ΤΑ ΑΣΤΡΑ ΠΙΠΤΟΥΝ ΕΚ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ (ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΜΟΣΧΑΣ)

«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ» ΕΠΑΝΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΩΣ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ «ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ» Ἡ ἐπανέκδοσις τῶν παλαιῶν τευχιδίων μερίμνη τῆς Ἱεραποστολικῆς ‘Αδελφότητος «Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ Η ΑΘΗΝΑΙΑ» τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου (Μητροπολίτου Χρυσάνθου 10, Περιοχή Ἁγίου Ἀθανασίου, ‘Αχαρναί) Τηλ. 210.2466057 ΑΡΙΘΜ. ΤΕΥΧ. 369 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1998 "ΤΑ ΑΣΤΡΑ ΠΙΠΤΟΥΝ ΕΚ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ» (ΡΩΣΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΜΟΣΧΑΣ) Σημείωσις Μάϊος 2008. Πρόκειται διά ἕν κείμενον - ἀπόσπασμα ἀπό παλαιοτέραν ἐπιστολήν τοῦ Ρώσου ὁμολογητοῦ Μοναχοῦ π. ᾿Επιφανίου Τσέρνωφ πρός τούς πιστούς τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν. Τό συγκεκριμένον ἀπόσπασμα ἐδημοσιεύθη εἰς τό τεῦχος τῶν «Πνευματικῶν Θησαυρισμάτων» ὑπ’ ἀριθμ. 369 τοῦ Σεπτεμβρίου 1998 καί τό ἐπαναδημοσιεύομεν σήμερον 14 Μαίου 2008 (ἡμέρα μνήμης τοῦ ἁγίου ὁμολογητοῦ Ἐπισκόπου Ματθαίου), ἐπ’ εὐκαιρία τῆς πρό δύο ἡμερῶν χειροτονίας τοῦ Ἀρχιμ. - Ἡγουμένου τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν εἰς Μητροπολίτην Κιέβου. Ἡ χειροτονία ἐτελέσθη εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ὁσίας Ξένης εἰς Λεμεσόν Κύπρου τήν Κυριακήν τῆς Σαμαρείτιδος 12/25 Μαίου 2008 ἑορτήν τοῦ Ἁγίου Ἐπιφανίου Ἐπισκόπου Κύπρου. Πρό ἔτους ἐγένετο καί ἡ ἐπίσημος ἕνωσις τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς μετά τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ὅπερ ἀπέδειξεν πόσον δίκαιον εἶχεν ὁ μακαριστός Μοναχός π. ‘Επιφάνιος εἰς τά γραφόμενά του περί τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς καί τά ὁποῖα ἐπιβεβαίωσε καί προσωπικῶς εἰς τόν Μητροπολίτην Κήρυκον, ὁ ἤδη ἀποθανών Προκαθήμενος τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς Λαῦρος. Ἰδού τό λίαν ἀποκαλυπτικόν καί σημαντικόν αὐτό σημεῖον τῆς ἐπιστολῆς τοῦ π. Ἐπιφανίου: "Τό πλέον καταπληκτικόν σημεῖον τῶν ἐσχάτων καιρῶν κατά τάς προφητείας τοῦ Σωτῆρος, ὡς ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Θεοφάνης τῆς Πολτάβα καί Περεγιασλάβ γράφει, εἶναι ὅτι "τά ἄστρα πίπτουν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ" (Ματθ. 24:29). Συμφώνως μέ τήν ἐξήγησιν τοῦ ἰδίου τοῦ Σωτῆρος, "τά ἄστρα" εἶναι οἱ ῎Αγγελοι τῶν ᾿Εκκλησιῶν, δηλαδή, οἱ ᾿Επίσκοποι (᾿Αποκ. 1:20) Τοιουτοτρόπως ἡ θρησκευτικοηθική πτῶσις τῶν ᾿Επισκόπων ἀντιπροσωπεύει ἕνα ἀπό τά πλέον χαρακτηριστικά σημεῖα τῶν ἐσχάτων καιρῶν. ῾Η πτῶσις τῶν ᾿Επισκόπων εἶναι ἰδιαιτέρως φοβερή, ὅταν αὐτοί πίπτουν μακράν τῶν δογμάτων τῆς Πίστεως ἤ, ὡς ὁ ᾿Απόστολος λέγει: ὅταν αὐτοί "θά θελήσουν νά μεταστρέψουν τό Εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ" (Γαλ. 1:7). ᾿Επ᾿ αὐτούς ὁ ᾿Απόστολος διατάζει νά ἐκφωνῆται "ἀνάθεμα": "Εἴ τις ὑμᾶς εὐαγελίζεται παρ᾿ ὅ παρελάβετε ἀνάθεμα". Λέγει "ἔστω" (Γαλ. 1:8-9). Καί δέν εἶναι ἀπαραίτητον νά βραδύνωμεν ἐδῶ, ὡς ὁ ἴδιος τονίζει: "Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ· εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει, ὤν αὐτοκατάκριτος" (Τίτ. 3:10-11). ῎Αλλως, δηλαδή, ἐάν εἶναι ἕνεκα ἀδιαφορίας ἡ ἀπομάκρυνσις ἐκ τῆς ἀληθείας, ἡ δίκη τοῦ Θεοῦ θά σέ πλήξη: "ὅτι χλιαρός εἶ καί οὔτε ζεστός, οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου" (᾿Απ. 3:16) (᾿Επιστολαί ᾿Αρχιεπισκόπου Θεοφάνους τῆς Πολτάβα καί Περεγιάσλαβ, ᾿Επιστολή 18, σελ. 29). Ζῶμεν εἰς θλιβερούς καιρούς κατά τούς ὁποίους "τό ἅλας χάνει τήν γεῦσιν του", παύει νά εἶναι ἅλας, χάνει τήν δύναμίν του· κατά τούς ὁποίους "οἱ ἄγγελοι τῶν ᾿Εκκλησιῶν", οἱ ᾿Επίσκοποι πίπτουν καί μετ᾿ αὐτῶν σύρουν κάτω τό ποίμνιόν των... ῾Ο Μητροπολίτης Σέργιος καί ἐκεῖνοι οἱ ᾿Επίσκοποι καί οἱ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἦλθον μετά ἀπ᾿ αὐτόν καί συμφωνοῦν νά ἐργάζωνται μαζί μέ τόν ἀνταγωνιστήν τοῦ Χριστοῦ, ἦσαν οἱ πρῶτοι, ὅπου ἐκεῖνον τόν καιρόν "ἔχασαν τό ἅλας των", ἔχασαν τήν πνευματικήν των δύναμιν, παρεβίασαν τούς ἱερούς κανόνας καί τά δόγματα τῆς ᾿Εκκλησίας καί ὑποτάχθησαν "οὐ μόνον διά τήν ὀργήν (ἕνεκα φόβου), ἀλλά καί διά τήν συνείδησιν" (Ρωμ. 13:5), εἰς τόν Θεο-μάχον ἀντίχριστον. ῾Η μόλυνσις ἤ τό μίασμα δέν παρέμεινεν ἐντός τῶν συνόρων τῆς Ε.Σ.Σ.Δ., ἀλλά ἐπίσης ἐξηπλώθη εἰς τό ἐξωτερικόν. ῾Ο Μητροπολίτης Εὐλόγιος, ὁ ὁποῖος ἐξελέγη πρίν ἀπό τό σχίσμα, καί οἱ μετ᾿ αὐτοῦ, εἰσῆλθον εἰς συμβιβασμούς καί ὑπετάχθησαν εἰς τήν ἐρυθράν Μόσχαν. ῾Η "Ρωσσική ᾿Εκκλησία ἐν ἐξωτερικῷ" παρέμεινεν ἄνευ συμβιβασμῶν. ᾿Αλλά μέ τόν θάνατον κάποιου καί τήν ἄφιξιν ἑνός ἑτέρου "ἀγγέλου τῆς ᾿Εκκλησίας", αὐτή ἡ "᾿Εκκλησία" ἔχασεν ἐπίσης τήν ἐλευθερίαν της ἐκ τῶν συμβιβασμῶν. ᾿Ιδού ἕνα παράδειγμα: ὁ νῦν ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αντώνιος τῆς Γενεύης καί τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, εἰς τό "Μήνυμά του, τῆς Δυτικο-Εὐρωπαϊκῆς ᾿Επαρχίας τῆς Ρωσσικῆς ᾿Εκκλησίας ἐν ᾿Εξωτερικῷ" Νο. 14, Σεπτ. 1979, σελ. 50-51, γράφει πρός ἕναν "ἱερέα" τῆς ᾿Ερυθρᾶς ψευδοῦς ᾿Εκκλησίας, Δημήτριον Ντοῦνκο, τά ἑξῆς: "᾿Αγαπητέ ἐν Χριστῷ πάτερ Δημήτριε - σᾶς γράφω ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἐπιστολῆς σας πρός τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Φιλάρετον. Κατ᾿ ἀρχάς, σπεύδω νά σᾶς διαβεβαιώσω, ὅτι τό μέρος τῆς Ρωσσικῆς ᾿Εκκλησίας, τό ὁποῖον εἶναι ἐλεύθερον πέραν τῶν συνόρων τῆς μητρικῆς μας Πατρίδος ποτέ δέν ἐθεώρησεν, ὅτι τό Πατριαρχεῖον τῆς Μόσχας, τό ὁποῖον εἶναι ἐπισήμως ἀνεγνωρισμένον εἰς τήν Ε.Σ.Σ.Δ., εἶναι ἄνευ Χάριτος...". Περαιτέρω ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αντώνιος γράφει: "...Κατ᾿ αὐτόν τόν καιρόν συντασσόμεθα μέ τήν γνώμην τοῦ ἀειμνήστου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Ιωάννου, ὁ ὁποῖος ἦτο ἁγιοσέβαστος καί ἔχαιρε τιμῆς ἐξ ὅλων, καί ὁ ὁποῖος ἔλεγε ὅτι "ἡ ἐπίσημος ᾿Εκκλησία εἰς τήν Ε.Σ.Σ.Δ. ἀσφαλῶς φέρει χάριν, καίτοι οἱ ῾Ιεράρχαι οἱ ὁποῖοι ἴστανται εἰς τήν κεφαλήν της συμπεριφέρονται κατ᾿ ἀπαράδεκτον τρόπον...". Δύναται τις νά εἴπη πολλά περί τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς, ἐάν ἔχη χῶρον καί χρόνον. ᾿Αλλά περιοριζόμεθα εἰς ὀλίγον τι. Εἶναι τελείως ἀπαράδεκτον νά ἀναφέρεται κανείς εἰς τήν ἀναπόδεικτον γνώμην κάποιου, ὅταν τό θέμα ἅπτεται τοῦ δόγματος τῆς Πίστεως. Δείξατέ μας μία Συνοδικήν ἀπόφασιν ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ! Δέν ὑπάρχει οὐδεμία. ᾿Αλλά ἀκόμη καί μία "Συνοδική ἀπόφασις" δέν καθορίζει ὁριστικῶς τό θέμα. "Δέν εἶναι κάθε συγκέντρωσις ᾿Επισκόπων μία Σύνοδος, ἀλλά μόνον μία συγκέντρωσις ᾿Επισκόπων οἱ ὁποῖοι παραμένουν εἰς τήν ᾿Αλήθειαν", λέγει ὁ μέγας ὁμολογητής τῆς Πίστεως τοῦ Χριστοῦ ῞Αγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης. Καί ὅσον ἀφορᾶ τόν ᾿Αρχιεπ. τῆς Γενεύης, αὐτός ἐπανειλημμένως ἐδήλωσεν ὅτι ἡ "᾿Επισκοπή" καί πᾶσα "ἱερωσύνη" τῆς ᾿Ερυθρᾶς ψευδοῦς ᾿Εκκλησίας, εἶναι τελείως κανονική καί ὅτι ὅλα τά "Μυστήριά" της, ἔχουν δύναμιν φέρουσαν χάριν, ἐν ἀντιθέσει μέ τήν πραγματικότητα, ὅπου οἱ "᾿Επίσκοποι" καί "ἱερεῖς" ἐμφανίζονται ὡς ἔχοντες διπλῆν ὑπηρεσίαν, ὄντες στρατηγοί καί ἀξιωματικοί τῆς Λ.Η.Β.! (ὑπηρεσία κρατικῆς ᾿Ασφαλείας). Μία σχετική μετάφρασις τῆς ὡς ἄνω ἐπιστολῆς ἐδημοσιεύθη εἰς τό περιοδικόν "Ποσεφ" Νο. 12, 1979. Καί ἰδού, κατά τούς τελευταίους 18 μῆνας οὐδείς, οὔτε ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος, ὡς ἀρχηγός τῆς "Ρωσσικῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας ἐν ἐξωτερικῷ", οὔτε μεμονωμένοι ᾿Επίσκοποι αὐτῆς τῆς "᾿Εκκλησίας", οὔτε κάποιος ἱερεύς, ἀνήρεσεν αὐτήν τήν τερατώδη διαβεβαίωσιν ὡς μία "δυσφήμισιν" τοῦ ᾿Αρχιεπ. ᾿Αντωνίου... Εἶναι τελείως φανερόν, ὅτι "τό ἅλας ἔχασε τήν γεῦσιν του εἰς αὐτήν τήν ᾿Εκκλησίαν". .... ᾿Αλλά ὑπάρχει μία περισσότερον ἰσχυρά μαρτυρία! Αὐτή εἶναι ἡ "᾿Επιστολή τοῦ Τρίτου Παν-Μεταναστευτικοῦ Συμβουλίου τῆς Ρωσσικῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας ἐν ᾿Εξωτερικῷ", ἀπευθυνομένη πρός "τόν ᾿Ορθόδοξον Λαόν τῆς Πατρίδος" (1974). Εἰς αὐτήν τήν "σοφήν" ἐπιστολήν (θά ἦτο ἐνδιαφέρον νά γνωρίζαμε ποῖος τήν ἐξέδωσε) τά κανονικά ὅρια τά ὁποῖα χωρίζουν δι᾿ ἑνός ἀδιαπεράστου χάσματος τήν ᾿Αληθινήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ἀπό τήν ψευδῆ ᾿Εκκλησίαν τοῦ ᾿Αντιχρίστου, ἡ ὁποία ἐργάζεται μαζί μέ τό Σοβιετικό Κράτος, προσπερνῶνται. Τό αἷμα τῶν ἁγίων Μαρτύρων εἶναι εἰς αὐτήν τήν ψευδῆ ᾿Εκκλησίαν!... "Καί ὅτε ἤνοιξε τήν πέμπτην σφραγῖδα, εἶδον ὑποκάτω τοῦ θυσιαστηρίου τάς ψυχάς τῶν ἐσφαγμένων διά τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί διά τήν μαρτυρίαν τοῦ ἀρνίου ἥν εἶχον" (᾿Αποκάλ. 6:9)... Καί τό νά θέσης ἕνα σημεῖον ἰσότητος μεταξύ τῶν μαρτυρησάντων ῾Ιεραρχῶν τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν (τῆς Αὐτοῦ ῾Αγιότητος Πατριάρχου Τύχωνος, τοῦ Μητροπολίτου ᾿Επιτρόπου Πέτρου, τοῦ Μητροπολίτου Κυρίλλου τοῦ Καζάν καί τοῦ Μητροπολίτου ᾿Ιωσήφ τοῦ Πετρογκραντ) καί τῶν διωκτῶν "ἱεραρχῶν" τῆς Σεργιανικῆς ψευδοῦς ᾿Εκκλησίας, ἀρχηγῶν τῆς ΚΑΓΚΕΜΠΕ (Ὑπηρεσίας Κρατικῆς ᾿Ασφαλείας), σημαίνει ὅτι ἐξαλείφεις καθ᾿ ὁλοκληρίαν τό ἀνάθεμα τοῦ Πατριάρχου Τύχωνος, τό ὁποῖον ἐξεφώνησεν εἰς τάς 19 ᾿Ιανουαρίου τοῦ 1918 ἐναντίον τοῦ Σοβιετικοῦ Κράτους καί τῶν συνεργατῶν του, καθώς ἐπίσης καί ὅλα τά ἀναθέματα τῶν Μυστικῶν Συμβουλίων τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, καί ὅτι καλύπτεις κάθε τι σχετικόν μέ τήν δήλωσιν τοῦ Μητροπολίτου Σεργίου. Καί ἐάν κάποιος ρωτήση ποῖα "ἐμφανῆ ὅρια διεγράφησαν προσφάτως ἀπό τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Ερμογένην καί τόν (φημισμένον εἰς τό ἐξωτερικόν) ἱερέα Δημήτριον Ντοῦκο", ἐφ᾿ ὅσον αὐτοί παραμένουν εἰς κανονικήν ὑποταγήν εἰς τό ψευδές Πατριαρχεῖον τῆς Μόσχας, καί τοῦ "κληρονόμου" τοῦ Μητροπολίτου Σεργίου, πῶς μετά ἀπό αὐτό δυνάμεθα νά κατανοήσωμεν τήν δήλωσιν τοῦ "Τρίτου Συμβουλίου Μεταναστῶν τῆς Ρωσ. ᾿Ορθ. ᾿Εκκλ. ἐν ἐξωτερικῷ", ὅταν τό "Συμβούλιον" δίδει εἰς αὐτήν τήν ἐπιστολήν τέτοια ὁμολογία τῆς "Πίστεως" της; : "Οἱ πιστοί ᾿Αρχιποιμένες, ποιμένες, μοναχοί καί λαϊκοί ἐξ ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν τοῦ σιδηροῦ παραπετάσματος εἶναι ἕνα. ῞Ολοι μαζί αὐτοί ἀποτελοῦν τήν ἀδιαίρετον ῾Αγία Ρωσσ. ᾿Εκκλησίαν, ὡς τό ἀδιαίρετον καί ἄραφον χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ!". Μετά ποίων ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ ᾿Εξωτερικοῦ δηλώνει τήν ἕνωσίν της; ᾿Ασφαλῶς δέν πρόκειται ἐδῶ περί τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν. Αὐτό εἶναι ἕνα φανερόν κάλεσμα εἰς τήν Σοβιετικήν ᾿Ερυθράν ψευδῆ ᾿Εκκλησίαν.... ῞Οθεν, ἕπεται ὅτι ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αντώνιος ἔχει δίκαιον εἰς τήν γνώμην του ὅτι ἡ "Ρωσ. ᾿Ορθόδ. ᾿Εκκλ. ἐν ᾿Εξωτερικῷ" ἀναγνωρίζει ὅτι ἡ θεομάχος ἰσχύς ἔχει ἐγκαθιδρύσει εἰς τήν χώραν μίαν γνησίαν "᾿Ορθόδ. ᾿Εκκλησίαν". Αὐτό ὅμως εἶναι ἕνα κατάφωρο ψεῦδος. ῾Ο ᾿Αρχιεπ. Γενεύης καί Δυτ. Εὐρώπης μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Ρωσ. ᾿Ορθοδ. ᾿Εκκλησ. τῆς Διασπορᾶς εἶναι ἕνα ἀνεπίσημο ἐξαρχᾶτο τῆς "Σοβιετ. ᾿Εκκλησίας". Λέγων "᾿Ορθόδοξος Λαός" ὁ συγγραφεύς τῆς ἐπιστολῆς ἔχει ὑπ᾿ ὄψιν του μόνον ἐκείνους ὅπου πηγαίνουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Ποιμένος, καί (δέν λαμβάνει ὑπ᾿ ὄψιν του) οὐδόλως τά ἑκατομμύρια αὐτῶν ὅπου ἡ μετανάστευσις ἀποκαλεῖ "Κατακομβίτας". ῎Η ἴσως ἡ ἐπιστολή ὁμιλεῖ περί "ἑνώσεως", εὐχομένη νά ἑνώση ἐκεῖνα ὅπου εἶναι ἀδύνατον νά ἑνωθοῦν, δηλ. τήν "Σοβιετικήν καί Κατακομβῶν ᾿Εκκλησίαν";! ᾿Αλλά οἱ ἅγιοι ἱερομάρτυρες τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν ἄλλα εἶπον. ῾Ο ᾿Επίσκοπος Μάξιμος τοῦ Σεπνκχοβ, ἐδήλωσε, σχεδόν κατά τάς παραμονάς τοῦ θανάτου του: "῾Η Σοβιετική καί τῶν Κατακομβῶν ᾿Εκκλησία εἶναι ἀσυμπαγεῖς!". "῾Η μυστική, ἔρημος καί κατακομβώδης ᾿Εκκλησία ἔχει ἀναθεματίσει τήν Σεργιανιστικήν καί αὐτούς ὅπου τήν ἀκολουθοῦν!". (Πρωτοπρ. Μιχαήλ Πολσκι, οἱ νεομάρτυρες τῆς Ρωσσίας, τόμος 2, σελ. 30). ῾Η Παν-Ρωσσική ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν, ἡ ὁποία ἐνεφανίσθη κατά τάς πρώτας ἡμέρας τῆς καταλήψεως τῆς ἐξουσίας ὑπό τῶν Μπολσεβίκων, ὑπάρχει τώρα ὡς ἀνέκαθεν ὑπῆρχεν. ᾿Επ᾿ αὐτῆς ὑπάρχει ἡ εὐλογία τῆς Αὐτοῦ ῾Αγιότητος Πατριάρχου Τύχωνος, τοῦ τοποτηρητοῦ τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου, τῶν Μητροπολιτῶν Κυρίλλου καί ᾿Ιωσήφ, τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ τοῦ Ἴγκλις, τοῦ ᾿Αρχιεπ. Δημητρίου τοῦ Γκντόβ, τοῦ ᾿Επισκόπου Μαξίμου τοῦ Σέρπουκχοβ, τοῦ ᾿Επισκόπου Δαμασκηνοῦ τοῦ Γκλουκχοβ καί ὅλων τῶν ἄλλων ῾Ιεραρχῶν καί Μαρτύρων τῆς Παν-Ρωσσικῆς ᾿Εκκλησίας. Πρέπει κανείς νά ἐννοήση ὅτι ἐάν Αὐτή ἔδωσε ἑκατομμύρια ἁγίων Μαρτύρων εἰς τοιοῦτον μικρόν χρονικόν διάστημα, τότε δύναται νά εἶναι βέβαιος, ὅτι μέ τήν χάριν τοῦ θεοῦ, Αὐτή δέν ἐξουδενώθη. Αὕτη παραμένει ἐπί δύο ὁμολογιῶν Πίστεως ἐν Χριστῷ καί ἐπί δύο ἀρνήσεων: ῾Η ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν ἀπορρίπτει καί τό Σοβιετικόν Κράτος καί τήν ὑπ᾿ αὐτοῦ δημιουργηθεῖσαν Σοβιετικήν "᾿Εκκλησίαν"". Εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν ὑπακούει εἰς τό ἀνάθεμα, ὅπου ἐξεφωνήθη ὑπό τοῦ Πατριάρχου Τύχωνος καί τῆς Τοπικῆς Παν-Ρωσσικῆς Συνόδου τό 1918, καί τῶν μυστικῶν Συνόδων τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν κατακομβῶν...

Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΙΛΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Ο άγιος Νείλος ο Αγιορείτης προφητευει: «Όταν πλησιάση ο καιρός της ελεύσεως του Αντιχρίστου θα σκοτισθή η διάνοια των ανθρώπων από τα πάθη της σαρκός και θα πληθυνθή σφόδρα η ασέβεια και η ανομία… Οι ποιμένες των Χριστιανών Αρχιερείς και Ιερείς θα είναι άνδρες κενόδοξοι, μη γνωρίζοντες παντελώς την δεξιάν οδόν από την αριστεράν… Αι Εκκλησίαι δε του Θεού θα στερηθούν ευλαβών και ευσεβών Ποιμένων και αλλοίμονον τότε εις τους εν τω κόσμω ευρισκομένους Χριστιανούς, οι οποίοι θα στερηθούν τελείως την πίστιν, διότι δεν θα βλέπουν από κανένα φως επιγνώσεως…».

ΤΟ ΕΝ ΕΤΕΙ 1972 ΠΕΡΙ "ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ" ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ΤΟΥ ΤΟΤΕ ΦΟΙΤΗΤΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΜΗΝΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ (ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ)

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΩΝ ΣΥΝΑΞΕΩΝ - ΟΜΙΛΙΩΝ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΩΡΑ 6 Μ.Μ. ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΑΙΣΚΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΝΣΙΣ: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΚΑΡΕΑ 56, ΤΗΛ. 210. 7643909 (210. 6020176) ΤΕΥΧΟΣ 199 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2008 ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ΤΟΥ 1972 «ΠΕΡΙ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ» ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΜΗΝΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ (ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ). Ἐπί τοῦ χειρογράφου μου ἐκείνου, το ὁποῖον παραθέτω εἰς την συνέχειαν, και ἐπί τοῦ ὁποίου ἐστηρίχθησαν οἱ Νικολαίτες διά να «καταδικάσουν» την «χειροθεσίαν», ἐσημειοῦτο ὡς ἐν προλόγω καί τό ἑξῆς διευκρινιστικόν: «Ἡ μικρά ἔρευνα αὕτη περί τῆς χειροθεσίας, δέον ὅπως μή θεωρηθῆ ὡς τελική καί πλήρης, ἀλλά ὡς μία ἀφορμή πρός εὐρυτέραν ἔρευναν τοῦ θέματος, δεδομένου ὅτι δέν ὑπάρχουσι μονογραφίαι ἤ μελέται ἐπί τοῦ θέματος τῆς χειροθεσίας». Ὅπερ σημαίνει ὅτι δεν ἦτο μία αὐθεντική θεολογική γνώμη, παρά μία φροντιστηριακή ἄσκησις – μελέτη, μη ὁλοκληρωθεῖσα, διό και δεν ειχε κανένας δικαίωμα να την χρησιμοποιήση, πολλῶ μᾶλλον μία Σύνοδος, ἡ ὁποία θέλει να ἐμφανίζεται και ὡς «καθαρά» και «ἁγία». Ταύτην την σημείωσιν δεν ἔλαβον ὑπ’ ὄψιν οἱ Νικολαίτες, με ἀποτέλεσμα να ἐκλάβοιυν αὐτήν και εἰδικά την φράσιν περί τῆς γενομένης χειροθεσίας ἀδιακρίτως ὡς αὐθεντικήν, δογματικήν και ὁμολογιακήν γνώμην, και να στηρίξουν ἐπ’ αὐτῆς την βλάσφημον και ἱερόσυλον, καθ’ ἡμᾶς, και παντελῶς ἀνόητον ἀπόφασίν των περί «καταδίκης τῆς χειροθεσίας», διότι οὐσιαστικά καταδικάζουν τους ἑαυτούς των. ‘Εστηρίχθησαν, δηλαδή, εἰς μίαν ἀνεύθυνον γνώμην, την ὁποίαν ὅλως προχείρως ἐξέφρασα ὡς νεαρός φοιτητής, χωρίς να ἐξετάσουν ὑπό ποίας συνθήκας και προυποθέσεις ἐλέχθη, και τι διευκρινίσεις επηκολούθησαν ὑπό τῆς Συνόδου, ἀκόμη και ἀπό την Ρωσικήν Συνοδον, και τοῦτο διά να τεκμηριώσουν μίαν «Συνοδικήν» των ἀπόφασιν, και να «ἀποδείξουν» ὅτι ἔγινε «χειροθεσία ὡς ἐπί σχισματικῶν», και ὅτι δῆθεν αὐτοί εἶναι «καθαροί ἀπό τοῦ ρύπου ρύπου τῆς χειροθεσίας», ἐνῶ ὁ Κήρυκος ὁ ὁποῖος ἐχειροτονήθη ὑπό δῆθεν «χειροθετημένων» οφείλει και αὐτός να καταδικάση την «γενομένην χειροθεσίαν». Δηλαδή τελεία διαστροφή τῶν πραγμάτων. Το ὅλον αὐτό κίνημα τῆς «καταδίκης τῆς γενομένης χειροθεσίας» εἶναι ὄντως ἀχαρακτήριστον. Ἡ δολιότης, ὁ καιροσκοπισμός καί ἡ κακή σκοπιμότης ξεπερνάει τά ὅρια. Πώς δεν ἐσκέφθηκαν ὅτι καταδικάζοντες την δῆθεν γενομένην χειροθεσίαν καταδικάζουν τους ἑαυτούς των, καταδικάζουν την ἴδια την Σύνοδον, ἡ ὁποία ἀπ’ ἀρχῆς ἐδήλωσεν ἐπανειλημμένως ὅτι οὐδέποτε ἐδέχθη χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν, ἀλλά απλήν συγχωρητικήν εὐχήν; (Σημείωσις: Η Εκκλησία ουδέ συγχωρητικην ευχήν εδεχθη, η οποία ητο εφευρημα του Καλλιοπίου, ο οποίος παρεσυρε και τον θεολόγον Ελευθεριον Γκουτζίδην). Και ὁ μοναχός Χρυσάφιος γνωρίζει τι γράφει,; Γνωρίζει πόσον ἐκθέτει τον εαυτόν του, ὅταν ἐνῶ ὡς μοναχός ἔπρεπε να μην ἀνέχεται οὔτε εἰς το ἐλάχιστον να καινοτομήται το Εὐαγγέλιον, κατά τον ἅγιον Θεόδωρο τον Στουδίτη, οὗτος ὑπηρετεῖ το ψεῦδος και την σκοπιμότητα τοῦ ἁπανταχοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ. Διότι τί ἄλλο είναι ἡ καταδίκη τῆς ἀνυπάρκτου ἤ καλύτερον τῆς μη γενομένης δεκτῆς χειροθεσίας παρά ἐπιβεβαίωσις τῆς διά ἐξυπηρέτησιν τῆς ἑνώσεως ὅλων τῶν παλαιοημερολογιτῶν με βάσι την δῆθεν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς και τῆς …. Καθολικῆς, ὅπως λένε, Ἐκκλησίας, τουτέστιν τῆς Νεοημερολογιτικῆς καθ’ ἡμᾶς τοῦ ἁπανταχοῦ Νεοημερολογιτικοῦ και Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.; … ‘Απορίας ἄξιον πώς, δεν καταλαβαίνουν πώς το μόνον πού ἐπέτυχον με αὐτήν την ἀπόφασιν των περί καταδίκης τῆς χειροθεσίας, εἶναι ὅτι «παίζουν ἐν οὐ παικτοῖς», βλασφημοῦν κατά τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἐμπαίζουν ἑαυτούς και ἀλλήλους, ὑποστασιάζουν την «χειροθεσίαν» (και καταδικάζουν τάς χειροτονίας των ... Ἰδού τό χειρόγραφον τοῦ 1972. «Οἰκονομητέον, ἔνθα οὐ παρανομητέον». «Μή παραλαβάνοντες τό ἀλλότριον, φθείροντες τό ἡμέτερον, ὄ ἐστι κακῶν οἰκονόμων». (Γρηγορίου Ναζιανζηνοῦ). ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ Κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1971 Ἒξαρχία τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου μετέβη εἰς ΗΠΑ πρός διακανονισμόν σχέσεων μετά τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἐν Διασπορᾶ. Μετά ἀπό αἴτησιν τῆς ἡμετέρας Ἐξαρχίας, ἡ Ρωσική Σύνοδος ἤχθη εἰς τήν ὑπ’ ἀριθμ. 16-11/12.9.1971 Ἀπόφασιν, καθ’ ἥν, δύο Ἐπίσκοποι τῆς Συνόδου των, θά ἐχειροθέτουν τούς δύο Ἐπισκόπους Κάλλιστον καί Ἐπιφάνιον, οὗτοι τούς λοιπούς καί τόν λοιπόν Κλῆρον. Ἔκτοτε ἐδημιουργήθη τό πρόβλημα περί τοῦ πῶς δέον νά ἐκληφθῆ ἡ χειροθεσία. Ἐπηκολούθησεν μία ἑρμηνευτική δήλωσις τοῦ Μητροπολίτου τῶν ἐν Διασπορᾶ Ρώσων Φιλαρέτου, ὅτι δέον νά ἐκληφθῆ ὡς εὐλογία. (Βλέπε Ποιμαντορικήν Ἐγκύκλιον1972). Ἠναγκάσθημεν νά μελετήσωμεν τό πρόβλημα καί τήν θέσιν τοῦ ὅρου «χειροθεσία ἐν τῆ πράξει τῆς Ἐκκλησίας». Ὡς δέ θά ἀποδειχθῆ ἐκ τῶν ἀκολουθούντων, ἡ χειροθεσία ἐχρησιμοποιήθη μόνον ἐπί σχισματικῶν ἤ αἱρετικῶν, πρός ἐπικύρωσιν τοῦ ἀκύρως ἐν τῶ σχίσματι τελεσθέντος μυστηρίου. Ἐν τῆ ἐννοία δέ τῆς «εὐλογίας» καί πάλιν πρόκειται περί ἀναζωογοννήσεως τοῦ ἀκύρως τελεσθέντος μυστηρίου. Ἡ μικρά ἔρευνα αὕτη περί τῆς χειροθεσίας, δέον ὅπως μή θεωρηθῆ ὡς τελική καί πλήρης, ἀλλά ὡς μία ἀφορμή πρός εὐρυτέραν ἔρευναν τοῦ θέματος, δεδομένου ὅτι δέν ὑπάρχουσι μονογραφίαι ἤ μελέται ἐπί τοῦ θέματος τῆς χειροθεσίας. Ἡ μονογραφία τοῦ Π. Τρεμπέλα «Τάξις χειροτονιῶν καί χειροθεσιῶν» άναφέρεται εἰς τάς χειροθεσίας τοῦ κατωτέρω κλήρου. ΘΕΜΑ: ΠΕΡΙ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ Εἰς τήν ἀρχαίαν Ἐκκλησίαν ἐναλάσσονταν οἱ ὅροι χειροτονία, χειροθεσία. Ἡ ἑρμηνεία τῶν δύο τούτων ὅρων ἦτο ἠ αὐτή. Ἐσήμαινον δέ οἱ ὅροι χεῖραν θέτω καί χεῖραν τείνω. Σύν τῆ παρόδω ὅμως τοῦ χρόνου ἐδιαφοροποιήθη ἡ ἔννοια τῆς χειροπθεσίας, κατά τοιοῦτον τρόπον, ὥστε τό χειροθετεῖν νά ἀντικαθιστᾶ ἐνίοτε τό χειροτονεῖν, ἐν τῆ περιπτώσει καθ’ ἥν τό χειροτονεῖν ἐγένετο τύποις μόνον καί οὐχί οὐσία (ἐνεργεία). Οὕτω διά τούς σχισματικούς καθωρίσθη, ὅπως διά νά «κοινωνήσουν» καί ἐνταχθοῦν εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν, ἀπητεῖτο ἡ χειροθεσία καί οὐχί ἡ χειροτονία. Τοῦτο γίνεται κατανοητόν ἐκ τοῦ Η΄ Κανόνος τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἰδού τί λέγει ὁ Η΄ Κανών: «Περί τῶν ὀνομαζόντων ἑαυτούς καθαρούς ποτε, προσερχομένων δέ τῆ Καθολικῆ Ἀνατολικῆ ‘Εκκλησία, ἔδοξε τῆ Ἁγία καί μεγάλη Συνόδω, ὥστε χειροθετουμένους αὐτούς, οὕτως μένειν ἐν τῶ Κλήρω». ΠΟΙΑ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΕΝ ΤΩ Η ΚΑΝΟΝΙ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΑΙ ΔΥΟ ΜΟΡΦΑΙ ΧΡΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ Σχολιάζων ἐν τῶ Πηδαλίω του ὁ ἱερός Νικόδημος ὅτι «ἡ χειροθεσία ἐδῶ δέν εἶναι χειροτονία, καθώς ἴσως ἤθελεν ὑπολάβη τινάς, ἀλλά εἶναι τό νά βάλλεται ἡ χείρ τῶν ἱερωμένων εἰς τάς κεφαλάς τῶν τοιούτων αἱρετικῶν καί νά δέχωνται ὡς μετανοοῦντες. Οὕτω γάρ διά χειροθεσίας (καί οὐ διά χειροτονίας) καί ὁ μθ τῆς ἐν Καρθαγένη θέλει νά δέχωνται οἱ μετανοοῦντες. Ὅτι δέ ἀληθής ὁ λόγος μου μαρτυρεῖ καί ἡ ζ΄ Σύνοδος. Ἀναγνωσθέντος γάρ τοῦ ἰδίου τούτου Κανόνος ἐν τῆ α΄ πράξει αὐτῆς, καί ζητηθέντος πῶς νοητέον τό χειροθετουμένους, εἶπεν ὁ ἁγιώτατος Ταράσιος, ἐπ’ εὐλογίας ἐνταῦθα ἡ χειροθεσία λέγεται, καί οὐκ ἐπί χειροτονίας». Εἰς αὐτό τό σχόλιόν του ὁ ἱερός Νικόδημος ἀναφέρει ἀπό τάς διαταγάς τῶν Ἀποστόλων καί ἐκ τοῦ κεφαλαίου μα΄ καί μγ΄: «Καθώς τόν ἄπιστον δέχεσαι, ἀφ’ οὗ τόν βαπτίσεις, ἔτσι καί τόν ἁμαρτωλόν, ἀφ’ οὗ χειροθετήσεις, ὡς καθαρόν θέλεις ἀποκαταστήσει εἰς τήν νομήν τήν πνευματικήν. Καί ἡ χειροθεσία γίνεται εἰς αὐτόν ἀντί βαπτίσματος, ἐπειδή διά τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν ἐδίδετο τό Πνεῦμα τό Ἅγιον εἰς τούς πιστεύοντας...». Σημειωτέον ὅτι ἡ χειροθεσία ἐν προκειμένω, ὡς σχολιάζεται ὑπό τοῦ ἱεροῦ Νικοδήμου, δέν ἀναφέρεται εἰς τήν χειροθεσίαν τῶν Κληρικῶν, ἀλλά εἰς τήν χειροθεσίαν τῶν μετανοούντων πιστῶν, ἵνα διά ταύτης ἀποκατασταθοῦν εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν. Ἡ Σύνοδος αὕτη ἔδέχθη τούς Καθαρούς ἤ Ναυατιανούς οἰκονομικῶς. Διά τούς Καθαρούς ἠσχολήθη ὁ Μέγας Βασίλειος εἰς τόν Α΄ Κανόνα αὐτοῦ. «Οἱ Καθαροί καί αὐτοί τῶν ἀπεσχισμένων εἰσί. Πλήν ἀλλ’ ἔδοξε τοῖς ἀρχαίοις, τοῖς περί τόν Κυπριανόν, λέγω καί Φιρμιλιανόν τόν ἡμέτερον, τούτους πάντας μιᾶ ψήφω ὑποβαλεῖν, Καθαρούς καί Ἐγκρατίτας καί Ὑδροπαραστάτας καί Ἀποτακτίτας, διότι ἡ μέν ἀρχή τοῦ χωρισμοῦ διά σχίσματος γέγονεν, οἱ δέ τῆς Ἐκκλησίας ἀποστάντες, οὐκ ἔτι ἔσχον τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ἑαυτούς. Ἐπέλιπε γάρ ἡ μετάδοσις τῶ διακοπῆναι τήν ἀκολουθίαν. Οἱ μέν γάρ πρῶτοι ἀναχωρήσαντες, παρά τῶν Πατέρων ἔσχον τάς χιεροτονίας καί διά τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν αὐτῶν, εἶχον τό χάρισμα τό πνευματικόν, οἱ δέ ἀπορραγέντες, λαϊκοί γενόμενοι οὔτε τοῦ βαπτίζειν, οὔτε τοῦ χειροτονεῖν εἶχον ἐξουσίαν, οὔτε ἠδύναντο χάριν Πνεύματος ἁγίου ἑτέροις παρέχειν ἧς αὐτοί ἐκπεπτώκασιν...». Ὁ Α΄ Κανών τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ἀναφέρεται εἰς τούς Καθαρούς περί ὧν ὁμιλεῖ ὁ Η΄ Κανών τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου. Ὀ Μ. Βασίλειος σχολιάζει τόν τρόπον καθ’ ὅν ἔγένοντο δεκτοί. Λέγει μέν περί τῶν Καθαρῶν ὅτι ἦσαν σχισματικοί, ἀλλά καί ὅτι ἡ Σύνοδος τοῦ Κυπριανοῦ καί τοῦ Φιρμιλιανοῦ τούς κατατάσσει εἰς τήν ἰδίαν μοῖραν μέ τούς Ἐγκρατίτας, ‘Υδροπασχίτας κλπ. καί τούς δέχεται κατά τόν αὐτόν τρόπον, μέ τήν διαφοράν ὅτι ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐχειροτονήθησαν ἤ ἔλαβον τήν χάριν παρά τῶν Πατέρων τούς δέχεται κατά κάποιον ἠπιώτερον τρόπον. Ἐν τούτοις ὅμως λέγει ὅτι καί ἐν τοιαύτη περιπτώσει ὁ τρόπος αὐτός εἶναι οἰκονομίας χάριν καί τό αἰτιολογεῖ οὕτω πως: «Ἡ μέν ἀρχή τοῦ χωρισμοῦ διά σχίσματος γέγονεν, οἱ δέ τῆς Ἐκκλησίας ἀποστάντες, οὐκ ἔτι ἔσχον τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ἑαυτούς». Περί τῆς χειροθεσίας τῶν αἱρετικῶν ἤ σχισματικῶν οἵτινες εἶχον λάβει τό βάπτισμα ἐν τῆ Μιᾶ Ἐκκλησία καί ἐξ αὐτῆς ἐξέκκλιναν εἰς σχίσμα ἤ αἵρεσιν ποιεῖται λόγον ἡ ἐπιστολή τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου πρός τόν Ἀλεξανδρείας ‘Αλέξανδρον. Ἡ ἐπιστολή ἀναφέρεται εἰς τούς ὑπό τοῦ Μελετίου χειροτονηθέντας καί ὁρίζει ὅτι πρέπει νά γίνωνται δεκτοί δι’ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ τῆς Ἀλεξανδρείας Ἐπισκόπου «μυστικωτέρα τινί χειροτονία βεβαιούμενοι». (Περί τῆς ἐπιστολῆς βλέπε Σωκράτους Ἐκκλησιαστική Ἰστορία Α΄, Ἑλλην. Πατρολ. 67, 80). Ἡ ἰδία φράσις ἐπαναλαμβάνεται καί εἰς τήν Ἐκκλησιαστικήν Ἱστορίαν Θεοδωρήτου Βιβλ. Α, 9). Ἡ φράσις αὕτη «μυστικωτέρα χειροτονία βεβαιωθέντας» ἠμφεσβητήθη ὑπό τινων καί ὑπεστηρίχθη ὅτι πρόκειται περί παρεισαγωγῆς εἰς τό περιθώριοντῆς ἑρμηνευτικῆς αὐτῆς φράσεως. Ὁ Π. Τρεμπέλας (Δογμ, Γ, σελ. 56) λέγει: «Καί ἐν τῆ ὑποθέσει ταύτη ... ὅτι πρόκειται περί γλώσσης ἑρμηνευτικῆς ἀπό τοῦ περιθωρίου εἰς τό κείμενον παρεισαχθείσης... καί πάλιν ἡ παρεισαγωγή αὐτῆς μαρτυρεῖ κρατοῦσαν κατά τήν ἐποχήν τῆς παρεισαγωγῆς τήν θεωρίαν, ὅτι ἡ χειροθεσία ἐπί τῶν ἐπιστρεφόντων ἐκ σχίσματος ἤ αἱρέσεως Κληρικῶν ἐνεῖχεν ἔννοιαν σοβαρωτέραν τῆς συνήθους ἐπί μετανοία χειροθεσίας». Τό ὅτι ἡ χειροθεσία αὐτή δέν ἦτο ἐπί μετανοία ἀποδεικνύεταικαί ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ Μελέτιος ὅστις εἶχε χειροτονηθῆ εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν, δέν ἐχειροθετήθη. Ἄν ἡ χειροθεσία ἐγένετο «ἐπί μετανοία» τότε ἔπρεπε νά χειροθετηθῆ καί ὁ Μελέτιος ὡς μετανοήσας. Εἰς τόν Μελέτιον ὅμως ἀνεγνωρίσθη μόνον τό δικαίωμα τοῦ νά φέρη «τό ψιλόν ὄνομα τῆς τιμῆς», χωρίς καί νά πράττη τά τοῦ Ἐπισκόπου. Περί τοῦ ἰδίου θέματος, τῆς χειροθεσίας, ἠσχολήθη καί ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, προεδρευομένη ὑπό τοῦ Πατριάρχου Κων/λεως Ἁγίου Ταρασίου. Εἰς τήν Α΄ Πράξιν τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (ΜΑΝΣΙ, 12,1022) ἐτέθη τό ζήτημα περί τῆς χειροθεσίας τῶν Καθαρῶν. Καί πρότερον μέν ὁ Θεόφιλος Ἀλεξανδρείας ἐν τῶ Β΄ αὐτοῦ Κανόνι, ἐξήγησε τήν χειροθεσίαν ὡς χειροτονίαν, ἀλλά σχολιάζων τοῦτο ὁ Ἅγιος Ταράσιος λέγει μετά τινος δισταγμοῦ: «Μήπως ἐπ’ εὐλογίας ἐνταῦθα τήν χειροθεσίαν λέγει καί οὐχί ἐπί χειροτονία». Ἐπί τοῦ θέματος τούτου ἰδού τί διασαφηνίζει ὁ Παν. Τρεμπέλας (Δογμ. Γ΄, σελ. 57). «Καί οὕτω τοῦ πράγματος ἔχοντος πάλιν διά τῆς εὐλογίας παρείχετο χάρις πρός ζωογόνησιν καί ἐπικύρωσιν τοῦ ἀκύρως ὑπό αἱρετικῶν ἤ σχισματικῶν τελεσθέντων». Τό ἔτος 669 ὁ Πάπας Βιταλιανός ἀνεδείχθη Ἀρχιεπίσκοπος Καντερβουρίας. Ὁ ἐκ Ταρσοῦ Θεόδωρος τούς Βρεττανούς καί Ἰρλανδούς Ἐπισκόπους, τούς ὁποίους ἐθεώρει Τεσσαρασκεδαιτίτας, ἀνεχειροτόνει. ‘Αλλ’ ὅμως ὅταν μετέπειτα ἤθελε νά εὕρη μέτρα συνδιαλλαγῆς τῶν Ἐπισκόπων τούτων καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης, ἐνεργῶν κατ’ οἰκονομίαν περιωρίσθη εἰς τό νά ἀξιοῖ, ὅπως οὗτοι «δι’ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ Καθολικοῦ Ἐπισκόπου βεαιοῦνται». Ἤτοι ὁ Θεόδωρος ὁ ἐκ Ταρσοῦ χαρακτηρίζει τήν χειροθεσίαν ὡς βεβαίωσιν, ὅπως ἀκριβῶς τήν χαρακτηρίζει καί ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος. Εἰς τάς ἀποκρίσεις τοῦ Ἰουστίνου πρός τούς Ὀρθοδόξους (Ἀπόκρισις 24, Βλ. Ἑλλην. Πατρολ. 6, 1262) εὕρηται ἡ κατωτέρω ἀπόκρισις: «Τοῦ αἱρετικοῦ ἐπί τήν Ὀρθοδοξίαν ἐρχομένου τό σφάλμα διορθοῦται, τῆς μέν κακοδοξίας τῆ μεταθέσει τοῦ φρονήματος, τοῦ δέ βατίσματος τῆ ἐπιχρίσει τοῦ Ἁγίου Μύρου, τῆς δέ χειροτονίας τῆ χειροθεσία». Εἰς τήν ἀπόκρισιν ταύτην μαρτυρεῖται ἡ ἐπί τοῦ θέματος θέσις τῆς κατ’ Ἀνατολήν Ἐκκλησίας κατά τόν Γ΄καί Δ΄ αιῶνα. Σημειωτέον ὅτι, κατά τόν Πανγ. Τρεμπέλα, αἱ ἀποκρίσεις αὗται ψευδῶς ἀναφέρονται εἰς τόν Ἰουστῖνον. Ἕτεραι πράξεις τῆς Ἐκκλησίας τῶν πρώτων αἰώνων διασαφηνίζουν πλήρως τήν ἔννοιαν τῆς χειροθεσίας κατά τήν πρώτην περίοδον τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας. Ὁ Ρώμης Στέφανος ἠξίου ὅπως ἐπί τῶν ἐπιστρεφόντων αἱρετικῶν ἐπαναλαμβάνεται ἡ CONFIRMATIO, δηλαδή ἡ «βεβαίωσις». Ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος ὑπεστήριξε ὅτι πρόκειται περί χειροθεσίας «ἐπί μετανοία». Ὀ ἅγιος Κυπριανός ἐχρησιμοποίησε τήν χειροθεσίαν καί τήν ὑπεστήριξε κατά τοιοῦτον τρόπον, ὥστε δίδει τήν ἑρμηνείαν, ὅτι ἐνεῖχε τόν χαρακτῆρα τῆς λήψεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Βλέπε τούς λόγους τοῦ ἁγ. Κυπριανοῦ ἐν ἐπιστολῆ 72,1 εἰς τήν Λατινικήν Πατρολογίαν 3, 1084 καί ἐπιστολήν 74). Ὁ Κυπριανός μάλιστα ἐταύτιζε τό «imrositio manus in poenitentiam» (=ἐπίθεσις χειρῶν ἐπί μετανοία) πρός τό «manym inponere ad accipiendum spiritum sanctum» (=χεῖρα θέτειν πρός λῆψιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ἡ ἐν Ἀρελάτη Σύνοδος συνελθοῦσα ἐν ἔτει 314, εἰς τόν Η αὐτῆς Κανόνα χαρακτηρίζει τήν χειροθεσίαν «ad ‘accipiam spiritum sanctum» (=πρός λῆψιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος). Ὁ Πάπας Σιρρίκιος ρητῶς λέγει περί τῆς συνδιαλλαγῆς τῶν Ἀρειανῶν, ὅτι ὅτι αὕτη συντελεῖται «διά μόνης τῆς ἐπικλήσεως τῶν ἑπταπλῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς δι’ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ Ἐπισκόπου γενομένης» (Πατρολ Λατινική, 13, 1135) Τό αὐτό ὁρίζουν καί οἱ Πάπαι Ἰννοκέντιος ὁ Α΄, Λέων, Βιγγίλιος, χρησιμοποιοῦντες τήν ἔννοιαν τῆς χειροθεσίας ὡς μεταδιδούσης Πνεῦμα Ἅγιον. Κατά τήν πρᾶξιν τῆς Βυζαντινῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐμφαίνεται ἐν τῶ Εὐχολογίῳ ε\ἰς τήν ἀκολουθίαν τήν ἀναγινωσκομένην ἐπί ἐπιστροφῆ ἀποστατῶν ἤ ἐξ’ αἱρέσεως ἐπιστρεφόντων καί ἀποδιδομένην εἰς τόν Μεθόδιον Κων/λεως, τήν διά Μύρου χρίσιν τῶν ἐπιστρεφόντων αἱρετικῶν συνώδευε καί ἐπίθεσις τῶν χειρῶν. Τοῦτο εἶναι χαρακτηριστικόν, καθ’ ὅσον μαρτυρεῖ ὅτι ἡ ἐπίθεσις τῶν χειρῶν ἐπί ἐπιστρεφόντων αἱρετικῶν ἐγίνετο πρός μετάδοσιν τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εἰς μίαν ἐξ’ αὐτῶν τῶν εὐχῶν, τήν τρίτην, ἀναφέρονται τά ἑπόμενα ἐξόχως χαρακτηριστικά: «Καταύγασον αὐτοῦ τήν διάνοιαν τῆ δυνάμει καί ἐνεργεία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὥστε τόν ἐναποκείμενον τῆ ψυχῆ αὐτοῦ σπινθῆρα τοῦ σωτηριώδους βαπτίσματος ταῖς αὔραις τῆς χάριτος, νοητῶς ἐξαφθῆναι καί τήν ἐνσημανθεῖσαν αὐτῶν σφραγίδα ἐκτυπώτερον ἐπιφαίνεσθαι ἐν τῆ καρδία αὐτοῦ». Ὡς ὀρθῶς φρονεῖ ὁ Δυοβουνιώτης ἐπί τοῦ γεγονότος αὐτοῦ (Βλ. ἐργασίαν του «Τά μυστήρια» , σελ. 84) ἡ ἐπίθεσις τῶν χειρῶν παρείχετο πρός ἀναζωογόνησιν τῆς ἀνεξαλείπτου μέν, ἀλλά θραυσθείσης καί μή τετελειωμένης σφραγίδος τῶν μυστηρίων. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἀναφερθεισῶν περιπτώσεων καθίσταται ἐμφανές ὅτι ὁ ὅρος χειροθεσία κατά τήν πρᾶξιν τῆς Ἐκκλησίας παρουσιάζει τάς ἑξῆς δύο μορφάς. Ἡ πρώτη περίπτωσις εἶναι ἡ χειροθεσία ἡ γενομένη ἐπί σχισματικῶν ἤ αἱρετικῶν. Αὕτη τελεῖται διά τήν ἐπικύρωσιν τοῦ ἀκύρως γενομένου μυστηρίου, ἤτοι «πρός λῆψιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», ὥστε νά ἐπενεργήση ἐν αὐτῶ ἡ Χάρις. Εἶναι ἀκριβῶς ἡ χειροθεσία ἡ γενομένη ἐπί τῶν μετανοία ἐπιστρεφόντων. Διότι τήν χρίσιν τοῦ Ἁγίου Μύρου συνώδευε καί ἡ ἐπίθεσις τῶν χειρῶν. Εἶναι ἴσως ἡ ἐπίθεσις τῶν χειρῶν, ἥτι γίνεται εἰς τό Μυστήριον τῆς Ἐξομολογήσεως ὑπό τοῦ Πνευματικοῦ, διότι σήμερον χειροθεσίαν λαϊκῶν ἐπιστρεφόντων ἐκ τῆς αἱρέσεως εἰς τήν Ἐκκλησίαν δέν ἔχομεν. Εἰς αὐτήν τήν χειροθεσίαν ἀναφέρεται καί ὁ ἱερός Νικόδημος ἐν τῶ Πηδαλίῳ του σχολιάζων τόν Η’΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου. Ἡ δευτέρα περίπτωσις εἶναι ἡ γενομένη διά τήν ἀναζωογόνησιν τοῦ Μυστηρίου τῆς Χειροτονίας. Διά νά εἶναι ἔγκυρον τό ἀκύρως τελεσθέν Μυστήριον τῆς Χειροτονίας, δέον ὅπως, ὁ ἐκτός τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας χειροτονηθείς ἐπιστρέφων εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν χειροθετῆται διά τήν βεβαίωσιν τοῦ Μυστηρίου τῆς χειροτονίας. Εἰς αὐτό τό θέμα ἀναφέρεται ὡς εἴπομεν ὁ Η΄ Κανών τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί ἑρμηνευτικῶς ἡ ἐπιστολή τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς πρός τόν Ἀλεξανδρείας Ἀλέξανδρον, ἡ χαρακτηρίζουσα τήν χειροθεσίαν ὡς «μυστικωτέραν χειροτονίαν». Εἰς αὐτήν ἀναφέρεται καί ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, ἡ χαρακτηρίζουσα αὐτήν ὡς «εὐλογίαν», ἤτοι ἐπικύρωσιν τοῦ ἀκύρως τελεσθέντος. Ἡ χειροθεσία ἑπομένως εἰς τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, παρουσιάζει διπλῆν μορφήν. Χειροθεσία διά τούς λαϊκούς (πρός ζωογόνησιν τῶν Μυστηρίων ὡς τό παρουσιάζει καί ὁ ἱερός Νικόδημος) καί χειροθεσίαν διά τήν χειροτονίαν τῶν Κληρικῶν, ὡς ἡρμηνεύθη ὑπό τῆς ἀνωτέρω ἀναφερθείσης ἐπιστολῆς πρός τόν Ἀλεξανδρείας καί τῆς Ζ΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου. Ἐξ’ ὅλων τῶν ἀνωτέρω ἐκτεθέντων καί συμπερασματικῶς παρατηροῦμεν ὅτι οὐδέποτε ἡ χειροθεσία ἐχρησιμοποιήθη ἐπί Κανονικῶς καί ὑπό Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων χειροτονηθέντων. Ἐφηρμόσθη μόνον διά τούς ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας εὑρισκομένους σχισματικούς καί αἱρετικούς, τούς ὁποίους ὁ Μ. Βασίλειος εἰς τόν Α΄ Κανόνα του τούς θέτει εἰς τήν αὐτήν θέσιν, ὡς πρός τήν ἰσχύν τῶν τελουμένων ὑπ’ αὐτῶν Μυστηρίων, διότι ὡς καί ἀνωτέρω ἀναφέρομεν «ἡ μέν ἀρχή τοῦ χωρισμοῦ διά σχίσματος γέγονεν, οἱ δέ τῆς Ἐκκλησίας ἀποστάντες, οὐκέτι ἔσχον τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ἑαυτούς». Τοῦτο εἶναι τό συμπέρασμα εἰς τό ὁποῖον καταλήγει τις ἐκ τῆς μελέτης τῆς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας. Ὡς ἐκ τούτου ἡ χειροθεσία ἡ γενομένη εἰς τούς Ματθαιϊκούς Ἐπισκόπους ἦτο παράνομος πάντη καί ἀντικανονική, ἐκτός ἐάν δεχθῶμεν ὅτι ἡ Ρωσική Διασπορά παρεδέχθη ὡς σχισματικούς – αἱρετικούς μή ἔχοντας τήν χάριν ἐν τοῖς μυστηρίοις καί ὡς ἐκ τούτου ἔχοντας ἄκυρον (οὐχί ὅμως καί ἀνυπόστατον) τήν χειροτονίαν. Τοῦτο ὅμως οὐδόλως ἰσχύει, εἶναι δέ καί βλασφημία, διότι ὁ μέν Ἀρχιεπίσκοπος κυρός Ματθαῖος ὑπῆρξε καθ’ ὅλα ἀκριβής περί τήν Ὀρθοδοξίαν καί ὁ μοναδικός τῆς Ἐκκλησίας τῶν ΓΟΧ ὅστις ἐπίστευεν εἰς τόν ἀγῶνα τῆς συνεχίσεως τῆς Ἱεραρχίας, ἐνῶ οἱ λοιποί καί δή ὁ Χρυσόστομος Καβουρίδης, οὐδόλως ἐπίστευσαν εἰς τόν Ἱερόν Ἀγῶνα, δεδομένου ὅτι ἐδέχοντο τήν ἐγκυρότητα τῶν μυστηρίων τῶν Νεοημερολογιτῶν, καί ἐπομένως ἐδέχοντο τήν πνευματικήν κηδεμονίαν ὑπό τῶν Νεοημερολογιτῶν, καί τήν μή ὕπραξιν ἀναγκαιότητος συνεχίσεως τῆς Ἱεραχικῆς Διαδοχῆς, ἀφοῦ ἄλλωστε σύμφωνα μέ τό πιστεύω του, ὤφειλε νά δεχθῆ τήν καθαίρεσίν του ὑπό τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὑφ’ ἑνός χειροτονία ἐγένετο κανονικῶς, «διά τό ἀπαρρησίαστον τῶν Ἐπισκόπων» καί «ἑνεκα τῆς χαλεπότητος τῶν καιρῶν» καί ἕνεκα τῶν διωγμῶν, ὐπῆρξε δέ ἀναγκαιότης ἱστορική, διότι πρῶτον μέν ἐσυνεχίσθη ἡ Ἀποστολική Διαδοχή καί δεύτερον ἐστερεώθη ἔτι πλέον ἡ πεποίθησις τῆς ἀναγκαιότητος τῆς συνεχίσεως τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ αἱ χειροτονίαι αὗται ἐγένοντο καί ὡς συνέπεια πρός τήν ἀληθῆ Ὁμολογία ἔναντι τῶν Νεοημερολογιτῶν. Ἐάν δέν ἐλάμβανον χώραν αἱ χειροτονίαι τοῦ 1948, ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. θά ἠφανίζετο καί θά κατέληγε ἕν Παράρτημα τῆς Νεοημερολογιτικῆς τοιαύτης., ἕνας ὀργανισμός, ἤ ἕνας Σύλλογος, ὅπως τήν ἤθελε ὁ Χρυσόστομος Καβουρίδης. Ἀλλά διατί νά μή δεχθῶμεν τήν ἐπί τόσα ἔτη διακεκηρυγμένην ἂλήθειαν, ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος κινούμενος ὑπό τῆς θείας Χάριτος ἐχειροτόνησε μόνος του διά τήν δόξαν τῆς Ἐκκλησίας. Καί τότε πλέον τί εἶναι ἡ χειροθεσία παρά μία ἄρνησις μιᾶς ὀρθοδόξου χειροτονίας, ἥτις ἔπρεπε νά λάβη ἀντί χειροθεσίας ἐπαίνους καί νά θεωρηθῆ θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας; Ἀλλά ἐσπευσμένως οἱ Ἀρχιερεῖς μας τήν ἐδέχθησαν. Ἐκινήθησαν, κατά τήν ἐμήν ταπεινήν γνώμην, ἀπερισκέπτως, ἐνήργησαν ἴσως σκεπτόμενοι τήν δόξαν τῶν ἀνθρώπων ἀδιαφορήσαντες διά τήν ἀλήθειαν. Εἶπον, ὅτι διά νά γίνη ἡ ἕνωσις μετά τῶν Φλωρινικῶν, πρέπει νά δεχθῶμεν τήν χειροθεσίαν. Ναί, σωστή καί ἄδολη ἡ σκέψις, (νά μήν ὑπάρχουν σχίσματα), ἀλλά πόση βλασφημία περιέχεται εἰς τήν σκέψιν ταύτην κατά τῆς χειροτονίας, ὡς μή ἁρτίως γενομένης. Τήν χειροθεσίαν ἐζήτησαν πρῶτοι οἱ Φλωριναῖοι, ἀλλά μήπως ἐκφράζουν οὖτοι τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν ἀπό τήν ὁποίαν ἀπεκόπη ἡ Σύνοδος τῶν «Ματθαιϊκῶν»; Ὄχι ἀσφαλῶς, ἀλλά ὅλοι γνωρίζομεν, ὅτι ὡς πρός τό φρόνημά των, τό ἀλλάζουν συνεχῶς, δεχόμενοι πότε τήν εγκυρὀτητα τῶν μυστηρίων τῶν νεοημερολογιτῶν καί πότε τήν ἀκυρότητα. Ἡ δέ χειροτονία των οὐδέ κἄν δύναται νά λογισθῆ χειροτονία, ὡς ὑπερόριος καί ὡς γενομένη ἀντικανονικώτατα ὑπό παλαιοημερολογίτου (δεκατριμερίτου) καί νεοημερολογίτου, ἄνευ κανονικῶν προὑποθέσεων. Τά πράγματα βοοῦν, ὅτι οἱ Φλωρινικοί δέν ἐκφράζουν οὐδαμῶς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν. Ἀς ἀκούσωμεν ὅμως τί λέγει ἡ Ἐκκλησία: «Οἰκονομητέον, ἔνθα οὐ παρανομητέον». Ὁ δέ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός λέγει ὅτι κατά τήν χρῆσιν τῆς οἰκονομίας, δέν πρέπει κατ’ οὐδένα λόγον νά προσλαμβάνω,μεν «τό ἀλλότριον, φθείροντες τό ἡμέτερον, ὅ κακῶν ἐστίν οἰκονόμων». Τό «ἀλλότριον» ἐν προκειμένω εἶναι τό θέλημα τῶν Φλωριναίων, τό δέ ἡμέτερον εἶναι ἡ κανονικότης τῶν ὑπό ἑνός γενομένων χειροτονιῶν τοῦ 1948. Διά τό «θέλημα» τῶν Φλωρινικῶν ἐπρόδωσαν τήν χειροτονίαν των. Ἀς μελετήσουν ὅθεν οἱ Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς τό θέμα τοῦτο καί ἀς ἀναζητήσουν τήν θεραπείαν του. Ἡ Ἐκκλησία τά πάντα θεραπεύει. Ἀς άποκηρύξουν τήν πρᾶξιν αὐτήν, διά τήν ὁποίαν πιστεύω πώς καί οἱ ἴδιοι οἱ ὁποῖοι τήν ἀπεφάσισαν δέν ἱκανοποιήθησαν, ἀλλά ἠλέγχοντο εἰς τήν συνείδησιν, ἀλλά καί οἱ δεχθέντες ταύτην μετενόησαν πού τήν ἐδέχθησαν. Εἶναι καιρός ἀνανήψεως. Ἀς ἐπαναφέρουν τάς χειροτονίας τοῦ 1948 εἰς τήν πρέπουσαν θέσιν των. Ἀς ἀποκηρύξουν τήν χειροθεσίαν ὁμολογοῦντες ὅτι ἔσφαλλον. Οὐδείς ἀλάθητος. Τά λάθη εἶναι διά τούς ἀνθρώπους. Καί οἱ Ἐπίσκοποί μας ὡς ἄνθρωποι ἴσως ὑπέπεσαν εἰς σφάλμα. Ἀς τό διορθώσουν. Ἀναμένομεν.

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ «ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟΝ ΣΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕΝ ΔΕΣΠΟΤΑ» ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού Η Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου Σταυρού αποτελεί έναν σπουδαίο εορτολογικό σταθμό του εκκλησιαστικού έτους. Στις 14 Σεπτεμβρίου σύμπασα η Ορθοδοξία τιμά τον Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως το «καύχημά» Της και η «δόξα» Της. Πηγές της εκκλησιαστικής μας ιστορίας αναφέρουν ότι η εορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης είχε καθιερωθεί από τα αρχαία χρόνια, ίσως μάλιστα να είχε καθιερωθεί και από αυτόν τον Μέγα Κωνσταντίνο, κατά προτροπή προφανώς της μητέρας του αγίας Ελένης, αμέσως μετά την εύρεση του Τιμίου Ξύλου στα Ιεροσόλυμα, γύρω στο 330 μ.Χ. Η τιμή προς τον Τίμιο Σταυρό ανάγεται στους αποστολικούς χρόνους. Οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι γεμάτες από χωρία με τα οποία ο μέγας απόστολος εξαίρει τον ρόλο του Σταυρού στην διαδικασία της σωτηρίας του κόσμου. Πρώτος ο Παύλος ομίλησε για την καύχηση του Σταυρού του Χριστού. Οι αποστολικοί Πατέρες ομιλούν και αυτοί με σεβασμό και τιμή προς το ιερό σύμβολο, μέσω του οποίου έγινε η καταλλαγή με το Θεό και επιτεύχθηκε η σωτηρία με την απολυτρωτική θυσία του Χριστού. Οι κατακόμβες είναι γεμάτες από χαραγμένους σταυρούς. Οι διωκόμενοι χριστιανοί από τους φανατικούς ειδωλολάτρες θεωρούσαν τους εαυτούς τους τύπους του αδίκως παθόντος Κυρίου Ιησού Χριστού. Πίστευαν ότι εξαιτίας της πίστεώς τους στο Χριστό έφεραν και αυτοί το δικό τους σταυρό, γι αυτό το ιερό αυτό σύμβολο ήταν τόσο αγαπητό σε αυτούς. Αυτό τους εμψύχωνε και τους έδινε τη δύναμη του μαρτυρίου. Η δύναμη του Τιμίου Σταυρού φάνηκε στο θαυμαστό όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, στα 312, ενώ βάδιζε εναντίον του Μαξεντίου κοντά στη Ρώμη. Ο Κωνσταντίνος εξέφραζε την νέα εποχή, σε αντίθεση με τους συναυτοκράτορές του, οι οποίοι εξέφραζαν και προσπαθούσαν να συντηρήσουν τον παλιό κόσμο, που κατέρρεε ραγδαία. Ο μεγάλος αυτοκράτορας είδε στον ουρανό, ημέρα μεσημέρι, το σημείο του σταυρού, σχηματισμένο με αστέρια, και την επιγραφή «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ», επίσης σχηματισμένη με αστέρια. Ήταν η 28η Οκτωβρίου 312. Από εκείνη την ώρα έδωσε διαταγή το σημείο αυτό να γίνει το σύμβολο του στρατού του. Χαράχτηκε παντού, στις ασπίδες των στρατιωτών, στα κράνη, στα λάβαρα, και αλλού. Ο εχθρός κατατροπώθηκε και ο Κωνσταντίνος έγινε μονοκράτωρ του απέραντου κράτους. Δεν είχε καμιά αμφιβολία ότι η δύναμη του Σταυρού του είχε χαρίσει αυτή την περήφανη νίκη, γι αυτό προσέγγισε τη νέα ανερχόμενη θρησκευτική πίστη των χριστιανών. Κατάλαβε ο μεγάλος και διορατικός εκείνος άνδρας ότι το μέλλον της ανθρωπότητας ανήκε στον Χριστιανισμό, όπως και έγινε. Έτσι έδωσε αμέσως διαταγή να σταματήσουν οι διωγμοί εναντίον των χριστιανών, καθώς και όλων όσων διώκονταν για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Με το γνωστό «Διάταγμα των Μεδιολάνων» κατοχυρώθηκε η ανεξιθρησκία στο κράτος. Παράλληλα υιοθέτησε τις ευαγγελικές αρχές για να γίνουν η βάση του δικαίου και της νομοθεσίας του (κατάργηση δουλείας, κοινωνική πρόνοια, αργία Κυριακής, κλπ). Για να είναι δίκαιος με όλους τους υπηκόους παρέμεινε προστάτης και της εθνικής θρησκείας (Μέγας Αρχιερεύς). Το 326 αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους η ευσεβής χριστιανή μητέρα του αγία Ελένη. Με την γενναία επιχορήγηση του Κωνσταντίνου άρχισε το κτίσιμο λαμπρών ναών επί των ιερών προσκυνημάτων. Επίκεντρο ήταν ο Πανάγιος Τάφος του Κυρίου. Στο σημείο εκείνο ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε κτίσει το 135, κατά τη δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ, ναό της Αφροδίτης. Πρώτη ενέργεια της αγίας Ελένης ήταν η ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού, ο οποίος είχε ριχτεί από τους ρωμαίους σε παρακείμενη χωματερή. Σύμφωνα με την παράδοση οδηγήθηκε εκεί από ένα αρωματικό φυτό που φύτρωνε στο μέρος εκείνο, το γνωστό μας βασιλικό. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές τελικά βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών. Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Φιλοστόργιος και Νικηφόρος αναφέρουν ότι ο Σταυρός του Κυρίου εντοπίσθηκε ύστερα από θαύμα, τοποθετήθηκε πάνω σε νεκρή γυναίκα και αυτή αναστήθηκε! Η πιστή βασιλομήτωρ, με δάκρυα στα μάτια παρέδωσε τον Τίμιο Σταυρό στον Πατριάρχη Μακάριο, ο οποίος στις 14 Σεπτεμβρίου του έτους 335 τον ύψωσε στον φρικτό Γολγοθά και τον τοποθέτησε στον πανίερο και περικαλλή ναό της Αναστάσεως, τον οποίο είχε ανεγείρει η αγία πάνω από τον Πανάγιο Τάφο και ο οποίος σώζεται ως σήμερα. Το σημαντικό αυτό γεγονός σημάδεψε την ζωή της Εκκλησίας και γι αυτό άρχισε να εορτάζεται ως λαμπρή ανάμνηση. Έτσι καθιερώθηκε η μεγάλη εορτή της Παγκόσμιας Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Όμως την αγία αυτή ημέρα εορτάζουμε και την δεύτερη ύψωση. Στα 613 οι Πέρσες κυρίεψαν την Παλαιστίνη, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα και πήραν ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφεραν στη χώρα τους. Η παράδοση αναφέρει ότι άπειρα θαύματα γινόταν εκεί. Οι πυρολάτρες Πέρσες θεώρησαν το Τίμιο Ξύλο μαγικό και γι αυτό το φύλασσαν και το προσκυνούσαν, χωρίς να γνωρίζουν την πραγματική του φύση και ιδιότητα! Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μετά την νίκη του εναντίον των Περσών παρέλαβε τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφερε στην Ιερουσαλήμ. Ο Πατριάρχης Ζαχαρίας τον ύψωσε εκ νέου στο ναό της Αναστάσεως. Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 626. Ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Παυλίνος αναφέρει στην ενδέκατη επιστολή του ότι η τοπική εκκλησία των Ιεροσολύμων θεώρησε ότι ο Σταυρός του Χριστού ανήκει σε όλη την χριστιανοσύνη και γι αυτό αποφάσισε να τεμαχίσει το Τίμιο Ξύλο και να το διανείμει σε όλη την Εκκλησία. Έτσι διασώθηκαν μέχρι σήμερα πολλά τεμάχια, τα οποία φυλάσσονται ως τα πολυτιμότερα κειμήλια, κυρίως στις ιερές μονές του Αγίου Όρους. Μια εσχατολογική προφητεία λέγει πως ένα από τα συγκλονιστικά γεγονότα του τέλους του κόσμου θα είναι και η επανένωση του Τιμίου Σταυρού! Οι ορθόδοξοι πιστοί τιμούμε με ιδιαίτερο τρόπο την αγία ημέρα της Υψώσεως του Σταυρού του Κυρίου μας. Η ιερές ακολουθίες έχουν πανηγυρικό χαρακτήρα, ενώ έχει θεσπισθεί αυστηρή νηστεία. Κατακλύζουμε του ιερούς ναούς προκειμένου να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό και να αντλήσουμε δύναμη και χάρη ουράνια από αυτόν. Παίρνουμε μαζί μας κλώνους βασιλικού ως ευλογία και τον εναποθέτουμε στα εικονίσματα ως ελιξίριο κατά του κακού. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η τιμή και η προσκύνηση του Σταυρού είναι προσκύνηση του Ίδιου του Εσταυρωμένου Λυτρωτή μας Χριστού και όχι ειδωλολατρική πράξη, όπως κακόβουλα μας κατηγορούν οι ποικιλώνυμοι αιρετικοί. Ο Σταυρός του Κυρίου μας είναι το καύχημά μας, το νικηφόρο λάβαρο κατά του μεγαλύτερου εχθρού μας, του διαβόλου, το αήττητο όπλο κατά του πολυπρόσωπου κακού. Με ένα στόμα και με μια καρδιά ψάλλουμε τον υπέροχο παιάνα τροπάριο της μεγάλης εορτής: «Σώσον Κύριε τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου».

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ «ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟΝ ΣΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕΝ ΔΕΣΠΟΤΑ» ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού Η Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου Σταυρού αποτελεί έναν σπουδαίο εορτολογικό σταθμό του εκκλησιαστικού έτους. Στις 14 Σεπτεμβρίου σύμπασα η Ορθοδοξία τιμά τον Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως το «καύχημά» Της και η «δόξα» Της. Πηγές της εκκλησιαστικής μας ιστορίας αναφέρουν ότι η εορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης είχε καθιερωθεί από τα αρχαία χρόνια, ίσως μάλιστα να είχε καθιερωθεί και από αυτόν τον Μέγα Κωνσταντίνο, κατά προτροπή προφανώς της μητέρας του αγίας Ελένης, αμέσως μετά την εύρεση του Τιμίου Ξύλου στα Ιεροσόλυμα, γύρω στο 330 μ.Χ. Η τιμή προς τον Τίμιο Σταυρό ανάγεται στους αποστολικούς χρόνους. Οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι γεμάτες από χωρία με τα οποία ο μέγας απόστολος εξαίρει τον ρόλο του Σταυρού στην διαδικασία της σωτηρίας του κόσμου. Πρώτος ο Παύλος ομίλησε για την καύχηση του Σταυρού του Χριστού. Οι αποστολικοί Πατέρες ομιλούν και αυτοί με σεβασμό και τιμή προς το ιερό σύμβολο, μέσω του οποίου έγινε η καταλλαγή με το Θεό και επιτεύχθηκε η σωτηρία με την απολυτρωτική θυσία του Χριστού. Οι κατακόμβες είναι γεμάτες από χαραγμένους σταυρούς. Οι διωκόμενοι χριστιανοί από τους φανατικούς ειδωλολάτρες θεωρούσαν τους εαυτούς τους τύπους του αδίκως παθόντος Κυρίου Ιησού Χριστού. Πίστευαν ότι εξαιτίας της πίστεώς τους στο Χριστό έφεραν και αυτοί το δικό τους σταυρό, γι’ αυτό το ιερό αυτό σύμβολο ήταν τόσο αγαπητό σε αυτούς. Αυτό τους εμψύχωνε και τους έδινε τη δύναμη του μαρτυρίου. Η δύναμη του Τιμίου Σταυρού φάνηκε στο θαυμαστό όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, στα 312, ενώ βάδιζε εναντίον του Μαξεντίου κοντά στη Ρώμη. Ο Κωνσταντίνος εξέφραζε την νέα εποχή, σε αντίθεση με τους συναυτοκράτορές του, οι οποίοι εξέφραζαν και προσπαθούσαν να συντηρήσουν τον παλιό κόσμο, που κατέρρεε ραγδαία. Ο μεγάλος αυτοκράτορας είδε στον ουρανό, ημέρα μεσημέρι, το σημείο του σταυρού, σχηματισμένο με αστέρια, και την επιγραφή «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ», επίσης σχηματισμένη με αστέρια. Ήταν η 28η Οκτωβρίου 312. Από εκείνη την ώρα έδωσε διαταγή το σημείο αυτό να γίνει το σύμβολο του στρατού του. Χαράχτηκε παντού, στις ασπίδες των στρατιωτών, στα κράνη, στα λάβαρα, και αλλού. Ο εχθρός κατατροπώθηκε και ο Κωνσταντίνος έγινε μονοκράτωρ του απέραντου κράτους. Δεν είχε καμιά αμφιβολία ότι η δύναμη του Σταυρού του είχε χαρίσει αυτή την περήφανη νίκη, γι’ αυτό προσέγγισε τη νέα ανερχόμενη θρησκευτική πίστη των χριστιανών. Κατάλαβε ο μεγάλος και διορατικός εκείνος άνδρας ότι το μέλλον της ανθρωπότητας ανήκε στον Χριστιανισμό, όπως και έγινε. Έτσι έδωσε αμέσως διαταγή να σταματήσουν οι διωγμοί εναντίον των χριστιανών, καθώς και όλων όσων διώκονταν για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Με το γνωστό «Διάταγμα των Μεδιολάνων» κατοχυρώθηκε η ανεξιθρησκία στο κράτος. Παράλληλα υιοθέτησε τις ευαγγελικές αρχές για να γίνουν η βάση του δικαίου και της νομοθεσίας του (κατάργηση δουλείας, κοινωνική πρόνοια, αργία Κυριακής, κλπ). Για να είναι δίκαιος με όλους τους υπηκόους παρέμεινε προστάτης και της εθνικής θρησκείας (Μέγας Αρχιερεύς). Το 326 αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους η ευσεβής χριστιανή μητέρα του αγία Ελένη. Με την γενναία επιχορήγηση του Κωνσταντίνου άρχισε το κτίσιμο λαμπρών ναών επί των ιερών προσκυνημάτων. Επίκεντρο ήταν ο Πανάγιος Τάφος του Κυρίου. Στο σημείο εκείνο ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε κτίσει το 135, κατά τη δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ, ναό της Αφροδίτης. Πρώτη ενέργεια της αγίας Ελένης ήταν η ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού, ο οποίος είχε ριχτεί από τους ρωμαίους σε παρακείμενη χωματερή. Σύμφωνα με την παράδοση οδηγήθηκε εκεί από ένα αρωματικό φυτό που φύτρωνε στο μέρος εκείνο, το γνωστό μας βασιλικό. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές τελικά βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών. Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Φιλοστόργιος και Νικηφόρος αναφέρουν ότι ο Σταυρός του Κυρίου εντοπίσθηκε ύστερα από θαύμα, τοποθετήθηκε πάνω σε νεκρή γυναίκα και αυτή αναστήθηκε! Η πιστή βασιλομήτωρ, με δάκρυα στα μάτια παρέδωσε τον Τίμιο Σταυρό στον Πατριάρχη Μακάριο, ο οποίος στις 14 Σεπτεμβρίου του έτους 335 τον ύψωσε στον φρικτό Γολγοθά και τον τοποθέτησε στον πανίερο και περικαλλή ναό της Αναστάσεως, τον οποίο είχε ανεγείρει η αγία πάνω από τον Πανάγιο Τάφο και ο οποίος σώζεται ως σήμερα. Το σημαντικό αυτό γεγονός σημάδεψε την ζωή της Εκκλησίας και γι’ αυτό άρχισε να εορτάζεται ως λαμπρή ανάμνηση. Έτσι καθιερώθηκε η μεγάλη εορτή της Παγκόσμιας Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Όμως την αγία αυτή ημέρα εορτάζουμε και την δεύτερη ύψωση. Στα 613 οι Πέρσες κυρίεψαν την Παλαιστίνη, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα και πήραν ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφεραν στη χώρα τους. Η παράδοση αναφέρει ότι άπειρα θαύματα γινόταν εκεί. Οι πυρολάτρες Πέρσες θεώρησαν το Τίμιο Ξύλο μαγικό και γι’ αυτό το φύλασσαν και το προσκυνούσαν, χωρίς να γνωρίζουν την πραγματική του φύση και ιδιότητα! Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μετά την νίκη του εναντίον των Περσών παρέλαβε τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφερε στην Ιερουσαλήμ. Ο Πατριάρχης Ζαχαρίας τον ύψωσε εκ νέου στο ναό της Αναστάσεως. Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 626. Ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Παυλίνος αναφέρει στην ενδέκατη επιστολή του ότι η τοπική εκκλησία των Ιεροσολύμων θεώρησε ότι ο Σταυρός του Χριστού ανήκει σε όλη την χριστιανοσύνη και γι’ αυτό αποφάσισε να τεμαχίσει το Τίμιο Ξύλο και να το διανείμει σε όλη την Εκκλησία. Έτσι διασώθηκαν μέχρι σήμερα πολλά τεμάχια, τα οποία φυλάσσονται ως τα πολυτιμότερα κειμήλια, κυρίως στις ιερές μονές του Αγίου Όρους. Μια εσχατολογική προφητεία λέγει πως ένα από τα συγκλονιστικά γεγονότα του τέλους του κόσμου θα είναι και η επανένωση του Τιμίου Σταυρού! Οι ορθόδοξοι πιστοί τιμούμε με ιδιαίτερο τρόπο την αγία ημέρα της Υψώσεως του Σταυρού του Κυρίου μας. Οι ιερές ακολουθίες έχουν πανηγυρικό χαρακτήρα, ενώ έχει θεσπισθεί αυστηρή νηστεία. Κατακλύζουμε του ιερούς ναούς προκειμένου να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό και να αντλήσουμε δύναμη και χάρη ουράνια από αυτόν. Παίρνουμε μαζί μας κλώνους βασιλικού ως ευλογία και τον εναποθέτουμε στα εικονίσματα ως ελιξίριο κατά του κακού. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η τιμή και η προσκύνηση του Σταυρού είναι προσκύνηση του Ίδιου του Εσταυρωμένου Λυτρωτή μας Χριστού και όχι ειδωλολατρική πράξη, όπως κακόβουλα μας κατηγορούν οι ποικιλώνυμοι αιρετικοί. Ο Σταυρός του Κυρίου μας είναι το καύχημά μας, το νικηφόρο λάβαρο κατά του μεγαλύτερου εχθρού μας, του διαβόλου, το αήττητο όπλο κατά του πολυπρόσωπου κακού. Με ένα στόμα και με μια καρδιά ψάλλουμε τον υπέροχο παιάνα, τροπάριο της μεγάλης εορτής: «Σώσον Κύριε τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου».

ΟΙ ΨΙΤΤΑΚΟΙ (ΠΑΠΑΓΑΛΟΙ ) ΤΟΥ ΑΨΕΘΟΥ

Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων September 24, 2022 · Shared with Public Οι ψιττακοι του Αψεθου. Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων 23 Σεπτεμβρίου 2017 Τό φαινόμενον τοῦτο (των παπαγάλων τού παλαιοημερολογιτικου, νεοημερολογιτικού, παγχριστιανικού καί πανθρησκειακού οικουμενισμού) πάντως ἐνθυμίζει τόν μῦθον μέ τούς "ψιττακούς τοῦ ᾿Αψέθου" τόν ὁποῖον ἀναφέρει ἕνας ᾿Εκκλησιαστικός συγγραφεύς τῶν πρώτων αἰώνων. Τούς φιττακούς (παπαγάλους) τούς εἶχαν ἐκπαιδεύσει νά λένε "ὁ ῎Αψεθος εἶναι Θεός", (σημ. ὁ ῎Αψεθος ἦταν βασιλεύς μιᾶς χώρας τῶν Αἰγυπτίων), καί τούς ἐξαπέστειλαν παντοῦ νά διαλαλήσουν αὐτήν τήν ἀναλήθειαν, διά νά πιστεύουν οἱ ἄνθρωπιοι καί νά τόν τιμήσουν σάν Θεό. Πράγματι οἱ ἄνθρωποι ἐπίστευσαν τούς παπαγάλους καί ἄρχισαν νά λατρεύουν τόν ῎Αψεθο σάν Θεό. ῞Ομως τούς παπαγάλους τοὐς ἐξαπέστειλαν καί ἐκτός τῆς χώρας των. ῏Ηλθαν λοιπόν καί ἐδῶ στήν ᾿Αθήνα καί ἔλεγαν τά ἴδια. Οἱ φιλόσοφοι, ὅμως, τῶν ᾿Αθηνῶν, ἔξυπνοι ὄντες, κατάλαβαν τήν σκευωρίαν, ἔπιασαν τούς παπαγάλους καί τούς ἔμαθαν νά λένε τήν ἀλήθεια, ὅτι, δηλαδή "ὁ ῎Αψεθος δέν εἶναι Θεός" καί τούς ἔστειλαν πίσω στήν χώρα τους. Τό ἀποτέλεσμα ἦτο ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ κατάλαβαν τήν σκευωρίαν καί ξεσηκώθηκαν κατά τοῦ βασιλιᾶ ᾿Αψέθου. See less

ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΕΡΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Περί Ἐκκλησίας: Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ῎Ας ἀκοῦνε οἱ εἰδωλολάτρες, ἄς ἀκοῦνε οἱ ᾿Ιουδαῖοι, τά κατορθώματά μας καί τήν πρώτη θέση, τήν ὁποία κατέχει ἡ ᾿Εκκλησία, ἀλλά ποτέ δέν τήν νίκησαν; πόσοι τύραννοι; Πόσοι βασιλεῖς; ῾Ο Αὔγουστος, ὁ Τιβέριος, ὁ Γάϊος, ὁ Κλαύδιος, ὁ Νέρων, ἄνθρωποι, τούς ὁποίους τιμοῦσαν διά τήν μόρφωσή τους, ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἦσαν δυνατοί, πολέμησαν τόσο πολύ τήν ᾿Εκκλησία, ἐνῶ ἐκείνη βρισκόνταν ἀκόμη εἰς τήν ἀνάπτυξη της, καί ὅμως δέν τήν ξερίζωσαν. Καί ἐκεῖνοι πού τήν πολέμησαν δέν ἀκούονται πιά καί ὅλοι τούς ἔχουν λησμονήσει, ἐνῶ ἡ ᾿Εκκλησία, πού πολεμήθηκε ὑψώνεται πάνω ἀπό τόν οὐρανό. Πραγματικά νά μή δῆς αὐτό ὅτι δηλαδή ἡ ᾿Εκκλησία βρίσκεται εἰς τήν γῆ, ἀλλά ὅτι ἔχει τό πολίτευμά της εἰς τόν οὐρανό. ᾿Από ποῦ φαίνεται αὐτό; Τό ἀποδεικνύουν τά πράγματα. Πολεμήθηκαν ἕνδεκα μαθητές, καί ἡ οἰκουμένη πολεμοῦσε· αὐτοί ὅμως πού πολεμήθηκαν νίκησαν, ἐνῶ αὐτοί πού πολέμησαν, ἀφανίστηκαν. Τά πρόβατα νίκησαν τούς λύκους. Εἶδες ποτέ βοσκό νά στέλνη τά πρόβατα ἀνάμεσα εἰς τούς λύκους, ὥστε τρέχοντας νά μήν ἠμποροῦν νά σωθοῦν; Ποιός βοσκός τό κάνει αὐτό; ῾Ο Χριστός ὅμως τό ἔκανε, διά νά σοῦ δείξη ὅτι τά κατορθώματα δέν γίνονται σύμφωνα μέ τήν φυσική ἀκολουθία τῶν πραγμάτων, ἀλλά κατά τρόπο ὑπερφυσικό. Γιατί ἡ ᾿Εκκλησία εἶναι ριζωμένη ἀπό τόν οὐρανό. ᾿Αλλά ἴσως ὁ εἰδωλολάτρης μέ κατηγορεῖ γιά ἀνοησία· ἄς περιμένη ὅμως τήν ἀπόδειξη ἀπό τά πράγματα καί ἄς μαθαίνη τήν δύναμη τῆς ἀλήθειας, πώς δηλαδή εἶναι εὐκολώτερο νά σβηστῆ ὁ ἥλιος, παρά νά χαθῆ ἡ ᾿Εκκλησία