ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΠΡΩΘΙΕΡΕΑ π. ΑΠΟΣΤΟΛΟΝ ΣΤΥΪΑΔΗΝ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΠΡΩΘΙΕΡΕΑ π. ΑΠΟΣΤΟΛΟΝ ΣΤΥΛΙΑΔΗΝ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α. Π. 225 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 15-1- 2002 (π.ἡ.). Πρός τόν Αἰδ/τον Πρωθιερέα π. ᾿Απόστολον Στυλιάδην Εἰς Κορησόν Καστοριᾶς (Προλογικόν σημείωμα ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου: Ὁ π. Ἀπόστολος Στυλιάδης, ἕνας ἁπλοϊκός καί εὐλαβής, κατά τά ἄλλα Κληρικός, εἶχε πέσει καί αὐτός θῦμα τῆς προπαγάνδας τῶν πέντε κατ’ ἀρχήν καί τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί Δ. Κάτσουρα, εἰς τήν συνέχειαν. Ὅποιος διαβάσει τήν ἐπιστολή πού μᾶς ἀπέστειλε τήν 7-9-2001, πραγματικά θά λυπηθῆ, δι’ ὅσα ἀπαράδεκτα μέχρι καί ἀνόητα καί βλάσφημα γράφει, ὁ κατά τά ἄλλα εὐλαβής Κληρικός, πολύ περισσότερο, διότι τόν ἔκαμαν νά πιστεύση ἐν τῆ ἁπλοϊκότητί του, ὅτι μέ αὐτό τόν τρόπο, ὅτι δηλαδή μέ τάς ἀσεβείας καί βλασφημίας πού ἔγραψε, ὑπερασπίσθηκε τήν Ὀρθοδοξία. Θά λυπηθῆ, ὅμως ἀκόμη περισσότερον αὐτούς (τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου), οἱ ὁποῖοι προκειμένου νά κερδίσουν ἕνα ἀκόμη προσήλυτον εἰς τό «στρατόπεδόν» των, τόν παρεκίνησαν εἰς αὐτήν τήν ἐνέργειαν, διότι ἤθελαν νά περάσουν τάς ἀπόψεις των, ὅτι τό περιοδικόν «Ὀρθόδοξος Πνοή», (τό μόνον περιοδικό πού ἀπέμεινε εἰς τόν ἀγῶνα τῆς Ὀρθοδοξίας) εἶναι ἀπαράδεκτον, ὁ ἱερομόναχος π. Ἀμφιλόχιος, ὁ θεολόγος Ἐλευθέριος καί φυσικά καί ἡ ἐλαχιστότης μου εἴμεθα δῆθεν μεγάλοι αἱρετικοί. Βέβαια ὁ π. Ἀπόστολος ἔγραψε πράγματα τά ὁποῖα οἱ ἴδιοι δέν μποροῦσαν νά γράψουν, διότι γνωρίζουν τήν ἀλήθεια, ὅπως ὅτι «δέν πιστεύουμε πώς τό πουλί, ἐννοώντας τήν περιστερά πού εἰκονίζεται συμβολικῶς, εἶναι τό ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ», ἀλλά προτίμησαν νά ἐξευτελίσουν τόν Κληρικό, διά νά ἐνισχύσουν τά σχέδια τῆς προδοσίας των. Ἡ ἐπιστολή πού ἀπεστείλαμε τότε πρός τόν π. Ἀπόστολο, καί τήν ὀποίαν παραθέτομεν εἰς τήν ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ, εἰς τήν σειράν τῶν ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ, διά νά ἀναγνώσουν καί ἄλλοι πού ἐνήργησαν μέ τήν ἴδια σκοπιμότητα, εἶχε χαρακτῆρα παρακλητικόν καί νουθετικόν, διά νά τόν βοηθήσωμεν νά καταλάβη τήν δεξιάν παγίδα πού τοῦ ἔστησαν, καί ὅτι ἐάν ἐνεργοῦμε μέ αὐτό τόν τρόπο, βλάπτουμε τήν ἀθάνατο ψυχήν μας, ἀλλά δέν ἐλάβομεν καμμίαν ἀπάντησιν. Διά τοῦτο τό μόνον πού εὐχόμεθα εἶναι νά τόν ἐλεήση ὁ Θεός καί νά μᾶς ἀξιώση ὅλους τῆς μετανοίας, πρίν ἀπέλθωμεν τῆς παρούσης ζωῆς, διότι ἅπαντες ἐπταίσαμεν εἰς πολλά καί ἅπαντες θά δώσωμεν λόγον τῶν πράξεών μας). Αἰδεσιμώτατε πάτερ ᾿Απόστολε, ἀγαπητέ ἐν Χριστῷ ᾿Αδελφέ, ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ εἴη μεθ᾿ ὑμῶν καί ἡμῶν, νά μᾶς φωτίζῃ καί νά μᾶς φυλάγῃ ὅλους ἀπό δεξιές καί ἀριστερές παγῖδες. Τήν ἀπό 7-9-2001 ἐπιστολή σας, τήν ἔλαβα, τήν διάβασα καί λυπήθηκα πολύ. Δέν θέλησα, Πάτερ, νά σᾶς ἀπαντήσω ἀμέσως, διότι ἤλπιζα, ὅτι μέ τήν πάροδο λίγου χρόνου, θά εἴχατε σκεφθεῖ καλύτερα αὐτά πού γράψατε καί θά διαπιστώνατε μόνος σας τά ἐπιλήψιμα τῆς ἐπιστολῆς σας. Δέν ἐξετάζω, βέβαια, ἄν τήν γράψατε ἀπό μόνος σας, ἤ ἄλλος σᾶς ὑπέδειξε νά "διαμαρτυρηθῆτε" καί νά χαρακτηρίσετε ἀπαράδεκτη τήν "᾿Ορθόδοξη Πνοή". Εἶναι βέβαια καλόν νά διατυπώνουμε τίς ἀπόψεις μας καί νά διαμαρτυρώμεθα, ὅταν κάτι δέν τό βλέπουμε σωστό καί διαφωνοῦμε, ἀλλά αὐτό πρέπει νά τό κάνουμε μέ πολλή προσοχή, διότι σέ ἀντίθετη περίπτωσι κινδυνεύουμε νά κάνουμε κακό ἀντί καλοῦ, καί τό χειρότερο βλάπτουμε τήν ἀθάνατη ψυχή μας. ᾿Εκεῖνο πού κυρίως μέ λύπησε εἶναι ὅτι μέσα σ᾿ αὐτήν γράφετε, χωρίς ἴσως νά τό ἀντιλαμβάνεσθε, βλασφημίες, ἀσέβειες καί συκοφαντίες. Προσπαθεῖτε, ἀφ᾿ ἑνός, νά "ὑπερασπισθῆτε" τόν Μακαριώτατον, τόν Σεβ. Πειραιῶς, καί τόν κ. Κάτσουρα, ἐνῶ, ἀφ᾿ ἐτέρου, "καταδικάζετε" καί "ἀποδοκιμάζετε" ἡμᾶς καί τό ἔργο τῆς "᾿Ορθοδόξου Πνοῆς". Πολύ δέ περισσότερο ἀνησυχητικόν εἶναι τό γεγονός, ὅτι ἐν ὀνόματι δῆθεν τῆς ᾿Ορθοδοξίας, συκοφαντῆτε μέ τό χειρότερο τρόπο τόν Παν/το ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλόχιο καί τόν θεολόγο κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, ἀφοῦ αὐτά πού γράφετε, καί ὅπως τά γράφετε, εἶναι καί συκοφαντίες, ἀλλά καί βλασφημίες καί ἀσέβειες. ῞Οταν δέ κάποιους τούς "ὑπερασπιζώμεθα", μεροληπτικά, ἤ κάποιους ἄλλους τούς "κατηγοροῦμε" χωρίς δικαιοσύνη καί εἰς βάρος τῆς ἀληθείας, εἶναι βέβαιον ὅτι τότε δέν ἐνεργοῦμε σωστά, καί αὐτό ἀποβαίνει καί εἰς βάρος τῆς ψυχῆς μας. Γι αὐτό ἔγραψα εἰς τήν άρχή νά μᾶς φωτίζῃ ὅλους ὁ Θεός καί νά μᾶς φυλάγη ἀπό δεξιές καί ἀριστερές παγῖδες τοῦ πονηροῦ. ῾Η ἐλαχιστότης μου, ὡς ᾿Αρχιερεύς καί τήν αἰδεσιμότητά σας, ἀλλά καί καί αὐτούς πού τυχόν σᾶς παρεκίνησαν νά γράψετε, σᾶς συγχωρῶ, ὅμως ἀς μή ξεχνᾶμε, ὅτι τήν κρίσιν θά τήν κάμη ὁ Κύριος πού ἐτάζει καρδίας καί νεφρούς, καί θά ἀποδώσῃ ἑκάστῳ δικαιοσύνην κατά τήν καρδίαν καί τά ἔργα του. Διαμαρτύρεσθε, αἰδεσιμώτατε π. ᾿Απόστολε, διότι στήν "᾿Ορθόδοξο Πνοή" γράφουμε δῆθεν "μεγάλες κατηγορίες καί κατακρίσεις", ἐλέγχετε δέ τήν ἐλαχιστότητά μου "διατί ἀκούω τόν κ. Γκουτζίδη" πού κατά τήν ἐπιστολή σας "δέν πιστεύει στήν ῾Αγία Τριάδα", καί τόν π. ᾿Αμφιλόχι πού, πάλι κατά τήν ἰδική σας διατύπωσι, πιστεύει πῶς "τό πουλί δέν εἶναι ἅγιο Πνεῦμα".(!!!). ᾿Ασφαλῶς Πάτερ, φαίνεται ὅτι αὐτά τά γράφετε ἀπό ἁπλότητα, ἀλλά καί ἀπό ἀμάθεια, καί δέν τό λέω αὐτό διά νά σᾶς κατηγορήσω, διότι κανένα δέν ἔβλαψαν τά ὀλίγα γράμματα, ὅπως κανένα δέν ἔσωσαν τά πολλά πτυχία. Τό σημειώνω, διότι αὐτά πού γράφετε, εἶναι βλασφημίες, ἀντορθόδοξα φρονήματα, ἀλλά καί ἀναλήθεις. ῾Υπάρχουν, πάτερ ᾿Απόστολε, ὀλιγογράμματοι, τῶν ὁποίων τά λόγια καί τά φρονήματα ἀποπνέουν τήν ἀνεπιτήδευτον ἀγάπην καί τό ἄρωμα τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Εἰς τήν περίπτωσίν σας νομίζω δέν πταίουν τά ὀλίγα γράμματα, διότι καί παλαιότερον ὀλιγογράμματος ἤσασθαν, ἀλλά εἴχατε ἀγάπην Χριστοῦ...καί ἀπό ὅσα γνωρίζω δέν περιπίπτατε εἰς τοιαύτας βλασφημίας. Κάτι ἄλλο συμβαίνει τώρα καί ἀρκεῖ πού τό γνωρίζετε ἐσεῖς... Εἶναι μεγάλο λάθος, πάτερ ᾿Απόστολε, πού γράφετε ὅτι ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης "δέν πιστεύει τήν ῾Αγία Τριάδα". Ποῦ τό στηρίζετε ἤ ποιός σᾶς ὑπέδειξε αὐτή τήν κατηγορία, ἡ ὁποία εἶναι βλασφημία εἰς βάρος σας; ῾Ο θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης πιστεύει, ὁμολογεῖ καί προσκυνεῖ Πατέρα, Υἱόν καί ῞Αγιον Πνεῦμα, Τριάδα ῾Ομοούσιον καί ᾿Αχώριστον". Ξέρετε πάτερ τί σημαίνει "Τριάδα ᾿Ομοούσιον καί ᾿Αχώριστον"; ῎Ετσι πιστεύει καί ὁμολογεῖ ὄχι μόνον ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός κ. ᾿Ελευθέριος, ἀλλά ὅλοι οἱ ᾿Ορθόδοξοι, διότι ἔτσι πιστεύουν καί ὁμολογοῦν οἱ Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας, ἡ ᾿Ορθοδοξία. ῾Ως ᾿Αρχιερεύς, παρακαλῶ τήν αἰδεσιμότητά σας νά ζητήσετε συγχώρησιν ἀπό τόν Θεό, ἀπό τήν Παναγία Τριάδα, διότι, δέν γνωρίζουμε διά ποίαν αἰτίαν παρεχώρησεν ὁ Θεός νά ἐξυβρίσετε ἕναν ᾿Ορθόδοξον Θεολόγον, ὡς δῆθεν "μή πιστεύοντα εἰς τήν ῾Αγίαν Τριάδα". Προσέξτε, ἐπαναλαμβάνω, διότι ἐφ᾿ ὅσον αὐτό εἶναι ψεῦδος, τό κακό καί ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ πίπτει εἰς ἐκεῖνον πού ψεύδεται. Παρακαλῶ, νά διαβάσετε τά κείμενα τοῦ κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη προσεκτικώτερα, καί ἄν κάτι δέν κατανοῆτε νά ζητήσετε ἀπό κάποιον νά σᾶς τό ἐρμηνεύσῃ, ωτῆστε τόν Μακαριώτατον, διότι ἄν, ὅ μή γένοιτο, παραμείνετε εἰς αὐτές τίς συκοφαντίες καί βλασφημίες, θά κατακριθῆτε ἐσεῖς ἀπό τόν Θεόν ὡς αἱρετικός. Κάνετε ἐπίσης μεγάλο λάθος, πάτερ ᾿Απόστολε, καί διαπράττετε φοβεράν ἁμαρτίαν μέ τό νά καταφέρεσθε καί κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου γράφοντες, ὅτι "ἐξύβρισε τό Πανάγιον Πνεῦμα καί εἶπε τό πουλί δέν εἶναι ῞Αγιο Πνεῦμα". Καί συνεχίζετε νά μέ ἐλέγχετε: "Αὐτή εἶναι βλασφημία, ἐσύ αὐτούς τούς βλασφήμους ἀκοῦς;". Σᾶς παρακαλῶ, πάτερ, μή γράφετε τέτοιες ἀνόητες βλασφημίες, μέ τίς ὁποῖες ὄχι μόνον σεῖς χαρακτηρίζεσθε σάν αἱρετικός, ἀλλά καί ἡμεῖς πού ἀνεχόμεθα τοιαύτας διατυπώσεις, κινδυνεύομεν νά θεωρηθῶμεν ὅτι δέν ἔχομεν ὀρθόδοξον φρόνημα, οὔτε σώας τάς φρένας. Τί θά πῆ πάτερ, ὅτι "εἶπε τό πουλί δέν εἶναι ῞Αγιο Πνεῦμα"; Αὐτή εἶναι ἠ ᾿Ορθοδοξία σας. ῎Οχι, Αἰδεσιμώτατε Πάτερ δέν εἶναι κανένα πουλί τό ῞Αγιο Πνεῦμα!. Τό ῞Αγιον Πνεῦμα εἰς τήν Βάπτισιν τοῦ Κυρίου κατῆλθεν καί ἐνεφανίσθη "ὡσεί περιστερά", ἤ "ἐν εἴδει περιστερᾶς". Εἶναι ἄλλο αὐτό πού ψάλλουμε "καί τό Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς", καί ἄλλο νά λέγετε ὅτι "τό πουλί εἶναι τό ῞Αγιον Πνεῦμα...". Σᾶς παρακαλῶ ἀνοῖξτε τό βιβλίο τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη ὑπό τόν τίτλον: "Τό κίνημα τῶν πέντε..." καί διαβᾶστε στίς σελίδες ἀπό 44, ἕως καί 52, διά νά ἰδῆτε ἐκεῖ τά περί ῾Αγίας Τριάδος καί περί ῾Αγίου Πνεύματος, ὅπως ἐκτίθενται περιληπτικῶς καί ἐν συνόψει, πλήν ὀρθοδόξως. Δυστυχῶς π. ᾿Απόστολε, ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἀνάμεσά μας ἀκόμη καί Κληρικοί πού αὐτά τά χρόνια ἡ "δουλειά" τους εἶναι νά διαβάλλουν καί νά συκοφαντοῦν, καί νά ἐνεργοῦν τά ἔργα τοῦ πονηροῦ, ἐσεῖς ὅμως ἕνας τόσο ζηλωτής ῾Ιερεύς, διατί ἐπέτρεψε ὁ Θεός νά παρασυρθῆτε ἀπό κακοπροαιρέτους ἀνθρώπους; Παρακαλῶ συμβουλευθῆτε τόν Μακαριώτατο, ὁ ὁποῖος πάντοτε εἰς τά θέματα αὐτά εἶχε καί ἔχει ὀρθόδοξον φρόνημα, ἤ ἄν θέλετε καί τόν κ. Δ. Κάτσουρα. ῎Αν παρά ταῦτα, ἡ Αἰδεσιμότης σας κάτι βλέπετε ἐσφαλμένο, ἀναληθές κλπ, γράψτε μας συγκεκριμένα καί ἡμεῖς θά τό δεχθοῦμε μέ εὐγνωμοσύνη καί πολύ ἀγάπη. Διά τό περιοδικόν τῆς Μητροπόλεώς μας, τήν "᾿Ορθόδοξο Πνοή", (τό ὁποῖο δέν θέλετε νά σᾶς ἀποστέλλομεν, διότι, ὅπως γράφετε, συκοφαντεῖ, ἄν ἔχετε ἀκόμη τήν ἴδια ἐντύπωσι, σᾶς λέμε τά ἑξῆς: ῞Οτι καί ἡ ἐλαχιστότης μου καί οἱ συνεργάτες μου δι᾿ ἕνα καί μόνο ἐργαζόμεθα, νά κηρύσσεται μέσα ἀπό τίς στῆλες τῆς ᾿Ορθοδόξου Πνοῆς ἡ ἀλήθεια, νά οἰκοδομοῦμε ἐν ἀγάπῃ, καί προπάντων ἐπιδιώκουμε νά μή προδοθῇ ἡ πίστις μας, ἐνῶ τό ὅτι ἡ ἀλήθεια εἶναι πικρή δέν φταῖμε ἐμεῖς. Γι᾿ αὐτό, ἀγαπητέ π. ᾿Απόστολε, γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας, μή παρασύρεσθε τόσον εὔκολα ἀπό τούς ἐπιτηδείους. Μελετᾶτε τήν "Ορθόδοξη Πνοή", καί προσεύχεσθε διά τούς ἐργάτας τοῦ περιοδικοῦ μας νά τούς χαρίζῃ ὁ Κύριος ὑπομονήν, διάκρισιν, ἀγωνιστικότητα, καί εἰς ὅλους μας ἀγάπην, ταπείνωσιν καί πίστιν ὀρθήν. Διατελῶ ἐν ἀγάπῃ Χριστοῦ ταπεινός πρός Κύριον εὐχέτης + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΕΞΗΛΘΟΜΕΝ ΕΚ ΜΕΣΟΥ ΑΥΤΩΝ ΙΝΑ ΜΗ ΕΞΕΛΘΩΜΕΝ ΜΕΤ ΑΥΤΩΝ ΕΚ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ ΤΕΥΧΟΣ ΠΡΩΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2025 ΔΙΕΚΟΨΑΜΕΝ ΤΗΝ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ, ΚΑΙ ΕΞΗΛΘΟΜΕΝ ΕΚ ΜΕΣΟΥ ΑΥΤΩΝ ΙΝΑ ΜΗ ΕΞΕΛΘΩΜΕΝ ΜΕΤ ΑΥΤΩΝ ΕΚ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. «ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ» Περιοδική ‘Ορθόδοξος ‘Εποικοδομητική Ἔκδοσις τῆς Ἰερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἐκδότης: Ἐπίσκοπος Κήρυκος Στρογγύλη 194.00, Τ.Θ. 54. Κορωπί ‘Αττικῆς ΤΗΛ. 210.6020176, 210.6021467. Α.Π. (ΕΠ) 17 ‘Εν Κορωπίῳ τῆ 22 Μαρτίου 2006 (Ε.Η.) (Ἁγίου Βασιλείου ‘Αγκύρας) ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΚΑΙ ΤΕΚΝΑ ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ - ΕΝΟΡΙΤΑΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΑΓ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΘΗΝΙΩΤΙΣΣΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΣΧΕΤΙΚΩΣ ΜΕ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ 2005. Διά τῆς παρούσης ἐνημερωτικῆς μου ἐπιστολῆς, ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ πνευματικά, θά σᾶς ἐνημερώσω ἐν πολλῆ συντομία «διά τήν ἀθεωτάτην μεταστοιχείωσιν τῶν ἁπάντων» ἡ ὁποία ἐπεδιώχθη τήν τελευταίαν αὐτήν δεκαετίαν εἰς τόν χῶρον τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας ‘Ορθοδόξου ‘Εκκλησίας καί νά σᾶς ἐπιστήσω τήν προσοχήν, ἐπί τοῦ θέματος τῆς ἐν τοῖς μυστηρίοις καί τῆ προσευχῆ ἐπικοινωνίαν τῶν ὀρθοδόξων μετά Κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι διά συγκεκριμένων πράξεων ἤ ἐνεργειῶν, ἤ παραλείψεων ἔπαυσαν νά εἶναι ὀρθόδοξοι καί κινοῦνται εἰς τόν χῶρον τῆς πλάνης καί τῆς κακοδοξίας. Ἕνα σύνηθες ἐρώτημα πολλῶν εἶναι τό ἑξῆς: «Πολύ καλά τά λέγετε, Σεβασμιώτατε, ὅσον ἀφορᾶ τήν ψευδοσύνοδον τοῦ κ. Νικολάου. Ἔχετε ἀπόλυτον δίκαιον, καί καλά ἐκάνατε καί διεκόψατε κοινωνίαν μετ’ αὐτῶν, ἀλλά εἶναι τόσον κακόν δι’ ἡμᾶς νά ἐκκλησιαζώμεθα καί εἰς τούς Ναούς των καί νά ἐξυπηρετούμεθα ὑπ’ αὐτῶν, ὅταν ὑπάρχη ἀνάγκη; Ἄλλωστε ἡμεῖς ἐνῶ δεχόμεθα καί ὑπογράφομεν τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» τῆς 14.5.2004, δέν δεχόμεθα ὅμως καί καταδικάζομεν τά αἱρετικά καί βλάσφημα φρονήματα τῆς περί τόν κ. Νικόλαον ψευδοσυνόδου, καί ἀγωνιζόμεθα, ὅσον δυνάμεθα, διά νά παραμείνωμεν ἀσάλευτοι ἐν τῆ πίστει». ‘Επ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἔχουν γραφεῖ πολλά εἰς ἑκατοντάδας ἔγγραφα, τά ὁποῖα καλύπτουν χιλιάδας σελίδων. Δέν θά τά ἐπαναλάβω. Θά σᾶς ἐνημερώσω ὅμως διά τήν τελευταίαν ἐκκλησιαστικήν κρίσιν μέ πολλήν συντομίαν (ἐπιγραμματικά) καί ὅστις θέλει νά γνωρίση περισσότερα ἄς παρακολουθεῖ τήν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΝΟΗΝ» καί ἄς ἐνημερώνεται ἐκεῖθεν, ἤ ἄς παρακολουθεῖ τάε ὁμιλίας – συζητήσεις πού γίνονται τόσον στόν Αγιο Σπυρίδωνα Καρέα, κάθε Δευτέρα ἀπόγευμα, ὅσον καί εις τόν Μητροπολιτικόν Ναόν «Αγίου Δημητριου Αχαρνων καί τον Επισκοπικόν της Αγίας Αἰκατερίνης. Ναί, ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά, τά τελευταῖα δέκα ἔτη, συνετελέσθη ἡ «ἡ ἀθεωτάτη μεταστοιχείωσις τῶν ἁπάντων». Ὅ,τι ἔγινε καί τήν περίοδο τῆς Εἰκονομαχίας (8ος αἰών). Μέ τήν διαφοράν ὅτι τότε μέν, ἐπολεμήθη ἕν δόγμα, τό δόγμα τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, εἰς τάς ἡμέρας μας, ὅμως ἐπολεμήθη καί πολεμεῖται τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας, εἰς τό ὁποῖον συμπεριλαμβάνονται ὅλα τά ἱερά δόγματα. Αἱ «πῦλαι τοῦ Ἅδου» εἰς τάς ἡμέρας μας, (κατά τούς Ἁγίους Πατέρας «πῦλαι τοῦ Ἄδου» εἶναι αἱ δυσώνυμοι αἱρέσεις), ἐδίωξαν τήν Ἐκκλησίαν, διά τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅσον οὐδέποτε ἄλλοτε εἰς παλαιοτέραν ἐποχήν. Οἱ πολέμιοι τῆς ‘Εκκλησίας, τά ξένα Κέντρα πού ἀνέλαβον νά ἀφανίσουν τήν ‘Εκκλησίαν, ἐπεδίωξαν νά ἀχρηστεύσουν τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν (Ἐκκλησιολογίαν) καί τήν ἀνόθευτον Ἀποστολικήν Διαδοχήν. Καί ἐπολέμησαν αὐτά τά δύο χαρακτηριστικά γνωρίσματα τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διότι γνωρίζουν ὅτι ἄνευ αὐτῶν δέν «νοεῖται ‘Εκκλησία. Εἶναι γνωστόν, σᾶς τό ἔχομεν ἀναλύσει πολλάκις, κατά τάς ἀπογευματινάς ὁμιλίας καί ὅσοι παρακολουθεῖτε πρέπει νά τό γνωρίζετε, εἰς τήν ‘Ορθόδοξον Ὁμολογίαν (‘Εκκλησιολογίαν) συμπεριλαμβάνονται ὅλα τά δόγματα, καί αὐτή ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, ἡ ὁποία δέν εἶναι δυνατόν νά χωρισθῆ ἀπό τήν Ὁμολογίαν, ὅπως χαρακτηριστικά διδάσκει ὁ Ἅγιος ‘Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος. Δι’ αὐτό καί τά ξένα Κέντρα ἐφρύαξαν κυρίως ἐναντίον ἐκείνων τῶν ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται νά διαφυλαχθῆ «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως» αὕτη ἡ ἱερά Παρακαταθήκη (τῆς Ὁμολογίας καί τῆς ‘Αποστολικῆς Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν ἐλάβομεν διά τῶν ὁμολογιακῶν πράξεων καί τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1937 καί 1948 καί ἀλληλοδιαδόχως καί τῶν μέχρι τοῦ 1995 ὀρθοδόξων χειροτινιῶν. ‘Εχρησιμοποίησαν βέβαια πράκτορές των εἰς τόν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας, διότι μόνοι των δέν ἠδύναντο νά κάμουν ἀπολύτως τίποτε. ‘Εχρησιμοποίησαν τον γνωστόν παρασυνοδικόν κατεστημένον, το οποίον με την σειρά του παρέσυρε τούς ‘Αρχιερεῖς, εἰς σκευωρίας, βλασφημίας, παραχαράξεις, καί ἐπροπαγάνδισαν χωρίς ἐντροπήν τά πλέον ἀναίσχυντα ψεύδη, διά νά μήν ἀφήσουν τίποτα ὄρθιο. Τί νά πρωτοσημειώσωμεν ἀπό τό διωκτικόν μένος τῶν τελευταίων τούτων πολεμίων καί διωκτῶν τῆς Ἐκκλησίας; Τήν βάρβαρον συμπεριφοράν τῶν πρώην ‘Αδελφῶν καί Συλλειτουργῶν, ἤ τάς ληστρικάς ἀντορθοδόξους, ἀδίκους, ἀνοήτους ἐν πολλοῖς ἀποφάσεις των; Τήν ἄνευ ὅρων καί ὁρίων φιλοδοξίαν τοῦ Πειραιῶς Νικολάου, ἤ τήν ὑποκρισίαν τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί τοῦ κ. Κάτσουρα, οἱ ὁποῖοι μπροστά εἰς τήν προδοσίαν δέν ἐδίστασαν νά καταπατήσουν ἱερά καί ὅσια; ‘Εξεμεταλλεύθησαν εἰς τό ἔπακρον τήν φιλοδοξίαν τοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου, ἐξεματαλλεύθησαν καί τήν ἀδυναμίαν τοῦ γέροντος ‘Αρχιεπισκόπου, καί μετά ἀπό σειράν ληστρικῶν ἀποφάσεων, βλασφημιῶν καί τῆς καταλύσεως τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, τούς ὡδήγησαν καί εἰς τήν ἱερόσυλον συμπαιγνίαν τῆς παραιτήσεως τοῦ ‘Αρχιεπισκόπου καί τῆς μοιχεπιβασίας τοῦ κ. Νικολάου, ἡ ὁποία ἦτο συνέχεια καί συνέπεια τῆς μετά τό 1997 - 1998 ὁμαδικῆς «Συνοδικῆς» συγκαλύψεως τῶν Ἀπαλλακτικῶν Βουλευμάτων, τῆς ἐνόχου σιωπῆς ἔναντι τῶν βλασφημιῶν τῶν Φλωρινικῶν κατά τῆς Ἀποστολικῆς μας Διαδοχῆς, τῆς ἀρνήσεως νά ἀντιμετωπίσουν τάς βλασφημίας κ. Β. Σακκᾶ καί τοῦ Μαξίμου, τῆς ἀθωώσεως τῶν «πέντε» καί ἑπομένως τῆς ἐνεργοποιήσεως τῆς καθαιρέσεώς των, τῆς ὑπαναχωρήσεως καί κηρύξεως «γυμνῆ τῆς κεφαλῆ» τῆς βλασφημίας, ὅτι ὅλοι υπαγόμεθα υπό τους Ρωσους καί γενικά ὅτι τό 1971 ἐξηρτήθη ἡ Ἀποστολική μας Διαδοχή ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, κλπ. Τά θέματα πού προέκυψαν καθ’ ὅλην τήν παρελθοῦσαν δεκαετίαν καί ὡδήγησαν εἰς τήν σχισματοαίρεσιν τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ κ. Νικολάου, δέν ἦσαν μόνον προσωπικῆς φύσεως, ὡς προπαγανδίζουν τινές, (δέν ἦτο μόνον ἡ φιλοδοξία τοῦ Νικολάου, οὔτε ἡ ὑποκρισία τοῦ Κάτσουρα καί τῶν Τσακίρογλου), δέν ἦσαν μόνον διοικητικά, ὅπως πρός ἀποπροσανατολισμόν τοῦ ἁπλοϊκοῦ λαοῦ, ἰσχυρίζεται ετερος. Τά πάντα βοοῦν ὅτι σκοπός τοῦ κινήματος τῆς προδοσίας, ἀπό τοῦ 1997 καί μέχρι σήμερον ἦτο ἡ φίμωσις τῆς ‘Ορθοδόξου Ὁμολογίας, καί ἡ ἀχρήστευσις τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν ὡμολόγει ΠΕΠΑΡΡΗΣΙΑΣΜΕΝΩΣ ἡ ἀκαινοτόμητος Γνησία ‘Ορθόδοξος Ἐκκλησία, (βλέπετε Διακηρύξεις Κυριακῆς ‘Ορθοδοξίας προηγουμένων ἐτῶν καί ἀγωνιστικά ἄρθρα εἰς τόν «ΚΗΡΥΚΑ», ὅταν ἦτο «ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ»), ὥστε νά παραδοθῆ εἰς τήν ΛΗΘΗΝ ὁ ἀγών ὑπέρ τῆς Ἀληθείας; Ναί εἶναι καί τά προσωπικά. Εἶναι καί οἱ προσωπικές ἀδυναμίες. Εἶναι καί τά διοικητικά, ἡ κατάλυσις τῆς Κανονικῆς Τάξεως. Ὅταν ὅμως αὐτά γίνονται ὅργανα εἰς τάς χεῖρας τῶν πολεμίων, διά νά περάσουν τά σχέδια τῆς προδοσίας, ὅταν αὐτά γίνονται τά μέσα διά τήν «ἀθεωτάτην μεταστοιχείωσιν τῶν πάντων» τότε τά πράγματα γίνται τραγικά. Τά ξένα Κέντρα, γνώριζαν τήν φιλοδοξία τοῦ Νικολάου, γνώριζαν ὅτι εἶναι πανέτοιμος νά προδώση τά πάντα, ἀρκεῖ νά τό κολακεύσης. Ἐγνώριζαν πολύ καλά, καί τήν ἄλλην μυστικήν προδοσίαν τοῦ 1974, ἡ ὁποία ὡδήγησε εἰς τό βλάσφημον καί προδοτικόν 54/76 ὑπέρ αὐτοῦ Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα. Καί ἦσαν βέβαιοι ὅτι ὡς «ἀναγνωρισμένος», βάσει τῆς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας τοῦ 1971, ἦτο ὁ πλέον κατάλληλος, διά νά ὑπηρετήση καί ὁλοκληρώση τά σχέδια τοῦ Παλαιοημερολογικοῦ Οἱκουμενισμοῦ, τά ὁποῖα προσοχή, δέν εἶναι ἡ ἀφομοίωσις, ἡ διοικητική ἕνωσις, (μέ ἀποτέλεσμα νά φαίνεται ἡ προδοσία), δέν ἦτο ἡ φανερά ὑπαγωγή, τήν ὁποίαν οἱ πάντες ἔστω καί «διά τήν τιμήν τῶν ὅπλων», ὅπως λέγομεν, ἀλλά ἡ ΑΛΛΗΛΟΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΣ καί ἡ ΣΥΝΥΠΑΡΞΙΣ μετά τῶν οἰκουμενιστῶν, ὥστε μέσα ἀπ’ αὐτήν τήν συνύπαρξι νά προκύψη ὁ ἀφανισμός τῆς Ὀρθοδοξίας. Πράγματι, ὁ «Πειραιῶς» κ. Νικόλαος ἀπεδείχθη διά μίαν ἀκόμη φοράν «ἄξιος» τῆς ἀποστολῆς του, «ἱκανός» νά παίξη τόν ρόλον τοῦ προδότου, τόν ὁποῖον τοῦ «ἀνέθεσαν» τά ξένα Κέντρα, καί τό 1974 – 1976 μέ τήν «μήνυσι» τοῦ νεοημερολογίτου Πειραιῶς Χρυσοστόμου Ταβλαρουδάκη καί τό 1997-2005 μέσω τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου. Διότι μέ ὅσα ἔπραξε ἤ ἁπλῶς ὑπέγραψε, ἤ ἐσκευώρησε, ἤ ἱεροσύλησε, ἤ κατεχράσθη ὅλα αὐτά τά χρόνια, ἠρνήθη καί προσωπικῶς καί «Συνοδικῶς», καί τήν Ὀρθοδοξίαν - Ὁμολογίαν, καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, καί κατέλυσε τήν Κανονικήν Τάξιν καί τόν Συνοδικόν θεσμόν, μέ ἀποτέλεσμα νά ἔχει ξεπεράσει καί αὐτούς τούς νεωτεριστάς, νά ἔχη παρασύρη εἰς τήν προδοσίαν τήν πλειοψηφίαν τῶν ‘Αρχιερέων, ὅπως παρέσυρε παλαιότερον τούς «πέντε» εἰς τήν ἀπάτην τῆς δῆθεν «νεοεικονομαχίας».. Μόνον ἕνα δέν ἐπέτυχε, καί αὐτό ἴσως θά τοῦ τό χρεώσουν πολύ ἀκριβά τά ξένα Κέντρα, ὅτι δέν κατώρθωσε νά παρασύρη πάντας τούς ‘Αρχιερεῖς εἰς τήν προδοσίαν, τό ὅτι ἔμεινε ἔξω ἀπό τήν προδοσίαν ὁ Μεσογαίας Κήρυκος. Καί σᾶς ἐρωτῶ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί. Μετά ἀπό αὐτά, δέν πρέπει νά σᾶς ἀπασχολήσει ὅτι ὁ «Πειραιῶς» κ. Νικόλαος καί οἱ περί αὐτόν ΙΕΡΟΣΥΛΟΥΝ καί ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΑΓΙΑ; Πῶς ἔχετε άναπαυμένην τήν συνείδησίν σας νά ἐκκλησιάζεσθε εἰς τούς Ναούς των, καί νά «κοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις αὐτῶν τοῖς πονηροῖς καί βλασφήμοις»; Δέν γνωρίζετε ὅτι ἡ διακοπή κοινωνίας μεθ’ ἐνός βλασφήμου καί αἱρετικοῦ, καί ἡ καταδίκη τῶν αἱρετικῶν του φρονημάτων, εἶναι ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ; Διατί τήν ἀρνεῖσθε; Τί ζητεῖ ἀπό ἡμᾶς ὁ Χριστός εἰς τούς ἐσχάτους αὐτούς καιρούς; Τόλμην καί παρρησίαν, Πίστιν καί Ὁμολογίαν καί ‘Αγῶνα θεάρεστον μέχρις ἐσχάτων, διά νά παραμείνωμεν, μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ, μέχρι τελευταίας μας ἀναπνοῆς ἐντός τῆς Κιβωτοῦ καί νά ἀξιωθῶμεν τῆς αἰωνίου ζωῆς. Διατί δέν ἀνταποκρινόμεθα εἰς τό ἀκέραιον; Καί ἐπειδή ἴσως τινές δέν γνωρίζουν πῶς ἀκριβῶς ἔχουν τά πράγματα, ὅσον ἀφορᾶ τήν τελευταίαν ἀπόφασίν μας (ἔγγραφον 390/16.6.2005) νά διακόψωμεν κοινωνίαν μετά τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Νικολάου, σᾶς γνωρίζω, ὅτι ἐξῆλθον ἐκ μέσου αὐτῶν» ἐξ ‘Αρχιερατικοῦ καθήκοντος, «ἵνα μή ἐξέλθω μετ’ αὐτῶν ἐκ τῆς σωστικῆς Κιβωτοῦ» τῆς ‘Εκκλησίας. Καί μετά τήν ἀπόφασίν μου ἐκείνην πάλιν ἐπεδίωξα τήν εἰρήνην, ἀλλά ματαίως, διότι ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Νικολάου, δέν ἀπεδέχθη οὔτε τήν ὐπ’ ἀριθμ. 401/26.10.2005 τελευταίαν «ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΕΝΩΣΙΝ», τήν ὁποίαν μέ πολλήν ἀγάπην καί ἐν ἀληθείᾳ διετύπωσα, ἐνῶ ἐπιμένει εἰς τά αἱρετικά του φρονήματα, ὅπως ἀποδεικνύεται περιτράνως καί ἀπό τήν ὑπ’ ἀριθμ. 3229/18/31.1.2006 «ἀπάντησίν» του, ἡ ὁποία ἄν θέλετε ἕν μικρόν σχόλιον ἀποτελεῖ ΜΝΗΜΕΙΟΝ ΔΟΛΙΟΤΗΤΟΣ, ΠΟΝΗΡΙΑΣ, ΚΑΚΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ, καί ΑΥΤΟΚΑΤΑΔΙΚΗΣ του, νομίζω, ὅτι ἔχετε χρέος νά τοποθετηθεῖτε. Δέν νοεῖται περαιτέρω ἀναμονή. Εἰς τήν ἀπάντησίν των αὐτήν, ἐν γνώσει των πλέον, ΥΠΑΡΚΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ, τά ὁποῖα κατεπρόδωσαν γενναίως, καί τά ὁποῖα τούς ἐξέβαλον τῆς ‘Εκκλησίας, ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΣΥΖΗΤΗΣΩΜΕΝ, ἐνῶ προβάλλουν προπαγανδιστικά, παραχαράσσοντας τήν πραγματικότητα, ΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΘΕΜΑ, (τῆς διατυπώσεως τοῦ κ. Γκουτζίδη) τό ὁποῖον ἐσκευώρησαν οἱ ἴδιοι μετά τῶν Φλωρινικῶν, ἤ μᾶλλον οἱ Φλωρινικοί μετ’ αὐτῶν, μέ ἀποτέλεσμα, ἡ συγκεκριμένη κατηγορία «ἐπί καινοτομία καί αἱρέσει» νά ἀποβαίνη ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ἐναντίον των καί ἐναντίον ὅλων ὅσων ἀποδέχονται τάς ἀποφάσεις των καί τούς ἀκολουθοῦν. Εἰδικός μελετητής ἐκ Ρωσίας ἔχει ἀναλύσει τό θέμα καί ἔχει ἀποδείξει βάσει τῆς Πατερικῆς Διδασκαλίας, ὅτι ὁ «Πειραιῶς» κ. Νικόλαος, μέ τήν εἰσήγησίν του ἐπί τῆς διατυπώσεως τοῦ κ. Γκουτζίδη (14.2.2002) ἀπεκάλυψε πέραν τῆς συνειδητῆς του συμμετοχῆς εἰς τήν σκευωρίαν (ὅπερ σημαίνει συμμετοχήν εἰς τά σχέδια τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ) καί τά ἰδικά του αἱρετικά φρονήματα. Θά τελειώσω μέ ἕνα μικρό σχὀλιο ἐπί τῆς τελευταίας «ἀπαντήσεως» τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου κ. Νικολάου εἰς τήν ἐλαχιστότητά μου. Γράφει περί εἰρήνης, καί μοῦ ὑπενθυμίζει τούς λόγους ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ὁ ὁποῖος πράγματι καί πολύ σωστά λέγει, ὅτι «ἀνήκουν στόν Θεό καί βρίσκονται κοντά στά θεῖα, ὅσοι ἀποδέχονται καί ἐκτιμοῦν τό λαμπρό ἀγαθό τῆς εἰρήνης καί ἀπεχθάνονται καί στενοχωροῦνται γιά τό ἀντίθετο, δηλαδή τήν διχόνοια. Στήν ἀντίθετη ὅμως παράταξι (τοῦ πονηροῦ) ἀνήκουν ὅσοι εἶναι ἐπιθετικοί στούς τρόπους καί προσπαθοῦν νά κατακτήσουν τήν ἐπιτυχία μέ παραδοξότητες καί καμαρώνουν γιά τήν καταισχύνη τους», μή ἐννοώντας ὅτι αὐτά ἰσχύουν γιά τόν ἴδιον καί τούς περί αὐτόν. Τά γράφει δέ αὐτά μή ἐννοώντας κἄν τί ἐννοεῖ ὁ ἅγιος ὅταν γράφει περί εἰρήνης, καί μή λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν, ὅτι κατά τόν ἴδιον ἅγιον, ὑπάρχει καί «εἰρήνη» πού χωρίζει ἀπό τόν Θεό. «Κρείσσων ἐπαινετός πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ». Διά νά καταλάβετε ὅμως ποία εἶναι ἡ εἰρήνη διά τήν ὁποίαν ὁμιλεῖ ὁ ἅγιος, παραθέτω τί λέγει ὁ Ἅγιος ‘Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός. Τό παραθέτω ἐν πρωτοτύπῳ καί ἐν μεταφράσει: «Τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης οὐδέν ὑψηλότερον! δι’ ἥν νόμος καί προφῆται, δι’ ἥν Θεός ἄνθρωπος γέγονε, τοῦτο δέ τό μέγα καί ἀνεξιχνίαστον ὄντως μυστήριον΄ ἥν ἦλθε Χριστός εὐαγγελίσασθαι, ἥν αὐτός Χριστός τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς πρό τοῦ πάθους καί μετά τήν ἐκ τοῦ πάθους ἀνάστασιν ἐδωρήσατο΄ ἥν καί εἰς οὐρανούς ἀνιών μετά τῆς σαρκός αὐτοῦ, ὅθεν κατεληλύθει ἄσαρκος, ὡς κλῆρον τοῖς ‘Αποστόλοις καί δι’ αὐτῶν τῆ Ἐκκλησία κατέλιπεν. Εἰρήνη δέ ἐστίν ἡ ἐν τῶ ἀγαθῶ συμφωνία΄ τό γάρ κακῶς συμφωνοῦν, στασιάζειν μᾶλλον ἤ εἰρηνεύειν λεχθήσεται» (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, PG 95, 65). Δηλαδή: «Τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης τίποτα δέν ὑπάρχειι ὑψηλότερο! Γι’ αὐτήν ὁ νόμος καί οἱ προφῆτες, γι’ αὐτήν ὁ Θεός ἄνθρωπος ἔγινε, αὐτό λοιπόν τό μέγα καί ἀνεξιχνίαστο πράγματι μυστήριο. Αὐτήν ἦλθε ὁ Χριστός νά εὐαγγελισθῆ. Αὐτήν ὁ Χριστός στούς μαθητές του πρό τοῦ πάθους Του καί μετά τήν Ἀνάστασή Του ἐδώρησε. Αὐτήν καί ὅταν ἀνέβηκε στούς οὐρανούς μέ τή σάρκα του, ἀπ’ ὅπου κατέβει ἄσαρκος, κληρονομιά στούς ἀποστόλους καί δι’ αὐτῶν στήν Ἐκκλησία του κατέλιπε. Εἰρήνη δέ εἶναι ἡ συμφωνία στό ἀγαθό. Γιατί τό νά συμφωνεῖ κανείς στό κακό, μᾶλλον διχοστασία παρά εἰρήνη θά ὀνομασθῆ». Δι’ αὐτήν τήν εἰρήνην ὁμιλοῦν οἱ ἅγιοι, τήν συμφωνία στό ἀγαθό, ἐνῶ ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Νικολάου θέλει νά συμφωνήσωμεν εἰς τό κακόν, τό ὁποῖον δέν ὀνομάζεται εἰρήνη, ἀλλά ΣΧΙΣΜΑ. Οἱ ἅγιοι Πατέρες εἶναι πολύ αὐστηροί εἰς τό θέμα τῆς κοινωνίας μετά τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν: Δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι κοινωνοῦν μαζί των γράφει ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης: «Ἐχθρούς γάρ τοῦ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτους κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῃ τῆ φωνῆ ἀπεφήνατο». (P.G. 99. 1049 Α). Καί ἀλλοῦ λέγει: «Οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν΄ οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς ού κατεποντίσθησαν, ὅμως τῆ κοινωνία τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, 1164 Α). Δηλαδή: «Ἄλλοι μέν ἐναυάγησαν περί τήν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δέν ἀσπάσθηκαν τήν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέθησαν ὅμως μέ τούς λοιπούς λόγω τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας πού εἶχαν μαζί τους» (P.G. 99, 1164A). Παρακαλῶ νά ἀκούσετε τί λέγει σχετικῶς καί ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός. Προσέξτε τήν προτροπήν του, διότι ἔχη πλήρη ἐφοαρμογήν καί εἰς τήν περίπτωσίν μας: «Πέπεισμαι... ὅτι ὅσον ἀποδιϊσταμαι τοῦτου (τοῦ Πατριάρχου) καί τῶν τοιούτων, ἐγγίζω τῶ Θεῶ καί πᾶσι τοῖς πιστοῖς καί ἁγίοις Πατράσι΄ καί ὥσπερ τούτου χωρίζομαι, οὕτως ἑνοῦμαι τῆ ἀληθεία καί τοῖς ἁγίοις» (P.G. 160, 536). Εἰς τήν ἰδίαν ‘Εγκύκλιον ἔλεγε: «Φεύγετε καί ὑμεῖς ἀδελφοί, τήν πρός τούς ἀκοινωνήτους κοινωνίαν καί τό μνημόσυνον τῶν ἀμνημονεύτων». Τελειώνω μέ τά πολύ χαρακτηριστικά – προφητικά λόγια τοῦ στάρετς ‘Ανατόλιοο ἀπό τήν Ὄπτινα τῆς Ρωσίας(+1927), ὁ ὁποῖος προλέγει μέ ἐξαιρετική σαφήνεια περί τῶν συμβαινόντων εἰς τάς ἡμέρας μας: «Θά ἐξαπλωθοῦν παντοῦ αἱρέσεις. Ὀλίγοι θά ἀντιληφθοῦν τήν πανουργία τοῦ ἐχθροῦ. Οἱ αἱρετικοί θά πάρουν τήν ἐξουσία στά χέρια τους. Θά τοποθετήσουν παντοῦ δικούς τους ὑπηρέτας. Θά μεταχειρίζωνται βίαν. Οἱ μονάζοντες θά καταπιέζωνται καί ὅσοι θά εἶναι συνδεδεμένοι μέ τά ὑλικά θά ὑποταχθοῦν στούς αἱρετικούς. Οἱ δαίμονες διά τῆς αἱρέσεως θά εἰσέρχωνται εἰς τά Μοναστήρια, τά ὁποῖα θά παραμείνουν μόνον τοῖχοι, ἡ χάρις θά ἔχει φύγει ...». Ελπίζω καί εὔχομαι τά ἀνωτέρω νά σᾶς φανουν χρήσιμα. Διατελῶ ἐν ἀγάπη Χριστοῦ Ὁ ἐλάχιστος ἐν ‘Επισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ stauropigiaki.blogspot.com

ΑΡΘΡΟΝ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΛΑΡΙΣΗΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ: "Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 1920 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΟΝ".

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Η ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ, Η ΓΝΗΣΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΚΑΙ Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ ΤΟΥ 1971 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ» ΚΑΙ ΤΩΝ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΩΝ» ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΥ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 19400, ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ, Τ.Θ. 54, ΤΗΛ. 210 6020176, 210. 6021467 ΤΕΥΧΙΔΙΟΝ 2ον ΕΤΟΣ 2014 ΑΠΟ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ», ΤΕΥΧΟΣ 208 Ὀκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2013 ΑΡΘΡΟΝ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜ. ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ κ. ΑΜΦΙΒΟΛΙΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ: «Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 1920 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΟΝ» ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 1920 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΟΝ Τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ Τό 1924 ἡ κακῆ τῆ μνήμη Πατριαρχική Σύνοδος τῆς Κων/λεως, ὑποχειρία τοῦ Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, ἀποδέχεται καί ἐπιβάλλει τήν καταδεδικασμένην ὑπό τῆς Ὀρθοδοξίας (Πανορθόδοξοι Σύνοδοι 1583, 1587, 1593, ἐπί τοῦ ἀειμνήστου Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ), Παπικήν-Νεοημερολογιτικήν καινοτομίαν, κατ' ἀπόλυτον ἐφαρμογήν τῶν προαποφασισμένων ὑπό ἄλλης Παναιρετικῆς Συνόδου τοῦ 1920, ἐπίσης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, διά τῆς γνωστῆς ὡς «Πατριαρχικῆς ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΤΟΥ 1920»! Ἄς σημειωθῆ ὅτι προκειμένου νά ἐκδοθῆ ἡ Παναιρετική αὕτη Ἐγκύκλιος τοῦ 1920, εἶχον συγκεντρωθεῖ εἰς τήν Κων/πολιν πλεῖστοι ὅσοι Προτεστάνται καί Παπικοί, οἱ ὁποῖοι ἀνέλαβον ἕκαστος νά συντάξη τό σχέδιον αὐτῆς τῆς Οἰκουμενιστικῆς Ἐγκυκλίου. Ὅταν παρουσιάσθησαν ὑφ' ὅλων τά σχετικά σχέδια, ἀπερρίφθησαν ὅλα καί μόνον τό ὑπό ὀρθοδόξου συνταχθέν προεβλήθη μετ' ἐνθουσιασμοῦ καί χειροκροτημάτων, διότι αὐτό τό σχέδιον τοῦ Ἐπισκόπου κλίματος τῆς Κων/λεως, γυμνῆ τῆ κεφαλῆ ἐκήρυσσεν τήν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τόν ὁποῖον περιέλαβεν ἀμέσως ἡ Οἰκουμενιστική Ἐγκύκλιος τοῦ 1920! Ἡ ἐν λόγω Ἐγκύκλιος, — α) ἀπευθύνεται ἀδιακρίτως «Πρός τάς ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», δηλαδή τόσον τήν ὀρθόδοξον ὅσον καί ὅλας τάς αἱρετικάς ψευδοεκλησίας, τάς χαρακτηρίζει ὡς «Ἐκκλησίας Χριστοῦ»! — β) Κηρύσσει ὅτι «ἡ ἕνωσις ὅλων αὐτῶν δέν ἐμποδίζεται ἀπό τάς διαφόρους αἱρέσεις των»! — γ) Ὅλας αὐτάς τάς αἱρέσεις τάς ἀποκαλεῖ «ἀδελφάς καί σεβαστάς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ»! — δ) «Ἐπιβάλλεται νά μήν βλέπουν οἱ Ὀρθόδοξοι τούς διαφόρους αἱρετικούς μέ δυσπιστίαν, ἀλλά νά κυριαρχήση ἡ ἀγάπη πρός τόν σκοπόν αὐτόν»! — ε) Ἡ ἕνωσις, ὡς «παγχριστιανική ἕνωσις» θά ἀρχίση, 1) «διά τοῦ συνεορτασμοῦ ὑφ' ὅλων, τῶν μεγάλων ἑορτῶν», 2) «διά τῆς ἀνταλλαγῆς ἀδελφικῶν γραμμάτων», 3) «διά τῆς ἐπικοινωνίας τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τῶν ἁπανταχοῦ Πανεπιστημίων», ὅπως καί διά «τῆς ἀποστολῆς ἑκατέρωθεν σπουδαστῶν», δηλαδή Ὀρθόδοξοι θά φοιτοῦν εἰς τά Πανεπιστήμια τῶν αἱρετικῶν ὅπως καί αἱρετικοί εἰς τά Πανεπιστήμια τῶν Ὀρθοδόξων! 4) «Θά συγκαλοῦνται μικτά Συνέδρια, δέν θά ἐξετάζωνται θέματα Δογματικά, θά παρέχωνται Ναοί καί Νεκροταφεῖα ἀμοιβαίως, θά γίνωνται μικτοί γάμοι», κ.λπ.(*). Πρῶτον καί βασικόν γνώρισμα αὐτοῦ τοῦ ἀπροκαλύπτως ἐκκινήσαντος τό 1920 κινήματος τοῦ Ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, ἦτο καί παραμένει τό γεγονός ὅτι ἀρνεῖται τήν Ἐκκλησιολογίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, δηλαδή τό «Πιστεύω εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν»(!), θρασύτατα δέ διακηρύσσει ὅτι «μετά τά σχίσματα δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ Μία Ἐκκλησία καί καλεῖ εἰς ἕνωσιν ὅλας τάς σχισματικάς καί αἱρετικάς ψευδοεκκλησίας εἰς ἕνωσιν διά νά «ἐπανασυστήση»(!), ὁ ἀντίχριστος Οἰκουμενισμός, τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ»!! ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΟΥ 1923 Μετά τήν ἐν λόγω Ἐγκύκλιον τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τῆς Κων/λεως, ἠκολούθησεν τό κατά Μάϊον, Ἰούνιον τοῦ 1923 «Πανορθόδοξον Συνέδριον τῆς Κων/λεως»! Τοῦτο μόνον ὀρθόδοξον δέν ἦτο, διότι καί κατά τήν σύνθεσιν καί κατά τάς ἐργασίας καί ἀποφάσεις του, ἦτο καί παρέμεινεν ἕν Μασωνικόν, Προτεσταντικόν καί Οἰκουμενιστικόν Συνέδριον, τό ὁποῖον ἐμεθόδευσεν καί ἔθεσεν εἰς ἐφαρμογήν τόν πρῶτον στόχον τῆς «Ἐγκυκλίου» τοῦ 1920, ἤτοι τήν ἐπιβολήν τῆς ἀπαρχῆς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διά τῆς ἀρνήσεως τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως! Ἀπεφάσισεν ἀμέσως νά ἀρχίση ἡ Παναιρετική Ἕνωσις εἰς τόν Οἰκουμενισμόν μέ ἀπ' ἀρχήν τήν ἐπιβολήν τοῦ Νέου Παπικοῦ ἡμερολογίου τοῦ Πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓ΄! Σημειωθήτω ὅτι εἰς τόν θρόνον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εὑρίσκεται ὁ ἀρχιμασῶνος καί ἀρχιοικουμενιστής Μελέτιος Μεταξάκης!.. (βλέπε πλείονα περί τοῦ Συνεδρίου τούτου αὐτόθι σελ. 60—68). Ο ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ Κατόπιν καί αὐτοῦ τοῦ Συνεδρίου καί πρίν παρέλθη ἔτος, τόν Μάρτιον τοῦ 1924, ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/λεως σύρεται ὡς ἄβουλον σύνολον ὑπό τοῦ πανισχύρου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, καί κατ' ἐντολήν του ἐπιβάλλει τόν καταδεδικασμένον Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν! Διά νά ἔχη πλήρη ἐφαρμογήν ἡ ἀλλαγή τοῦ ἑορτολογίου καί μήν ὑπάρξουν ἀντιδράσεις ἐκ μέρους τοῦ Ὀρθοδόξου Κλήρου καί Λαοῦ, πρωτίστως ἐπροπαγανδίσθη ὅτι ἡ Καινοτομία δέν προσκρούει οὐδαμῶς εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἐνῶ ἐρρίφθη καί ἄφθονον χρῆμα, ἐξηγοράσθησαν συνειδήσεις, ἐσημειώθησαν πιέσεις πρός τήν τότε Κυβέρνησιν διά νά ἐνισχύση τήν ἐπιβολήν τῆς καινοτομίας καί τέλος μονίμως ἀνελήφθη ἡ μεγίστη συστηματική προπαγάνδα πρός παραπλάνησιν ἤ καί συκοφαντία κατά τῶν ἀντιδρώντων. Κατ' αὐτήν δῆθεν τό Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον ἔχανεν κάποια λεπτά-δευτερόλεπτα κατ' ἔτος, διά τοῦτο ἔπρεπε νά ἀντικατασταθῆ ἐπειγόντως μέ τελειώτερον, ἰδιαιτέρως διά λόγους «Οἰκονομικούς, κοινωνικούς, ἐμπορικούς καί πολλούς ἄλλους»! Ο ΠΙΣΤΟΣ ΛΑΟΣ, Ο ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ Παρ' ὅλα ταῦτα, ὁ πιστός ὀρθόδοξος λαός, ὡς τό πιστόν λεῖμμα τῆς χάριτος ἀντέδρασε δυναμικῶς κατά τῶν Ἀντιχρίστων σχεδίων καί ἐνεργειῶν καί ἀπέρριψεν τήν Παπικήν Νεοημερολογιτικήν καινοτομίαν, ἐνῶ ἐστερρεώνετο εἰς τήν ἑορτολογικήν Παράδοσιν καί τάς Καταδικαστικάς κατά τοῦ Παπικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ προμνημονευθείσας πανορθοδόξους ἀποφάσεις, αὐθημερόν δέ διεκηρύχθη καί ἔκτοτε διαχρονικῶς διακηρύσσεται ὅτι «Μᾶς ΕΦΡΑΓΚΕΨΑΝ»! Ὡστόσον τό γεγονός ὅτι ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὡς θύματα ἀπάτης καί πρό πάντων βίας, ὑπέκυψαν εἰς τόν πειρασμόν τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἑορτολογίου, καί ἑπομένως συνέχισαν νά κατέχουν καί ὅλους τούς Ἱερούς Ναούς, εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα οἱ παραμείναντες ὀρθόδοξοι νά στερηθοῦν ἐν πολλοῖς Ἱερῶν Ναῶν καί ὡς ἐκ τούτου νά δυσκολεύωνται εἰς τήν ἐκτέλεσιν τῶν πνευματικῶν καί τῶν λατρευτικῶν καθηκόντων των! Παρά ταῦτα ἡ Πίστις καί Ὁμολογία των τούς διεφύλαξεν καί τούς ἐστερέωσεν, ὥστε ἀντιμετώπισαν καί τούς σκληρούς διωγμούς, κατά τό «διωκόμενοι, θλιβόμενοι, φυλακιζόμενοι» καί τό κυριώτερον στερούμενοι καί Ἐπισκόπων! Ο ΘΕΟΣ ΑΠΟΣΤΕΛΛΕΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ Ὁ πανάγαθος ὅμως Θεός «ἤκουσεν τάς φωνάς τῶν πενήτων» ἀγωνιστῶν καί τό 1935, 11 ἔτη μετά τό σχῖσμα, ηὐδόκησεν ὅπως ἡ χειμαζομένη Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποκτήση ἐπισκόπους! Ὡς γνωστόν τρεῖς ἀρχιερεῖς, ὁ Δημητριάδος Γερμανός, ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος καί ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος, ἐπέστρεψαν ἐκ τῆς καινοτομίας τοῦ Παπικοῦ-Οἰκουμενιστικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ εἰς τήν πρό τοῦ 1924 Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Οὗτοι ἐπιστρέφοντες, ἐνώπιον τοῦ πιστοῦ Κλήρου καί Λαοῦ, ΑΠΕΚΗΡΥΞΑΝ ΔΗΜΟΣΙΩΣ ΚΑΙ ΕΓΓΡΑΦΩΣ τήν ἐπιβληθεῖσαν Παπικήν ἡμερολογιακήν Καινοτομίαν, ἀποστείλαντες τήν ΑΠΟΚΗΡΥΞΙΝ των πρός τούς ἁρμοδίους, ἤτοι, τόν ὑπεύθυνον τῆς Καινοτομίας Ἀρχιεπίσκοπον, ὑπουργεῖον Παιδείας, ἐφημερίδας κ.λπ. Ἀμέσως μέ τήν ἀποκήρυξιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, οἱ προαναφερθέντες τρεῖς ἀρχιερεῖς προέβησαν καί εἰς χειροτονίας νέων ἀρχιερέων! Τό γεγονός τοῦτο παρέμεινεν ἡ μεγαλυτέρα καί ἡ πλέον σημαντική ὁμολογία των. Ἡ σθεναρά αὕτη πρᾶξις ἐκείνων τῶν ἀρχιερέων ἐγένετο αἰτία καί ἀφορμή, ὥστε ὁ Νεοημερολογιτισμός νά ἐγείρη τόν πιό σκληρόν διωγμόν ἐναντίον των. Τοῦτο κατανοεῖται λαμβανομένου ὑπ' ὄψιν ὅτι, ἐνῶ ἅπαντες ἀνέμενον τόν ἀφανισμόν καί τήν διάλυσιν τῶν Ὀρθοδόξων, λόγω ἐλλείψεως ἀρχιερέων, οὗτοι ΕΧΕΙΡΟΤΟΝΗΣΑΝ ΝΕΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, πληρώσαντες τό οὐσιαστικόν αὐτό κενόν εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, τήν ὁποίαν χλευαστικῶς ἀπεκάλουν «σχισματικούς Παλαιοημερολογίτας»!!! Φοβερόν καί τοῦτο, δεδομένου ὅτι τό 1924 δέν προέκυψαν οἱ οὕτω ἀποκληθέντες «Παλαιοημερολογῖται», ἀλλά ἀπολύτως οἱ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΑΙ καί δι' αὐτῶν ὁ Νεοημερολογιτισμός καί δή ὡς ἀπολύτως Οἰκουμενισμός!!! Δυστυχῶς ὅμως, μέ τούς σκληρούς διωγμούς καί καταδιώξεις ἐναντίον τῶν ὀρθοδόξων ἀρχιερέων, οἱ πλείονες ἐξ αὐτῶν ὀλιγοπιστήσαντες ὑπέκυψαν καί ἐπέστρεψαν εἰς τόν Παπικόν-Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν, ὁ δέ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, δέν ἐπέστρεψεν εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ὅπως οἱ ἄλλοι, ἀλλά παρέμεινεν ὡς «παλαιοημερολογίτης», μέ σκοπόν νά πολεμήση ἐκ τῶν «ἔσω» τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Εὐθύς δέ ἀμέσως διετύπωσεν τήν θεωρίαν του περί δῆθεν «δυνάμει καί οὐχί ἐνέργεια σχίσματος κατά τό 1924»! Ἰδιαιτέρως ὡς ἀπεσταλμένος πλέον τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἀνέλαβεν ὅπως μέ κάθε τρόπον διακόψη-ἀκυρώση καί ἐξαλείψη τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, τήν ὁποίαν διά τῶν ὑπ' αὐτῶν τελεσθεισῶν χειροτονιῶν κατά τό 1935, ἐχαρίσατο τό Πνεῦμα τό Ἅγιον εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Πρός μεγίστην ὅμως ἀπογοήτευσιν τόσον τοῦ ἰδίου, ὅσον καί ὅλων τῶν κέντρων τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, εἷς ἐκ τῶν ἑπτά χειροτονηθέντων κατά τό 1935 ἐπισκόπων, ἤτοι, ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος, ὄχι μόνον δέν ὑπέκυψεν εἰς τούς διωγμούς, ἀλλά παραμείνας σταθερός ἕως τέλους τῆς ζωῆς του εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν, τό 1948, ὅταν οἱ συσπειρωμένοι διώκται τῆς ὀρθοδοξίας, ἐπερίμεναν τόν θάνατόν του (ὑπέργηρος γάρ) καί ὡς ἐκ τούτου τήν διακοπήν τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί εὐρύτερον τῆς Ὀρθοδοξίας, λόγω ἐλλείψεως ἀρχιερέων, οὗτος πιστός εἰς τό καθῆκον του, προέβη μόνος εἰς χειροτονίας νέων ἀρχιερέων! Ἡ πρᾶξις αὐτή ἐτάραξεν ἐκ νέου ὅλους τούς Ἡρώδεις τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Φλωρινικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέ ἀποτέλεσμα νά κινηθῆ νέος σκληρότερος διωγμός κατά τῆς Ὀρθοδοξίας. Οὕτω πρωτίστως ἠγέρθησαν ἀδίστακτοι ἱερόσυλοι συκοφάνται κατά τῶν συγκεκριμένων ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, τόσον ὑπό τῶν Νεοημερολογιτῶν ὅσον καί ὑπό τῶν Φλωρινικῶν μέ κεντρικόν πρόσωπον τόν πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομον. Οὗτοι πάντες ἀπό κοινοῦ διεκήρυσσον ὅλως ψευδῶς καί ὅλως ἱεροσύλως, ὅτι δῆθεν αἱ ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου τελεσθεῖσαι χειροτονίαι τοῦ 1948 εἶναι «ἄκυροι» κ.λπ. συναφῆ τῆς ἀνοίας ρητά! Αἱ χειροτονίαι αὗται ἔγιναν μέν ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου, ἀλλά κατά πάντα ὀρθοδόξου καί κατ' ἀπόλυτον ἐκκλησιαστικήν ἀνάγκην καί μή ὑπάρχοντος ἑτέρου Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου ἐν Ἑλλάδι. Ἄλλωστε ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀπαντῶσα εἰς τούς ἱεροσύλους συκοφάντας, δέν παρέλειψε νά δηλώση ὅτι ἁρμοδία νά κρίνη καί ἀποφανθῆ περί τῶν συγκεκριμένων χειροτονιῶν εἶναι μία Κανονική καί Ὀρθόδοξος Ἱερά Σύνοδος ὅταν αὕτη ἤθελεν προκύψει! Ὡστόσον ὁ νέος αὐτός διωγμός καί αἱ συκοφαντίαι, σκοπόν εἶχον, ὥστε οἱ νέοι ἐπίσκοποι, ἤ νά ὑποκύψουν καί νά ὑπαχθοῦν διοικητικῶς (καί ὄχι μόνον), εἰς τόν Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν, ἤ εἰς τήν Φλωρινικήν σχισματικήν παρασυναγωγήν ἤ ἐν πάση περιπτώσει νά εὑρεθῆ τρόπος νά μολυνθοῦν καί νά προσβληθοῦν αἱ χειροτονίαι αὗται, διά μίας ἔστω χειροθεσίας ὅπως γίνεται εἰς τούς ἐπιστρέφοντας σχισματικούς!!! Τρομακτικά Σατανικόν ἐπινόημα, διότι ἐάν τοῦτο ἤθελεν ποτέ πραγματοποιηθεῖ δέν θά διέκοπτεν μόνον τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ἤτοι τάς χειροτονίας τοῦ 1948 καί ὅλας ὅσας ἠκολούθησαν, ἀλλά προηγουμένως ἤ καί ἐν ταὐτῶ θά ἐμόλυνε, θά προσέβαλλεν καί θά συνέτριβεν καί τήν ἀπό τό 1924 Ἐκκλησιολογίαν-Ὁμολογίαν τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Διά τῆς ἀποδοχῆς μιᾶς τοιαύτης ἀνοήτου καί ἱεροσύλου πράξεως, (χειροθεσίας ὡς ἐπί σχισματικῶν, κατά τόν Η΄ κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου), πρωτίστως θά ἐγίνετο παραδεκτόν ὅτι οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἀπό τό 1924 καί ἰδιαιτέρως ἀπό τό 1937 (ὅτε ἀπεκήρυξαν τόν Φλωρινισμόν), κατέστησαν «σχισματικοί»! Δηλαδή θά ἐνέπτυον τόσον ἐπί τῆς ἀπό τό 1924 Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας, ὅσον καί ἐπί τῶν χειροτονιῶν των! Οὕτω θά καθίσταντο ἀσεβεῖς καί ἱερόσυλοι καί θά ἐξισοῦντο πρός τάς σχισματοαιρέσεις τόσον τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὅσον καί τοῦ Φλωρινισμοῦ!!! ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΤΟ ΣΑΤΑΝΙΚΟΝ ΣΧΕΔΙΟΝ Οὕτω σκεπτόμενοι οἱ ἐχθροί τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐκίνησαν τούς μηχανισμούς των πρός αὐτόν τόν σκοπόν, διό ἀμέσως μετά τό 1948 καί κυρίως μετά τό 1960 ἐπιστρατεύουν ἐγκαθέτους, οἱ ὁποῖοι προσποιούμενοι δῆθεν τούς Ὀρθοδόξους, δολιώτατα παρεισδύουν εἰς τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, π.χ. ὁ Ἀρχιμ. Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος κ.ἄ. Οὗτοι ἀμέσως μετά τήν δῆθεν ἔνταξίν των εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, (κατά τήν περίοδον μετά τό 1969-1970), «ἀνεκάλυψαν» ὅτι εἰς τήν Ἀμερικήν ὑπάρχει σύνοδος Ἀρχιερέων Παλαιοημερολογιτῶν ἐκ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, τούς ὁποίους διεφήμιζον, ὅτι εἶναι μεγάλοι ἀγωνισταί, ἀσκηταί κ.λπ. καί πρέπει νά τούς ἐπισκεφθῶμεν διά νά τούς ὑποδείξωμεν τήν ἀκρίβειαν τῆς Ὀρθοδοξίας, διότι εἰς αὐτό τό ζήτημα χωλαίνουν. Μέ αὐτά καί ἕτερα ἔπεισαν τούς Ἀρχιερεῖς μας νά ὁρίσουν ἐξαρχίαν ἐκ δύο ἐπισκόπων, ἡ ὁποία ἐντός ἔτους περίπου ἀποστέλλεται εἰς Ἀμερικήν διά νά διαπιστώση ὅσα ἠκούαμεν. Κατά τάς διαβεβαιώσεις τῆς ἐξαρχίας μας, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ της, ἡ Σύνοδος τῶν Ρώσων, ἀκούσασα τήν ὁμολογίαν καί Ἔκθεσιν τῆς Πίστεώς μας, μέ ἐνθουσιασμόν ὁμοφώνως τήν ἀπεδέχθη καί ἀπεφάσισεν νά τηρῆ εἰς τό ἑξῆς τήν ἀκρίβειαν τῆς Ὀρθοδοξίας! Κατόπιν τούτου ἐκηρύχθη καί ἡ ἕνωσις, ἡ ὁποία ὡστόσον καί ὅπως εἶχεν γράψει ἡ ἐλαχιστότης μου ἔγινε βεβιασμένα. ἐν συνεχεία δέ εἰς αὐτήν τήν ὀρθόδοξον πλέον Ρωσικήν Σύνοδον, ἐτέθη τό θέμα τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας τοῦ 1948, ὑπό μόνου τοῦ τότε Βρεσθένης Ματθαίου, καθώς καί τάς ἀκολουθησάσας αὐτήν, τάς ὁποίας οἱ Φλωριναῖοι ἀπέρριπτον «ὡς ἀντικανονικῶς καί ἀκύρως γενομένας». Μετά τήν ἐξέτασιν τοῦ θέματος τούτου ἡ Σύνοδος ἀνεγνώρισεν ἄνευ οὐδεμιᾶς ἑτέρας διαδικασίας τάς ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου χεροτονίας τοῦ 1948. Ἡ ἀπόφασις ὅμως αὕτη δυσηρέστησεν τούς Φλωριναίους, διότι κατά τά προσυμφωνηθέντα ἐπερίμεναν ἡ Ρωσική Σύνοδος νά ἀναχειροτονήση ἤ ἔστω νά χειροθετήση ὡς σχισματικούς τούς ὑπό τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου τό 1948, χειροτονηθέντας Ἐπισκόπους. Δι' αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον οἱ Φλωρινικοί διέκοψαν τήν πνευματικήν ἐπικοινωνίαν των μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου!!! Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι οἱ Φλωρινικοί ἐγνώριζον ἐκ τῶν προτέρων ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος δέν θά ἐξετέλει τήν ἱερόσυλον πρᾶξιν, τήν ὁποίαν ἐζήτουν, δηλαδή «χειροθεσίαν» ἤ καί… ἀναχειροτονίαν(!!!), διό τούς ἐπρότεινον καί τήν «λύσιν» νά παραπέμψουν τούς ἐπισκόπους μας νά τούς τακτοποιήση ἡ «σύνοδος» τοῦ Αὐξεντίου!!! Τοῦτο κατανοεῖται πλήρως, ἄν ληφθοῦν ὑπ' ὄψιν τά κάτωθι: 1) Οἱ Φλωρινικοί ἤδη ἀρκετά ἔτη πρό τοῦ 1971 ἠσχολήθησαν δολιώτατα νά ἐκτελέσουν τήν ἀπό τό 1950 περί χειροθεσίας παρακαταθήκην τοῦ πρ. Φλωρίνης. 2) Ἐπί τῶ σκοπῶ αὐτῶ ἐπεσκέφθησαν τούς ἐν Ἀμερικῆ Ρώσους ἐπισκόπους ἐπανειλημμένως καί τούς προετοίμαζον διά τήν σατανικήν χειροθεσίαν, τήν ὁποίαν μέ ἐπιφύλαξιν ἔβλεπον οἱ Ρῶσοι ἐπίσκοποι. 3) Οἱ Φλωρινικοί ἤδη πρό τοῦ 1971 εἶχον ἑτοιμάσει καί σχέδιον γραπτόν, τό ὁποῖον θά ἐχρησιμοποιεῖτο ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου διά νά συντάξη τήν ἰδικήν της σχετικήν ἀπόφασιν. 4) Εὑρισκόμενοι ἤδη ἐν Ἀμερικῆ οἱ Φλωρινικοί, τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971, καί ἀφοῦ ἐμελέτησαν τό σχέδιον τῆς ἀποφάσεως καί μέ παράγοντας Φλωρινικῶν τῆς Ἀμερικῆς, ἀπό κοινοῦ ἀπεφάσισαν νά ἐμφανισθῆ αὐτό τό σχέδιον ὡς ἀπόφασις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου! Ὅταν ὅμως αὐτό τό κείμενον περιῆλθεν εἰς τάς χεῖρας τῶν δύο ἐπισκόπων μας εἰς τήν Ἀμερικήν δέν τό ἐδέχθησαν καί τεθείσης τῆς ἀρνήσεώς των ὑπ' ὄψιν τοῦ Προέδρου τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἐκεῖνος ἔδωκεν ἐντολήν νά ἀναγνωσθῆ μία ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή! Ἡ συγχωρητική εὐχή, ἄσχετος πρός τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀπεφασίσθη ἀποκλειστικῶς ἵνα ἀρθῆ πᾶσα ἀδικαιολόγητος πρόφασις τῶν Φλωρινικῶν, ὥστε νά ἐπιτευχθῆ καί ἐν Ἑλλάδι ἡ Ἕνωσις τῶν Φλωρινικῶν ἐν μία Πίστει καί Ὁμολογία-Ἐκκλησιολογία, ἐν τῶ σώματι τῆς ἀπό τό 1924 Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Αὐτό ἔγινε εἰς τήν Ἀμερικήν ἐπί τῶν δύο ἐπισκόπων μας, αὐτό Ἄκρως Οἰκονομικῶς καί ὑπό προϋποθέσεις ἐγένετο καί εἰς τήν Ἑλλάδα καί οὕτω τό ἀπό τό 1950 ἄκρως ἱερόσυλον καί σατανικόν σχέδιον τῶν Φλωρινικῶν ΑΠΕΤΥΧΕΝ πλήρως! Βεβαίως οἱ Φλωριναῖοι δέν ἤθελον εὐχήν, οὔτε τοιαύτην ἕνωσιν, ἀλλ' ὅπως εἶχον σχεδιάσει, ἐζήτουν τήν μόλυνσιν-προσβολήν τῶν χειροτονιῶν τοῦ Ματθαίου, διά τοῦτο τήν ἁπλῆν ἐκείνην εὐχήν, ἡ ὁποία ἀνεγνώσθη εἰς τούς ἀρχιερεῖς μας, ὅλως ὑστεροβούλως τήν «ἐβάπτισαν» χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν(!), γεγονός τό ὁποῖον ἐπέβαλον νά υἱοθετήσουν καί ἡμέτεροι ἐπίορκοι. Ὡστόσον ἡ ἐξαρχία μας ὅταν ἐπέστρεψεν ἐξ Ἀμερικῆς, ἐπανειλημένως καί πεπαρρησιασμένως μᾶς διεβεβαίωνεν, καί ἐπί ἕξι ἔτη ἐκήρυττεν ἐπίσης πεπαρρησιασμένως, ὅτι ἡ ἀναγνωσθεῖσα εὐχή ἀπό τούς Ρώσους ἐπισκόπους εἰς τούς ἀρχιερεῖς μας εἶχεν θέσιν μίας ἁπλῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς καί τοῦτο ἀποκλειστικῶς διά νά φραγοῦν τά ἀπύλωτα στόματα τῶν Φλωρινικῶν περί δῆθεν ἀκύρων τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, καί πρό πάντων διά νά ἐπέλθη ἕνωσις καί ἐν Ἑλλάδι. Τά ἴδια μέ τήν ἐξαρχίαν ἐβεβαίωνεν, προφορικῶς καί γραπτῶς, καί ὁ Πρόεδρος τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων, ὁ Φιλάρετος. ΔΕΝ ΠΑΡΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΙ ΕΝΩ ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΙΝΕΣ ΕΠΙΟΡΚΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΜΑΣ! Ἐπί ἕξι συναπτά ἔτη «ἠγωνίζοντο» οἱ διαβολεῖς νά μεταλλάξουν τήν ἁπλῆν εὐχήν εἰς χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν καί δέν ἠδυνήθησαν. Ἐπίεσαν τότε τόν περικυκλούμενον ἀπό τούς ἐγκαθέτους Κορινθίας Κάλλιστον, διό νά εἴπη τά ἀντίθετα πρός ὅλα ὅσα ἐδήλωνεν ἐπί ἕξι ἔτη! Οὗτος ὑπαναχωρήσας διά πρώτην φοράν τό 1975, ἐδήλωσεν ὅτι «τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 εἰς τήν ἀμερικήν, ἔλαβεν ὡς σχισματικός κανονικήν χειροθεσίαν», πρᾶγμα ἀλλόκοτον καί ἀντίχριστον. Διά τόν λόγον αὐτόν, τῆς πλήρους παραφροσύνης, ἡ Ἱερά Σύνοδος Κανονικῶς καί Ὀρθοδόξως προέβη εἰς καθαίρεσίν του. Ἐν συνεχεία δέ οἱ διαβολεῖς ὡδήγησαν τόν Κάλλιστον εἰς τούς ὁμοίους των Φλωριναίους, οἱ ὁποῖοι τόν ἐδέχθησαν μετά χαρᾶς μέν, ἀλλ' ὡς πρώην σχισματικόν καί ἤδη ὡς χειροθετημένον!!! Ἀργότερον ἐδιώχθη ἀπό ἐκεῖ καί ἔκαμε ἰδικήν του παράταξιν καί ἀπ' ἐκεῖ ἐδιώχθη καί ἐγκατελείφθη ἀπό ὅλους. ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΓΕΓΟΝΟΣ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ(*) «Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πάντοτε ὡμολόγησεν τήν ἐγκυρότητα τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948 καί οὐδέποτε ἠμφισβήτησε τήν Ἀποστολικήν της Διαδοχήν. Τό ἀληθές ἐν προκειμένω εἶναι ὅτι κατόπιν προσκλήσεως τῆς ὑπό τόν Μητροπολίτην Φιλάρετον ὑπερορίου Ρωσικῆς Συνόδου, ἐξαρχία τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ἀποτελουμένη ἐκ τῶν Μητροπολιτῶν Κορινθίας κ. Καλλίστου καί Κιτίου κ. Ἐπιφανίου καί τοῦ Πρωθιερέως π. Εὐγενίου Τόμπρου, μετέβη εἰς Ἀμερικήν καί συνηντήθη μετά τῆς ἐν διασπορᾶ ὑπό τόν Φιλάρετον Ρωσικῆς Συνόδου. Ἀντιγράφομεν ἐπακριβῶς ἐκ τοῦ Κ.Γ.Ο. Νοεμβρίου 1971 σελ. 3: «Τήν 1ην τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου (κατά τό πάτριον ἑορτολόγιον) 1971 ἐπιτροπή ἀποτελουμένη ἐκ τοῦ Μητροπολίτου Κορινθίας Καλλίστου ὡς Προέδρου, τοῦ Μητροπολίτου Κιτίου Ἐπιφανίου, καί τοῦ Πρωθιερέως Εὐγενίου Τόμπρου (καί π. Καλλιοπίου) ὡς μελῶν, μετέβη εἰς Ἡνωμένας Πολιτείας Ἀμερικῆς, κατόπιν προσκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς διασπορᾶς ἐν Ἀμερικῆ, καί συνωμίλησεν μετά τοῦ Προέδρου καί τῶν μελῶν τῆς ἀνωτέρω Ἱερᾶς Συνόδου ἐφ' ὅλων τῶν ζητημάτων, τῶν ἀφορώντων τόν ἱερόν ἡμῶν ὑπέρ τῆς ἀκραιφνοῦς Ὀρθοδοξίας ἀγῶνα. Τήν 15ην τοῦ ἰδίου μηνός Σεπτεμβρίου, κατά τό πάτριον ἑορτολόγιον, ἐκλήθημεν ὑπό τῆς ἐν λόγω Ἱερᾶς Συνόδου καί παρέστημεν εἰς τήν συνεδρίαν Αὐτῆς, καθ' ἥν ἀνεγνώσθη ἐν Ἀγγλικῆ μεταφράσει ἡ δημοσιευθεῖσα τόν παρελθόντα Ὀκτώβριον 1971 ἐν τῶ περιοδικῶ ἡμῶν, «Κῆρυξ Ἐκκλησίας Ὀρθοδόξων», Ἔκθεσις, ἥτις ἐνεποίησε βαθεῖαν καί ἰσχυράν αἴσθησιν καί ἐντύπωσιν εἰς τήν ἱεράν ταύτην Σύνοδον, καί ἐγένετο ὑπ' αὐτῆς ὁμοφώνως ἀποδεκτή. Προχωροῦντες μετά ταῦτα εἰς τά ἐπί μέρους ζητήματα ἠτησάμεθα ἀπό τήν Σεβαστήν ταύτην Ἱεράν Σύνοδον νά διευκρινίση ἀπολύτως, σαφῶς καί κατηγορηματικῶς, τήν θέσιν Αὐτῆς ἔναντι τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας. Ὄντως, εὐθύς ἀμέσως, σύνολος ἡ Ἱερά Σύνοδος, καί ἐν μιᾶ φωνῆ, διεβεβαίωσεν ἡμᾶς ὅτι οὐδεμίαν ἀπολύτως συνάφειαν, συνεργασίαν, σχέσιν, ἤ ἐπαφήν, διατηρεῖ μετά τῆς Σχισματικῆς ἐκκλησίας, τήν δέ ἑπομένην 16/29 Σεπτεμβρίου 1971 ἐπέδωκεν ἡμῖν τήν ἑξῆς ἐπίσημον γραπτήν ἀπάντησιν». (Κ.Γ.Ο. Νοέμβριος 1971, σελ. 3 κ.ἑ.). Σαφῶς, λοιπόν, ἡ ἐξαρχία εἶχεν ὡς ἀντικείμενον τήν ἐν τῆ πίστει ἑνότητα μετά τῆς ὑπερορίου Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, καί ταύτης ἐπιτυγχανομένης νά ἐπιδιωχθῆ ἡ ἑνότης καί ἐν Ἑλλάδι τῆς παρατάξεως τοῦ κ. Αὐξεντίου, ἡ ὁποία ἦτο εἰς πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου. Ἡ ἐξαρχία ἡμῶν, ἀφοῦ ἐνώπιον τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ἐξέθεσεν τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν τῆς ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἀφοῦ ἐγένετο ὑπό τῶν Ρώσων ἐπισκόπων δεκτή ἡ Ὁμολογία αὕτη, κατόπιν ἦλθεν εἰς πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, καί τότε (ἡ ἐξαρχία ἡμῶν) ἐζήτησεν νά ἀποφανθῆ ἡ Σύνοδος ἐκείνη καί ἐπί τοῦ θέματος τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας, ἵνα οὕτω δοθῆ ἀπάντησις εἰς τήν βλάσφημον θεωρίαν τῆς Φλωρινικῆς-Ἀκακιακῆς Παρατάξεως καί τῶν Νεοημερολογιτῶν, κατά τήν ὁποίαν οἱ ὑφ' ἑνός χειροτονηθέντες «δέν εἶναι ἀρχιερεῖς». Ἡ Σύνοδος τῶν Ρώσων, παρά τάς πιέσεις καί τάς φαύλας παρασκηνιακάς ἐνεργείας τρίτων, δέν ὑπέκυψεν ἀλλ' ἀπεφάνθη ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος δέν ἠμάρτησεν τό 1948 χειροτονήσας μόνος του, χάριν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἔχουσα ὅμως ὑπ' ὄψιν τάς κακοτροπίας τῶν περί τόν κ. Αὐξέντιον Φλωρινικῶν καί ἵνα μή ἐμποδισθῆ ἡ ἕνωσις, προέβη καί εἰς «χειροθεσίαν», δι' ἧς ὅμως οὐδόλως ἐθίγετο τό μυστήριον, ἀλλ' ἁπλῶς ἦρεν τήν τυπικήν παράβασιν, ἵνα μή τοῦ λοιποῦ εὑρεθῆ τις ἐκ τῶν Αὐξεντιανῶν νά προβάλη ἀντίρρησιν διά τήν ἕνωσιν τῶν Παλαιοημερολογιτῶν (Φλωρινικῶν) μετά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, προφασιζόμενος τήν ὑφ' ἑνός χειροτονίαν τοῦ 1948. Εἰς τήν σχετικήν ἀπόφασίν της(*) ἡ Ρωσική Σύνοδος λέγει: «Εἶναι φανερόν, ὅτι οἱ Παλαιοημερολογῖται οἱ ἡγούμενοι ὑπό τῆς ἱεραρχίας, ἥτις προέρχεται ἐκ τῶν τοῦ Ματθαίου χειροτονιῶν, οὐδόλως δύνανται νά συγκριθοῦν μετά τῶν σχισματικῶν Δονατιστῶν καί Νοβατιανῶν, δέν ἡμάρτησαν κατά τῆς Ὀρθοδοξίας δογματικῶς, ἀλλ' ἐν τῶ ζήλω των, ὅπως διαφυλάξουν αὐτήν παρεβίασαν(**) τήν ἱεραρχικήν τάξιν, ὅταν ὁ ἐπίσκοπος Ματθαῖος ἐχειροτόνησεν ἐπίσκοπον μόνος». Ὡσαύτως, ἡ ἰδία Σύνοδος ἐδήλωσεν κατ' ἐπανάληψιν, ὅτι ἡ Πρᾶξις ἐκείνη τῆς χειροθεσίας «ἐγένετο ὅλως τυπικῶς εὐλογίας χάριν, καί ἄνευ ὑπάρξεως οὐσιαστικοῦ τινος λόγου ἤ ἀνάγκης»(49). Ἐπίσης κατά τάς ἐπανειλημμένας ρητάς δηλώσεις τῆς ἐν λόγω Συνόδου καί τοῦ προκαθημένου αὐτῆς, ἡ χειροθεσία ἐκείνη ἐπεῖχε θέσιν «συγχωρητικῆς εὐχῆς»(50), καί ἐγένετο «εὐλογίας χάριν»(51). Ἐξ ἀφορμῆς λοιπόν τῆς τοιαύτης «χειροθεσίας» τοῦ 1971, οἱ ἐπίβουλοι τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ὡς καί ὁ κ. Παρασκευαΐδης, ἐχάλκευσαν τάς κατηγορίας: α) Ὅτι ἡ ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. ἐξετέθη ἐκ τῆς κοινωνίας της μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ἐν ἀντιθέσει πρός τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. ἀνεγνώριζε τάς Νεοημερολογιτικάς Ἐκκλησίας καί εἶχεν πνευματικήν κοινωνίαν μετ' αὐτῶν, καί β) Δεχθεῖσα ἡ Ἱερά Σύνοδος τήν «χειροθεσίαν» ὡμολόγησε ὅτι δέν εἶχεν πλήρη τήν χειροτονίαν. Ἤδη ἀπό τό 1974 ἐδόθησαν ἐπίσημοι ἀπαντήσεις καί αἱ χαλκευθεῖσαι κατηγορίαι ἀπεκαλύφθησαν, εἰς τούς ἀγνοοῦντας, ὡς ὅλως ἀνυπόστατοι. Ἤδη ἀπό τό 1974 δηλοῦται ἐπισήμως ὅτι ἡ πνευματική κοινωνία μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ἐγένετο: α) «Ἀφοῦ ἀνεγνώσθη εἰς ἐπήκοον τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων ἐπισκόπων ἡ «Ἔκθεσις Πίστεως» τῆς ἡμετέρας ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί μόνον, ἀφοῦ ὁμοθυμαδόν καί διά βοῆς ὡμολόγησαν καί ἠσπάσθησαν οἱ Ρῶσοι τήν ὁμολογίαν τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Πίστεως καί β) ἀφοῦ ὑπεσχέθησαν ὅτι θά ἀποστείλουν καί γραπτήν τοιαύτην καί ἀφοῦ οὕτω ἡνώθησαν μεθ' ἡμῶν, «ἐν τῶ αὐτῶ νοΐ καί τῆ αὐτῆ γνώμη» καί ἐκέρδισεν αὐτούς ὁ Χριστός, δηλαδή ἀφοῦ ἐκερδήθη τό μεῖζον ἤτοι ἡ ὀρθόδοξος ὁμολογία, ὅπως ἐπιτάσσουν οἱ θεῖοι καί ἱεροί Κανόνες καί μαζί μέ αὐτήν καί ἡ ἀναγνώρισις τοῦ ὀρθοδόξου καί ἐγκύρου τῆς ἀρχιερωσύνης τῶν ἡμετέρων ἀρχιερέων, θά ἦτο τάχα, σπουδαῖον ἐάν οἱ ἡμέτεροι ἀρχιερεῖς ἐδείκνυον τήν ὀφειλομένην χριστιανικήν καί φιλάδελφον ταπείνωσιν καί ἀπεδέχοντο τήν ὅλως Τυπικήν καί οὐχί οὐσιαστικήν πλήρωσιν τῶν ἐξωτερικῶν τύπων τῆς χειροθεσίας(*); Οἱ ἡμέτεροι ἀρχιερεῖς εἶχον τήν ἀρχιερωσύνην πλήρη καί τελείαν ἀπ' αὐτῆς τῆς στιγμῆς τῆς χειροτονίας των καί δέν ἔλειπεν ἀπ' αὐτῆς τίποτα, χαρισματικῶς καί δογματικῶς, δηλαδή ἐκέκτηντο ἅπαν τό πλήρωμα τῆς ἀρχιερωσύνης, εἶχον καί ἔχουν τήν ἀρχιερωσύνην πλήρη καί ἐνεργόν οἱ δέ Ρῶσοι, δέν συνεπλήρωσαν τήν Ἀρχιερωσύνην των, οὔτε προσέθηκαν τίποτε, ἀλλ' ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΑΝ τήν ἤδη ὑπάρχουσαν Ἀρχιερωσύνην καί οὐχί ἀνύπαρκτον τοιαύτην, ἡ δέ γενομένη «χειροθεσία,» οὐδέν ἄλλο ἦτο, εἰ μή, ἡ ἐκτέλεσις ἑνός τύπου ἐξωτερικοῦ καί τοῦτο, οὐχί δι' ἄλλον λόγον, ἀλλά διά νά φραγοῦν τά ἀπύλωτα στόματα τῶν «ἔκπαλαι εἰς τοῦτο τό κρῖμα προγεγραμμένων» καί ἀεί ἀντιλεγόντων καί ἀνθισταμένων τῆ ἀληθεία Φλωρινοαυξεντιανῶν, διά νά ἀφαιρεθῆ ἀπ' αὐτῶν ἕνα ἐπιχείρημα καί ἵνα ἐνδείξωνται τήν εἰς ἀληθεῖς καί ὄντως Γνησίους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς καί Ποιμένας ἁρμόζουσαν ταπείνωσιν, διαλλακτικότητα καί φιλάδελφον πρός ἕνωσιν γνώμην…». (Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἀνδρέου «Ἀποκατάστασις τῆς Ἀληθείας», Ἀθῆναι 1974, σελ. 24-25). Ἐπίσης εἰς τά Πρακτικά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, (18.8.1981), ὑπογραμμίζονται τά κάτωθι ἐξ αἰτίας πάντοτε τῶν τοιούτων ἰσχυρισμῶν: «…ἡ χειροθεσία ἐγένετο δεκτή ὑπό τήν ρητήν διαβεβαίωσιν τῆς Ἐξαρχίας, ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐδέχθη τήν Ἐκκλησιολογίαν-Ὁμολογίαν Πίστεως καί ὅτι ἡ χειροθεσία ἀποτελεῖ ἁπλῆν εὐλογίαν-συγχωρητικήν εὐχήν, ὡς μία ἐξωτερική τυπική πρᾶξις, ἐπί τῶ σκοπῶ τῆς ἑνώσεως καί τῆς εὐοδώσεως τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος τῆς Ἐκκλησίας…». (Β΄ Πρᾶξις Ἱερᾶς Συνόδου Ἱεραρχίας, 19.8.1981). Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ …ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διέκοψεν τήν κοινωνίαν μετά τῆς ὑπερορίου ἐν Διασπορᾶ Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, διότι ἀκριβῶς ἡ Ρωσική Σύνοδος δέν ἐτήρησεν τήν Ὁμολογίαν, ἀλλ' ἐσυνέχισεν καί μετά τό 1971, νά κοινωνῆ μετά τῶν Καινοτόμων Νεοημερολογιτῶν-Οἰκουμενιστῶν, παρά τήν κατά τό ἔτος ἐκεῖνο, ἐν Συνόδω, ὁμολογίαν της «ὅτι ἀποδέχεται τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Ἡ διακοπή κοινωνίας μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος οὐδόλως ἔλαβεν ὑπ' ὄψιν τό γεγονός τῆς ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ἀναγνωρίσεως τῶν χειροτονιῶν, παρ' ὅτι τινές ὑπεστήριξαν, ὅτι μέ τήν διακοπήν ἐκπίπτει καί ἡ χειροθεσία καί ἐπανέρχεται τό θέμα τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας. Ἡ Ἱερά Σύνοδος οὐδόλως καί οὐδέποτε ἔλαβεν ταῦτα ὑπ' ὄψιν, θεωροῦσα τήν λεγομένην «χειροθεσίαν» ὡς μή οὐσιώδη πρᾶξιν ἤ δεσμευτικήν, ἀλλ' ἀποκλειστικῶς σκοποῦσαν εἰς τήν ἄρσιν παρεξηγημένων ἀπόψεων, αἱ ὁποῖαι «χιλιοειπωθεῖσαι» ἀπό κακοήθεις ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιστεύθησαν ἀπό πολλούς καί προεβάλλοντο ὡς μοναδικόν ἐμπόδιον διά τήν ἕνωσιν. Παραθέτομεν ὁλόκληρον τήν ὑπ' ἀριθμ. 1158/29.2.1976 ἀπόφασιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, δι' ἧς Αὕτη διέκοψεν τήν πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἀφοῦ κατά τήν διαρρεύσασαν πενταετίαν (1971-1976) ἔγιναν σπουδαῖα διαβήματα καί ἀπεστάλησαν ἐξαρχίαι, ἵνα ὀρθοτομήση ἡ Ρωσική Σύνοδος ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, ὡς ἐν Συνόδω εἶχεν δηλώσει τό 1971». (Βλέπε ταύτην εἰς τό βιβλίον ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ… σελ. 147-152). ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΗΜΕΤΕΡΟΙ ΔΟΛΙΟΙ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣΥΛΟΙ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟΙ Ἡμεῖς, κληρικοί καί λαϊκοί, ἐδέχθημεν καλῆ τῆ πίστει, ὅσα ὡς ἀνωτέρω παρετέθησαν καί αὐτά δεχόμεθα ἄνευ ἀμφιβολίας τινός. Ὅμως οἱ διαβολεῖς, ἐπειδή δέν ἐπέτυχον τότε τά σχέδιά των περί προσβολῆς-διακοπῆς τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, μέ τά περί «χειροθεσίας» καί λοιπάς φλυαρίας των, ἀλλά καί μετά τό πάθημα τῆς ἱεροσύλου ὑπαναχωρήσεως τοῦ Καλλίστου, ἐπανῆλθον μέ νέαν ἐφεύρεσιν, πάλι διά τόν ἴδιον σκοπόν. Πρίν ὅμως ἐκθέσωμεν αὐτάς τάς ἐν συνεχεία ὠργανωμένας ὑπαναχωρήσεις, δέον ὅπως ἐκθέσωμεν δύο γεγονότα, ἐκ τῶν ὁποίων προκύπτει ὅτι ἡ ἀποτυχοῦσα ἀπόπειρα τῶν Φλωρινικῶν νά περάσουν τήν ὑπό ὅρους γενομένην δεκτήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν, δέν παρητήθησαν, καί δέν ἔπαυσαν τάς ἐπιχειρήσεις νά μεταβάλουν αὐτήν τήν συγχωρητικήν εὐχήν εἰς δῆθεν τετελεσμένην «χειροθεσίαν» ὡς ἐπί Σχισματικῶν!!! ΟΙ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΠΑΧΩΜΙΟΣ ΧΕΙΡΟΝΕΣ ΤΩΝ ΦΛΩΡΙΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΝΟΕΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ Εἰς τά πλαίσια αὐτά ἤδη πολύ πρίν τόν Κάλλιστον, φθίνοντος τοῦ 1973, δύο νεοχειροτονηθέντες (οἱ Ἀργολίδος Παχώμιος καί ὁ Πειραιῶς Νικόλαος), ὅλως ἀνοήτως, ἐν ἀπολύτω μυστικότητι, ἀνέλαβον νά δηλώσουν ὅτι τόσον κατά τό 1971 ἡ ἐξαρχία εἰς τήν Ἀμερικήν, ὅσον καί ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐν Ἑλλάδι, «ἐδέχθησαν χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου»!!! Ρητῶς πλήν ὅλως ψευδῶς καί ἀναιδῶς ταῦτα γράφει, τό 1974, εἰς τήν ὑπό τοῦ ἰδίου χαρακτηριζομένην ὡς «ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΙΚΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ», ὁ μόλις τότε ἀναδειχθείς εἰς Μητροπολίτην Ἀργολίδος Παχώμιος Ἀργυρόπουλος, ὅστις, τήν ἐκράτησεν ἀπόρρητον μέχρι τό 2002-2003!, ὅτε τήν ἀπεκάλυψεν, ἐλεγχθείς δέ ἐπανῆλθεν θρασύτερος καί διά νεωτέρου του, ἀπολύτως παρομοίου ἐγγράφου(!), διότι ἐπίστευσεν ὅτι πλέον ἦλθεν τό πλήρωμα τοῦ χρόνου ὥστε ἐπισήμως καί «Συνοδικῶς» ἐκείνη ἡ συγχωρητική εὐχή νά μετατραπῆ εἰς «χειροθεσίαν» ἐπί σχισματικῶν!!! Ἐν προκειμένω πρόκειται περί ἐσχάτου ψεύδους καί ἐσχάτης καί μεγίστης βλασφημίας κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί εὑρύτερον κατά τοῦ Μεγάλου Μυστηρίου τῆς Μητρός Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ μας Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία «οὐκ ἀφεθήσεται αὐτοῖς»!!! Ὁ τότε «Πειραιῶς» Νικόλαος, μηνυθείς τό 1974 εἰς τά Ποινικά Δικαστήρια Πειραιῶς ὡς «ψευδεπίσκοπος» καί «ἐπί ἀντιποιήσει ἐκκλησιαστικοῦ λειτουργήματος», κατέθεσεν μετά τοῦ ἀπολογητικοῦ του ὑπομνήματος καί τό ἄκυρον ὡς ἀνυπόγραφον καί ἀντιφατικόν, «σχέδιον ἀποφάσεως» τῶν Φλωρινικῶν. Αὐτό ἀκριβῶς ἐπεδιώκετο ὑπό τοῦ συνόλου των κέντρων τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί κυρίως ὑπό τοῦ μηνυτοῦ, ὁ ὁποῖος ἦτο ὁ τότε Νεοημερολογίτης Πειραιῶς Χρυσόστομος Ταβλαδωράκης πλαισιωμένος ὑπό τῶν τότε Γραμματέων τῆς Νεοημερολογιτικῆς Συνόδου, ἤτοι τούς Χριστόδουλον Παρασκευαΐδην καί ἄλλους! Ἡ στημένη αὐτή ποινική δίωξις κατ' αὐτοῦ, αὐτό καί μόνον ἐπεδίωκεν ἀποκλειστικῶς νά ἀναγνωρισθῆ ὡς «ἔγκυρον ὑπό τῆς Δικαιοσύνης τό ἀντιφατικόν καί παρανοϊκόν σχέδιον τῶν Φλωρινικῶν, τό ὁποῖον ἐκ τῶν ὑστέρων μετά περίπου δύο μήνας ἑκατέρωθεν (Φλωρινικῶν καί ἡμετέρων ἐπιόρκων) ἐνεφανίσθη ὡς δῆθεν «Πρᾶξις-Ἀπόφασις» τῆς Ρωσικῆς Συνόδου! Ἔτσι ὅλοι των ἐπίστευον ὅτι θά ἐπετύγχανον τήν ἐπισημοποίησιν αὐτοῦ τοῦ γελοίου κειμένου, δηλαδή θά ἀνεγνωρίζετο καί θά ἐπεκυροῦτο, λαμβάνον κατ' ἀρχάς Νομικήν ὑπόστασιν! Πιό συγκεκριμένα, ὁ τότε Πειραιῶς Νικόλαος Μεσσιακάρης ὡς ἐπίσκοπος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀναγνωρίζων τό ψευδεπίγραφον Φλωρινικόν ἔγγραφον ὡς ἐπίσημον ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ὅπως καί τό ἀπαλλακτικόν Βούλευμα 54/76, ὁμολογεῖ καί ἀποδέχεται ὅτι ὡς ἱερομόναχος ἦτο σχισματικός καί ψευδοκληρικός, ἐνῶ κατέστη Κανονικός Κληρικός καί ἐπίσκοπος ἀπό τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971, ὅτε ἐδέχθη χειροθεσίαν ὡς σχισματικός! Ὄχι δέ μόνον τοῦτο, ἀλλά μέ τόν τρόπον αὐτόν διεκήρυσσεν ὅτι καί ὁ ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Βρεσθένης, τό 1937, ὅτε ἀπεκήρυξεν καί διέκοψεν κοινωνίαν ἀπό τόν ἡγέτην τῆς Φλωρινικῆς Παρατάξεως, ἐγένετο σχισματικός καί μόλις τό 1971 ἀποκατεστάθησαν οἱ διάδοχοι τοῦ ἁγίου Βρεσθένης ὡς νόμιμοι καί Κανονικοί ἱερεῖς καί Ἐπίσκοποι!!! Δυστυχῶς, ἀμφότεροι ὁ τότε «Ἀργολίδος» Παχώμιος καί ὁ «Πειραιῶς» Νικόλαος, ἀπό τό 1974 μέχρι καί σήμερον, δέν παρητήθησαν αὐτῶν τῶν ψευδῶν καί ἱεροσύλων θέσεών των, ἐνῶ ἐποίησαν καί τό πᾶν διά νά πλήξουν καί νά συντρίψουν τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῆς ἀπό τό 1924 Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!!! Εἰδικώτερον καί συγκεκριμένως καθ' ὅλην τήν 10ετίαν τοῦ 1980-1990 ἐνισχύουν τό κίνημα τοῦ τότε Ἀττικῆς Ματθαίου περί ἑνώσεως μετά τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, μέ προϋπόθεσιν τό Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς, τό ὁποῖον ἀνεγνώρισεν τόν Νικόλαον καί ὅλους τούς ὁμοϊδεάτας του ὡς δῆθεν Κανονικούς καί ἐγκύρους ἐπισκόπους μετά τήν «χειροθεσίαν» των! Ἐπειδή ὅμως παρά τάς δολίας μεθοδεύσεις τοῦ ἀρχηγοῦ των, Ἀττικῆς Ματθαίου Μακρῆ οὐδέν ἐπετεύχθη, τότε ἀπό κοινοῦ ἐπενόησαν τήν «Νεοεικονομαχίαν», διά νά ἐξουδετερώσουν καί ἀφανίσουν ὅλους τούς ὁμολογητάς τῆς ἀληθείας, ἤτοι, τούς κήρυκας τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας καί τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί ἰδιαιτέρως ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι περισσότερον ἀπό μίαν ὁλόκληρον δεκαετίαν, (1980-1990), συνέτριβον τά δόλια προδοτικά σχέδια περί ἑνώσεως μέ τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων. Μέ τό περί «Νεοεικονομαχίας» κίνημα ἐπεδίωξαν ὑπό τό πρόσχημα τῶν εἰκόνων νά κατηγορηθοῦν πρόσωπα προσκείμενα εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν καί ὁμοῦ μέ αὐτά νά κατηγορηθῆ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ὡς αἱρετικός καί εἰκονομάχος καί οὕτως ἀναλάβουν ἐκεῖνοι τήν διοίκησιν τῆς Ἐκκλησίας. Μέ τόν τρόπον αὐτόν καθώς ἤλπιζον, εὔκολα θά μετέτρεπον καί θά ἐπέβαλλον, τήν ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν των, ἀποκλειστικῶς διά νά διακόψουν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν Ἐπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τήν ἐξαρτήσουν ἀπό τόν Νεοημερολογιτισμόν. Διά νά καλύψουν δέ τά ἐρεβώθη σχέδιά των ἐπεκαλοῦντο ὅτι θά ἀπελάμβανον καί οἱ ἡμέτεροι θεολόγοι καί Κληρικοί κρατικάς ἀναγνωρίσεις, μισθούς, διευκολύνσεις κ.λπ. ἐάν τά ἀντίχριστα τοῦτα σχέδια καί μεθοδεύσεις ἐπετύγχανον, τότε πρωτίστως θά προσέβαλον καί θά συνέτριβον τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν των καί θά ἐξωμοιοῦντο μέ Φλωριναίους καί Νεοημερολογίτας!.. Εἶναι ἀπολύτως κατανοητόν ὅτι δέν θά ἦτο δυνατόν νά ὁμολογῆ τις ὡς ἄκυρα τά τελούμενα ὑπό τῶν Νεοημερολογιτῶν μυστήρια καί μέ τήν χειροθεσίαν νά διακηρύσση ὅτι ἦτο σχισματικός καί ἔλαβεν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν (τάς χειροτονίας) ἀπό τόν Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν!.. Ταῦτα δέν τά λέγομεν ἡμεῖς, ἀλλά τά ἀπαλλακτικά Βουλεύματα, τά ὁποῖα ἐξέδωκαν τά Πλημμελειοδικεῖα Πειραιῶς καί Δράμας, διά τούς Φλωριναίους καί τόν Πειραιῶς Νικόλαον! Φοβερόν ὅτι ἐκινήθη καί ἡ Δικαιοσύνη διά νά ὑπηρετήση τούς στόχους τοῦ Ἀντιχρίστου Νεοημερολογιτικοῦ καί Φλωρινικοῦ Οἰκουμενισμοῦ γεγονός, τό ὁποῖον καταδεικνύει τήν βαρύνουσαν διά τούς ἐπιβούλους σημασίαν τῆς διακοπῆς τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Αὐτό τό περιβόητον Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς, ἀποκαλύπτει τήν στημένην παγίδα καί τό μέγα ψεῦδος, τό ὁποῖον παρεδέχθη πανηγυρίζων ὁ Πειραιῶς Νικόλαος, πλήν τό ἔκρυπτεν ἄχρι καιροῦ, ὅτε δέ ἐφανερώθη ἠμύνετο γελοιωδῶς ὅτι «αὐτά τά λέγει τό Δικαστήριον καί δέν εἶναι φρόνημά του»!!! Ἡ ἀλήθεια ὅμως δέν εἶναι αὐτά τά ὁποῖα λέγει ἡ «ψευδοαπόφασις» τῶν Φλωρινικῶν καί τό Ἁπαλλακτικόν Βούλευμα ὅτι αἱ χειροτονίαι ὑπό τῶν τριῶν ἀρχιερέων τό 1935 ἔγιναν, ἀφοῦ πρῶτα εἶχον καθαιρεθεῖ. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι αἱ χειροτονίαι ὑπό τῶν τριῶν Ἀρχιερέων κατά τό 1935, ἔγιναν πρό τοῦ νά «καθαιρεθοῦν» ἀπό τούς νεοημερολογίτας καί ἀφοῦ ἤδη αὐτοί εἶχον ὁμολογήσει τήν ὀρθοδοξίαν καί ἀποκηρύξει τούς καινοτόμους τοῦ Νέου ἡμερολογίου. Δέν εἶναι ἀληθῆ ὅσα λέγει τό Βούλευμα, (ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος, μετά τήν ἀποκήρυξιν τοῦ πρ. Φλωρίνης κατέστη σχισματικός), διότι τό 1937 ὁ Ὁμολογητής Βρεσθένης Ματθαῖος μέ τήν ἀποκήρυξιν τοῦ πρ. Φλωρίνης, δέν κατέστη σχισματικός, ἀλλ' ὅπως τό 1924 ἀπεκήρυξεν τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἔτσι καί τό 1937 ἀποκηρύσσει τόν ἐπίορκον πρ. Φλωρίνης ὡς Οὐνίτην τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὡς ἀρνητήν τῆς ὁμολογίας του καί ὡς λαβόντα θέσιν ἐγκαθέτου αὐτοῦ. Βεβαίως τό κακόν ὅλον εἰς τό ἐν λόγω βούλευμα ἐστηρίχθη εἰς τό ὅτι τό 1974 ὁ τότε Πειραιῶς Νικόλαος κατέθεσεν τήν ψευδοαπόφασιν τῶν Φλωρινικῶν(!) ὡς δῆθεν Κανονικήν καί ἔγκυρον ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου! Ἔτσι ἐξεδόθη τό ὑπέρ τοῦ ἐπιόρκου ψευδεπισκόπου Νικολάου τό 54/76 Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα, τό ὁποῖον πανηγυρικώτατα ἀπεδέχθη ἀδιαφορῶν ὅτι δι' αὐτοῦ ἐβλασφήμησεν κατά τῆς Ἐκκλησίας καί κατά τοῦ ἁγίου Πνεύματος, καταστάς τυφλόν ὄργανον τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων! Δυστυχῶς ὅμως δέν ἦλθεν ποτέ εἰς ἑαυτόν καί δέν μετενόησεν ποτέ! ἀντιθέτως τό 2003 ἐξηνάγκασεν εἰς παραίτησιν τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν, κατέλαβεν τήν θέσιν ἐκείνου, καί μετ' ού πολύ προέβη μετά τοῦ ὁμοίου του Παχωμίου καί τῶν λοιπῶν ψευδεπισκόπων των, εἰς τήν καθαρῶς ἱερόσυλον Ἐγκύκλιον τήν μέ Α.Π. 3280, φθίνοντος τοῦ 2007! Ἀντί νά ἔλθουν εἰς ἐπίγνωσιν καί μετανοοῦντες νά ἀπορρίψουν τό Βούλευμα καί τάς δαιμονικάς «ἐξομολογητικάς Ἐπιστολάς», καί νά ἀναθεματίσουν τήν ψευδοαπόφασιν τῶν Φλωρινικῶν ὡς καθαρόν κατασκεύασμα τοῦ Ἀντιχρίστου Διαβόλου, οὗτοι ἐνεργοῦν ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα! Δηλαδή ὑποστασιάζουν ὡς δῆθεν πραγματικόν γεγονός τήν ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ μέ τήν ἀποκηρυκτικήν-καταδικαστικήν Ἐγκύκλιόν των (3280/2007), καί οὕτω ὡς μωροί καί τυφλοί» διά τῆς πράξεως αὐτῆς καί «Συνοδικῶς» ὁμολογοῦν ὅτι εἶναι χειροθετημένοι ὡς πρώην σχισματικοί!!! Μέ τήν καταδίκην τῆς κατ' αὐτούς χειροθεσίας ἰσχυρίζονται ὅτι δῆθεν ἀπηλλάγησαν τοῦ «μιάσματος», τῆς «χειροθεσίας», ἐνῶ οὐσία κηρύττουν ἠχηρότερον σάλπιγος, ὅτι εἶναι «γνήσιοι» Οἰκουμενισταί, διότι μέ τήν καταδίκην αὐτήν παραδέχονται: Α) Ὅτι πρό τῆς χειροθεσίας των, ἀπό τό 1935 ἕως τό 1971 ἦσαν, ὅπως λέγει καί τό Βούλευμα, ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ καί ΑΝΙΕΡΟΙ καί πρό πάντων ὅτι ἡ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ καί ἡ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΔΕΝ ὑπῆρχον μέχρι τό 1971, ἤρχισαν δέ νά ὑφίστανται ἀπό τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971 καί ἐντεῦθεν! Β) Ὅτι, συμφώνως μέ τό Βούλευμα, τό 1935 ἐχειροτονήθησαν ἀπό καθηρημένους (καλογήρους) καί ἀπό τό 1948, ἀπό τάς κατά τούς Φλωρινικούς «ἀθέσμους καί παρά κανόνας χειροτονίας» τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου, δηλ. ἐμπτύουν εἰς τήν μνήμην του. Γ) Ὅτι ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, ὄχι μόνον ἐμιάνθη, ἀλλά καί διεκόπη ἀπό τό 1924, ἐφ' ὅσον δέν ὑπῆρχεν κανονικός Ἐπίσκοπος μέχρι τό 1971 καί ὅτι αὕτη ἐπανήρχισεν, ὅτε «ἀπεκατεστάθη καί ἐγκυροποιήθη μέ τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971, ἀπό τούς Ρώσους Ἐπισκόπους τῆς Διασπορᾶς». Δ) Ὅτι ἡ καταδίκη τῆς χειροθεσίας σημαίνει (ὅσον καί ἄν δέν τό δέχωνται) μολυσμόν καί μίασμα τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἤτοι τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν ἀπό τό 1935 μέχρι τό 1971. Ε) Ὅτι ὅλα τά μυστήρια (Λειτουργίαι, Γάμοι, Βαπτίσεις κ.λπ.) εἶναι ἄκυρα ὡς γενόμενα (κατά τό Βούλευμα) ἀπό καθηρημένους. ΣΤ) Ὅτι καταδίκη τῆς ἀνυποστάτου χειροθεσίας σημαίνει ὑποαστασιοποίησίν της καί ἐξίσωσιν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τούς Φλωρινικούς, τούς Νεοημερολογίτας, τόν Πάπαν καί τόν ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ! Δυστυχῶς διά τούς δυστυχεστάτους αὐτούς ἱεροσύλους, μέ τήν «ἀποκήρυξιν-καταδίκην» τῆς ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΥ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ἐπέτυχον νά ὑποστασιάσουν ἐν τῶ Πονηρῶ, καί πάντως μόνον διά τούς ἐσκοτισμένους ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΩΝ, τήν συγχωρητικήν εὐχήν τοῦ 1971, ὡς χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν! Ἰδιαιτέρως κατεστάθησαν ὄργανα τοῦ Φλωρινικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί συνεχίζουν νά προωθοῦν ὅσα προέβλεψεν ἡ Ἀντίχριστος Οἰκουμενιστική ἐγκύκλιος τοῦ 1920. Ναί, δυστυχῶς, εἴτε ἐν γνώσει, εἴτε ἐν ἀγνοία των, (ἀπίστευτον τοῦτο), ὁ ἤδη ἀποβιώσας Νικόλαος καί ὁ ἐπιζῶν κ. Παχώμιος Ἀργυρόπουλος, καί, ΠΡΟΣΟΧΗ, ὅλοι οἱ συνοδοιπόροι των «Ἐπίσκοποι», Κληρικοί, Μοναχοί κ.λπ., εἰς τήν οὐσίαν ἀδιστάκτως συνεχίζουν τήν προδοσίαν, τήν ὁποίαν οἱ Ἑβραιομασῶνοι Παπικοί, Προτεστάνται καί ἐπίορκοι «Ὀρθόδοξοι», μελέτησαν, ἀπεφάσισαν καί ἐπραγματοποίησαν τό 1920, τό 1923, τό 1924 καί ἔκτοτε διαχρονικῶς συνέχισαν, οἱ Φλωρινικοί καί ὅλοι οἱ ἐπίορκοι κατά τό 1950, 1971, 1974, 1976, 1995, 2005 καί ἐξαιρέτως τό 2007! Ἀγαπητοί πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί, τόσον σεῖς, οἱ ὁποῖοι συνεχίζετε ἀμετανόητοι τό μέγα καί φοβερόν Σχῖσμα τῶν πέντε ὅσον καί σεῖς κ.κ. Παχώμιε, Ταράσιε, Γαλακτίων, Ἀνδρέα, Χρυσόστομε, Παντελεήμων, Ἰγνάτιε, Σεβαστιανέ, Λάζαρε, Εὐστάθιε, Στέφανε, Ἀντώνιε καί ὅλοι σεῖς οἱ Κληρικοί, Μοναχοί, Μοναχαί καί Λαϊκοί, ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΣΘΕ νά κατανοήσετε εἰς ποῖον βόρβορον Παλαιοημερολογιτικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, καταποντίζεσθε καί πνίγεσθε. Ἐγράψαμεν τά ἀνωτέρω διότι μᾶς τό ἐπέβαλεν ἡ ἀγάπη, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ἰδιότης μας, ὡς Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου καί μέ ἀποκλειστικόν σκοπόν τήν διόρθωσιν καί τήν θεραπείαν τῶν κακῶν ὑπό τό φῶς τῶν Θείων καί ἱερῶν Κανόνων καί τῆς Ὀρθοδοξίας, διότι οὕτω θά συντρίψωμεν σήμερον τά ἀπό τό 1920, 1924, 1937, 1971, 1995, 2005 καί ἐξαιρέτως τό 2007 ἔργα τοῦ Πονηροῦ. Οὔτω ἄς εἴμεθα βέβαιοι ὅτι θά διακονήσωμεν τόσον τήν Μητέρα ἐκκλησία ὅσον καί τήν ἐν Αὐτῆ σωτηρίαν μας. Ἀμήν, γένοιτο. Ὁ ἐν Ἐπισκόποις Ἐλάχιστος † Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ (*) Βλέπε σχετικῶς καί τήν Ἐγκύκλιον ὅπως ἐξεδόθη τόν Ἰανουάριον τοῦ 1920 ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου, εἰς τό βιβλίον τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη ὑπό τό τίτλον: «ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ ΤΟΥ «Δημητριάδος» Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη» Ἀθῆναι 1985, σελ. 50-59. (*) Ἀπό τό βιβλίον «ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ…» τοῦ Θεολόγου κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη Ἀθῆναι 1985. (*) Αὐτή τῶν Φλωρινικῶν ὅπως διεμορφώθη ἐν Ἀμερικῆ καί προεβλήθη ὡς τῆς Ρωσικῆς Συνόδου!.. (**) Δέν τήν παρεβίασεν, ἀλλ' ἠτιολογημένως τήν ὑπερέβη!.. (49) Δήλωσις τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων πρός τήν Β΄ Ἐξαρχίαν ἡμῶν τήν μεταβᾶσαν εἰς Ἀμερικήν τό 1974. (50) Ἐπιστολή Μητροπολίτου Φιλαρέτου πρός Σεβ/τον Κιτίου κ. Ἐπιφάνιον, 1979. (51) Ἐπιστολή Φιλαρέτου πρός Ἀρχιεπίσκοπον κ. Ἀνδρέαν 21 Ὀκτωβρίου 1972. (*) Διευκρινίζεται ὅτι ὑπό τόν ὅρον «χειροθεσία» οἱ πάντες διεβεβαιοῦν ὅτι πρόκειται περί χειροθεσίας, ἡ ὁποία λαμβάνει χώραν εἰς ἐξομολογούμενον… ΑΝΗΡΤΗΘΗ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ: @ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ 2013

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΚΥΡΙΩΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΩΣ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΤΟΥ 1971 ΕΠΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΚΑΛΛΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΚΙΤΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΕΘΝΙΚΟΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΑΧΑΡΝΕΣ ΠΡΟΠΟΔΕΣ ΠΑΡΝΗΘΟΣ Α.Π. 66 Εν Αχαρναις Σεπτεμβριος 2022. (ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 19400, ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ, Τ.Θ. 54, ΤΗΛ. 210 6020176) Μετά τήν δημοσίευσιν εἰς τό διαδίκτυον τῆς «περιγραφῆς» τῆς Βοστώνης εις την Ενημερωσιν του 2005 εγραψα τα εξης τα οποια παραυετω δια μίαν καλυτεραν αναλυσιν και κατανοησιν επί του ολου θεματος με τιτλον: ΜΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠ. ΚΗΡΥΚΟΥ ΔΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ "ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ" ΤΩΝ 2 ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΤΟΝ ΣΕΠΤ. ΤΟΥ 1971 Μετά τήν δημοσίαν, μέσω τοῦ διαδικτύου, ἐπίσημον καί ὑπεύθυνον "περιγραφήν" ἀπό «αὐτηκόους καί αὐτόπτας μάρτυρας», καί ἐνημέρωσιν περί τοῦ "τί ἔγινε στίς 17 καί 18 Σεπτεμβρίου 1971 εἰς ᾿Αμερικήν, κατά τήν χειροθεσίαν τῶν δύο Ματθαιϊκῶν ᾿Αρχιερέων", εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά δηλώσωμεν τά ἑξῆς: Ἡ ἐπίσημος αὕτη περιγραφή ἐγράφη μέ ἕνα προφανῆ σκοπόν, νά «ἀποδείξῃ», ὅτι οἱ δύο ᾿Αρχιερεῖς οἱ λαβόντες "χειροθεσίαν" τήν 17ην καί 18ην Σεπτεμβρίου, οὔτε ῾Ομολογίαν ᾿Ορθόδοξον εἶχον ἐξασφαλίσει ὑπό τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ὅπως μᾶς εἶπον, ὅταν ἐπέστρεψαν, οὔτε ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν ἔλαβον. Αὐτό τό ὁποῖον περιγράφεται εἰς τό πρῶτον μετά τό 1971 ΕΠΙΣΗΜΟΝ καί ΥΠΕΥΘΥΝΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟΝ (τονίζομεν τό ἐπίσημον, διότι ἀνεπισήμως καί ἀνευθύνως πολλά ἐλέχθησαν καί ἐγράφησαν μέχρι σήμερον), δέν ἦτο μιά ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή, ἀλλά κάτι παραπάνω καί ἀπό ἁπλῆ "χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν". Εἶχε ὅλα τά στοιχεῖα αὐτοῦ πού ὀνομάζει ὁ Η Κανών τῆς Α' Οἱκουμενικῆς Συνόδου, "μυστικωτέρα χειροτονία". Αὐτή ἡ "περιγραφή", ὅμως, φέρει εἰς ἀντίφασιν τά μέλη τῆς ᾿Εξαρχίας, διότι ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ των εἰς Ἑλλάδα, ἄλλα εἶπον. ‘Εν προκειμένῳ δύο τινά μπορεῖ νά συμβαίνουν. Ἤ ἡ περιγραφή εἶναι ψευδής καί σκόπιμος, καί ὡς τοιαύτη πρέπει νά ἀντιμετωπισθῆ ἀναλόγως, ἤ τά μέλη τῆς ᾿Εξαρχίας ἐψεύσθησαν καί ἐπίσης πρέπει νά ἀντιμετωπισθοῦν ἀναλόγως. Διότι ἡ ᾿Εξαρχία ἐρωτηθεῖσα ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ της ἀπήντησε δημοσίως τά ἑξῆς: "ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ. ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ. ΔΕΝ ΗΤΟ ΠΟΤΕ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΚΑΜΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ. ΕΔΕΧΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑΝ ΤΙΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ. ΕΤΣΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΩΡΑ ΞΑΠΛΩΘΗΚΕ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΥΦ᾿ ΕΝΟΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΜΕ ΜΙΑ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗ ΕΥΧΗ ΩΣΤΕ ΟΙ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΠΡΟΦΑΣΙΖΩΝΤΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΥΦ᾿ ΕΝΟΣ". Πέραν τούτου, ἡ «περιγραφή», ὅμως, ἔρχεται εἰς ἀντίθεσιν καί μέ τά ὅσα ἀπό τότε μέχρι τό 1998, ἐπισήμως καί δημοσίως καί πεπαρρησιαμένως ΩΜΟΛΟΓΗΣΑΝ ἐν ἐπισήμοις διακηρύξεσιν, τόσον ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας, ὅσον καί ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, καί ἡ διαμορφωθεῖσα κοινή συνείδησις τῆς ᾿Εκκλησίας (Κλήρου καί Λαοῦ). ῾Η κοινή ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΣ - ΟΜΟΛΟΓΙΑ τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας (Κλήρου καί Λαοῦ), ὅπως διεμορφώθη ἀπό τό 1971 ἐπί τοῦ θέματος τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" ἦτο αὕτη τήν ὁποίαν ἐξέφρασεν ἐξ᾿ ἀρχῆς ἡ ᾿Εξαρχία. Αὐτήν τήν ῾Ομολογίαν προέβαλον πάντοτε, ἀπό τό 1971 καί μέχρι τό 1998, καί ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος καί ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ὁσάκις οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς, οἱ Φλωρινικοί καί οἱ Νεοημερολογῖται διέδιδον πότε ἀνευθύνως, πότε μέ ἀπειλή ὅτι ἔχουν στοιχεῖα καί θά τά ἀποκαλύψουν, ἤ ὅτι ἔχουν μαγνητοταινίες, κλπ. ὅτι ἔγινε "χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν", ἤ "χειροτονία". Μετά τάς, ὑπ αὐτήν τήν ἔννοιαν, γενομένας "χειροθεσίας" τῶν ἐδῶ ᾿Αρχιερέων, ἐδημοσιεύθη ὑπό τοῦ Φλωριναίου μον. Βίκτωρος εἰς τά "Χαρμόσυνα Μηνύματα" ἡ ᾿Απόφασις τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ἡ ὁποία ὁμιλεῖ διά χειροθεσίαν κατά τόν Η' Κανόνα τῆς Α Οἰκουμενικῆς Συνόδου. ῾Η ἀπόφασις αὕτη εἶχεν ἀποκρυβῇ ἀπό τούς ᾿Αρχιερεῖς, ἀπ᾿ ὅ,τι γνωρίζομεν. Μάλιστα ὁ κ. ‘Ελευθέριος Γκουτζίδης τήν ἐζήτησεν ἐπιμόνως, ἐκεῖνοι ὅμως ἐδήλωσαν, ὅπως ἀπεδείχθη ἐκ τῶν ὑστέρων ψευδῶς, ὅτι θά ὑπογραφεῖ κατά τήν ἑπομένην συνεδρίασιν, μετά ἕν ἔτος, καί θά μᾶς τήν ἀποστείλουν. ῾Ο Μακαριώτατος, ἔστω καί σήμερον, ὀφείλει νά δηλώση, ἐάν, ἐγνώριζε τήν ᾿Απόφασιν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, πρίν δημοσιευθῆ ὑπό τῶν Φλωρινικῶν. ῾Υπ᾿ αὐτάς τάς προὑποθέσεις καί ὑπ᾿ αὐτήν τήν ᾿Εκκλησιαστικήν Συνείδησιν καί ῾Ομολογίαν, ἤτοι ὑπό τήν διαβεβαίωσιν ὅλων τῶν ᾿Αρχιερέων, ὅτι δέν πρόκειται κἄν περί χειροθεσίας, ἀλλά περί μιᾶς ἁπλῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς, ἐδέχθην ἐν ἔτει 1982 νά ἱερωθῶ. ᾿Οφείλω νά διευκρινίσω, ὅτι δύο τινά ἦσαν ἐκεῖνα πού μέ "ἀφώπλισαν" τότε, διότι ἐξ’ ὅσων ἠκούοντο ἀπό τήν πλευρά τῶν Φλωρινικῶν ἤμην πολύ ἀρνητικός. Ἡ ἐπιστολή τοῦ Φιλαρέτου, τήν ὁποίαν προσεκόμισε ὁ Σεβ/τος Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιος, καί ἡ ὁποία ὁμιλεῖ καθαρά περί συγχωρητικῆς εὐχῆς (οὔτε κἄν περί χειροθεσίας) καί τό γεγονός, ὅτι ὅλοι οἱ ᾿Αρχιερεῖς πού ἐδέχθησαν αὐτήν τήν τυπικήν ἐξωτερικήν πρᾶξιν, κατά τήν ἐν Συνόδῳ δήλωσίν των, δέν εἶχον κἄν λογισμόν ἀμφιβολίας διά τήν χειροτονίαν τους, ἤ ὅτι ἐδέχοντο χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν. Καί ἐπίσης τό γεγονός ὅτι τό 1997 καθήρεσαν τόν Κορινθίας Κάλλιστο ἐπί ἀρνήσει τῆς Ἀρχιερωσύνης του. ᾿Από αὐτήν τήν ῾Ομολογίαν, οὐδέποτε ἀπ᾿ ὅ,τι γνωρίζομεν, ΕΠΙΣΗΜΩΣ τουλάχιστον παρεξέκλιναν. ᾿Ανεπισήμως καί ἀτομικῶς ἔχομεν τάς σοβαράς παρεκκλίσεις ἀπό τόν Σεβ. Πειραιῶς Νικόλαο, ὁ ὁποῖος προκειμένου νά ἀθωωθῇ κατέθεσε εἰς τό Δικαστήριο τό 1974 τήν ἄκυρον καί οὐδέποτε γενομένην δεκτήν ᾿Απόφασιν τῶν Ρώσων, ἡ ὁποία ὁμιλεῖ διά «χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν" κατά τόν Η' Κανόνα τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καί τήν περίπτωσιν τοῦ μόλις κοιμηθέντος Κιτίου ᾿Επιφανίου, ὁ ὁποῖος ἔψαχνε νά βρῇ ντοκουμέντα νά δικαιολογήση τήν χειροθεσίαν, ὅπως "νά δοῦμε μήπως ὁ Βαρυκόπουλος ἦτο ὀρθόδοξος καί δικαολογεῖται ἡ χειροθεσία". ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΠΙΣΗΜΩΣ τουλάχιστον μέχρι τό 1998 παρεξέκκλιναν ἀπό αὐτήν τήν καλήν ῾Ομολογίαν. Τουναντίον εὐκαίρως ἀκαίρως ἐπανελάμβανον δι᾿ ἐπιστολῶν, ῾Ιεροσυνοδικῶν ἀποφάσεων καί δηλώσεων, ὅτι οὐδέποτε ἐδέχθησαν "χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν". ᾿Από τό 1998, ὅμως, τά πράγματα ἤλλαξαν. ῾Ο παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός ἠπείγετο νά "ἀναγκάσει" καί τούς Ματθαιϊκούς νά ἀποδεχθοῦν ὅτι ἔγινε «χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν» ἤ «χειροτονία», ὅπως ἐδήλωναν οἱ Φλωρινικοί. Καί αὐτό τό ἔλεγον, διά νά περάση ἡ θέσις, ὅτι ὅλοι προέρχονται ἀπό τούς Ρώσους καί δέν διαφέρει ἡ χειροτονία τῶν Ματθαιϊκῶν ἀπό τούς Φλωρινικούς. Καί αὐτό τό ἐδέχοντο, ἄλλοι ἐμμέσως, ἄλλοι διά τῆς σιωπῆς, μέ σκοπό νά ἀναγνωρισθοῦν ἐπισήμως καί ἀπό τούς Φλωρινικούς καί ἀπό τόν Χριστόδουλο. Παράλληλα προωθοῦνται καί τά σενάρια "βιάσθηκε ὁ ἄγιος πατέρας" καί ἄλλα. Καί ἐνῶ ὁ Παλαιοημερολογιτικός Οἱκουμενισμός ἀφέθη ἐλεύθερος νά ἀσυδοτεῖ καί νά μολύνη τάς συνειδήσεις τῶν πιστῶν, οἱ ᾿Αρχιερεῖς, μέ πρωτοστάτην τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον ἠρνοῦντο νά ἀπαντήσουν, καί ἐπί ὀκτώ ἔτη ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ νά τό πράξουν, ἐνῶ διώκουν ἀπηνῶς ἐκείνους πού κρούουν τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου. Μέσα εἰς αὐτά τά πλαίσια, ὁ παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός, καί ἀφοῦ τά ἀνώνυμα τοῦ Βασιλείου Σακκᾶ, δέν ἐγίνοντο πιστευτά ἀπό ὄλους, ἐπεστράτευσεν τήν ἀδελφότητα τῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως Μπροῦκλιν, νά περιγράψουν τί «ἐπακριβῶς» ἔγινε τό 1971, ὥστε νά "παραδεχθοῦμε" ὅλοι ὅτι ἔγινε χειροθεσία ἤ χειροτονία, καί νά ἀναγνωριζώμεθα ἀπό τούς Φλωρινικούς καί ἀπό τόν Χριστόδουλο. Δύο τρία χρόνια πρίν κοιμηθῇ ὁ Σεβ/τος Κιτίου ᾿Επιφάνιος ἐγράφομεν, καί διά τόν Μακαριώτατον καί διά τόν Σεβ/τον Κιτίου, ὡς οἱ μόνοι ἐπιζῶντες ἀπό τούς ζήσαντας τά γεγονότα τοῦ 1971, ὀφείλουν νά δηλώσουν ὑπευθύνως "ἐν ἐπιτραχηλίῳ καί ὠμοφορίῳ" τί ἔγινε τό 1971 καί τί εὐχές ἀνεγνώσθησαν, καί τί φρονοῦν σήμερον καί διατί δέν ἀπαντοῦν σέ ὅσα ἀπειλοῦν οἱ πολέμιοι. Καί τοῦτο, ὅπως ἐγράφομεν τότε, "ἵνα μή ἐλθοῦσα ἑτέρα γενεά μέλλει ἡμᾶς ἀναθεματίζειν ὡς παρά τούς τύπους καί τούς ὅρους τῆς ᾿Εκκλησίας φρονοῦντας", (ἱερός Δαμασκηνός), ἀλλά καμμίαν ἀπάντησιν δέν ἐλάβομεν. ῾Η εὐθύνη ἑπομένως ἐπιρρίπτεται ἀκεραία εἰς τόν Μακαριώτατον, ὁ ὁποῖος ἀρνεῖται πεισμόνως νά εἴπῃ τί γνωρίζει διά τά συμβάντα εἰς ᾿Αμερικήν, ἀλλά καί τί ἔκανε ὁ ἴδιος στήν ῾Ελλάδα. ᾿Ανέγνωσεν ἁπλῆν «συγχωρητικήν εὐχήν», ὅπως δήλωσε ἡ ᾿Εξαρχία ὅτι ἔγινε στήν ᾿Αμερική, ἤ "τάς εύχάς τῆς χειροτονίας", ὅπως «ἀπεκάλυψεν» δημοσίως ὁ Σεβ/τος Γαλακτίων. ᾿Ηρωτήθη παρ᾿ ἐμοῦ πρό 3-4 ἐτῶν ὁ Μακαριώτατος περί αὐτοῦ καί μοῦ εἶπε: "Δέν ἐνθυμοῦμια". ᾿Από τήν ἄλλην ὁμιλεῖ διά ἀνθρώπινα λάθη εἰς τό θέμα τῆς χειροθεσίας. Ποῖα εἶναι αὐτά τά ἀνθρώπινα λάθη, καί διατί δέν ἀπαντᾶ. Καί τί θέσιν εἶχε τό Εὐαγγέλιον εἰς τάς κεφαλάς τῶν ᾿Αρχιερέων, ὅταν ὁ ἴδιος διάβαζε στίς 15 ᾿Οκτ. τίς εὐχές ἐκεῖνες, ἀπό τό Μέγα ῾Ιερατικόν, πράγμα τό ὁποῖον ἐδήλωσε ἐπίσης ἐνώπιόν μου καί ἐνώπιον μαρτύρων ὁ Σεβ/τος Γαλακτίων; Καί πῶς ἀπεδέχθη τήν ᾿Απόφασιν τῶν Ρώσων, ἥ ὁποία ὁμιλεῖ διά τόν Α' Κανόνα τῆς Α' Οἱκουμενικῆς Συνόδου "ἀγαλλομένῳ ποδί καί ἰλέῳ ὄμματι", ὅπως ἀποκαλύπτει ὁ Σεβ/τος Παχώμιος. Καί ἐν προκειμένῳ ποία εἶναι σήμερον ἡ ῾Ομολογία του; Δέχεται τήν ἄποψιν τοῦ Σεβ/του Παχωμίου, ὅτι "ὅλοι ἐμεῖς πού χειροτονηθήκαμε ἀπό αὐτούς, ἔχομεν τήν ᾿Αρχιερωσύνη ἀπό χειροθετημένους;". ᾿Εφ᾿ ὅσον ὁ Μακαριώτατος καί οἱ ἄλλοι ᾿Αρχιερεῖς ἀρνοῦνται νά ἀπαντήσουν ἐπ᾿ αὐτῶν τῶν ἐρωτημάτων, καί ἐφ᾿ ὅσον δέν παίρνουν θέσιν ἐπί τῶν θεμάτων ῾Ομολογίας καί ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τά ὁποῖα προέκυψαν ἀπό τό 1998, καί τά ὁποῖα ἔγιναν πιό σοβαρά μετά ἀπό τήν ἱερόσυλον παραίτησίν του καί τήν μοιχεπιβασίαν τοῦ Πειραιῶς Νικολάου εἰς τόν θρόνον του, τά ὁποῖα ἔγιναν καί συνεχίζουν εἰς τά πλαίσια τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἶμαι πλέον ὑποχρεωμένος, μοῦ ἐπιβάλλει ἡ ᾿Αρχιερατική μου συνείδησις, νά δηλώσω τά ἑξῆς: α) ῞Οτι ἐμμένω εἰς τήν "περιτείχισίν" μου ἀπό 2.11.01 μή δεχόμενος τάς ληστρικάς πράξεις των τῶν τελευταίων ἐτῶν. β) Ὅτι θεωρῶ τήν ἀπό 5.2.03 καί τόν Μακαριώτατον καί τόν Σεβ/το Νικόλαο ὡς ἐν παρανομίᾳ τελοῦντας, τήν δέ περί ἀμφοτέρους αὐτούς συνεδριάσεις ὡς φατριαστικάς ληστρικάς καί παρανόμους, ἤτοι "συναγωγήν πονηρευμένων". γ) ᾿Από το 2005 ὅπως διά τοῦ από 16/6/2005 αποκηρυκτικου ἐγγράφου μου ἐδήλωσα παραμένω μακράν καί ἐκτός αὐτῶν καί διαχωρίζω τόν ἑαυτόν μου ἀπό τάς παρανομίας των, ἐνῶ θά συνεχίσω μόνος μου μεθ᾿ ὅσων μείνουν πιστοί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τόν ἀγῶνα ὑπέρ τῆς ῾Ομολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. δ) Ἐνόσω παραμένουν εἰς αὐτήν τήν κατάστασιν καί ἀρνοῦνται νά ὁμολογήσουν τήν καλήν ῾Ομολογίαν, τούς καταδικάζω, ὡς σχισματικούς καί βλασφήμους καί κατά τῆς ῾Ομολογίας καί κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. ε) Μέχρι νά ἀνανήψουν καί ἐπανέλθουν εἰς τήν εὐθεῖαν ὁδόν οὐδεμίαν ἐπικοινωνίαν δύναμαι νά ἔχω μετ᾿ αὐτῶν, διότι δέν ἐκπροσωποῦν πλέον οὔτε τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, οὔτε ἀνήκουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν αἱ δέ καταδικαστικαί ἐναντίον μου ἀποφάσεις, στεροῦνται πάσης νομιμότητος, ἀφοῦ κινοῦνται πλέον εἰς τόν χῶρον τῆς σχισματοαιρέσεως, καί ἐπιπίπτουν ἐπί τῶν κεφαλῶν των. ε) Μέχρις ὅτου ἀνανήψουν θά διαγράψω τά ὀνόματά των ἀπό τά δίπτυχα τῆς Μητροπόλεως, μή ἔχων καμμίαν πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων ᾿Ανδρέου, Νικολάου, Παχωμίου, Γαλακτίωνος, (τούς ὁποίους θά μνημονεύω ὑπέρ φωτίσεως), ἐπιφυλασσόμενος καί διά τούς ὑπολοίπους Ταράσιον, ᾿Ανδρέα, καί Χρυσόστομον, καί ἐν ἀναμονῇ μήπως καί ἀνανήψουν. Θά ἀναφερθῶ εἰς μίαν περίπτωσιν τήν ὁποίαν ἔζησα ἀπό κοντά. ᾿Ενῶ τά μέλη τῆς ᾿Εξαρχίας (Κορινθίας Κάλλιστος, Κιτίου ᾿Επιφάνιος καί Πρωτοσύγκελλος Εὐγένιος Τόμπρος) εὑρίσκοντο εἰς ᾿Αμερικήν ἠκούετο ἐδῶ εἰς τήν ῾Ελλάδα ἀνεπισήμως, ὅτι "οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς ἔκαμαν χειροθεσίαν εἰς τούς δύο ᾿Αρχιερεῖς". ῾Ο θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης, ὁ ὁποῖος ἦτο ὁ μόνος πού ὡς ἐκ τῆς ἰδιότητός του ἠδύνατο τότε νά ἐκφράση ὑπεύθυνον γνώμην, ἔλεγεν ὅτι "εἶναι ἀδύνατον νά ἔγινε κάτι τέτοιο", διότι "ἐάν οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς ωρθοδόξησαν καί ἐδέχθησαν τήν ῾Ομολογίαν, τό μόνον τό ὁποῖον ἠδύναντο νά πράξουν ἦτο νά συλλειτουργήσουν μαζί τους καί νά ἀναγνωρίσουν τόν Βρεσθένης Ματθαῖο ὡς μέγαν ῾Ομολογητήν, διότι καί τήν ῾Ομολογίαν διεφύλαξε καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἀνόθευτον διεφύλαξε". Εἰς τό ἀεροδρόμιον πού περιμέναμε νά ἐπιστρέψουν, ὁ θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης ἐπληροφορήθη παρά τοῦ τότε λαϊκοῦ Κων/νου Σαραντοπούλου (νῦν Φλωρινικοῦ "᾿Αχαΐας" Σαραντοπούλου), ὑποτακτικοῦ τοῦ ᾿Αρχιμ. Καλλιοπίου Γιαννακουλοπούλου, ὅτι "ναί ἐχειροθέτησαν τούς ᾿Αρχιερεῖς. Τό γνωρίζω, διότι πρίν ξεκινήσουν ἀπό ᾿Αμερική ἐπεκοινώνησα τηλεφωνικῶς μέ τόν π. Καλλιόπιο καί μοῦ τό εἶπε". Τότε ὁ ᾿Ελευθέριος ἀπευθυνόμενος εἰς ἐμέ, μοῦ πρότεινε «νά φύγουμε, διότι ἄν ἐδέχθησαν χειροθεσίαν αὐτοί εἶναι καραγκιόζηδες, καί ἐγώ καραγκιόζηδες δέν δύναμαι νά ὑποδεχθῶ". Τόν κράτησε ὅμως ὁ τότε ῾Ιερομόναχος Ματθαῖος Μακρῆς ὁ ὁποῖος (ἀπ᾿ ὅ,τι ἀπεδείχθη γνώριζε πολύ καλά τά πράγματα) λέγοντάς του "κάτσε νά μᾶς ἐξηγήσουν τί ἔγινε". ῞Οταν ἀφίχθη εἰς τό ᾿Αεροδρόμιον ἡ ᾿Εξαρχία ὁ ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης ἠρώτησε "τί ἔκαναν στήν ᾿Αμερική, ἀκούεται ὅτι σᾶς ἔκαναν "χειροθεσία", ὁ μέν π. Εὐγένιος ἀπέφυγε νά ἀπαντήση, καί ἔφυγε ἀμέσως γιά τό σπίτι του, οἱ δέ δύο ᾿Αρχιερεῖς ἐδέχθησαν νά μεταβοῦν ὅλοι στό Μετόχι τοῦ Κορινθίας καί ἐκεῖ νά τούς ἐξηγήσουν. Καί ἡ "ἐξήγησις" πού ἔγινε ἀπό τούς ᾿Αρχιερεῖς καί τόν ᾿Αρχ/τη Καλλιόπιο ἦτο, ὅτι "ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ. ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ. ΔΕΧΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑΝ ΤΙΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ. ΕΤΣΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΩΡΑ ΞΑΠΛΩΘΗΚΕ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΥΦ᾿ ΕΝΟΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΜΕ ΜΙΑ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗ ΕΥΧΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΑΣΙΝ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ". Αὐτῆς τῆς δηλώσεως τῶν ᾿Αρχιερέων ἤμην αὐτήκοος μάρτυς. ῏Ησαν δέ τόσον "πειστικοί", ὥστε νά χαρακτηρισθοῦν καί μεγάλοι ἱεραπόστολοι καί ὁμολογηταί. ῾Ο θεολόγος ᾿Ελευθ. Γκουτζίδης, ἔβαλε μετάνοια, ἐζήτησε συγγνώμην, διότι στό ἀεδρόμιο ἐξεφράσθη ἐναντίον των, καί ἐζήτησε νά πληροφορηθῇ ἄν οἱ Ρῶσοι ἔδωσαν γραπτήν τήν ῾Ομολογίαν καί ἄν ὑπάρχῃ κάποια σχετική ἀπόφασις ἤ ἔγγραφον, καί ἔλαβε τήν ἀπάντησιν ὅτι "τήν ἀπεδέχθησαν ὁμοφώνως ἐν Συνόδῳ, ἀλλά τό σχετικόν ἔγγραφον θά συνταχθῇ καί θά ὑπογραφῇ κατά τήν ἑπομένην Σύνοδον ὅλων τῶν ᾿Αρχιερέων, ἡ ὁποία γίνεται μία φορά τό χρόνο». ‘Επειδή, ὅμως ἐπέμενε τονίζοντας, ὅτι τέτοια θέματα δέν μπορεῖ νά ἀντιμετωπίζωνται ἔτσι πρόχειρα, καί ὅτι πρέπει νά ἔχουμε γραπτά ντοκουμέντα, ἐπετιμήθη ὅτι δέν ἔχει ἐμπιστοσύνη στούς ᾿Αρχιερεῖς. Καί ἐζήτησε συγγνώμη. ᾿Επιμένων εἰς τήν ἐρώτησίν του, ἐάν ἔχουν κάποια ἀπόφασιν ἐπετιμήθη, διότι «δέν ἔδειξε ἐμπιστοσύνην στούς δύο ᾿Αρχιερεῖς". Αὐτῆς τῆς "῾Ομολογίας" τῶν μελῶν τῆς ᾿Εξαρχίας ἤμην αὐτήκοος μάρτυς. ῞Οσον ἀφορᾶ δέ τήν ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου περί τῆς "χειροθεσίας", ὁ ὁποία εἶναι ἀντιφατική καί ἀπαράδεκτος τήν ἀπέκρυψαν, μέχρις ὅτου τήν ἐδημοσίευσεν ὁ Φλωριναῖος Μοναχός Βίκτωρ εἰς τό φυλλάδιόν του: "Χαρμόσυνα Μηνύματα", καί ἀφοῦ ἐγένοντο καί ἐδῶ αἱ "χειροθεσίαι". Τότε ὁ π. Εὐγένιος τήν ἐδημοσίευσεν καί εἰς τόν "Κήρυκα". Αὐτήν τήν ῾Ομολογίαν ἐδήλωναν ἀτομικῶς καί Συνοδικῶς οἱ ᾿Αρχιερεῖς ἀπό τό 1971 μέχρι τό 1998, μέ ἐξαίρεσιν τόν ποτέ Κορινθίας Κάλλιστον, ὁ ὁποῖος μετά τό 1976 καί αὐτή εἶναι ἡ μέχρι τό 1998 "κοινή συνείδησις τῆς ᾿Εκκλησίας". Αὐτό δηλώνεται εἰς ἐπίσημα κείμενα τόσον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὅσον καί τοῦ Μακαριωτάτου. Μετά τήν ἐδῶ πανηγυρικήν λειτουργίαν τῆς ἑνώσεως, ἐδημοσιεύθη, ὡς εἴπομεν, ἡ ἀπόφασις τῶν Ρώσων, καί διά πρώτην φοράν τήν ἴδωμεν, τουλάχιστον "οἱ παροικοῦντες τήν ῾Ιερουσαλήμ καί μή γνωρίζοντες τά γενόμενα ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις", ἐνῶ μέχρι τότε ἡ ἀπόφασις τῶν Ρώσων ἀπεκρύπτετο. Εἰς αὐτήν ἀναφέρεται ὅτι ἡ χειροθεσία γίνεται κατά τόν Η' Κανόνα τῆς Α' Οἱκουμενικῆς Συνόδου. ῾Ο Μακαριώτατος παρακαλεῖται ἐπ᾿ αὐτοῦ νά μᾶς εἴπῃ "ἐν ἐπιτραχηλίῳ καί ὠμοφορίῳ", ἐάν πρίν τήν πανηγυρικήν Λειτουργίαν τῆς ἑνώσεως ἐγνώριζε τήν ἀπόφασιν ταύτην. Πιστεύομεν, ὅτι ἴσως καί ἡ ἀπόφασις αὕτη νά ἀπεκρύπτετο ἐάν δέν τήν ἐδημοσίευεν εἰς τά "Χαρμόσυνα Μηνύματα" ὁ Φλωριναῖος μοναχός Βίκτωρ, διά νά περάση δύο μηνύματα: Πρῶτον ὅτι ἡ χειροθεσία ἔγινε βάσει γνωματεύσεως τοῦ πρώην Φλωρίνης, καί Δεύτερον, ὅτι πλέον εἴμεθα ἑνωμένοι μετά τῶν Φλωρινικῶν. ῎Ηδη ὅμως ἡ κοινή συνείδησις τῆς ᾿Εκκλησίας Κλήρου καί Λαοῦ εἶχε διαμορφωθεῖ ἀπό τῆς πρώτης στιγμῆς πού ἐπέστρεψαν τά μέλη τῆς ᾿Εξαρχίας. Διότι ἴσως κατά παραχώρησιν Θεοῦ διά νά μή παρασυρθοῦν ἅπαντες εἰς τήν προδοσίαν, τά μέλη τῆς ᾿Εξαρχίας εἶπον ὅτι οἱ Ρῶσοι ὠρθοδόξησαν, χειροθεσία δέν ἐγένετο, κλπ. καί αὐτή ἡ συνείδησις διεμορφώθη. ῾Η προδοσία πλέον βαρύνει τούς ἰδίους προσωπικά. ῞Οταν ἐδημοσιεύθη καί εἰς τόν Κ.Ε.Ο. ἡ ἀπόφασις τῶν Ρώσων, τότε ἤρχισαν αἱ ἀντιδράσεις. Καί αἱ ἀντιδράσεις ἑστιάζοντο εἰς τό γεγονός ὅτι ἡ ἀπόφασις εἶναι ἀντιφατική. ᾿Εφ᾿ ὅσον ἀνεγνώρισαν ὡς ὀρθόδοξον τόν Βρεσθένης Ματθαῖον καί ὅτι "ἐν τῷ ζήλῳ του διά τήν ᾿Ορθοδοξίαν προέβη εἰς χειροτονίαν μόνος του παραβιάσας τήν ἱεραρχικήν τάξιν", δηλαδή ἐφ᾿ ὅσον ἀνεγνώρισαν ὡς δογματικῶς πλήρεις καί τελείας τάς χειροτονίας, διατί ὁρίζουν "χειροθεσίαν κατά τόν Η' Κανόνα τῆς Α' Οἱκουμενικῆς Συνόδου"; Προσωπικά μέ ἀπασχολοῦσε τό θέμα, καί ἔψαχνα νά ἐνημερωθῶ περί τῆς χειροθεσίας, τί εἶναι, πότε γίνεται κλπ. καί δέν σταματοῦσα ὅταν εὕρισκα εὐκαιρία νά τό συζητῶ, ὅπως καί πολλοί ἄλλοι. ᾿Ενθυμοῦμαι πόσο ἀνησυχοῦσε διά τό τί ἔγινε ὁ κατά σάρκα θεῖός μου ῾Ιερομόναχος π. Κήρυκος. Τότε ἤρχισα νά προβληματίζωμαι διά τήν στάσιν κάποιων ἄλλων Κληρικῶν, ὄπως τοῦ τότε ῾Ιερομονάχου, κατόπιν ᾿Επισκόπου ᾿Αττικῆς, Ματθαίου, ὁ ὁποῖος ὅταν μέ ἤκουσε εἰς τά Γραφεῖα νά ἐκφράζω τάς ἀνησυχίας μου, μέ ἐπετίμησεν λέγοντάς μου "εὐλογημένε τί εἶναι αὐτά πού λές, τώρα ἔχουμε ψηλά τό κεφάλι, πρίν δέν μᾶς ἔδιναν καμμιά σημασία, τώρα νά ἀκούσης τί λένε ἐκεῖ στά ῾Ιεροσόλυμα οἱ Δεσποτάδες, πόσο μᾶς ὑπολογίζουν"! Λόγῳ τῶν ἀντιδράσεων τότε πολλῶν Κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι μόλις ἐδημοσιεύθη ἡ ἀπόφασις ἀντέδρασαν, καί δέν ἐδέχθησαν νά γίνη εἰς αὐτούς ἡ "χειροθεσία" ἤρχισαν ἔντονα διαβήματα πρός τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, οἱ ὁποῖοι ἀπήντησαν πάλιν ἀντιφατικά. ῎Αλλος ἐδήλωσεν ὅτι ἔγινε "χειροτονία" (ὁ Γραμματεύς ᾿Επίσκοπος Μανχάτταν Λαῦρος), ἄλλος ὅτι ἔγινε "ὡς εὐλογίᾳ" (Φιλάρετος), ἄλλος ὅτι τούς δέχθηκαν ὡς ᾿Αρχιερεῖς (Γκράμπε) καί ἄλλοι ἄλλα. Τά περί συγχωρητικῆς εὐχῆς ὁ Φιλάρετος τά ἐδήλωσε πολύ ἀργότερα, ἤτοι μετά τήν διακοπήν σχέσεων. Προσωπικῶς, ὅταν ἀργότερα ἐμελέτησα ὀλίγον τό ᾿Αρχεῖον κράτησα ὡς τήν πλέον ἀνώδυνον ἀπάντησιν αὐτήν πού ἔδωσεν ἡ Σύνοδος τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς εἰς τήν Β' ᾿Εξαρχίαν 1974. ῾Ο Κορινθίας Κάλλιστος, ὁ Πειραιῶς Νικόλαος καί ὁ ᾿Αρχ/της Καλλίνικος Σαραντόπουλος, σήμερον Φλωριναῖος "᾿Αχαΐας" Καλλίνικος, ἐνυπογράφως ἐν ἔτει 1974 ἐδήλωσαν ὅτι οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς τούς ἐδήλωσαν προφορικῶς, ὅτι "ἡ χειροθεσία ἐγένετο ὅλως τυπικῶς καί ἄνευ οὐσιαστικοῦ λόγου". ῎Εστω καί ἄν ἔγινε προφορικῶς ἡ δήλωσις αὕτη ἐκ μέρους τῶν Ρώσων δέν δυνάμεθα νά τήν ἀμφισβητήσωμεν. Τό 1974 ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος εἰς τό βιβλίον του "᾿Αποκατάστασις τῆς ᾿Αληθείας" ἔγραφεν ἀπευθυνόμενος εἰς τούς ὀκτώ ἀποσκιρτήσαντας, διά τόν λόγον τῆς χειροθεσίας, Κληρικούς, ὅτι "ἡ χειροθεσία ἐγένετο ὡς μία ἐξωτερική τυπική πράξις καί δέν εἶχε καμμίαν σχέσιν μέ τό μυστήριον τῆς χειροτονίας, τό ὁποῖον ἦτο δογματικῶς πλῆρες ἀπό τῆς πρώτης ἀρχῆς τῆς χειροτονίας". Οἱ Κληρικοί αὐτοί, ἐν οἷς καί ὁ ᾿Αρχ/της τότε Καλλιόπιος, ἀπεσκίρττησαν καί προσέφυγον εἰς τούς Φλωρινικούς, διαμαρτυρηθέντες ὅτι οἱ ᾿Αρχιερεῖς μας δέν συνεμορφώθησαν πρός τήν ἀπόφασιν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, οἱ ὁποῖοι "ἔδωσαν τήν ἐντολήν μετά τήν χειροθεσίαν καί τῶν λοιπῶν ἐν ῾Ελλάδι Κληρικῶν νά κάμουν τό πᾶν νά ἐνωθοῦν μέ τούς Φλωρινικούς". Τό ἴδιον ἔτος (1974) ὁ Σεβ/τος Πειραιῶς Νικόλαος κατέθεσε εἰς τό Δικαστήριον διά νά ἀποδείξῃ ὅτι εἶναι Κανονικός ᾿Αρχιερεύς τήν ἀπόφασιν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ἡ ὁποία ὁμιλεῖ διά τόν Η' Κανόνα τῆς Α᾿ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἤτοι διά χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν. Βάσει αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως καί βάσει τοῦ Η' Κανόνος τῆς Α' Οἱκουμ. Συνόδου. ἤτοι βάσει τῆς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας, τό Δικαστήριον ἐξέδωκε "᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα" καί ἀπήλλαξε τόν Σεβ. κ. Νικόλαον τῆς Κατηγορίας. Διά τό ᾿Απαλλακτικόν τοῦτο Βούλευμα ὁ Σεβ/τος Πειραιῶς Νικόλαος ἐπί σειράν ἐτῶν ἐπανηγύριζεν, καί δέν τό ἔφερε ποτέ εἰς τήν Σύνοδον νά ἀποφασίσῃ αὕτη περί αὐτοῦ, ὅταν δέ τόν κατηγείλαμεν καί τό ἐφέραμεν εἰς φῶς ἀπέδωσε τήν εὐθύνην εἰς τόν δικαστήν, καί ἐδήλωσε ψευδῶς δύο τινά: α) ῞Οτι δέν κατέθεσε αὐτός τήν ᾿Απόφασιν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, καί ἐπομένως ἡ εὐθύνη ἀνήκει εἰς τόν Δικαστήν καί ὄχι εἰς τόν ἴδιον καί β) ῞Οτι ποτέ δέν ἀπεδέχθη οὔτε αὐτός, οὔτε ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τό περιεχόμενον τοῦ Βουλεύματος. Τό ἔτος 1974 ὁ μακαριστός ἤδη μοναχός π. Κοσμᾶς ἔκοψεν κοινωνίαν μετά τοῦ Μακαριωτάτου διά τό γεγονός ὅτι "πῆγαν στήν ᾿Αμερική στούς κακοδόξους Ρώσους καί μᾶς ἐπρόδωσαν". Αὐτά μοῦ ἔλεγε συνεχῶς, διότι ὡς ἀνάδοχός μου (νουνός) τά συζητούσαμε πάρα πολύ. ῾Ο Μακαριώτατος βέβαια ἀπέδωσε τήν διακοπήν τῆς κοινωνίας του μετ᾿ αὐτοῦ εἰς προσωπικούς λόγους, ὡς ἀντίδρασιν δηλαδή διότι τοῦ ἔδωσε ἐντολή νά μεταβῇ εἰς τό μοναστήρι τῆς Μεταμορφώσεως, ὅπου ἡ μετάνοιά του. ῞Οταν ὅμως ἀργότερα εἰς τήν προσπάθειάν του νά μέ ἐμποδίσῃ νά γίνω Κληρικός, διότι "αὐτοί ἐπρόδωσαν τόν ἅγιον Πατέρα" μοί ἐκμυστηρεύθη ὅτι ὁ Μακαριώτατος τοῦ εἶπε ὅτι ὁ "πατέρας εἶναι παράνομος" καί μοῦ ἐξήγησε: "ἔτσι τόν ἀπεκάλεσε". Ρώτησα, τότε, τόν Μακαριώτατο καί ἀπαντῶν μοῦ ἀπέδωσε πάλιν τήν διακοπήν κοινωνίας εἰς προσωπικούς λόγους. ᾿Επείσθην τότε, διότι εἶχον ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην εἰς τούς λόγους του, ἀλλά σήμερον μετά τήν ἐπί πολλά ἔτη ἄρνησίν του νά ἀντιμετωπισθῇ τό παλαιοημερολογιτικόν οἰκουμενιστικό κίνημα κατά τοῦ ἁγίου Πατρός Ματθαίου, ἀρχίζω νά ἀμφιβάλλω ἄν μοῦ μιλοῦσε εἰλικρινῶς. Τό 1975 στρατιώτης ὤν εἰς μίαν ἄδειαν μοῦ ἀνέθεσαν νά συντάξω τήν τελικήν ἀπάντησιν εἰς τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς περί διακοπῆς τῆς κοινωνίας μετ᾿ αὐτῶν. ῾Η διακοπή τότε ἐφαίνετο ὡς μία διέξοδος ἀπό τήν διαμορφωθεῖσαν κατάστασιν, δεδομένου ὅτι ἤρχοντο πληροφορίαι ὅτι οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς οὔτε ὁμολογίαν ἔκαναν ποτέ, οὔτε ἀπεδέχθησαν τήν ῾Ομολογίαν, κλπ. Εἰς τό τελικόν χειρόγραφον τό ὁποῖον τούς παρέδωκα, καί ἄν ἐνθυμοῦμαι καλῶς τούς τό εἶπα καί διά ζώσης εἰς μίαν συνεδρίασιν τῶν ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Ανδρέου, ᾿Αττικῆς Ματθαίου καί Πειραιῶς Νικολάου, ὅτι πρέπει μέ αὐτήν τήν ἀπόφασιν νά ἀντιμετωπισθῇ καί τό θέμα τῆς χειροθεσίας καί εἰδικώτερα τῆς ἀποφάσεως τῶν Ρώσων, ἡ ὁποία ὁμιλεῖ διά τόν Η' Κανόνα τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Συμπλήρωσα μάλιστα εἰς τό κείμενον ἐκεῖ πού ἀναφέρεται εἰς τήν ἀπόφασιν τό ἑξῆς: «Ὅτι προέβησαν (οἱ Ρῶσοι) εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 15/28 ᾿Απόφασίν των, ἡ ὁποία ὅμως ὡς ἀντικανονική θεωρεῖται ὑφ᾿ ἡμῶν ἄκυρος, διό καί ἡμεῖς οὐδέποτε τήν ἐδέχθημεν". Δυστυχῶς, ὅμως, ὅταν ἐδημσιεύθη εἰς τό περιοδικόν, καί μοῦ τό ἀπέστειλαν εἰς ᾿Αλεξανδρούπολιν, ὅπου ὑπηρέτουν τήν στρατιωτικήν μου θητείαν, διεπίστωσα, ὅτι εἶχον ἀφαιρέσει ἐκεῖνο τό σημεῖον. Καί ὅταν ἀργότερα τούς ἠρώτησα διατί τό ἀφαιρέσατε, μοῦ ἀπήντησαν διά στόματος ᾿Αττικῆς Ματθαίου: "αἴ, εὔλογημένε σωστό εἶναι αὐτό πού ἔγραψες, ἀλλά ξέρεις τώρα ἔχουμε καί δικαστήρια καί βάσει αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως μᾶς ἀναγνωρίζουν. Ὅταν περάσουμε τά δικαστήρια, τότε θά τήν καταδικάσουμε". ῾Η "συνείδησις τῆς ᾿Εκκλησίας" ἐπί τοῦ θέματος τῆς χειροθεσίας ὡς μιᾶς τυπικῆς ἐξωτερικῆς πράξεως ὑπό τύπον συγχωρητικῆς εὐχῆς, ἐπεσφραγίσθη ἐκτός ἀπό τήν καθαιρετικήν ἀπόφασιν κατά τοῦ Κορινθίας Καλλίστου, ὅταν ἀνήρεσε τήν πρώτην του ῾Ομολογίαν, καί ἐδήλωσεν ὅτι ἐδέχθη "χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν", ἐνῶ ἐγένετο δεκτός ἀπό τούς Φλωρινικούς ὡς Μητροπολίτης ἀπό τό 1971, καί ἀπό ῾Ιεροσυνοδικάς ἀποφάσεις. Τό 1978, τό 1979, τό 1981 καί τό 1983 ὁσάκις οἱ Φλωρινικοί ἤ οἱ Νεοημερολογῖται ἔγραφον ὅτι τό 1971 ἔγινε "χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν", ἄλλοι δέ καί "χειροτονία" ἡ ᾿Εκκλησία ἔδιδε τήν ἰδίαν ἀπάντησιν. Τό 1978, ἤτοι ἕν ἔτος μετά τήν καθαίρεσιν τοῦ Καλλίστου, βλέποντας καί τήν οἰκουμενιστικήν τακτικήν τοῦ Κιτίου ἐκάναμε μήνυσι κατά τῆς ᾿Εξαρχίας τοῦ 1971. ᾿Εδήλωσα δέ ὅτι δέν θά χειροτονηθῶ, ἄν δέν ἀντιμετωπισθῇ τό θέμα ἱεροσυνοδικῶς. Τό 1981 ἐγένετο Μεγάλη Σύνοδος μέ τήν παρουσία καί τοῦ Σεβ/του Κιτίου κ. ᾿Επιφανίου καί πάλιν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἐπανέλαβε τήν ἰδίαν θέσιν "συνείδησιν" περί τῆς χειροθεσίας. . ῾Ο Σεβασμιώτατος Κιτίου, ὅταν ἐπέστρεψε ὡς μέλος τῆς ᾿Εξαρχίας, ἐδήλωσεν καί αὐτός ὅτι "καμμία χειροθεσία δέν ἔγινε, οἱ Ρῶσοι ὀρθοδόξησαν καί ἡ ᾿Ορθοδοξία πλέον ὁμολογεῖται εἰς ὅλην τήν Οἱκουμένην, ὅσον ἀφορᾶ δέ τό ὑφ᾿ ἑνός ἀντιμετωπίσθη μέ μίαν συγχωρητικήν εὐχήν" εἰς τήν συνέχειαν ὅμως ἄλλαξε καί αὐτός γραμμή καί ἔλεγεν ὅτι "πρέπει νά ἐξετάσουμε μήπως ὑπῆρχε καί ἕτερος ᾿Επίσκοπος τό 1948, ὁπότε μπορεῖ νά δικαιολογηθῆ καί ἡ χειροθεσία τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς". Αὐτά τά ἔγραψε πολλάκις ὁ Σεβ. Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιος, ὁ ὁποῖος καί μέ δικά του κείμενα καί διά τοῦ συνεργάτου του καί συμβούλου του Βασιλείου Σακκᾶ ἐδήλωνεν πολλάκις ὅτι πρέπει νά ἐξετάσωμεν μήπως ὑπῆρχε καί ἕτερος ᾿Αρχιερεύς ᾿Ορθόδοξος τό 1948 καί δέν τόν ἐκάλεσε ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος καί πάσχουν αἱ χειροτονίαι τοῦ 1948, ὁπότε καλῶς ἐγένετο ἡ χειροθεσία. Οἱ Φλωρινικοί (Αὐξέντιος) ἐνῶ στήν ἀρχή κατέκριναν τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, ὅτι παρεσπόνδησαν πού ἀνεγνώρισαν τήν Κανονικότητα τῶν χειροτονιῶν τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου εἰς τήν συνέχεια καί κατ᾿ ἐξακολούθησιν κηρύττουν ὅτι τό 1971 ἐγένετο Κανονική χειροθεσία (ἄλλοι τήν ὀνομάζουν χειροτονία) ἐπί τῶν δύο Ματθαιϊκῶν ᾿Επισκόπων Καλλίστου καί ᾿Επιφανίου, δηλαδή "χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν". ᾿Εκ τούτου προέκυψε καί ἡ παρεμπόδισις ἐκ μέρους των τῆς συνεχίσεως τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου καί ἐπί τῶν θεμάτων τοῦ σχίσματος τοῦ 1937 καί τῶν χειροτονιῶν κλπ. διότι κατ᾿ αὐτούς ὅλα αὐτά έτακτοποιήθησαν διά τῆς "ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας". Αὐτήν τήν ἄποψιν τήν ὑπεστήριξαν ἐξ᾿ ἀρχῆς, ἐκτός ἀπό τούς Φλωρινικούς καί μία ὁμάδα τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ὁ Σακκᾶς καί ἄλλοι (πού φαίνεται εἶναι ἐκεῖνοι πού ἐκ τῶν παρασκηνίων ἐτοποθέτησαν εἰς τήν ἀπόφασιν τόν Η' Κανόνα τῆς Α᾿ Οἱκουμενικῆς Συνόδου ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖ σαφῶς περί χειροθεσίας ἐπί σχισματικῶν). ᾿Εσχάτως δέ ἤτοι ἀπό τό 1998 καί μέχρι σήμερον, αὐτήν τήν ἄποψιν τήν ἐπέβαλον εἰς τούς ᾿Αρχιερεῖς μας, προκειμένου νά ἀναγνωρίζωνται ἀπό τούς Φλωρινικούς καί ἀπό τόν νεοημερολογιτισμόν, τά ξένα Κεντρα. Εἰδικώτερον ἀπό τό 1998 εἶναι ἐμφανής αὐτός ὁ στόχος τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ καί νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤτοι νά γίνη δεκτή ἀπό τούς ἡμετέρους ᾿Αρχιερεῖς, ἔστω ἐκ τῶν ὑστέρων, ἔστω καί διά τῆς σιωπῆς, ὅτι τό 1971 ἔγινε πραγματική χειροθεσία, ὡς ἐπί σχισματικῶν. ῎Ετσι ἐνῶ ὁ Χρυσόστομος Κιούσης διακηρύσσει τοῦτο εὐθέως ἀπό τό 1994, ἤ ἐρωτηματικῶς τό 1997 ὁ Σακκᾶς, παραλλήλως ὁ μον. Μάξιμος προπαγανδίζει ὅτι ὁ ἅγιος Πατέρας βιάσθηκε τό 1937, ἐνῶ τό ἀποκορύφωμα εἶναι στό ὅτι οἱ Φλωρινικοί καί οἱ Νεοημερολογῖτες μᾶς ἀναγνωρίζουν ἀπό τό 1971 βάσει τῆς χειροθεσίας καί ἑπομένως πρέπει νά ὑποταχθοῦμε εἰς τόν Χρυσόστομον Κιούσην καί δι᾿ αὐτοῦ εἰς τόν Χριστόδουλον. Μἀλιστα ἐμφανίζονται τινές οἱ ὁποῖοι ἀπειλοῦν ὅτι ὑπάρχουν στοιχεὶα γιά τό 1971, τά ὁποῖα ὅταν δημοσιευθοῦν θά κάνουν τά ἄνω κάτω.... Πρό 3-4 ἐτῶν ἐγράφη καί ἠρωτήθησαν δημοσίως οἱ δύο ᾿Αρχιερεῖς πού ἔζησαν ἀπό κοντά τά γεγονότα, νά μᾶς ποῦν τί ἀκριβῶς συνέβη καί νά τοποθετηθοῦν καί νά μᾶς ποῦν ἄν παραμένουν στήν ἴδια ῾Ομολογία πού εἶχαν ἀπό τό 1971 διά τό θέμα τῆς χειροθεσίας. Καί ἐνῶ περιμέναμε μιά ἔστω τυπική ἀπάντησι, δεχθήκαμε ἐπιθέσεις. ῾Ο Μακαριώτατος ζήτησε ἐπιτακτικά ἀπό τόν Σεβ/το Πανάρετο νά ἀνακαλέση τάς Διακηρύξεις τῶν ἐτῶν 2002-2003, καί ἀπό ἡμᾶς τήν "ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ", ἐνῶ ὁ Σεβ/τος Κιτίου ἀπεδήμησε χωρίς νά δώση καμμίαν ἀπάντησιν. Αὐτή περίπου εἶναι ἡ διαμορφωθεῖσα κατάστασις. Αὐτή εἶναι μία ἀπό τάς αἰτίας, διά τήν ὁποίαν διεκόψαμεν ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετ’ αὐτῶν. Τά καταγράφομεν, πρός ἐνημέρωσιν σας....

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΛΙΒΩΜΕΘΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ...

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΛΙΒΩΜΕΘΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ... Μπροστά στον θάνατο (Αγίου Κυπριανού Καρθαγένης) Δεν πρέπει να θλιβώμεθα, αγαπητοί χριστιανοί από την εκδημία των αδελφών μας προς τον Θεό, αφού γνωρίζομε καλά ότι δεν έχουν χαθή, αλλ' ότι απλώς προηγούνται από εμάς. Ξέρομε πράγματι ότι δεν μας εγκαταλείπουν παρά για να προπορευθούν, όπως κάνουν συχνά οι ταξιδιώτες και οι ναυτικοί. Μπορούμε να λυπούμεθα, χωρίς όμως να θρηνούμε την απώλειά τους. Ο απόστολος Παύλος, μέμφεται κάθε άνθρωπο που δοκιμάζει θλίψι με τον θάνατο των δικών του, τον επιπλήττει και μάλιστα τονκατηγορεί: «Ου θέλομεν δε υμάς αγνοείν, αδελφοί, περί τωνκεκοιμημένων, ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα.ει γαρ πιστεύομεν ότι Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας δια του Ιησού άξει (θα φέρη) συν αυτώ» (Α' Θεσσ., δ' 13-14). Πράγμα που σημαίνει ότι αυτοί που θλίβονται για τον θάνατο τωνδικών τους, είναι πράγματι αυτοί που δεν έχουν ελπίδα. Επομένως, εμείς που ζούμε με την ελπίδα και πιστεύομε στονεμείς που έχομε την πεποίθηση ότι ο Χριστός υπέφερε για εμάς και ανέστη, που έχομε αναγεννηθή δι' Αυτού καιεν Αυτώ, γιατί θλιβόμεθα τόσο με την εκδημία των δικών μας, σαν να ήσαν χαμένοι δια παντός, αφού ο ίδιος οο Κύριός μας, μας ενισχύει με αυτούς τους λόγους: «Εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή ...; ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται ...; και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα» (Ιω. ια΄, 25-26). Εάν, λοιπόν, πιστεύομε στον Ιησού Χριστό, εάν έχομε εμπιστοσύνη στους λόγους και στις υποσχέσεις Του, δεν θα πεθάνοuμε ποτέ. Ας μην λησμονούμε ότι ο θάνατος δεν είναι μία τελική έξοδος, αλλά ένα πέρασμα, μια πρόσκαιρη πορεία προς την αιωνιότητα. Ποιος δεν θα βιαζόταν να φθάση σε μία ζωή καλύτερη; Ποιος δεν θα ήταν ανυπόμονος να αλλάξηνα μεταμορφωθή κατ' εικόνα Χριστού και να πλησιάση το ταχύτερον στην ουράνια ευγένεια και δόξα, όπως τοο απ. Παύλος: «Ημών γαρ το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει, εξ ου και σωτήρα απεκδεχόμεθα Κύριον ΙησούνΧριστόν, ος μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεως ημών εις το γενέσθαι αυτό σύμμορφον τω σώματι της δόξης Αυτού» (Φιλ. γ΄, 20). Όπως μαρτυρεί το βιβλίο της Γενέσεως, ο Ενώχ αρπάχθηκε από την ζωή, αυτός που είχε την εύνοια του Θεού: «Ευηρέστησεν Ενώχ τω Θεώ, και ουχ ευρίσκετο, ότι μετέθηκεν αυτόν ο Θεός» (Γεν. ε΄, 24). Δια μέσου τουΣολομώντος, το άγιον Πνεύμα μας διδάσκει ομοίως ότι, αυτοί που ευαρεστούν στον Θεό, καλούνται πρόωρα από τηνκαι ελευθερώνονται γρηγορώτερα από τον κόσμο ...; από φόβο μήπως, η πολύ μεγάλη παραμονή στην γη, συμβή ναφθείρη: «Ηρπάγη, μη κακία αλλάξη σύνεσιν αυτού. Αρεστή γαρ ην Κυρίω η ψυχή αυτού ...; δια τούτο έσπευσεν εκΣοφ. Σολ. ιδ΄, 11-14) Ευρίσκομε ακόμη μέσα στους Ψαλμούς το παράδειγμα του Δαυίδ, μιας ψυχής αφοσιωμένης στον Θεό με τηνπίστη την πνευματική, που σπεύδει με βιασύνη προς τον Κύριο: «Ως αγαπητά τα σκηνώματά Σου, Κύριε των δυνάμεων. Επιποθεί και εκλείπει η ψυχή μου εις τας αυλάς του Κυρίου» (Ψαλμ. πγ΄, 2). Είναι ίδιον εκείνου που ο κόσμος γοητεύει, που αφήνεται να πλανηθή από τα απατηλά θέλγητρα του κόσμου, ναεπιθυμεί να παραμείνει επί μακρόν στην ζωή. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης, όμως, μας υποχρεώνει ζωηρά να μηπροσηλωνόμεθα στον κόσμο, υπακούοντες στις σαρκικές επιθυμίες μας, και μας παροτρύνει με αυτούς τους λόγους: «Μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω ...; εάν τις αγαπά τον κόσμον, ουκ έστιν η αγάπη του Πατρός εν αυτώ ...; ότι παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου, ουκ έστινεκ του Πατρός, αλλ' εκ του κόσμου εστί. Και ο κόσμος παράγεται (παρέρχεται) και η επιθυμία αυτού ...; ο δε ποιών τοτου Θεού μένει εις τον αιώνα» (Α΄ Ιω. β΄, 15-17). Ας είμεθα μάλλον έτοιμοι να υπακούσωμε στις βουλές του Θεού, ισχυροί με μια ψυχή ευθεία και ειλικρινή, μεμια πίστη ακλόνητη και ένα θάρρος σταθερό, και ας μη θλιβώμεθα από τον θάνατο αυτών που μας είναι αγαπητοί. ότανσημάνει η ώρα, να καλέσει και εμάς ο Θεός, ας βαδίσωμε προς Αυτόν χωρίς δισταγμό, χωρίς βαρυθυμία. Αν οι δούλοι του Θεού όφειλαν, σε κάθε εποχή, να συμμορφώνονται με αυτόν τον κανόνα, η τήρησίς του τώρα έχει γίνει μία αναγκαιότητα. Ο κόσμος, πράγματι, επιταχύνει τον όλεθρό του και βρίσκεται πολιορκημένος από πλήθοςσυμφορών που τον φθείρουν, εις τρόπον ώστε εμείς που έχομε συνείδηση των κακών, που τον έχουν ήδη προσβάλλει σφοδρώς και που γνωρίζομε ότι γεγονότα ακόμη βαρύτερα τον απειλούν, συμπεραίνομε χωρίς κόπο ότι, το μεγαλύτερο συμφέρον για εμάς τους Χριστιανούς είναι να αποσυρθούμε, το γρηγορώτερον, από την γη εδώ. Και δεν πρέπει, αγαπητοί αδελφοί μου, να λησμονούμε ότι, έχομε ήδη αποχωρισθεί από τον κόσμο και ζούμεεδώ κάτω «ως πάροικοι και παρεπίδημοι» - σαν ξένοι και περαστικοί - (Α΄ Πέτρ. β΄, 11), σαν ταξιδιώτες. Ευλογημένη ηημέρα, που έχει ορίσει στον καθένα την πραγματική του κατοικία και που, αφού μας αποσπάσει από αυτόν τον κόσμο και μας απαλλάξει από τα δεσμά του, μας μεταφέρει στον Παράδεισο και στην Βασιλεία των Ουρανών. Τι γλυκύτητα ναπεθαίνεις χωρίς φόβο! Τι μακαριότητα βαθειά και ατελείωτη, να ζεις μέσα στην αιωνιότητα! Ποιος είναι αυτός που δεν θα έσπευδε να ξαναφθάσει στην πατρίδα του, μετά από ένα διάστημα παραμονήςστην ξενιτιά; Πατρίδα μας είναι ο παράδεισος και εξ αρχής είχαμε τους Πατριάρχες για πατέρες. Γιατί, λοιπόν, δενν' αντικρύσωμε την πατρίδα μας; σπεύδομε Εκεί ευρίσκεται ο ένδοξος χορός των Αποστόλων, η ζωογόνος πληθύς των Προφητών, η αναρίθμητη στρατιά των Μαρτύρων, στεφανωμένων για τα κατορθώματά τους ενάντια στον εχθρό και τον πόνο, απολαμβάνοντες εκεί τονΕκεί ακτινοβολούν οι παρθένοι, που υπεδούλωσαν με αξιέπαινες προσπάθειες την φιληδονία της σαρκός. Εκεί, τέλος, ανταμοίβονται οι άνθρωποι που επέδειξαν ευσπλαχνία και οίκτο, που πολλαπλασίασαν τις ελεήμονεςσαν βοηθοί, στις ανάγκες των πτωχών και, πιστοί στα παραγγέλματα του Κυρίου, κατάφεραν να ανυψωθούν από τα γήινα αγαθά στους θησαυρούς τους ουράνιους. Ας βιαστούμε λοιπόν, να τους συναντήσωμε και να παρουσιασθούμε ενώπιον του Κυρίου, και οας διαγνώσει τον πόθο της πίστεως και της ψυχής μας ...; Αυτός, ο Οποίος απονέμει τηνύψιστη ανταμοιβή της δόξης Του σε αυτούς, που τον έχουν ποθήσει με την πιο μεγάλη θέρμη της καρδιάς.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ, ΙΕΡΕΩΝ, ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΟΧ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΗΣ 29.10.1940.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ... ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ (29.10.1941) ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ, ΙΕΡΕΩΝ, ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΟΧ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΗΣ 29.10.1941 Ὁμολογοῦμεν οἱ ὑπογραφόμενοι ‘Αρχιερεῖς, ἱερεῖς, ἱεροδιάκονοι καί μοναχοί ὅτι εἴμεθα τέκνα πιστά τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς, ‘Αποστολικῆς καί Ἀνατολικῆς τοῦ Χριστοῦ ‘Εκκλησίας. Πιστεύομεν καί Ὁμολογοῦμεν συμφώνως τῶ ἱερῶ Συμβόλῳ τῆς Πϊστεως ἡμῶν, δεχόμεθα τάς 7 ἁγίας καί Οἰκουμενικάς Συνόδους, καί πάσας τάς τοπικάς τάς παραδεδεγμένας ὑπό τῆς ‘Εκκλησίας, καί τούς κανόνας τῶν κατά μέρος ἁγίων Πατέρων. Πιστεύομεν καί δεχόμεθα ἐν ὅλῃ μας τῆ καρδίᾳ πάντα τά δόγματα καί τάς ἱεράς παραδόσεις ἐγγράφους τε καί ἀγράφους τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς ταῦτα καθιρεώθησαν ἐξ’ ἀρχῆς. Ἀποκηρύσσομεν καί ἀποπτύομεν τό Γρηγοριανόν παπικόν ἤ νέον ἡμερολόγιον καί τάς σύν αὐτῶ ἀναφανείσας καινοτομίας, σχίσματα, καί αἱρέσεις, καί ἀκολουθοῦμεν πιστῶς τό ‘Ιουλιανόν καί πάτριον ἤ παλαιόν καλούμενον, ὅπερ ἀπ’ ἀρχῆς παρέλαβεν ἡ Ὀρθόδοξος ‘Εκκλησία ἡμῶν, καί τέλος δεχόμεθα πάντα ὅσα δέχεται καί φρονεῖ ἡ Ὀρθόδοξος τοῦ Χριστοῦ ‘Ανατολική ‘Εκκλησία, ἀναθεματίζομεν δέ καί ἀποκηρύσσομεν γενικῶς ὅσα ἀναθεματίζει καί ἀποκηρύσσει αὕτη ἀνέκαθεν, καθώς καί τήν στυγεράν Σιμωνίαν. Ὑποσχόμεθα δέ διά τοῦ παρόντος ὅτι θά ἐμμένομεν πιστοί εἰς τά ἀνωτέρω χάριτι Χριστοῦ μέχρι τελευταίας μας ἀναπνοῆς καί θά ἐργασθῶμεν ὡς Ἱερεῖς τῆς ‘Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. τῆς Ἑλλάδος μετ’ ἀληθοῦς αὐτοθυσίας, εἰλικρινείας καί ἀνιδιοτελείας, μέχρι τελικῆς ἀποπερατώσεως τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν ἀγῶνος, ἤτοι τῆς ἐπαναφορᾶς τοῦ πατρίου ἑορτολογίου. Ἐπίσης ὑποσχόμεθα ὅτι θά τηρῶμεν πάσας τάς περί ἡμερολογίου ἀκριβολογίας ἀποφεύγοντες τάς ἐπιβλαβεῖς οἰκονομίας, ἤτοι δέν θά ἐκτελῶμεν μυστήρια, λειτουργίας, βαπτίσεις, εὐχέλαια, ἁγιασμούς, γάμους καί τά τοιαῦτα εἰς Νεοημερολογίτας. Δέν θά βαπτίζωμεν, ἐάν ὁ ἀνάδοχος τυγχάνει νεοημερολογίτης, τουναντίον θά βαπτίζωμεν ἐάν οὗτος παλαιοημερολογίτης (σ.σ. ὀρθόδοξος), οἱ δέ γονεῖς τοῦ παιδίου νεοημερολογῖται. Ὁμοίως τούς ἐρχομένους ἐκ τοῦ νέου ἡμερολογίου εἰς τό παλαιόν θά δεχώμεθα δι’ Ὁμολογίας Πίστεως, τούς δέ βαπτισθέντας μέ τό νέον ἡμερολόγιον θά τούς ἀναμυρώνωμεν, ἀναγινώσκοντες τήν εὐχήν τοῦ Ἁγίου Μύρου κατά τόν Α΄ Κανόνα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Θά διδάσκωμεν τήν μή συμπροσευχήν μετά τῶν Νεοημερολογιτῶν καί τήν μή μετάβασιν εἰς τούς Ναούς των, καί πάντα τά σχετικά ὅσα ἀπαιτεῖ καί διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία θά ἐκτελῶμεν. Τό παρόν ἀναγνωσθέν εἰς ἐπήκοον πάντων ὑπογράφεται παρ’ ἡμῶν τῶν ἀποτελούντων τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος Ἀρχιερέων, Ἱερέων, ἱερομονάχων, ἱεροδιακόνων καί Μοναχῶν. Ἐν ‘Αθήναις τῆ 29η Ὀκτωβρίου 1941 (Ὑπογράφεται ὑπό τῶν δύο ‘Αρχιερέων Κυκλάνων Γερμανοῦ, Βρεσθένης Ματθαίου, τοῦ Πρωθιερέως Εὐγενίου Τόμπρου, τοῦ ‘Αρχιμανδρίτου Γεδεών, τοῦ ‘Αρχιμανδρίτου ‘Ακακίου, τοῦ ‘Αρχιμ. ‘Αρτεμίου Ξενοφωντεινοῦ, τοῦ ‘Αρχιμ. Ἱεροθέου Σταμούλη καί 30 ἄλλων ‘Αρχιμανδριτῶν, Ἱερομονάχων καί Μοναχῶν).