποφάσεων αὐτῶν, ὡς και ἡ σατανική μέθοδος ἐξαπατήσεως ἡμῶν με τάς ψευδουποσχέσεις των με ἀποτέλεσμα τον κατασκανδαλισμόν χιλιάδων ψυχῶν γ) Να ἔχωμεν μεταξύ μας ὁμόνοιαν και να συνεχίσωμεν τον δύσκολον δρόμον ὅν παρελάβομεν παρά τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὧν φύλαξ και εντολεύς ὑπῆρξεν ὁ πρό ἡμῶν Βρεσθένης Ματθαῖος. Δ) Να μην παρασυρώμεθα ἀπό το σατανικόν ρεῦμα Να μην ἀγοράζωμεν και να μην ὁδηγῶμεν αὐτοκίνητα οἱ Κληρικοί. Εἶναι μεγάλη κατάπτωσις τοῦ ‘Αγῶνος, της θέσεώς μας, και ψυχικός κίνδυνος. Ε) Να μην ἐκτελοῦμεν γάμους και βαπτίσεις οἱ Ἱερομόναχοι παραβαίνοντες καταφώρως Ἱερούς θεσμούς ἁγίων Πατέρων, καθ’ ἥν στιγμήν ὐπάρχουν κοσμικοί ἱερεῖς. Ἡ οἰκονομία να μη γίνεται παρανομία. Ὁ ἀγών δεν προοδεύει. Ὑποτιμῶνται οἱ κοσμικοί και δεν πλησιάζουν να γίνουν κληρικοί. Ζ) Να σταματήσουν τά συνείσακτα μοναστήρια., διότι αἴτιον αποσκιρτήσεως Κληρικῶν μας, ὑπῆρχαν και αὐτά, διότι σωφεράντζες και συνείσακτοι ἦσαν οἱ περισσότεροι. Και η) Να μην ἐπιτρέπεται εἰς Μητροπολιτικούς Ναούς να ψέλνουν οἱ γυναῖκες. Δεινόν. Με αὐτά και πολλά ἄλλα παραχωρεῖ ὁ Θεός δεινά και πτώσεις. ΣΥΓΓΝΩΜΗ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ.

ΠΟΙΟΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΟΠΤΙΚΩΣ ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠ ΑΡΙΘΜ 532/25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009 ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ)

ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΙΟΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΟΠΤΙΚΩΣ ΤΟ ΚΑΤΗΓΗΡΗΤΗΡΙΟΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. ΠΡΩΤ. 532 ΤΗΣ 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009 ΚΑΘΑΙΡΕΤΙΚΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ ΠΑΡΑΘΕΤΟΜΕΝ ΤΟ ΚΑΤΩΘΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΡΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΝ, ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΜΝΗΣΙΝ ΟΤΙ Η ΚΑΘΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΥΤΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΙΣΧΥΕΙ ΔΙ ΟΣΟΥΣ ΠΑΡΕΜΕΙΝΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗΝ ΤΩΝ, ΗΡΘΗ ΟΜΩΣ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΝ ΠΑΧΩΜΙΟΝ ΚΑΘΟΣΟΝ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΕΞΑΓΟΜΕΝΟΥ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ, ΕΞΕΛΙΠΟΝ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΑΥΤΗ ΕΠΕΒΛΗΘΗ ΕΙΣ ΑΥΤΟΝ … «… Οὗτοι κατηγοροῦνται διά χειρίστης σκοπιμότητος, ἀντικανονικάς, Ληστρικάς καί πάντως Πράξεις καί ἀποφάσεις ἐσχάτης βλασφημίας καί ἐκκλησιομαχίας, τάς ὁποίας διέπραξαν, ἤτοι, διά: Α’ Τήν ἐκ σκοπιμότητος συλλήβδην κατάλυσιν τῆς Κανονικῆς Τάξεως κατά τάς συγκλήσεις καί ἐργασίας τῶν ἐνδημουσῶν καί Ἱερῶν Συνόδων τῆς Ἱεραρχίας ἀπό τό 1999 καί ἑξῆς καθώς καί αὐτοῦ τοῦ θεσμοῦ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Β’ Τήν μέ Α.Π. 3280/28.11.2007 κοινήν ἐγκύκλιόν των ὡς καί τά προηγηθέντα παρόμοια κείμενα: α) Τοῦ κ. Παχωμίου Ἀργυροπούλου «ἐξομολογητική ἐπιστολή» ἀπό 20.8.1974, ὡς καί ἑτέρα ἐπιστολή τοῦ ἰδίου, ἀπό 25-30/7.2004 καί β) Τοῦ κ. Νικολάου Μεσσιακάρη, ἀπολογητικόν ὑπόμνημα πρός τόν Πταισματοδίκην Ἀθηνῶν ἀπό 28.10.1974, ἀποτέλεσμα τοῦ ὁποίου ὑπῆρξεν τό «54/76 ἀπαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς», δι' ὦν ψευδῶς κηρύσσεται ὡς χειροθεσία ἡ κατά τό 1971 γενομένη δεκτή ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου συγχωρητική εὐχή. Γ’ Τήν α) μέ Α.Π. 3282/28.11.2007 «ἀπόφασιν» τῶν Κατηγορουμένων περί «καθαιρέσεως» τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καί β) τήν μέ Α.Π. 3298/7.8.2009 ἑτέραν «ἀπόφασίν» των κατά τοῦ ἰδίου Μητροπολίτου καί τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, περί «ἀπογυμνώσεως ἀπό πάσης Ἱερατικῆς χάριτος καί Μοναχικῆς ἰδιότητος» τοῦ πρώτου, ἀμφοτέρων δέ περί «Μεγάλου ἀφορισμοῦ καί στερήσεως τῆς Χριστιανικῆς ἰδιότητος καί ἔξω τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.»! Δ’ Τήν μέ Α.Π. 13/26.3.2006 πρᾶξιν τοῦ κ. Παχωμίου Ἀργυροπούλου περί «ἀργίας» κατά τοῦ Πανοσ/του Ἱερομονάχου Ἀμφιλοχίου Ταμπουρᾶ, καί μέ Α.Π. 3285/22.4.2008 ἑτέραν ἀπόφασιν τοῦ ἰδίου περί «καθαιρέσεως», κατά τοῦ ἰδίου Ἱερομονάχου. Ε’ Τήν μέ Α.Π. 3166/14/27.2.2002 «Συνοδικήν ἀπόφασιν» περί «ἀκοινωνησίας» (μικροῦ ἀφορισμοῦ) κατά τοῦ ἐλλογιμωτάτου θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη ὡς καί τήν ἀπό τό ἔτος 1997 ἐκδηλωθεῖσαν συκοφαντικήν σκευωρίαν κατ' αὐτοῦ μέ αἰτίαν καί ἀφορμήν τήν διατύπωσιν «...Δέν θά ὁμιλήσω σήμερον διά τήν πρώτην, ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον Ἐκκλησίαν, διότι αὕτη εἶναι ἡ τελεία Κοινωνία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υιοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.Εἶναι ἡ πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἀδιαίρετος ἑνότης τῶν τριῶν Θείων Προσώπων, τοῦ ΕΝΟΣ Θεοῦ. Θά ὁμιλήσω ὅμως διά τήν ἀποκεκαλυμμένην ἐπί τῆς γῆς Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ὅμως ὡς ὑπάρχουσα, ἐν τῆ προαιωνία βουλή τοῦ ἀνάρχου Θεοῦ καί πρό τῆς Ἱδρύσεώς Της, εἶναι καί αὕτη προαιωνία...». ΣΤ’ Τά αἱρετικά φρονήματα τοῦ πρ. Πειραιῶς Νικολάου, τά ὁποῖα ἐν πολλοῖς εἶναι τά αὐτά μέ τά τῶν «πέντε» σχισματοαιρετικῶν, καί αἱ συναφεῖς παραχαράξεις Ἱερῶν κειμένων, τά Ἱστορικά ψεύδη καί αἱ ἀναλήθειαι, ἅτινα κατηγγέλθησαν πολλάκις, ἀλλ' οὐδέποτε ἀντιμετωπίσθησαν. («Ο.Π.» 2004, σελ. 124-154 καί 212-214). Ζ’ Τήν ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Κιτίου Παρθενίου καί τοῦ πιστοῦ Κλήρου καί Λαοῦ τῆς πρεσβυγενοῦς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καταγγελίαν, ἐπί παρανόμω, ἀντικατα¬στατικῆ καί ἀντικανονικῆ παρεμβάσει εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Κύπρου, πρόκλησιν σχίσματος καί ἔκθεσμον καί ἀντικανονικήν ἐπισκοπικήν χειροτονίαν, ἐν μέσω ξυλοδαρμῶν καί αἱμάτων, καί ὑπό παρουσίαν καί ἐπέμβασιν ἀστυνομικῶν δυνάμεων, μεμαρτυρημένως ἀναξίου προσώπου, ἤτοι τοῦ φερομένου κατ' ἀρχάς ὡς «Τριμυθοῦντος» καί κατόπιν ὡς «Κιτίου» κ. Σεβαστιανοῦ Σταύρου. Η’ Τήν κατάλυσιν τοῦ Καταστατικοῦ Νόμου τοῦ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ...» τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Ἀρ. Ἐγκριτ. Ἀποφάσεως Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν 680/1982 καί 3427/1985, κατά τό μέρος, τό ὁποῖον ὁ «ΙΕΡΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ» ἀποτελεῖ θεματοφύλακα «ἐπί τῶ τέλει τῆς θριαμβεύσεως τῶν ἀρχῶν τῆς ἀκαινοτομήτου Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἧς αἱ ἀρχαί ἀνόθευτοι διαφυλάσσονται ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς προεδρευομένης σήμερον ὑπό τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου Κανονικοῦ Διαδόχου τοῦ ἀοιδίμου ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου τοῦ Α’», Ἄρθρον 2 παράγρ. γ, καί «Πᾶν μέλος τό ὁποῖον ἤθελεν παρεκκλίνει ἀπό τῆς Ἐκκλησιολογίας τῆς ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ., θέτει ἑαυτό ἐκτός τοῦ Συνδέσμου καί ἀποβάλλεται καί τυπικῶς δι' ἀποφάσεως τοῦ Δ.Σ.», Ἄρθρον 8 παράγρ. γ.

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ καί «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ (ΜΑΙΟΣ 2004)

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 19400, ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ, Τ.Θ. 54, ΤΗΛ. 210 6020176, 210. 6021467 ΤΕΥΧΟΣ 49 / ΕΤΟΣ 2005 ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ καί «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ (ΜΑΙΟΣ 2004) Ἐπί τῆ 54η ἐπετείῳ ἀπό τῆς ὁσίας Κοιμήσεως τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ματθαίου ‘Αρχιεπισκόπου ‘Αθηνῶν Α.Π. 357 ᾿Εν Κορωπίῳ τῇ 14.5.04 ΠΡΟΣ τούς ὑφ᾿ ἡμᾶς εὐλαβεστάτους Κληρικούς καί Λαϊκούς Πατέρες καί ᾿Αδελφοί, Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, τῆς ἐμῆς μετριότητος, ἡ Χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος, εἴη μετά πάντων ῾Υμῶν. Συμπληροῦνται ἐφέτος 54 ἔτη ἀπό τῆς ὁσίας κοιμήσεως τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν ῾Ιεράρχου Ματθαίου, ἑνός ἀκραιφνοῦς ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογητοῦ ᾿Επισκόπου, τόν ὁποῖον καλούμεθα καί ἔχομεν χρέος νά τιμήσωμεν, συνειδητοποιοῦντες πρό πάντων τούς ὑπέρ Πίστεως καί τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογίας, μέχρις ἐσχάτων ἀγῶνάς του. Καί ἐπειδή "τιμή ἁγίου μίμησις ἐστί τῆς ζωῆς καί τοῦ ἔργου τοῦ ἁγίου", πρώτιστον χρέος μας εἶναι νά "ἐπακολουθήσωμεν ταῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ" ὁμολογοῦντες καί σήμερον, ὅπως ᾿Εκεῖνος καθαράν τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί διαφυλάσσοντες ἀνόθευτον τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἅτινα ἀμφότερα "παρέλαβεν" καί "παρέδωσεν" εἰς ἡμᾶς ὁ ἀοίδιμος ῾Ιεράρχης ὡς ΙΕΡΑΝ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗΝ. ῾Η ἐπέτειος τῆς ἁγίας μνήμης του, ἐν ὄψει τῆς πρωτοφανοῦς ᾿Εκκλησιαστικῆς κρίσεως τήν ὁποίαν διερχόμεθα λαμβάνει ὅλως ἰδιαιτέραν σημασίαν, διότι μᾶς καλεῖ νά ἐνθυμηθῶμεν καί νά συνειδητοποιήσωμεν πρωτίστως ὅτι ὁ ἀοίδιμος ῾Ιεράρχης Ματθαῖος εἰς ἕναν αιῶνα ᾿Εκκλησιολογικῆς συγχύσεως, αἰῶνα ἀποστασίας ὁλοκλήρων τοπικῶν ᾿Εκκλησιῶν καί πτώσεως τῶν ᾿Αγγέλων αὐτῶν, ἤτοι, τῶν ᾿Επισκόπων αὐτῶν, οὗτος ἀνεδείχθη μέγας ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ. ῎Εζησεν εἰς ἕναν αιῶνα κατά τόν ὁποῖον ὅλαι αἱ δυνάμεις τοῦ ῎Αδου, ἤτοι ὁ Παπισμός, ὁ Προτεσταντισμός, ὁ Νεοημερολογιτισμός, ὁ Μασωνισμός καί ὁ ὑπεράνω αὐτῶν ἰστάμενος διεθνής Σιωνισμός ἐπεχείρησαν τήν ὁλοκληρωτικήν ἅλωσιν τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῎Εζησεν εἰς ἕναν αἰῶνα, κατά τόν ὁποῖον ὁ ἀντίχριστος Σιωνισμός ἐποίησε καί ποιεῖ τό πᾶν, ὥστε νά σβήση τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, τήν ᾿Εκκλησίαν Του, νά ἐπιβάλη τήν πλήρη ἀποστασίαν ἐκ τῆς ᾿Αληθείας, δηλαδή ἀπό τόν Χριστόν καί τήν ᾿Εκκλησίαν Του, διότι ἄλλως δέν δύναται νά ἐμφανίση τόν πατέρα του τόν ᾿Αντίχριστον, καί νά ἐπιβάλη τήν διεθνῆ δικτατορία του. ῾Ο αἰών εἰς τόν ὁποῖον είσήλθομεν μπορεῖ νά χαρακτηρισθῇ ἐκ τῶν πραγμάτων ὡς αἰών τῆς γενικῆς ἀποστασίας, αἰών καθ᾿ ὅν βλέπομεν νά πλανῶνται ὑπό τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ (Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ) καί οἱ ἐκλεκτοί, εἰς τούς ὁποίους ὁ μέγας ῾Ομολογητής ῾Ιεράρχης Ματθαῖος ἀφῆκε τήν Παρακαταθήκην τῆς Πίστεως, ἤτοι τήν ᾿Εκκλγησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν. ῾Ο Γνήσιος ῾Ιεράρχης τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὁ αοίδιμος ὁμολογητής ΜΑΤΘΑΙΟΣ μέ τήν ζῶσαν πίστιν του πρός τήν ᾿Εκκλησίαν, τήν καθαράν του ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, τήν διαφύλαξιν τῆς ᾿Αποστολικῆς του Διαδοχῆς καί τήν μετάδοσίν Της διά τῶν ᾿Επισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, ἀνεδείχθη εἰς τήν συνείδησιν τοῦ πιστοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας ὡς ἄλλος "νέος Μάρκος Εὐγενικός" τοῦ 20οῦ αἰῶνος. ᾿Από τότε καί μέχρι σήμερον, ἤτοι ἐπί μισόν αἰῶνα, αἱ προαναφερθεῖσαι δυνάμεις τοῦ ῎Αδου, ἐφρύαξαν κατά τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ ἔργου τοῦ ῾Ομολογητοῦ ῾Ιεράρχου Ματθαίου, τόν ὁποῖον ἐπολέμησαν μέ τάς πλέον σατανικάς μεθοδείας. Εὗρον καί πάλιν εὑρίσκουν ἀναξίους ᾿Επισκόπους, Κληρικούς καί Λαϊκούς, τούς ὁποίους χρησιμοποιοῦν, ὡς πειθήνια ὄργανά των, διά νά ἐκτελοῦν ἐκ τῶν ἔσω τά θελήματά των πρός ἅλωσιν τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Πατέρες καί ᾿Αδελφοί. "Πρόσχωμεν". ᾿Επί ἑπτά περίπου ἔτη συνεχῶς, ἁρμοδίως καί Κανονικῶς, εἰσηγούμεθα, παρακαλοῦμεν, ἀπαιτοῦμεν, διαμαρτυρόμεθα καί ζητοῦμεν νά φανῶμεν ἄξιοι τῆς ἀποστολῆς μας, ἤτοι νά ΔΙΑΦΥΛΑΞΩΜΕΝ, ΟΜΟΛΟΓΗΣΩΜΕΝ καί ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ ΚΗΡΥΞΩΜΕΝ καθαράν τήν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν μας Διαδοχήν, τά ὁποῖα ἀμφότερα, ὡς ἀνωτέρω πάλιν εἴπομεν, ὡς παρακαταθήκην παρελάβομεν διά τοῦ μεγάλου ὁμολογητοῦ Πατρός καί ῾Ιεράρχου ΜΑΤΘΑΙΟΥ τοῦ Α, ἀλλά δέν ἐτύχομεν κατανοήσεως, ἐνῶ κατελύθησαν ἡ Κανονική τάξις καί ὁ Συνοδικός θεσμός, ἐφιμώθη ἡ ᾿Ορθοδοξία, καί συνεχῶς κατασκευάζονται καί στήνονται βδελύγματα ἐν τόπῳ ἁγίῳ. ῞Οθεν ἡμεῖς ὁ ἐλάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις, Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, ἵνα μή κατακριθῶμεν ὅτι ἀπό τήν ΑΝΟΧΗΝ ἤδη ἐπεράσαμεν καί εἰς τήν ΕΝΟΧΗΝ, καί ἵνα τιμήσωμεν ἔργῳ τήν 54ην ἐπέτειον, ἀπό τῆς κοιμήσεως τοῦ ῾Αγίου ῾Ιεράρχου Ματθαίου, προβαίνομεν εἰς τήν ἀκόλουθον ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ ΕΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ Εἰς τό ῎Ονομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. ᾿Αμήν. ΠΙΣΤΕΥΩ εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητήν οὐρανοῦ καί γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων. Καί εἰς ἕνα Κύριον ᾿Ιησοῦν Χριστόν, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ τόν μονογενῆ, τόν ἐκ τοῦ Πατρός γεννηθέντα πρό πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεόν ἀληθινόν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι᾿ οὗ τά πάντα ἐγένετο. Τόν δι᾿ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καί σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί ἐνανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε ὑπέρ ἡμῶν ἐπί Ποντίου Πιλάτου, καί παθόντα, καί ταφέντα. Καί ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατά τάς Γραφάς. Καί ἀνελθόντα εἰς τούς οὐρανούς καί καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός. Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς· οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος. Καί εἰς τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον, τό κύριον, τό ζωοποιόν, τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον, τό σύν Πατρί καί Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καί συνδοξαζόμενον, τό λαλῆσαν διά τῶν προφητῶν. Εἰς Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν. ῾Ομολογῶ ἕν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν. Καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. ᾿Αμήν. ΠΙΣΤΕΥΟΜΕΝ, ΚΗΡΥΤΤΟΜΕΝ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ Α' ΔΙΑ ΤΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ τήν ῾Αγίαν ᾿Αποστολικήν καί Πατερικήν Παράδοσιν, τά θεῖα Δόγματα καί τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας τῶν ῾Αγίων ῾Επτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί ὅλων τῶν συναδουσῶν πρός Αὐτάς Πανορθοδόξων καί Τοπικῶν ῾Αγίων Συνόδων, ἐν αἷς ἐλάλησεν τό ῞Εν ῞Αγιον Πνεῦμα. ῾Υπό τῆς χάριτος Αὐτοῦ φερόμενοι οἱ ῞Αγιοι Πατέρες ἡρμήνευσαν καί περιεχαράκωσαν τήν ἀποκαλυφθεῖσαν θείαν ᾿Αλήθειαν, τήν ὁποίαν ἡ ΚΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, συνεχομένη καί αὕτη ὑπό τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, διαφυλάσσει. ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ ὡσαύτως ἀδιάκοπον, γνησίαν καί ἀνόθευτον καί τήν ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ, ἡ ὁποία μετά τῆς ᾿Αποστολικῆς Πίστεως, χαρακτηρίζει τήν ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, δι᾿ ῟Ης καί ἐν ῟Η συνεχίζεται τό λυτρωτικόν ἔργον τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ από τῆς Πεντηκοστῆς καί ἕως τῆς συντελείας τοῦ αὶῶνος. ῎Εξω τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ οὐκ ἔστι σωτηρία, τά δέ ἀπ᾿ ἀρχῆς δέ καί μέχρι σήμερον προκύψαντα αἱρετικά - σχισματικά σχήματα, τά ἀποκαλούμενα "χριστιανικαί ὁμολογίαι" ἤ "ἐκκλησίαι", ἤ ὅπως ἄλλως ἀποκαλοῦνται, εἶναι ψευδῆ ἀνθρώπινα σχήματα ἔξω τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Β' ΔΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΝ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ ΣΤΟΙΧΟΥΜΕΝ ταῖς Πανορθοδόξοις Συνόδοις τῶν ἐτῶν 1582, 1587, 1593 καί 1848, ἐν ταῖς ὁποίαις οἱ ῞Αγιοι Πατέρες συνδιασκεψάμενοι ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματ,ι τήν Καινοτομίαν τοῦ νέου Παπικοῦ Μηνολογίου - Πασχαλίου, τοῦ αἱρεσιάρχου καί αἱμοσταγοῦς Πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓ, ΑΠΕΚΗΡΥΞΑΝ, ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΑΝ ΚΑΙ ΑΠΕΚΛΕΙΣΑΝ ἐκ τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολιῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας. ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τήν "Πατριαρχικήν Συνοδικήν ᾿Εγκύκλιον τοῦ 1920" τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ὡς ἐπισήμως εἰσαγαγοῦσαν τήν ᾿Εκκλησιολογικήν παναίρεσιν τοῦ Προτεσταντικοῦ καί Παπικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤτοι, τήν μεγίστην τῶν αἱρέσεων,, ἡ ὁποία ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΒΛΑΣΦΗΜΕΙ ΤΗΝ ΜΙΑΝ, ΑΓΙΑΝ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ, καί ΔΕΧΕΤΑΙ τάς διαφόρους αἱρέσεις ὡς "κλάδους τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ", "μετεχούσας τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τῆς ᾿Εκκλησίας", "συγκληρονόμους καί συσσώμους τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ". Ταύτην ἡμεῖς, συνωδά τοῖς ῾Αγίοις Πατράσιν τῶν ῾Αγίων Οἰκουμενικῶν καί τῶν εἰδικῶν Πανορθοδόξων Συνόδων, ἀποκηρύσσομεν καί παραδίδομεν τῷ αἰωνίω ἀναθέματι. ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τό Μασωνικόν καί Προτεσταντικόν Συνέδριον τῆς Κων/λεως, τό ἀποκληθέν "Πανορθόδοξον Συνέδριον τοῦ 1923", καθώς καί τήν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ῾Ελλάδος, τοῦ Δεκεμβρίου τοῦ 1923, καί τήν ἐπιβολήν τοῦ νέου Παπικοῦ ῾Ημερολογίου. Δι᾿ αὐτῶν οἱ κακῇ τῇ μνήμῃ ἀσεβεῖς, Μελέτιος Μεταξάκης καί Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ἀνέτρεψαν καί ἐβεβήλωσαν τάς ἀποφάσεις Πανορθοδόξων Συνόδων καί δισχιλιετῆ ἑορτολογικήν παράδοσιν, διά τόν συνεορτασμόν τῆς ᾿Ορθοδόξου Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας μετά τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως, ἤτοι, τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ, καί τοῦτο "ὡς πρῶτον βῆμα" διά τήν εἴσοδον εἰς τήν ᾿Εκκλησιολογικήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ΠΙΣΤΕΥΟΜΕΝ καί ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ὅτι ἡ κατά τό 1924 ῾Ιεραρχία τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ἡ ὁποία ἀντικανονικῶς, καί παρά τό δεδικασμένον ὑπό τῶν ὡς εἴρηται Πανορθοδόξων Συνόδων καί παρά πᾶσαν ὀρθόδοξον δεοντολογίαν, ἀπεφάσισεν καί ἐπέβαλεν τόν Παπικόν Νεοημερολογιτισμόν, ὡς ἀπολύτως ἐφηρμοσμένον Οἰκουμενισμόν, ὑπέπεσεν εἰς τήν σχισματοαίρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, καί οὕτω ἀπεκόπη καί αὐτοεξεβλήθη τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας. ῾Ως ἐκ τούτου ἡ ῾Ιεραρχία ἐκείνη καί ὁ Κλῆρός της, ὡς σχισματοαιρετικοί, ἀπώλεσαν καί τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, διό δέν ἀναγνωρίζονται, ὡς οἰκονόμοι τῆς θείας Χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος. ΠΙΣΤΕΥΟΜΕΝ καί ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, ὅτι ὁ Πιστός Κλῆρος καί Λαός, τό ἐκλεκτόν λεῖμμα τό ὁποῖον, χάριτι Χριστοῦ, τό 1924 δέν συνεμίγη μετά τῆς σχισματοαιρέσεως τοῦ νέου Παπικοῦ ῾Ημερολογίου καί τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔμεινεν πιστόν καί ἑδραῖον εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν, ἠ῾Οποία πρός διάκρισιν ἐχαρακτηρίσθη μέ τόν ὅρον "᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ.", ἤ ἐπί τό ὀρθώτερον "Γνησία καί ᾿Ακαινοτόμητος ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος". ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΕΞΩ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ τήν "περί δυνάμει καί οὐχί ἐνεργείᾳ νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος" θεωρίαν τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου (ἐπινόημα τοῦ ἀγιορείτου μοναχοῦ ᾿Αθανασίου Βήττου) καί ἀκολούθως ἀπό τοῦ τέλους τοῦ 1935, καί τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη, ὁ ὁποῖος τό 1935 εὑρεθείς ἐπί μικρόν ἐν τῇ ἐξορίᾳ, ὑπανεχώρησεν ἐκ τῆς καλῆς του ῾Ομολογίας (τοῦ Μαΐου 1935) καί πρός χάριν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, προεκάλεσεν τό πρῶτον σχίσμα (1937), πλήξας οὕτω τήν ἑνότητα τῶν πιστῶν τῆς ἐν ῾Ελλάδι Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐκβαλών Αὐτῆς πολλούς ἐκ τῶν Κληρικῶν καί Λαϊκῶν. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν τῆς ῾Ελλάδος, ἀπό τό 1924, διηκόνησεν πιστῶς ὁ ἀοίδιμος Βρεσθένης Ματθαῖος μετά πλήθους ἄλλων ζηλωτῶν, ῾Αγιορειτῶν καί μή. Οὗτος, διά τῆς μέχρι τέλους, λόγῳ τε καί ἔργῳ, καθαρᾶς του ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας, ἀνεδείχθη τῷ ὄντι "νέος Μᾶρκος Εὐγενικός", γενόμενος ἀποδεκτός εἰς τήν συνείδησιν τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας ὡς μέγας ῾Ομολογητής καί ῞Οσιος, ὁ ὁποῖος ἐσημάδευσεν καί ᾿Εκκλησιολογικῶς τόν 20όν αἰῶνα. Τοῦτον τιμῶντες και μακαρίζοντες, διά τήν καθαράν του ῾Ομολογίαν, ἀλλά καί διά τάς κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1948 ᾿Επισκοπικάς χειροτονίας, προσπαθοῦμε νά μιμηθῶμεν, ἀπονέμοντες αὐτῷ ἀληθῆ τιμήν. Τοῦτο ζητεῖ ἀπό ὅλους ἡμᾶς τούς ᾿Επισκόπους καί Πρεσβυτέρους ὁ ἀοίδιμος Πατήρ. Ζητεῖ νά παραμείνωμεν γνήσιοι διάδοχοι αὐτοῦ καί τῶν πρό αὐτοῦ ῾Αγίων Πατέρων καί μέχρι τῶν ῾Αγίων ᾿Αποστόλων, ὅπως μᾶς κατέστησεν ἡ Χάρις τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, τοῦ 1948 καί τοῦ 1995. Γ' ΔΙΑ ΤΗΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗΝ "ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ" ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι, καθ᾿ ἅ ἡ εἰδική ᾿Εξαρχία, ἅμα τῇ ἐπιστροφῇ της ἐξ ᾿Αμερικῆς ἐν ἔτει 1971, ἐν ὠμοφορίῳ καί ἐπιτραχηλίῳ, ὡμολόγησεν καί διεβεβαίωσεν ἐνώπιον τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, τήν λεγομένην "χειροθεσίαν", ἐδέχθη ὡς ἀπολύτως τυπικήν ἐξωτερικήν πρᾶξιν, ἐπέχουσαν θέσιν συγχωρητικῆς εὐχῆς, οὐδόλως ἀμφισβητηθείσης ἤ θιγείσης τῆς Δογματικῆς ἀκεραιότητος τοῦ μυστηρίου τῶν ᾿Επισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί τοῦ 1948. Τοῦτο δέ ὅλον ἐγένετο δεκτόν ΚΑΤ᾿ ΑΚΡΑΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΝ καί ὑπό τήν σαφῆ καί ρητήν προϋπόθεσιν, ὅτι ἡ τότε Ρωσική Σύνοδος τῆς διασπορᾶς ὑπό τόν Μητροπολίτην Φιλάρετον ἔπαυσε νά ἔχη σχέσιν μετά τῶν σχισματικῶν νεοημερολογιτικῶν - οικουμενιστικῶν ἐκκλησιῶν καί ἀπεδέχθη καί ἐνεστερνίσθη τήν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, καί ἐπί τῷ τέλει νά ΘΕΡΑΠΕΥΘΗ καί ΕΚΛΕΙΨΗ τό σχίσμα τοῦ 1937, τό ὁποῖον συνετήρουν οἱ ὁπαδοί τοῦ πρώην Φλωρίνης, προφασιζόμενοι τήν ὑφ᾿ ἑνός χειροτονίαν. ῾Η σχετική "Πρᾶξις - ᾿Απόφασις" τῆς Ρωσικῆς Συνόδου (16-11 ἀπό 15/28-9-1971), κατ᾿ ἀρχάς ἀποσιωπηθεῖσα καί ἀποκρυβεῖσα ὐπό τῆς ᾿Εξαρχίας ἐλθοῦσα εἰς φῶς ἐκ τῶν ὐστέρων καί ἀπό παράγοντα τοῦ Φλωρινισμοῦ, ὡς ἄντιφατική, οὐδεμιᾶς ἀποδοχῆς ἔτυχεν, ἀπετέλεσεν ὅμως τόν βασικώτατον λόγον διά νά ζητηθοῦν ἀμέσως ἐξηγήσεις τόσον παρά τῆς ᾿Εξαρχίας, ὅσον καί παρά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἤτοι ἐζητήθη νά διευκρινισθῇ βάσει ποίας ὁμολογίας ἐκηρύχθη ἡ ἕνωσις καί τί ἀκριβῶς ἀπετέλει αὕτη ἡ "χειροθεσία". Πέραν τούτων καί παρά τάς διαβεβαιώσεις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου περί τῆς λεγομένης "χειροθεσίας", ὅτι αὕτη δέν ἐγένετο ὡς ἐπί σχισματικῶν, ἀλλ᾿ ὅτι αὕτη εἶχεν θέσιν ἁπλῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς, τελικῶς, ἐπειδή, ἡ Ρωσική Σύνοδος, ἀπεδείχθη καί κατηλέχθη ὡς μή ἀληθῶς ἀποδεξαμένη τήν καθαράν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἡ ῾Ιερά Σύνοδος δι᾿ ἐπισήμου Συνοδικῆς Πράξεώς της (Α.Π. 1158/20.2.1976, βλ. Κ.Γ.Ο., Φεβρ. 1976, σελ. 5-12) ΔΙΕΚΟΨΕΝ πᾶσαν ᾿Εκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετ᾿ αὐτῆς, ἀδιαφορήσασα παντελῶς διά τό κείμενον τῆς ἀντιφατικῆς ἀποφάσεως, ἡ δέ τυπική ἐξωτερική πρᾶξις τῆς χειροθεσίας, ὡς συγχωρητικῆς εὐχῆς, δέν ἐγένετο ἐπί τοῦ ἀνωτέρου καί κατωτέρου ῾Ιεροῦ Κλήρου, ἐνῶ αὕτη, καί ὑφ᾿ ἥν ἔννοιαν ἐγένετο δεκτή, ἠκυρώθη ἀπολύτως μέ τήν διακοπήν τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου. ΣΤΗΛΙΤΕΥΟΜΕΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τάς νέας ὑπαναχωρήσεις ἐπί τοῦ θέματος τῆς λεγομένης "χειροθεσίας", ὡς τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου μέχρι καί τῶν "πέντε", τάς ὁποίας ἐπιβάλλουν ἀνέκαθεν Φλωρινικά καί Νεοημερολογιτικά κέντρα εἰς ἡμετέρους ᾿Αρχιερεῖς, ὠς: 1) ῾Ο ἐν ἐκκρεμότητι διατελῶν διά τήν βδελυκτήν περί παραιτήσεως συμπαιγνίαν, Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας, τήν 5.2.003, δολίως καί ἀορίστως ἐδήλωσεν ὅτι ἔκαμε λάθος τό 1971 ἐπί τοῦ θέματος τῆς "χειροθεσίας"! 2) ῾Ο Μητροπολίτης Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιος, σιωπῶν ὁ ἴδιος, ἐπιτρέπει ἡ ὑποδεικνύει καί ἐπιβάλλει κατά τόν πλέον ἐπίσημον τρόπον διεθνῶς (κατά Φεβρουάριον τοῦ 2004) νά διαρρέουν πληροφορίαι ὑπό τρίτων, καθ᾿ ἅς οὗτος "ἔχει τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἀπό τόν ἅγιον Βρεσθένης Ματθαῖον", ἀλλά αὕτη "ἐπέρασε διά τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971 υπό τοῦ Μητροπολίτου άγίου Φιλαρέτου (σιγ) τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασποράς" καί ὅτι "ἐν αντιθέσει με πολλούς ἄλλους ὁ ἴδιος ὑπερμάχησεν ὑπέρ αὐτῆς τῆς χειροθεσίας"! 3) ῾Ο Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Νικόλαος καί οἱ περί αὐτόν ᾿Αρχιερεῖς, ἐπί τριάντα περίπου ἔτη ἀνέχονται, συντηροῦν καί ὑποθάλπουν τό ἄκρως βλάσφημον, κατά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικής του Διαδοχῆς, διατακτικόν τοῦ ὐπ᾿ ἀριθμ. 54/1976 "᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς", δι᾿ οὗ ὁ ᾿Επίσκοπος Πειραιῶς κ. Νικόλαος, σχισματικός ὤν ἀπό τό 1937, καί ἔχων ἄκυρον τήν Αρχιερωσύνην (ἀρχικῶς τήν ῾Ιερωσύνην) ἀπηλλάγη τοῦ σχίσματος, καί ἐπεκυρώθη καί ἐνεργοποιήθη ἡ ἰδιότητά του ὡς λειτουργοῦ τής ᾿Ορθοδόξου 'Εκκλησίας μετά τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971! 4) ῾Ο Μητροπολίτης ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος, μόλις ἐσχάτως ἀφήνει νά διαρρέῃ ὑπογεγραμμένον κείμενόν του, τό ὁποῖον ἔγραψε τό 1974, διά τοῦ ὁποίου κηρύσσει ὅτι τό 1971 "ἀγαλλομένῳ ποδί καί ἰλέῳ ὄμματι" ἐδέχθημεν τήν " χειροθεσίαν," τήν ὀποίαν, εἰς ἕτερον κείμενόν του ἐν ἔτει 1977, κατελέχγει ὡς γενομένην κατά τόν Η' Κανόνα τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου.! 5) ῾Ο Μητροπολίτης Περιστερίου κ. Γαλακτίων, προφορικῶς διακηρύσσει, ὅτι τόν ᾿Οκτώβριο τοῦ 1971 "ἦτο αὐτόπτης μάρτυς, ὅτι ὁ Μακαριώτατος εἰς τάς "χειροθεσίας", τάς ὁποίας ἐνήργησεν ἐν ῾Ελλάδι "ἀνέγνωσεν εὐχάς χειροτονίας ...", προκληθείς δέ νά καταθέση τοῦτο ἁρμοδίως καί μετά γνώσεως εὐθύνης ὡς ᾿Αρχιερεύς, ἀρνεῖται προφασιζόμενος "ἀσθενῆ μνήμην"! Οἱ ᾿Αρχιερεῖς οὗτοι καί πάντες οἱ ὁμόφρονες αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπί σειράν 6-7 ἐτῶν κλυδωνίζουν τό σκάφος τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἔφθασαν μέχρι καί τῆς ἀποδοχῆς τοῦ βδελύγματος περί παραιτήσεως τοῦ Μακαριωτάτου καί τῆς διά ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ ἐπικαθήσεως εἰς τόν ᾿Αρχιεπισκοπικόν Θρόνον τοῦ βλασφήμου καί αἱρετικοῦ Πειραιῶς κ. Νικολάου, προκύπτουν ὅτι ἐπί 33 ἔτη, ὑπεκρίνοντο, ἐψεύδοντο καί ἐξηπάτουν ἐπί τοῦ θέματος τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" καί ὅτι ἀνέμενον τήν παροῦσαν περίοδον νά ἀποκαλύψουν τό "ἀληθές" φρόνημά των. Τοῦτο δέ ὅλον, διότι τό ἐπιβάλλει ἡ "῞Ενωσις" ἐν τῷ Παλαιοημερολογιτικῷ Οἱκουμενισμῷ καί ἡ "᾿Αναγνώρισίς" των ὑπό τοῦ "᾿Αρχιεπισκόπου" κ. Χριστοδούλου καί τῆς ῾Ιεραρχίας του. Καθώς ἡ Μήτηρ ημῶν ᾿Εκκλησία τά φρονήματά των ταῦτα οὐδέποτε ἐδέδθη, κατεδίκασεν δέ τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον, οὕτω καί ἡμεῖς τά βλάσφημα ταῦτα φρονήματα, δι᾿ ἅ οἱ φορεῖς αὐτῶν ἐκπίπτουσιν, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΥΠΟΒΑΛΛΟΜΕΝ ΤΩ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙ. ᾿Εναπόκειται εἰς τούς ἐπιζῶντας ᾿Αρχιερεῖς, (οἱ ὁποῖοι τό 1971 ἀντιμετώπισαν καί ἐχειρίσθησαν τό θέμα τῆς "χειροθεσίας" ἐν ᾿Αμερικῇ καί ἐν ῾Ελλἀδι), ἤτοι, τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιον, ὡς τό μόνον ἐπιζῶν μέλος τῆς ᾿Εξαρχίας, καί τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν, ὅπως δηλώσουν ρητῶς καί ὁμολογήσουν ΔΗΜΟΣΙΩΣ: ᾿Εμμένουν εἰς ὅσα, ἐπί 33 συναπτά ἔτη, δι ΕΠΙΣΗΜΩΝ καί ρητῶν προσωπικῶν, ἀλλά καί ΙΕΡΟΣΥΝΟΔΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ἐδήλουν, ἤ, προκειμένου νά "κερδίσουν" τήν ἀναγνώρισιν τῶν Φλωρινικῶν καί δι᾿ αὐτῶν καί τοῦ κ. Χριστοδούλου, συντάσσονται τῷ ποτε Κορινθίας, ὅστις ὑπαναχωρήσας, τό 1976 ἐκήρυξεν ὅτι τό 1971 ἐχειροθετήθη ὑπό τῶν Ρώσων ὡς σχισματικός, μέ ἀποτέλεσμα τήν τελικήν πτῶσιν καί συντριβήν του; ῾Ημεῖς τήν ἔνοχον σιωπήν τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου καί τοῦ Σεβ/του Κιτίου κ. ᾿Επιφανίου, ἀλλά καί τάς πανταχόθεν τοιαύτας συντονισμένας προπαγάνδας, ὡς τῶν Φλωρινικῶν: "ἔχομεν τήν ἰδίαν (κοινήν) ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, ἡμεῖς διά τῆς χειροτονίας τοῦ ᾿Ακακίου τό 1960, σεῖς δέ διά τῆς χειροθεσίας (ἤ ἀναχειροτονίας) κατά τό 1971", ὡς καί τάς παρομοίας τοῦ κ. Βασιλείου Σακκᾶ, ἤ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἀλλά καί ἡμετέρων, ὡς: "ἔχομεν στοιχεῖα περί τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971", ἤ ὅτι "ὁ Σεβ/τος Κιτίου ᾿Επιφάνιος ἔχει τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἀπό τόν ῞Αγιο Βρεσθένης Ματθαῖο, ἀλλ᾿ αὕτη τό 1971 ἐπέρασε καί ἀπό τόν Μητροπολίτην ῞Αγιον Φιλάρετον τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς", καθώς καί τά περί "ἀνα-χειροτονίας", "ἀνα-χειροθεσίας" ἐσχάτως ὑπό τῶν Φλωρινικῶν προπαγανδιζόμενα κλπ., ποτέ οὔτε θεωρητικῶς, οὔτε ἄλλως πως ἐδέχθημεν καί μετά τῆς Μητρός μας Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας, μετά βδελυγμίας ΑΠΟΣΤΡΕΦΟΜΕΘΑ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ὡς ὑπαγορεύματα τοῦ Διαβόλου τῆς Προδοσίας. Δ' ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΟΝ ΒΟΥΛΕΥΜΑ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι δέν ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ἀλλ᾿ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ὅσα παραπλησίως τῷ ποτέ Κορινθίας Καλλίστῳ καί κατά τήν ἰδίαν ἀκριβῶς χρονικήν περίοδον, βλάσφημα κατά τε τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς διετυπώθησαν εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 54/76 "᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς", προκειμένου αὐτό νά ἀπαλλάξη τόν Σεβ/τον Πειραιῶς κ. Νικόλαον, .ἐκ τῆς κατηγορίας ὅτι "ἀντιποιεῖται τό λειτούργημα τοῦ ᾿Ορθοδόξου ᾿Αρχιερέως" καί νά τόν ἐμφανίση ὡς Κανονικόν καί ἔχοντα ἔγκυρον τήν ᾿Αρχιερωσύνην, δυνάμει καί ἐνεργεία τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971. ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τάς ἐν τῷ διατακτικῷ τοῦ ἐν λόγῳ βουλεύματος διατυπωθείσας βλασφήμους θέσεις, ὡς: "Οἱ παλαιοημερολογῖται "...εἰ καί διηρημένοι ὄντες ἀπό τινος εἰς δύο ᾿Εκκλησίας, διευθυνομένας ἑκατέρας τούτων ὑπό ἰδίας Συνόδου ἐκ Παλαιοημερολογιτῶν ᾿Αρχιερέων. Διότι ἀπό τοῦ ἔτους 1937 ὁ κατά τήν 26ην Μαΐου 1935 χειροτονηθείς εἰς ᾿Επίσκοπον Βρεσθένης ῾Αγιορείτης ῾Ιερομόναχος Ματθαῖος Λαυρεώτης, περιελθών εἰς ἔριδα μετά τῶν λοιπῶν ᾿Αρχιερέων, ἥν καί τύποις περιέγραψεν, ἵδρυσε νέαν Θρησκευτικήν κοινωνίαν, ἥν ὠνόμασεν ὡσαύτως ᾿Εκκλησίαν τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν τῆς ῾Ελλάδος. ῞Ενδεκα δ᾿ ἔτη βραδύτερον θεωρήσας τήν ὑπ᾿ αὐτόν ᾿Εκκλησίαν ὡς ἐν διωγμῷ τελοῦσαν καί ἐπικαλεσθείς "ἀπαρρησίαστον ἐπισκόπων καιροῖς χαλεποῖς", προέβη εἰς χειροτονίαν ῾Ιερομονάχου εἰς ᾿Επίσκοπον καί εὐθύς μετά τούτου εἰς χειροτονίας ἑτέρων τριῶν ἱερομονάχων εἰς ᾿Επισκόπους, μεθ᾿ ὧν συνεκρότησεν ἐν συνεχείᾳ τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς Ματθαιϊκῆς λεγομένης παρατάξεως τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν. ῾Η ἐν λόγῳ δευτέρα τῶν Παλαιοημερολογιτῶν ᾿Εκκλησία ὑποστηρίζει τήν συγκρότησιν αὐτῆς κατά τά ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων τηρηθέντα, μεριμνᾶ δέ νά διακρίνῃ φανερῶς τήν θέσιν αὐτῆς ἐν τῇ Πολιτείᾳ ἀπό πάσης ἄλλης παλαιοημερολογιτικῆς τοιαύτης, ὑποδεικνύουσα τοῦτο κατά τήν ἐκτός τῶν ἱεροτελεστιῶν ἀμφίεσιν τῶν Κληρικῶν καί μοναχῶν ἐν αὐτῇ"..."Αἱ ὑπό τῶν παλαιοημερολογιτῶν ὅμως ὑποστηριζόμεναι ὡς ἄνω ἀπόψεις, περί τοῦ ἀπολύτως κανονικοῦ τῆς ἱερωσύνης αὐτῶν, ὡς καί ἡ ἐνισχυτική τούτων ἀπόψεων γνώμη, καθ᾿ ἥν ὁ καθηρημένος ᾿Ορθόδοξος ᾿Αρχιερεύς χειροτονῶν μετά τήν καθαίρεσιν δέν διαπράττει τό ἀδίκημα τῆς ἀντιποιήσεως ἀρχῆς, (Σημ. ἡμετ. Σφάλλει τό διατακτικόν διότι αἱ χειροτονίαι τοῦ 1935 ἔλαβον χώραν πρό τῆς ἀκύρου "καθαιρετικῆς ἀποφάσεως" τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ) ἡ δέ ὑπ᾿ αὐτοῦ γενομένη χειροτονία οὐδόλως εἶναι ἄκυρος ἤ ἀνυπόστατος, ἀφοῦ καί μετά τήν καθαίρεσιν δῆθεν δέν ἐκπίπτει τοῦ ἱερατικοῦ αὐτοῦ ἀξιώματος, τοῦθ᾿ ὅπερ ἅπαξ τῇ ἐπικλήσει τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ἀποκτηθέν εἶναι ἀναφαίρετον καί ἐσαεί ἀνεξάλειπτον, διότι ἡ θεία χάρις παραμένει δυνάμει ἐν αὐτῷ αἰρομένης δέ τῆς καθαιρέσεώς του ἐπανέρχεται εἰς τόν οἰκεῖον ἱερατικόν βαθμόν ἄνευ ἀναχειροτονήσεως, ἥτις θά ἦτο ἀπαραίτητος, ἐάν εἶχε στερηθῇ ταύτης (....) δέν ἐγένοντο ἀποδεκταί ὑπό τῆς Νομολογίας τῶν Δικαστηρίων, ἅτινα δέχονται, ὅτι οἱ κατά τό ἔτος 1935 καθαιρεθέντες ᾿Αρχιερεῖς μετέστησαν εἰς τήν τάξιν τοῦ μοναχοῦ, μηδεμίαν ἐξουσίαν ἔχοντες πρός ἐνέργειαν τῶν εἰς τούς ᾿Επισκόπους ἐπιτρεπομένων, ἐν οἷς καί ἡ χειροτονία ἱερέως ἤ ᾿Αρχιερέως, ἥτις τυχόν γενομένη εἶναι ἄνευ ἐννόμου ἀξίας καί δέν περιποιεῖ τῷ χειροτονηθέντι τήν ἰδιότητα τοῦ κληρικοῦ ἤ τοῦ ἐπισκόπου (Α.Π. 39/1956 Ποιν. Χρον. ΣΤ. 190 Α.Π. 176/1957 Ποιν. Χρον. Ζ, 372)". (᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα 54/76, "Πάτρια" Τόμος 11, ἔτους 1994, σελ. 157-170). ῾Ημεῖς χάριτι Χριστοῦ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν καί πρός αὐτάς τάς ἀρχάς καί ἐξουσίας τοῦ κράτους καί τῶν δικαστηρίων, τήν ἀλήθειαν, ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος οὔτε τό 1924, οὔτε τό 1937 ἵδρυσε καμμίαν ᾿Εκκλησίαν, διότι οὐδείς "ἱδρύει ᾿Εκκλησίαν" ὑπό τήν ἔννοιαν αὐτήν, παρά μόνον οἱ αἱρετικοί Προτεστάνται. Τό 1924, ὁ ὁμολογητής ἁγιορείτης ῾Ιερομόναχος Ματθαῖος, καθώς καί ἔτεροι ῾Ομολογηταί Κληρικοί καί Λαϊκοί, οὐδεμίαν "ἐκκλησίαν ἵδρυσαν", ἀλλά ἔμειναν ΠΙΣΤΟΙ, ΕΔΡΑΙΟΙ καί ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΙ εἰς τήν ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καί δέν συνεμίγησαν μετά τῆς σχισματοαιρέσεως τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ. Αὐτῆς τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ἀπεσχίσθη καί ἐξῆλθεν, τό 1924 ἡ ὑπό τόν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον ῾Ιεραρχία, καί ὅσοι τήν ἠκολούθησαν καί συνεμίγησαν τῇ αἱρέσει τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ. ῾Ωσαύτως καί κατά τό 1937, ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ἔμεινε πιστός, ἑδραῖος καί ἀμετακίνητος εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν, ἡ ὁποία ἀπό τό 1924 ὠνομάσθη πρός διάκρισιν "᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ.", ἤ "Γνησία καί ᾿Ακαινοτόμητος ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος". Αὐτῆς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, τό 1937, ἐξῆλθεν ὁ πρ. Φλωρίνης καί οἱ περί αὐτόν ᾿Αρχιερεῖς, Κληρικοί καί Λαϊκοί, διότι τήν ἠρνήθησαν, ἐβλασφήμησαν κατ᾿ Αὐτῆς καί ἐδέχθησαν τήν σχισματοαίρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ ὡς Μητέρα των ᾿Εκκλησίαν". Καί οὗτος ὁ πρ. Φλωρίνης μετά τῶν ὁπαδῶν του, Κληρικῶν καί Λαϊκῶν, "οὐδεμίαν ᾿Εκκλησίαν ἵδρυσεν τό 1937", ἀλλ᾿ ἐδημιούργησεν ἐνεργείᾳ σχσιματικήν παλαιοημερολογιτικήν παράταξιν. ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τό ἕτερον σκέλος τοῦ διατακτικοῦ τοῦ ἰδίου "᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος", (54/76) τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς", καθ᾿ ὅ "....Πρός θεραπείαν τῆς τοιαύτης "ἀδυναμίας" αἱ δύο θρησκευτικαί κοινωνίαι τῶν παλαιοημερολογιτῶν (Φλωρινικοί καί "Ματθαιϊκοί") προσέφυγον κεχωρισμένως ἑκάστη εἰς τήν ῾Υπερόριον ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ἥτις ἐδέχθη τό μέν διά χειροθεσίας, κατ᾿ οἰκονομίαν τοῦ Η᾿ Κανόνος τῆς πρώτης Συνόδου .... νά καταστήσῃ κανονικάς τάς ἐκ τοῦ Ματθαίου προερχομένας χειροτονίας τῆς "Ματθαιίκῆς" ῾Ιεραρχίας δυνάμει τῆς ἀρχῆς καθ᾿ ἥν μία ἄνομος πρᾶξις ἐπικυρώνεται ὡς Μυστήριον ἄνευ τῆς ἀνάγκης τῆς ἐπαναλήψεως, ἡ ὁποία (῾Ιεραρχία) δέν ἀνεγνωρίσθη ὑπό τῆς ἄλλης παρατάξεως τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, τό δέ διά χειροτονίας..." (Αὐτόθι). ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι οἱ ᾿Αρχιερεῖς καί ῾Ιερεῖς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας εἶχον καί ἔχουν Κανονικήν Γνησίαν καί ἀδιάκοπον τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν κατ᾿ ἀρχάς ἐκ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935. Οἱ τρεῖς ᾿Αρχιερεῖς (Δημητριάδος Γερμανός, πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, καί Ζακύνθου Χρυσόστομος) ἐπιστρέψαντες, κατά Μαϊον τοῦ 1935, ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ὡμολόγησαν ὅτι ἐξέρχονται τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος, τό ἀποκηρύσσουν καί οὕτω ἐπιστρέφουν εἰς τήν πρό τοῦ 1924 ᾿Εκκλησίαν. Οἱ τρεῖς οὗτοι ᾿Αρχιερεῖς συνεπεῖς πρός τήν ῾Ομολογίαν των αὐτήν, Κανονικῶς καί ἁρμοδίως προέβησαν εἰς χειροτονίας 4 ᾿Επισκόπων καί οὕτω συνεκρότησαν τήν ἑπταμελῆ Κανονικήν καί ᾿Ορθόδοξον ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Αἱ χειροτονίαι αὗται εἶναι ἀπολύτως Κανονικαί, ἔγκυροι καί ἀδιάβλητοι. ῾Ωσαύτως αἱ ὑπό μόνου τοῦ Κανονικοῦ καί ᾿Ορθοδόξου ᾿Επισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου τελεσθεῖσαι χειροτονίαι ᾿Επισκόπων κατά Σεπτέμβριον 1948, εἶναι καί αὗται ἀπολύτως ΠΛΗΡΕΙΣ, ΕΓΚΥΡΟΙ καί ΑΔΙΑΒΛΗΤΟΙ, ἡ δέ ὑπέρβασις τοῦ Κανόνος, ὅστις προβλέπει, ἡ μέν ἐκλογή νά γίνεται ὑπό τοῦ ὅλου σώματος τῆς ῾Ιεραρχίας καί ἐπί τό ὀρθότερον καί ἐκκλησιαστικώτερον ὑπό τοῦ ὅλου σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ἤτοι Κλήρου καί Λαοῦ, ἡ δέ χειροτονία ὑπό δύο ἤ τριῶν ᾿Επισκόπων, οὐδεμίαν συνέπειαν δύναται νά ἔχη ἐν προκειμένῳ, εἰς τήν συγκεκριμένην χειροτονίαν ᾿Επισκόπου, διότι τό ὅλον μυστήριον κατά τό πρῶτον μέρος αὐτοῦ, ἤτοι, τήν ἐκλογήν τῶν πρός ᾿Αρχιερατείαν Κληρικῶν ἐγένετο ψήφῳ Κλήρου καί Λαοῦ, Η ΔΕ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΓΕΝΕΤΟ ΥΠΟ ΕΝΟΣ ΜΟΝΟΝ, ΑΛΛΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ, ΜΗ ΥΠΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΥ Η ΤΡΙΤΟΥ. ῾Ετέρωθεν ὁ ἀοίδιμος ᾿Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος ἐχειροτόνησεν μόνος του μόλις ὀλίγον πρό τῆς κοιμήσεώς του, ΟΧΙ ΔΙΑ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΗ Η ΠΡΟΚΑΛΕΣΗ ΣΧΙΣΜΑ, ΦΑΤΡΙΑΝ Η ΑΛΛΟ ΤΙ ΠΟΝΗΡΟΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΕΡΙΕΛΘΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΗΝ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΝ, ΔΙΟΤΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΟΥ ΘΑ ΕΣΤΕΡΕΙΤΟ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ. (Σημειοῦται ὅτι ἐκοιμήθη τήν 14.5.1950, ἤτοι, μόλις ἐνάμισυ ἔτος μετά τάς ἱστορικάς χειροτονίας τοῦ Σεπτεμβρίου 1948). ᾿Αντιθέτως ἡ μή χειροτονία θά ἐσήμαινε ἀπιστίαν, ἄρνησιν καί προδοσίαν κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, ὅπως ἐπρόδωσεν ὁ πρώην Φώρίνης Χρυσόστομος. ῞Οθεν τό ἐν τῷ διατακτικῷ τοῦ "᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος" 54/76 ἀνωτέρω ἐπιχείρημα, ὡς ἀναληθές καί ἰδιαιτέρως ὡς βλάσφημον, ἀπό ὀρθοδόξου ᾿Εκκλησιαστικῆς ἀπόψεως, εἶναι ἀπαράδεκτον καί ἀπορρίπτεται. Οἱ ᾿Επίσκοποι καί σύμπας ὁ ῾Ιερός Κλῆρος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ἔχουν ἀπ᾿ ἀρχῆς πλήρη, τελείαν, ἀδιάκοπον καί γνησίαν τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἐκ τῶν Κανονικῶν καί ἀδιαβλήτων χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948. ῾Επομένως ὡς λειτουργοί τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, εἶναι Κανονικοί καί ᾿Ορθόδοξοι καί δέν ἀντιποιοῦνται οὔτε ἀξίωμα, οὔτε ἔργον ᾿Αρχιερέως, ἤτοι, λειτουργοῦ τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ῾Ετέρωθεν τούς γνησίους λειτουργούς τῆς ᾿Εκκλησίας δέν τούς καθιστοῦν τά Προεδρικά Διατάγματα, οὔτε αἱ Κρατικαί ἀναγνωρίσεις, οὔτε αἱ δικαστικαί ἀποφάσεις, αλλά αὐτή ἡ Γνησία καί ᾿Αδιάκοπος ᾿Αποστολική Διαδοχή (ἡ ὁποία διαφυλάσσεται ἀπό τῆς ῾Αγίας Πεντηκοστῆς καί θά παραμείνῃ εἰς τούς αἰῶνας εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν) καθώς καί ἡ Γνησία καί ᾿Ακαινοτόμητος καί Πατερική Πίστις τῶν χειροτονούντων καί χειροτονουμένων. Παρά τόν ὀφειλόμενον σεβασμόν πρός τάς ὑπερεχούσας ᾿Εξουσίας, ὅταν οἱ λειτουργοί των, εἴτε ἐξ ἀγνοίᾳς των, εἴτε ἐξ ἱουδήποτε ἄλλου λόγου, διατυπώνουν θέσεις ἀντιθέτους πρός τούς Κανόνας καί τά Δόγματα τῆς ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, καί αἱ ἀποφάσεις των καθίστανται "Νομολογία τῶν Δικαστηρίων", ἡμεῖς ὡς πιστά καί ζῶντα μέλη τοῦ Σώματος Αὐτῆς, ἀποκλειστικῶς καί μόνον διά λόγους ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, ὀφείλομεν νά μήν τάς ἀποδεχώμεθα, ἀλλά καί νά τάς ἀποκηρύσσωμεν καί νά τάς καταδικάζωμεν ὡς κακοδοξίας καί βάσφημίας καά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί ῾Ομολογίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ῞Ολα τά δικαστήρια ὡς ὄργανα των, καί οἱ δικαστικοί λειτουργοί εἶναι σεβαστοί, ὅταν, ὅμως,τά Διατακτικά καί αἱ ἀοφάσεις των προσβάλλουν τήν Πίστιν καί τά Δόγματα τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί ἐν προκειμένῳ αὐτήν τήν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησιολογίαν, καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἔχομεν δικαίωμα, καθῆκον καί ὑποσχρέωσιν, νά μήν τάς ἀποδεχώμεθα, ἀλλά νά ὁμολογῶμεν τήν Πίστιν. Τοιαύτην "ἀναγνώρισιν καί ἀθώωσιν" ὡς τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 54/76 Βουλεύματος, τήν ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ, διότι οὕτω χάνεται ἡ ἀναγνώρισις ἀπό τόν Χριστόν καί τήν ᾿Εκκλησίαν, αὐτοκαταργούμεθα καί αὐτοαποβαλλόμεθα τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Η Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία οὔτε ἐπεδίωξεν, οὔτε θά ἐπιδιώξῃ, οἱανδήποτε καί καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον ἀναγνώρισιν ὡς καί οἱανδήποτε ἐξάρτησιν, εἴτε παρά τοῦ Κράτους, εἴτε παρ᾿ οἱασδήποτε Νεοημερολογιτικῆς "᾿Εκκλησίας" ἤ Παλαιοημερολογιτικῆς τοιαύτης , ἡ ὁποία εὑρίσκεται ἐν τῷ Νεοημερολογιτισμῷ - Οἱκουμενισμῷ, ἀλλά ζητεῖ μόνον τήν Συνταγματικήν της ἐλευθερίαν, οὖσα τῷ ὄντι ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος. Ε' ΔΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ 1991-1995 ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τό κίνημα τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν μας, ἤτοι, τῶν πρώην: Μεσσηνίας Γρηγορίου, ᾿Αττικῆς Ματθαίου, Φθιώτιδος Θεοδοσίου, Κοζάνης Τίτου καί Θεσσαλονίκης Χρυσοστόμου, καταστάντων σχισματοαιρετικῶν ὡς ᾿Εκκλησιομάχων καί Εἰκονομάχων. ᾿Επίσης ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ καί τήν ἀπό τό 1998 καί μέχρι σήμερον ΑΡΝΗΣΙΝ νά ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΘΗ Κανονικῶς καί ᾿Ορθοδόξως αὐτό τό ᾿Εκκλησιομάχον κίνημα, τό ὁποῖον κατέληξεν εἰς δεινήν σχισματοαίρεσιν. Τό φρικτόν τοῦτο γεγονός ὀφείλεται ἀποκλειστικῶς εἰς τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν καί τούς Μητροπολἰτας Πειριαῶς κ. Νικόλαον, ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα καί τόν ᾿Επίσκοπον Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν. ΘΕΩΡΟΥΜΕΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ τό γεγονός, ὅτι καί ὁ θεολόγος, Νιμικός καί ῾Ιερεύς π. Εὐστάθιος Τουρλῆς, παρά τό ὅτι τό αἴτημα περί γνωματεύσεως εἶχεν λάβει δημοσίας διαστάσεις ἠρνήθη νά γνωματεύση, ἐνῶ διά τούς ᾿Αρχ/την π. Στέφανον Τσακίρογλου, Μον. Μάξιμον Τσακίρογλου καί Δημ. Κάτοσυραν, θεωροῦμεν ἀπολύτως δικαιολογημένην τήν ἄρνησίν των, διότι σαφέστατα ἐκφράζουν καί ἐνεργοῦν τόν παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν. Οὗτος (ὁ παλιαοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός), ἤδη ἀπό τό 1997 εἶχεν ἀποφασίσει τήν μή ἀντιμετώπισιν τῶν "πέντε", ἐν ὄψει τῆς "῾Ενώσεως" ὅλων τῶν παρατάξεων τῶν ὁποίων οἱ "᾿Επίσκοποι καί πρεσβύτεροι ἕλκουν ἀποστολικήν διαδοχήν ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς διασπορᾶς, εἴτε διά χειροτονίας, εἴτε διά χειροθεσίας"!!!᾿Εσίγησαν, διότι, ὡς ἐδήλωσαν, "τά ἴδια φρονήματα μέ τούς "πέντε" ἔχουν καί ἡμέτεροι ᾿Αρχιερεῖς". ΕΓΚΡΙΝΟΜΕΝ τήν ΜΟΝΑΔΙΚΗΝ ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΝ τοῦ θεολόγου Καθηγητοῦ ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἠ ὁποία ὑπεβλήθη εἰς τόν ᾿Ανακριτήν, Σεβ/τον Μητροπολίτην ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, ἀλλ᾿ ἐξεδόθη εἰς εἰδικόν βιβλίον ὑπό τόν τίτλον: "ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΕΩΣ" ᾿Αθῆναι Μάϊος 1999. ῾Ημεῖς, τό ᾿Εκκλησιομάχον κίνημα τῶν "πέντε" σχισματοαιρετικῶν, τό στηριχθέν εἰς τήν τεχνητήν - προσχηματικήν προπαγάνδαν περί δῆθεν "νεοεικονομαχίας", ἀλλά καί συλλήβδην τήν αἱρετικήν των γραμματολογίαν καί τάς "ἀποφάσεις" των, ἐξαιρέτως δέ τό γεγονός ὅτι ἀντεποιήθησαν τήν "῾Ιεράν Σύνοδον" καί τήν "᾿Εκκλησίαν", ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ὡς ὑπαγορεύματα τοῦ πονηροῦ. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΠΙΣΤΩΣ ΤΗΡΟΥΜΕΝ τόν ὅρον τῆς ῾Αγίας Ζ᾿ Οἰκουμενικῆς Συνόδου διαγορεύοντα: "῾Ορίζομεν σύν ἀκριβείᾳ πάση καί ἐπιμελείᾳ παραπλησίως τῷ τύπῳ τοῦ Τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ ἀνατίθεσθαι τάς σεπτάς καί ἁγίας Εἰκόνας ... τῆς τε τοῦ Θεοῦ καί σωτῆρος ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ εἰκόνος, καί τῆς ἀχράντου δεσποίνης ἡμῶν ἁγίας Θεοτόκου, τιμίων τε ᾿Αγγέλων, καί πάντων ἁγίων καί ὁσίων ἀνδρῶν. ῞Οσω γά συνεχῶς δι᾿εἰκονικῆς ἀνατυπώσεως ὁρῶνται τοσοῦτον καί οἱ ταύτας θεώμενοι διανίστανται πρός τήν τῶν πρωτοτύπων μνήμην τε καί ἐπιπόθησιν, καί ταύταις ἀσπασμόν καί τιμητικήν προσκύνησιν ἀπονέμειν, οὐ μήν τήν κατά πίστιν ἡμῶν ἀληθινήν λατρείαν, ἥ πρέπει μόνῃ τῇ θείᾳ φύσει ... ἡ γάρ τῆς εἰκόνος τιμή ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει καί ὁ προσκυνῶν τήν εἰκόνα, προσκυνεῖ τοῦ ἐγγραφομένου τήν ὑπόστασιν. Οὕτω γάρ κρατύνεται ἡ τῶν ἀγίων Πατέρων ἡμῶν διδασκαλία, εἴτουν παράδοσις τῆς Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας" (Πρακτικά Ζ' Οἱκουμενικῆς Συνόδου, τόμος Γ, σελ. 879). ῞Οθεν ἑπόμενοι τῇ παραδόσει τῆς Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας, ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΕΞΩ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΧΟΜΕΝ πᾶν ὅ,τι ἀντίθετον πρός αὐτά ἐφρονήθη ἤ εἰσεχώρησεν εἰς τόν χῶρον τῆς ᾿Ορθοδοξίας, πάλαι τε καί νῦν, κἄν ὑπό "Συνόδων", κἄν ὑπό "Πατριαρχῶν", κἄν ὑπό "᾿Επισκόπων". ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ἐφιστῶμεν, πρός ἑαυτούς καί ἀλλήλους, τήν προσοχήν, ὅτι καί ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις "ἀνέστησαν τινές ἄνδρες, μόρφωσιν μέν εὐσεβείας ἔχοντες, ὅτι ἱερωσύνης ἀξίωμα περιβέβληνται, τήν δέ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι ... καϊαφικόν συνέδριον συστησάμενοι, γενήτορες γεγόνασι δυσεβῶν διδαγμάτων. Καί ἀρᾶς καί πικρίας ἔχοντες στόμα, τό ἐπί κακοῖς ἰσχύειν δόξαν ἐλογίσαντο ... καί ὡς ἕπος εἰπεῖν, τάς καθ᾿ ἡμᾶς ᾿Εκκλησίας λυμηνάμενοι διετάραξαν· καί αἱρεσιάρχαι οἱ ἱεράρχαι γεγόνασι· καί ἀντί μέν εἰρήνης ἔριν τῷ λαῷ προσεφώνησαν, ἀντί δέ σίτου ζιζάνια ταῖς ᾿Εκκλησιαστικαῖς ἀρούραις ἐνέσπειραν· τόν οῖνον ἔμιξαν ὕδατι καί τόν πλησίον ἐπότισαν ἀνατροπήν θολεράν· καί λύκοι ᾿Αραβικοί ὄντες, δοράν προβάτων ὑπεκρίθησαν ἐνδύσασθαι· καί τήν ἀλήθειαν παραλογιζόμενοι τό ψεῦδος ἀπεσπάσαντο" (Πρακτικά Ζ' Οἱκουμενικῆς Συνόδου, Τόμος Γ, σελ. 879). Εἰδικώτερον ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί μετά τῶν Πατέρων τῆς Ζ' ῾Αγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τά ἐν τοῖς αἱρετικαῖς ᾿Εγκυκλίοις τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν περιληφθέντα ἀντίθετα δυτικά φρονήματα περί τῶν ἀγίων Εἰκόνων, δι᾿ ὧν ἀντιλέγουσι τῷ Πνεύματι τῷ ῾Αγίῳ, καταλύοντες τόν ῞Ορον τῆς ῾Αγίας Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Μετ᾿ αὐτῶν ὡς σχισματοαιρετικῶν καταστάντων καί παραμενόντων ἀμετανοήτω ν ἐν τοῖς κακοδόξοις φρονήμασί των, οὐδεμίαν ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν ἔχομεν, ὄντων ἐκτός ᾿Εκκλησίας. ῎Ετι ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΕΞΩ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΧΟΜΕΝ τά τά παραπλησίως ἤ καί τά χείρονα τῶν "πέντε" αἱρετικά φρονήματα τοῦ βλασφήμου ᾿Επισκόπου Πειραιῶς κ. Νικολάου,τά ὁποῖα ἀπό δεκαετίας "κηρύσσει γυμνῇ τῇ κεφαλῇ", ὡς τό 54/76 ᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα καί τά ἐν τοῖς βιβλιδίοις του καί ἐφημερίσι αἱρετικά του φρονήματα, ὡς καί τό τόλμημά του νά ἀποκαλέση τήν ἐπί τῆς "φιλοξενίας τοῦ ᾿Αβραάμ", ὁμόφωνον διδασκαλίαν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ὡς "φρονήματα τῶν αἱμοβόρων χιλιαστῶν" , ἤ καί τό ἕτερον κακόδοξον φρόνημά του, καθ᾿ ὅ "τό ἔμβρυον ἐμψυχοῦται ὡς ἄνθρωπος μετά τήν 40ήν ἡμέραν ἐκ τῆς ἄκρας συλλήψεως". ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ καί τήν περί αὐτόν φατριάζουσαν ὁμάδα τῶν ᾿Επισκόπων, ἥτις, ἵνα καλύψη αὐτόν, ἀρνεῖται νά ἐξετάση τάς κατά τῶν βλασφήμων καί αἱρετικῶν του φρονημάτων Καταγγελίας, καί δέν διστάζει νά καταλύῃ τήν Κανονικήν τάξιν καί τόν Συνοδικόν θεσμόν,. Διά τόν αὐτόν λόγον ἡ ἰδία ὁμάς τῶν ᾿Αρχιερέων, οὐδέν ἐκ τῶν πολλῶν ἐκκρεμμούντων θεμάτων τῶν καθαπτομένων τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς ἐπέτρεψεν νά ἱεραρχηθῇ, ἐξετασθῇ καί ἐπιλυθῇ Κανονικῶς καί ᾿Ορθοδόξως ἐν Συνόδῳ, δοθῇ δέ καί ἡ μαρτυρία τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ᾿Αντί ὅλων αὐτῶν ἐπεβλήθη ἡ μετά ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ ἱερόσυλος συμπαιγνία περί παραιτήσεως τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν κ. ᾿Ανδρέου ὑπέρ τοῦ ἐν λόγῳ ᾿Επισκόπου. ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΜΕΝ καί μετά βδελυγμίας ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τάς σκευωρίας, τά σκάνδαλα καί τάς προσχηματικάς, παρανόμους καί ἀντικανονικάς κατηγορίας, μέχρι καί ληστρικάς πράξεις καί ἀποφάσεις κατά Γνησίων ᾿Ορθοδόξων μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας, ᾿Επισκόπων, Κληρικῶν καί Λαΐκῶν. ῎Ετι ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τήν κατά Νοέμβριον 2002, συνωμοσίαν τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, μετά τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς κ. Νικολάου πρός ὑφαρπαγήν τῆς ᾿Ενορίας τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν, ὡς καί τήν βάρβαρον κατάληψιν ὑπό τοῦ ψευδοαρχιεπισκόπου κ. Νικολάου, τοῦ ἐνοριακοῦ Ναοῦ τῆς ῾Αγίας Τριάδος ῾Ηλιουπόλεως. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τάς κατά τοῦ Παν/του ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλοχίου, ἀπό τό 1998, σκευωρίας καί διώξεις, ὡς ἀπολύτως ἀντικανονικάς, ἀδίκους καί ἐξυπηρετούσας ἀντορθοδόξους καί ἀντιεκκλησιαστικάς σκπιμότητας. Αὗται ἀποτελοῦν ἀδιάκοπον συνέχειαν ἐκείνων τῶν "πέντε", πρός "περιθωριοποίησιν" καί "ἀχρήστευσιν" ἀνιδιοτελῶν γνησίων ὀρθοδόξων ἐργατῶν εἰς τό γεώργιον τοῦ Κυρίου, διότι ἐζήτησαν καί ζητοῦν καθαράν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τήν κοινήν ἀντιπερισπαστικήν σκευωρίαν (κατόπιν τῆς κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ 1997῾ὁμιλίας του καί εἰς ἀντιπερισπασμόν δι᾿ ὅσα κατωνόμασεν κατά τῶν συγχόνων διωκτῶν τῆς ᾿Εκκλησίας. Βλ. Κ.Γ.Ο., Τόμος 1997, σελ. 166-174, 200-210, 230-236, 261-267) τῶν Φλωρινικῶν Καλλινίκου Σαραντοπούλου καί ᾿Αθανασίου Σακαρέλλου, οἱ ὁποῖοι μετά τῶν μ. Μαξίμου καί Δημ. Κστουρα, σκοπίμως καί ἀήθως, ἀλλά καί χωρίς νά ἀποδειχθῇ οὐδέν περί "ἀμαρτύρου καί καινοτομίας", ἐπί τῆς γνωστῆς ἐπιμάχου διατυπώσεως τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἐσκευώρησαν κατ᾿ αὐτοῦ. Οὗτοι "στηριχθέντες" ἐπί τῆς διαστροφῆς καί παρερμηνείας ὅλων τῶν ὀρθοδόξων μαρτυριῶν, ἐπέβαλον εἰς τήν ὑπό τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχ/πον κ. ᾿Ανδρέαν ἀντικανονικῶς καί φατριαστικῶς ἐνεργοῦσαν ᾿Επισκοπικήν ὁμάδαν τήν "ἀπόφασίν" των περί "ἀκοινωνησίας" εἰς τόν θεολόγον. ῾Ημεῖς, ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ αὐτήν, καί μετά λόγου γνώσεως ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ ὅτι ὁ ἐν τῇ ῾Ομολογιακῇ ὁμιλίᾳ τοῦ θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη (κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ 1997), χαρακτηρισμός "τῆς τελείας καί πλήρους κοινωνίας καί ἀδιαιρέτου ἑνότητος τῶν τριῶν θείων προσώπων τῆς ῾Ομοουσίου ῾Αγἰας Τριάδος, ὡς πρώτης, προαιωνίας, ἀνάρχου καί ἀοράτου ᾿Εκκλησίας", ὡς δῆθεν "ἀμαρτύρου" καί διά τοῦτον "καινοτομίας", δέν ἀπεδείχθη, ἀλλ᾿ οὔτε ἐκινήθη ἐξ ἐνδιαφέροντοςδιά τήν ὀρθόδοξον πίστιν, ἀποτελεῖ δέ καθαράν ἀήθη ἀντιπερισπαστικήν σκευωρίαν. Πρόκειται περί μιᾶς σαφῶς ἀπονενοημένης ἐνεργείας, ἡ ὁποία ἐπενοήθη προκειμένου νά μήν ἐξετασθοῦν συγκεκριμένα καί λίαν σοβαρά πραγματικά θέματα Πϊστεως, τά ὁποῖα πρέκυψαν ἀπό τήν οἰκουμενιστικήν θεώρησιν τῶν σχισμάτων τοῦ 1937 καί τοῦ 1995, ὡς καί θέματα Κανονικῆς τάξεως, καί νά μή ληφθοῦν ὁμολογιακαί ἀποφάσεις ἐπ᾿ αὐτῶν. Κυρίως ὅμως νά διαβληθῇ καί περιθωριοποιηθῆ ὁ θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης καί οὕτω νά μήν παρακωλυθῇ ἡ προδοσία των, ἡ ὁποία εἶχεν σχεδιασθεῖ νά ὀλοκληρωθῇ μέσα καί ἀπό τήν παρωδία τοῦ νέου "θεολογικοῦ διαλόγου" τῶν κ.κ. Δ. Κάτσουρα καί Καλλινίκου Σαραντοπούλου. ῾Ημεῖς ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι ἡ διατύπωσις αὕτη τοῦ θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, μαρτυρεῖται, νοεῖται καί ἑρμηνεύεται ὀρθοδόξως πρωτίστως ἀπό τοῦ πνεύματος τῶν Κυριακῶν λόγων: "Οὐ περί τούτων δέ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλά καί περί τῶν πιστευόντων διά τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἕν ὧσιν, καθώς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοί, καγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν" (᾿Ιω. ΙΖ, 20-21). ᾿Εν προκειμένῳ, ὅπως, κατά τούς ἀνωτέρω λόγους τοῦ Κυρίου, νοεῖται καί ἐρμηνεύεται ἡ ἑνότης καί κοινωνία τῆς Τρισυποστάτου ἀκτίστου καί ὑπερουσίου Θεότητος, καί ἡ τοιαύτη τῶν μελῶν τῆς ἐν χρόνῳ ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, οὕτω νοεῖται καί ἐρμηνεύεται καί ἡ σαφεστάτη διατύπωσις τοῦ θεοόγου, ἡ ὁποία οὐδόλως ἐπιτρέπει τήν σύγχυσιν μεταξύ ΑΚΤΙΣΤΟΥ καί κτιστοῦ. ᾿Επίσης ἀβιάστως καί πλήρως κατανοεῖται ἡ διατύπωσις καί ἐκ τῆς ὁμοφώνου ᾿Ορθοδόξου Πατερικῆς διδασκαλίας, ἤτοι: 1) Τοῦ ῾Αγίου Μαξίμου τοῦ ῾Ομολογητοῦ: "Εἰκών ἐστί τοῦ (Τριαδικοῦ Θεοῦ) ἡ ἁγία ᾿Εκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῷ Θεῷ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διάφοροι τοῖς ἰδιώμασιν καί ἐκ διαφόρων καί τόπων καί τρόπων οἱ κατ᾿ αὐτήν διά τῆς πίστεως ἑνοποιούμενοι τύχωσιν ὄντες" (Ε.Π., τ. 91 "Μυσταγωγία", Κεφ. Α, σελ. 668 Β). Καί πάλιν: "Κατά τόν αὐτόν τρόπον καί ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ ᾿Εκκλησία, τά αὐτά τῷ Θεῷ περί ἡμᾶς ὡς ἀρχετύπῳ εἰκών ἐνεργοῦσα δειχθήσεται ... πάντων συμπεφυκότων ἀλλήλοις καί συνημμένων, κατά τήν μίαν ἁπλῆν τε καί ἀδιαίρετον τῆς πίστεως χάριν καί δύναμιν ..." (Αὐτόθι σελ. 665 Γ καί 667 Α) "ὡς τήν αὐτήν αὐτῷ καί ἔνωσιν καί διάκρισιν ἐπιδεχομένην..." (Αὐτόθι Κεφ. Β σελ. 667 Γ). ᾿Απολύτως τά ἴδια λέγει καί ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης. ῎Οχι θά ποῦν οἱ ψευδοκατήγοροί του: "Εἶπε τήν ῾Αγίαν Τριάδα ῎Αναρχον ᾿Εκκλησίαν". 2) Τοῦ Μεγάλου Φωτίου: "...Τί δ᾿ οὖν ὁ πλάστης καί κηδεμών; ἄρα παρεῖδεν εἰς τέλος τό πλάσμα ταλαιπωρούμενον...; Οὐ μέ οὖν. Πῶς γάρ ὅπερ φιλοτιμούμενος ἔπλασεν, ἠνέσχετ᾿ ἄν ἠδέως ὁρᾶν συλαγωγούμενον καί πλανώμενον; Διό πρός ἑαυτήν μέν ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης, εἰ θέμις εἰπεῖν, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ, θέμις δέ τοῦτο λέγειν ἐπί τῆς ἀναπλάσεως, ὅτι τό "ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾿ ὁμοίωσιν" ἐπί τῆς πλάσεως εἴρηται· τῷ ἐνιαίῳ τῆς γνώμης βουλήματι, τήν ἀνάπλασιν τοῦ συντριβέντος διετίθετο πλάσματος". ῞Οπως νοεῖται ὑπό τοῦ ῾Αγίου Φωτίου τό: "εἰ θέμις εἰπεῖν ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης", οὕτω νοεῖται καί ἡ διατύπωσις τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη καί αὐτό ἀβιάστως προκύπτει ἐκ τῆς ὅλης ὁμιλίας του καί αὐτό εἶναι τό φρόνημά του. 3) Τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ συγγραφέως Κλήμεντος ᾿Αλεξανδρέως: "Σπεύσωμεν εἰς σωτηρίαν ἐπί τήν παλιγγενεσίαν, εἰς μίαν ἀγάπην συναχθῆναι οἱ πολλοί, κατά τήν τῆς μοναδικῆς οὐσίας ἕνωσιν" (Ε.Π. τ. 8, σελ. 200;). Τί σημαίνει αὐτό τό "κατά τήν τῆς μοναδικῆς οὐσίας ἕνωσιν" κατά τό ξηρόν γράμμα καί τί κατά τό πνεῦμα; ῞Ο,τι σημαίνουν καί οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου μας, τούς ὁποίους προετάξαμεν, τό αὐτό σημαίνουν καί οἱ λόγοι τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ μας συγγραφέως. Β) ᾿Αλλά καί οἱ σύγχρονοι Δογματολόγοι, θεολόγοι καί συγγραφεῖς, ἑπόμενοι τοῖς ῾Αγίοις Πατράσι, μαρτυροῦν περί τοῦ μεμαρτυρημένου τῆς διατυπώσεως. 1) ῾Ο δογματολόγος Πανεπιστημιακός διδάσκαλος ᾿Ιωάννης Καρμίρης, εἰς τό βιβλίον του: "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ" ᾿Αθῆναι 1973, σελ. 156 γράφει:"῾Η ἑνότης δέ τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ᾿Εκκλησίας καί τῶν χριστιανῶν πρός ἀλλήλους ἐν τῇ κοινωνίᾳ τοῦ Χριστοῦ ἀντικατοπτρίζει τήν ΤΡΙΑΔΙΚΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ, δυναμένη νά συγκριθῇ πως πρός τήν ἐν τῇ ῾Αγίᾳ Τριάδι ἔνωσιν τῶν τριῶν θείων προσώπων, εἰ καί αὕτη εἶναι ἄλλης τάξεως καί πάντη ἀκατάληπτος τῷ ἀνθρώπῳ. Οὕτως "ΕΙΚΩΝ ἐστί τοῦ (Τριαδικοῦ) Θεοῦ ἡ ἁγία ᾿Εκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῷ Θεῷ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διαφόροις ἰδιώμασιν...". Καθώς δηλαδή τά τρία πρόσωπα τῆς ῾Αγίας Τριάδος ἑνοῦνται ἐν τῇ μιᾷ θείᾳ οὐσίᾳ καί εἶναι εἷς Θεός, οὕτω καί ἡ πληθύς τῶν μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας ἑνοῦται ἐν τῷ ἐνί σώματι τοῦ Θεανθρώπου, ὅ ἔστιν ἡ ᾿Εκκλησίᾳ....ὡς ἐν τῇ ῾Αγίᾳ Τριάδι ὑπάρχει μία μέν θεία οὐσία, τρία δέ πρόσωπα, οὕτω καί ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾶ ὑπάρχει μία μέν θεανθρωπίνη φύσις, πληθύς δέ καί ποικιλία προσώπων μελῶν, ἅτινα πάντα ἑνοῦνται ἐν τῷ ἑνί πνευματικῷ σώματι τοῦ Χριστοῦ, ὅ ἔστιν ἡ ᾿Εκκλησία. ῞Ενεκα τούτου ἡ ᾿Εκκλησία ὡς σῶμα Χριστοῦ, θεωρεῖται ὑπό τῶν ᾿Ορθοδόξων ὡς ΕΙΚΩΝ καί ΟΜΟΙΩΣΙΣ τῆς ῾Αγίας Τριάδος, ἀναγομένης τουντεῦθεν τῆς ᾿Εκκλησιολογίας εἰς Τριαδολογίαν". 2) ῾Ο ἐπίσης Πανεπιστημιακός κ. Νικόλαος Μητσόπουλος, εἰς τό ἐγχειρίδιόν του: "ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ", σελίς 246, γράφει: "῾Η δέ ἑνότης τῶν τριῶν προσώπων τοῦ ἑνός Θεοῦ ἀνακλᾶται καί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, ἥτις ἐκ πολλῶν προσώπων ἀποτελουμένη συνάπτεται εἰς ἕν κατ᾿ ἀναλογίαν τῆς σχέσεως τῶν τριῶν θείων προσώπων πρός ἄλληλα. ᾿Ισχύουν ἐν προκειμένῳ οἱ λόγοι τοῦ Θεανθρώπου πρός τόν Θεόν Πατέρα: "ἵνα πάντες ἕν ὦσι, καθώς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοί καγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὦσιν...ἵνα ὦσιν ἕν καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμέν". 3) ῾Ο Σέρβος θεολόγος Καθηγητής τῆς Δογματικῆς ᾿Αθανάσιος Γιέβτιτς γράφει: "Πραγματικά, ὅταν μιλᾶμε γιά τήν Τριαδική θεολογία τῶν ῾Αγίων Καππαδοκῶν, τότε πρέπει ἀμέσως νά θυμηθοῦμε τά θεοαποκαλυφθέντα λόγια τοῦ ῾Αγ. Προφ. ᾿Ησαΐου γιά τήν "Μεγάλη Βουλή" τῆς ῾Αγίας Τριάδος (9,6 κατά τούς ΜΨΨ). ῾Η λειτουργική καί ἡ θεολογική παράδοση τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἀνέπτυξε αὐτή τήν προφητική ἰδέα, κατά τήν ὁποία ἡ ῾Αγία Τριάς, σάν ἡ προαιώνια "Μεγάλη Βουλή" εἶνα τό πρότυπον καί ἡ πρωτοεικών (ἀρχέτυπον) τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδή καί ἡ ἴδια ἡ Τριάς εἶναι ὡς ᾿Εκκλησία, τ.ἔ. ὡς κοινωνία τῶν τριῶν προσώπων στήν αἰώνια θεία ᾿Αγάπη καί στήν αἰώνια θεία Ζωή. Γι αὐτό ἀκριβῶς μποροῦσε καί ὁ ῞Αγιος Φώτιος ὁ Μέγας, σέ μία ἀπό τίς ὡραιότατες ὁμιλίες του (ΙΧ, 9), νά ὀνομάσει τήν ῾Αγία Τριάδα ᾿Εκκλησία, εἰπών ὅτι "ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης ἐκκλησιάσασα τῷ ἐνιαίῳ τῆς γνώμης βουλήματι" προαιωνίως ἀπεφάσισε νά δημιουργήσει τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο καί κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπον διά τοῦ ἀνθρώπου ὁλόκληρη τήν δημιουργία νά τήν ἑνώσῃ στήν ᾿Εκκλησία, ὡς μία ἀθάνατη καί αἰώνια κοινωνία". 3) ῾Ο Ρῶσος Θεολόγος Βλαντιμίρ Λόσσκι, εἰς τό βιβλίον του: "Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ", ἔκδοσις πέμπτη, σελ. 207, ἐπικαλεῖται τόν ῞Αγιον Γρηγόριον τόν Θεολόγον, ὁ ὁποῖος λέγει, ὅτι "Χριστιανισμός ἐστί τῆς θείας φύσεως μίμησις" καταλήγει: "῾Η ᾿Εκκλησία εἶναι εἰκών τῆς ῾Αγίας Τριάδος. Οἱ Πατέρες δέν παύουν νά ἐπαναλαμβάνουν τοῦτο, οἱ Κανόνες τό ἐπιβεβαιοῦν, π.χ. ὁ περίφημος τριακοστός τέταρτος ᾿Αποστολικός Κανών, ὁ ὁποῖος ὁρίζει τήν Συνοδικήν δοίκησιν τῶν Μητροπολιτικῶν ἐπαρχιῶν: "Καί δοξασθήσεται ὁ Θεός διά Κυρίου ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι· ὁ Πατήρ καί ὁ Υἱός καί τό ῞Αγιον Πνεῦμα". 4) ῾Ο ᾿Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης, εἰς τό βιβλίον του "ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ" ὁμιλῶν διά τό Συνοδικό σύστημα διοικήσεως τῆς ᾿Εκκλησίας καί σχολιάζοντας τόν 34ον ᾿Αποστ. Κανόνα γράφει: "Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΖΗ ΕΙΣ ΟΛΑΣ ΤΑΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ (ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΑ, ΤΟΠΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ, ΕΠΙΣΚΟΠΑΙ, ΕΝΟΡΙΑΙ, ΙΕΡΑΙ ΜΟΝΑΙ) ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΡΙΑΔΙΚΩΣ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ". 5) ῾Ο πρωτοπρεσβύτερος Καθηγητής Γεώργιος Μεταλληνός, είς τό βιβλίον του: "Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ", (᾿Αθῆναι 1980, σελ. 11, 23, καί 39) γράφει: "Κατά τήν πρώτη φάση της ἡ ᾿Εκκλησία, πού ὑπῆρχε προαιώνια στή σοφία τοῦ Θεοῦ, ἀρχίζει νά ὑπάρχει καί λυτρωτικά γιά τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο, σάν οὐράνια ᾿Εκκλησία, πρίν ἀκόμη ἀπό τήν δημιουργία τοῦ ὑλικοῦ κόσμου. ῾Ο Τριαδικός Θεός, πού ἡ ὕπαρξή του ἔχει τόν χαρακτῆρα μιᾶς "ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ", σάν κοινωνία ἀπόλυτης ἰσότητος καί ἰσοτιμίας, δημιουργεῖ καί σώζει ἐκκλησιολογικά - κοινωνικά, ἐντάσσοντας τόν ἄνθρωπο καί τά πάντα μέσα στήν κοινωνία Του". "῾Η ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας ἀνάγεται σάν ἀρχή στήν ἐνότητα τῆς ἁγίας Τριάδος, πού συνιστᾶ τό ὀντολογικό καί ἠθικό θεμέλιο της (᾿Ιω. 17, 20-23). ῞Οπως στήν ἁγία Τριάδα μένει σάν ἀρχή ὁ Πατέρας, ἔτσι καί στήν ᾿Εκκλησία κάθε πράξη ἔχει τήν ἀναφορά της στόν Πατέρα Θεό, μέ κέντρο τῆς ἑνότητος τόν ἕνα Χριστό καί δύναμη τῆς ἑνότητος τό ῞Αγιον Πνεῦμα". "῾Η ῾Αγιοτριαδική ἑνότης εἶναι τό θεμέλιο τῆς ᾿Εκκλησίας". 6) ῾Ο Πρωτοπρ. Νικόλαος Χ.᾿Ιωαννίδη, ἀν. Καθηγητοῦ Πανεπ. ᾿Αθηνῶν, ὁ ὁποῖος γράφει εἰς ἄρθρον του εἰς τό περιοδικό "ΤΟΛΜΗ": "Κατά τήν φύση της ἡ ᾿Εκκλησία εἶναι μία κοινωνία, ἀλλά ἡ κοινωνία αὐτή δέν εἶναι μόνο "ἐκ τοῦ κόσμου τούτου", ἀλλά βρίσκεται "ἐν τῷ κόσμῳ" καί ἀποτελεῖ ἔκφραση τῆς ἑνότητας τῆς ῾Αγίας Τριάδος στίς σχέσεις ἀνάμεσα στούς διαφόρους ἀνθρώπους. ῾Η κοινωνία τῶν τριῶν προσώπων τῆς ῾Αγίας Τριάδος ἀποτελεῖ τό πρότυπο τῆς κοινωνίας τῶν ἀνθρώπων μεταξύ τους καί μέ τόν Θεό. Τό μυστήριο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἀντανακλᾶται σέ ὁλόκληρη τήν ᾿Ορθόδοξη ζωή καί ἐμπειρία. Καί ἀκριβῶς τόσον ἡ προσωπική, ὅσο καί ἡ κοινωνική ζωή τῶν ἀνθρώπων ἔχει τήν ἀρχή της καί βρίσκει τήν πληρότητά της στήν ζωή τῆς ῾Αγίας Τριάδος. ῾Ο Τριαδικός Θεός εἶναι μία φύση ἤ οὐσία καί τρεῖς ὑποστάσεις ἤ πρόσωπα, ὁ ἄνθρωπος εἶναι μία φύση καί πολλά πρόσωπα. ῞Οπως δηλαδή ὁ Θεός εἶναι ὁμοούσιος καί τρισυπόστατος, ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁμοούσιος καί πολυϋπόστατος. Βλέπουμε, λοιπόν,. ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει λάβει ἀπό τόν Θεό τήν δωρεά νά ὑπάρχει μέ τόν παρόμοιο τρόπο πού ὑπάρχει καί ὁ Θεός. ῎Ετσι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πρόσωπο, καί γι᾿ αὐτό ὅ,τι ἀφορᾶ τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ ἔχει συνέπειες καί στόν ἄνθρωπο. Κάθε ἄνθρωπος εἶναι μιά προσωπική ὕπαρξη, βεβαίως κτιστή, ἀλλά κτιστή κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, καί μπορεῖ νά πραγματοποιήσει τήν ὕπαρξή του ὅπως τά πρόσωπα τῆς ῾Αγίας Τριάδος, ὅπως ὁ Εἷς τῆς Τριάδος ὁ Χριστός, δηλαδή ὡς πρόσωπο". 7) ῾Ο θεολόγος - συγγραφεύς ᾿Αρχ/της Τιμόθεος Κιλίφης, εἰς τό βιβλίον του: "ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ", γράφει:"Εἶναι φανερό, λοιπόν, ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία, ἡ ᾿Ορθοδοξία ἔχει προϊστορία προαιωνία. Πρίν ἀκόμη δημιουργηθῇ ὀ κόσμος. ᾿Αφοῦ ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΙΚΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ". ΣΤ᾿ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΚΟΠΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΘΕΝ ΑΝΑΔΕΙΞΕΩΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΨΕΥΔΟΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, δι᾿ ἄλλην μίαν φοράν, ὅτι ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ ὡς συνεδριάσεις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί τάς ἀπό 5.2.2003 καί ἀπό τῆς 25.4.2003, τάς σχετικάς μέ τήν περί παραιτήσεως τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν κ. ᾿Ανδρέου ἱερόσυλον συμπαιγνίαν, ἀλλά τάς ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ὡς καθαρά "ΚΑΙΑΦΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ". Διότι εἰς μέν τήν πρώτην, ἐκ τῶν δέκα ᾿Αρχιερέων, μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἦσαν παρόντες μόνον οἱ ἕξ καί τελικῶς ἀπεφάσισαν δύο ᾿Αρχιερεῖς(!), εἰς δέ τήν δευτέραν 25.4.2003), οἱ παρασταθέντες ᾿Αρχιερεῖς, κατειργάσαντο τό ΨΕΥΔΟΣ καί τήν ΑΠΑΤΗΝ, μεταθέσαντες τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχ/πον κ. ᾿Ανδρέαν, τόν "παραιτηθέντα ἑκουσίως διά λόγους ὑγείας", ἐκ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ᾿Αθηνῶν "εἰς τήν Μητρόπολιν Πατρῶν Προεδρικῶς"! Οὕτω, ὅμως ἀνέτρεψαν καί ἀνήρεσαν καί αὐτούς τούς προσχηματικούς λόγους τῆς παραιτήσεώς του, τούς ὁποίους ἀναληθέστατα ἐπεκαλέσθη τήν 5.2.2003. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ πρωτίστως τήν ἱερόσυλον περί παραιτήσεως μετά ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ συμπαιγνίαν, ἀφ᾿ ἑνός μέν, διότι εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ δέν νοεῖται παραίτησις ᾿Επισκόπου, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ διά τόν λόγον ὅτι ὁ διά τοῦ μυστηρίου τῆς χειροτονίας, ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι σύνδεσμος τοῦ ᾿Επισκόπου μετά τοῦ εἰδικοῦ χαρίσματος τῆς ᾿Αρχιερωσύνης καί τῆς ᾿Επισκοπῆς εἶναι ἰσόβιος καί ἀδιάρρηκτος διά τούς ἀξίους, καί μόνον διά κωλυτικά τῆς ᾿Αρχιερωσύνης καθαιρεῖται ὁ ἀνάξιος καί οὕτω μόνον διασπᾶται ὁ πάντη ἀδιάρρηκτος διά τοῦ μυστηρίου σύνδεσμος. ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ ἐν τῷ συνόλῳ της τήν σχετικήν "ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ", τοῦ θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη (Ο.Π. Μάρτιος 2004, σελ. 54-91) καί διακηρύσσομεν ὅτι οἱ πραγματικοί λόγοι τῆς παραιτήσεως τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου δέν εἶναι αὐτοί οἱ προσχηματικοί τῆς "ΥΓΕΙΑΣ", ἀλλά οἱ πληθωρικῶς καί ἁρμοδίως καταγγελθέντες παρά τῆς ἐλαχιστότητός μου καί τῶν Μητροπολιτῶν Βερροίας κ. Ταρασίου καί ἰδιαιτέρως τοῦ γέροντος Μητροπολίτου Λαρίσης κ Παναρέτου. Δι᾿ ὅλων αὐτῶν ἀπεκαλύφθη, κατηλέχθη, καί κατηγγέλθη ἡ ἀπό 5.2.2003 καί ἐν συνεχείᾳ μέχρι καί τήν 2.6.2003 παρουσιασθεῖσα ὡς "ἑκουσία παραίτησις" ἦτο καί παραμένει μία ἰδιατέρως εἰδεχθής ἱερόσυλος μετά συναλλαγῆς συμπαιγνία. Εἰδικῶς, τήν ἀπό 25.4.2003 "Σύνοδον", οὐσίᾳ ἄλλο "καϊαφικόν συνέδριον", εἰς τό ὁποῖον οἱ παρασταθέντες κατειργάσθησαν συστηματικῶς τό ψεῦδος καί τήν ἀπάτην, ἅτινα εἰσηγήθη ὁ ἐπίδοξος καταληψίας τοῦ ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ θρόνου Σεβ. Πειραιῶς κ. Νικόλαος, ἀλλά καί τήν τοιαύτην τῆς 30.5.2003, κατά τήν ὀποίαν οἱ παρανόμως καί ἀκύρως συνελθόντες "ἐξέλεξαν ὡς νέον ᾿Αρχιεπίσκοπον" τόν Πειραιῶς κ. Νικόλαον, ἡμεῖς ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ. Αὗται δέν εἶναι ἁπλῶς ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΑΙ καί ΑΚΥΡΟΙ, ἀλλά καί ΒΛΑΣΦΗΜΟΙ, ὡς ἐκ τῆς ἐν αὐταῖς σημειωθείσης πρωτοφανοῦς βλασφημίας κατά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, διότι τά ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι τῆς "ἐκλογῆς" σχεδιασθέντα καί πραχθέντα ἐν τῷ πονηρῷ, προεβλήθησαν καί ἐπροπαγανδίσθησαν ὡς ἔργον τό ὁποῖον ἐπετέλεσαν δῆθεν "κατ᾿ ἔμπνευσιν καί φωτισμόν τῆς Χάριτος τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος"!᾿᾿Εν προκειμένῳ, ὅμως, δι᾿ ὅλας αὐτάς τάς συνεδριάσεις των ἰσχύει τό τῆς ῾Αγίας Ζ᾿ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: "...μόρφωσιν μέν εὐσεβείας ἔχοντες, ὅτι ἱερωσύνης ἀξίωμα περιβέβληνται, τήν δέ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι ... καϊαφικόν συνέδριον συστησάμενοι, γενήτορες γεγόνασι δυσεβῶν διδαγμάτων. Καί ἀρᾶς καί πικρίας ἔχοντες στόμα, τό ἐπί κακοῖς ἰσχύειν δόξαν ἐλογίσαντο ... καί τήν ἀλήθειαν παραλόγιζόμενοι τό ψεῦδος ἀπεσπάσαντο" (Πρακτικά Ζ' Οκουμενικῆς Συνόδου, Τόμος Γ, σελ. 879). Ζ᾿ ΔΙΑ ΤΑΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ - ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΩΝ ΕΤΩΝ 1997, 2001, 2002 ΚΑΙ 2003 ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ τάς διακηρυχθείσας ΚΑΛΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, τάς ὁποίας τό πλήρωμα τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ᾿Αρχιερεῖς, ῾Ιερεῖς καί ὁ πιστός λαός ΩΜΟΛΟΓΗΣΑΜΕΝ καί ΔΙΕΚΗΡΥΞΑΜΕΝ κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾿Ορθοδοξίας κατά τά ἔτη 1997, 2001, 2002 καί 2003. ᾿Εκ τῆς ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΩΣ - ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ τοῦ 1997 αὖθίς τε έπανακηρύσσομεν καί ὁμολογοῦμεν ὅτι: Α) "Διά τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου ὁ Νεοημερολογιτισμός διενοήθη καί ἐπεχείρησεν: 1) Νά ὑπαγάγῃ τούς Γ.Ο.Χ. εἰς τόν ἴδιον πνευματικόν καί Διοικητικόν ἔλεγχον, μέ σκοπόν τήν ἐν χρόνῳ ἀφομοίωσίν των ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Εἰς τοῦτο τά μέγιστα θά συνετέλει τό ἐάν αἱ δύο μεγάλαι ῾Ιεραί Μοναί τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., τῆς Παναγίας εἰς Κερατέαν ᾿Αττικῆς καί Μεταμορφώσεως εἰς Κουβαρᾶν, περιήρχοντο ὑπό τόν ἔλεχγον τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη. 2) Νά ἐκλείψῃ ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή διά τῆς μή χειροτονίας ᾿Επισκόπων εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ., ἤ διά τῆς ἐξαρτήσεως τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τοῦ Κλήρου Αὐτῆς, ἀπό τόν Νεοημερολογιτισμόν. Διά τοῦτο κατά τήν 20 ἐτῆ παραμονήν του εἰς τόν "Παλαιοημερολογιτισμόν", ὀ πρώην Φλωρίνης δέν προέβη εἰς χειροτονίας ᾿Επισκόπων ... ῾Ο Οἰκουμενισμός ἐπί 70 ὁλόκληρα ἔτη δέν ἠδυνήθη, παρά τάς μεθοδεύσεις του, νά ἐπιτύχη τήν παραχάραξιν τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, οὔτε τήν προσβολήν καί διακοπήν τῆς Γνησίας καί Κανονικῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν ᾿Επισκόπων Αὐτῆς, οὔτε καί τήν ἑνότητα τοῦ Σώματος Αὐτῆς. ῞Οσα ὅμως δέν ἐπέτυχεν ὁ ἴδιος, ἤδη κατά τήν τελευταίαν δεκαετίαν ἐπιχειρεῖ νά πραγματοποιήση διά προσώπων, τά ὁποῖα ἵσταντο ὑψηλά εἰς τήν ῾Ιεραρχίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.. Καί Β) Τό ἀντιεκκλησιαστικόν - σκοταδιστικόν κίνημα τῶν πέντε ἐκπεσόντων τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. σχισματικῶν ᾿Επισκόπων, πρώην ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου καί πρώην Θεσσαλονίκης κ. Χρυσοστόμου, οἱ ὁποῖοι ἔσυραν ὄπισθεν τοῦ ἐκκλησιομάχου ἅρματός των ἄλλους τρεῖς πρώην Μητροπολίτας, ἐκκινεῖ ἐκ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ - Νεοημερολογιτισμοῦ, ὁ ὁποῖος τό ἐσχεδίαζεν ἀπό δεκαετιῶν... Τὀ κίνημα τοῦτο, μέ ἀφάνταστον δολιότητα, ἔχει τούς ἰδίους καί μείζονας σκοπούς, τούς ὁποίους εἶχεν ὁ πρώην Φλωρίνης, ἤτοι: α) Τήν ὑπαγωγήν τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν - Οἰκουμενισμόν μέσω τοῦ Πατριαρχείου ῾Ιεροσολύμων καί ἐν ταυτῷ τόν ἀποχρωματισμόν καί τήν βαθμιαίαν ἐγκατάλειψιν τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας τῶν Γ.Ο.Χ. β) Τήν προσβολήν τῆς ἀδιακόπου Κανονικῆς καί Γνησίας ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, διά τῶν περί "χειροθεσίας" ψευδῶν, δολίων, ἀλλά καί βλασφήμων ἰσχυρισμῶν, καί παραλλήλως, κατά τό πρότυπον τοῦ πρώην Φλωρίνης, τήν ἄρνησιν χειροτονίας ᾿Επισκόπων καί δή θεολόγων. γ) ῾Ως προϋπόθεσις ἐφαρμογῆς τοῦ ὅλου σχεδίου, ὡς ἀπ᾿ ἀρχῆς εἶχε τεθεῖ καί πάλιν ἐτέθη ἡ ὑφαρπαγή τῶν δύο ἱστορικῶν Μονῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπῆρξαν τά λίκνα, ἀλλά καί τά προπύργια τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ἤτοι, τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., καί ἡ μετατροπή αὐτῶν εἰς κέντρα Οἰκουμενιστικῆς παλαιοημερολογιτικῆς ΟΥΝΙΑΣ ..." (Βλέπε Κ.Γ.Ο., Τόμος 1997, σελ. 79-84). ῾Ωσαύτως ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ τάς ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ἐν τῇ ῾Ιερᾷ Μητροπόλει Λαρίσης, κατά τήν Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ 2001 καί 2002, τάς ὁποίας ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τέλους ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΦΥΛΑΣΣΟΜΕΝ, καί παρ᾿ ὧν ἐπαναλαμβάνομεν: "... ῾Ομολογοῦμεν ὅτι ἡ ἐν ἔτει 1935 ἐπιστροφή τῶν τριῶν Μητροπολιτῶν, ἐκ τοῦ σχίσματος τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ἡ ὑπ᾿ αὐτῶν Συνοδική διακήρυξις τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας Αὐτῆς καί ἡ ἐν συνεχείᾳ χειροτονία ᾿Επισκόπων καί ἡ συγκρότησις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὑπῆρξαν κορυφαῖα ἐκκλησιαστικά γεγονότα καί ἰδιαιτέρα εὐλογία τοῦ Χριστοῦ διά τό πλήρωμα τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ῾Ομολογοῦμεν καί διακηρύσσομεν, τάς ὑπό τῶν Κανονικῶν καί ᾿Ορθοδόξων ᾿Αρχιερέων γενομένας ἐν ἔτει 1935 χειροτονίας, ὡς καί τάς τοιαύτας ἐν ἔτει 1948, ὐπό τοῦ ἀοιδίμου ὁμολογητοῦ ῾Ιεράρχου Ματθαίου ΚΑΝΟΝΙΚΑΣ καί ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΣ ΠΛΗΡΕΙΣ. ῾Ο ἀοίδιμος ῾Ιεράρχης Ματθαῖος διά τήν μέχρι τέλους καλήν του ῾Ομολογίαν, καί διά τήν μετάδοσιν καί διασφάλισιν γνησίας καί ἀδιακόπου τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, ἐπεβλήθη εἰς τήν συνείδησιν τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς ὁ σύγχρονος ΜΕΓΑΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ. ῾Ως πιστά καί ὀρθόδοξα μέλη τοῦ Σώματος τῆς ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, συνειδητοποιοῦμεν αὐτήν τήν ἱεράν παρακαταθήκην καί τό χρέος μας νά τήν διαφυλάξωμεν, ἐνῶ δέν δυνάμεθα νά ἀντιπαρέλθωμεν καί νά μήν ἀντιμετωπίσωμεν, κατά χρέος, καί τήν δολίως ἐπιχειρουμένην ἀπό τοῦ 1971 προσβολήν τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, διά τῆς ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων ἐμμέσου ἀποδοχῆς τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" εἰς τούς ᾿Επισκόπους (τό 1971), ὡς δῆθεν ἐπί σχισματικῶν! ᾿Εκφράζοντες ἐν προκειμένῳ ήν ἀπ᾿ ἀρχῆς δεδομένην καθολικήν συνείδησιν τοῦ σώματος τῆς ᾿εκκλησίας, διακηρύσσομεν ὅτι ἡ κατά τό 1971 λεγομένη "χειροθεσία", καθ᾿ ἅ διεβεβαίωσεν ἠ ᾿Εξαρχία, καί ὡς διαβεβαιοῖ καί τό ἐπιζῶν μέλος αὐτῆς, ὁ Σεβ. Μητροπ. Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιος, ἀλλά καί ὡς ἐξάγεται παρά τῶν σχετικῶν ἐπισήμων κειμένων, ἦτο μία ὅλως τυπική ἐξωτερική πρᾶξις ἀναγνωρίσεως τοῦ ἤδη δογματικῶς πλήρους μυστηρίου τῆς χειροτονίας, χωρίς νά θίξῃ ποσῶς τήν δογματικήν καί μυστηριακήν ἀκεραιότητα τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948. Καί ὡς τοιαύτη, ἠ λεγομένη "χειροθεσία", ἐγένετο ἀποδεκτή, κατ᾿ ἀκροτάτην οἰκονομίαν, ἀποκλειστικῶς καί μόνον δά νά ἐπιστρέψουν οἱ ἐγκλωβισμένοι ἀπό τό 1937 εἰς τό σχίσμα τοῦ πρώην Φλωρίνης, καί νά ἐνταχθοῦν εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν ... Καταγγέλλομεν καί ἀποδοκιμάζομεν τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, ὁ ὁποῖος ἤδη ἀπό τήν δεκαετίαν τοῦ 1970, ἐμφανίζεται ἐπίσημα καί ἀπροκαλύπτως προπαγανδίζων τήν "ἕνωσιν ὅλων τῶν παλαιοημερολογιτῶν", ὡς σωματείων, ὥστε νά προκύψῃ μία μεγάλη "συνομοσπονδία παλαιοημερολογιτῶν", ὑπό τόν Νεοημερολογιτισμόν, "ἔξω ἀπό ᾿Εκκλησιολογίες καί ᾿Αποστολική Διαδοχή" ... καί ὀ ὁποῖος (Παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός), προκύπτει εἰς τάς ἡμέρας μας ἀπό: 1ον: Τήν προσπάθειαν ἀποχρωματισμοῦ τῆς δογματικῆς αἰτίας καί φύσεως τοῦ σχίσματος τῶν "πέντε" καί τήν μή ἐνεργοποίησιν, ἐντός τῆς Κανονικῶν πλαισίων τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησιαστικῆς δεοντολογίας, τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 3005/18.6.97 ὁμοφώνου ἱστορικῆς ᾿Αποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, κατά τῶν ἀποσχισθέντων πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀμετανόητοι συνεχίζουν νά ἀντιποιοῦνται τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν καί νά βλασφημοῦν κατ᾿ Αὐτῆς, πλανῶντες καί πλανώμενοι. 2ον. Τήν διακοπήν τοῦ ἐν ᾿Αγάπῃ καί ᾿Αληθείᾳ τιμίου καί εἰλικρινοῦς Θεολογικοῦ Διαλόγου, ὅπως αὐτός ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐτέθη καί ἐπροχώρησεν ἐπί τῶν ἀδαμαντίνων βάσεων τῆς ἀπ᾿ ἀρχῆς διακηρυχθείσης ᾿Εκκλησιολογίας καί Συνοδικῶς διατρανωθείσης τό 1935, ἔν τε τῇ θεωρητικῇ ῾Ομολογίᾳ, ἀλλά καί ἐν τῇ πράξει διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948. Καταγγέλλομεν δέ τήν ἐν ἔτει 1998-1999 ἐπιδιωχθεῖσαν παρωδίαν τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου διά τοῦ ὀποίου, διά μίαν ἀκόμη φοράν, δολίως, πλήν ἀνεπιτυχῶς, ἐπεχειρήθη ἡ προσβολή τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, μέσω τῆς σιωπηρῆς ἀποδοχῆς τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" , γενομένης δῆθεν ἐπί σχισματικῶν. 3ον. Τά εἰς βάρος τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς ἤδη προμνημονευθέντα ᾿Απαλλακτικά Βουλεύματα - Νομολογίας: α) ῾Υπ᾿ ἀριθμ. 54/76 τοῦ "Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς", τό ὁποῖον ἀπαλάσσει τόν Σεβ/τον Πειραιῶς κ. Νικόλαον τῆς κατηγορίας "ἐπί ἀντιποιήσει ᾿Επισκοπικοῦ ἀξιώματος" , ἐπί τῷ λόγῳ ὅτι, πάντοτε κατά τό Βούλευμα, αἱ "ἄνομοι" χειροτονίαι τοῦ 1935 καί 1948, "ἀπεκατεστάθησαν ὡς μυστήριον τό 1971 διά τῆς χειροθεσίας", ἐνῶ παραλλήλως τό ἴδιο Βούλευμα βλασφημεῖ καί κατά τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας, λέγον ὅτι "῾Ο Βρεσθένης Ματθαῖος τό 1937 ἵδρυσε μίαν δευτέραν ᾿Εκκλησίαν". β) Τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 46/91 ᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου ΠΛημμελειοδικῶν Δράμας", τό ὁποῖον στηριζόμενον εἰς τό προηγούμενον, ἀποφαίνεται βλασφήμως καί ἀναληθῶς ὅτι οἱ "Ματθαιϊκοί" ᾿Επίσκοποι ἕλκουν τήν ᾿Αποστολικήν των Διαδοχήν ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς. γ) Τάς νεωτέρας δικαστικάς ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἀφ᾿ ἑνός οὐσιαστικά παραπέμπουν τήν ἐπίλυσιν τῶν διαφορῶν μας, μέ τούς πρώην πέντε Μητροπολίτας, εἰς τόν Νεοημερολογίτην ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. Χριστόδουλον, ἀφ᾿ ἑτέρου ἀποφαίνονται βλασφήμως καί περί τῶν χειροτονηθέντων τό 1995 ᾿Επισκόπων, ὅτι δῆθεν δέν νομιμοποιοῦνται, διότι δέν ἐκλήθησαν κατά τήν ἐκλογήν των καί οἱ "πέντε"! Πάντα ταῦτα διά νά ἐξυπηρετήσουν τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν καί τήν ἐπιδιωκομένην ὑπό τοῦ κ. Χριστοδούλου "ἐπανένταξιν" ὅλων τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, μέσω τοῦ προγραμματισθέντος καί ἀποφασισθέντος νέου ἐπισήμου "παλαιοημερολογιτικοῦ σχήματος". 4ον. Τό γεγονός, ὅτι βασικώτατα θέματα Πϊστεως, τά ὁποῖα εὐθέως καθάπτονται τῆς ᾿εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς "τίθενται εἰς τό ᾿Αρχεῖον", διότι τοῦτο ἀπαιτεῖται καί ἐπιβάλλεται ὑπό ἐξωεκκλησιαστικῶν παραγόντων, ἐνεργεῖται δέ διά τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου ἐν ταῖς Συνόδοις μέσω μειοψηφίας ᾿Αρχιερέων, τούς ὁποίους ἐπηρεάζουν ἄμεσα καί προωθοῦν τά κατά τῆς ᾿Εκκλησίας σχέδιά των. 5ον. Τήν σύμπλασιν σκευωριῶν καί τόν ἀπηνῆ διωγμόν κατά ΚΛηρικῶν καί λαϊκῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπεκάλυψαν καί ἀποκαλύπτουν τόν ὑπαρκτόν, καί εἰς τάς ἡμέρας μας εἰς ἔξαρσιν εὐρισκόμενον Παλαιοημερολογιτικόν Οἱκουμενισμόν, καί ἐναντιώνονται εἰς τήν ἐφαρμογήν τῆς Κανονικῆς τάξεως καί τοῦ ῾Ιεροσυνοδικοῦ Πολιτεύματος τῆς ᾿Εκκλησίας. 6ον. Τήν ἀποτυχίαν (προδοσίαν) τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ιεραποστολῆς εἰς Ρουμανίαν γεγονόςτό ὀποῖον σαφέστατα ὑπηγορεύθη καί ἐπεβλήθη ὑπό τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἱκουμενισμοῦ, καί πρός ὄφελος τῶν Παλαιοημερολογιτικῶν Σχισμάτων ... ᾿Εν κατακλεῖδι, διά δευτέραν φοράν, εὐσεβάστως ποιοῦμεν ῎Εκκλησιν πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, ὅπως ἐν ὄψει τῶν κρισίμων περιστάσεων, διακηρύξῃ καί διατρανώση τήν ᾿Εκκλησιολογίαν, ἀλλά καί τήν ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον καθολικήν συνείδησιν τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπί τῆς προπαγανδιζομένης "χειροθεσίας", γενομένης δῆθεν ὡς "ἐπί σχισματικῶν", ἵνα "μήπως ἐλθοῦσα ἑτέρα νέα γενεά, μέλλῃ ἡμᾶς ἀναθεματίζειν καί ἀνασκάπτειν, ὡς παρά τῆς ᾿Εκκλησίας τούς τύπους καί τούς νόμους φρονοῦντας" (᾿Αγ. ᾿Ιωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ῾Ελλην. Πατρ. 95,344). Εἱδικώτερον ἀπευθυνόμεθα πρός τούς ᾿Αρχιερεῖς: 1) Τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Κιτίου κ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΝ, ὡς ἕναν ἐκ τῶν ἐπιζώντων μελῶν τῆς ᾿Εξαρχίας, ἡ ὁποία τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 μετέβη εἰς ᾿Αμερικήν καί ἐχειρίσθη τό ὅλον θέμα, καί 2) Τόν ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΝ ΑΡΧ/ΠΟΝ κ. ΑΝΔΡΕΑΝ, ὁ ὁποῖος ἐχειρίσθη τό θέμα ἐν ῾Ελλάδι, καί οἱ ὁποῖοι ἄν καί ἔχουν ἤδη ἐκπεφρασμένην τήν θέσιν των ἐπί τοῦ θέματος, ὅμως ἐν ὄψει τῶν εἰς φῶς ἐλθόντων ἄκρως βλασφήμων "᾿Απαλλακτικῶν Βουλευμάτων" (54/76 καί 46/91), ἀλλά καί τῶν ὁμοίων νεωτέρων δικαστικῶν ἀποφάσεων, διά τῶν ὁποίων βλασφημεῖται ἡ ᾿Εκκλησιολογία καί ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή, ἔτι δέ καί τῶν "στοιχείων", τά ὀποῖα (ἡμέτεροι καί ξένοι) δηλώνουν ὅτι ἔχουν, περί τῆς λεγομένης "χειροθεσίας", ΟΦΕΙΛΟΥΝ νά ἀπαντήσουν πρωτίστως οἱ ἴδιοι προσωπικῶς, καί ἐν ταυτῷ καί ῾Ιεροσυνοδικῶς. ῾Η περαιτέρω σιωπή ἔναντι ὅλων αὐτῶν τῶν βλασφήμων προκλήσεων, δέν συμφωνεῖ, ἀλλά καί ἔρχεται εἰς σκληράν ἀντίθεσιν πρός τήν ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον, δεδηλωμένην ὁμολογίαν Αὐτῶν, ἀλλά καί τήν ῾Ιεροσυνοδικήν τοιαύτην (ἐν ἔτει 1981), καί τήν καθολικήν συνείδησιν τοῦ πληρώματος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ᾿Επίσης ΖΗΤΟΥΜΕΝ τήν ἄμεσον σύγκλησιν Μεγάλης Συνοδικῆς καί Κληρικολαϊκῆς Συνόδου - Συνάξεως, κατά τήν ὁποίαν: * "Νά βγοῦν ἀπό τό ᾿Αρχεῖον, ὅπου κακῶς καί ἀπαραδέκτως ἐτέθησαν, ὅλα τά προσδιορισθέντα καί ἀναλυθέντα καί ἐν τοῖς πράγμασιν ὑφιστάμενα φλέγοντα θέματα Πϊστεως, Κανονικῆς Τάξεως καί Δικαιοσύνης, ὅπως τό Σχίσμα τῶν πέντε, ὁ Θεολογικός Διάλογος, αἱ Δικαστικαί ἀποφάσεις, αἱ συκοφαντίαι, περιστροφαί, παρερμηνεῖς, βλασφημίαι κλπ., τά ὀποῖα ἔχουν ἐπανειλημμένως κατονομασθεῖ καί ἀναλυθεῖ, προέκυψαν δέ εἰς τά πλαίσια τῶν στόχων τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Νά ἐξετασθοῦν ἐν ἀγάπῃ καί ἐλευθερίᾳ, τήν ὀποίαν δίδει ὁ Χριστός, ἀλλά καί μέ κριτήριον τήν ᾿Αλήθειαν, τήν Κανονικήν Τάξιν καί κατά τό "ἔδοξε τῷ ἁγίῳ πνεύματι καί ἡμῖν". * Νά διακηρυχθῇ ἐπισήμως η καθαρά καί γνησία ᾿ρθόδοξος ῾Ομολογία - ᾿Εκκλησιολογία, ἀλλά καί ἠ ἀπ᾿ ἀρχῆς καθολική συνείδησις - ῾Ομολογία τοῦ πληρώματος τῆς ᾿εκκλησίας, (Κλήρου καί Λαοῦ), καθ᾿ ἥν ἡ Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία κατέχε Κανονικήν, γνησίαν καί ἀδιάκοπον τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, τοῦ 1948 καί τοῦ 1995, καί ὅτι ποτέ Αὕτη δέν ἐδέχθη τήν λεγομένην "χειροθεσίαν" ὡς ἐπί σχισματικῶν, ἀλλα ὡς ἐξωτερικήν πρᾶξιν ἄκρας οἰκονομίας πρός ἐπιστροφήν τῶν ἐν τῷ σχίσματι τοῦ 1937 ἐγκλωβισθέντων Παλιαοημερολογιτῶν (ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ, Τόμος 2002, σελ. 93-99). ῾Ωσαύτως καίτήν ἐν τῇ αὐτῇ Μητροπόλει Λαρίσης, ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ κατά τήν Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας 2003 ("Ο.Π.", Τόμος 2003, σελ. 64-73), ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τέλους ΑΣΠΑΖΟΜΕΘΑ καί ΦΥΛΑΣΣΟΜΕΝ. Συγκεκριμένως: "Τάς "ἀποφάσεις τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 5.2.2003" περί ἀνακλήσεως αὐτῶν τῶν ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΩΝ - ΟΜΟΛΟΓΙΩΝ, μετά βδελυγμίας ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ὡς ἀπονενοημένας προσπαθείας φιμώσεως τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ. ᾿Επί τούτοις ὑπομιμνήσκομεν τοῖς ἐναντιουμένοις ᾿Επισκόποις καί τόν ΝΗ' ᾿Αποστολικόν Κανόνα ὁρίζοντα: "᾿Επίσκοπος ἤ Πρεσβύτερος ἀμελῶν τοῦ Κλήρου ἤ τοῦ λαοῦ, καί μή παιδεύων αὐτούς τήν εὐχέβειαν, ἀφοριζέσθω· ἐπιμένων δέ τῇ ἀμελείᾳ καί ραθυμίᾳ καθαιρείσθω". ῎Ηγουν ὁ ᾿Επίσκοπος, ὀ ὁποῖος ἀμελεῖ καί δέν διδάσκει τά δόγματα καί τά ἔργα τῆς εὐσεβείας, ἤτοι τήν ᾿Ορθοδοξίαν καί τήν ᾿Ορθοπραξίαν, νά ΑΦΟΡΙΖΕΤΑΙ καί νά παραμένη εἰς τόν ἀφορισμόν μέχρις ὅτου διορωθῇ, ἐάν δέ μένῃ ἀδιόρθωτος καί νά ΚΑΘΑΙΡΗΤΑΙ. Καί ἀκόμη, ὑπενθυμίζομεν ὅτι, κατά τόξν Προφήτην ᾿Ιεζεκιήλ, ὁ Θεός ὁρίζει καί ἐγκαθιστᾶ τούς ᾿Επισκόπους ὡς ἀγρύπνους σκοπούς - φύλακας διά νά μήν εἰσέλθουν οἱ ἐχθροί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ καί ὅτι "θά ἐκζητήση τάς ψυχάς" τοῦ λαοῦ ἀπό τάς χεῖρας τῶν ᾿Επισκόπων καί Πρεσβυτέρων! Διά ταῦτα ἡμεῖς, ὁ ἐλάχιστος τῶν ᾿Επισκόπων, δέν δυνάμεθα ἐφησυχάζειν, ὅταν ἡ εὐσέβεια, ἤγουν ἡ Πϊστις ἡ ᾿Ορθόδοξος εἶναι τό κινδυνευόμενον. ᾿Εξαιρέτως δέ ὅταν βλέπωμεν Συνόδους, ᾿Επισκόπους καί Πρεσβυτέρους νά ἀμελοῦν σκανδαλωδῶς τήν "εὐσέβειαν", νά καταλύουν τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας καί τόν πρῶτον καί ἱερώτατον θεσμόν τῆς Συνόδου, ὀφείλομεν ἀγρυπνεῖν καί ἐπί - σκοπόν εἶναι. Οὐ δυνἀμεθα ἐφησυχάζειν, τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς δολίως καταπροδιδομένων. Οὐ δυνάμεθα ἐφησυχάζειν, ὅταν ἡ ᾿Εκκλησία καταληστεύεται, καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, δι᾿ Οὗ Αὐτήν περιποιήσατο καί ἁγίαν καί ἄσπιλον παρέδωκεν, ἀτιμάζεται. ῾Ημεῖς τάς ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐπιθέσεις τῶν ἐχθρῶν τοῦ Στυαροῦ τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ᾿Εκκλησίας Του, ἐξαιρέτως δέ τάς τοῦ αἰῶνος τούτου ἐπιθέσεις τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τήν περί δῆθνε "Δυνάμει καί οὐχί ἐνεργείᾳ νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος" θεωρίαν τοῦ πρ. Φλωρίνης, τό ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐν ἔτει 1937 προκληθέν σχίσμα, τάς ἑκάστοτε ὑπαναχωρήσεις ἐπί τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" τοῦ 1971, τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 54/76 βλάσφημον "᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα", τό κίνημα τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, καί τάς ὑπ᾿ αὐτῶν ἐκδοθείσας ὡς β' καί γ' ᾿Εγκυκλίους των μετἀ τῆς τοιαύτης ἀπό 11.10.1991 καί τάς ὁμοίας αὐτῶν αἱρετικάς συγγραφάς, ὀποθενδήποτε προερχομένας, ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ. ῾Ωσαύτως τήν περί παραιτήσεως τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου ἱερόσυλον συμπαιγνίαν, τήν κατάλυσιν καί καταπάτησιν τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων καί τοῦ πρώτου καί ἱερωτάτου θεσμοῦ τῆς ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, τάς ληστρικάς καί ἀδίκους πράξεις καί ἀποφάσεις ἐναντίον ὅσων ἐζήτησαν καθαράν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ πίστεως, ἤτοι ᾿Εκκλησιολογίας καί ᾿Αποστολικπῆς Διαδοχῆς, τήν ἐπί δύο δεκαετίας φίμωσιν τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί ἐν ἑνί λόγῳ τόν δολίως ἐπιβουλευόμενον τήν εὐσέβειαν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί συνωδά τοῖς ἁγίοις Πατράσιν ἔξω τῆς ᾿Εκκλησίας θέτομεν καί τῷ ἀναθέματι παραδίδομεν. Ταύτην τήν ῾Ομολογίαν κηρύσσοντες καί ἡμεῖς δέν παύομεν νά παρακαλοῦμεν καί νά ἱκετεύωμεν τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν καί τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς, ἀλλά καί τούς ῾Ιερεῖς καί τά Μοναχικά Τάγματα καί τόν πιστόν Τάγματα καί τόν Πιστόν Λαόν νά συγκροτήσωμεν ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ῾Αγίαν καί ῾Ιεράν Σύνοδον, ἐν ἧ ἐλεύθεροι ἐν Χριστῷ καί ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι συνδιασκεπτόμενοι, στοιχήσωμεν ἑαυτούς τῷ ᾿Αοιδίμῳ ῾Ομολογητῇ ᾿Αρχιεπισκόπῳ Ματθαίῳ καί τῇ Καθολικῇ ᾿Ορθοδοξίᾳ ὅλων τῶν ῾Αγίων Συνόδων τῆς τε ῾Αγίας ᾿Αποστολικῆς καί ὅλων τῶν Οἰκουμενικῶν, Πανορθοδόξων καί Τοπικῶν καί οὕτω δοξασθήσεται δι᾿ ἡμῶν ἡ Παναγία Τριάς καί ἡ ὑπ᾿ Αὐτῆς πληρουμένη ῾Αγία τοῦ Χριστοῦ μας ᾿Εκκλησία. ᾿Αμήν". Πατέρες καί ᾿Αδελφοί καί τέκνα ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν ἀγαπητά. Αὕτη εἶναι ἡ ΟΜΟΛΟΓΙΑ τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ τοῦ ἐλαχίστου ἐν ᾿Επισκόποις, Μητροπολίτου σας Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου. Ταύτην ἐγράψαμεν ὡς ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ καί ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ἡμῶν, παραδίδοντες δέ ταύτην πρός ῾Υμᾶς, τό πιστόν πλήρωμα τῆς τοπικῆς ᾿Εκκλησίας, παρακαλοῦμεν καί ἐντελλόμεθα, ὅπως φυλάσσητε καί ὁμολογῆτε ταύτην. Δέν ἐζητήσαμεν τήν ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΗΣΙΝ καί συνυπογραφήν ταύτης καί ὑπό τῶν ὀρθοτομούντων Σεβ/των ᾿Επισκόπων καί Πρεσβυτέρων, ἵνα μή δῶμεν ἀφορμήν, ὥστε νά διατυπωθοῦν πάλιν ἄδικοι κατηγορίαι, ὅτι δῆθεν φατριάζομεν. Εἰς ταύτην τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ προέβην μετά ἀπό ἑπτά ὁλόκληρα ἔτη συντόνων ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΩΝ καί ΑΓΩΝΩΝ. ᾿Επεδιώξαμεν, ὅπως τοιαύτη καθαρά ῾Ομολογία διαμορφωθῇ καί διατυπωθῇ ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀλλά πάντοτε προσεκρούσαμεν εἰς τήν ἄρνησιν, διότι μία τοιαύτη ΟΜΟΛΟΓΙΑ προϋποθέτει συνέπειαν εἰς τόν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τό αἴτημά μας προσέκρουσεν γενικώτερον εἰς τά σχέδια τῆς ἐν αὐτῷ (τῷ Παλαιοημερολογιτικῷ Οἱκουμενισμῶ) "ἑνώσεως καί ἀναγνωρίσεως" ὅλων τῶν σχισματικῶν παρατάξεων καί ὐπαγωγήν των εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ὡς ἁπλῶν δεκατριμεριτῶν. Τοῦτο τό σχέδιον ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐπεδίωξεν ὁ Νεοημερολογιτισμός, ἐνῶ, καθ᾿ ὅλα τά τελευταῖα ἔτη μέ πολλήν ἐπιμέλειαν καί τέχνην χειρίζεται ὁ σημερινός προκαθήμενος τῆς Νεοημερολογιτικῆς ῾Ιεραρχίας κ. Χριστόδουλος Παρασκευαίδης. Ταύτην τήν ῾ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ θέτομεν ὑπ᾿ ὄψιν καί τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί Πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέου, τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων καί Πρεσβυτέρων, τῶν Μοναχικῶν Ταγμάτων καί τοῦ πιστοῦ Λαοῦ τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας ᾿Ορθοδόξοιυ ᾿Εκκλησίας, ἵνα κριθῇ καί ἀξιολογηθῇ, ἤ καί διορθωθῇ ἐπί τάβλετίω ἤ καί καλυφθῇ ἐξ᾿ ὁλοκλήρου ὑπό μιᾶς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ τελειοτέρας ἀπό πάσης ἀπόψεως, τήν ὀποίαν θά ἐκδώση ἡ ὡς τάχιστα ΚΑΝΟΝΙΚΩΣ συνερχομένη ῾Ιερά Σύνοδος, ἡ ὁποία ἐλευθέρως καί ἐν ῾Αγίῳ ΠΝεύματι φερομένη, θά ἀντιμετωπίση καί θά ρυθμίσῃ μέ συνέπειαν καί τά ἐκκρεμοῦντα θέματα Πίστεως. ΑΜΗΝ. Πρός Κύριον ταπεινός καί ἐλάχιστος εὐχέτης + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ