ΠΟΛΛΟΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΛΙΓΟΙ ΟΜΩΣ ΜΕΤΑΝΟΟΥΝ

Πολλοί εξομολογούνται, λίγοι όμως μετανοούν! Πριν πάμε να εξομολογηθούμε, θα πρέπει να ρίξουμε δάκρυα μετανοίας και να πονέσουμε μέσα μας, για τα αμαρτήματα που έχουμε διαπράξει και να έχουμε διάθεση, να μην ξανακάνουμε αυτές τις αμαρτίες. Άμα δεν πάμε με τέτοια προετοιμασία στην εξομολόγηση, τότε θα εξομολογηθούμε τα αμαρτήματα μας και θα τα ξανακάνουμε. Η συγχωρητική ευχή που μας διαβάζει ο πνευματικός, εφόσον είπαμε τις αμαρτίες μας έχει διπλή σημασία: Αφενός μας συγχωρεί τις αμαρτίες όλες και αφετέρου μας δίνει Χάρη, στο να μην επαναλάβουμε τις ίδιες αμαρτίες. Όταν με επίγνωση και σκόπιμα δεν πω μια αμαρτία στην εξομολόγηση, τότε βλασφημώ το Άγιο Πνεύμα και αυτή η αμαρτία, δεν έχει συγχώρεση ούτε στον νυν, ούτε στον μέλλοντα αιώνα και δεν θα σωθώ. Εάν πεθάνουμε εν μετανοία και δεν προλάβουμε να εξομολογηθούμε, διότι οι συγκυρίες ήταν τέτοιες που δεν μπορούσαμε να εξομολογηθούμε, θα σωθούμε. Αντίθετα εάν πεθάνω δίχως διάθεση μετάνοιας, εξομολογημένος όμως, κολάστηκα! Οι περισσότεροι, δεν θυμούνται πολλές από τις αμαρτίες που έχουν κάνει στη ζωή τους, για να τις εξομολογηθούν, διότι δεν έμαθαν να κάνουν αυτοκριτική και να εργάζονται πάνω στον εαυτόν τους. Φαντάζεστε ο Θεός να ζητούσε, για να μας συγχωρέσει τις αμαρτίες μας, να σκάβαμε 10 στρέμματα ή να κόβαμε το μισό δαχτυλάκι μας! Και όμως ο Θεός, δεν ζητάει τίποτα από αυτά. Το μόνο που ζητάει είναι, να πάμε να εξομολογηθούμε τις αμαρτίες μας. Έκανε ο Θεός να συγχωρούνται οι αμαρτίες μας με έναν εύκολο τρόπο, ώστε να είναι προσιτός για όλους και να οικονομούνται όλοι. Εάν μερικοί δεν σώζονται, ούτε αυτό το απλό δεν θέλουν να πουν. Πιο απλό τρόπο σωτηρίας από αυτόν δεν μπορεί να υπάρξει. Γι΄αυτό πάντα λέω ότι, το να σωθεί κανείς, είναι πάρα πολύ εύκολο. Είναι αποκάλυψη της Εκκλησίας μας, ότι ο εξομολογούμενος άνθρωπος έχει στοιχεία ταπείνωσης, ενώ ο εν γνώση μη εξομολογούμενος άνθρωπος, δεν έχει στοιχειώδη ταπείνωση. Εξομολόγηση χωρίς μετάνοια είναι πολύ εύκολο πράγμα. Όμως έτσι καπηλεύεται κανείς αγρίως την Θεία Μακροθυμία και ξανακάνει την ίδια αμαρτία. Ο σκοπός όμως της μετάνοιας, είναι να μην ξανακάνει κανείς την ίδια αμαρτία. Εξομολόγηση χωρίς μετάνοια μοιάζει με αυτό που έκανε ο Ιούδας που μεταμελήθη. Είναι προτιμότερο να μετανοήσει κανείς και να μην επαναλάβει την αμαρτία, παρά να εξομολογείται χωρίς να μετανοεί, επαναλαμβάνοντας την αμαρτία. (Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα)

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΥΠΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 19400, ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ, Τ.Θ. 54, ΤΗΛ. 210 6020176, 210. 6021467 ΤΕΥΧΟΣ 143 ΙΟΥΝΙΟΣ 2007 ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ Εἰς τήν σειράν τῆς «Ἐνημερώσεως» καί πρός ἐνημέρωσιν τῶν ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά ἐντρυφήσουν εἰς τό θέμα: "ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ", θά δημοσιεύσωμεν ΚΕΙΜΕΝΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ" πού διετυπώθησαν ὑπό τῶν ἁγίων Πατέρων, ὅταν ὑπῆρχε ἀνάγκη νά ἀντιμετωπισθοῦν αἱ κακοδοξίαι τῶν αἱρετικῶν καί νά διακηρυχθῇ ἡ ὀρθόδοξος Πϊστις, ὅπως τήν διεκήρυξεν καί ὠμολόγησεν ἡ Μία, ῾Αγία, Καθολική καί ᾿Αποστολική ᾿Εκκλησία. "᾿Επεί δέ πασῶν ἀρίστη κοινωνία ἡ κοινωνία τῆς πίστεως καί τῆς ἀληθοῦς ἀγάπης τοῦτο δή τό αἰτιώτατον, ὡς ἄν τόν πρός τήν ὑμετέραν ὁσιότητα καθαρόν τε καί ἀδιάσπαστον δεσμόν ἐργασώμεθα, χρῆναι καί τά τῆς ἡμῶν καί ὑμῶν πίστεως ὡς ἐν βραχέσι στηλογραφῆσαι διεγνώκαμεν, ἐντεῦθεν τάς τε ὑμετέρας εὐχάς θερμότερον ἐπισπώμενοι καί τήν ἡμετέραν πρός ὑμᾶς διάθεσιν ἀναπτύσσοντες. - Πιστεύω τοιγαροῦν εἰς ἕνα Θεόν, τέλειον, τελειοποιόν Πατέρα, υἱόν καί πνεῦμα ἅγιον οὐ κατατέμνων τῇ τῶν ὑποστάσεων ἑτερότητι καί τήν φύσιν (ἐκτεμνέσθω γάρ ἡ τοῦ ᾿Αρείου κατατομή), ἀλλά τῇ ταυτότητι τῆς φύσεως τήν τῶν ὑποστάσεων διαφοράν δοξάζων (συναναιρείσθω γάρ παραπλησίως καί ἡ τοῦ Σαβελλίου συναίρεσις), τριάδα παναγίαν, παντουργόν, παντοδύναμον, συνάναρχον μέν αὐτήν ἑαυτῇ, ὡς χρονικῆς ἁπάσης ἀρχῆς ὑπεράναρχον, ἀρχῆς δέ καί αἰτίου λόγον ἐν αὐτῇ τοῦ πατρός ἀναπληροῦντος· οὕτω γάρ καί τῆς χρονικῆς ἐννοίας ὁμοτίμως ἡ τριάς ὑπεριδρυθήσεται καί τῆς αὐτῆς οὐσίας τῷ πατρί, ἐξ οὗπερ ὁ μέν ἀρρεύστως καί ἀρρήτως γεγένηται, τό δέ ἐκπεπόρευται, θεολογικῶς ὑμνολογηθήσεται· τριάδα παναγίαν, ὑπερούσιον οὐσίαν, τό μέν, ὅτι πάσης οὐσίας θεοπρεπῶς ὑπεραναβέβηκε, τό δέ, ὅτι πᾶσι τοῖς οὖσιν αὐτόθεν ἡ μετοχή τοῦ εἶναι·· ὑπεράγαθον ἀγαθότητα, τό μέν ὅτι πηγή ἀγαθότητος, τό δέ, ὅτι τοῖς ἀγαθοῖς ἐκεῖθεν τό ἀγαθύνεσθαι. Τοῦτο ἡμῖν, ὡς ἐν βραχέσιν, ἡ τῆς καθ᾿ ἡμᾶς θεολογίας ἀδιάβλητος μυσταγωγία. - Τόν δέ υἱόν καί λόγον τοῦ Θεοῦ καί Πατρός ἐπ᾿ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν ἐκ τῆς ἀειπαρθένου καί ὑπερενδόξου δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου προελθεῖν μετά σαρκός ἐμψυχωμένης ψυχῇ νοερᾷ τε καί λογικῇ, τουτέστιν τέλειον ἄνθρωπον ἀνειληφέναι καί ἀληθείᾳ, ἀλλά μή κατά φαντασίαν, οὐ προσωπικῶς, οὐδέ τινα τῶν καθ᾿ ἕκαστα ἰδικῷ καί ἀφωρισμένῳ χαρακτῆρι περιοριζόμενον, ἀλλ᾿ ὅλον τόν ἄνθρωπον, ὅν καί ἐν τῇ αὑτοῦ ἀτομώσαντά τε ὑποστάσει καί ὑποστήσαντα σῶσαι τό ἀνθρώπινον γένος, σεσωσμένας τε ἐπί τοῦ αὐτοῦ καί ἑνόςΧριστοῦ τάς φύσεις θεότητος καί ἀνθρωπότητος, ἡνωμένας μέν τῇ καθ᾿ ὑπόστασιν ἑνώσει, ἀλλ᾿ οὐ πεφυρμένας τῇ κατ᾿ οὐσίαν ἀλλοιώσει· μίαν μέν ὑπόστασιν Χριστοῦ, δύο δέ φύσεις καί ἑκατέρᾳ αὐτῶν τό ἴδιον ἀπονέμω θέλημα· δύο γάρ θελήματα ἐπί Χριστοῦ ἀμείωτα, ὅτι καί δύο ἐνέργειαι· τόν αὐτόν παθητόν καί ἀπαθῆ, φθαρτόν καί ἄφθαρτον, τά μέν οἰκειούμενος τῇ θεότητι, τά δέ προσάπτων τῇ ἀνθρωπότητι· σταυρωθέντα τε ἑκουσίως ὑπέρ ἡμῶν καί πρόξενον ἡμῖν τῆς τοῦ θανάτου καταλύσεως τόν τίμιον σταυρόν καί προσκυνητόν παρασχόμενον· ταφέντα τε τόν αὐτόν καί νεκροῖς συναριθμηθέντα καί τριήμερον κατά τήν αὑτοῦ θεόφθεγκτον φωνήν ἐκ τῶν νεκρῶν ἀναστάντα καί τοῖς μαθηταῖς ὀφθέντα καί τῷ συμφαγεῖν αὐτοῖς καί συμπιεῖν πᾶσαν ἀμφιβολίαν καί φαντασίας ὑπόληψιν τέλεον αὐτόν ἀπεσκευακότα· εἶτα καί ἀναληφθέντα μετά τοῦ προσλήμματος, ἤγουν μετά τῆς ἐμψυχωμένης ψυχῇ νοερᾷ τε καί λογικῇ οἰκείας αὐτοῦ σαρκός· καί πάλιν ὡσαύτως ἐρχόμενον εἰς τό κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς. Οὕτω γάρ φησί τό ἱερόν λόγιον: "᾿Ελεύσεται ὅν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτόν πορευόμενον εἰς τόν οὐρανόν" - Οὕτω φρονῶν καί διομολογῶν ἀπαρατρέπτως τήν ἐν τῇ Καθολικῇ καί ᾿Αποστολικῇ ᾿Εκκλησίᾳ ἐφιδρυμένην τε καί κηρυσσομένην πίστιν τάς ἁγίας καί οἰκουμενικάς ἑπτά συνόδους ἀποδέχομαι: Τήν μέν πρώτην, ἅτε δή ῎Αρειον καί τούς ὁμοφρονοῦντας αὐτῷ ἅμᾳ τῇ βδελυκτῇ αὐτῶν κτισματολατρείᾳ διαρρήξασάν τε καί καθελοῦσαν· τήν δέ δευτέραν, ὡς τόν φρενοβλαβῆ Μακεδόνιον τῆς ἐκκλησιαστικῆς χοροστασίας ἐξοστρακίσασάν τε καί ἐκτεμοῦσαν ᾿Αρείῳ παραπλησίαν τήν μανίαν ἐκμεμηνότα· ἐν κτίσμασι γάρ καί οὗτος τό πανάγιον καί παντουργόν τιθείς πνεῦμα κτισματολατρεῖν οὐκ ἠσχύνετο· ἀλλά γε δή καί τήν τρίτην καθαιρέτιν οὖσαν τοῦ δυσσεβοῦς Νεστορίου καί τῆς αὐτῷ καινοποιηθείσης θεοστυγοῦς δεισιδαιμονίας· οὗτος γάρ τόν ἀδιαιρέτως καί καθ᾿ ὑπόστασιν ἑνωθέντα τῷ θεῷ λόγῳ ὁλικόν ἄνθρωπον τολμηρῶς καί ἀφρόνως τῆς θεϊκῆς τοῦ λόγου διασπῶν ὑποστάσεως ἰδιοϋπόστατον αὐτόν ἐστρατολόγει τε καί ἐφαντάζετο· δι᾿ ὅ καί ψιλόν ἄνθρωπον τόν σαρκί ἐπιφανέντα Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ ὀνειρώξας ἀκολούθως ὁ τρισάθλιος καλεῖν τήν Παναγίαν Θεοτόκον κυρίως ἀπηρνήσατο· τήν δέ τετάρτην, ὡς τόν δυστυχῆ Εὐτυχῆ καί Διόσκορον τόν ἀλάστορα καταρράξασαν καί ἀναθεματίσασαν μετά τῆς φαντασιώδους αὐτῶν φρενοβλαβείας καί πάσης αὐτῶν τῆς συμμορίας· τήν γάρ τοῦ Κυρίου σάρκα μή εἶναι ἡμῖν ὁμοούσιον ἐληρώδουν, ἀλλ᾿ ἐκ δύο μέν φύσεων τήν ἕνωσιν γενέσθαι, εἰς μίαν δέ μετά τήν ἕνωσιν συναναλωθῆναι μηδετέρας ἀποσώζουσαν τά ἰδιώματα μήτε τῆς θεϊκῆς μήτε μήν τῆς ἀνθρωπίνης· καί τήν πέμπτην δέ, ὡς ἐκτεμοῦσαν τε καί ἀποτεφρώσασαν τέλεον τά ἐπ᾿ ὀλέθρῳ τῶν γεγεννηκότων ἀναριπιζόμενα μιαρά δόγματά τε καί κυήματα τοῦ δυσσεβοῦς Νεστορίου τοῦ τῆς βασιλίδος ἀθέως ἱεραρχήσαντος καί Θεοδώρου τοῦ Μοψουεστίας ἀθεώτερον ἐπισκοπήσαντος, αὐτούς τε καί πάντας τούς τήν αὐτήν αὐτοῖς ματαιοφροσύνην ἐκνοσήσαντας· οὐ μήν, ἀλλά γε δή καί ὡς διασπάσασάν τε καί ἐκθερίσασαν ᾿Ωριγένην, Δίδυμον, Εὐάγριον ἑλληνόφρονι λογισμῷ καί ἀσυνέτῳ γνώμη εἰς ἔσχατον βυθόν ἀθεότητος ἐμπεπτωκότας· βαθμούς γάρ καί ὑποβάσεις θεότητος ἀναπλάσαντες καί ψυχῶν προϋπάρξεις καί τῆς πρός τό θεῖον αὐτῶν νεύσεως ἀπορροίας τε καί ἀποπτώσεις ἐν ἑαυτοῖς ὑποστήσαντες, εἰς διάφορά τε καί πολυειδῆ σώματα μεταγγίζοντες ταύτας καί μεταβάλλοντες καί τέλος κολάσεων καί δαιμόνων ἀποκατάστασιν, τό δή λεγόμενον, ἀπό κοιλίας ἐρευγόμενοι ἀθυροστόμως ἐμυθολόγησαν καί ἐρραψώδησαν· ἀλλά καί τήν ἕκτην ὡς ἀπορρίψασάν τε καί κατασπάσασαν τούς ἀμφί ᾿Ονώριον καί Σέργιον καί Μακάριον τούς τερατολόγουςκαί παράφρονας, ἅμα δ᾿ αὐτοῖς καί τούς τήν αὐτῶν δυσσέβειαν ἀκρατῶς ἐναπομαξαμένους μετά τῆς ἐκφύλου καί ἀλλοκότου αὐτῶν πλασματολογίας· ἕν γάρ θέλημα καί μίαν ἐνέργειαν τῷ ἐκ δύο ἀπαρατρέπτων φύσεων πεφυκότι Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν κακῶς οἱ δείλαιοι ἐπεγράφοντο· ἔτι δέ καί τήν ἐν Νικαίᾳ τό δεύτερον ἱεράν καί μεγάλην Σύνοδον τούς εἰκονομάχους καί διά τοῦτο χριστομάχους καί ἁγιοκατηγόρους ἀποσκυβαλίσασάν τε καί καταβαλοῦσαν, σύν αὐτοῖς δέ καί τήν βδελυκτήν καί μανιχαϊκήν αὐτῶν αἵρεσιν· τό γάρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ὁμοούσιον ἡμῖν ἅγιον σῶμα γράφειν εἰκονικῶς ἐμυσάττοντο, τό ἄγραπτον καί ἀπερίγραπτον αὐτοῦ καταβακχεύοντες καί διά τοῦτο μή εἶναι ἡμῖν ὁμοούσιον μανικῶς συμπεραίνοντες. Ταύτας οὖν τάς ἁγίας καί Οἰκουμενικάς ἑπτά Συνόδους ἀποδέχομαι ἀναθεματίζων μέν οὕς ἀνεθεμάτισαν, κατασπαζόμενος δέ καί μεγαλύνων οὕς ἐπευφήμησαν. - Αὕτη μου ἡ τῆς πίστεως καί τῶν εἰς ταύτην ἀνηκόντων καί περί αὐτήν ὑφισταμένων ΟΜΟΛΟΓΙΑ καί ἐν ταύτῃ ἡ ἐλπίς, οὐκ ἐμοί δέ μόνον, ἀλλά καί πᾶσιν ὅσοις εὐσεβεῖν μεμελέτηται καί τῆς καθαρᾶς καί ἀκιβδήλου δόξης τῶν χριστιανῶν θεῖος ἔρως προσπέφυκεν ἔχεσθαι. Ταύτην οὖν ἡμῶν ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΟΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ὑποστήσαντες καί τῇ ὑμῶν πανιέρῳ ῾Ιερότητι τά καθ᾿ ἡμᾶς ὡς ἐν πίνακι διαχαράττοντες τοῖς λόγοις ἀνιστορήσαντες, ἅπερ δή πολλάκις ἠτησάμεθα, τῶν ὑμετέρων ἐπιδεόμεθα προσευχῶν, Θεόν μέν ἵλεων καί εὐμενῆ ἐφ᾿ οἷς πράττομεν καί διεπραξάμεθα, ἡμᾶς ἐφευρεῖν, πᾶσαν δέ σκανδάλων ρίζαν καί πέτραν προσκόμματος ἐκποδών γεγενημένα τῆς ἐκκλησιαστικῆς εὐταξίας καθορᾶν..." . Παραθέτομεν καί τήν σύμφωνον μέ αὐτήν τήν ῾Ομολογίαν διδασκαλίαν τοῦ ἁγίου Φωτίου ἔχουσαν οὕτω: "...Τί δ᾿ οὖν ὁ πλάστης καί κηδεμών; ἄρα παρεῖδεν εἰς τέλος τό πλάσμα ταλαιπωρούμενον...; Οὐ μέ οὖν. Πῶς γάρ ὅπερ φιλοτιμούμενος ἔπλασεν, ἠνέσχετ᾿ ἄν ἠδέως ὁρᾶν συλαγωγούμενον καί πλανώμενον; Διό πρός ἑαυτήν μέν ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης, εἰ θέμις εἰπεῖν, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ, θέμις δέ τοῦτο λέγειν ἐπί τῆς ἀναπλάσεως, ὅτι τό "ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾿ ὁμοίωσιν" ἐπί τῆς πλάσεως εἴρηται· τῷ ἐνιαίῳ τῆς γνώμης βουλήματι, τήν ἀνάπλασιν τοῦ συντριβέντος διετίθετο πλάσματος". Ἐπ’ αὐτῆς τῆς Ὁμολογίας τοῦ Ἀγίου Φωτίου ἐρείδεται καί ἡ ἡμετέρα Ὁμολογία Πίστεως τοῦ 2004 τήν ὁποίαν οἱ Νικολαῖται κατεδίκασαν καί ἀπέρριψαν, διότι κατ’ αὐτούς μέ αὐτήν τήν Ὁμολογίαν περιπίπτομεν εἰς Τριαδολογικήν καί Ἐκκλησιολογικήν αἵρεσιν. Ἐπ’ αὐτῆς ἐρείδεται καί ἡ ἐν συνεχεία ὑπό τῆς Μητροπολιτικῆς Συνόδου διατυπωθεῖσα καί ὁμολογηθεῖσα ἐν ἔτει 2006, τήν ὁποίαν ἐπίσης κατεδίκασαν. Ἀπομένει τώρα εἰς τούς Νικολαίτας νά καταδικάσουν καί τόν ἅγιον Φώτιον, διότι «καινοτομεῖ» ὡς χρησιμοποιῶν «ἀμάρτυρα» καί «μή παραδεδομένα», καί διά τοῦτο περιπεσόντα ... εἰς Τριαδολογικήν καί Ἐκκλησιολογικήν αἵρεσιν..... kirykos.livejournal.com kirykos.livejournal.com

Λόγος Αγιου Θεοφανους του Εγκλείστου περί του διατί ο χριστιανισμός δεν πρέπει να αλλάζει με τους καιρούς

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΓΟΧ «ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» ΑΠ. 265 ΜΑΙΟΣ 2021 Λόγος Αγιου Θεοφανους του Εγκλείστου περί του διατί ο χριστιανισμός δεν πρέπει να αλλάζει με τους καιρούς Έφθασε στ' αυτιά μου ότι, καθώς φαίνεται, θεωρείτε τα κηρύγματά μου πολύ αυστηρά και πιστεύετε ότι σήμερα κανένας δεν θα έπρεπε να σκέπτεται έτσι, κανένας δεν θα έπρεπε να ζη έτσι και επομένως κανένας δεν θα έπρεπε μα διδάσκη έτσι. Οι καιροί έχουν αλλάξει! Πόσο χάρηκα που το άκουσα. Αυτό σημαίνει ότι ακούτε προσεκτικά ό,τι λέγω, και όχι μόνο ακούτε, αλλά και είστε διατεθειμένοι να το τηρήσετε. Τι περισσότερο θα μπορούσαμε να επιθυμήσουμε εμείς που κηρύττουμε όπως διαταχθήκαμε και όσα διαταχθήκαμε; Ανεξάρτητα από όλα αυτά, με κανένα τρόπο δεν μπορώ να συμφωνήσω με την γνώμη σας και το θεωρώ καθήκον μου να την σχολιάσω και να την διορθώσω. Διότι - μολονότι ίσως είναι παρά την θέλησι και την πεποίθησί σας - προέρχεται από αμαρτωλή πηγή, σαν να μπορούσε ο Χριστιανισμός να μεταβάλλη τα δόγματά του, τους κανόνες του, τις αγιαστικές του τελετουργίες, για να ανταποκριθή στο πνεύμα κάθε εποχής και προσαρμοσμένος στα μεταβλητά γούστα των υιών του αιώνος τούτου, να μπορούσε να προσθέση η να αφαιρέση κάτι. Κι' όμως δεν είναι έτσι. Ο Χριστιανισμός πρέπει να παραμένη αιώνια αμετάβλητος, χωρίς καθόλου να εξαρτάται η να κατευθύνεται από το πνεύμα της εκάστοτε εποχής. Αντίθετα ο ίδιος ο Χριστιανισμός είναι διωρισμένος να κυβερνά και να διοική τα πνεύμα του αιώνος για καθένα που υπακούει στις νουθεσίες του. Για να σας πείσω στο εν λόγω ζήτημα, θα σας αναφέρω μερικές σκέψεις για να τις μελετήσετε. Κάποιοι είπαν πως η διδασκαλία μου είναι αυστηρή. Κατ' αρχήν η διδασκαλία μου δεν είναι δική μου, ούτε θα έπρεπε να είναι. Από αυτή την ιερή θέσι κανείς δεν πρέπει ούτε μπορεί να κηρύττη δικιά του διδασκαλία. Αν λοιπόν εγώ η κάποιος άλλος τολμήσει ποτέ να το κάνη, μπορείτε να μας βγάλετε εκτός Εκκλησίας. Εμείς κηρύττουμε την διδασκαλία του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, των αγίων Αποστόλων του και της Αγίας Εκκλησίας που κατευθύνεται από το άγιο Πνεύμα. Συνάμα φροντίζουμε με κάθε δυνατό τρόπο να διατηρήσουμε την διδασκαλία αυτή ακεραία κα απαραβίαστη στον νου και στην καρδιά σας. Παρουσιάζουμε κάθε σκέψι και χρησιμοποιούμε κάθε λέξι με πολλή προσοχή, για να μη σκιάσουμε με κανένα τρόπο αυτή την λαμπρή και θεία διδασκαλία. Κανείς δεν μπορεί να πράξη διαφορετικά. Ένας τέτοιος νόμος που καθορίζει το κήρυγμα του καθενός στην Εκκλησία να είναι θεόπεμπτο, καθιερώθηκε από την δημιουργία του κόσμου κι' έτσι πρέπει να παραμείνη ισχύον ως το τέλος του κόσμου. Ο Προφήτης Μωυσής μετά την παράδοσι των εντολών του ίδιου του Θεού στον Ισραηλιτικό λαό, κατέληξε στα εξής: «Ου προσθήσετε προς το ρήμα ο εγώ εντέλλομαι υμίν, και ουκ αφελείτε απ' αυτού, φυλάσσεσθε τας εντολάς Κυρίου του Θεού ημών, όσα εγώ εντέλλομαι υμίν σήμερον» (Δευτ. 4,2). Αυτός ο νόμος της σταθερότητος είναι τόσο αμετάβλητος, ώστε ο ίδιος ο Κύριος και Σωτήρας μας, όταν δίδασκε το λαό στο όρος είπε: «Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον η τους προφήτας, ουκ ήλθον καταλύσαι, αλλά πληρώσαι. Αμήν γαρ λέγω υμίν, έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν η μία κεραία ου μη παρέλθη από του νόμου, έως αν πάντα γένηται» (Ματθ. 5,17 - 18). Έπειτα έδωσε το ίδιο κύρος στην δική του διδασκαλία, πριν ερμηνεύση τις εντολές στο πνεύμα του ευαγγελίου, με το να προσθέση: «Ος αν ουν λύση μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξη ούτω τους ανθρώπους, ελάχιστος κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5,19). Αυτό σημαίνει πως καθένας που ερμηνεύει λανθασμένα τις εντολές του Θεού και μειώνει το κύρος τους, θα είναι απόκληρος στην μέλλουσα ζωή. Έτσι είπε στην αρχή του κηρύγματός του. Το ίδιο διαβεβαίωσε και στον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, τον θεατή των αρρήτων αποκαλύψεων, στον οποίο περιέγραψε την τελική κρίσι του κόσμου και της Εκκλησίας, αναφέροντας στην Αποκάλυψη: «Μαρτυρώ εγώ παντί τω ακούοντι τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου. Εάν τις επιθή επί ταύτα, επιθήσει ο Θεός επ' αυτόν τας πληγάς τας γεγραμμένας εν τω βιβλίω τούτω, και εάν τις αφέλη από των λόγων του βιβλίου της προφητείας ταύτης, αφελεί ο Θεός το μέρος αυτού από του ξύλου της ζωής και εκ της πόλεως της αγίας, των γεγραμμένων εν τω βιβλίω τούτω» (Αποκ. 22, 18 - 19). Για όλο το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από την πρώτη παρουσία του στον κόσμο μέχρι την δευτέρα του παρουσία, ο Χριστός έδωσε στους αγίους Αποστόλους και στους διαδόχους τους τον παρακάτω νόμο: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη ... διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» (Ματθ. 28, 19). Τούτο σημαίνει να διδάσκετε όχι ό,τι κάποιος άλλος θα ήταν δυνατόν να σκεφθή, αλλά ό,τι εγώ παρήγγειλα, και τούτο μέχρι το τέλος του κόσμου. Και συμπληρώνει: «Και ιδού εγώ μεθ' υμών ειμί πάσας τας ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος. Αμήν» (Ματθ. 28, 20). Οι Απόστολοι έλαβαν αυτόν τον νόμο και θυσίασαν την ζωή τους για να τον τηρήσουν. Και σε αυτούς που ήθελαν να τους υποχρεώσουν να μη κηρύττουν όσα κηρύττουν επ' απειλή τιμωρίας και θανάτου, τους απαντούσαν: «Ει δίκαιόν εστιν ενώπιον του Θεού υμών ακούειν μάλλον η του Θεού, κρίνατε. Ου δυνάμεθα γαρ ημείς α είδομεν και ηκούσαμεν μη λαλείν» (Πραξ. 4, 19 - 20). Ο σαφής αυτός νόμος παραδόθηκε από τους Αποστόλους στους διαδόχους τους, έγινε αποδεκτός από τους δευτέρους και έχει ισχύ διαχρονική στην Εκκλησία του Θεού. Εξ αιτίας του νόμου τούτου η Εκκλησία είναι ο στύλος και η βάσις της αληθείας. Βλέπετε λοιπόν τι απαραβίαστη σταθερότητα έχει; Μετά από αυτό, ποιος θα είναι τόσο θρασύς να αγγίξη πεισματικά η να κουνήση οτιδήποτε στο χριστιανικό δόγμα και νόμο; Ακολούθως ακούστε τι αναφέρεται στον Προφήτη Ιεζεκιήλ που επί επτά ημέρες βρισκόταν σε έκστασι προσευχής και μετά από επτά ημέρες άκουσε το λόγο του Κυρίου: «Υιέ ανθρώπου, σκοπόν δέδωκά σε τω οίκω Ισραήλ, και ακούση εκ στόματός μου λόγον» (Ιεζ. 3,17), και διακήρυξε στο λαό. Να ο νόμος για σένα! Αν δης έναν άνομο που διαπράττει ανομία και δεν του πης: άφησε την ανομία σου και άλλαξε δρόμο, «ο άνομος εκείνος εν τη αδικία αυτού αποθανείται, και το αίμα αυτού εκ της χειρός σου εκζητήσω» (Ιεζ. 3,18). Αντιθέτως, αν διακηρύξης στον άνομο ότι θα πρέπει να ξεφύγη από την άνομη οδό του και αυτός δεν ξεφύγη, τότε εκείνος ο άνομος θα πεθάνη στην ανομία του, ενώ εσύ θα σώσης την ψυχή σου. Παρόμοια αν δης ένα δίκαιο που αρχίζει να κλονίζεται στην αρετή του και δεν τον στηρίξης και δεν φροντίσης να τον φέρης στον ίσιο δρόμο με τα λόγια σου, τότε εκείνος ο δίκαιος επειδή αμάρτησε, θα πεθάνη στις αμαρτίες του, αλλά την ψυχή του θα ζητήσω από τα χέρια σου που δεν τον στήριξες. Αν όμως προειδοποιήσης τον δίκαιο ότι δεν πρέπει να αμαρτάνη και αυτός παύση να αμαρτάνη, τότε ο δίκαιος θα ζήση κι' εσύ θα σώσης την ψυχή σου (Βλ. Ιεζ. 3, 19 - 21)> Τι αυστηρός νόμος! Κι' όμως ακούγεται στις συνειδήσεις όλων των ποιμένων κατά την εκλογή και χειροτονία τους, όταν ένας βαρύς ζυγός τίθεται πάνω τους, η διαποίμανσις του ποιμνίου του Χριστού που Εκείνος τους το εμπιστεύθηκε, μικρό η μεγάλο. όχι μόνο να το διαποιμάνουν, αλλά και να το διατηρήσουν. Πως θα μπορούσε κανείς να είναι τόσο θρασύς, που να διαστρέψη τα πάντα στο νόμο του Χριστού, όταν αυτό συνεπάγεται καταστροφή και στους δύο, ποιμένες και ποίμνιο; Αν η σωστική δύναμις της διδασκαλίας εξαρτιόταν από την γνώμη μας πάνω σ' αυτήν και την συναίνεσί μας σ' αυτήν, τότε θα είχε νόημα το να συλλάβη κάποιος άνθρωπος στο νου του να ανοικοδομήση τον Χριστιανισμό σύμφωνα με τις ανθρώπινες αδυναμίες η τις αξιώσεις της εποχής και να τον προσαρμόση κατά τους πόθους της αμαρτωλής του καρδιάς. Μα η σωστική δύναμις του χριστιανικού νόμου δεν εξαρτάται καθόλου από μας, αλλά από το θέλημα του Θεού, από το γεγονός ότι ο ίδιος ο Θεός καθιέρωσε επακριβώς την ακριβή οδό της σωτηρίας. Έξω από αυτήν δεν υπάρχει άλλη οδός, ούτε θα μπορούσε να υπάρξη. Συνεπώς καθένας που διδάσκει με οποιονδήποτε διαφορετικό τρόπο, σημαίνει πως παρεκκλίνει από την αληθινή οδό και καταστρέφει τον εαυτό του και σας. Τι λογική υπάρχει σ' αυτό Προσέξατε πόσο αυστηρή κρίσις ελέχθη, όταν κάτι παρόμοιο συνέβη στο έθνος του Ισραήλ κατά τα δύσκολα χρόνια της αιχμαλωσίας του. Μερικοί Προφήτες από οίκτο για τους βασανισμένους και τους αρρώστους μιλούσαν στο λαό όχι όπως ο Κύριος παρήγγειλε, αλλά όπως η καρδιά τους τους υπαγόρευε. Γι' αυτούς ο Κύριος έδωσε τις εξής διαταγές στον Ιεζεκιήλ: «Και συ, υιέ ανθρώπου, στήριξον το πρόσωπόν σου επί τας θυγατέρας του λαού σου τας προφητευούσας από καρδίας αυτών και προφήτευσον επ' αυτάς και ερείς, τάδε λέγει Κύριος, ουαί ταις συρραπτούσαις προκεφάλαια υπό πάντα αγκώνα χειρός και ποιούσαις επιβόλαια επί πάσαν κεφαλήν πάσης ηλικίας του διαστρέφειν ψυχάς» (Ιεζ. 13. 17 - 18). Τούτο σημαίνει: Αλλοίμονο σε κείνους που διατάζουν κάθε είδος ιδιαιτέρας μεταχειρήσεως και προτείνουν τέτοια μαλθακή αγωγή, ώστε κανείς να μην αισθάνεται την παραμικρή δυσαρέσκεια, ούτε από τους επάνω ούτε από τους κάτω, αδιαφορώντας εάν τούτο είναι για την σωτηρία η την καταστροφή, ευάρεστο η αποκρουστικό στο Θεό. Αλλοίμονο σ' αυτούς, διότι «τάδε λέγει Κύριος...τα προσκεφάλαια υμών και επιβόλαια», δηλαδή την μελιστάλακτη και παρήγορη διδασκαλία σας, «εφ α υμείς εκεί συστρέφετε ψυχάς», θα διαρρήξω από τα χέρια σας, θα ελευθερώσω τις διεστραμμένες ψυχές από αυτή την διδασκαλία σας και θα σας εξολοθρεύσω, διαφθορείς (Βλ. Ιεζ. 13, 20 - 21). Αυτό είναι το όφελος της ιδιαιτέρας μεταχειρίσεως και της επιεικείας, το είδος που θέλετε να ακούτε από τους ιεροκήρυκες! Όταν βάλετε όλα τούτα βαθειά στην καρδιά σας, δεν είναι σωστό να θέλετε να κάνουμε οποιεσδήποτε παραχωρήσεις στο χριστιανικό δόγμα, έχοντας την λανθασμένη επιθυμία να σας ευχαριστήσουμε. Αντίθετα μάλιστα οφείλετε να απαιτήτε επίμονα να παραμένουμε στο δόγμα, όσο το δυνατόν αυστηρά και ακλόνητα. Έχετε ακούσει ποτέ για τα συγχωροχάρτια του Πάπα της Ρώμης; Να τι είναι αυτά: Ιδιαίτερη μεταχείρισις και επιείκεια, τα οποία δίνει αψηφώντας το νόμο του Χριστού. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Από αυτά όλη η Δύσις είναι διεφθαρμένη στην πίστι και στον τρόπο ζωής, και τώρα χάνεται στην απιστία και στον αχαλίνωτο βίο με τα συγχωροχάρτια της. Ο Πάπας άλλαξε πολλά δόγματα, χάλασε όλα τα Μυστήρια, ακύρωσε τους κανόνες που αφορούσαν την ρύθμισι της Εκκλησίας και την διόρθωσι των ηθών. Όλα πλέον άρχισαν να πηγαίνουν αντίθετα στο θέλημα του Κυρίου, και έγιναν χειρότερα και πιο χειρότερα. Κατόπιν εμφανίστηκε ο Λούθηρος, ένας έξυπνος άνθρωπος αλλά ισχυρογνώμων. Αυτός λοιπόν είπε: «Ο Πάπας άλλαξε τα πάντα όπως ήθελε, γιατί να μην κάνω κι' εγώ το ίδιο;» Άρχισε λοιπόν να τροποποιή και να ξανατροποποιή τα πάντα με τον τρόπο του, και ίδρυσε κατ' αυτόν τον τρόπο την νέα λουθηρανική πίστι, η οποία ελάχιστα μοιάζει με όσα ο Κύριος παρήγγειλε και οι άγιοι Απόστολοι μας παρέδωσαν. Μετά το Λούθηρο παρουσιάστηκαν φιλόσοφοι. Κι' αυτοί με την σειρά τους είπαν: «Ο Λούθηρος καθιέρωσε για τον εαυτό του μια νέα πίστι, δήθεν βασισμένη στο Ευαγγέλιο, στην πραγματικότητα όμως στηριγμένη στο δικό του τρόπο σκέψεως. Γιατί λοιπόν κι' εμείς να μη συνθέσουμε δόγματα βασισμένα μόνο στο δικό μας τρόπο σκέψεως, αγνοώντας τελείως το Ευαγγέλιο;» Άρχισαν κι' αυτοί πλέον να σκέπτωνται ορθολογιστικά, και να εικάζουν περί του Θεού, περί του κόσμου, περί του ανθρώπου, καθένας με τον τρόπο του, και ανακάτεψαν τόσα πολλά δόγματα, ώστε μόνο να τα απαριθμήση κανείς, ζαλίζεται ο νους του. Τώρα οι δυτικοί έχουν τις εξής αντιλήψεις: Πίστευε ό,τι νομίζεις καλύτερο ζήσε όπως σου αρέσει, ικανοποίησε ο,τιδήποτε θέλγει την ψυχή σου. Ως εκ τούτου δεν αναγνωρίζουν κανένα νόμο η περιορισμό και δεν υποτάσσονται στον Λόγο του Θεού. Η οδός τους είναι ευρεία, όλα τα εμπόδια εκτοπίστηκαν. Μα η ευρεία οδός οδηγεί στην απώλεια, καθώς λέγει ο Κύριος. Εκεί ωδήγησε η χαλαρότης στην διδασκαλία! Λύτρωσέ μας, Κύριε, από αυτήν την ευρεία οδό! Προτιμότερο όμως να αγαπήσουμε κάθε στενοχωρία που ο Κύριος διώρισε για την σωτηρία μας. Άς αγαπήσουμε τα χριστιανικά δόγματα και ας βιάσουμε το νου μας με αυτά, επιβάλλοντάς του να μη σκέπτεται διαφορετικά. Ας αγαπήσουμε τα χριστιανικά ήθη και ας βιάσουμε την θέλησί μας σ΄αυτά, υποχρεώνοντάς την να σηκώνη τον ελαφρό ζυγό του Κυρίου ταπεινά και υπομονετικά. Ας αγαπήσουμε όλες τις χριστιανικές τελετουργίες και ακολουθίες που μας νουθετούν, μας διορθώνουν, μας αγιάζουν. Ας βιάσουμε την καρδιά μας μ' αυτές, προωθώντας την να μεταφέρη τις προτιμήσεις της από τα γήινα και τα φθαρτά στα ουράνια και άφθαρτα. Ας περιορίσουμε το εαυτό μας σαν να μπαίναμε σε κλουβί. Η μάλλον ας σύρουμε τον εαυτό μας, σαν να περνούσαμε μέσα από μια στενή διάβασι. Ας είναι αυτή στενή, για να μη μπορή να περεκκλίνη κανείς ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Αναμφίβολα όμως θα λάβουμε δι' αυτής της στενής οδού ως αντάλλαγμα την βασιλεία των ουρανών. Διότι αυτή η βασιλεία, καθώς γνωρίζετε, είναι η βασιλεία του Κυρίου. Ο Κύριος καθώρισε αυτή την στενή οδό και μας είπε: Πηγαίνετε ακριβώς από αυτή την οδό και θα επιτύχετε την βασιλεία των ουρανών." Θα μπορούσε πλέον κανείς να αμφιβάλλη για το αν ο οδοιπόρος φθάση στο σκοπό του; Και τι μυαλό θα είχε καθένας που αρχίζει να επιθυμεί κάθε είδος ακυρώσεως εντολών, όταν με αυτόν τον τρόπο θα έχανε αμέσως το δρόμο του και θα χανόταν; Αφού εννοήσατε πλήρως αυτή την επιβεβαίωσι, μη στενοχωρήσθε αν κάτι στην διδασκαλία μας φαίνεται αυστηρό. Το μόνο που να επιζητήτε είναι το να βεβαιωθήτε αν είναι του Κυρίου. Κι εφ' όσον βεβαιωθήκατε πως είναι του Κυρίου, δεχθήτε την ολόψυχα, οσοδήποτε αυστηρή η εξαναγκαστική μπορεί να είναι. Κι όχι μόνο μην επιθυμήτε ιδιαίτερη μεταχείρισι και επιείκεια στο δόγμα και στο ήθος, αλλά φεύγετε από αυτά, σαν να φεύγατε το πυρ της γεένης. Από αυτό δεν μπορούν να ξεφύγουν όσοι επινοούν τέτοια πράγματα και με αυτά παρασύρουν τους ψυχικώς αδυνάτους να τους ακολουθήσουν. Αμήν. 29 Δεκεμβρίου 1863 Κυριακή μετά την Χριστού Γέννησιν

Ο Β Κανων της Β´ Οικουμενικής Συνόδου επιτάσσει, οι επίσκοποι «ταις υπερορίαις εκκλησίαις μη επιέναι, μηδέ συγχέειν τας εκκλησίας»

Ορθοδοξία / Κανονικό και Εκκλησιαστικό Δίκαιο Επίσκοπος Αβύδου Κύριλλος Οι έννοιες της εισπήδησης και της Οικουμενικότητας στην εκκλησιαστική παράδοση 13 Ιουνίου 2014 Το γεγονός ότι δεν επιτρέπεται η εισπήδηση και ανάμειξη του οιουδήποτε επισκόπου (Μητροπολίτου η Πατριάρχου) σε οποιαδήποτε άλλη κατά τόπους Εκκλησία έξω από τα όρια της δικής του διοικητικής δικαιοδοσίας είναι πρόδηλο εκ πολλών ιερών κανόνων και ιδιαίτερα εκ του β´ κανόνος της Β´ Οικουμενικής Συνόδου[163], ο οποίος επιτάσσει, οι επίσκοποι «ταις υπερορίαις εκκλησίαις μη επιέναι, μηδέ συγχέειν τας εκκλησίας». Έτσι ο Αλεξανδρείας είναι αρμόδιος να διοικεί την Αίγυπτο, οι δε επίσκοποι της Ανατολής είναι αρμόδιοι να διοικούν την Ανατολή. Πηγή:http://www.uocc.ca/ Οι Επίσκοποι της Θρακικής είναι αρμόδιοι μόνο για τη Θράκη, οι της Ποντικής για τον Πόντο και οι της Ασιανής διοικήσεως για την Ασία. Επισημαίνει δε ο ίδιος κανόνας ότι οι επίσκοποι της Ανατολής είναι αρμόδιοι να διοικούν τις περιοχές τους «φυλαττομένων των εν τοις κανόσι τοις κατά Νίκαιαν πρεσβείων τη Αντιοχέων εκκλησία». Και μόνο από την απλή ανάγνωση αυτού του κανόνα προκύπτει, περαιτέρω, κάτι το σημαντικό: Είναι, προφανές ότι η λέξη «πρεσβείων» αποδιδομένων στην Εκκλησία της Αντιοχείας δεν μπορεί εδώ να είναι ένας απλός τιμητικός τίτλος, κενός περιεχομένου, αλλά δηλοί την πλήρη εκκλησιαστική εξουσία του Αντιοχείας στα όρια της δικαιοδοσίας της Εκκλησίας της Αντιοχείας, κατά το ίδιο τρόπο που και οι επίσκοποι των άλλων διοικήσεων στην Ανατολή που μνημονεύονται στον κανόνα έχουν την αρμοδιότητά τους στα όρια της δικαιοδοσίας τους. Περιορίζοντας δε ο κανόνας την εκκλησιαστική αρμοδιότητα εκάστου στα όρια της δικαιοδοσίας του καταλήγει: «Ακλήτους δε επισκόπους υπέρ διοίκησιν μη επιβαίνειν επί χειροτονία η τισιν άλλαις οικονομίαις εκκλησιαστικαίς». Η σαφής αυτή ρύθμιση του κανόνα δεν έρχεται βεβαίως σε αντίφαση με τους κανόνες θ´ και ιζ´ της Συνόδου της Χαλκηδόνας, διότι η υπερόρια αρμοδιότητα του θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως που καθιερώνεται με τους κανόνες αυτούς μπορεί να ασκηθεί μόνο μετά από αίτημα των ενδιαφερομένων πλευρών. Δεν είναι άσχετη με την αναγνώριση του θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως ως πρώτου θρόνου μεταξύ των Πατριαρχείων της Ανατολής και της απολαβής από αυτόν ίσων προνομίων στην Ανατολή με αυτά του Ρώμης στη Δύση, η απονομή στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως του τίτλου «Οικουμενικός». Αυτό καταδεικνύει η αλληλογραφία μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, όταν ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης ο Νηστευτής (585-595) υπέγραφε τα πρακτικά ενδημούσης Συνόδου προσάπτοντας στον εαυτό του τον τίτλο «Οικουμενικός»[164]. Ο πάπας Ρώμης Γρηγόριος Α´ (590-604) διαμαρτυρήθηκε[165] στην Κωνσταντινούπολη για τη χρήση του τίτλου θεωρώντας ότι ο τίτλος απονέμει δικαιοδοσία και εξουσία στον Κωνσταντινουπόλεως –στο πλαίσιο βεβαίως της δικής του θεωρίας περί Παπικού Πρωτείου, την οποία όμως παρέλειπε να εκθέσει expressis verbis στις επιστολές του. Περιορίστηκε μόνο να αναφέρει ότι η χρήση του τίτλου συνιστά απομείωση της αξίας των άλλων πατριαρχικών θρόνων. Στον Πάπα Γρηγόριο Α´ απήντησε και ο Πατριάρχης Κυριακός[166] (597). Ασφαλώς και η Κωνσταντινούπολη κατανοούσε διαφορετικά τον τίτλο «Οικουμενικός», τον οποίο ασφαλώς θα μπορούσε να χρησιμοποιεί και ο εκάστοτε επίσκοπος Ρώμης ως κατέχων τον πρώτο θρόνο της Δύσεως και ως μετέχων με τον Κωνσταντινουπόλεως, τον πρώτο θρόνο στην Ανατολή, στα προνόμια του πρώτου θρόνου σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες. Ο τίτλος «Οικουμενικός» για την Ανατολή δεν υποδήλωνε –και δεν υποδηλώνει– ένα Πρωτείο εξουσίας του Κωνσταντινουπόλεως απέναντι στους επισκόπους της Ανατολής, αναφερόταν όμως στο εξαιρετικό προνόμιο του πρώτου θρόνου της Ανατολής σε σχέση με τους άλλους πατριαρχικούς θρόνους στην Ανατολή. Αναφερόταν δηλ. στη σχέση–θέση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως με τους άλλους Πατριάρχες στην Ανατολή. Ήταν στην ουσία του ένα Πρωτείο ευθύνης για τη διαφύλαξη της ορθής πίστεως και της κανονικής τάξεως στην Ανατολή, ασκούμενο στα πλαίσια των ιερών κανόνων, οι οποίοι αφ᾽ ενός μεν απαγόρευαν την αυτόκλητη ανάμειξη του Πρώτου θρόνου στις εσωτερικές υποθέσεις των άλλων Πατριαρχείων, αφ᾽ ετέρου δε, έδιναν υπερδιοικητική και υπερόρια αρμοδιότητα στον Κωνσταντινουπόλεως υπό τις προϋποθέσεις που προαναφέρθηκαν. Η ευθύνη αυτή του θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως για την Ανατολή μετά το διαμελισμό της Αυτοκρατορίας σε Ανατολική και Δυτική και την πτώση του δυτικού κράτους από βαρβαρικά φύλα (476 μ.χ.) έγινε μεγαλύτερη με την εμφάνιση των Αράβων στην Ανατολή, οπότε τα Πατριαρχεία της Ανατολής κατέστησαν εμπερίστατα και έχρηζαν και έτυχαν βοηθείας από την Κωνσταντινούπολη. Η ευθύνη του Πρώτου θρονου στην Ανατολή έγινε μεγαλύτερη, όταν με την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως (1453) εξέλιπε ο συνεκτικός και συντονιστικός ρόλος του βυζαντινού αυτοκράτορα που μεταξύ άλλων συγκαλούσε τις Οικουμενικές Συνόδους. Η με τις κανονικές ρυθμίσεις της Δ´ Οικουμενικής Συνόδου διαμόρφωση των πέντε πατριαρχικών θρόνων[167] και της Πενταρχίας των Πατριαρχών σήμαινε το αύτονόητο ότι δηλ. για δογματικά θέματα και υψίστης σημασίας κανονικά ζητήματα θα έπρεπε να υπάρχει η συμφωνία και των πέντε Πατριαρχείων. Η σημασία της Πενταρχίας για δογματικά θέματα καταδηλούται αυθεντικά και κατ᾽ εξοχήν και στην Ζ´ Οικουμενική Σύνοδο (787), η οποία ακύρωσε τις αποφάσεις της Συνόδου της Ιερείας, γιατί σ᾽ αυτήν δεν παρίσταντο γνήσιοι εκπρόσωποι των Πατρι-αρχείων και οι αποφάσεις της δεν είχαν ποτέ την επιδοκιμασία τους[168]. Η σημασία του θεσμού της Πενταρχίας για κανονικά ζητήματα καταφαίνεται πολλαπλώς κατά τη διένεξη των Πατριαρχών Ιγνατίου και Φωτίου και ιδιαίτερα κατά την επί Πατριάρχου Ιγνατίου συγκληθείσα και μετέπειτα ακυρωθείσα Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (869-870) και κατά τη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 879-880 που αποκατέστησε στο θρόνο τον Ι. Φώτιο. Οι δυό αυτές Σύνοδοι είναι λίαν ενδιαφέρουσες και καταδεικνύουν τα εξής: • Η κανονικότητα της εκλογής ενός Πατριάρχη ήταν μεν ως διαδικασία εσωτερική υπόθεση του θρόνου, για τον οποίον γινόταν η εκλογή, αυτή όμως έπρεπε απαραιτήτως να αναγνωρισθεί από τους υπολοίπους πατριαρχικούς θρόνους. Τόσο ο άγ. Ιγνάτιος, όσο και ο Ι. Φώτιος μετά την εκλογή τους έσπευσαν να κοινοποιήσουν στα υπόλοιπα Πατριαρχεία την άνοδό τους στο θρόνο δια των Ειρηνικών–Συνοδικών τους Επιστολών, ώστε να τύχουν αυτής της αναγνωρίσεως[169]. • Η άρση οιασδήποτε αμφιβολίας για την κανονικότητα της εκλογής του Ιγνατίου και Ι. Φωτίου οδήγησε στη σύγκληση των δύο Συνόδων. [Συνεχίζεται] [163]. Ρ. Π., Β´, 169. (Βλ. επίσης, τον 8ο της Γ´ Οικ., 20ο της Πενθέκτης, 35ο των Αποστόλων, 22ο Αντιοχείας). [164]. V. Grumel, Les Regestes.., Vol. I, Fasc. I, N. 264. [165]. P. L. 77, 738 επ. [166]. V. Grumel, Les Regestes…, Vol. I., Fasc. I, N. 275 (Lettre au Pape Grégoire Ier. Il lui affirme son attachement et se plaint qu’ à cause du titre d’ oecuménique il veuille soulever un scandale et lui cause aussi du préjudice). PL 77, 888-889. Mansi 10, 70. [167]. Ενώ ο επίσκοπος Ρώμης εθεωρείτο η διοικητική κεφαλή της Δύσεως, ο θρόνος της Κωνσταντινουπόλεως έλαβε τις τρεις διοικήσεις (Ασίας, Πόντου και Θράκης). Ο θρόνος της Αλεξάνδρειας διατήρησε τη δικαιοδοσία του στην Αίγυπτο, τη Λιβύη και την Πεντάπολη. Ο θρόνος της Αντιόχειας έλαβε τη Συρία, Φοινίκη και Αραβία και ο θρόνος των Ιεροσολύμων τις τρεις επαρχίες της Παλαιστίνης. [168]. Mansi 13, 208E-209A. [169]. V. Grumel, Les Regestes.., Fasc. II et III, N. 446, 467, 468, 529.

ΤΟ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΠΟΥ ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΝ ΕΚ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ ΚΑΙ ΑΠΕΚΗΡΥΞΑΝ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ

ΤΟ Διάγγελμα ΤΟΥ 1935 Τό διαγελμα τοῦτο ἀπηγγέλθη πρός τόν Ὀρθόδοξον Ἑλληνικόν λαόν ὑπό τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου κατά τήν πανηγυρικήν λειτουργίαν κατά τήν Κυριακήν 13 Μαΐου 1935, εἰς τόν Ι. Ναόν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, εἰς Κολωνόν, τήν ὁποίαν παρηκολούθησαν καί οἱ τρεῖς οὗτοι Μητροπολίται καί οἱ ὁποῖοι ἐνώπιον τοῦ πολυπληθοῦς ἐκκλησιάσματος ὡμολόγησαν τήν Ὀρθοδοξίαν καί ἀπεκήρυξαν τό σχίσμα. ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΩΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥ, ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ & ΖΑΚΥΝΘΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Πρός τόν εὐσεβῆ Ὀρθόδοξον Ἑλληνικόν λαόν Ἡ Πίστις τῶν Πατέρων ἡμῶν εἰς δοκιμασίαν. Οἱ ἐνεδρεύοντες ἔξωθέν των Ἐθνικῶν καί Ἐκκλησιαστικῶν προμαχώνων ἐχθροί, πολλοί καί πολυμήχανοι. Οἱ ἐπιβουλευόμενοι τόν πολύτιμον θησαυρόν τῆς Ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς ἡμῶν ἰδεολογίας, καί ἐποφθαλμιῶντες τόν τιμαλφῆ μαργαρίτην τῆς Ὀρθοδοξίας, πᾶσαν μετέρχονται δολιότητα καί μηχανήν, ὅπως ἐκπορθήσωσι τά ἀκαθαίρετα προπύργια τῆς Ἐθνικῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἡμῶν δόξης καί εὐκλείας. Ὑλισταί, Κομμουνισταί, Χιλιασταί, Θεοσοφισταί, Μασσῶνοι καί ποικιλώνυμοι ἄλλοι ἐξωτερικοί καί ἐσωτερικοί ἐχθροί, ὑπονομεύουσι τά ἀκαθαίρετα καί ἀρραγῆ πυργώματα τῆς Ἐθνικῆς καί Ἐκκλησιαστικῆς ἡμῶν ὑποστάσεως καί ἀκαταλύτου δυνάμεως. Οἱ θρασεῖς οὗτοι καί πολυμήχανοι ἐχθροί, κατώρθωσαν, χάριν εἰς τήν ἀνοχήν τοῦ Κράτους καί τήν ἀδράνειαν τῆς Ἐκκλησίας νά εἰσχωρήσουν εἰς ὄλας τάς τάξεις τῆς Ἐλληνικ'ἧς κοινωνίας. Προσπαθούσι δέ οἱ λυμεῶνες οὗτοι τῆς Ἐθνικῆς καί Ἐκκλησιαστικῆς ἡμῶν ἰδεολογίας, ὑπό τό πρόσχημα τῆς προόδου καί τῆς ἀτομικῆς ἐλευθερίας, νά διαφθείρωσι τήν Ἐθνικήν καί Ἐκκλησιαστικήν συνείδησιν τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας. Ἐφ’ ᾧ καί κρούομεν τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου. Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι πολῖται, ἀγρυπνεῖτε, καί φρυκτωρεῖτε ἐπί τῶν ἀδαμαντίνων ἐπάλξεων τοῦ Ἔθνους καί τῆς Ἐκκλησίας, ἴνα μή συλήσωσιν οἱ δολιόφρονες καί πολυτρόποι ἐχθροί τόν τιμαλφῆ θησαυρόν τῆς προγονικῆς ἡμῶν καί ἐνδόξου κληρονομίας. Μή ὀκνῆτε, μηδ' ἀποκάμητε φρουροῦντες καί φυλάσσοντες φυλακάς πρός ὑπεράσπισιν τῆς κινδυνευούσης Ὀρθοδόξου Πίστεως, καί τῶν πανταχόθεν ὑπονομευομένων Ἐθνικῶν παραδόσεων. Οἱ ἐχθροί πολλοί καί πολυμήχανοι. Τά τῆς Ἐκκλησίας θέσμια ἀφρούρητα, αἱ Ἐκκλησιαστικαί ἐπάλξεις ἀνυπεράσπιστοι, αἱ Ἐθνικαί παραδόσεις εἰς περιφρόνησιν, τά Ἐθνικά ἰδεώδη, ὑπό δίωξιν. Ἐξ ἀντιθέτου τά ψυχοφθόρα διδάγματα τῶν Ὑλιστῶν, καί τά ἀνατρεπτικά δόγματα τῶν Κομμουνιστῶν, μεθοδικά καί ἐπίμονα. Οἱ δηλητηριώδεις καί δραστικοί πλόκαμοι τῶν διαφόρων ἀντεθνικῶν καί ἀντιθρησκευτικῶν προπαγανδῶν, διεισδύουσι μέχρι τῆς καρδίας τοῦ Ἔθνους καί τῆς Ἐκκλησίας. Αἱ δηλητηριώδεις καί βρωμεραί ἀναθυμιάσεις τῆς ἀπιστίας, τῆς ὑλοφροσύνης καί τῆς ἐκλελυμένης ἡδυπαθείας, πληρούσι μέχρις ἀσφυξίας τήν ἀτμοσφαίραν τῆς Ἑλλάδος. Δυστυχῶς ἡ προβαλλομένη ἀντίστασις χλιαρά, ἡ ἄμυνα ὑπέρ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν θεσμίων καί Ἐθνικῶν παραδόσεων ἄτονος καί ἄψυχος, ἡ ἀντίδρασις κατά τῶν νοσογόνων μικροβίων, τῶν διαβιβρωσκόντων τόν Ἐθνικόν καί Ἐκκλησιαστικόν ἡμῶν ὀργανισμόν, ἀνίσχυρος καί ἀνωφελής. Τούτου ἕνεκα, οἱ προμαχῶνες τῆς Ἐθνικῆς ἡμῶν ἰδεολογίας καί τά προπύργια τῆς Ὀρθοδοξίας, ἤρχισαν τό ἐν μετά τό ἄλλον νά ὑποχωροῦν, καί νά πίπτουν εἰς τήν χειμαρρώδη καί ἀκάθεκτον ὁρμήν τῶν πολεμίων. Οἱ ταχθέντες ἠγέται καί φρουροί διά τήν ἄμυναν τῶν Ἐθνικῶν καί Ἐκκλησιαστικῶν ἡμῶν παραδόσεων, λιποψυχοῦν καί δέν ἔχουν τό θάρρος καί τήν τόλμην κατά μέτωπον νά ἀντισταθοῦν. Ἡ ἀντίστασις καί ἡ ἄμυνα, δέν δύναται νά ἐπιτύχη ἄνευ ἐθνικοῦ παλμοῦ καί πίστεως εἰς τά ἰδανικά της πατρίδος καί τῆς θρησκείας. Ἀπαιτεῖται τό Ἐθνικόν καί θρησκευτικόν ἐκεῖνο ζώπυρον, ὅπερ, εἶχον καί οἱ Πατέρες ἡμῶν οἵτινες ἐδόξασαν Ἔθνος καί Ἐκκλησίαν. Δέον νά ἔχωσιν οἱ ἠγέται τοῦ Ἔθνους καί τῆς Ἐκκλησίας, τό Ἑλληνικόν δαιμόνιον καί τόν θρησκευτικόν ἐκεῖνον παλμόν, δί ὧν ἐμεγαλούργησεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἑλληνική φυλή, ἀναγεννηθεῖσα εἰς τήν κολυμβήθραν τοῦ Ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Ναί, χρειάζεται πίστις εἰς τούς ἀγώνας, χρειάζεται ἠθικόν σθένος, ἀπαιτεῖται ψυχικόν θάρρος· ἡ σιδηρᾶ θέλησις, ἡ εὐψυχία, καί ἡ ἀκράδαντος ἐλπίς, εἶναι ἀπαραίτητα διά τήν ἐπιτυχίαν τοῦ ἀγῶνος. Ταῦτα πάντα εἶναι προσόντα, ἅτινα δημιουργεῖ ἡ πίστις εἰς τά ἰδανικά της Πατρίδος καί τῆς Θρησκείας. Ἀλλ’ οἱ ταχθέντες φρουροί ἐπί τῶν Ἐκκλησιαστικῶν ἐπάλξεων ἐλλείψει ἰσχυρᾶς πίστεως καί σθένους ἠθικοῦ, οὐ μόνον δέν προβάλλουσι τήν ἀπαιτουμένην ἀντίστασιν κατά τῶν πολεμίων, οὐ μόνον δέν ἐγείρουσι νέα προχώματα δυνάμενα νά ἀντιστοῦν εἰς τήν σύγχρονον πολεμικήν, ἀλλά καί ἐλαφρά ὅλως τῇ συνειδήσει, κρημνίζουν ὅσα παλαίμαχοι ἀγωνισταί ἤγειραν διά τῶν Ἐθνικῶν καί Ἐκκλησιαστικῶν ἡμῶν παραδόσεων. Ἀπόδειξις ἡ ἐσχάτως καθαιρεθεῖσα ἀκρόπολις τοῦ Πατροπαράδοτου ἡμερολογίου, ὅπερ, ὡς εἰς ἀκατάλυτος φραγμός, ἐχώριζεν αἰσθητῶς τούς Ὀρθοδόξους ἀπό τούς αἱρετικούς καί κακοδόξους. Τόν ἀμυντικόν τοῦτον προμαχώνα, πολλάκις ἐπεχείρησαν νά καταρρίψουν οἱ πολυμήχανοί της Ὀρθοδοξίας ἐχθροί, ἀλλά πρός κέντρα ἐλάκτισαν. Διότι ἀντιμετώπιζον πάντοτε τούς Αρχοντας καί Ταγούς τῆς Ἐκκλησίας, φρυκτωρούντας ἀνυστάκτως ἐπί τῶν ἀδαμαντίνων ἐπάλξεων τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὄντως οἱ θεηγόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δέν ἠγνόουν καί οὗτοι τήν θεωρίαν κάθ’ ἥν τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον ἐθεωρεῖτο δῆθεν τελειότερον χρονικῶς τοῦ Ἰουλιανοῦ. Οὔχ ἧττον ὅμως ὑπἐρἡσπἰζὁν τὁ Πατροπαράδοτον· διότι ἐσέβοντο τήν παράδοσιν τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί τήν αἰωνόβιον πράξιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας. Κάθ’ ὅσον τό Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον, συνδεθέν ὑπό τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς 1ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου μετά τοῦ Πασχαλίου Κανόνος, τοῦ Ὀρθοδόξου ἑορτολογίου καί τοῦ Κυριακοδρομίου ἀπετέλεσε τήν συνισταμένην τῆς Θείας λατρείας καί ἕνα ἑνωτικόν κρίκον τῆς καθόλου Ὀρθοδοξίας, καθώς καί ἕνα ἀκαθαίρετον Ὀρθόδοξον προμαχώνα κατά τῆς αἱρέσεως καί τῆς κακοδοξίας. Καί ὅμως τοῦτο τό ἀκαθαίρετον προπύργιον, κατεκρήμνισαν ἀμαχητί, ὄχι οἱ προαιώνιοι τῆς Ὀρθοδοξίας ἐχθροί, ἀλλ' οἱ ταχθέντες πρός περιφρούρησιν τούτου Ἐκκλησιαστικοί ἄρχοντες καί Ταγοί. Τούτου ἕνεκα, οἱ διοικοῦντες νῦν τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, διασπάσαντες τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας διά τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας, καί διαιρέσαντες τόν Ὀρθόδοξον Ἑλληνικόν λαόν εἰς δύο ἀντιθέτους ἡμερολογιακᾶς μερίδας, οὗ μόνον, ἠθέτησαν τήν Ἐκκλησιαστικήν Παράδοσιν, καθιερωθεῖσα ὑπό τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί κυρωθείσαν ὑπό τῆς αἰωνοβίου πράξεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ἔθιξαν καί τό Δόγμα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Διο καί οἱ διοικοῦντες νῦν τήν Ἑλληνικήν Ἐκκλησίαν διά τῆς μονομεροῦς καί ἀντικανονικῆς καί ἀψυχολογήτου εἰσαγωγῆς τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου, ἀπέσχισαν ἐαυτοὺς τοῦ καθόλου κορμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, καί ἐκήρυξαν ἑαυτούς κατ’ οὐσίαν σχισματικούς ἀπέναντί των Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τῶν ἱσταμένων ἐπί τοῦ ἐδάφους τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Ὀρθοδόξων θεσμῶν καί παραδόσεων καί ἐπί τῶν Ἐκκλησιῶν Ἱεροσολύμων, Ἀντιοχείας, Σερβίας, Πολωνίας, τοῦ Ἁγίου Ὅρους, τοῦ Θεοβαδίστου Ὅρους Σινᾶ κλπ. Ὅτι δέ τό πρᾶγμα οὕτως ἔχει, τοῦτο ἐπιβεβαιοῖ καί ἡ ἐξ ἀρίστων Νομομαθῶν καί Θεολόγων Καθηγητῶν τοῦ Ἐθνικοῦ Πανεπιστημίου διορισθεῖσα πρός μελέτην τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος Ἐπιτροπή, ἧς Μέλος ἐτύγχανε καί ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν ὡς Καθηγητής τότε τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας ἐν τῷ Ἐθνικῷ Πανεπιστημίῳ. Ἰδού τί ἐγνωμοδότησε περί τοῦ νέου ἡμερολογίου ἡ Ἐπιτροπή αὕτη: «Ἅπασαι αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι, ἄν καί αὐτοκέφαλοι εἰς τήν ἐσωτερικήν διοίκησιν αὐτῶν, οὔχ ἧττον ἐπειδή εἰσίν ἠνωμέναι πρός ἀλλήλας διά τῶν Δογμάτων καί τῶν Συνοδικῶν ὅρων καί κανόνων, δέν δύναται μία ἐπί μέρους Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νά χωρισθῆ, καί νά ἀποδεχθῆ νέον Ἐκκλησιαστικόν ἡμερολόγιον, χωρίς νά λογισθῇ Σχισματική ἀπέναντί των ἄλλων». Ὅθεν, ἀφοῦ ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν διά τῆς ἰδίας αὐτοῦ ὑπογραφῆς, κηρύττει ἐαυτόν Σχισματικόν, τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων, ἵνα ἀποδείξωμεν, ὅτι οὗτος καί οἱ ὁμόφρονες αὐτῷ Ἀρχιερεῖς, κατέστησαν Σχισματικοί, ὡς διασπάσαντες τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας διά τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας, καί διαιρέσαντες τήν Ἐκκλησιαστικήν καί Ἐθνικήν ψυχήν τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνικοῦ Λαοῦ; Αὐτός ὁ ἴδιος Μακαριώτατος, σχολιάζων εἰς μίαν πραγματείαν τοῦ περί τοῦ ἡμερολογίου, μίαν σχετικήν ἐπιστολήν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Β', λέγει τά ἑξῆς: «Ἡ ἐπιστολή αὕτη τοῦ Πατριάρχου, χαρακτηρίζει ὡς ἄριστα τήν θέσιν, ἥν εὐθύς κατέλαβεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀπέναντί της Γρηγοριανῆς τροποποιήσεως τοῦ ἡμερολογίου, ἥτις θεωρεῖται ὑπ' Αὐτῆς ὡς μία των πολλῶν καινοτομιῶν τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, παγκόσμιον σκάνδαλον καί αὐθαίρετος καταπάτησις τῶν Συνοδικῶν Κανόνων καί Θεσμῶν». Ἐκτός των Κανονικῶν τούτων παραβάσεων, ὑπάρχουν καί σπουδαῖοι ἠθικοί λόγοι, τήν πηγήν ἔχοντες εἰς αὐτήν τήν Ἀρχιεπισκοπήν, οἱ ἐπιβάλλοντες τήν ἐκκαθάρισιν τοῦ Κλήρου παντός βαθμοῦ, διά τήν ἀνύψωσιν τῶν λειτουργῶν της Ἐκκλησίας, καί τήν ἀναστήλωσιν τοῦ γοήτρου τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας. Κατόπιν τούτων, ἐπαφίεμεν εἰς τόν Ὀρθόδοξον Ἑλληνικόν λαόν νά κρίνῃ κατά πόσον ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος, διαφωνῶν πρός ἐαυτόν, καί καταπατῶν τούς Ὀρθοδόξους θεσμούς καί ἱερούς Κανόνας, δύναται νά ἦ Πρόεδρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας, ἧς τό κυριώτερον γνώρισμα καί ἡ ἐνδοξοτέρα ἀποστολή τυγχάνει ἡ περιφρούρησις τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς καί Ἐθνικῆς Ἰδεολογίας. Ἡμεῖς ἀνέκαθεν διεφωνήσαμεν πρός τήν ἡμερολογιακήν ταύτην καινοτομίαν, ἀλλά συνεμορφώθημεν πρός τήν γνώμη τῆς πλειοψηφίας τῆς Ἱεραρχίας κατ' ἐκκλησιαστικήν οἰκονομίαν· τό μέν ἵνα ἀποφύγωμεν τό ἐκκλησιαστικόν σχῖσμα, τό δέ, διότι εἴχομεν τήν ἐλπίδα, ὅτι ἡ Ἱεραρχία πρός πρόληψιν τῆς διαιρέσεως τοῦ ποιμνίου της, θά ἔσπευδε νά ἐπανέλθῃ εἰς τήν Ὀρθόδοξον ἡμερολογιακήν τροχιάν. Ἀλλ' ἐπειδή τό σχῖσμα ἐδημιουργήθη καί ἄνευ ἡμῶν εἰς τούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας ὑπό τῶν Χριστιανῶν, διαιρεθέντων ἐξ αἰτίας τοῦ νέου ἡμερολογίου, ἡ δέ Ἱεραρχία μετά πάροδον δωδεκαετίας ὅλης, οὐ μόνον δέν ηὐδόκησε χάριν τῆς ἑνώσεως τοῦ ποιμνίου της καί τῆς εἰρηνεύσεως τῆς Ἐκκλησίας, νά ἐπαναφέρῃ τό Ὀρθόδοξον ἡμερολόγιον, ἀλλά καί κατεδίωξε τούς Παλαιοημερολογίτας. Διά τοῦτο προήχθημεν κάθ’ ὑπαγόρευσιν τῆς συνειδήσεως ἡμῶν, νά δηλώσωμεν εἰς τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον, ὅτι κόπτομεν πᾶσαν ἐπικοινωνίαν μέτ’ Αὐτοῦ, ὡς σχισματικοῦ κατά τήν ἰδίαν ὁμολογίαν αὐτοῦ, ποιούμεθα δέ θερμήν ἔκκλησιν πρός τήν μερίδα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ τοῦ ἀποδεχθέντος τό νέον ἡμερολόγιον ἐπί καλῇ τῇ πίστει, ὅτι τοῦτο δέν προσκρούει πρός τήν Ὀρθοδοξίαν, ὡς ἐπιπολαίως διεκήρυξεν ὁ καινοτόμος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, ὅπως ἀποκηρύξωσι καί οὗτοι τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον, ὡς ἀντορθόδοξον, καί διασαλπίσωμεν εἰς τόν Σχισματικόν Ἀρχιεπίσκοπον τά ρήματα τοῦ σοφοῦ Βρυένιου: «Οὐκ ἀρνησόμεθά Σε φίλη Ὀρθοδοξία, οὐ ψευσόμεθά Σε Πατροπαράδοτον σέβας, οὐκ ἀφιστάμεθά Σου Μῆτερ Εὐσέβεια, ἐν Σοῖ ἐγεννήθημεν, ἐν Σοῖ ζῶμεν, καί ἐν Σοῖ κοιμηθησόμεθα. Εἰ δέ καλέση καιρός, καί μυριάκις ὑπέρ Σου τεθνηξόμεθα». † Ὁ Δημητριάδος Γερμανός † Ὁ Πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος † Ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος

ΒΑΣΙΚΟΝ ΚΡΙΤΗΡΙΟΝ ΤΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΜΑΣ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ "ΑΛΗΘΕΥΟΝΤΕΣ ΕΝ ΑΓΑΠΗ" (ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 211/21.7.2001 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΗΤΡΟΠ. ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΝΔΡΕΑ)

ΒΑΣΙΚΟΝ ΚΡΙΤΗΡΙΟΝ ΤΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΜΑΣ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ "ΑΛΗΘΕΥΟΝΤΕΣ ΕΝ ΑΓΑΠΗ" (ΕΦΕΣ. 4,15) ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α. Π. 211 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 21-7-2001 (π.ἡ.). ΠΡΟΣ τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ΑΝΔΡΕΑΝ. Κοινοποίησις: Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς Μακαριώτατε. Εὐλογεῖτε. Αἰσθάνομαι ὑποχρέωσιν νά Σᾶς εὐχαριστήσω διά τήν παρουσίαν τοῦ Παν/του ῾Ιερομ/χου π. Νεοφύτου, ὡς ἀντιπροσώπου Σας, εἰς τήν θείαν Λειτουργίαν, τήν ὁποίαν ἐτελέσαμεν εἰς τόν Μητροπολιτικόν μας Ναόν τῆς ῾Αγίας Αἰκατερίνης ἐπί τῇ μνήμῃ τῶν ἁγίων Μαρτύρων Κηρύκου καί ᾿Ιουλίττης, καθ᾿ ἥν καί ἡ ταπεινότης ἡμῶν ἦγεν τά ὀνομαστήριά της. Εὐχαριστῶ καί διά τάς εὐχάς Σας, τάς ὁποίας διηρμήνευσεν ἐξ ὀνόματός Σας ὁ Πανοσιολογιώτατος. ῾Ωστόσον ὅμως, Μακαριώτατε, ἡ ἀγάπη καί ἡ ἐνότητα, καί τό "ὅλοι μαζί", πού ἰδιαίτερα ἐτόνισεν ὁ π. Νεόφυτος, θά εἶχον ἰδιαιτέραν ἀξίαν, καί θά μᾶς συγκινοῦσαν βαθύτατα, ἄν ἐκφράζοντο, οὐχί δι᾿ ἀντιπροσώπου, ἤ ὡς σχήματα λόγου, ἀλλά διά τῆς προσωπικῆς Σας παρουσίας καί συμμετοχῆς εἰς αὐτήν τήν θείαν Λειτουργίαν. ᾿Εκεῖ ἐν τῇ θείᾳ Λειτουργίᾳ, ἤτοι εἰς τήν θείαν Εὐχαριστίαν, διά τῆς συμμετοχῆς μας εἰς τό κοινόν Ποτήριον ἐκφράζεται πραγματικά ἡ ἑνότης, ἡ ἀγάπη καί τό "ὅλοι μαζί". ᾿Επιτρέψτε μον νά εἴπω, ὅτι δέν εἶχον παρ᾿ οὐδενός τήν ἀπαίτησιν νά μέ τιμήσῃ διά τῆς παρουσίας Του, ἀλλά ἀναφέρομαι εἰς τό γεγονός, τῆς μή προσωπικῆς παρουσίας Σας, διότι αὕτη, τόσον ὑπό τῆς ἐλαχιστότητός μου, ὅσον καί ὑφ᾿ ὅλων γενικῶς, ἐξελήφθη καί ἑρμηνεύθη, ὡς ἔκφρασις διχαστική - διασπαστική. ῾Υπῆρξε κοινή ἡ ἀπορία - ἀνησυχία: "῾Ο Μακαριώτατος ἀπουσίαζε ἀπό τήν συγκεκριμένην θείαν Λειτουργίαν, καίτοι εἶναι δύο βήματα ἡ ἀπόστασις ἀπό τήν κατοικία του. Τοῦτο δέ, ὅταν ὁ Μακαριώτατος εἶναι ἀεικίνητος, καί τακτικά κάμνει πολλές ἑκατοντάδες, καί ἐνίοτε καί χιλιάδες χιλιόμετρα, διά νά φθάσει εἰς τά ἀκρότατα σημεῖα , διατί ἐν προκειμένῳ δέν προσῆλθε, ἀφοῦ δέν ἐκωλύετο οὔτε ἀπό λόγους ὑγείας, οὔτε εἶχεν ἄλλους ἀποχρῶντας λόγους;"! ῾Η παρουσία τοῦ Παν/του ἀντιπροσώπου Σας καί συλλειτουργοῦ μας π. Νεοφύτου, παρά τήν πολύ καλήν προσπάθειά του, δέν ἐκάλυψεν τήν ἀπουσίαν Σας, ἀντιθέτως αὕτη ἔγινε καί πιό αἰσθητή. Μακαριώτατε, τάς προσωπικάς μας σχέσεις τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης καί ἑνότητος, δέν πρέπει νά τάς συνδέωμεν μέ τούς ἀγῶνας ἐπί τῶν σοβαρῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν ζητημάτων. Οἱ ἀντικανονικότητες, αἱ ἀδικίαι, αἱ συκοφαντίαι καί πρό πάντων τά θέματα Πίστεως καί καθαρᾶς ῾Ομολογίας, ἐπιτρέψτε μου νά εἴπω, ὅτι δέν ἀντιμετωπίζονται μέ τάς μεθόδους τῆς ἀναβολῆς...καί τοῦ "κουκουλώματος" ἤ "ἀφῆστε τόν Κήρυκο νά ἔχῃ τίς ἀπόψεις του, ἡ πλειοψηφία ἔχει ἄλλη γνώμη καί ἀποφασίζει, ὅπως θέλει". Βασικόν κριτήριον τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν μας ἀγώνων πρέπει νά εἶναι πάντοτε τό "ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ". Θά σᾶς ὑπενθυμίσω, σχετικά μέ τήν ἀπουσίαν Σας ἐκ τῆς συγκεκριμένης θείας Λειτουργίας, κάτι παρόμοιον, τό ὁποῖον συνέβη τό 1994. Τότε ἡ Μακαριότης Σας, καί ἀπό κοινοῦ ὅλοι, ἐζητήσαμε ἀπό τούς "πέντε" νά συμμεθέξουν εἰς ἕνα Συνοδικόν καί Πανιερατικόν Συλλείτουργον, διά νά προσευχηθῶμεν, νά ἀγαπήσωμεν καί ἐν ὁμονοίᾳ νά ὁμολογήσωμεν καί κατόπιν νά ἀντιμετωπίσωμεν ἐκείνας τάς δυσκόλους καταστάσεις. Τό ἠρνήθησαν οἱ "πέντε", καί δέν προσῆλθον εἰς τό εὐλογημένον ἐκεῖνο Συλλείτουργον! Λοιπόν μή κάμνωμεν καί ἡμεῖς παρόμοια, διότι δέν μπορεῖ νά ἀποκλείσῃ κανείς τήν ἀπειλή νά σημειωθοῦν παρόμοια ἤ καί χειρότερα τῶν "πέντε" ἀποτελέσματα. Διά τοῦτο δράττομαι αὐτῆς τῆς εὐκαιρίας ταπεινῶς νά προτείνω τοῦτο: Πρίν ἀπό τήν κακῶς καί ἀδικαιολογήτως μετατεθεῖσαν διά τόν Σεπτέμβριον ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τοῦ ᾿Ιουλίου, νά προηγηθῇ ἕνα Συνοδικόν καί Πανιερατικόν συλλείτουργον, καί κατόπιν νά συνεδριάσωμεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, καί μάλιστα αὐτή τή φορά εἰς τήν μεγάλην αἴθουσαν τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου, διά νά δυνηθῇ νά παρακολουθήσῃ τάς ἐργασίας τῆς Συνόδου καί ὁ ῾Ιερός Κλῆρος καί ἐνδεχομένως καί ἄλλοι. Δέν ἔχομεν τίποτε τό ἀπόρρητον ἀπό τούς ῾Ιερεῖς μας, οὔτε καί ἀπό τό ὅλον σῶμα τῶν πιστῶν τέκνων τῆς ᾿Εκκλησίας. Τά θέματα τά ᾿Εκκλησιαστικά εἶναι κοινά καί ἀφοροῦν ὅλους. Προκειμένου δέ νά γίνουν ταῦτα δέον, ὅπως, χωρίς χρονοτριβήν, συνεδριάσωμεν ἡ Διαρκής ᾿Ενδημοῦσα Σύνοδος, νά ἱεραρχήσωμεν τά θέματα καί νά ὁρίσωμεν καί Εἰσηγητάς. ῞Οπως ἀντιλαμβανόμεθα, ἔχομεν πολύ ἔργο νά ἐπιτελέσωμεν καί δέν πρέπει νά καθυστερήσωμεν. Διατελῶ μετά τῆς ἐν Κυρίῳ τιμῆς καί ἀγάπης ἀλλά καί εὐχαριστιῶν. ᾿Ελάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί συλλειτουργός ῾Υμῶν. + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

ΠΕΡΙ ΑΔΙΚΙΑΣ, ΠΕΡΙ ΑΘΕΙΑΣ, ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΛΠ

Περί ἀδικίας, περί ἀθεϊας, περί αἰρετικῶν... Δημήτριου Παναγόπουλου ΠΕΡΙ ΑΔΙΚΙΑΣ 127) Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος: Κανένας δεν μπορεί να με βλάψει και να με αδικήσει, εάν δεν αδικήσω και βλάψω εγώ τον εαυτόν μου. 128) Ένας Άγιος, λέει τα εξής σοφά λόγια: Εκείνος που αδικείται και συγχωρεί, ομοιάζει με το Χριστό. Εκείνος που δεν αδικεί, αλλά ούτε να αδικείται του αρέσει, ομοιάζει με τον Αδάμ. Εκείνος όμως που είναι άδικος, κακεντρεχής, συκοφάντης και δεν συγχωρεί, δεν διαφέρει από τον διάβολο... 129) Το δίκαιό του, δεν πρέπει ο άνθρωπος να το παίρνει αν είναι δυνατόν στον κόσμο τούτο. ''Μα να τον αφήσω να με αδικήσει;'', λένε πολλοί. Εσύ θα τον αφήσεις να σε αδικήσει, ο Θεός θα τον αφήσει; Εάν εσύ ήσουνα συνεπής απέναντι στον Θεό, θα είχες τέτοιον πειρασμό αδικίας; Ο Άγιος Σπυρίδων παρότι που δεν είχε τσομπάνη για τα πρόβατά του, δεν του έκλεβε κανείς από τα πρόβατά του! Γιατί άραγε; Γιατί είχε φύλακα τον Θεό από πάνω. Τα έχεις καλά με τον Θεό και έρχεται ο άλλος να σε αδικήσει; Για να πάρει άδεια να σε αδικήσει, κάποιον παλαιό λογαριασμό πληρώνεις. Κάτι εξοφλείς και μην πλανάσαι!... 130) Πολλές φορές επιτρέπει ο Θεός να μας πικράνουν και να μας αδικήσουν χωρίς να φταίμε, προκειμένου να ξεχρεώσουμε κάποια ''βερεσέδια'' που οφείλαμε από παλιά. Είναι οικονομία Θεού, που βρίσκονται ορισμένοι άνθρωποι και μας πικραίνουν. Άμα ο άνθρωπος σκέφτονταν έτσι, δεν θα ερχόταν ποτέ σε ρήξη με κανέναν. Θα έλεγε μάλιστα: ''Σε ευχαριστώ Θεέ μου, που μου έστειλες αυτόν τον άνθρωπο, να με βάλει μυαλό!''. Οι περισσότεροι όμως από εμάς, αθωώνουμε τον εαυτόν μας, χωρίς να βλέπουμε, ότι πρέπει να τιμωρηθούμε... 131) Παράδειγμα 30ο: Κάποτε ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος πήγαινε στην Αλεξάνδρεια, όμως νύχτωσε και δεν πρόλαβε να μπει στην πόλη. Αναγκάστηκε έτσι να διανυκτερεύσει, λίγο έξω από την πόλη, σε ένα ποιμενοστάσιο ενός βοσκού, ο οποίος ήταν γνωστός του. Το βράδυ όμως, ήρθαν κλέφτες και έκλεψαν τα πρόβατα του βοσκού και το πρωί όταν ήρθε η αστυνομία κατηγόρησαν τον Άγιο, ότι πήγε εκεί, με σκοπό να απασχολήσει το βοσκό και να βρουν έτσι την ευκαιρία οι κλέφτες να επιτελέσουν το έργο τους. Έτσι φυλακίστηκε ο Όσιος, παρόλο που δεν έκανε τίποτα. Στο κελί που τον βάλανε, υπήρχαν άλλοι 2 συγκρατούμενοι. Αυτοί ρώτησαν τον Όσιο, τί έκανε και τον έφεραν εδώ. - Τίποτα δεν έκανα, απάντησε αυτός. Είμαι αθώος! - Δεν μπορεί, επέμεναν αυτοί. Κάτι θα έχεις κάνει. Δηλαδή ο Θεός είναι άδικος, ώστε επέτρεψε να σε βάλουν φυλακή, χωρίς να έχεις κάνει το παραμικρό; Και ακόμα φοράς το ράσο και δεν το έχεις ήδη πετάξει, με όλα αυτά που σου συμβαίνουν; Ο Όσιος δεν τους απάντησε πάνω σε αυτό, αλλά τους ρώτησε, για ποιό λόγο ήταν και αυτοί φυλακισμένοι. - Και οι 2 μας, καταδικαστήκαμε για φόνο, χωρίς να τον έχουμε διαπράξει, απάντησαν. Είμαστε και εμείς άδικα εδώ μέσα, όπως και εσύ! Πού είναι ο Θεός, που είναι η δικαιοσύνη Του; Ο Όσιος Εφραίμ σιώπησε και το βράδυ, όταν οι 2 συγκρατούμενοι του αποκοιμήθηκαν, άρχισε να προσεύχεται και να παρακαλεί το Χριστό, να του αποκαλύψει τί ακριβώς συμβαίνει... Εκεί που προσευχότανε, του παρουσιάζεται άγγελος Κυρίου και του λέει: - Άκουσε να μάθεις, ότι ο Θεός δεν είναι άδικος, αλλά δίκαιος. Ο ένας κρατούμενος και τον έδειξε με το χέρι του, είχε πάει με τον φίλο του στο ποτάμι, για να κόψουν ξύλα και ο άλλος γλίστρησε και έπεσε στο ποτάμι. Και τον φώναξε να τον βοηθήσει, αλλά αυτός αδιαφόρησε, φοβούμενος μήπως πέσει και αυτός στο ποτάμι. Ο φίλος του τελικά πνίγηκε... Χρεώθηκε λοιπόν τον θάνατο αυτόν και αυτό πληρώνει. Ο άλλος συγκρατούμενος σου, είχε κάποτε κάποιες διαφορές με έναν προύχοντα του χωριού του. Δυνατός άνθρωπος ο προύχοντας και διότι δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα μαζί του, αφού δεν ήταν το χεριού του, του συκοφάντησε το κορίτσι του ως ανήθικο. Το κορίτσι εκείνο με τις κατηγορίες εκείνες, δεν μπόρεσε να παντρευτεί... Αυτή η πράξη του συγκρατούμενό σου, θεωρείται από το Θεό φόνος ηθικός και πληρώνει τώρα αυτήν την πράξη του. Εσύ πάλι όταν ήσουν μικρός 10 - 11 ετών, εκεί που έπαιζες, έλυσες μια μοσχάρα μιας χήρας και έφυγε η μοσχάρα και ακόμα η χήρα την κλαίει... Αυτήν σου την πράξη πληρώνεις τώρα. - Μα εγώ μοιράσα όλα όσα είχα και τα έδωσα στους φτωχούς και χρωστάω την μοσχάρα, ρώτησε ο Όσιος. - Εκείνα τα έδωσες ελεημοσύνη, τα χάρισες, ενώ η αμαρτία σου είναι χρέος, δεν σβήνει και την πληρώνεις με την φυλάκισή σου. Αυτά είπε ο άγγελος και έγινε άφαντος. Να μην αδικούμε λοιπόν κανέναν, διότι διαφορετικά αργά ή γρήγορα θα την πληρώσουμε την αδικία αυτήν, εκτός και αν την τακτοποιήσουμε με την εξομολόγηση. 132) Στεφάνια καθημερινώς παίρνει και επισωρεύει ο άνθρωπος, όταν προσεύχεται γι' αυτόν που τον βλάπτει και τον κάνει κακό. Κάθε φορά που κάποιος μας βλάπτει, έρχεται ο σατανάς και μας βάζει λογισμούς, εναντίον αυτού του ανθρώπου. Όταν εμείς όμως, δεν παρασυρόμαστε σε αυτό που μας υποδεικνύει ο σατανάς και διώχνουμε τους λογισμούς αυτούς, από την μία διώχνουμε τους διαβόλους και από την άλλη παίρνουμε ένα στεφάνι, το οποίο αποταμιεύουμε στην Βασιλεία των Ουρανών. Αυτός που μας έβλαψε, να τον θεωρούμε ευεργέτη, να τον βλέπουμε σαν ιατρό, ο οποίος είναι σταλμένος από το Χριστό, για να μας θεραπεύσει, τις αμέτρητες πληγές μας. Όταν θλιβόμαστε, ενθυμούμενοι εκείνον, που μας έκανε κακό, τότε να γνωρίζουμε, ότι αυτό είναι σημάδι της ψυχικής μας αρρώστιας. Γιατί αν η ψυχή μας δεν ασθενούσε, δεν θα θλιβόμασταν. Πρέπει να προσευχόμαστε και να ευχαριστούμε αυτούς τους ανθρώπους, γιατί γίνονται η αιτία, να αντιλαμβανόμαστε την ασθένειά μας. 133) Παράδειγμα 31ο: Γνώρισα κάποτε έναν πατέρα που είχε 4 παιδιά. Αυτός μπορούσε από την πέτρα, να βγάλει λάδι. Όμως κάποια στιγμή έμεινε άνεργος. Δούλευε σε ένα κατάστημα και το αφεντικό του, τον υποχρέωνε να κλέβει. Τον ρώτησα: - Τί έκανες, σηκώθηκες και έφυγες από την δουλειά; - Είπα στο αφεντικό, ότι δεν θέλω να κλέβω τους πελάτες στο κατάστημα και εκείνος με έδιωξε... Προτιμούσε να μείνει άνεργος και ας είχε 4 παιδιά να αναθρέψει, παρά να παραβεί την εντολή του Κυρίου περί κλοπής. Ο Κύριος μακαρίζει ανθρώπους σαν αυτόν τον οικογενειάρχη, με τον εξής Μακαρισμό: ''Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών έστιν η βασιλεία των ουρανών''. (Ματθ. 5,10) 134) Μην ζητάμε ικανοποίηση για τα σφάλματα που γίνονται εις σε βάρος μας από τους άλλους, γιατί αν ο Χριστός ζητήσει ικανοποίηση από τα δικά μας σφάλματα, αλίμονό μας! 135) Παράδειγμα 32ο: Ένας νεαρός κάποτε, πέρασε από μία μεγαλογειτονιά για να πουλήσει φράουλες. Βγήκε τότε μία κυρία στο ισόγειο της πολυκατοικίας του και του έκανε νεύμα να σταματήσει. - Θα πάρω μισή οκά του είπε, αλλά πάω να τις ζυγίσω στην δική μου μπαλάντζα που έχω στο σπίτι μου. - Ζυγίστε τις φράουλες, όπου θέλετε, τις είπε ανέμελα ο νεαρός. - Καλά, του λέει η κυρία, δεν θα έρθεις και εσύ μέσα στο σπίτι μου, για να δεις, μήπως σε κλέψω; Και ακούστε απάντηση που τις έδωσε ο νεαρός (!!!): - Δεν μου μοιάζετε για τόσο κουτή! Σαν να της έλεγε, ότι δεν είναι τόσο κουτή, ώστε να κλέψει μερικές φράουλες και να χάσει την ψυχή της. Ο νεαρός δεν σκέφτηκε ότι υπάρχει η πιθανότητα να αδικηθεί, αλλά σκέφτηκε ότι αυτή θα αδικήσει τον εαυτόν της. Αυτός θα χάσει 2 φράουλες, αλλά αυτή θα χάσει την ψυχή της. Τί αξία έχουν 2 φράουλες μπροστά σε μία ψυχή; 136) Λέει ο Χριστός: Αν σου παίρνουν το παλτό, δώσε και το σακάκι σου. Και αν σου παίρνουν τα σακάκι, δώσε και το πουκάμισό σου. Και φεύγα... Γι' αυτό ο σοφός λαός έχει βγάλει τη ρήση: Ένας κακός συμβιβασμός είναι ανώτερος από μια καλή δίκη. Καλύτερα να αδικηθείς, παρά να πάτε στα δικαστήρια με τον άλλον, γιατί η δίκη δεν αφήνει μόνο έχθρα, αλλά χάνεις και την ειρήνη σου, η οποία είναι απαραίτητη για να σταθείς μπροστά στο Θεό στην προσευχή σου και να ζητήσεις το έλεός Του. *** ΠΕΡΙ ΑΘΕΪΑΣ 137) Η αθεΐα είναι μάλλον στη ζωή, παρά στην καρδιά των ανθρώπων. Η διεφθαρμένη ζωή των ανθρώπων είναι εκείνη που θέλει την αθεΐα, όχι η καρδιά τους. Πολλοί πεθαίνοντας είπαν: - Μετανοώ διότι υπήρξα άθεος, άπιστος και πολέμιος του Χριστού. Κανένας όμως πεθαίνοντας δεν είπε: - Λυπάμαι, γιατί υπήρξα Χριστιανός και πεθαίνω εξομολογημένος και Κοινωνημένος... 138) Ο άθεος έχει κάνει ένα βήμα πιο πέρα από τον διάβολο. Ο διάβολος πιστεύει στον Θεό και τρέμει από την παρουσία Του, ενώ ο άθεος λέει, ότι δεν υπάρχει Θεός. Αρνούνται τον Θεό, όσοι έχουν το συμφέρον να μην υπάρχει, διότι η ζωή τους δεν είναι καθαρή. *** ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ 139) Αίρεση είναι η διαστροφή της διδασκαλίας του Κυρίου, της Αλήθειας που μας αποκάλυψε ο ίδιος ο Χριστός. Κάθε διατύπωση λοιπόν περί Θεού, που αλλοιώνει το Ορθόδοξο δόγμα είναι αιρετική. Αιρετικός σημαίνει, ότι βρίσκομαι έξω από την Εκκλησία του Χριστού. Ο αιρετικός 1 στο εκατομμύριο υπάρχει περίπτωση να επιστρέψει και να μετανοήσει, διότι ο ίδιος ο διάβολος ομιλεί δια του αιρετικού και δεν τον αφήνει να μετανοήσει. 140) Ματαιοπονούν όσοι καταπιάνονται με τους αιρετικούς, για να τους μεταπείσουν, προκειμένου να μετανοήσουν, διότι ο διάβολος είναι μέσα στους αιρετικούς και δεν τους αφήνει να μετανοήσουν. Γι' αυτό όταν μιλάμε με κάποιον αιρετικό, δεν μιλάμε με κάποιον πλανεμένο και άπιστο, αλλά μιλάμε με τον ίδιο τον διάβολο. Γιατί όλες οι αιρέσεις είναι κατασκεύασματα του σατανά. 141) Έναν αιρετικό άνθρωπο ο διάβολος δεν τον πειράζει. Δεν τον βάζει επιθυμία χρήματος, γυναίκας, κόσμου κ.ά. για να φαίνεται ''άγιος'' στα μάτια του κόσμου, ώστε να μπορεί να πλανέψει, όσο το δυνατόν περισσότερους στην αίρεσή του. Έτσι ακούς πολλούς αιρετικούς να λένε, ότι από τη στιγμή που μπήκαν σε μια αίρεση, μπόρεσαν να κόψουν κάποια πάθη τους π.χ. χαρτοπαιξία, κάπνισμα, πορνεία κ.ά. Γίνανε αιρετικοί και δεν τους πολεμάει άλλο ο διάβολος με τα πάθη τους. Γιατί άμα είσαι αιρετικός, δεν είναι ανάγκη να είσαι για παράδειγμα και πόρνος, αφού η αίρεση αρκεί να σε κολάσει. Και εμφανίζεται αυτός στον κόσμο ως άγγελος, ως αρνάκι, ενώ στην ουσία είναι ένας αρνητής της πίστεως και του Χριστού και είναι από τώρα κολασμένος. 142) Έρχονται οι αιρετικοί που γνωρίζουν την Αγία Γραφή από έξω και ανακατωτά, για να μας πλανέψουν, γιατί εμείς την Αγία Γραφή, ούτε από μέσα την ξέρουμε! Δεν μπορεί κανείς να κάνει αντιαιρετικό αγώνα, εάν δεν γνωρίζει καλά την Αγία Γραφή. 143) Παράδειγμα 33ο: Συνάντησα κάποιον Ορθόδοξο στον εξωτερικό που έγινε προτεστάντης, εξαιτίας του θορύβου, της οχλοβοής και των συζητήσεων που γίνονται στην Ορθόδοξη Εκκλησία. - Πήγα στην προτεσταντική εκκλησία και εκεί βρήκα ηρεμία, γιατί έχει νεκρική σιγή, με έλεγε. - Έχει ηρεμία εκεί, του είπα, διότι δεν υπάρχει διάβολος και δεν τους πειράζει, όπως πειράζει εμάς, που έχουμε την αλήθεια... Αυτά είναι τα τεχνάσματα του διαβόλου και γίνονται μετά κάποιοι αιρετικοί. 144) Ο πάπας Λέων Ι΄(1475-1521), ήταν φιλάργυρος και προσπαθούσε να εφεύρει τρόπους να συλλέξει χρήματα. Έτσι εξέδωσε τα συγχωροχάρτια στα οποία έγραψε, ότι ως διάδοχος του Απ. Πέτρου και επίτροπος Χριστού, είχε εξουσία να συγχωρεί ζώντες και νεκρούς, τα αμαρτήματα! Αυτοί που αγόραζαν τα συγχωροχάρτια ρωτούσαν αν πράγματι βγάζουν την ψυχή από την κόλαση. Και η απάντηση που έπαιρναν ήταν: Πίστευε και μη ερεύνα (τότε πρωτακούστηκε αυτή η φράση). Προφασιζόταν ο πάπας, ότι τα χρήματα που έδινε κάποιος για να αγοράσει το συγχωροχάρτι, τα σύναζε για να αποσταλούν στα στρατεύματα που πολεμούσαν στην Ανατολή. Και όποιος έδινε τα έξοδα για ένα έτος ενός στρατιώτη, θα είχε συγχώρεση για όσα αμαρτήματα θα έπραττε εντός μιας πενταετίας. Και όποιος έδινε περισσότερα, είχε το δικαίωμα να αμαρτάνει περισσότερα έτη! Ο πάπας έδιδε τα συγχωροχάρτια στο τάγμα των ιεροκηρύκων, οι οποίοι τα μοίραζαν σε όλη την Ευρώπη. Ο Λούθηρος που ήταν παπικός κληρικός, όταν είδε, ότι δεν μπορούσε να αποκομίσει κέρδη από τα συγχωροχάρτια, άρχισε να διακηρύσσει και να διαμαρτύρεται, ότι τα συγχωροχάρτια δεν έχουν καμμία ισχύ και ότι ο πάπας έκανε μια τέτοια κίνηση επειδή ήταν φιλάργυρος. Έτσι αποσχίστηκε από τους παπικούς. Καλώς έπραξε από την μία, αλλά κακώς από την άλλη, διότι δεν προσχώθηκε στην Ορθοδοξία, αλλά δημιούργησε μια νέα αίρεση, την αίρεση των προτεσταντών (οι λεγόμενοι ''διαμαρτυρόμενοι''). 145) Οι προτεστάντες (πρωτοεμφανίστηκαν το 1514 με τον Λούθηρο) κόπτονται για το Χριστό. Εντούτοις Τον απορρίπτουν έμμεσα, με το να μην παραδέχονται την Θεοτόκο ως Θεοτόκο, αλλά ως μια απλή γυναίκα. Άρα ο Χριστός δεν είναι Θεός γι' αυτούς. Να η πλάνη τους! 146) Παράδειγμα 34ο: Παρεβρέθηκα κάποτε μπροστά σε έναν Πεντηκοστιανό να μιλάει ξένες γλώσσες και όταν τελείωσε τον ρώτησα τί με έλεγε, γιατί δεν καταλάβαινα. Ούτε ο ίδιος του ήξερε τι έλεγε, απλά με είπε, ότι ομιλούσε το Πνεύμα το Άγιο!!! Τότε τον ρωτάω και τον λέω: - Και πως σας βάζει το Πνεύμα το Άγιο, να κοροϊδεύετε τους άλλους ανθρώπους, αφού κανείς δεν καταλαβαίνει τί λέτε; Απλά με κοιτούσε, δεν με απάντησε. Θέλει φιλοσοφία για να καταλάβει κανείς, ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι δαιμονισμένοι και πλανεμένοι; 147) Οι παλαιοημερολογίτες, οι ''εισαγγελείς'' αυτοί, έστειλαν τον κόσμο όλον στην κόλαση! Ο ίδιος ο σατανάς το ομολογεί. Μια δαιμονισμένη είχε κάνει, να πάει μία άλλη με το παλαιό ημερολόγιο. Και αργότερα σε μία συζήτηση, η δαιμονισμένη - ο ίδιος ο σατανάς- αποκάλυψε σε κάποιον: - Έχεις τη γνώμη, ότι την έκανα παλαιοημερολογίτισσα για να σωθεί; Όχι! Την έκανα παλαιοημερολογίτισσα, για να μην βρίσκει Εκκλησίες, αλλά να την πηγαίνετε εκεί, που με ακούνε οι άνθρωποι και πιστεύουν... 148) Οι Ιεχωβάδες, που δεν παραδέχονται το Χριστό ως Θεό, αλλά ως κτίσμα του Θεού (αυτό υποστήριζαν και οι οπαδοί του Αρείου), γνωρίζουν, αλλά δεν συμφέρει να το ομολογήσουν ότι: α) στην Αποκάλυψη (1,8) ο Χριστός λέγοντας για Τον εαυτόν Του: ''Εγώ ειμί το Α και το Ω, λέγει Κύριος ο Θεός ο Ων και ο Ην και ο Ερχόμενος, ο Παντοκράτωρ''. Άμα ο Χριστός ήταν κτίσμα, δεν θα έλεγε για τον εαυτόν Του ''εγώ ειμί ο Ων'', δηλ. ο Θεός. β) το εδάφιο του Ευαγγελιστή Ιωάννη (1,1) ''Εν αρχή ην ο Λόγος...'', διδάσκει καθαρά, ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού, συνυπάρχει πάντοτε και αϊδιος με τον Πατέρα, δεν είναι δηλ. ο Χριστός κτίσμα.