ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ (+1950)
Μακάριος εκείνος όστις θέλει φυλάξη και κρατήση έως τέλους την αμώμητον και αγίαν ημών Ορθόδοξον Πίστιν, την Πίστιν της Μιάς του Χριστού και Μητρός ημών Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, και υπομείνει τας διαφόρους θλίψεις, φυλακάς ή και εξορίας και λοιπάς κακώσεις. Ο τοιούτος θέλει στεφανωθή και συναριθμηθή μετά των Ομολογητών και Μαρτύρων. ( Βρεσθένης Ματθαίος νουθετική επιστολή 1936) ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥ.
Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026
ΤΡΕΙΣ ΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ
+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ
ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ – ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ Τ.Κ.19400
Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057
Α.Π. 53 Ἐν Κορωπίω Μάρτιος 2008 (Ε.Η.)
ΑΙ ΤΡΕΙΣ ΠΤΩΣΕΙΣ
ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ
Ἀγαπητοί μου, χαίρετε ἐν Κυρίω.
Εἰς τήν ἀπορίαν σας, μήπως ἔπρεπε νά κάμω «ὑπακοήν» εἰς τήν «Σύνοδον» ὥστε νά μή μείνω «μόνος», σᾶς ἀπαντῶ λίαν συντόμως. Ὄχι δέν ἔπρεπε νά κάμω «ὑπακοήν» εἰς μίαν ψευδοσύνοδον σχισματοαιρετικῶν ψευδεπισκόπων, ὅπως τήν κατήντησαν διά τῶν ὀργάνων των τά σκοτεινά Κέντρα τοῦ παποοικουμενισμοῦ, διότι τότε θά ἐπρόδιδα τήν Ὁμολογίαν μου, θά ἐπρόδιδα τόν Χριστόν.Ὤφειλον νά κάμω ὑπακοήν εἰς τήν ΟΝΤΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΑΓΙΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, διότι κατά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου μας «οὐ δυνάμεθα δυσίν κυρίοις δουλεύειν». Σύνοδος δέν εἶναι κάθε συνάθροισις Ἐπισκόπων, «κἄν πολλοί ὦσιν». Κατά τόν ἅγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην: «Συνόδους τοίνυν, ... οὐ τό ἀπλῶς συνάγεσθαι Ἱεράρχας τε καί Ἱερεῖς, κἄν πολλοί ὦσιν.... ἀλλά τό ἐν ὀνόματι Κυρίου, ἐν τῆ εἰρήνη καί φυλακῆ τῶν Κανόνων.». Ἀλλά καί τό γεγονός ὅτι ἔμεινα «μόνος» δέν ἀποτελεῖ ἀπόδειξιν, ὅτι δέν βαδίζω σωστά, ἀλλά μᾶλλον ἔνδειξιν γνησιότητος, ὅταν μάλιστα συνδυάζεται μέ τήν ὑπακοήν εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ «Κρείσσων γάρ εἶς ποιῶν τό θέλημα τοῦ Κυρίου, ἤ μύριοι παραβαίνοντες». Ἄλλωστε «ἐξῆλθον ἐκ μέσου αὐτῶν», διότι αὐτοί προηγουμένως ἐξῆλθον τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί «κεῖνται πτώματα ἐξαίσια».
Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἔχει «ἰδίαν πεῖραν» τί σημαίνει νά «μείνης μόνος καί διωκόμενος διά τήν καλήν Ὁμολογίαν τῆς Πϊστεως, ὅταν οἱ ἄλλοι πίπτουν, αὐθαιρετοῦν, βλασφημοῦν, παρανομοῦν, αὐθαδιάζουν καί κάμνουν τά «ἄνω κάτω». Διά τοῦτο καί ὁμιλεῖ αὐθεντικῶς. Ὁ δέ ψευδαρχιεπίσκοπος Νικόλαος καί ἡ Σύνοδός του, κατά τήν διδασκαλίαν τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου δέν εἶναι Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά «Συναγωγή πονηρευομένων». Εἶναι μία «ἀσεβής συμμορία» κατά τήν διατύπωσι τῆς Ὑμνολογίας. Εἶναι ἀσεβεῖς πρός τήν Ἐκκλησίαν, διότι τά δέκα τελευταῖα ἔτη συστηματικά κατέλυσαν τήν Κανονικήν τάξιν, παραθεώρησαν καί κατεπάτησαν τόν Συνοδικόν θεσμόν, αὐθαιρέτησαν εἰς ὅλους τούς τομεῖς, ἐνέμειναν ἀμετανοήτως εἰς τά αἱρετικά φρονήματα τοῦ Νικολάου, καί τά βλάσφημα τοῦ Παχωμίου, τά ὁποῖα ἔγιναν καί ἰδικά των, ἐβλασφήμησαν κατά τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, καί ἐν τέλει ἐδίωξαν τόν Χριστό ἀπό κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας καί εἰς τήν θέσιν Του ἐτοποθέτησαν αὐτόν τόν ΑΛΑΖΟΝΑ καί ΒΛΑΣΦΗΜΟΝ καί ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑΟΝ.
Ἐπισφράγισις ὅλων τούτων καί ἀποκορύφωσις τοῦ δράματος τῆς ὑποκρισίας καί τῆς ἀνοησίας των, ἡ τελευταία Ἐγκύκλιός των, μέ τήν ὁποίαν «κατεδίκασαν» τήν οὐδέποτε γενομένην δεκτήν ὑπό τῆς Συνόδου καί ἀνυπόστατον διά τήν Ἐκκλησίαν χειροθεσίαν τοῦ 1971, προκειμένου νά τήν ὑποστασιάσουν δι’ ἑαυτούς καί ἐπ’ αὐτῆς τῆς βάσεως νά προχωρήσουν εἰς τήν ἕνωσιν μετά τῶν Φλωρινικῶν καί τήν ὑπαγωγήν των εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ὡς δεκατριμεριτῶν παλαιοημερολογιτῶν, διά νά συμβάλλουν εἰς τήν Χριστοδούλειον «λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ».
Διά νά φθάσουν ἐκεῖ ἐχρειάσθη δεκαετής «ἀγών» αὐθαιρεσιῶν, ψεύδους, ἀλαζονικῆς συμπεριφορᾶς, προδοσίας κλπ. Ὅποιος θά εἶχε τήν δυνατότητα νά παρακολουθήση ἀπό κοντά, τήν λειτουργία τῆς Συνόδου, τά δέκα τελευταῖα ἔτη, θά διηρωτᾶτο: «Μήπως εὑρίσκομαι εἰς τό Βατικανόν;», «Μήπως ἔχομεν πάπαν καί εἰς τήν Ἑλλάδα;». Καί ἀσφαλῶς θά ἀπαγοητεύετο. Διότι τοιαύτην ἀλαζονείαν καί αὐθαιρεσίαν, οἵαν ἐπέδειξαν οὗτοι, καί τοιοῦτον «ζῆλον» εἰς τό νά «μεταστοιχειώσουν» καί ἀλλοιώσουν τά πάντα, καί νά κάμουν τά «ἄνω κάτω» καί τἀνάπαλιν, οὐδέ εἰς τήν φαντασίαν του θά ἠδύνατο νά συλλάβη. Τολμῶ εἰπεῖν, ὅτι οὐδέ αὐτοί οἱ Πάπαι τῆς Ρώμης διαθέτουν τοσαύτην πονηρίαν, ὑποκρισίαν καί δόλον, οἵαν οἱ κατευθύναντες τά τελευταῖα ἔτη τήν Σύνοδον τοῦ Νικολάου, ἐσωτερικοί καί ἐξωτερικοί πράκτορες τοῦ ἐπαράτου Οἰκουμενισμοῦ. Τολμῶ ἐπίσης εἰπεῖν, ὅτι αἱ τρεῖς πτώσεις εἰς τήν ἱστορίαν τῆς ἀνθρωπότητος, τοῦ Ἑωσφόρου, τοῦ Ἰούδα καί τοῦ Πάπα, περί τῶν ὀποίων ὁμιλεῖ τό παρακάτω κείμενον, τοῦ νεοημερολογίτου Κληρικοῦ (π. Σαράντη Σαράντη):εὗρον τήν πλήρη ἐφαρμογήν καί τήν ἀκριβῆ συνέχειάν των εἰς τήν φατρίαν τοῦ Νικολάου, Λέγει εἰς εἰσήγησίν του ὁ ἐν λόγω Κληρικός:
«Ὁ π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς βλέπει τρεῖς μεγάλες πτώσεις μέσα στή δημιουργία. Ἡ πρώτη τοῦ ἑωσφόρου πού ἀπό ὑπερηφάνεια ἔπεσε στήν ἀνυπακοή καί ἐντεῦθεν στή δαιμονοποίησή του. Ἡ δεύτερη εἶναι παρομοίας τάξεως πτώση: τοῦ Ἀδάμ πού ἡ αὐτονόμησή του ἔφερε τό θάνατο καί τήν ἀλλοτρίωση ὅλου τοῦ τρόπου ζωῆς του καί ἡ τρίτη τοῦ Πάπα. Πτώση καί αὐτή ἑωσφορική, ἀφοῦ ὀνομάζεται Vicarius Christi καί ἔχει τήν ἀξίωση οἱ ἀποφάσεις του νά θεωροῦνται ἀλάθητες. Τό ἀλάθητο ξεστρατίζει ὅλη τήν Ἐκκλησιολογία καί τή μετατρέπει σέ ἐνδοκοσμική θρησκευτική ὀργάνωση ἀπολυταρχική, κομματική ὅπου καμιά ἀνθρώπινη πρωτοβουλία δέν μπορεῖ νά ἀνθίσει. Ἡ ἀληθινή θεανθρώπινη καθολικότητα ἔχει ὑποκατασταθεῖ μέ τό ὅραμα μιᾶς παγκόσμιας οὑμανιστικῆς ἑνώσεως.... Τό Ὀρθόδοξο πολίτευμα εἶναι Συνοδικό. Σύνοδοι, Ἐπίσκοποι, κληρικοί, λαός ἀλληλοπεριχωροῦνται, συναδελφώνονται διά τοῦ ζῶντος Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ κάθε Σύνοδος εἶναι συνέχεια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Δήμου στήν ἀνθρώπινη μορφή της. Ἐξαντλεῖται ὁ ἀνθρώπινος λόγος, διατυπώνονται ἐλεύθερα ὅλες οἱ ἀπόψεις. «Πολλῆς συζητήσεως γενομένης ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καί ἡμῖν», ἔλεγαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί μετά ἀπό τόν ἐλεύθερο, τό δημοκρατικό διάλογο, τό Ἅγιο Πνεῦμα φανερώνει τήν ἀλήθεια. Καί πάλι ποτέ, μιά Σύνοδος ἀπό μόνη της δέν ἰσχυρίστηκε κάποιο ἀλάθητο. Ἄφηνε στό χρόνο, στό λαό τοῦ Θεοῦ καί σέ μιά ἑπόμενη Σύνοδο νά ἐπικυρώσει τίς ἀποφάσεις της».
Πολύ ὀρθά τά ἀνωτέρω, καί ἀς μοῦ ἐπιτραπῆ νά ὑπογραμμίσω ὅτι τά ὅσα λέγονται εἰς αὐτό τό κείμενο, δέν ἐπεξηγοῦν μόνον τήν πτῶσιν τοῦ Πάπα, ἀλλά καί τῶν νεοημερολογιτῶν καί τῶν ψευδοπαλαιοημερολογιτῶν, ἀνάμεσα στούς ὁποίους δυστυχῶς συναντᾶς «ἀλαθήτους πάπες καί παπιστίδια», οἱ ὁποῖοι ξεπερνοῦν καί αὐτόν τόν ἀντίχριστον τῆς Ρώμης εἰς τήν συμπεριφοράν, τήν νοοτροπίαν καί τόν σατανικόν ἐγωϊσμόν. Ἑπομένως ταῦτα δέν ἀφοροῦν μόνον τόν Ἑωσφόρο, τόν Ἰούδα καί τόν Πάπα. Παρόμοιαι πτώσεις εἶναι καί αἱ πτώσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων, ὅταν βάλλουν κατά νοῦν νά ἐκδιώξουν τόν Χριστόν ἀπό Κεφαλήν τῆς Ἐκκλησίας, διά νά τοποθετήσουν τόν ἑαυτόν των. Εἶναι φρικτόν καί ἀκουόμενον, ὅτι Ὀρθόδοξοι Ἀρχιερεῖς γαλουχηθέντες εἰς τά νάματα τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας καί κατασταθέντες ἐπί σκοπόν, ἵνα σαλπίζουν καί ἐγείρουν τούς μαχητάς εἰς πόλεμον κατά τῶν ἀντιχρίστων δυνάμεων, κάμνουν τό ἐντελῶς ἀντίθετον. Εἶναι τρομακτικόν, ὅτι συντάσσονται μετά τῶν ἀντιχρίστων, πού ζητοῦν τήν καταστροφήν τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἐγείρουν πόλεμον «μέχρις αἵματος» κατά τῶν ὑπερασπιστῶν τῆς Ἀληθείας καί τοῦ Δικαίου.
Πρός Κύριον εὐχέτης
+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
Κήρυκος
Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΤΑΜΠΟΥΡΑ ΤΑΠΕΙΝΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΕΠΙ ΦΛΕΓΟΝΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ Εισαγωγικόν σημειωμα: Τήν 28ην Νοεμβρίου 2007, ἡ «Σύνοδος» τοῦ Νικολάου ἐξέδωκεν καί ἐδημοσίευσεν μίαν ἐπί ἔτη ἐκκολαπτομένην «ἐγκύκλιον», μέ τήν ὁποίαν «ἀπορρίπτουν καί καταδικάζουν» τήν ἐπί τῶν δύο ἐπισκόπων χειροθεσίαν, τῆς ἐξαρχίας εἰς τήν Ἀμερικήν τό 1971, ἡ ὁποία ἐν συνεχεία, ὅπως ψευδόμενοι προπαγανδίζουν, ἐγένετο δῆθεν καί εἰς τούς Ἀρχιερεῖς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου εἰς τήν Ἑλλάδα. Ἐπειδή κατόπιν τούτου θεωροῦν τούς ἑαυτούς τους ὡς ὑπερορθοδόξους, διότι, ὡς λέγουν, μέ τήν ἀπόρριψιν καί καταδίκην τῆς χειροθεσίας (τῆς ἀνυποστάτου) ἔβγαλαν ἀπό πάνω των μίαν «ἀνομίαν» μίαν βλασφημίαν, μίαν κατάραν, ἡ ὁποία τούς περιέρρεεν ἐπί 35 ὁλόκληρα ἔτη(!) καί πλέον «ξεπλυμένοι» καί «καθαροί» ἀπό παντός ρύπου καί ρυτίδος, ναρκισσεύονται ὡς δῆθεν οἱ πλέον ἁγνοί Ὀρθόδοξοι παγκοσμίως! Διά τούς λόγους αὐτούς γράφονται περιληπτικῶς τά κάτωθι (1) πρός ἐνημέρωσιν τῶν ἁπλοϊκῶν πιστῶν, τούς ὁποίους δυστυχῶς ἐξαπατοῦν μέ τά ἀσύστολα ψεύδη καί κολάζουν μέ τάς ἐλεεινάς βλασφημίας των. Γράφονται διά τούς καλοπροαιρέτους διά νά πληροφορηθοῦν βασικές ἀλήθειες τῆς Ἐκκλησίας καί μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ ἀπαγκιστρωθοῦν ἀπό τήν πλάνην τῶν τοιούτων βλασφήμων κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ, μέ αὐτήν τήν θρασεῖαν ἐνέργειαν, βάλλουν ἀποκλειστικῶς κατά τῆς Ὁμολογίας — Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Σύντομον Ἱστορικόν Τό ἔτος 1971 ἡ Ἱερά Σύνοδος ὑπό τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν, ἔστειλεν ὡς ἐξαρχίαν εἰς τήν Ἀμερικήν, δύο Ἐπισκόπους μας, τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον καί τόν Κιτίου Ἐπιφάνιον, ὁμοῦ μετά τοῦ Ἀρχιγραμματέως Εὐγενίου Τόμπρου καί ἄλλων, μέ σκοπόν νά γνωρίσουν τούς Ἐπισκόπους τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς καί νά κηρύξουν καί μεταλαμπαδεύσουν καί εἰς αὐτούς τήν Γνησίαν Ὀρθοδοξίαν, δηλαδή τήν καθαράν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν Αὕτη ἀπό τό 1924 διακηρύσσει καί τηρεῖ. Οἱ Ρῶσοι Ἐπίσκοποι τῆς Διασπορᾶς, ὅπως ἐν ὠμοφορίω καί ἐπιτραχηλίω διεβεβαίωνεν ἡ ἐπιστρέψασα ἐξαρχία, ἐδέχθησαν τήν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν καί ὅτι ἐπ' αὐτῆς ἐστηρίχθη ἡ ἕνωσις μέ αὐτούς. Ἐπίσης διεβεβαίωναν ὅτι κατόπιν τούτου ἐτέθη καί τό θέμα τῆς ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου χειροτονίας τοῦ 1948 ὑπό μόνου τοῦ μακαρία τῆ λήξει γενομένου Ματθαίου Καρπαθάκη, τάς ὁποίας οἱ ὀπαδοί τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου δέν ἐδέχοντο. Ἐπ' αὐτοῦ ἡ Σύνοδος τῶν Ρώσων, καί μέ δεδομένην πλέον τήν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν, ἀπεφάσισε νά ἀναγνωρίση τάς ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου χειροτονίας τοῦ 1948 ὡς δογματικῶς πλήρεις ἄνευ οὐδεμιᾶς ἄλλης διαδικασίας, διότι τοιαῦται χειροτονίαι, γενόμεναι διά τό ἀπρόσκοπτον τῆς Ἐκκλησίας εἰς περιπτώσεις μεγάλης ἀνάγκης καί ἐλλείψεως ἑτέρου ἐπισκόπου, (ἁπλῶς διά τό σύμψηφον), ἡ Ἐκκλησία πάντοτε τάς ἀνεγνώρισεν ὡς Κανονικάς καί ἐγκύρους. Ἀλλ' ἐπειδή συγκεκριμένα στελέχη τῆς Σχισματικῆς παρατάξεως τῶν Φλωρινικῶν, κατά τό σχέδιον τό ὁποῖον εἶχεν ἐκπονήσει ὁ πρ. Φλωρίνης εἶχον ἤδη ἀποφασίσει νά προσβάλουν καί διακόψουν τήν ἀδιάκοπον καί γνησίαν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας, ἀπήτησαν (ἐκ τῶν παρασκηνίων) «χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου»(2)! Εἶναι προφανές ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος εὑρέθη πρό ἀδιεξόδου, διότι τήν περιβόητον ὡς «Ἀπόφασίν» της (16-ΙΙ/15/28.9,1971), συνέλαβον συνέταξαν καί ἐπέβαλον οἱ ἐν Ἀμερικῆ καί ἐξ Ἑλλάδος Φλωρινικοί, οἱ ὁποῖοι ἤδη εἶχον μακράν συνεργασίαν καί εἶχον πολιορκήσει τήν ἐν λόγω Σύνοδον ὥστε αὐτοί νά ἀποφασίζουν ἐκ τῶν παρασκηνίων....
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ ΤΕΥΧΟΣ 188
Ἰούλιος -Αὔγουστος 2009
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΑΡΙΣΙΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ
Ἱερόν Ἡσυχαστήριον Ἁγίων Ἀποστόλων -Τιμίου Σταυροῦ
Ραψάνης Λαρίσης
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΤΑΜΠΟΥΡΑ
ΤΑΠΕΙΝΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ
ΕΠΙ ΦΛΕΓΟΝΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ ΑΦΟΡΩΝΤΟΣ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ
Α.Π. 92
Ἐν Σ. Στ. Ραψάνης Λαρίσης Αὔγουστος 2009
Ἀντί Προλόγου
Τήν 28ην Νοεμβρίου 2007, ἡ «Σύνοδος» τοῦ Νικολάου ἐξέδωκεν καί ἐδημοσίευσεν μίαν ἐπί ἔτη ἐκκολαπτομένην «ἐγκύκλιον», μέ τήν ὁποίαν «ἀπορρίπτουν καί καταδικάζουν» τήν ἐπί τῶν δύο ἐπισκόπων χειροθεσίαν, τῆς ἐξαρχίας εἰς τήν Ἀμερικήν τό 1971, ἡ ὁποία ἐν συνεχεία, ὅπως ψευδόμενοι προπαγανδίζουν, ἐγένετο δῆθεν καί εἰς τούς Ἀρχιερεῖς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου εἰς τήν Ἑλλάδα. Ἐπειδή κατόπιν τούτου θεωροῦν τούς ἑαυτούς τους ὡς ὑπερορθοδόξους, διότι, ὡς λέγουν, μέ τήν ἀπόρριψιν καί καταδίκην τῆς χειροθεσίας (τῆς ἀνυποστάτου) ἔβγαλαν ἀπό πάνω των μίαν «ἀνομίαν» μίαν βλασφημίαν, μίαν κατάραν, ἡ ὁποία τούς περιέρρεεν ἐπί 35 ὁλόκληρα ἔτη(!) καί πλέον «ξεπλυμένοι» καί «καθαροί» ἀπό παντός ρύπου καί ρυτίδος, ναρκισσεύονται ὡς δῆθεν οἱ πλέον ἁγνοί Ὀρθόδοξοι παγκοσμίως! Διά τούς λόγους αὐτούς γράφονται περιληπτικῶς τά κάτωθι (1) πρός ἐνημέρωσιν τῶν ἁπλοϊκῶν πιστῶν, τούς ὁποίους δυστυχῶς ἐξαπατοῦν μέ τά ἀσύστολα ψεύδη καί κολάζουν μέ τάς ἐλεεινάς βλασφημίας των. Γράφονται διά τούς καλοπροαιρέτους διά νά πληροφορηθοῦν βασικές ἀλήθειες τῆς Ἐκκλησίας καί μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ ἀπαγκιστρωθοῦν ἀπό τήν πλάνην τῶν τοιούτων βλασφήμων κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ, μέ αὐτήν τήν θρασεῖαν ἐνέργειαν, βάλλουν ἀποκλειστικῶς κατά τῆς Ὁμολογίας — Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Σύντομον Ἱστορικόν
Τό ἔτος 1971 ἡ Ἱερά Σύνοδος ὑπό τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν, ἔστειλεν ὡς ἐξαρχίαν εἰς τήν Ἀμερικήν, δύο Ἐπισκόπους μας, τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον καί τόν Κιτίου Ἐπιφάνιον, ὁμοῦ μετά τοῦ Ἀρχιγραμματέως Εὐγενίου Τόμπρου καί ἄλλων, μέ σκοπόν νά γνωρίσουν τούς Ἐπισκόπους τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς καί νά κηρύξουν καί μεταλαμπαδεύσουν καί εἰς αὐτούς τήν Γνησίαν Ὀρθοδοξίαν, δηλαδή τήν καθαράν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν Αὕτη ἀπό τό 1924 διακηρύσσει καί τηρεῖ.
Οἱ Ρῶσοι Ἐπίσκοποι τῆς Διασπορᾶς, ὅπως ἐν ὠμοφορίω καί ἐπιτραχηλίω διεβεβαίωνεν ἡ ἐπιστρέψασα ἐξαρχία, ἐδέχθησαν τήν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν καί ὅτι ἐπ' αὐτῆς ἐστηρίχθη ἡ ἕνωσις μέ αὐτούς. Ἐπίσης διεβεβαίωναν ὅτι κατόπιν τούτου ἐτέθη καί τό θέμα τῆς ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου χειροτονίας τοῦ 1948 ὑπό μόνου τοῦ μακαρία τῆ λήξει γενομένου Ματθαίου Καρπαθάκη, τάς ὁποίας οἱ ὀπαδοί τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου δέν ἐδέχοντο. Ἐπ' αὐτοῦ ἡ Σύνοδος τῶν Ρώσων, καί μέ δεδομένην πλέον τήν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν, ἀπεφάσισε νά ἀναγνωρίση τάς ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου χειροτονίας τοῦ 1948 ὡς δογματικῶς πλήρεις ἄνευ οὐδεμιᾶς ἄλλης διαδικασίας, διότι τοιαῦται χειροτονίαι, γενόμεναι διά τό ἀπρόσκοπτον τῆς Ἐκκλησίας εἰς περιπτώσεις μεγάλης ἀνάγκης καί ἐλλείψεως ἑτέρου ἐπισκόπου, (ἁπλῶς διά τό σύμψηφον), ἡ Ἐκκλησία πάντοτε τάς ἀνεγνώρισεν ὡς Κανονικάς καί ἐγκύρους. Ἀλλ' ἐπειδή συγκεκριμένα στελέχη τῆς Σχισματικῆς παρατάξεως τῶν Φλωρινικῶν, κατά τό σχέδιον τό ὁποῖον εἶχεν ἐκπονήσει ὁ πρ. Φλωρίνης εἶχον ἤδη ἀποφασίσει νά προσβάλουν καί διακόψουν τήν ἀδιάκοπον καί γνησίαν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας, ἀπήτησαν (ἐκ τῶν παρασκηνίων) «χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου»(2)! Εἶναι προφανές ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος εὑρέθη πρό ἀδιεξόδου, διότι τήν περιβόητον ὡς «Ἀπόφασίν» της (16-ΙΙ/15/28.9,1971), συνέλαβον συνέταξαν καί ἐπέβαλον οἱ ἐν Ἀμερικῆ καί ἐξ Ἑλλάδος Φλωρινικοί, οἱ ὁποῖοι ἤδη εἶχον μακράν συνεργασίαν καί εἶχον πολιορκήσει τήν ἐν λόγω Σύνοδον ὥστε αὐτοί νά ἀποφασίζουν ἐκ τῶν παρασκηνίων.
Ἐκ τοῦ ὅλου γεγονότος καί ἐκ τῶν ὑστέρων προέκυψεν ὅτι ἐκείνη ἡ Ρωσική Σύνοδος τῆς Διασπορᾶς μᾶλλον δέν ἦτο εἰς θέσιν νά ἐλέγχη τήν κατάστασιν,·(2) διό ὑπέγραψεν τήν ἄκρως Ἀντικανονικήν, ἀντιφατικήν ἀλλά καί βλάσφημον ἀπόφασιν, νά χειροθετήση οὐσία Κανονικούς·(3) καί Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους! Ἐν συνεχεία δέ καί ἐκ τῶν ὑστέρων σπασμωδικῶς ἐδήλωνεν, διά τοῦ τότε Μητροπολίτου της Φιλαρέτου, ὅτι ἡ λεγομένη χειροθεσία ἐπεῖχεν θέσιν συγχωρητικῆς εὐχῆς, ἐνῶ ἐξέφραζεν καί τήν δυσαρέσκειάν της, ἐπειδή αὕτη δέν ἀνεγνώσθη καί εἰς ἅπαντας τούς Κληρικούς!.. Τέλος τά πάντα ἐσκόπουν καί ἐγένοντο διά νά ἐπιτευχθῆ ἡ ἐπιστροφή καί ἕνωσις τῶν Φλωρινικῶν εἰς τήν Ἐκκλησίαν!..
Ἡ συγχωρητική αὕτη εὐχή ἐχαρακτηρίσθη ὑπό τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων καί ὑπό τῆς Ἐξαρχίας ὡς μιά ἐξωτερική τυπική πρᾶξις, διά τήν «ὑπέρβασιν» τοῦ Ἀποστολικοῦ Κανόνος, ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι ἡ ἐκλογή τῶν ὑποψηφίων πρέπει νά γίνεται Συνοδικῶς, κατά δέ τήν χειροτονίαν νά παρίσταται δεύτερος καί τρίτος Ἐπίσκοπος.
Αὐτή, λοιπόν, ἡ ἀπόφασις — πρᾶξις καί ὑπ' αὐτάς τάς προϋποθέσεις ἔγινε δεκτή ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί βασικῶς ἐφ' ὅσον ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐδέχθη τήν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν, καί ἐφ' ὅσον δέν ἐθίγετο οὔτε ἡ Πίστις μας οὔτε ἡ ἀκεραιότης τῆς Κανονικῆς καί Ὀρθοδόξου χειροτονίας — Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. Ἡ εὐχή αὕτη, ἀπό τούς ἑτέρως φρονοῦντας καί προφανῶς προσκειμένους πρός τόν νεοημερολογιτισμόν καί Φλωρινισμόν, μυστικῶς καί καταχθονίως καί πάντως ἐκ τῶν ὑστέρων, ἐπροπαγανδίσθη κατά τόν πλέον ἐπαίσχυντον τρόπον ὡς «χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν»!
Ἐάν κατά τό 1971 τά κίνητρα καί οἱ σκοποί ἦσαν ἁγνοί καί καθαροί, ἐκηρύσσετο ὑφ' ὅλων ἡ Ὁμολογία Ἐκκλησιολογία καί θά ἀνεγνωρίζοντο αἱ χειροτονίαι, θά ἐπήρχετο ἀμέσως ἡ ποθητή ἕνωσις, καί ὁ θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας θά ἦτο μέγας. Δυστυχῶς ὅμως οἱ σκοποί ἦσαν κακοί καί διαβολικοί, ἀφοῦ ἐπεδίωκον τήν κατάλυσιν τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς διά νά «ἐκλείψη» καί ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, καί διά τοῦτο ἀφ' ἑνός μέν δέν ἐπῆλθεν ἡ εἰρήνη ἀλλά καί ἄλλα κακά ἠκολούθησαν, τά ὁποῖα μέχρι σήμερον ταλανίζουν τούς πιστούς καί διά σχισμάτων συρρικνώνουν τό ἤδη «μικρόν ποίμνιον» καί πλήττουν τό ἔργον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἄς παρακολουθήσωμεν τά γεγονότα
Ἀμέσως μετά τήν ἐν Ἑλλάδι ἀποτυχίαν τοῦ Σατανικοῦ σχεδίου, κατά τόν Ὀκτώβριο 1971, καί ἐπειδή δέν διενοοῦντο ὅτι ἐχάθη τό σχέδιόν των, ἐσκέφθησαν, ὅπως ἐμμέσως, ἀθορύβως καί πάντως δολίως, ἀναιρέσουν ἑαυτούς καί ἐμφανίσουν πρακτικῶς τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν!.. Πρός τόν σκοπόν αὐτόν ἐργάζονται πυρετωδῶς οἱ τῆς ἐξαρχίας μας, οἱ Φλωρινικοί καί ὁ Νεοημερολογιτισμός διά τῶν ἐγκαθέτων των. Ὡς παραπλανητικόν δέλεαρ προβάλλεται ἡ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΣ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐνῶ ἀποσιωπᾶται ὅτι αὐτό θά ἐγίνετο ὑπό τήν προϋπόθεσιν ὡς δεδομένης τῆς χειροθεσίας!(4) Καίτοι τό σχέδιον αὐτό, κατά τό 1973, τό εἶχεν προχωρήσει ὁ Εὐγένιος Τόμπρος, τελικῶς ἀπέτυχεν παταγωδῶς, ὅπως καί κάθε μεταγενέστερον σχέδιον ἀναγνωρίσεως, ἐνῶ συνετρίβησαν μετ' ἤχου καί ὁ Εὐγένιος καί ὁ τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Παπαδόπουλος, οἱ ὁποῖοι τό 1973 εἶχον ἀποφασίσει τήν ἐφαρμογήν τοῦ συγκεκριμένου σχεδίου. Ἀμέσως μετά τήν ἐκ τῶν πραγμάτων (λόγοι ὑγείας), περιθωριοποίησιν τοῦ Εὐγενίου καί λόγω πτώσεως τοῦ δευτέρου, τό ἴδιον σχέδιον συνέχισεν ἐπί ἄλλης πλέον βάσεως ὁ συνεργάτης καί ὁμοϊδεάτης τοῦ Εὐγενίου, ὁ τότε Ἀττικῆς Ματθαῖος Μακρῆς, ὁ ὁποῖος ὅμως καί αὐτός ἀπώλετο μετ' ἤχου ἐνῶ ἐπρόλαβεν καί προεκάλεσεν τήν σχισματοαίρεσιν τοῦ 1995!
Τό ἔτος 1974 ὁ Ἐπίσκοπος Ἀργολίδος Παχώμιος ἔγραψεν τήν γνωστήν πλέον «ἐξομολογητικήν ἐπιστολήν», εἰς τήν ὁποίαν δηλώνει ὅτι οἱ Ἐπίσκοποί μας εἰς Ἀμερικήν δέν ἐδέχθησαν μίαν ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν ἀλλά Κανονικήν, (κατά τόν Η΄ Κανόνα), χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν, τήν ὁποίαν μετέδωκαν καί εἰς τά μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ των! Ἡ ἐπιστολή αὕτη παρέμεινεν ἐν κρυπτῶ καί ἄγνωστος εἰς τό κοινόν μέχρι τό 2003! Ἰδού ὅτι ἤδη ἀπό τό 1974 ὑφίσταται καλῶς ὠργανωμένον τό καταχθόνιον σχέδιον νά ἐπιβάλουν κάποτε τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς «χειροθεσίαν»!
Τό 1976 ἐκδίδεται ἡ ὑπ' ἀρ. 54/76 δικαστική Ἀπόφασις — Βούλευμα ἀπό τό Πλημμελειοδικεῖον Πειραιῶς ὑπέρ τοῦ τότε Ἐπισκόπου μας Πειραιῶς Νικολάου, μηνυθέντος ὑπό τοῦ Νεοημερολογίτου Μητρ/του Πειραιῶς Χρυσοστόμου Ταυλαδωράκη ἐπί ἀντιποιήσει ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς! Καί τοῦτο τό περισσότερον βλάσφημον Βούλευμα, ἀναγνωρίζει τόν Νικόλαον ὡς Κανονικόν, διότι ὡς ὡμολόγησεν καί κατέθεσεν, εἶχεν δεχθεῖ χειροθεσίαν ἐκ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς! Ὁμοίως καί αὐτό ἐκρατεῖτο ἐν κρυπτῶ μέχρι τό 1995 περίπου, ὅτε καί ἐδημοσιεύθη ὑπό Φλωρινικοῦ περιοδικοῦ!
Τό ἴδιον ἔτος 1976, ὁ «Κιτίου» Ἐπιφάνιος ὑπογράφει μυστικήν ἔκθεσιν, περί δῆθεν χειροθεσίας, τήν ὁποίαν ἀπέστειλεν εἰς τόν Ἁγιοβασιλειάτην Δαμασκηνόν ὅπως τοῦ χρησιμεύση τήν κατάλληλον στιγμήν καί πάντως εἰς τό ἐπαναστικόν του ἑνωτικόν κίνημα…
Τό 1977 ὁ Ἐπίσκοπος Κορινθίας Κάλλιστος ἐδήλωσεν δημοσίως τά ἀκριβῶς ἀντίθετα ἀπό ἐκεῖνα τά ὁποῖα τό 1971, μετά τοῦ Κιτίου Ἐπιφανίου συνωμολόγησαν, ἐπιστρέφοντες ἀπό τήν Ἀμερικήν! Τώρα δηλώνει ὅτι δέν ἐδέχθη ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς ἐξωτερικήν τυπικήν πρᾶξιν, ἀλλά χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν καί ἀπαιτεῖ τήν μετά τῶν Φλωρινικῶν Ἕνωσιν! Ἀπό ἐκείνην δέ τήν στιγμήν καί ἀφοῦ οὕτως ἐταύτισεν τήν ὁμολογίαν του μετά τῶν Φλωριναίων, προσεχώρησεν εἰς αὐτούς καί ἔγινε δεκτός ὡς ἐπίσκοπος, μετά τήν κατά τό 1971 χειροθεσίαν του καί ὄχι ὡς Κανονικός Ἐπίσκοπος ἕλκων τήν Ἀποστολικήν του Διαδοχήν ἀπό τάς χειροτονίας τοῦ 1948. Διά τήν ἀπροσδόκητον αὐτήν ἄρνησιν τῆς Ἀρχιερωσύνης του, ἡ Ἱερά Σύνοδος καθήρεσεν τόν Κορινθίας Κάλλιστον, ἐκ τοῦ Ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος. Τήν καθαίρεσιν τοῦ Καλλίστου (1977) ὑπέγραψαν καί ὁ Πειραιῶς Νικόλαος, τόν ὁποῖον ἤδη ἐβάρυνεν τό 54/76 τό βλάσφημον Βούλευμα, καί ὁ Ἀργολίδος Παχώμιος, τόν ὁποῖον ἐπίσης ἐβάρυνεν ἡ ἀπό 1974 «ἐξομολογητική του ἐπιστολή»! Ἀμφότερα τά κείμενα αὐτά λέγουν ὅτι εἰς Ἀμερικήν ἐπί τῶν δύο Ἐπισκόπων μας ἔλαβεν χώραν χειροθεσία καί ὄχι ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή καί πρό πάντων ὅτι αὐτή ἡ «χειροθεσία» ἐφηρμόσθη καί ἐν Ἑλλάδι εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον! Ἀλλ' ὡς εἴπομεν, «Βούλευμα» καί «ἐξομολογητική ἐπιστολή», ὡς παντελῶς Ψευδῆ καί ἄκρως Βλάσφημα, ἐκρατοῦντο ἐν κρυπτῶ καί ὡς ἐκ τούτου ἦσαν ἄγνωστα εἰς τόν κοινόν.
Τό 1981 καί τό 1983 ἡ ὁλομέλεια τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, συμπεριλαμβανομένων τῶν Κιτίου Ἐπιφανίου, Πειραιῶς Νικολάου καί Ἀργολίδος Παχωμίου, ἐκδίδει Ἀπόφασιν καί Ἐγκύκλιον περί τοῦ θέματος «χειροθεσίας» ἔχουσαν οὕτω: «Ἡ Λεγομένη «χειροθεσία» ἐγένετο δεκτή ὑπό τήν ρητήν βεβαίωσιν τῆς Ἐξαρχίας, ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐδέχθη τήν Ἐκκλησιολογίαν — Ὁμολογίαν πίστεως τῆς Ἐκκλησίας καί ὅτι αὕτη ἀπετέλει ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν, ὡς μιάν ἐξωτερικήν τυπικήν πρᾶξιν ἐπί τῶν σκοπῶ τῆς ἑνώσεως καί εὐοδώσεως τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνος τῆς Ἐκκλησίας» (Ὁμολογία τῆς Μεγάλης Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τοῦ 1981).
Καθ' ὅλην τήν δεκαετίαν τοῦ 1980 ὁ Ἀττικῆς Ματθαῖος ἀπεγνωσμένα προσπαθεῖ νά ἐπιτύχη τήν ἀναγνώρισιν καί ἐξάρτησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἀπό τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων μέ δεδομένην, ἔστω καί σιωπηρῶς πάντοτε, τήν «δῆθεν χειροθεσίαν», ἀλλ' ἀποτυχῶν ἐκίνησεν τήν «νεοεικονομαχίαν»!
Τήν 11.10.1991 ὁ Ἱερομ. Εὐθύμιος Ἐπιφανίου, διά λογαριασμόν καί τῆς περί αὐτόν ὁμάδος, κυκλοφορεῖ «ἐγκύκλιον ἐπιστολήν», ἡ ὁποία ὑποστηρίζει χειρότερα τοῦ Κορινθίας Καλλίστου διότι λέγει ὅτι τόσον εἰς τήν Ἀμερικήν ὅσον καί εἰς τήν Ἑλλάδα, ἅπαντες οἱ Ἀρχιερεῖς ἐδέχθησαν χειροθεσίαν ὡς σχισματικοί(!), καί ὅτι ἡμάρτησεν ἡ Ἐκκλησία! Ὁ Εὐθύμιος, δυστυχῶς, εἶναι θεολόγος!!
Τό 1993, ὁ Ἀθηνῶν Ἀνδρέας, ὁ Πειραιῶς Νικόλαος καί ὁ Ἀργολίδος Παχώμιος, μέ ἀφορμήν αὐτό τό γεγονός ὑπέγραψαν κοινήν Ὁμολογίαν ἐπί τοῦ θέματος «χειροθεσία», ἔχουσαν οὕτω: «Τό ἀπ' ἀρχῆς φρόνημα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου διά τήν ἐν ἔτει 1971 λεγομένην «χειροθεσίαν»… ἐγένετο δεκτή ὡς μιά ἐξωτερική τυπική πρᾶξις ἀναγνωρίσεως τοῦ ἤδη ὑπάρχοντος πλήρους καί τελείου μυστηρίου τῆς Ἀρχιερωσύνης καί οὐχί ὡς ἐπί σχισματικῶν ἤ ὡς μιά συμπλήρωσις τῆς Ἀρχιερωσύνης, ὡς εἶπον τινές… Ἐπ' αὐτῶν τῶν θέσεων ἐμμένομεν καταδικάζοντες καί σήμερον πᾶν ὅ,τι ἀντίθετον λέγεται ἤ γράφεται περί «χειροθεσίας» ὡς καί εἰδικώτερον τά γραφέντα ὑπό τοῦ π. Εὐθυμίου εἰς τήν ἀπό 11.10.1991 «Ἐγκύκλιόν» του καί τά ὁποῖα ἔρχονται εἰς ἀντίθεσιν μέ τήν ἀπ' ἀρχῆς θέσιν καί φρόνημα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου…».
Τό 1994 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας εἰς μήνυμά του τονίζει ὅτι: «…Κατά τήν τελευταία ὅμως 25ετίαν, ὁ νεοημερολογιτισμός ἤλλαξε τακτικήν. Δέν διώκει, οὔτε φυλακίζει, ἀλλά ὕπουλα καί δόλια ἐπιχειρεῖ πολλάκις καί ἐκ τῶν ἔνδων, νά μολύνη καί καταργήση, μέ πρωτοφανῆ μέθοδον, τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ μας καί ἰδιαιτέρως τήν ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ μας, τήν ὁποίαν Κανονικῶς ἔλαβεν τό 1935 ὁ ἐν μακαριστοῖς ἅγιος Πατήρ ἡμῶν Ματθαῖος, ὑπό τῶν ἐπιστρεψάντων ἐκ τοῦ σχίσματος εἰς τήν Ἐκκλησίαν τριῶν γνησίων τότε Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων. Τό σχέδιον τοῦτο ἐξεδηλώθη τό 1971 εἰς τήν Ἀμερικήν, ἀλλ' ἀπέτυχεν, ὄχι τόσον ἀπό τήν ἰδικήν μας ἐπίνοιαν ἀλλά διά τῆς ἐπεμβάσεως τοῦ Θεοῦ. Τότε, ἀντί τῆς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας, τήν ὁποίαν ἐτεχνούργησαν οἱ δόλιοι καί ὕπουλοι ἐχθροί τῆς Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἡ Ρωσική Σύνοδος ἀνεγνώρισε τάς χειροτονίας τοῦ 1948».
Τό 1995, πρῶτον τό Φλωρινικόν Περιοδικόν τά «Πάτρια», ὕστερα ἀπό 20 ἔτη, φέρει εἰς τήν δημοσιότητα τό 54/76 Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Νικολάου, ὅπως καί τό ἀντίστοιχον τῶν Φλωριναίων, τά ὁποῖα συμφωνοῦν μεταξύ των, διότι ἀναγνωρίζονται καί ὁ «Πειραιῶς» Νικόλαος καί ὁ ἐπίσης «Πειραιῶς» Γερόντιος (ὁ Φλωρινικός), ὡς Κανονικοί Ἐπίσκοποι, ὁ μέν ὡς «ἀποκατασταθείς καί ἐγκυροποιηθείς διά τῆς «χειροθεσίας τοῦ 1971 ὁ δέ ὡς ἔχων ἀπ' εὐθείας τήν χειροτονίαν του ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς. Πιό συγκεκριμένα τό Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα ὑπέρ τοῦ Γεροντίου δικαίως καί καλῶς δέχεται ὡς «Κανονικόν καί ἔγκυρον» τοῦτον ἀφοῦ οὔτως ἤ ἄλλως ἕλκει τήν χειροτονίαν του ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, μέ τόν ἡμέτερον ὅμως «Πειραιῶς» Νικόλαον τί γίνεται; Δι' αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον κατά τό 1998, ἐζητήσαμεν δι' ἐγγράφων μας νά λάβη θέσιν ἡ Ἱερά Σύνοδος, νά κηρύξη τήν Ὁμολογίαν καί νά ἀποφανθῆ καί ἐπί τοῦ 54/76 βουλεύματος ὑπέρ τοῦ κ. Νικολάου. Τότε ὅμως ἀντί ἄλλης ἀπαντήσεως ἤ Κανονικῆς καί Ὀρθοδόξου κινήσεως ἐκινήθη διωγμός ἐναντίον τοῦ γράφοντος καί ἀπαιτοῦσαν βία καί ἀπειλῆ νά ἀνακληθοῦν ἀμέσως αἱ πρός τήν Ἱερά Σύνοδον ἀπόρρητοι ἐπιστολαί μας.
Τό 1997 ἀποκαλύπτεται ὁ ὑπό τῶν ἐγκαθέτων Φλωρινικῶν καί ἡμετέρων στημένος «θεολογικός διάλογος», (Φλωριναίων ὑπό τούς Καλλινίκου καί Σακαρέλλου, καί «Ματθαιϊκῶν» ὑπό τούς Μ. Μαξίμου Τσακίρογλου καί Δημητρίου Κάτσουρα), ἤτοι ἕνωσις ὑπό τήν αὐτήν δῆθεν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν, ἀλλά καί μέ δεδομένην τήν κοινήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, τῶν μέν διά τῆς χειροτονίας τοῦ Ἀκακίου Παπά τό 1960, τῶν δέ διά τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971 εἰς τόν Κάλλιστον καί Ἐπιφάνιον! Τό γεγονός ὅτι ἡ στημένη αὐτή «ἕνωσις» κατηλέγχθη, καί ἐματαιώθη, κατά τήν Κυριακήν δέ τῆς Ὀρθοδοξίας 1997, ἔλαβεν χώραν καί ἡ ἱστορική καί ἐπίκαιρος ὁμιλία εἰς τήν Θεσσαλονίκην ὑπό τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, ταῦτα ἐσήμαναν τήν νέαν τελικήν φάσιν τῆς προδοσίας. Αὕτη θά συντελεῖτο:
α) Μέ τήν ἀθώωσιν τῶν πέντε καί τήν κατάργησιν τοῦ ὑπ' ἀριθμ. 3007/1997 Συνοδικοῦ Κατηγορητηρίου κατ' αὐτῶν.
β) Μέ τήν διά παντός μέσου ἠθικήν δολοφονίαν τῶν Ἱερ/χου Ἀμφιλοχίου, Ἐλευθερίου Γκουτζίδη καί Μεσογαίας Κηρύκου, ὅστις, ἤδη ἀπό τό 2002—2005, ἀναλαμβάνει τάς Κανονικάς του εὐθύνας ὡς Μητροπολίτης, γεγονός τό ὁποῖον δέν συνεχώρησαν οἱ προδόται καί
γ) Μελετᾶται καί μεθοδεύεται ἡ πτῶσις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, ἐνῶ ἕν ἔτος πρίν ἀπό τήν παραίτησιν — πτῶσιν του τόν ὑποχρεώνουν ὅπως θέσει ὑπό ἀφορισμόν («Συνοδικόν» τήν φοράν αὐτήν) τόν θεολόγον κ. Ἐλευθέριον Γκουτζίδη!
Τόν Φεβρουάριον τοῦ 2003 παραιτεῖται ὁ Ἀρχ/πος Ἀνδρέας ὑπέρ τοῦ χειροθετημένου (κατά τό 54/76 Βούλευμα), Πειραιῶς Νικολάου, ὅστις κυριολεκτικά θά χρησιμοποιηθῆ ὡς ἐργαλεῖον τῶν ἰδίων ἐγκαθέτων καί θά καταλήξη νά ἡγηθῆ (τήν 28.11.2007) τῆς πράξεως ἀποκηρύξεως τῆς δῆθεν «χειροθεσίας», μέ ἀποτέλεσμα νά τήν ὑποστασιάση δι' ἑαυτόν καί τήν ὁμάδα του καίτοι ἐξ ἀντικειμένου ἀνυπόστατον διά τήν Ἐκκλησίαν.
Τό 2007, ἡ ὑπό τόν πρώην Πειραιῶς Νικόλαον ὁμάς, ἐκδίδει τήν «Συνοδικήν Ἐγκύκλιον» 3280/28.11.2007, διά τῆς ὁποίας ἐνεργοῦν τό ἀμέσως μετά τό 1971 σχέδιον περί μεταποιήσεως τῆς Συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς «χειροθεσίαν»! Διά τῆς καταδίκης καί ἀπορρίψεως αὐτῆς, τῆς ἀνυπάρκτου διά τήν Ἐκκλησίαν ἱεροσυλίας, ἡ «σύνοδος» τοῦ Νικολάου «ἀναγνωρίζει» «καί ὁμολογεῖ τά ἐπί τοῦ ἐν λόγω θέματα τῆς «χειροθεσίας» διαπραχθέντα λόγω ἀγνοίας καί ἀπροσεξίας καί ἐσφαλμένης ἐκτιμήσεως ἀνθρώπινα λάθη·(*) τῶν ἐκπροσώπων καί λειτουργῶν Της… καί ἀπορρίπτει ὡς ἤδη ἀνεφέρθη τήν γενομένην χειροθεσίαν τόσον ἐν Η.Π.Α. ὅσον καί ἐν Ἑλλάδι ὡς πρᾶξιν ἀπάδουσα εἰς τήν Κανονικήν Τάξιν καί τήν Ὀρθόδοξον παράδοσιν τήν ἀφορῶσαν τό κύρος καί τήν πληρότητα ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν». Εἰς ἄλλην δέ σελίδα γράφουν «…ἡ ἐν Ἑλλάδι ἀποδοχή τῆς ὡς ἄνω Ἀποφάσεως τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς καί ἡ κατ' ἐφαρμογήν αὐτῆς ἐπακολουθήσασα χειροθεσία τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὑπῆρξαν καί κρίνονται ἐσφαλμέναι, καί ὡς τοιαῦται ἀποκηρύσσονται καί ἀπορρίπτονται»(5). Οὔτε ἡ ἀπόφασις ἐγένετο δεκτή οὔτε πολύ περισσότερον ἐφηρμόσθη ὁ περί χειροθεσίας αὐτῆς ὅρος ἀλλά καί ἀπεκηρύχθησαν τά πάντα ὅταν διεπιστώθη ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος δέν ὠρθοτόμησεν κατά τό 1971 οὔτε ποτέ ἄλλοτε τόν λόγον τῆς Ἀληθείας δηλαδή τήν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Καί εἰς ἄλλο σημεῖον διά καθαρῶς ἀπατηλούς λόγους λέγουν: «χειροθεσία ἐπί Ὀρθοδόξων Κληρικῶν δέν νοεῖται παντελῶς, οὔτε ἐπιτρέπεται ὑπό οἱανδήποτε ἑρμηνείαν. Ἐν τῆ πράξει τῆς Ἐκκλησίας χειροθεσία ἐχρησιμοποιήθη ἐπί σχισματικῶν πρός κύρωσιν τοῦ ἀκύρως τελεσθέντος μυστηρίου τῆς χειροτονίας των. Ἀκόμη καί ὑπό τήν ἔννοιαν τῆς εὐλογίας ἤ τῆς ἁπλῆς εὐχῆς, ἡ χειροθεσία ἐσήμαινεν ἀναζωογόνησιν καί ἐπικύρωσιν τῶν ἀκύρως ὑπό αἱρετικῶν ἤ σχισματικῶν τελεσθέντων». Ἀνόητοι καί γελοῖαι «ἀσφαλιστικαί» δικλεῖδες μόνον διά τούς ἀνοήτους!..
Ἀπό τό ἀνωτέρω σύντομον ἱστορικόν συνάγονται τά ἑξῆς:
1) Ἀπό τό 1971, ὅτε ἐπήγαμεν εἰς Ἀμερικήν πρός τούς Ρώσους Ἐπισκόπους τῆς Διασπορᾶς, μέχρι καί τό 1991 καί τό 1993 καί μέχρι τό 1997, ἡ Ἱερά Σύνοδος ὑπό τόν Ἀρχ/πον Ἀνδρέαν, καί μέχρι σήμερον τόν Μητροπολίτην Κήρυκον καί τήν ἀναδειχθεῖσαν Πανορθόδοξον Συνοδον, ἀδιακόπως καί μέ πλήρη συνέπειαν, ὁμολογεῖ καί κηρύσσει, στεντορεία τῆ φωνῆ, ὅτι οἱ Ἀρχιερεῖς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τόν Ὀκτώβριον τοῦ 1971 δέν ἐδέχθησαν οὐδεμίαν χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν, ἀλλά μίαν ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν καί ταύτην ὑπό αὐστηρῶς συγκεκριμένους καί ρητούς ὅρους. Αὐτή εἶναι ἡ Ἀλήθεια καί αὐτό ἦτο καί εἶναι τό ὀρθόδοξον φρόνημα καί ΟΜΟΛΟΓΙΑ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τό 1971 ἕως τῆς σήμερον καί εἰς τούς αἰῶνας.
Ἀσφαλῶς ἡ Ἱερά Σύνοδος, καί ὅλοι ἔχομεν γνῶσιν ὅτι εἰς Ἀμερικήν οἱ ἐπιτήδειοι φλωρινικοί εἶχον στήσει παγίδα διά νά μολύνουν τήν πίστιν μας! Δηλαδή, ὅπως λέγει ὁ θεῖος Ὑμνωδός, «Ἐν ὁδῶ ταύτη ἔκρυψαν παγίδα μοι» (Ψαλ.). Ἀλλ' ἡ Ἐκκλησία μέ τόν πιστόν λαόν εὔχονται συνεχῶς: «Φύλαξόν με ἀπό παγίδος ἧς συνεστήσαντό μοι καί ἀπό σκανδάλων τῶν ἐργαζομένων τήν ἀνομίαν», ὁ δέ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας τό 1994 κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας ἐτόνιζεν ὅτι «μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ αὐτό τό σχέδιον ἀπέτυχε»! «Ἡ παγίς συνετρίβη καί ἡμεῖς ἐρρύσθημεν». Τήν παγίδα δέ τήν συνέτριψεν ὁ Κύριος διά τῶν ἰδίων, οἱ ὁποῖοι μετέβησαν εἰς τήν Ἀμερικήν, διότι ὁ,τιδήποτε καί ἄν ἔλαβε χώραν εἰς Ἀμερικήν διά νά τούς παγιδεύσουν, ἐπιστρέψαντες ἐδήλωσαν ὅτι ἐδέχθησαν συγχωρητικήν εὐχήν καί κλῆρος καί λαός αὐτό ἐδέχθημεν. Ἐπαναλαμβάνομεν, οὗτοι ἐπιστρέψαντες ἐδήλωσαν ὅτι: «οὐδεμίαν χειροθεσίαν ἐδέχθημεν ἀλλά μόνον μιάν ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν ἀναγνωρισθείσης τῆς ἤδη ὑπαρχούσης ἀπολύτως Ὀρθοδόξου ἀλλά καί Κανονικῆς χειροτονίας. Καί τήν εὐχήν ταύτην ἐδέχθημεν διά τόν ἀποκλειστικόν λόγον νά διευκολυνθῆ ἡ ἕνωσις μετά τῶν Φλωρινικῶν, καθ' ὅτι ἐκεῖνοι ἐπ' οὐδενί ἐδέχοντο ἀλλά καί ἐβλασφήμουν τάς ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου χειροτονίας τοῦ 1948».
2) Ἐάν ὅμως, ὅπως ἐκ τῶν ὑστέρων προέκυψεν, εἰς τήν Ἀμερικήν τήν 17ην καί 18ην Σεπτεμβρίου, ἔγινε χειροθεσία ὡς ἐπί σχισματικῶν εἰς τούς δύο ἐπισκόπους καί τοῦτο πρός ἐπικύρωσιν ἤ πρός «ζωογόνησιν» τῆς ἀκύρου χειροτονίας, ὅπως κηρύσσουν οἱ Νικολα?ται μέ τήν 3280/2007 ἐγκύκλιόν των, ἀλλά καί «κατ' ἐφαρμογήν αὐτῆς» ἐπηκολούθησεν δῆθεν «χειροθεσία ἐπί τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου», τοῦτο δέν ἀποτελεῖ μόνον διαβολικόν ψεῦδος ἀλλά καί διά τούς ἀποδεχομένους τοῦτο, ἀποτελεῖ καί τήν ἐσχάτην βλασφημίαν κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί ἔκπτωσιν καί ἀποβολήν ἐκ τοῦ ζωηφόρου σώματος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀδιακρίτως ὅλων τῶν βλασφήμων, ὡς ἄκρως ἀρνητῶν τῆς Ὁμολογίας Ἐκκλησιολογίας, τήν ὁποίαν ὁμολογεῖ καί κηρύσσει ἡ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΣ καί ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ἀπό τήν 10ην Μαρτίου 1924!.. Εἰς αὐτήν ἀκριβῶς τήν κατάστασιν περιῆλθον καί ἐπισήμως οἱ σχιματοαιρετικοί Νικολα?ται, ἰδιαιτέρως καί μέ τήν ὑπ' ἀριθμ. 3280/2007 ἐγκύκλιόν των! Δηλαδή κατέστησαν ἀπολύτως σχισματοαιρετικοί, πολύ χειρότεροι τῶν Φλωρινικῶν! Ὡς τοιοῦτοι δέ θά ἔπρεπεν νά εἶχον προσχωρήσει ἀμέσως καί ἐπισήμως, ὡς ὁ Κορινθίας Κάλλιστος, εἰς αὐτούς καί νά μήν ἐξαπατοῦν τούς ἁπλοϊκούς Χριστιανούς μέ τήν ἀπάτην, τήν ὁποίαν ἐπενόησεν ὁ Αἰδ/τος κ. Εὐστάθιος Τουρλῆς, καί τήν ἐχρησιμοποίησαν οἱ ἐγκάθετοι καί ἀπεδέχθησαν οἱ Νικολα?ται κηρύσσοντες ὅλως ΨΕΥΔΩΣ ὅτι «…Ἐμεῖς ἐμμένομεν εἰς τάς Ὁμολογίας τοῦ 1981 καί 1983»!
Δόξα τῶ Κυρίω, διότι τό 1971, κατά τήν Θείαν Του οἰκονομίαν, οἱ δύο Ἐπίσκοποι, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ των εἰς τήν Ἑλλάδα, οἱ ἴδιοι συνέτριψαν τήν παγίδα, ἀποκλείσαντες κάθε λόγον περί χειροθεσίας, διότι αὐθωρεί καί παρά χρῆμα θά καθηροῦντο καί θά ἀφωρίζοντο. Τοῦτο δέν ἐποίησαν ἐξ ὀρθοδόξου συνειδότος, ἀλλά μᾶλλον ἐκ φόβου, καί κατ' οἰκονομίαν Θεοῦ, διότι ἄν ἐπεχείρουν τήν ἐπέκτασιν καί ὁλοκλήρωσιν τῆς προδοσίας των, τότε, ὅπως μόλις ἐσημειώθη δέν θά ἐγίνοντο δεκτοί ἀπό ὅλους ἡμᾶς κλῆρον καί λαόν, ἀλλά καί θά εἶχον καθαιρεθεῖ καί θά εἶχον ἀναθεματισθεῖ, ὅπως ἀκριβῶς προβλέπεται ὑπό τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαιτέρως διά τοιούτους καί τοσοῦτον βλασφήμους καί προδότας.
3) Ἐάν ὅμως, ἔστω καθ' ὑπόθεσιν, τό 1971 ἔγινε χειροθεσία καί εἰς τήν Ἑλλάδα, ὅπως οἱ ἴδιοι εἰς τήν συνέχειαν λέγουν: «λόγω ἀγνοίας καί ἀπροσεξίας καί ἐσφαλμένης ἐκτιμήσεως ἀνθρώπινα λάθη (σ.σ. ἰδού τό λάθος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου) τῶν ἐκπροσώπων καί λειτουργῶν της» καί ὅτι «δεχθεῖσα καί ἀποδεχθεῖσα εἰσηγήσεις καί πιέσεις τρίτων προσώπων καί δή προερχομένων ἐκ τῆς Ἀκακιακῆς Παρατάξεως, ὡς ἄλλωστε διαφαίνεται καί ἐξ αὐτοῦ τοῦ κειμένου τῆς Ἀποφάσεως» τοῦτο δέν θεραπεύεται, δηλαδή δέν ἐξαλείφεται ἡ βλασφημία μέ ἀποκηρύξεις καί καταδίκας ἀλλά ἀπαιτεῖ τήν ἐναπόθεσιν τῶν ὡμοφορίων καί Ἐπιτραχηλίων των, περιερχομένων αὐτῶν διά βίου εἰς τήν τάξιν τῶν μετανοούντων! Δυστυχῶς ὄχι μόνον δέν ὑπῆρξεν τοιαύτη διάθεσις εἰς τούς σημερινούς Νικολα?τας, ὅπως καί εἰς ἅπαντας τούς πρό αὐτῶν Ἐκκλησιομάχους, ἀλλά καί ὅλως τοὐναντίον, ἀδιάκοπον ὑπῆρξεν τό καθαρῶς Ἐκκλησιομάχον φρόνημα — σκοπός, ὅπως ΜΕΤΑΛΛΑΓΗ ἡ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗ ΕΥΧΗ, (τήν ὁποίαν τό 1971 ἐδήλωσαν καί ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐν Ἑλλάδι), εἰς ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ καί ἔτσι ΒΕΒΗΛΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΨΟΥΝ τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ, τήν ὁποίαν ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διακατέχει διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948, 1995 καί 2008.
Διά τοῦτο καί πάλιν λέγομεν ὅτι ἡ ὑπό τῶν Νικολαϊτῶν ἀποκήρυξις — καταδίκη (3280/2007), τῆς ἀνυποστάτου «χειροθεσίας» σημαίνει τήν δι' αὐτούς ὑποστασιοποίησιν καί ἐνεργοποίησιν της ὡς ἐπί σχισματικῶν! Αὐτό ἐποίησαν οἱ ἐσκοτισμένοι καί ὑποχείριοι τῶν Μαξίμων, Κατσουρέων, Φλωρινικῶν καί ὅλων τῶν Οἰκουμενιστῶν. Τοῦτο εἶναι, ὡς ἐλέχθη, ἡ μεγίστη βλασφημία καί σατανική σκοπιμότης κατά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο κατ' Ἐκκλησιαστικήν ἀπαίτησιν καί ἀδήριτον ἀνάγκην ὑφ' ἑνός ἀλλά Κανονικοῦ καί Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου, τοῦ τότε Βρεσθένης Ματθαίου.
Μέ αὐτά καί ἔτι πλείονα τά ὁποῖα λέγουν, βεβαιώνουν ὅτι καί οἱ ἴδιοι ἀπό τό 1948 μέχρι τό 1971 καί ἕως τήν 28.11.2007, ἦσαν πράγματι σχισματικοί καί αἱρετικοί, ὅπως ἀκριβῶς ἐδέχθη καί διεκήρυξεν ρητῶς τόσον ὁ πρ. Πειραιῶς Νικόλαος μέ τό 54/76 Ἀπαλλακτικόν του Βούλευμα, ὅσον καί ὁ πρ. Ἀργολίδος Παχώμιος μέ τάς ἀπό 1974, 2003 καί 2004 βλασφήμους ἐπιστολάς του! Ἀμετανόητοι δέ συνεχίζουν εἰς τήν ἰδίαν ἐγκύκλιόν των (3280/2007), νά ὑποκρίνωνται ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων καί ἀναισχύντως, ὡς νά εἶναι παντελῶς ΑΠΙΣΤΟΙ, λέγουν ὅτι «ἐπικαλοῦνται τό ἔλεος τοῦ Φιλανθρώπου Θεοῦ κατά τόν Σοφόν Σειράχ· «ἐμπεσούμεθα εἰς χεῖρας Κυρίου καί οὐκ εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ὡς γάρ ἡ Μεγαλοσύνη Αὐτοῦ, οὕτω καί τό ἔλεος Αὐτοῦ». Τοῦτο ἔκαμεν καί ὁ Ἰούδας, ἀντί νά μετανοήση καί ζητήση ὡς ὁ ληστής ἐν τῶ Σταυρῶ συγχώρησιν, ἐφ' ὅσον ὁ Χριστός ἔζη ἀκόμη, ἐκρεμάσθη διά νά…συγχωρηθῆ καί σωθῆ!!! Μέ τήν ἐγκύκλιόν των (3280/28.11.2007) οἱ Νικολα?ται ἤδη «ἐκρεμάσθησαν, ἀπέθανον ἐκκλησιαστικῶς καί ἐτάφησαν.
4) Καί διά νά μήν θεωρηθῆ ὅτι ὑπερβάλλομεν, ἰδού τί λέγουν οἱ Νικολα?ται εἰς τήν συνέχειαν τῆς ἐγκυκλίου των: «Καί ἀπορρίπτει (σ.σ. ἡ σύνοδος τοῦ Νικολάου), ὡς ἤδη ἀνεφέρθη τήν γενομένην χειροθεσίαν τόσον εἰς Η.Π.Α. ὅσον καί ἐν Ἑλλάδι ὡς πρᾶξιν ἁπάδουσαν εἰς τήν κανονικήν τάξιν καί τήν Ὀρθόδοξον Παράδοσιν τήν ἀφορῶσαν τό κῦρος καί τήν πληρότητα Ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν, γενομένην ὑπό κανονικοῦ καί κατά πάντα ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου, ἔστω καί μόνου, τῆς ἐνεργείας ταύτης, μάλιστα ὑπαγορευμένης ἀπό πραγματικῆς ἀδηρίτου ἐκκλησιαστικῆς ἀνάγκης μεταδόσεως τῆς Ἀρχιερωσύνης «καί συνεχίσεως τοῦ ἔργου τῆς χειμαζομένης ὑπό τῶν αἱρέσεων καί τῶν σχισμάτων καί δή τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας», (Ἐγκύκλιος σελ. 13). Ἀπεγνωσμένα ἀλλά καί μέ περισσήν ὑποκρισίαν ὁμολογοῦν τό κύρος τῶν ὑφ' ἑνός χειροτονιῶν, διά νά ἐξαπατήσουν καί περάσουν, τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν των! Ἀπορρίπτουν τήν ἀνυπόστατον χειροθεσίαν ἀποκλειστικῶς διά νά τήν «ὑποστασιάσουν»! Βεβαίως αὐτό ἐπεδίωκον 30 ἔτη καί αὐτό ἐπεχείρησαν μέ τήν ἀποκήρυξιν τῆς ἀνυποστάτου «χειροθεσίας»! Τοῦτο τό παλαιόν σχέδιον, τό ὁποῖον δέν ἀπετόλμησεν οὐδείς, οὐδέ καί οἱ πέντε σχισματοαιρετικοί, τό ἀπετόλμησαν οἱ «ζηλωταί» Νικόλαος, Παχώμιος καί οἱ λοιποί, οἱ ὁποῖοι συνεκρότησαν τό παράνομον συνέδριον τῆς 28.11.2007! Τά ὄργανα τῶν ξένων κέντρων, (Φλωρινικῶν καί λοιπῶν Οἰκουμενιστικῶν τοιούτων), τά ὁποῖα συνέταξαν αὐτήν τήν σατανικήν πλήν γελοίαν Ἐγκύκλιον, (διότι ὁ Σατανάς εἶναι πράγματι καί ἀνόητος καί γελοῖος) βλέποντες τήν ὁμάδα τῶν ἀσεβῶν Νικολάου καί Παχωμίου, ἡ ὁποία ὑπέγραψεν αὐτό τό διαβολικόν των ἔκτρωμα καγχάζουν καί εὐχαριστοῦνται!..
Εἶναι δυνατόν νά μήν ἀντιλαμβάνωνται ὅτι μέ τήν ἀπόρριψιν αὐτήν καί τήν καταδίκην τῆς ἀνυποστάτου χειροθεσίας, ψεύδονται ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων καί πρό πάντων βλασφημοῦν τήν ἀλήθειαν, τό πνεῦμα τό Ἅγιον καί τήν Ἐκκλησίαν; Ἀσφαλῶς ὄχι! Τό ἔπραξαν ὅμως διότι πρό πολλοῦ (ἀπό τήν 10ετίαν τοῦ 1971), (διά ποίας 'ᾶραγε ἁμαρτίας ὁ Κύριος γνωρίζει), ἦσαν ΑΝΑΞΙΟΙ Ἐπίσκοποι καί Ἱερεῖς καί τούς ἐχρησιμοποίησεν ὁ πονηρός(!), ἀφοῦ καθ' ὅλας αὐτάς τάς δεκαετίας «προητοίμαζον καί ἤνοιγον τήν ὁδόν εἰς τόν Πατέρα των τόν Διάβολον», ὅπως προκύπτει ΚΑΘΑΡΑ ἀπό τήν 3280/2007 ἐγκύκλιόν των.
Οἱαδήποτε παράβασις — ἁμαρτία γίνεται ὑπό πίεσιν τρίτων, ἤ λόγω ἀνάγκης, ἤ ἄλλης τινος «ἀπροσεξίας», τοῦτο δέν λογίζεται ὡς ἁμαρτία, ἤ ὡς παράβασις νόμου, ἀντιμετωπίζεται δέ μέ διάκρισιν καί ἐπιείκειαν. Γυνή ὅταν βάρβαρα βιασθῆ, τότε δέν μετρᾶται ὡς ἁμαρτία. Ὁ Δαβίδ ἔφαγεν τούς ἄρτους τῆς προθέσεως, ὅπερ ἦτο ἀπηγορευμένον καί δέν τοῦ ἐλογίσθη ὡς ἁμαρτία διότι τοῦτο ἐποίησεν λόγω πείνης. Ὁ Χριστός ἐποίησεν πηλόν ἐν ἡμέρα Σαββάτου, ἤ ἐθεράπευσεν τόν παράλυτον, εἰς δέ τούς ὑποκριτάς κατηγόρους του ἀπήντησεν. «Τό Σάββατον ἔγινε διά τόν ἄνθρωπον καί ὄχι ὁ ἄνθρωπος διά τό Σάββατον». Οὕτω καί οἱ νόμοι καί οἱ Κανόνες, οἱ ὁποῖοι καίτοι ἀπαιτοῦν παραπλήσιον σεβασμόν καί τήρησιν μετά τῶν ὅρων Πίστεως, ὅμως καί αὐτοί ἐθεσπίσθησαν διά τήν Ἐκκλησίαν καί δέν ἔγινε ἡ Ἐκκλησία διά τούς Κανόνας! Ἐν προκειμένω ὅμως οἱ Νικολα?ται δέν ἐμπίπτουν καί εἰς αὐτήν τήν περίπτωσιν; Δέν κατέλυσαν π.χ. τόν νόμον τῆς νηστείας λόγω ἀνάγκης, ἤ δέν ὑπερέβησαν ἕναν Κανόνα, ὅπως συνέβη τό 1948 μέ τήν ὑπέρβασιν τοῦ κανόνος εἰς τάς χειροτονίας ὑπό ἑνός Ἐπισκόπου λόγω ἀνάγκης καί διωγμοῦ ἀλλά ἐκ κακῆς προθέσεως καί σκοποῦ ἐπρόδωσαν ἐβλασφήμησαν καί Ἐκκλησιομάχησαν.
5) Τό 1976 ἡ Ἱερά Σύνοδος καθήρεσεν τόν Κορινθίας Κάλλιστον, διότι ὡμολόγησεν ἀντίθετα πρός τήν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν ἀλλά καί τάς χειροτονίας τῶν ἐτῶν 1948.
Τό 1993 κατεδικάσθη ὁ ἱερομ. Εὐθύμιος ἀπό τήν Ἱεράν Σύνοδον, διότι καί οὗτος διεκήρυξεν ὅτι ἔγινε χειροθεσία εἰς Ἀμερικήν ὡς ἐπί σχισματικῶν καί ὅτι ἡ κατάρα αὕτη «μᾶς περιρρέει οὐχί ὡς ἄτομα, ἀλλ' ὡς Ἐκκλησία»!!
Μέ τήν ἰδίαν ἀπόφασιν καταδικάζονται (καταδικάζουν ἑαυτούς) καί ὁ Πειραιῶς Νικόλαος καί ὁ Ἀργολίδος Παχώμιος, διότι ὁ μέν πρῶτος μέ τό Βούλευμα καί ὁ δεύτερος μέ τήν ἐξομολογητικήν του ἐπιστολήν, πρῶτον δηλώνουν τά ἴδια καί χειρότερα μέ τούς ἀνωτέρω καί δεύτερον ἔρχονται ἀντιμέτωποι πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον καί πρός τόν ἑαυτόν των, διότι ἡ Ἱερά Σύνοδος (1993) ἐπιμένει ὅτι: «Ἐπ' αὐτῶν τῶν θέσεων ἐμμένομεν καταδικάζοντες καί σήμερον πᾶν ὅ,τι ἀντίθετον λέγεται ἤ γράφεται περί «χειροθεσίας» ὡς καί εἰδικώτερον τά γραφέντα ὑπό τοῦ π. Εὐθυμίου εἰς τήν ἀπό 11.10.1991 «ἐγκύκλιόν» του καί τά ὁποῖα ἔρχονται εἰς ἀντίθεσιν μέ τήν ἀπ' ἀρχῆς θέσιν καί φρόνημα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου».
6) Ἡ Ἀπόφασις τῆς καταδίκης τοῦ Καλλίστου, ὑπό τῶν Νικολάου, Παχωμίου κ.λπ. ἰσχύει ἀπολύτως καί διά τούς σημερινούς Νικολα?τας, οἱ ὁποῖοι μέ τήν ὑπ' ἀριθμ. 3280/28.11.2007 ἐγκύκλιον, τήν ὁποίαν καί αὐτοί ὑπογράφουν, ὄχι μόνον κηρύττουν ἀντίθετα ἀπό ὅσα ΩΜΟΛΟΓΗΣΕΝ καί ΔΙΕΚΗΡΥΞΕΝ διαχρονικῶς ἡ Ἱερά Σύνοδος, ἀλλά προβάντες καί εἰς ἀπόρριψιν καί καταδίκην τῆς χειροθεσίας, ἀπέβησαν οἱ πλέον θρασεῖς καί ἀνόητοι προδόται ἀπαρχῆς καί μέχρι σήμερον καί εἰς τούς αἰῶνας…
Ὡς ἐν ἐπιλόγω
Ὁ ἐπίλογος εἰς τό θέμα αὐτό, δηλαδή τοῦ ἀπ' ἀρχῆς (1971 καί ἑξῆς) ἑνός εἰς τήν οὐσίαν καί ἑνιαίου Ἐκκλησιομαχικοῦ κινήματος τῶν πρ. Πειραιῶς Νικολάου καί πρ. Ἀργολίδος Παχωμίου μετά τῶν λοιπῶν τῆς σχισματοαιρετικῆς καί Ἐκκλησιομάχου ὁμάδος των, εἶναι αὐτό τοῦτο τό κείμενον τῆς «συνοδικῆς των Ἐγκυκλίου» (3280/2007), ἡ ὁποία οὕτως εἰπεῖν ἔλαβεν θέσιν ταφόπλακος δι' ὅλους τούς ἀπ' ἀρχῆς Ἐκκλησιομάχους καί οὐσία Χριστομάχους! Εἰδικώτερον ὅμως αὐτό τό γεγονός τῆς Ἐγκυκλίου τῶν Νικολαϊτῶν τά λέγει ὅλα καί ἀφελῶς ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ τό ἀπ' ἀρχῆς ποιόν τῶν Νικολάου καί Παχωμίου ἀλλά καί ὅλων τῶν λοιπῶν νεαρῶν, τούς ὁποίους 'ᾶρον, 'ᾶρον ἐπισκοποποίησαν, καίτοι ἀπό πνευματικῆς, θεολογικῆς καί γενικῶς ἀπό ἠθικῆς ἀπόψεως (ἤθους καί συμπεριφορᾶς) ἔν τισι δέ καί εἰδικῶς καί ὑπό τήν στενήν ἔννοιαν, στεροῦνται ἤθους καί καλῆς ἔξωθι μαρτυρίας!.. Ὄχι δέ μόνον αὐτοί ἀλλά καί ὅσοι τούς ἀκολουθοῦν ἐν ἀγνοία των καί πρό πάντων διότι εἶναι ἐξηπατημένοι καί πλανῶνται δέν νομίζομεν ὅτι ἔχουν ἐλαφρυντικά ἀλλ' ἀντιθέτως εὐθύνονται διότι ὡς ὀπαδοί των τούς στηρίζουν καί τούς ἐνθαρρύνουν, διό τολμῶ νά εἴπω ὅτι ἡ εὐθύνη των εἶναι ἡ ἴδια ἔναντι τοῦ Χριστοῦ! Φοβερόν! Πολύ σκότος ἐπέπεσεν καί κατά τόν Προφήτην Ἡσα?αν «ἐκάμμυσαν οἱ ὀφθαλμοί των». (Ματ. 13, 15. Πράξ. 28, 27 καί Ἡσ. 6, 9-10).
Αὐτοί οἱ δύο κατ' ἐξοχήν, ἀπό τό 1974-1976, ὁ μέν κ. Παχώμιος μέ τήν Ἐξομολογητικήν του ἐπιστολήν, προσωποποίησιν τοῦ ΨΕΥΔΟΥΣ τῆς βλασφημίας καί τῆς Ἐκκλησιομαχίας, ὁ δέ κ. Νικόλαος μέ τό 54/76 Ἀπαλλακτικόν του Βούλευμα, φοβερώτερον κατά πάντα, δέν εἶναι ἁπλῶς ἀρνηταί τῆς Ὁμολογίας Ἐκκλησιολογίας, ὅπως οἱ Φλωρινικοί ἀπό τό 1937, ἀλλά καί οἱ πιό ὑποκριταί δόλιοι ψεῦται καί ἄσπονδοι ἐχθροί καί πολέμιοι τῆς Ὀρθοδοξίας! Πῶς λοιπόν τόσοι χριστιανοί τυφλά τούς ἀκολουθοῦν; Δέν βλέπουν τίποτε τό βλάσφημον καί προδοτικόν; Μά πλέον καί λίθοι καί τά ντουβάρια βοοῦν καί φρικιάζουν! Αὐτό τό προεφήτευσεν ὁ Μέγας Ἡσα?ας (Ε΄ Εὐαγγελιστής πρό Χριστοῦ) εἰπών: «…ἀκοῆ ἀκούσετε, καί οὐ μή συνῆτε, καί βλέποντες βλέψετε, καί οὐ μή ἴδητε· ἐπαχύνθη γάρ ἡ καρδιά τοῦ λαοῦ τούτου, καί τοῖς ὠσίν αὐτῶν βαρέως ἤκουον, καί τούς ὀφθαλμούς αὐτῶν ἐκάμμυσαν μήποτε ἴδωσι τοῖ ὀφθαλμοῖς, καί τοῖς ὠσίν ἀκούσωσι, καί τῆ καρδία συνῶσι καί ἐπιστρέψωσι, καί ἰάσομαι αὐτούς» (ΗΣ. Κεφ. ΣΤ΄ στιχ. 9-10).
Αὐτοί, ἤδη ἀπό τό 1971, ἦσαν κατά πρόθεσιν ἀρνηταί τῆς Πίστεως, μέσω τοῦ καταχθονίου μυστικοῦ, σχεδίου των περί δῆθεν χειροθεσίας τό 1971, πρᾶγμα τό ὁποῖον κατ' αὐτούς σημαίνει ὅτι ἀπό τό 1948 μέχρι τό 1971, ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἦτο μία σχισματική παλαιοημερολογιτική παράταξις, ἡ ὁποία «ἐκκλησιοποιήθη» μέ τήν μόλις τό 2007 ὑπό τῆς «συνόδου» των ὑποστασιοποίησιν τῆς ἀνυποστάτου χειροθεσίας, διά τῆς τολμηθείσης μεταλλάξεως τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς «χειροθεσίαν»! Αὐτά ἐφρόνει καί φρονεῖ καί διακηρύσσει ἀπό τό 1976 ὁ πρ. Ἀργολίδος Παχώμιος καθώς καί ὁ πρ. Πειραιῶς Νικόλαος ἀπό τό 1974-1976, ὅστις ρητῶς διά τοῦ 54/76 Ἀπαλλακτικοῦ του Βουλεύματος ὁμολογεῖ καί διακηρύσσει ὅτι τό 1937 ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ἀπεσχίσθη ἀπό τόν Φλωρίνης καί ἴδρυσε μίαν νέαν σχηματικήν παράταξιν — ἐκκλησίαν(!), καί ὅτι ὁ ἴδιος ἐνομιμοποιήθη καί κατέστη ἔγκυρος κληρικός — Ἐπίσκοπος μετά τήν κατά τό 1971 «χειροθεσίαν»! Ναί, ἀγαπητέ ἀναγνῶστα αὐτοί οἱ ἄνθρωποι προσποιοῦνται τούς ὀρθοδόξους καί λέγουν ὅτι κρατοῦν τήν ὁμολογίαν καί ὅτι ἔχουν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν ἀπό τόν Βρεσθένης Ματθαῖον!!!
Τό 1995 αὐτοί οἱ δύο παρέμειναν πλησίον τοῦ Ὁμολογητοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου διά νά τόν ἐλέγχουν καί κυρίως νά τόν «ρίξουν» ἀπό τόν Ἀρχιεπισκοπικόν θρόνον καί καταλάβη αὐτόν ὁ… κ. Νικόλαος(!), ὡς χειροθετημένος ἐπισήμως καί ἀναγνωρισμένος κατά τό 54/76 Ἀπαλλακτικόν του Βούλευμα!
Αὐτοί πάλιν, ὀλίγον μετά τό 1995, ἔφραξαν τό στόμα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὅσον ἀφοροῦσε τήν Ὁμολογίαν καί τήν διακήρυξιν τῆς Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!
Αὐτοί ἀθώωσαν τούς πέντε σχισματοαιρετικούς, ἀποκλείσαντες τήν πραγματοποίησιν τῆς ὑπ' ἀριθμ. 3005/18.6.1997 ὁμοφώνου ἀποφάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας περί ἀντιμετωπίσεως τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν πέντε, κατά τήν Κανονικήν Τάξιν καί τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν ὡς καί τάς βλασφημίας των κατά τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς.
Αὐτοί ἐδίωξαν καί ἔθεσαν ὑπό «ἀργίας» καί «ἀφορισμούς» ὅσους ἐζήτουν αὐτήν τήν Ὁμολογίαν καί τήν ἀντιμετώπισιν τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν πέντε πρ. πέντε Μητροπολιτῶν! Ἔτσι ἀπεδείχθησαν γνήσια καί συνειδητά μέλη τοῦ κινήματος τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, ἐνῶ ἐν τῆ καταφανεῖ μωρία των, μέ τήν στάσιν των αὐτήν, ὅπως προελέχθη, ἐνεργοποίησαν καί τήν ἀπό Ἰουνίου 1995 ἄκυρον πρᾶξιν περί καθαιρέσεώς των ὑπό τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν!
Αὐτοί τελικῶς τόν Φεβρουάριον 2003 ἠνάγκασαν τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν εἰς Ἀντικανονικήν καί Ἀντιεκκλησιαστικήν παραίτησιν, διά νά καταλάβη τόν θρόνον ὁ μωροφιλόδοξος, αἱρετικός, βλάσφημος καί Ἐκκλησιομάχος Νικόλαος Μεσσιακάρης, ὁ ὁποῖος μέ τήν συνεργείαν τῶν ἐγκαθέτων τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί Φλωρινισμοῦ, δηλαδή τούς Δ. Κάτσουραν καί Μάξιμον Τσακίρογλου μετά τῶν αὐταδέλφων τοῦ δευτέρου κ.ἄ. παραγόντων, συγκεκριμενοποίησαν καί «τό λάθος» τοῦ 1971 καί ἀφοῦ ἀπεμάκρυναν τά ἐμπόδια καί ἤνοιξαν τήν ὁδόν τῆς ἐσχάτης προδοσίας, μόλις μετά 37 ἔτη, ἤτοι τήν 28ην Νοεμβρίου 2007 «ἐδιώρθωσαν», τό λάθος τοῦ 1971! Δηλαδή, ΜΕΤΗΛΛΑΞΑΝ καί «μετεμόρφωσαν» οἱ ΑΣΕΒΕΙΣ καί ΜΕΓΙΣΤΑΝΕΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ, τήν Συγχωρητικήν εὐχήν, τήν ὁποίαν τήν 15/28ην Ὀκτωβρίου 1971 ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος, εἰς «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ» των ὡς ἐπί σχισματικῶν(!) καί τήν «ἀπεκήρυξαν»(!), οἱ μωροί καί τυφλοί!..
Δι' αὐτόν καί μόνον τόν λόγον πέραν ὅλων τῶν ἀντικανονικοτήτων, ἱεροσυλιῶν καί ληστρικῶν ἐνεργειῶν των, οἱ ἐν λόγω πρωτεργάται: Νικόλαος καί Παχώμιος ἀλλά καί οἱ τυφλῶς συμπορευόμενοι καί ἑπόμενοι ὡς συνεργάται των, ἤτοι, οἱ κ.κ. Γαλακτίων, Ταράσιος, Ἀνδρέας, Χρυσόστομος καί οἱ νεοφανεῖς «βλαστοί» των κ.κ. Παντελεήμων, Ἰγνάτιος, Λάζαρος καί Σεβαστιανός, συνθέτουν τήν πλέον βλάσφημον, ἐκκλησιομάχον καί ἀήθη ὁμάδα, ὁμοίαν τῆς ὁποίας δέν ἔχει νά ἐπιδείξη ἄλλην ἡ Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, τουλάχιστον ἀπό τό 1924 μέχρι καί σήμερον.
Ποιοῦμεν Ἔκκλησιν
Πρός τήν Ἁγίαν καί Ἱεράν Πανορθόδοξον Σύνοδον ὅπως, κατά Ἐκκλησιαστικήν, Κανονικήν καί Ὀρθόδοξον Ἐπιταγήν, ἐπιληφθῆ τόσον τοῦ αἱρετικοῦ — βλασφήμου καί Ἐκκλησιομάχου κινήματος τῶν Νικολαϊτῶν, ὅπως καί τοῦ προηγουμένου τοῦ 1991-1995 ὑπό τῶν πέντε, τά ὁποῖα οὐσία καί πράξει ἀποτελοῦν ΕΝ ΚΙΝΗΜΑ, τό ὁποῖον Σατανικώτατα κατειργάσθη διαχρονικῶς τήν ἰδίαν φρικτήν Προδοσίαν.
Καλοῦμεν πάντας τούς ἐν πλάνη πρώην ἐν Χριστῶ Πατέρας καί Ἀδελφούς, ὅσων δέν διεβρώθη ἡ ὀρθόδοξος συνείδησις ὑπό τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μποροῦν δέ νά σκέπτωνται καί νά ἐνεργοῦν ὡς ἐλεύθεροι ἄνθρωποι, νά προσευχηθοῦν, νά προβληματισθοῦν νά ἐπικαλεσθοῦν τόν φωτισμόν τοῦ Κυρίου καί ἀποφασίσουν νά ἀπομακρυνθοῦν τῆς προδοσίας καί ἐπανέλθουν ἐκεῖ, ἀπ' ὅπου οἱ Προδόται ψευδοπίσκοποι, τούς ἐξέβαλον καί δέν τούς ἀφήνουν νά ἐπιστρέψουν. Σάν τούς σημερινούς «Ἐπισκόπους» ἦσαν καί ἐκεῖνοι οἱ Ἐπίσκοποι, διά τούς ὁποίους ὁ Ἱερός Χρυσόστομος εἶπεν ὅτι «τίποτε δέν ἐφοβήθη τόσον, ὅσον ὡρισμένους ἀναξίους ἐπισκόπους».
Ἱερομόναχος Ἀμφιλόχιος Ταμπουρᾶς
***
(1) Περισσότερα ἰδέ εἰς τό βιβλίον «ΑΜΕΣΟΣ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑ·Ι·ΤΩΝ» τοῦ θεολόγου Ἐλ. Γκουτζίδη, Ἀθῆναι Μάρτιος 2008, καί εἰς τήν «Ο.Π.» Α. Τ. 180 Μάρτιος — Ἀπρίλιος 2008 σελ. 101-122.
(2) Κάτι παρόμοιον ἤ μᾶλλον κατά πολύ χειρότερον, συμβαίνει καί μέ τήν «Σύνοδον» τοῦ κ. Νικολάου Μεσσιακάρη!.. τῆς ὁποίας τάς «ἀποφάσεις» καί ὅλα ἐν γένει σχεδιάζουν καί ἀποφασίζουν τά ξένα Κέντρα, διά τῶν, καθ' ἡμᾶς, ἐγκαθέτων των κ.κ. Μον. Μαξίμου καί Δημ. Κάτσουρα καί κατ' ἐπέκτασιν καί τῶν Φλωρινικῶν ἐγκαθέτων.
(3) Διότι ἡ συγκεκριμένη ὑπέρβασις τοῦ Α΄ Ἀποστολικοῦ Κανόνος κατά τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1948 δέν μπορεῖ νά θεωρηθῆ ὡς Κατάλυσις τοῦ Κανόνος, οὔτε καί νά τεθῆ ὁ ἱερός Κανών ὑπεράνω Αὐτῆς Ταύτης τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Ὁποία τό 1948 ἐπέβαλεν τήν ὑφ' ἑνός χειροτονίαν ὡς ἀδήριτον ἀνάγκην — ἐπιταγήν τῆς ἰδίας τῆς Ἐκκλησίας.
(4) Ἀκριβῶς κατά τόν αὐτόν τρόπον ὁ Νικόλαος «ἀνεγνωρίσθη» τό 1976 ὡς «κανονικῶς» Ἀρχιερεύς! Δηλαδή ἀπεδέχθη ὅτι εἶναι χειροθετημένος ὡς πρώην σχισματικός!
(5) Ἰδού ποῖα τά λάθη, διά τά ὁποῖα ὡμίλησεν τό 2003 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας!
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2009
Hosted by uCoz
ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010
ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Πολλά διεσπείροντο από τους κακούς ανθρώπους στην Αθήνα περί του Πενταπόλεως και της ανέγερσης της Μονής [δηλαδή της γυναικείας Μονής της Αγίας Τριάδος στην Αίγινα, της οποίας κατόπιν διετέλεσε εφημέριος και πνευματικός]. Πολύ εδοκιμάσθη από τους διεστραμμένους, τους μοχθηρούς και τους συκοφάντες. Διέδιδαν συκοφαντίες ανηθικότητος ανηκούστους. Ησχολήθη με αυτές και η Ιερά Σύνοδος. Ο δέ τότε Πρόεδρος αυτής, ο Αθηνών Θεόκλητος μετέβη αυτοπροσώπως επιτοπίως το 1908, διά να εξετάση. Φεύγοντας όμως από εκεί αναγκάσθηκε να ομολογήση ότι «ήτο όντως Θείον έργον».
Πολύ τον κατέτρεξε και ο Μελέτιος Μεταξάκης (0 εισηγητής της ημερολογιακής καινοτομίας). Αυτός διετέλεσε και Οικουμενικός Πατριάρχης και Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Αυτός ο δυστυχής ήτανε μασώνος μοντέρνος, νεωτεριστής και έκαμε πολύ κακό στην Εκκλησία.
Αυτός ήταν και κατά του μοναχισμού. Όταν ο Άγιος αγωνιζόταν με τόσες δυσκολίες να κτίση το Μοναστήρι, επήγε και τον απέτρεπε...
- Τί κάνεις εδώ; Μοναστήρι κτίζεις τώρα; Δεν βλέπεις ότι τόσα εξωκκλήσια γύρω εδώ ερήμωσαν; Δεν είναι για Μοναστήρια στη σημερινή εποχή.
Ο Πενταπόλεως όμως εξηκολούθησε και έγινε το Μοναστήρι και άλλα πολλά κατόπιν, ώστε η Αίγινα σήμερον να έχη τα περισσότερα Μοναστήρια. Το προείπεν ο Άγιος: «Θα γίνη, είπεν, η Αίγινα το
Άγιον Όρος των Μοναζουσών». Και ήδη έχει εννέα Μοναστήρια γυναικών.
Αλλά και ποία διαφορά στο τέλος των δύο Ιεραρχών. Ο Μεταξάκης, που έκαμε τόσε εις βάρος της Ορθοδοξίας, είχεν οικτρόν τέλος. Τον βρήκαν ένα πρωί κάτω από το κρεββάτι του νεκρόν και με την γλώσσαν του έξω. Αυτήν ακριβώς την γλώσσαν, που έλεγε αυτά στον Άγιο και τόσα εις βάρος της Ιεράς Παραδόσεως και της Ορθοδόξου Εκκλησίας!
Εξ αντιθέτου, ο Πενταπόλεως, που έμεινε πιστός εις την Ι. Παράδοσιν και υπέμεινε τους πειρασμούς και διώξεις, είχεν άγιον τέλος και σήμερον τιμάται, όχι μόνον από το Πανελλήνιον, αλλά και από όλην την Υδρόγειον.
Είναι αληθές, ότι ο Θεός παρεχώρησε να περάση και εκεί πολλές θλίψεις και πίκρες. Παρ' όλην την εκεί εργασίαν του, πολλοί κακοί άνθρωποι, όργανα του διαβόλου έλεγαν, ότι ο Άγιος είναι υποκριτής και, ότι όλα αυτά που κάνει, είναι υποκριτικά. Έφθασαν μάλιστα στο σημείον να τον κατηγορούν για ανηθικότητες και, ότι το Μοναστήρι το κατάντησε άντρον ακολασίας! Διέδιδαν, ότι οι μοναχές γεννούσαν νόθα παιδιά και τα πετούσε στο πηγάδι.
Κάποια μητέρα, μάλιστα, που την έλεγαν στην Αίγινα «Κερού» είχε μια κόρη 16 ετών χαριτωμένη, συνετή, φρόνιμη και θεοφοβούμενη. Η μητέρα αυτή είχε μανία καταδιώξεως προς την κόρην της και πολλές φορές επιχείρησε να την σκοτώση. Το δυστυχισμένο αυτό πλάσμα βρήκε καταφύγιο στο Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου. Ο Άγιος, πονόψυχος καθώς ήταν, το δέχτηκε και το προστάτεψε.
Η Κερού δεν μπορούσε να το χωνέψη και άρχισε να συκοφαντή τον Άγιο. Τα λόγια της ήταν πολύ φαρμακερά και πειστικά. Ο Σεβασμιώτατος ανέφερε το περιστατικό στο Μητροπολίτη Αθηνών, Θεόκλητο, ζητώντας οδηγίες. Εκείνος τού είπε να την προστατεύση την κοπέλλα. Η κοπέλλα έφθασε στα 18 της χρόνια. Η Κερού όμως το πήρε πείσμα. Είχε το σατανά μέσα της. Επήγε στον Πειραιά και άρχισε τα κλάματα μπροστά στον Ανακριτή να διηγήται την τραγωδίαν της. «Ένας Καλόγηρος, που τάχα ασκητεύει, μού την πήρε στο γυναικομονάστηρο. Αυτός έχει όλες τις καλόγρηες ερωμένες. Σώστε το παιδί μου...».
Ο Εισαγγελεύς πήρε την κατάθεσιν και την επομένην πήγε αγριεμένος στην Αίγινα με δυό χωροφύλακες. Παρεβίασε την πόρτα, παρά τους κανονισμούς του Μοναστηριού, και μπήκε κατ' ευθείαν στο διαμέρισμα του Αγίου. Οι Μοναχές αναστατώθηκαν και άρχισαν να κλαίνε. Ο Δεσπότης σηκώθηκε με το συνηθισμένο Χριστιανικό του χαμόγελο να τους υποδεχθή. Ο Ανακριτής έξω φρενών, είπε εις τον εβδομηκονταετή τότε γέροντα:
- Βρε παληοκαλόγηρε!... πού είναι τα παιδιά που κάνεις; (Επηκολούθησε αισχροτάτη φράσις). Αυτά κάνεις εδώ πέρα; Κατόπιν τον έπιασε από το ράσο και τον απειλούσε, λέγοντας:
- Θα σου ξεριζώσω τα γένια τρίχα-τρίχα.
Ο Άγιος δεν έβγαλε λέξι. Μόνον με το χέρι του έδειχνε ψηλά και έλεγε:
- Βλέπει ο Θεός. Ξέρει ο Θεός!!
Και πράγματι! «έστι δίκης οφθαλμός, Ός τα πάνθ' ορά». Ο ασεβέστατος Εισαγγελεύς σε μια εβδομάδα αρρώστησε βαρειά. Είχε τρομερούς πόνους από την αρρώστειά του. Το χέρι εκείνο, που έπιασε και κουνούσε τον Άγιο, ξεράθηκε. Τότε το συναισθάνθηκε και ζήτησε να τον πάνε μπροστά στον Άγιον, να τον συγχωρέση. Πράγματι τον πήγαν. Έπεσε στα πόδια του Αγίου, μαζί με την γυναίκα του και ζητούσε να τον λυπηθή. Ο Άγιος προσευχήθηκε στο Θεό πολύ. Ήταν ο μακάριος ανεξίκακος και μακρόθυμος. Τον συνεχώρησε με την καρδιά του. Του Εισαγγελέως [ωστόσο] έπειτα από δύο χρόνια τού κόψανε το χέρι. Εκείνο το χέρι που κουνούσε, από το γιακά του ράσου, τον Άγιο.
Το Μοναστήρι του όμως, παρ' όλα αυτά, επρόκοψε. Εν τω μεταξύ η Αδελφότης εμεγάλωσε, γιατί προσετέθησαν και άλλες Αδελφές και μάλιστα μορφωμένες. Έγινε ένα πνευματικόν κέντρον, που ξεκούραζε ψυχικά και φώτιζε τους ανθρώπους.»
Από το βιβλίο του αρχιμανδρίτου π. Χαραλάμπους Δ. Βασιλόπουλου «Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ» (εκδ. «Ορθόδοξου Τύπου», Κάνιγγος 10, Αθήναι 2001)
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α. Π. 215 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 1/14-9- 2001 (π.ἡ.). ΠΡΟΣ τόν Μακαριώτατον Πρόεδρον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ΑΝΔΡΕΑΝ Κοινοποίησις: Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος. Μακαριώτατε Πρόεδρε, εὐλογεῖτε. ῾Ο Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσω ἡμῶν. Αὖθίς τε διά τῆς παρούσης εὐσεβάστως σᾶς ὑπενθυμίζω, ὅτι πρέπει, χωρίς καμμίαν ἄλλην καθυστέρησιν, νά συγκαλέσητε τήν ᾿Ενδημοῦσαν ῾Ιεράν Σύνοδον προκειμένου αὕτη νά προετοιμάσῃ ἐπιμελῶς τά τῆς συγκλήσεως τῆς ῾Ιεραρχίας, ἤτοι νά ἱεραρχήσῃ τά θέματα, νά διορίσῃ εἰσηγητάς, καί νά ὁρίσῃ τήν ἡμερομηνίαν συγκλήσεως τῆς ῾Ιεραρχίας κλπ. Κατά τήν κρίσιν μας, ὡς ἐκ τοῦ πλήθους τῶν σοβαρῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων, τά ὁποῖα εἶναι ἐκ τῶν πραγμάτων ὑποχρεωμένη νά ἀντιμετωπίσῃ ἡ ῾Ιεραρχία Κανονικά καί ἐπιλύσῃ κατά Θεόν καί πρός τό συμφέρον τῆς Μητρός ᾿Εκκλησίας καί ὅλων ἡμῶν, θά ἔπρεπε ἤδη νά εἶχε συγκληθεῖ ἡ ᾿Ενδημοῦσα ῾Ιερά Σύνοδος, καί δή ἀμέσως μετά τήν 15ην Αὐγούστου. Παρακαλῶ, ἡ Μακαριότης σας, ὡς Πρόεδρος, νά μελετήσετε, ἱεραρχήσετε καί εἰσηγηθῆτε τά θέματα εἰς τήν ᾿Ενδημοῦσαν, κατά τήν ἀντικειμενικήν αὐτῶν σειράν καί σπουδαιότητα, προκειμένου εἰς τήν συνέχεια νά κοινοποιηθοῦν καί λάβουν γνῶσιν ἅπαντα τά μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ῾Ημεῖς ὡς μέλος, ὅπως προφανῶς καί τά ἄλλα μέλη τῆς ᾿Ενδημούσης, θά εἰσηγηθῶμεν τά κατά τήν κρίσιν μας σοβαρά, φλέγοντα καί ἐπείγοντα θέματα, τά ὁποῖα καίτοι εἶναι γνωστά καί ἀναλελυμένα, ἀπαραδέκτως ἔχουν χρονίσει, αἱ δέ συνέπειαι αὐτοῦ τοῦ ἀπαραδέκτου φαινομένου μᾶς ἔχουν καταπνίξει. ῾Η σύγκλησις τῆς ᾿Ενδημούσης παρακαλῶ νά μᾶς γνωσθῇ ἐγγράφως καί προσωπικῶς ὑπό τῆς Μακαριότητός Σας, καί νά μᾶς παρέχεται ὁ ἀνάλογος χρόνος διά τήν προετοιμασίαν μας. Παρακαλῶ, ἐπίσης, ἐπιδεικνύοντες καλήν πρόθεσιν καί διάθεσιν, νά ἀποφύγετε ἐπιμελῶς νά χρησιμοποιήσετε ὡς "᾿Αρχιγραμματέα" τόν Αἰδ/τον π. Δημήτριον Τσαρκατζόγλου, διότι ἐκκρεμεῖ ἔνστασις κατά τῶν σχετικῶν ἀποφάσεων. Εἰς ἀντίθετον περίπτωσιν τοῦτο δέν θά συμβάλῃ θετικῶς εἰς τήν ἀντιμετώπσιν τῶν προβλημάτων, ἀλλά ἀρνητικῶς. Τέλος ἄς μᾶς ἐπιτραπῇ νά σᾶς ὑπομνήσωμεν, ὅτι κατά τήν ἄποψίν μας, δέν πρέπει νά παραμένῃ ἄλλο εἰς Αὐστραλίαν ὁ π. Εὐστάθιος, διότι αἱ ἀνάγκαι καί τά προβλήματα τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος ἀπαιτοῦν τήν μόνιμον ἐδῶ παρουσίαν του. Τό θέτομεν καί αὐτό, ἐκτός τῶν ἄλλων θεμάτων, διά νά ἀποφασίσῃ καί ἐπ᾿ αὐτοῦ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος. Σημείωσις: Παρακαλῶ κατά τήν συνεδρίασιν τῆς ᾿Ενδημούσης νά ἔχωμεν εἰς τήν διάθεσίν μας τά κάτωθι ἔγγραφα, τά ὁποῖα ἐπανειλημμένως ἐγγράφως ἐζητήσαμεν καί δέν μᾶς ἐδόθησαν: α) Τήν ῎Εκθεσιν τῆς Συνοδικῆς ᾿Επιτροπῆς ὑπό τόν Σεβ/τον κ. ᾿Ανδρέαν, ἡ ὁποία ἀφορᾶ τήν μετάβασιν καί τό ἔργον των ἐν Ρουμανίᾳ. β) Τάς ἀποφάσεις τάς ὁποίας ἐλάβατε τήν 31-1-2001 "περί προσωρινῆς παύσεώς" μου" καί τήν 14-4-2001 "περί ὁριστικῆς παύσεώς" μου ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως. Διατελοῦμεν μετά τῆς ἐν Κυρίῳ τιμῆς καί ἀγάπης +῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ
ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057
Α. Π. 215 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 1/14-9- 2001 (π.ἡ.).
ΠΡΟΣ
τόν Μακαριώτατον Πρόεδρον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου
᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ΑΝΔΡΕΑΝ
Κοινοποίησις: Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς
τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος.
Μακαριώτατε Πρόεδρε, εὐλογεῖτε.
῾Ο Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσω ἡμῶν.
Αὖθίς τε διά τῆς παρούσης εὐσεβάστως σᾶς ὑπενθυμίζω, ὅτι πρέπει, χωρίς καμμίαν ἄλλην καθυστέρησιν, νά συγκαλέσητε τήν ᾿Ενδημοῦσαν ῾Ιεράν Σύνοδον προκειμένου αὕτη νά προετοιμάσῃ ἐπιμελῶς τά τῆς συγκλήσεως τῆς ῾Ιεραρχίας, ἤτοι νά ἱεραρχήσῃ τά θέματα, νά διορίσῃ εἰσηγητάς, καί νά ὁρίσῃ τήν ἡμερομηνίαν συγκλήσεως τῆς ῾Ιεραρχίας κλπ. Κατά τήν κρίσιν μας, ὡς ἐκ τοῦ πλήθους τῶν σοβαρῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων, τά ὁποῖα εἶναι ἐκ τῶν πραγμάτων ὑποχρεωμένη νά ἀντιμετωπίσῃ ἡ ῾Ιεραρχία Κανονικά καί ἐπιλύσῃ κατά Θεόν καί πρός τό συμφέρον τῆς Μητρός ᾿Εκκλησίας καί ὅλων ἡμῶν, θά ἔπρεπε ἤδη νά εἶχε συγκληθεῖ ἡ ᾿Ενδημοῦσα ῾Ιερά Σύνοδος, καί δή ἀμέσως μετά τήν 15ην Αὐγούστου.
Παρακαλῶ, ἡ Μακαριότης σας, ὡς Πρόεδρος, νά μελετήσετε, ἱεραρχήσετε καί εἰσηγηθῆτε τά θέματα εἰς τήν ᾿Ενδημοῦσαν, κατά τήν ἀντικειμενικήν αὐτῶν σειράν καί σπουδαιότητα, προκειμένου εἰς τήν συνέχεια νά κοινοποιηθοῦν καί λάβουν γνῶσιν ἅπαντα τά μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου.
῾Ημεῖς ὡς μέλος, ὅπως προφανῶς καί τά ἄλλα μέλη τῆς ᾿Ενδημούσης, θά εἰσηγηθῶμεν τά κατά τήν κρίσιν μας σοβαρά, φλέγοντα καί ἐπείγοντα θέματα, τά ὁποῖα καίτοι εἶναι γνωστά καί ἀναλελυμένα, ἀπαραδέκτως ἔχουν χρονίσει, αἱ δέ συνέπειαι αὐτοῦ τοῦ ἀπαραδέκτου φαινομένου μᾶς ἔχουν καταπνίξει.
῾Η σύγκλησις τῆς ᾿Ενδημούσης παρακαλῶ νά μᾶς γνωσθῇ ἐγγράφως καί προσωπικῶς ὑπό τῆς Μακαριότητός Σας, καί νά μᾶς παρέχεται ὁ ἀνάλογος χρόνος διά τήν προετοιμασίαν μας. Παρακαλῶ, ἐπίσης, ἐπιδεικνύοντες καλήν πρόθεσιν καί διάθεσιν, νά ἀποφύγετε ἐπιμελῶς νά χρησιμοποιήσετε ὡς "᾿Αρχιγραμματέα" τόν Αἰδ/τον π. Δημήτριον Τσαρκατζόγλου, διότι ἐκκρεμεῖ ἔνστασις κατά τῶν σχετικῶν ἀποφάσεων. Εἰς ἀντίθετον περίπτωσιν τοῦτο δέν θά συμβάλῃ θετικῶς εἰς τήν ἀντιμετώπσιν τῶν προβλημάτων, ἀλλά ἀρνητικῶς.
Τέλος ἄς μᾶς ἐπιτραπῇ νά σᾶς ὑπομνήσωμεν, ὅτι κατά τήν ἄποψίν μας, δέν πρέπει νά παραμένῃ ἄλλο εἰς Αὐστραλίαν ὁ π. Εὐστάθιος, διότι αἱ ἀνάγκαι καί τά προβλήματα τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος ἀπαιτοῦν τήν μόνιμον ἐδῶ παρουσίαν του. Τό θέτομεν καί αὐτό, ἐκτός τῶν ἄλλων θεμάτων, διά νά ἀποφασίσῃ καί ἐπ᾿ αὐτοῦ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος.
Σημείωσις: Παρακαλῶ κατά τήν συνεδρίασιν τῆς ᾿Ενδημούσης νά ἔχωμεν εἰς τήν διάθεσίν μας τά κάτωθι ἔγγραφα, τά ὁποῖα ἐπανειλημμένως ἐγγράφως ἐζητήσαμεν καί δέν μᾶς ἐδόθησαν: α) Τήν ῎Εκθεσιν τῆς Συνοδικῆς ᾿Επιτροπῆς ὑπό τόν Σεβ/τον κ. ᾿Ανδρέαν, ἡ ὁποία ἀφορᾶ τήν μετάβασιν καί τό ἔργον των ἐν Ρουμανίᾳ. β) Τάς ἀποφάσεις τάς ὁποίας ἐλάβατε τήν 31-1-2001 "περί προσωρινῆς παύσεώς" μου" καί τήν 14-4-2001 "περί ὁριστικῆς παύσεώς" μου ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως.
Διατελοῦμεν
μετά τῆς ἐν Κυρίῳ τιμῆς καί ἀγάπης
+῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
ΚΗΡΥΚΟΣ
Λεγει ο Ιερος Χρυσοστομος: "Και γαρ του πλημμελουντος ο την αμαρτιαν επαινων χαλεποτερος πολυ". Πατρ. 60ο,423ο. Και παλιν: "Τι ποιεις ανθρωπε; Παρεβαθη ο νομος... πλημμεληματα τοσαυτα ετολμηθη παρα τινος των ιερωμενων, τα ανω κατω γεγονε και ου φριττεις; Τα αψυχα πενθει και στενει και συναγανακτει τω δεσποτη. Συ δε λογικος ουκ αλγεις; Ουκ επιτιμας, ου γινη χαλεπος τιμωρος των του Θεου νομων αλλα και κοινωνεις; Πατρ.55ο,252ο. Τό προηγούμενο σχόλιο πού αρχίζει μέ τό ερώτημα: "Τί ποιείς ανθρωπε ..." τό αφιερωνω εις τούς αγαπητούς Νικολαίτας Κληρικούς τε καί λαικούς, οι οποίοι ενώ δείχνουν οτι διαφωνούν μέ τά οσα συμβαίνουν εις τόν χωρο των Νικολαίτων καί δέν τά αποδέχονται, ομως ενώ βλέπουν οτι "τά ανω κάτω γέγονε", ομως αδιαφορούν καί παραμένουν σέ κοινωνία μαζί του καί μετά των συνεργατων του εις τήν εκθεμελίωσιν των πάντων, καθιστάμενοι ουτω ομοιοι των. Μέχρι πότε; Δέν σκέπτονται οτι υπάρχει καί θάνατος καί κριτήριον; . Λεγει ο Δ΄ Κανών τῆς Ζ' Οἱκουμενικῆς Συνόδου: "Εἴ τις οὖν...διά τινα ἰδιοπάθειαν εὑρεθείη ἀπείργων τῆς λειτουργίας, καί ἀφορίζων τινά τῶν ὑπ᾿ αὐτόν Κληρικῶν, ἤ σεπτόν ναόν κλείων, μή γίνεσθαι ἐν αὐτῷ τάς τοῦ Θεοῦ λειτουργίας, ἀναίσθητα τήν ἑαυτοῦ μανίαν ἐπιπέμπων, ἀναίσθητος ὄντως ἐστί, καί τῇ ταυτοπαθείᾳ ὑποκείσεται, καί ἐπιστρέφει ὁ πόνος αὐτοῦ εἰς κεφαλήν αὐτοῦ, ὡς παραβάτης ἐντολῆς Θεοῦ καί τῶν ᾿Αποστολικῶν διατάξεων. Παραγγέλλει γάρ καί ὁ Πέτρος ἡ κορυφαία τῶν ᾿Αποστόλων ἀκρότης: "Ποιμαίνετε τό ἐν ὑμῖν ποίμνιον τοῦ Θεοῦ, μή ἀναγκαστῶς, ἀλλ᾿ ἑκουσίως κατά Θεόν. Μή αἰσχροκερδῶς, ἀλλά προθύμως. Μή ὡς κατακυριεύοντες τῶν κλήρων, ἀλλά τύποι γενόμενοι τοῦ ποιμνίου· καί φανερωθέντος τοῦ ᾿Αρχιποίμενος κομιεῖσθε τόν ἀμαράντινον τῆς δόξης στέφανον". ᾿Αμήν.
ΑΝΑΣΤΗΤΩ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΘΗΤΩΣΑΝ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΑΥΤΟΥ.
+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ
ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Δ/ΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ
ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057
Α.Π. Ε/73 Ἐν Κορωπίω τῆ 12/25. 5.2008
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
«Ἀναστήτω ὁ Θεός καί διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί αὐτοῦ
καί φυγέτωσαν ἀπό προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν».
Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.
Τό ἔτος 2003, αἱ σκοτειναί δυνάμεις τοῦ Παποοικουμενισμοῦ ἔθεσαν ὡς ἄμεσον στόχον των τήν «ἐδῶ καί τώρα» κατάργησιν τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί τήν ἐξάρτησίν της ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς.
Ὡδήγησαν δηλαδή τήν γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν εἰς τόν Σταυρόν. «Εἰ ἐμέ ἐδίωξαν καί ὑμᾶς διώξουσι». Καί τό ἔκαμαν τοῦτο, διότι ἐπιτελοῦντες ἔργον ἀντιχρίστου μισοῦν τό ἔργον τοῦ Χριστοῦ. Γνωρίζουν πώς ὅταν δέν ὑπάρχει γνησία Ἀποστολική Διαδοχή, δέν ὑπάρχει γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἑπομένως δέν ὑπάρχει σωτηρία. Καί ὅπως τότε οἱ Ἑβραῖοι οὕτω καί οὗτοι διελογίσθησαν ἐν ἑαυτοῖς: «Πατάξομεν τόν ποιμένα καί διασκορπισθήσονται τά πρόβατα». Ὅλοι μας καθ’ ὅλην αὐτήν τήν κρίσιμον περίοδον, διά τήν ὁποίαν ὁμιλῶμεν εἶχομεν ἐντονώτατον τό αἴσθημα ὅτι εἰσερχόμεθα εἰς τάς Κατακόμβας. Δέν συνέβησαν βεβαίως φυλακίσεις καί θάνατοι, ὡς παλαιότερον, ἐσημειώθη ὅμως ἡ πλέον δολία ληστρική καί ὕπουλος ἐπίθεσις κατά τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἰς τήν ὁποίαν (ἐπίθεσιν) «ἐπεστρατεύθησαν» καί ἔλαβον μέρος καί Ἐπίσκοποι καί Ἱερεῖς αὐτῆς, προδώσαντες τήν Πίστιν των καί τήν Ὁμολογίαν των.
Πρέπει νά κατανοηθῆ ὅτι πρώτιστος μέν σκοπός αὐτῆς τῆς ληστρικῆς ἐπιθέσεως ἦτο ἡ κατάργησις τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἥν θεία χάριτι ἔλαβον καί διαφυλάττουν «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως» οἱ Ἀρχιερεῖς καί Ἱερεῖς τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διά τῶν εὐλογημένων χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948 καί ἀλληλοδιαδόχως καί μέχρι τοῦ 1995, ἠ ὁποία ἐπεχειρήθη διά τῆς «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» ὑπό τινων ἐκδηλωθείσης βλασφήμου ὑπαναχωρήσεως εἰς τό θέμα τῆς χειροθεσίας, παραλλήλως ὅμως ἐπεδιώκετο νά καταστῆ κενή περιεχομένου καί ξηρόν γράμμα καί ἡ Ὁμολογία τῆς Πίστεως. Δι’ αὐτῆς τῆς ὑπαναχωρήσεως ἐπανῆλθε εἰς τό προσκήνιον ἡ βλάσφημος καί ἀντιεκκλησιαστική θέσις τοῦ Ἱερομ. Εὐθυμίου, ὅτι «μᾶς περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971», «ἐπταίσαμεν οὐχί ὠς ἄτομα, ἀλλά ὡς Ἐκκλησία», ἡ ὁποία τώρα πλέον διατυπώνεται ὑπό ἄλλην μορφήν, διατυπώνεται μέ τήν ἐπίσης βλάσφημον καί ἀντιεκκλησιαστικήν θέσιν, ὅτι «ἅπαντες εἴμεθα ἀπό χειροθετημένους» καί «οὐδείς καθαρός ἀπό τοῦ ρύπου τῆς χειροθεσίας» καί «πρέπει νά «ἑνωθοῦμε μέ τούς Φλωρινικούς διά νά καλυφθῆ αὐτή ἡ παρανομία». Ἔτσι γίνεται εὐκολωτέρα καί ἡ ὑποταγή τῶν παλαιοημερολογιτῶν, ἡ ἄμεσος ἤ ἡ ἔμμεσος, εἰς τόν νεοημερολογιτισμόν, ὥστε «νά λυθῆ τό παλαιοημερολογιτικόν πρόβλημα», ὡς ἀπήτησεν ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος τῶν νεοημερολογιτῶν Χριστόδουλος. Σημειώνομεν, ὅτι αὐτόν τόν σκοπόν ἐξυπηρετεῖ καί ἡ «καταδίκη» τῆς χειροθεσίας ὑπό τῶν Νικολαϊτῶν, δηλαδή νά καταστήση ὑποστατήν τήν ἀνυπόστατον διά τήν Ἐκκλησίαν καί μηδέποτε γενομένην δεκτήν ὡς «χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν», ἤτοι κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Ἀπόφασιν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς.
Ἡ ὑπαναχώρησις αὕτη καί ἡ προσπάθεια μεταποιήσεως τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν, ἐξεδηλώθη κυρίως τό 2003 διά τῶν ἑξῆς γεγονότων:
1) Διά τῆς ἱεροσύλου σκοπίμου παραιτήσεως τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου ὑπέρ τοῦ Νικολάου, ὡς ἔχοντος (τοῦ Νικολάου) ὑπέρ αὐτοῦ τό βλάσφημον Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα 54/76. Αὕτη ἐγένετο εἰς τά πλαίσια καί εἰς ἄμεσον ἐφαρμογήν τῶν σχεδίων τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί διότι τό ἀπήτησεν ὁ ἀποθανών Χριστόδουλος, διά τήν προώθησιν τῆς «λύσεως τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ» κατά τάς ἰδικάς του μεθοδεύσεις. Ἡ παραίτησις συνεδυάζετο καί μέ τόν διωγμόν κατά τῆς ἐμῆς ἐλαχιστότητος, καί ἄλλων, διότι δέν συνεβιβάζοντο μέ τήν προδοσίαν των ἀλλά καί ὁ ἴδιος δέν ἐνέκρινε, ὡς ἐπεδίωκον, ἀλλά καί ἐπολέμησε τήν ὑπαναχώρησιν, ὡς βλάσφημον πράξιν, καθώς παλαιότερον ἐν ἔτει 1976 - 1978, ὡς λαϊκός, εἶχεν ἀντιμετωπίσει τήν βλάσφημον ὑπαναχώρησιν τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου. Διότι καθ’ ἅ ἐδήλωσεν ὁ Χριστόδουλος τό 2001, «ὁ Κήρυκος καί ὁ ‘Ελευθέριος παρεμβάλλουν ἐμπόδια εἰς τήν λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ».
2) Διά τῶν παρανόμων, ληστρικῶν, ἀντικανονικῶν, καί βλασφήμων ψευδοαποφάσεων τῆς ψευδοσυνόδου τῶν Νικολαϊτῶν, ἐναντίον ὅσων ἀντέδρασαν εἰς τήν προδοσίαν καί ἐζήτουν ἐπάνοδον εἰς τήν καλήν Ὁμολογίαν. Οἱ Νικολαῖται (οὐσιαστικῶς αὐτοί οἱ ὁποῖοι τούς κατηύθυνον ἐκ τῶν παρασκηνίων, ἤτοι παρασυνοδικῶς καί ἀντισυνοδικῶς) διά νά ἱκανοποιήσουν τόν τότε κατευθύνοντα ἐκ τοῦ σύνεγγυς τά πράγματα Χριστόδουλον καί διά νά πλανέσουν τούς ἁπλοϊκούς, ἔφθασαν εἰς τό ἔσχατον σημεῖον τῆς βλασφημίας, ὥστε νά καταδικάζουν εὐθέως καί νά ἀπαιτοῦν καί ἀπό ἄλλους τήν καταδίκην τῆς «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ», ὡς τήν διετύπωσε ἐν ἔτει 2004 ἡ ἐλαχιστότης μου, διότι δι’ αὐτῆς κατεδικάζετο πρωτίστως αὐτή αὕτη ἡ ὑπαναχώρησις καί ἐδηλοῦτο ἡ ἐμμονή εἰς τήν ἀπ’ ἀρχῆς συνείδησιν τῆς Ἐκκλησίας ἐπί τοῦ θέματος τὴς χεροθεσίας, ὅτι δηλαδή ἐγένετο ὡς μία ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή, ἡ ὁποία οὐδέν προσέθεσε καί οὐδέν ἀφήρεσε ἀπό τήν χειροτονίαν τοῦ 1948.
3) Δι’ ὅσων, κατά τάς ὑποδείξεις τῶν σχισματοαιρετικῶν Νεοημερολογιτῶν, Φλωρινικῶν καί Γρηγοριανῶν, «Συνοδικῶς», ἀλλά καί «Παρασυνοδικῶς» καί ‘Αντισυνοδικῶς ἐνήργησαν καί ἐμπράκτως διά πράξεων βίας, οἱ Νικολαῖται ἐναντίον τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας, τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί τῆς γνησίας Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ὡς ἔπραττον πάντοτε οἱ αἱρετικοί κατά τῶν Ὀρθοδόξων, καί προπάντων διά τῆς βαρβάρου καταλήψεως τῶν Ὀρθοδόξων Ναῶν καί τῶν Μοναστηρίων, τά ὁποῖα οἱ Τσακίρογλου καί Ὁ Κάτσουρας ἐν συνεργασία μετά νομικῶν καί «θεολόγων» (Παλαιοημερολογιτῶν καί νεοημερολογιτῶν), κατέστησαν κέντρα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ των Οἰκουμενισμοῦ, καί
4) Διά πολλῶν ἄλλων παρανομιῶν καί παραλείψεων, «ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός», ὧν ὡς τελευταίαν ἀναφέρομεν τήν ἀντικανονικήν καί παράνομον παρέμβασιν εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Κύπρου καί τήν παραβίασιν τῶν ὑπό τῶν Πατέρων τεθεσπισμένων, καί τοῦτο διά νά παρασύρουν τό ποίμνιον τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου εἰς τόν κρημνόν τῆς ἰδικῆς των οἰκουμενιστικῆς ἀποστασίας. Πάντα ταῦτα ἔχουν καταγραφεῖ καί ἔχουν καταγγελθεῖ δι’ ἐπισήμων Ἀρχιερατικῶν ἐγγράφων ἀλλά καί δημοσίως μέσω τῆς «Ὀρθοδόξου Πνοῆς» καί τοῦ «Γνώσεσθε τήν Ἀλήθειαν» καί ἄλλων σχετικῶν ἐκδόσεων, ἐπί τῶν ὁποίων οὐδέποτε ἠθέλησαν νά διαλεχθῶμεν. Τελευταία, ἡ πλέον σημαντική καταγγελία - ἀπάντησις εἰς ὅλας αὐτάς τάς παρανομίας, εἶναι ἡ «Ἄμεσος Ἀπάντησις εἰς τήν ὑπ’ ἀριθμ. 3280/28.11.2007 «Ἐγκύκλιον» τῆς σχισματοαιρετικῆς ψευδοσυνόδου τῶν Νικολαϊτῶν», ἡ ὁποία ἐγράφη ὑπό τοῦ θεολογικοῦ συνεργάτου τῆς Μητροπόλεως κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη καί ἡ ὁποία ἐκυλοφόρησεν εἰς βιβλίον, τό ὁποῖον συνιστῶμεν νά τό ζητήσετε καί νά τό μελετήσετε.
Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει ὅτι ὁ Θεός «ἀνώτερος ὤν τῆς φύσεως καί ἐκ τῶν ἐναντίων τήν πρόοδον τῆς Ἐκκλησίας αὐξάνεσθαι παρασκευάζει». Τοῦτο βλέπομεν νά συμβαίνη καί μέ τήν ἐνεστῶσαν ἐξέλιξιν τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων. Διότι ὅλα αὐτά ὡδήγησαν ἡμᾶς εἰς τό νά ἐξέλθωμεν «ἐκ μέσου αὐτῶν», νά διατυπώσωμεν καί διά τῆς Μητροπολιτικῆς Συνόδου τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, (Σεπτέμβριος τοῦ 2006), νά εὕρωμεν καί ἄλλους Ὀρθοδόξους Ἀρχιερεῖς, τούς Σεβασμιωτάτους Κασσιανόν καί Γερόντιον, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται ἐν Ρουμανία τόν ἴδιον ὁμολογιακόν ἀγῶνα, νά ἑνωθῶμεν μετ’ αὐτῶν βάσει τῆς διαπιστωθείσης κοινῆς Ὁμολογίας καί τῆς ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, καί νά προχωρήσωμεν εἰς χειροτονίας Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων (Κένυας Ματθαίου καί Κιέβου Σεραφείμ), καί εἰς συγκρότησιν 5μελοῦς (ἐπί τοῦ παρόντος) Πανορθοδόξου κύρους Ἱερᾶς Συνόδου.
Ἡμεῖς, ἐνώπιον τῆς ληστρικῆς αὐτῆς ἐπιθέσεως τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, πρίν ἐξέλθωμεν ἐκ μέσου αὐτῶν καί διακόψωμεν τήν μετ’ αὐτῶν κοινωνίαν, καί μόνος καί μετ’ ἄλλων ὁμολογητῶν Ἀρχιερέων καί Ἱερέων, προσεπαθήσαμεν ἐπί ἔτη νά τούς φέρωμεν εἰς διάλογον πρός ἀντιμετώπισιν τῶν σοβαρῶν θεμάτων. Ἠλέγξαμεν τάς παρανομίας των, καθ’ ὅ εἴχομεν χρέος, δέν συνευδοκήσαμεν μέ τάς βλασφημίας των, παρά τάς ἀπειλάς, ἀλλά καί παρεκαλέσαμε πολλάκις, πλήν ἡ ἐπίθεσις ἦτο τοιαύτη, ὥστε οὐδεμία ἐλπίς ἀνακάμψεως τῆς ἐκκλησιαστιακῆς κρίσεως καί διορθώσεως τῶν κακῶς πραχθέντων ἄφησαν νά διαφανῆ, ἀλλά καί μετά τήν διακοπήν οὐκ ἐπαυσάμεθα καί πάλιν νά τούς καλοῦμεν εἰς διάλογον ἐπί τῶν συγκεκριμένων θεμάτων, τά ὁποῖα μᾶς ἐχώρισαν. Καί ἐνῶ ἡμεῖς οὐδέποτε ἠσθάνθημεν μόνος, διότι πιστεύομεν ὅτι ἔτσι διά τοῦ «μικροῦ ποιμνίου» ἐκφράζεται ἡ γνησιότης τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅσοι δέν ἐγνώρζον τήν ἀλήθεια, μᾶς ἀπεστρέφοντο, διότι ἐμείναμε μόνος, ὅμως ὁ Θεός μᾶς ἀπέστειλε τούς ἐν Ρουμανία Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, καί πλέον εἰσήλθομεν εἰς μίαν ἄλλην φάσιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας.
Τό πλέον θαυμαστόν εἶναι ὅτι ὁ Θεός μᾶς ὡδήγησεν εἰς γνωριμίαν καί ἑνότητα μετά τῶν Ρουμάνων Ἐπισκόπων τήν κατάλληλον στιγμήν, ἤτοι ὅτε εἴμεθα ἕτοιμοι νά χειροτονήσωμεν μόνος. Ἐβλέπομεν τήν ἀνάγκην διαποιμάνσεως τῶν ὀρθοδόξων ποιμνίων ἁπανταχοῦ τῆς γῆς, ἀλλά προπάντων τήν ἀνάγκην διαφυλάξεως ἀκαινοτομήτου τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ὡς ἔπραξεν ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος τό 1948 καί δέν ἠδυνάμεθα νά ἡσυχάσωμεν, μέχρις ὅτου προσετέθηκαν εἰς τήν κοινήν ἀγωνίαν οἱ Ὀρθόδοξοι ἀδελφοί μας Ἐπίσκοποι ἐκ Ρουμανίας. Καί ἐνεθυμήθημεν πρός παρηγορίαν μας, τήν περίπτωσιν τοῦ Προφήτου Ἡλιού, τόν ὁποῖον παραπονούμενον ὅτι «ἐγκαταλέλειπται μόνος», ἐπληροφόρησεν ὁ Θεός ὅτι ὑπάρχουν καί ἄλλοι ἑπτά χιλιάδες, οἱ ὁποῖοι δέν ἔκλιναν γόνυ εἰς τόν Βάαλ. Τότε δέν ἔκλιναν γόνυ εἰς τόν Βάαλ τῆς εἰδωλολατρείας, σήμερον δέν ἔκλιναν γόνυ εἰς τόν Βάαλ τῆς συγχρόνου παναιρέσεως τοῦ Οἱκουμενισμοῦ καί τῆς πανθρησκείας. Ὅταν εἰς τήν Ρουμανίαν τήν Παρασκευήν τῆς Διακαινησίμου ἐπραγματοποιήσαμεν τό συλλείτουργον διά τήν ἐπισφράγισιν τῆς ἑνότητός μας μετά τῶν Ρουμάνων, τότε ἐνώπιον τῶν ἑκατοντάδων λαοῦ εἴπομεν αὐθορμήτως: «Αὕτη ἡ ἡμέρα ἥν ἐποίησεν ὁ Κύριος ἀγαλλιασόμεθα καί εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῆ». Καί τώρα ἐπαναλαμβάνομεν: «Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες».
Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά.
Μή κλονίζεσθε, ἀπό ὅσα συμβαίνουν γύρω μας. Μή δειλιάτω ὑμῶν ἡ καρδία, καί μή ἀπελπίζεσθε, ὅσα καί ἄν συμβοῦν καί εἰς τό μέλλον. Τουναντίον, πεποίθατε ἐπί τόν Θεόν, ὅτι «ρύεται πάντοτε ἡμᾶς ἀπό πάσης ἀπειλῆς». Μείνατε σταθεροί καί ἀκλόνητοι ἐν τῆ γνησία Ὀρθοδόξω Ἐκκλησία, αὐτήν ἡ Ὁποία διαφυλάττει ἀκαινοτόμητον τόν θησαυρόν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί Ὁμολογίας καί ἀνόθευτον τήν παρακαταθήκην τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. «Αὕτη ἐστίν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον ἡ πίστις ἡμῶν». Καί αὕτη ἐστίν ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας «πολεμουμένη νά νικᾶ καί διωκομένη νά θριαμβεύη». «Ἀγώνισαι ὑπέρ τῆς ἀληθείας καί Κύριος ὁ Θεός πολεμήσει ὑπέρ σοῦ». Τό ἐσφαγμένον Ἀρνίον τῆς Ἀποκαλύψεως «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήση». Ἔχετε, λοιπόν, ἀκλόνητον ἐμπιστοσύνην εἰς τόν Θεόν, ὁμολογεῖτε ἐν πᾶσι τήν καλήν Ὁμολογίαν, «ἀνδρίζεσθε καί κραταιοῦσθε» ἐν τῶ κράτει τῆς ἰσχύος Αὐτοῦ.
Ἀς γίνη κοινή συνείδησίς μας, ὅτι ὁ σημερινός ἀγών εἶναι ἀγών ὁμολογίας μαρτυρίου, «τό δέ κινοῦν αἴτιον» τό ὁποῖον πρέπει νά μᾶς παρακινῆ εἰς αὐτόν, εἶναι ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ. «’Εκεῖνον ζητῶ, ἔλεγεν ὁ ἱερός Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος πορευόμενος εἰς τό μαρτύριον, τόν ὑπέρ ἡμῶν ἀποθανόντα. Ἐκεῖνον θέλω, τόν δι’ ἡμᾶς ἀναστάντα». Ἐκεῖνον καί ἡμεῖς ἀς ἀναζητήσωμεν, τόν Σταυρωθέντα καί Ἀναστάντα ὑπέρ ἡμῶν, καί Ἐκεῖνος ὡ ὁ χορηγός τῆς Εἰρήνης,ἀς εἰρηνεύη τάς καρδίας μας. ΑΜΗΝ.
Μετά τοῦ ἀναστασίμου χαιρετισμοῦ
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ - ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ
Πρός Κύριον εὐχέτης
+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
Κήρυκος
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026
ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟΝ ΘΕΙΟ ΜΙΧΑΗΛ ΤΟΝ ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΟ
Εγκώμιο στο θείο Αρχάγγελο Μιχαήλ τον Παμμέγιστο
ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ
Μιχαήλ τόν παμμέγιστο καί μεγάλο ταξιάρχη, Μιχαήλ τόν φωτεινό σάν πυρσό καί ὁλόλαμπρο ἥλιο, Μιχαήλ τόν ταξιάρχη τῶν οὐρανῶν, τόν βοηθό τῶν ἀνθρώπων, ἐπιθύμησα νά ἐξυμνήσω, ὅσο μου εἶναι δυνατόν, τόν ἐπί κεφαλῆς καί ἄρχοντα τῶν ἀσωμάτων δυνάμεων, τήν μεγάλη δόξα τῶν ἀνθρώπων καί τό φίμωτρο τῶν δαιμόνων, τό ὁλάνθιστο καί σκιερό δένδρο τοῦ οὐράνιου θόλου· ὁ σεμνότατος καί μέγιστος ἰατρός τῶν ἐπίγειων κακῶν, ὁ μέγιστος καί ταχύτατος ἀετός «τοῦ μεγάλου βασιλέως», πού μέ πίστη περιτρέχει γρήγορα ὅλη τήν ὑφήλιο.
Ὁ θαυμαστός καί πύρινος στύλος, πού φθάνει μέχρι τόν οὐρανό, ὁ ψηλός καί γεμάτος κλαδιά κέδρος, τό ἀμάραντο καί ἐκλεκτό κλαδί, ὁ θεῖος ἀσπάλαθος, πού ξεπερνᾶ κάθε εὐωδία, αὐτός πού ἀπαλλάσσει τούς πάσχοντες ἀπό τή δαιμονική δυσωδία, τό κατάσκιο κλαδί καί ὁ θεοφύτευτος βλαστός, πού ἐξαφανίζει ἀμέσως τόν καύσωνα τῶν δαιμόνων, τό θεϊκό κυπαρίσσι καί τό ψηλό πλατάνι, πού κάτω ἀπό τή σκιά του θεραπεύονται ποικίλες ἀσθένειες καί δυσκολοθεράπευτα πάθη, τώρα ἄς ἐγκωμιαστεῖ καί ἀπό ἐμᾶς τούς μικρούς ὁ παμμέγιστος, καί, ἀφοῦ τοῦ προσφέρουμε λίγα μικρά ἐγκώμια, θά τοῦ ἀπευθύνουμε χαιρετισμούς.
Ὁ θεῖος, ἱερός καί σεβάσμιος ναός του μοιάζει μέ λιμάνι σωτηρίας καί οὐρανός μέ πολλά ἄστρα, κατοικία θείων ἀγγέλων, ἀξίνα καί μαχαίρι πού κατακόπτει ὅλα τά εἴδη τῶν παθῶν καί ἄριστο ἰατρεῖο, πού σταματᾶ τούς πόνους διαφόρων ἀσθενειῶν…
Ἀλλά νομίζω, ὅτι πρέπει νά σταματήσω τά ἐγκώμια γιά τόν ναό, ἄν καί δέν μπόρεσα νά πῶ κάτι ἀξιόλογο. Ἐάν δέ, δέν μπορέσαμε νά ποῦμε κάτι ἀντάξιο γιά τόν ἐπίγειο ναό, ἀπό τόν ὁποῖον βλέπουμε νά πηγάζουν τά θεία θαύματα, πῶς θά μπορέσουμε νά μιλήσουμε ἤ νά ἐγκωμιάσουμε τόν πνευματικό καί οὐράνιο οἰκοδεσπότη; Ξέρουμε ὅτι πρέπει νά ἔχει ἀγγελικό καί οὐράνιο νοῦ αὐτός πού πρόκειται νά γράψει γι’ αὐτόν ἐγκώμιο.
Γνωρίζουμε ὅμως ὅτι παρακινεῖ ὁ πόθος πολλές φορές κάποιον νά μιλᾶ γιά τόν Θεό. Καί ἐάν γιά τόν Θεό, τόν δημιουργό τῶν ἀγγέλων καί ὅλης της κτίσεως, ὁ θεῖος ἔρωτας πείθει νά τολμοῦμε νά μιλοῦμε, γιατί εἶναι παράδοξο νά ποῦμε μερικά γιά τόν θεῖο ἀρχιστράτηγο ἀπό τόν ὁποῖον ζητῶ νά μοῦ δώσει τήν χάρη τοῦ Θεοῦ;
Και πρίν ἀπ’ αὐτό, ζητῶ τή χάρη τοῦ θείου καί ζωοποιοῦ Πνεύματος γιά νά φωτίσει πλούσια τή φτωχή μου σκέψη. Χωρίς αὐτή δέν μπορεῖ κανείς ἄνθρωπος νά μιλήσει γιά τά οὐράνια. Μέ κινεῖ οὐράνιος πόθος νά ἐγκωμιάσω τόν οὐράνιο ἀρχιστράτηγο, ἀλλά ὁ γήινος νοῦς καί ἡ φθαρτή σάρκα μέ τραβᾶ πρός τά κάτω.
Ἀλλά ἐσύ μέγιστε Ἀρχάγγελε, ἀνέβασέ με πρός τά ἄνω, «καθάρισέ μου τή γλώσσα», δυνάμωσε τό χέρι μου, καί χαρίτωσε τόν νοῦ μου, ὥστε ἀφοῦ μέ ἐγκώμια χαιρετίσω τό μεγαλεῖο σου, ἱκανοποιήσω τήν ἐπιθυμία καί τελειώσω τό λόγο. Νομίζω δέ ὅτι εἶναι καλύτερο νά ἀρχίσω τούς χαιρετισμούς, ἀπό ἐκεῖ πού σου ἔχει δωρηθεῖ ἡ ὕπαρξη καί ἡ ἐξουσία.
Χαῖρε Ταξιάρχη, δημιούργημα τοῦ ἄναρχου φωτός καί δευτερεῦον φῶς μαζί μέ τούς συμμετόχους σου ἀγγέλους.
Χαῖρε Ταξιάρχη, τοῦ αἰωνίου φωτός φωτεινό καί πυρίμορφο κτίσμα, μαζί μέ τίς οὐράνιες δυνάμεις.
Χαῖρε Ταξιάρχη, πού δέν σέ ἔπεισε, οὔτε σέ ἔκανε νά σκεφτεῖς ὅσα δέν πρέπει, τό ὕψος τῆς δόξας, πού σῦ δόθηκε, ἀλλά σκέφτηκες ἐκεῖνα, πού ἁρμόζουν σ’ Αὐτόν πού σέ δημιούργησε, σέ τίμησε καί σέ δόξασε. Καί μέ εὐγνωμοσύνη διατηρεῖς ἀκέραια τήν πίστη σου σ’ Αὐτόν καί μέ μετριοφροσύνη ὑπηρετεῖς μέ ὑπακοή, ὅπως πρέπει, τόν Δημιουργό καί Παντοκράτορα Θεό πού συγκρατεῖ τά σύμπαντα.
Εὖγε, εὖγε, παμμέγιστε, γιά τήν ἀξιοθαύμαστη ἀπόφασή σου, ἀλλοίμονο δέ σ’ ἐκεῖνον τόν ὑψηλόφρονα καί ὑπερήφανο, πού κακῶς σκέφθηκε, ὀλέθρια διανοήθηκε, καί θέλησε νά στήσει στόν οὐρανό τό θρόνο του, καί νά τοποθετήσει τά τάγματά του, ἐπιθυμώντας νά ὁμοιωθεῖ πρός τόν Ὕψιστο.
Αὐτός δίκαια ἀνταμείφθηκε, καί ἔγινε ἀπό ἀρχάγγελος ἀρχιδαίμονας, ἀπό φωτεινός σκοτεινός, ἀντί δέ ὑψηλοῦ θρόνου καί οὐρανίων νεφελῶν, ἔγινε καταχθόνιος καί ἀπόκτησε καταχθόνια κατοικία, καί ἀντί νά ὁμοιωθεῖ πρός τόν Θεό, ἔγινε ἀνόμοιος ἀπό ὅλα τά δημιουργήματα.
Αυτά εἶναι τά ἀποτελέσματα τῆς κενόδοξης καί ὑπερήφανης γνώμης. Γιατί, ὅταν κάποιος ζητᾶ καί ἐπιθυμεῖ ὅ,τι εἶναι πάνω ἀπό τήν ἀξία του τοῦ ἀφαιρεῖται καί ἐκεῖνο πού νομίζει ὅτι ἔχει. Αὐτό ἔπαθε ὁ διάβολος πού ἔπεσε καί ὁ ἄνθρωπος πού θέλησε νά γίνει θεός καί ἀπό ἀθάνατος ἔγινε θνητός. Ἀλλά καί μέχρι σήμερα πολλοί ἄνθρωποι ὑποφέρουν ἀπ’ αὐτό· θέλοντας νά ἀποκτήσουν μεγαλύτερη ἀξία, χάνουν καί αὐτήν πού ἔχουν.
Χαῖρε Ταξιάρχη, πύ ἀρκέσθηκες στή θεόσδοτη τάξη καί δόξα καί δέν οἰκειοποιήθηκες τίποτε περισσότερο πού δέν ἦταν δικό σου.
Χαῖρε Ταξιάρχη, ἀρχηγέ τῶν οὐρανίων ταγμάτων καί μέγιστε βοηθέ τῶν ἀνθρώπων, πού φιλονικώντας κάποτε γιά τό ἀνθρώπινο σῶμα τοῦ προφήτη Μωυσῆ ἀπάντησες στόν ἀντίπαλο.
Τόν ἐπιτίμησες ὄχι μέ δική σου πρωτοβουλία, ἀλλά ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ καί ὡς φιλόθεος καί φίλος του Κυρίου ἔλεγες: «Νά σέ ἐπιτιμήσει ὁ Κύριος διάβολε». Μέ αὐτό λοιπόν, τό ἐπιτίμιο σέ παρακαλῶ, ἀρχιστράτηγε, νά μή σταματήσεις καί γιά μᾶς νά ἐπιτιμᾶς τόν τύραννο, μέχρι πού μέ τή δική σου καθοδήγηση καί μεσιτεία, θεοχαρίτωτε, συναντήσουμε τόν γεμάτο ἔλεος Θεό.
Χαῖρε λαμπρότατε Ταξιάρχη, πού στέκεσαι στά δεξιά τοῦ θείου θρόνου, πού δέν μπορεῖ νά περιγραφεῖ.
Χαῖρε Ταξιάρχη, φωτεινέ ὑπηρέτη τοῦ ἀρχιφώτου φωτός τοῦ τρισαγίου Θεοῦ.
Χαῖρε Ταξιάρχη καί πυρίμορφε στύλε, πού παλαιότερα ὁδήγησες τόν Ἰσραηλιτικό λαό, ὅταν ἐγκατέλειψε τήν Αἴγυπτο.
Χαῖρε Ταξιάρχη, σύ πού παλαιότερα στούς παλαιούς ἤσουν ὁ ἀπεσταλμένος ἀπό τό Θεό ὑπερασπιστής.
Χαῖρε Ταξιάρχη, γρήγορε στρατιώτη τοῦ βασιλέως Θεοῦ καί πανένδοξε ὁπλίτη.
Χαῖρε Ταξιάρχη, ὁ περίφημος στρατάρχης τῆς οὐράνιας στρατιᾶς καί ὁ δυνατός ὑπερασπιστής τῶν ἐπιγείων στρατιῶν.
Χαῖρε Ταξιάρχη, ἡ μέγιστη δόξα τῶν φωτεινῶν ἀγγέλων καί τό ἀθεράπευτο τραῦμα τῶν σκοτεινῶν δαιμόνων.
Χαῖρε Ταξιάρχη, ὑπασπιστή τῶν βασιλέων καί βοηθέ τῶν ἀρχόντων.
Χαῖρε Ταξιάρχη, πού εἶσαι ὁπλίτης τῶν ἀρχιστρατήγων καί ὁ μέγιστος σύμμαχος τῶν στρατιωτῶν.
Χαῖρε Ταξιάρχη, ὑπηρέτη τοῦ Θεοῦ καί σπουδαῖο καύχημα τῶν ὑπηρετῶν του.
Χαῖρε Ταξιάρχη, πού εἶσαι φρουρός τῶν χριστιανῶν καί ἀφανισμός καί καταστροφέας τῶν ἀλλοπίστων· «διότι», λέει ἡ Ἁγία Γραφή, «ἐξῆλθε ἀπό τόν Θεό τιμωρός ἄγγελος, ὁ ὁποῖος θανάτωσε ἀπό τό στρατόπεδο τῶν Ἀσσυρίων ἑκατόν ὀγδόντα πέντε χιλιάδες ἄνδρες».
Χαῖρε Ταξιάρχη, ὑπασπιστή τῶν πιστῶν καί καταστροφή τῶν ἀπίστων.
Χαῖρε ἀγαθέ Ἀρχάγγελε, ἐνδοξότατε στρατιώτη τοῦ ἀγαθοῦ βασιλέα, γιατί τρέχεις ἀπό τήν ἀνατολή μέχρι τή δύση, ἐκτελώντας μέ ἀκρίβεια τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ· φθάνεις μέ ταχύτητα στή γῆ, στή θάλασσα καί στά πέρατα τοῦ κόσμου.
Χαῖρε Ταξιάρχη, πού τό φῶς σου εἶναι πολύ περισσότερο ἀπό τοῦ ἥλιου, τῆς σελήνης καί διαφόρων ἄστρων. Αὐτά δημιουργήθηκαν «γιά νά χρησιμεύουν στήν κανονική μεταβολή καί διάκριση τῶν ἐποχῶν, τῶν ἡμερῶν καί τῶν ἐτῶν καί γιά νά φωτίζουν τή γῆ», ἐσύ δέ γιά νά δοξάζεις τόν Θεό, γιά νά διοικεῖς τούς ἀγγέλους, γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, γιά νά φωτίζεις καί νά ὁδηγεῖς ἐμᾶς, πού εἴμαστε στή γῆ.
Σύ θά ὑπάρχεις ὄχι γιά λίγες «ἐποχές, ἡμέρες καί χρόνια», ἀλλά ἔχεις μερίδιο στήν ἀθανασία, πού σου δόθηκε ἀπό τόν ἀθάνατο Θεό, εἶσαι στρατηγός τῶν ἀγγέλων αἰωνίως, γιά νά ψάλλεις μαζί μέ ὅλα τά τάγματα, δηλ. τούς Ἀγγέλους, τούς Ἀρχαγγέλους, τίς Ἀρχές, τίς Ἐξουσίες, τίς Δυνάμεις καί Κυριότητες, τά Σεραφείμ καί τά Χερουβείμ, τούς θείους Θρόνους, τόν Τρισάγιο ὕμνο στόν τρισάγιο Θεό.
Χαῖρε Ταξιάρχη, τό καλύτερο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ «πνεῦμα ἀπολύτου νοήσεως, ἅγιο» καί «φλόγα φωτιᾶς» μ’ αὐτούς πού εἶναι μαζί σου σύμφωνα μέ τή φωνή του. «Ὅταν ὁ Θεός» ι, λέι ἡ Ἁγία ἡ Γραφή, «διασκόρπιζε τά ἔθνη στά διάφορα μέρη τῆς γῆς καί ὅριζε τίς περιοχές πού θά μένουν, καθόριζε καί τά σύνορα τῶν ἐθνῶν σύμφωνα μέ τόν ἀριθμό τῶν ἀγγέλων».
Κάποιος ἄλλος προφήτης παρατηροῦσε «μέχρις ὅτου τοποθετήθηκαν θρόνοι καί ὁ παλαιός τῶν ἡμερῶν, κάθισε στό θρόνο. Τό ἔνδυμά του ἦταν λευκό σάν τό χιόνι καί οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς του σάν τό καθαρό ὁλόλευκο μαλλί. Ὁ θρόνος του ἦταν φλόγα φωτιᾶς καί οἱ τροχοί του ἤσαν φωτιά. Πύρινος ποταμός ἔτρεχε μπροστά του καί χίλιες χιλιάδες ἀγγέλων τόν ὑπηρετοῦσαν καί μύριαι μυριάδες στέκονταν κοντά του». Μέ αὐτούς ὑπηρετοῦσες μέ πολύ εὐλάβεια καί ἐσύ πανένδοξε Μιχαήλ.
Χαῖρε Ταξιάρχη τῶν θείων ἀσωμάτων, πού φύλαξες ἀκέραιο τόν θεῖο ναό σου στίς Χώναις, ἀπό τήν ὑπερχείλιση τῶν δύο ποταμῶν, Λύκου καί Λυκοκάπρου, πού θέλησαν οἱ παράφρονες εἰδωλολάτρες νά ἀφανίσουν τό ἁγίασμά σου, τόν ἅγιο ναό σου καί τόν δοῦλο σου Ἄρχιππο. Ἐσύ δέ, φλογερέ πυρσέ καί πυρίμορφε, τοῦ ἐμφανίστηκες ὡς πύρινος στύλος, πού ἔφθανε ἀπό τή γῆ ὡς τόν οὐρανό, καί τόν συμβούλευες νά μή φοβηθεῖ τόν θόρυβο τῶν ποταμῶν, ἀλλά νά σταθεῖ καί νά βλέπει τήν ἀνίκητη δύναμη τοῦ Θεοῦ.
Ἀφοῦ κτύπησες τή σκληρή πέτρα μέ τή ράβδο πού κρατοῦσες στό χέρι σου καί τήν χώρισες στά δύο, βύθισες σέ βάθος ἀβυσσαλέο τόν ὄγκο τῶν νερῶν τῶν ποταμῶν Λύκου καί Λυκοκάπρου, μέχρι σήμερα. Καί ὁ δοῦλος σου, μαζί μέ τό ἁγίασμα καί τόν θεῖο σου ναό διασώθηκε καί ἀκόμα ὑπάρχει. Ἡ περιοχή, πού πρίν ὀνομαζόταν Κολασσές, μετονομάσθηκε σέ« Χώναις», λόγω αὐτοῦ τοῦ μεγάλου θαύματος, καί τῆς χώνευσης τῶν νερῶν.
Χαῖρε ἀγαθέ Ταξιάρχη, τοῦ ἀγαθοῦ βασιλέα πανένδοξε στρατάρχη καί ἡ τελευταία παρηγοριά τῶν δούλων του. Ἐκεῖνοι πού τήν ὥρα τοῦ θανάτου καταξιώθηκαν τῆς φωτεινῆς παρουσίας σου, ἀπαλλάχθηκαν ἀπό τό πυκνό σκοτάδι τοῦ διαβόλου, ὅπως διαλύεται τό σκοτάδι ἀπό τό φῶς. Αὐτό μήν ἀρνηθεῖς νά τό κάνεις καί σέ μᾶς, πανάριστε, ἀλλά τώρα καί τότε «σκέπασέ μας μέ τά φτερά σου» καί φώτισέ μας μέ τό φῶς τοῦ προσώπου σου.
Χαῖρε Ταξιάρχη, ὑπερασπιστή τῶν δικαίων καί ὁδηγέ τῶν ὁσίων, μοναχῶν, ἐρημιτῶν καί κοινοβιατῶν.
Χαῖρε Ταξιάρχη, πού σκεπάζεις τούς φρόνιμους καί παιδαγωγεῖς τούς ἄτακτους.
Χαῖρε Ταξιάρχη, σαλπιγγόφωνε, πού θά ἀναγγείλεις τήν Δευτέρα παρουσία τοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μας, σείοντας τόν «οὐρανό, τή γῆ καί τά καταχθόνια» καί θά ξυπνήσεις τούς νεκρούς, πού κοιμοῦνται αἰῶνες, μέ τό νά πεῖς δυνατά: «Ἰδού ὁ νυμφίος ἔρχεται, ἐλᾶτε νά τόν προϋπαντήσετε».
Τότε, λέει ἡ Γραφή, «θά στείλει» ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου «τούς ἀγγέλους του νά σαλπίσουν δυνατά καί νά συνάξουν τούς ἐκλεκτούς του ἀπό τά τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα, ἀπό τό ἕνα ἄκρο τοῦ κόσμου ὡς τό ἄλλο». Τότε, παμμέγιστε Ἀρχάγγελε τοῦ Θεοῦ, μή μέ ξεχάσεις, σέ ἱκετεύω, μή μέ ξεχωρίσεις, τόν ἀνάξιο, ἀπό ἐκείνη τή σύναξη, ἄν καί εἶναι μεγάλο αὐτό πού ζητῶ, μή μέ ξεπεράσεις, σέ παρακαλῶ, λόγω τῆς ταχύτατης πορείας σου.
Χαῖρε Ταξιάρχη, πού βρίσκεσαι μέ τούς ἀγγέλους σου γύρω ἀπό τόν Θεό ὑπηρετώντας καί τοῦ προσφέρεις σάν δῶρα τίς καθαρές ψυχές τῶν δικαίων. «Διότι ὅλοι» λέει ὁ ψαλμός, «πού εἶναι γύρω του θά προσφέρουν δῶρα». Μεταξύ τῶν ὁποίων, θεοπρόκριτε καί παμμέγιστε, παρακάλεσε νά εἶμαι καί ἐγώ ἀνάμεσα σ’ αὐτούς, ἔχοντας μέγιστο βοηθό καί τόν δικό σου ὁλοφώτεινο συνεργάτη, τόν ἀξιέπαινο πρόδρομο τῆς νέας χάριτος, τόν πραγματικά θεῖον ἀπόστολο, πού φανέρωσε τό μυστήριο στήν Παρθένο,
ἐννοῶ τόν ὅμοιό σου ταξιάρχη καί συμμέτοχο στή δόξα Γαβριήλ, τόν θεῖο καί ἐνδοξότατο καί τόν ἄριστο ἀρχιδιάκονο τῆς σωτηρίας μας, πού εἶναι μάρτυρας σπουδαῖος καί ἀληθινός, τοῦ ὁποίου ἡ μαρτυρία, ὅπως λέει ἡ Γραφή, «δέν ὑπάρχει κανείς ἄλλος νά μέ βοηθήσει στίς ὑποθέσεις αὐτές, παρά μόνον ὁ ἄρχοντας τοῦ δικοῦ σας ἔθνους, ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ».
Ὤ θεῖε Μιχαήλ, Ἀρχιστράτηγε τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων, αὐτόν πού σοῦ ἔστειλα θεράπευσέ τον, γιατί ἡ θεία φαρμακαποθήκη σου εἶναι πάντοτε γεμάτη ἀπό φάρμακα πού ἀφαιροῦν τούς πόνους. Καί αὐτό τό ἐγκώμιο, ὅπως ὁ Κύριος δέχθηκε τά λεπτά τῆς χήρας, δέξου καί σύ καί ἀξίωσέ μας νά παραμένουμε στό θεῖο ναό σου, ἄν καί λόγω τῆς πνευματικῆς μας φτώχιας δέ μπορέσαμε νά σού προσφέρουμε κάτι πλουσιότερο καί ἀξιόλογο, διότι εἶναι μεγάλο καί δοσμένο ἀπό τόν Θεό τό ὕψος τῆς δόξης σου.
Ἐπειδή, δέν μπορεῖ νά ἐγκωμιάσει, ὅπως τοῦ ἀξίζει, ἀνθρώπινος νοῦς, ἐκεῖνον πού ὑπερβολικά δόξασε ὁ Θεός καί τόν τίμησε μέ τήν ἀρχηγία τοῦ χοροῦ τῶν ἀγγέλων καί ἀρχαγγέλων, γι’ αὐτό, ὅπως δέχθηκε τά δύο λεπτά ὁ Κύριος, δέξου καί σύ, θεοχαρίτωτε, τό ἐγκώμιο. Καί ἐπειδή εἰσακούεις γρήγορα, ἐκπλήρωσε τίς αἰτήσεις μας, καί στεῖλε πίσω ὑγιῆ αὐτόν πού σοῦ στείλαμε, ὥστε καί ἐμεῖς μέ ὅλους τούς πάσχοντες νά δοξάσουμε ἐσένα καί αὐτόν πού σέ δόξασε, γιατί στόν Τρισάγιο Θεό ἀνήκει ἡ δόξα καί ἡ τιμή καί ἡ προσκύνηση στούς αἰῶνες. Ἀμήν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)