ΤΑ ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ.

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΗΡΥΚΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ.210.6020176, 210.2466057 Α.Π. 141 Αυγουστος 2017 (ε.η.) ΤΑ ΔΥΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΝ ΤΑ ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ. Ὅταν ὁμιλεῖ περί Ἐκκλησίας ὁ ἱερός Χρυσόστομος δέν ἐννοεῖ μιά ἁπλῆ συνάθροισι Ἐπισκόπων, ἀλλά μίαν συνάθροισιν ἐν τῆ Ἀληθείᾳ, ἤτοι ἐν Χριστῶ. Ἡ Ἐκκλησία ἡ ὁποία εἶναι ΜΙΑ ὡς κοινωνία ἐν Χριστῶ, διακρίνεται ἀπό τά ἁπλά ἐξωεκκλησιαστικά σχισματικά ὄργανα (ἐν προκειμένω ἀπό τάς αἱρέσεις καί τά σχίσματα) ἀπό τά δύο χαρακτηριστικά γνωρίσματά της, ἤτοι: 1) Τήν Ἀποστολικήν Πίστιν, τήν ὁποίαν «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως» διαφυλάσσει, ἤτοι τήν καθαράν Ὁμολογίαν, και 2) Τἠν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ἤτοι τήν Γνησίαν καί ἀνόθευτον διαδοχήν τῶν Ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν. Διά τοῦτο λέγει ὅτι ὅσον εἶναι ἀνάγκη ὁ χριστιανός νά ἀγωνίζεται διά τήν ἀληθινήν πίστιν, δηλαδή διά τά δόγματα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἄλλο τόσον εἶναι ἀνάγκη νά ἀγωνίζεται καί διά τήν ‘Αποστολικήν Διαδοχήν, ἤτοι τήν ἔγκυρον καί ἀπαραχάρακτον συνέχειαν τῶν χειροτονιῶν. Λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος σχετικῶς: «Ἀρκεῖν τοῦτο ἡγεῖσθε, εἰπέ μοι, τό λέγειν ὅτι ὀρθόδοξοί εἰσίν, τά τῆς χειροτονίας δέ οἴχεται καί ἀπόλωλε; Καί τί τό ὄφελος τῶν ἄλλων ταύτης οὐκ ἠκριβωμένης; Ὥσπερ γάρ ὑπέρ τῆς πίστεως, οὔτω καί ὑπέρ ταύτης μάχεσθαι χρή» (Δηλαδή δέν ἀρκεῖ νά λέγη κάποιος, ὅτι εἶναι ὀρθόδοξος καί νά ἀγωνίζεται διά τήν ἀλήθεια τῆς Πίστεως, ὀφείλει νά ἀγωνίζεται καί διά τήν ἠκριβωμένην, δηλαδή τήν ἔγκυρον χειροτονίαν). ‘Ελάχιστος πρός Κύριον εὐχέτης + Ὁ Μεσογαίας, Λαυρεωτικῆς και Αχαρνων Κήρυκος

ΦΕΥΓΕΤΕ ΜΑΚΡΑΝ ΤΩΝ ΨΕΥΔΟΠΟΙΜΕΝΩΝ

"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" (Γρηγόριος ο Θεολόγος) Οι αγιοι Πατερες μας είπαν να απομακρυνωμαστε από τους αιρετικούς, να μην υπακούωμεν σε θεολόγους και Πατέρες ανεξέλεγκτα, όταν πρόκειται για θέματα αιρέσεως, αλλά να εξετάζουμε «την αναστροφή» των σύγχρονων Πατέρων μας, να ελέγχουμε αν κοινωνούν με αιρετικούς, αν αντί ποιμένες, είναι ψευδοποιμένες και, αν διαπιστώσουμε την Ορθοδοξία τους, τότε μόνο να τους ακολουθούμε. Αναφρερθησαν προηγουμενως αρκετά παραδείγματα. Θα παραθέσω και μερικά ακόμα: Ο Μ.Αθανάσιος χαρακτηρίζει επικίνδυνη (και απατηλή ) την συμπεριφορά κάποιων Ορθοδόξων, οι οποίοι διαβεβαίωναν ότι δεν αποδέχονται τις αιρετικές θέσεις του Αρείου και υποστήριζαν πως έχουν ορθόδοξο φρόνημα, αλλ’ όμως, επικοινωνούσαν εκκλησιαστικά και συμπροσεύχονταν με τους αρειανόφρονες∙ συμβουλεύει, λοιπόν, απομάκρυνση απ’ αυτούς. (Αν αντικαταστήσετε τους αρειανόφρονες με τους παπικούς και τους οικουμενιστές, θα αντιληφθείτε ποια στάση μας συμβουλεύει να κρατήσουμε, εμείς οι σύγχρονοι Ορθόδοξοι, που είμαστε μεν αμαρτωλοί, αλλά θέλουμε να τηρήσουμε την ορθόδοξη κληρονομιά των Αγίων μας). Δεν πρέπει, συνεχίζει ο Μ. Αθανάσιος, να έχετε επικοινωνία και συμπροσευχές με τους αιρετικούς, γιατί όσοι βλέπουν εσάς τους ορθοδόξους να συγκεντρώνεστε με τους αρειανόφρονες και να επικοινωνείτε άνετα μαζί τους, θα αποκομίσουν την εντύπωση ότι τούτο είναι ακίνδυνο και θα κάνουν κι αυτοί το ίδιο, και έτσι, θα περιπέσουν στο βόρβορο της αιρετικής ασεβείας: «τινές δε εισιν οι διαβεβαιούντες μεν τα Αρείου μη φρονείν, συγκαταβαίνοντες δε, και μετ' αυτών ευχόμενοι επί το αυτό... Όταν γαρ τινες υμάς τους εν Χριστώ πιστούς θεωρήσαντες μετ' αυτών συνερχομένους και κοινωνούντας, πάντως υπονοήσαντες αδιάφορον είναι το τοιούτον, εις τον της ασεβείας εμπεσούνται βόρβορον». Και παρακάτω γράφει ο Αγιος Αθανάσιος: «Για να μη συμβεί αυτό, να αποφεύγετε την εκκλησιαστικήν επικοινωνία με όσους φανερά συμμερίζονται και πιστεύουν τα ασεβή δόγματα του Αρείου, εκείνους δε που νομίζουν ότι δεν έχουν αποδεχτεί την αρειανικὴ διδασκαλία, αλλ’ όμως επικοινωνούν μετά των αιρετικών αρειανών, απ’ αυτούς αρχικά να φυλάγεσθε. Και κατ’ εξοχήν εμείς που ορθοφρονούμε, πρέπει να αποφεύγουμε την εκκλησιαστική κοινωνία, με εκείνους, των οποίων το φρόνημα ως κακόδοξον απορρίπτουμε. «Ιν' ουν μη τούτο γένηται, θελήσατε …τους μεν φανερώς φρονούντας τα της ασεβείας αποστρέφεσθαι, τους δε νομίζοντας τα Αρείου μη φρονείν, κοινωνούντας δε μετά των ασεβών φυλάττεσθαι· και μάλιστα ων το φρόνημα αποστρεφόμεθα, τούτους από της κοινωνίας προσήκει φεύγειν» Η ορθόδοξη πίστη είναι το παν. Οι άγιοι για τους οποίους μιλάει ο Απόστολος Παύλος, στην προς Εβραίους επιστολή του (κεφ. 11), και όσοι έζησαν μαζύ τους, δεν τελειώθηκαν επειδή έχυσαν το αίμα τους, αλλά δικαιώθηκαν με την πίστη και μέχρι σήμερα θαυμάζονται, γιατί ήσαν έτοιμοι να υποστούν ακόμη και θάνατο, για την ευσέβειά τους στον Κύριο... Λοιπόν και μείς τώρα καλούμαστε να αγωνισθούμε για το παν, για την πίστη μας. Επειδή δε το ζήτημά μας τώρα είναι ή να αρνηθούμε ή να τηρήσουμε την πίστη, οφείλουμε να έχουμε την φροντίδα, αλλά και την πρόθεση να φυλάξουμε αυτά που παραλάβαμε και να θυμούμαστε συνεχώς την πίστη, που διατυπώθηκε στη Νίκαια. (Μέγας Αθανάσιος)

ΜΗ ΤΡΕΧΩΜΕΝ ΣΑΝ ΘΕΡΜΟΑΙΜΑ ΑΛΟΓΑ ...

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ "Μή φίλοι καί ἀδελφοί (ἐγώ σᾶς ὀνομάζω ἀκόμη ἀδελφούς, παρ᾿ ὅτι σεῖς δέν ἔχετε πλέον ἀδελφικήν σχέσιν μαζί μάς!) μή σκεπτώμεθα ἔτσι! Μή τρέχωμεν σάν θερμόαιμα καί ἀσυγκράτητα ἄλογα ἔξω ἀπό τήν νύσσαν, ἀφοῦ ἐρρίξαμεν κάτω τήν λογικήν πού πρέπει νά εἴναι ὁ καβαλλάρης μας καί ἀπεπτύσαμεν τήν εὐλάβειαν... Μή ἄδωμεν τήν "ὡδήν Κυρίου ἐπί γῆς ἀλλοτρίας" δηλαδή εἰς κάθε ἀκοήν, ἰδικήν μας καί ξένην, ἐχθρικήν ἤ φιλικήν καλοδιάθετη ἤ κακοδιάθετη ἀπέναντί μας πού παρακολουθεῖ μέ πολλήν προσοχήν τά ἰδικά μας καί θά ἤθελε ἡ σπίθα τῶν δυστυχιῶν μας νά μεταβληθῆ σέ φλόγα... πού νά φθάσει μέχρι τόν οὐρανό... ἄς μή ρίχνωμε εἰς ἀκοάς βεβήλους ἐκεῖνα πού δέν πρέπει νά "βγαίνουν ἔξω"!... ᾿Αφοῦ λοιπόν ἀπό μόνοι τους ἐπινοοῦν πράγματα ἄσχημα γιά μᾶς, πῶς εἶναι δυνατόν ποτέ νά μή ἐκμεταλευθοῦν αὐτά πού τούς προσφέρομεν;..." (῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Λόγος θεολογικός πρῶτος κατά ἀνομοίων. ῎Εκδ. ὠφελ. βιβλ. τόμ. 1, σελ. 66-74).

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΗΣΤΗ ΔΗΜΑ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ – “ΜΝΗΣΘΗΤΙ ΜΟΥ ΚΥΡΙΕ ΟΤΑΝ ΕΛΘΗΣ ΕΝ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΣΟΥ” Τμήμα εικόνας της Σταύρωσης από το Βεράτι - Μουσείο Κορυτσάς 17ος αιών. Η συγκινητική ιστορία που ακολουθεί προέρχεται από το βιβλίο “Ιστορία ακριβής περί των κατά την Σταύρωσιν και Ανάστασιν του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού τελεσθέντων", που συνέγραψε ο Ιουδαίος Αινέας σύγχρονος του Χριστού, η οποία μεταφράστηκε στα Λατινικά από τον Τοπάρχη Νικόδημο, σώζεται δε σε χειρόγραφο του Αγίου Όρους. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το Ελληνικό όνομα του ληστή, Δημάς, ο οποίος όπως προκύπτει από την ιστορία κατοικούσε περίπου στη περιοχή της Γάζας, όπου γνωρίζουμε ότι υπήρχαν ελληνικές πόλεις και διαβιούσαν ελληνικοί πληθυσμοί. Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι το όνομα του ετέρου εξ αριστερών του Χριστού συσταυρωθέντος ληστή ήταν Γήστας. Από την άλλη, αν και δεν διασώζεται το όνομά του από τους Ευαγγελιστές, από το κείμενο του Ευαγγελιστή Λουκά φαίνεται ότι γνώριζε για τη δράση του Χριστού "Ούτος δε ουδέν άτοπον έπραξεν" (Λουκά 23, 41) και γι΄ αυτό πίστεψε στον Χριστό και την μέλλουσα ζωή, μετανόησε "Μνήσθητί μου, Κύριε όταν έλθης εν τη βασιλεία σου" (Λουκά, 23, 42) και κέρδισε τον Παράδεισο "Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ΄ εμού έση εν τω παραδείσω" (Λουκά 23, 43). Μετά τη γέννηση του Χριστού και την προτροπή του Αγγέλου προς τον Ιωσήφ να πάνε στην Αίγυπτο, για να γλυτώσει το Θείο βρέφος από τον Ηρώδη, η Αγία οικογένεια ξεκίνησε το ταξίδι. Καθ΄ οδόν, πλησιάζοντας στην Αύγυπτο, πείνασαν και βλέποντας μπροστά τους μια φοινικέα με ωραίους καρπούς, η Παναγία ζήτησε από το δένδρο και έκλεινε προς αυτήν, έκοψε τους καρπούς και το δένδρο επέστρεψε στη κανονική του θέση. Βαδίζοντας συνάντησαν τον ληστή Δημά, ο οποίος μόλις είδε την Θεοτόκο έμεινε εκστατικός από το κάλλος της, αφού έμοιαζε σαν αστραπή από τον ουρανό μαζί με το Θείο βρέφος. Ο Δημάς με φόβο έπεσε στο έδαφος και προσκύνησε την Θεομήτορα λέγοντάς της : “Εάν και ο Θεός είχε μητέρα ήθελον ειπή ότι Συ ει”. Στη συνέχεια προσκάλεσε την Αγία οικογένεια για φιλοξενία στην οικία του, προτρέποντας τη γυναίκα του να τους προσφέρει ό,τι καλύτερο διέθετε το σπίτι, καθότι “κατά το φαινόμενον από ευγενεστάτης γενεάς υπάρχει αυτή η Κυρία μου”, είπε ενώ ο ίδιος έφυγε για κυνήγι. Η σύζυγος του ληστή ετοίμασε ζεστό νερό και έλουσε το Θείο βρέφος, ενώ με τα ίδια νερά έλουσε και το δικό της παιδί. Μόλις τελείωσε το λούσιμο του παιδιού της μέγα θαύμα συνέβη, αφού αυτό είχε λέπρα, έγινε καλά και σταμάτησε να κλαίει. Μόλις επέστρεψε ο ληστής από το κυνήγι ετοίμασαν τραπέζι για να φάνε. Τότε ο Δημάς ρώτησε τη σύζυγό του που είναι το παιδί τους και αυτή του ανέφερε το γεγονός του θαύματος που συνέβη στο άρρωστο παιδί τους, λέγοντας του παράλληλα ότι η Παναγία είναι χαριτωμένη από τον ίδιο τον Θεό. Βλέποντας ο ληστής το παιδί του υγιές, έμεινε άναυδος από το θαύμα. Κατόπιν προσκύνησαν την Θεομήτορα ευχαριστώντας την για το θαύμα στον υιό τους και μερίμνησαν για την Αγία οικογένεια όσο περισσότερο μπορούσαν το καιρό που διέμεινε στην Αίγυπτο. Κατά την επιστροφή της Αγίας οικογένειας στα Ιεροσόλυμα, τους συνόδευσε ο Δημάς και πέρασαν όλα τα επικίνδυνα μέρη και μόλις πλησίαζαν έβαλε μετάνοια και αποχαιρέτησε τη Παναγία με πολλές ευχαριστίες. Η Θεοτόκος του είπε : “ύπαγε εν ειρήνη, και ποτε καιρόν ανταμοιβήν σοι ποιήσω τον μισθόν δια τα οποία εποίησας ημίν”. Πράγματι ο ληστής Δημάς για τις υπηρεσίες που προσέφερε στην Αγία οικογένεια αξιώθηκε να σταυρωθεί δίπλα στον Χριστό και να κερδίσει πρώτος τον Παράδεισο. ΠΗΓΗ : Αβερκίου Ιερομονάχου Αγιορείτου, Ιστορία ακριβής περί των κατά την Σταύρωσιν και Ανάστασιν του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού τελεσθέντων, Συγγραφείσα το πρώτον υπό Ιουδαίου τινός Αινέα, συγχρόνου του Σωτήρος Μεταφρασθείσα δε εις την Λατινίδα γλώσσαν υπό Νικοδήμου τοπάρχου του εκ Ρώμης, Σώζεται εν τινι χειρογράφω εν τω Αγίω Όρει, Εν Βάρνη 1896, σ. 27 κ.ε.

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ τό βρῆκα στήν ἰστοσελίδα «ΦΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» καί τό καταχωρῶ καί εἰς τό ἡμέτερον LIVE JOURNAL πρός ἐνημέρωσιν τῶν ἀναγνωστῶν. Ἀναφέρεται στούς ἀγῶνες τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ ἐναντίον τῆς τότε αἱρέσεως τοῦ μονοθελητισμοῦ. 1. Ο άγιος Μάξιμος (550 – 662) είναι ένας από τους μεγαλύτερους Πατέρες της Εκκλησίας. Νέος έλαβε σπουδαιότατη μόρφωση. Σε ηλικία 30 χρόνων διορίστηκε από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο (610- 641) αρχιγραμματέας του. Το αξίωμα αυτό γρήγορα το εγκατέλειψε για να μονάσει. Το 626 εγκατέλειψε τη Μονή του και διέφυγε στη Βόρεια Αφρική, την Καρχηδόνα. Κατά το βιογράφο του αιτία ήταν ο Μονοθελητισμός, ο οποίος την εποχή αυτή άρχισε να κάνει την εμφάνισή του. Στη Βόρεια Αφρική ο Μάξιμος οργάνωσε την αντίστασή του κατά της νέας αίρεσης του Μονοθελητισμού, βοηθώντας τη σύγκλιση τοπικών Συνόδων για την καταδίκη του. Το 646 πήγε στη Ρώμη. Πάπας τότε ήταν ο άγιος Μαρτίνος ο ομολογητής, ο οποίος συγκάλεσε το 649 τη Σύνοδο του Λατερανού. Υποκινητής της σύγκλισης της Συνόδου αυτής και ψυχή της, όπως και όλου του αντιμονοθελητικού αγώνα στη Δύση, ήταν ο άγιος Μάξιμος. Η Σύνοδος αυτή καταδίκασε την αίρεση του Μονοθελητισμού και αναθεμάτισε τους Πατριάρχες Κων/πόλεως Σέργιο, Πύρρο, Παύλο, τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύρο και τον Πατριάρχη Αντιόχειας Μακάριο. ΄Ετσι, με τη Σύνοδο αυτή το Πατριαρχείο της Ρώμης έπαυσε την «κοινωνία» του με τα Πατριαρχεία της Ανατολής. Έχουμε δηλ. ένα σχίσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης για λόγους Ορθόδοξης Πίστης. 2. Οι αποφάσεις της Συνόδου του Λατερανού εξόργισαν τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, ο οποίος συνέλαβε τον άγιο Μάξιμο και τον οδήγησε στη Κων/πολη. Στην Κων/πολη σε συζήτηση, που είχε με τον πατρίκιο Τρωΐλο και το Σέργιο Ευκρατά, όταν ρωτήθηκε να τους διηγηθεί για το διάλογο, που είχε στην Αφρική με τον μονοθελήτη Πατριάρχη Πύρρο, ο άγιος Μάξιμος τους είπε μεταξύ άλλων: «... Εγώ δική μου διδασκαλία δεν έχω, αλλά την κοινή της καθολικής Εκκλησίας. Μετά την αφήγησή του, του λένε: - Δεν κοινωνείς με το θρόνο της Κων/πολης; Και αυτός είπε: - Δεν κοινωνώ. Και αυτοί του είπαν: - Για ποιά αιτία δεν κοινωνείς; Απάντησε: - Επειδή απέρριψαν τις άγιες τέσσερες συνόδους .... κτλ. Και του απαντούν αυτοί: - Μόνο εσύ θα σωθείς; Και αυτός είπε: - ...ας μην επιτρέψει ο Θεός να καταδικάσω κάποιον, ή να πω, ότι μόνο εγώ σώζομαι. Προτιμώ να πεθάνω, πάρά να έχω ταραχή στη συνείδησή μου, ότι με οποιοδήποτε τρόπο πλανήθηκα στη πίστη μου προς το Θεό. Του λένε τότε: - Και τι θα κάνεις όταν οι Ρωμαίοι ενωθούν με τους Βυζαντινούς; Γιατί να, χθες ήρθαν οι αποκρισιάριοι της Ρώμης και αύριο κοινωνούν με τον πατριάρχη, και γίνεται φανερό ότι εσύ διαστρέβλωσες τη γνώμη των Ρωμαίων. Και πραγματικά, μόλις εσύ αναχώρησες από εκεί, συμφώνησαν με τους εδώ. Και αυτός είπε προς αυτούς: - ....ας κοινωνήσουν, αφού δεν έφεραν επιστολή στον Πατριάρχη. Και οπωσδήποτε δεν πείθομαι ότι οι Ρωμαίο ενώνονται με τους εδώ... Του λένε εκείνοι: _ Και αν οι Ρωμαίοι συμβιβαστούν με τους εδώ, εσύ τι θα κάνεις; Αυτός απάντησε: - Το άγιο Πνεύμα με το στόμα του Αποστόλου αναθεματίζει ακόμα και αγγέλους, αν δέχονται άλλο νόμο από αυτόν που έχει κηρυχθεί». ( βλ. Φιλοκαλία 15Γ, Μαξίμου Ομολογητού, Θεσ/κη 1995, 89-93). Στο βίο του αγίου Μαξίμου διαβάζουμε: « Λίγος καιρός πέρασε από τότε και έρχονται σ’ αυτόν άλλοι, ενώ ήταν πλέον φυλακισμένος. Έλεγαν αυτοί που ήρθαν ότι τους είχε στείλει ο Πατριάρχης. Και του λένε: - Εσύ σε ποιά εκκλησία ανήκεις;» (θα χρησιμοποιήσω τα ίδια τους τα λόγια), «του Βυζαντίου, της Ρώμης, της Αντιόχειας, της Αλεξάνδρειας, των Ιεροσολύμων; Ορίστε, όλες αυτές και μαζί και οι επαρχίες τους ενώθηκαν. Αν είσαι, λοιπόν, και εσύ της Καθολικής Εκκλησίας, ενώσου... Σ’ αυτούς, ο μακάριος αποκρίνεται: - Καθολική Εκκλησία είπε ο Κύριος, ότι είναι η ορθή και σωτήρια ομολογία της πίστεως, γι’ αυτό και μακάρισε τον Πέτρο, που ομολόγησε καλά, πάνω στον οποίο διεκήρυξε ο Θεός των όλων ότι θα οικοδομήσει αυτή την Εκκλησία. ( βλ. Φιλοκαλία 15Γ, Μαξίμου Ομολογητού, Θεσ/κη 1995, σ. 313) 3. Στη συνέχεια ο άγιος Μάξιμος, με τους δύο μαθητές του, τους Αναστάσιους, εξορίζεται στη Βιζύη. Εκεί τον επισκέπτονται ο Μονοθελήτης επίσκοπος Καισάρειας Θεοδόσιος, απεσταλμένος του Πατριάρχη Πέτρου, και δύο ύπατοι, οι οποίοι σε συζήτηση, που είχαν μαζί του, τον ρώτησαν: - Μεταφέρουμε παράκληση του βασιλιά και του Πατριάρχη να μάθουν από σένα, για ποιά αιτία δεν θέλεις να έχεις κοινωνία με το θρόνο της Κωνσταντινούπολης; - ΜΑΞΙΜΟΣ: ...Άλλοι ίσως θα μπορούσαν να με ρωτήσουν την αιτία, αλλά εσείς δεν έχετε το δικαίωμα, γιατί γνωρίζετε την αιτία καλύτερα από εμένα. Γνωρίζετε τους νεωτερισμούς, που άρχισαν από την Αλεξάνδρεια, με τα εννέα κεφάλαια, που ανέπτυξε ο Κύρος και βεβαιώθηκαν από τον θρόνο της Κων/πολης, καθώς και τις αλλοιώσεις, προσθήκες και αφαιρέσεις, που έγιναν σε σύνοδο από τους Προέδρους της Εκκλησίας των Βυζαντίων, εννοώ τον Σέργιο, τον Πύρρο και τον Παύλο, τις οποίες καινοτομίες γνωρίζει όλη η οικουμένη. Γι’ αυτήν την αιτία δεν έχω κοινωνία με την Εκκλησία της Κων/πολης. Ας αρθούν τα εμπόδια που έβαλαν αυτοί, που ανέφερα, και αυτοί οι ίδιοι μαζί με τα εμπόδια, και βαδίζω την ελεύθερη από τα αγκάθια κάθε αιρετικής πλάνης οδό του Ευαγγελίου. 4. Στη συνέχεια μετέφεραν τον άγιο Μάξιμο στο Ρήγιο, όπου τον επισκέφτηκαν οι πατρίκιοι Επιφάνιος και Τρωΐλος, μαζί με τον επίσκοπο Καισαρείας Θεοδόσιο. - Σε μεταξύ τους συζήτηση ο πατρίκιος Επιφάνιος του είπε: Επειδή όλη η Δύση και όλοι όσοι ζούνε στην Ανατολή προσβλέπουν σε εσένα και όλοι στασιάζουν εξ αιτίας σου και δεν θέλουν να συμβιβαστούν μαζί μας εξ αιτίας της πίστεως, να σου δώσει ο Θεός την καλή διάθεση ν’ αποδεχθείς από κοινού με εμάς τον Τύπο που εκδώσαμε και ερχόμαστε και σε ασπαζόμαστε και σου δίνομε το χέρι και με κάθε τιμή και δόξα σε εισάγομe στη μεγάλη Εκκλησία και σε βάζομε μαζί μας, εκεί όπου συνηθίζεται να στέκονται οι βασιλείς, και κοινωνούμε τα άχραντα μυστήρια και σε ανακηρύττουμε πατέρα μας, και θα γίνει χαρά όχι μόνο στη πόλη μας, αλλά σε όλη την οικουμένη. Γιατί είμαστε βέβαιοι, ότι όταν κοινωνήσεις εσύ με τον άγιο θρόνο των εδώ, θα ενωθούν όλοι μαζί μας, όσοι εξαιτίας σου και της διδασκαλίας σου αποσχίστηκαν από την κοινωνία μας. Του λέγει τότε ο Μάξιμος: - Όλη η δύναμη των ουρανών, δεν με πείθει να το δεχθώ αυτό. Με αυτό το λόγο σηκώθηκαν, και όλους αυτούς τους κυβερνούσε ο θυμός. Του τραβούσαν τα μαλλιά, τον έσπρωχναν, τον χτυπούσαν, τον παρέλυσαν κυριολεκτικά και από τον κορφή ως τα νύχια τον γέμισαν φτυσίματα.... Μόλις τους έπεισε ο επίσκοπος να ησυχάσουν, κάθισαν πάλι και αφού τον έψεξαν, περιλούζοντάς τον με μύριες βρισιές και κατάρες, που δεν τις βάζει ο νους, με θυμό τότε και αγριότητα ο Επιφάνιος είπε: - Πες μας, του κακού κατακάθι, παλιόσκυλο. Τα είπες αυτά τα λόγια, θεωρώντας αιρετικούς εμάς και την πόλη μας και το βασιλιά μας. Είμαστε στην πραγματικότητα πιό Χριστιανοί από εσένα και ορθόδοξοι και ομολογούμε.... Ο αββάς Μάξιμος αποκρίθηκε τότε και είπε: - Αν πιστεύετε έτσι, όπως οι νοερές φύσεις και η Εκκλησία του Θεού, πως με αναγκάζετε να κοινωνήσω με τον Τύπο, που περιέχει μόνο την αναίρεση αυτών; Ο ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ: - Αυτό έγινε για λόγους οικονομίας, για να μην υποστούν βλάβη τα πλήθη με τέτοιες λεπτομερείς διακρίσεις. Απαντώντας τότε ο Μάξιμος είπε: - Αντίθετα κάθε άνθρωπος αγιάζεται με την ακριβή ομολογία της πίστεως, και όχι με την αναίρεση, που υπάρχει στον Τύπο». ( βλ. Φιλοκαλία 15Γ, Μαξίμου Ομολογητού, Θεσ/κη 1995, σ. 53- 57) Επειτα από αυτά τους μετέφεραν στην Κων/πολη και αφού τους αναθεμάτισαν και καταράστηκαν, τους παρέδωκαν στους άρχοντες 5. Στη συνέχεια, οι άρχοντες αφού ξερίζωσαν τη γλώσσα κι έκοψαν το δεξί χέρι τους, τους έστειλαν εξορία. Τον άγιο Μάξιμο τον εξόρισαν στη Λαζική του Καυκάσου, δηλ. τη σημερινή δυτική Γεωργία, όπου το 662 πέθανε.... Μικρόν σχόλιον: Ἀς λάβουμε ὑπ’ ὄψιν οἱ σημερινοί Ἐπίσκοποι, οἱ Μοναχοί καί οἱ λαϊκοί, αὐτούς τούς ἀγῶνας τοῦ ἀγίου Μαξίμου, καί ἀς ἀναλάβουμε ἕκαστος τάς εὐθύνας μας. Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὑπῆρξεν ὑπόδειγμα ὁμολογητοῦ μοναχοῦ, ὁ ὁποῖος θυσιάζει τά πάντα διά τήν ἀλήθειαν. Καί μᾶς ὑπενθυμίζει μέ τούς ἀγῶνές του, ὅτι διά νά παραμείνη ὁ χριστιανός εἰς τήν Κιβωτόν τῆς σωτηρίας, πρέπει νά εἶναι μέ τήν ἀλήθεια. Καί ἀκόμη, ὅτι ἐφ’ ὅσον μόνον μέσω τῆς ἀληθείας ἀξιωνόμεθα τῆς σωτηρίας, ἀξίζει τά πάντα νά ὑποστοῦμε, καί αὐτό τό αἷμά μας νά χύσουμε, διά νά μή χάσουμε τόν θησαυρό τῆς σωτηρίας.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΠΕΡΙ ΑΔΙΚΙΑΣ ...

ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΔΙΚΙΑΣ Ο άγιος Νεκτάριος σχετικά με την εικόνα της αδικίας έγραφε ότι: «Η αδικία είναι έξη που είναι υπεροπτική ακόμη και απέναντι στο νόμο. Η αδικία είναι περιφρόνηση του νόμου, του δικαίου καταπάτηση, εναντιότητα προς το θείο θέλημα. Αδικία είναι ενέργεια προς επικράτηση του κακού, του πολέμου, της ταραχής, της κακοδαιμονίας, της βασιλείας του πονηρού. Η αδικία είναι μόλυνση, που καθιστά ακάθαρτο μπροστά στον Θεό αυτόν που την κατεργάζεται. Η αδικία είναι βδελυκτή στα μάτια του Θεού, επειδή προσβάλλει το πρώτο από τα θεία ιδιώματα, την θεία δικαιοσύνη. Η αδικία είναι μήτηρ πάσης κακίας, διότι μέσα στην αδικία περιέχονται όλες οι κακίες μαζί. Η αδικία μαρτυρεί ψυχή που δεν έχει καμμία καλή προσαρμογή του θυμοειδούς προς το λογικό, και ούτε άρχει πάνω στα πάθη και στις επιθυμίες αυτής. Η αδικία κρίνει χαριστικά και όχι προς ανταπόδοση του δικαίου• αποδίδει το δίκαιο σε αυτούς που αδικούν και αφαιρεί αυτό από αυτούς που δικαιούνται να το λάβουν. Η αδικία είναι ο κακός δαίμονας, που αφαιρεί την ευτυχία από τους ανθρώπους». Ο άγιος συνεχίζοντας γράφει για την εικόνα του αδίκου: «Πάρα πολύ άσχημη είναι η εικόνα του αδίκου, γιατί ο χαρακτήρας της μοχθηρής ψυχής του εμφανίζεται σε αυτήν ως ασχήμια. Οι δίκαιοι τον αποστρέφονται, οι δε τίμιοι τον περιφρονούν. Οι αγαθοί κλείνουν τις πόρτες τους κατενώπιόν του και αποστρέφονται την επικοινωνία μαζί του. Τον άδικο τον βδελύσσεται ο Θεός και το πρόσωπό Του το αποστρέφει από αυτόν»2.

Ο ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΜΗΝΑ ΤΟΥ ΑΙΓΥΠΤΙΟΥ ΕΛΗΦΘΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΤΕΥΧΟΣ 711 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ» ΗΤΟΙ ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΣ, ΗΤΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, ΑΓΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Εἰς τό φυλλάδιο τοῦτο καταχωροῦνται θέματα ἐκκλησιολογικοῦ καί ἐποικοδομητικοῦ περιεχομένου , τά ὁποῖα συζητοῦνται κατά τάς συνάξεις, αἱ ὁποῖαι λαμβάνουν χώραν: 1) Εἰς τό ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ (Στρογγύλη Κορωπίου Αττικής 194.00) (μετά τήν θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς) 2) Εἰς τόν Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ» (Λεωφ. Καρέα 56) (Μετά τήν θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς καί κάθε ἀπόγευμα Δευτέρας) 3) Εἰς τόν ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ Ι Ν. ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Μητροπ. Χρυσάνθου 11 Αχαρναί (κάθε Τετάρτη ἀπόγευμα) και 4) Εἰς τόν Ι.Ν. ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΘΗΝΙΩΤΙΣΣΗΣ ΣΟΥΜΕΛΑ (Α.Συγγρού 55-59 Πλάτωνας Αχαρνών) (κάθε Παρασκευή μετά τήν θεία Λειτουργία καί κάθε Κυριακή ἀπόγευμα), ὅπου μπορεῖτε νά συμμετέχετε καί νά λαμβάνετε καί τά ἄλλα τεύχη, ἤ τάς σχετικάς ἐκκλησιαστικάς, ἱεραποστολικάς, ἐποικοδομητικάς κλπ. ἐκδόσεις: Τηλ. . 210.6020176, 210.2466057 καί 6977290326 ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΤΕΥΧΟΣ 711 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2011 Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΜΗΝΑΣ ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ 1) Ὁ βίος τοῦ ἁγίου Μηνά Ο Άγιος Μηνάς γεννήθηκε στην Αίγυπτο στα μέσα περίπου του 3ου αιώνα μ.Χ. από γονείς ειδωλολάτρες. Ωστόσο, το ειδωλολατρικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωνε, δεν κατάφερε να σκληρύνει την καρδιά του η οποία, όταν ήλθε η στιγμή, σκίρτησε ακούγοντας την φωνή του «ετάζοντος καρδίας και νεφρούς» (Ψλμ.7,10) Θεού και έτσι ο, έφηβος ακόμη, Μηνάς έγινε χριστιανός. Μεγαλώνοντας, επέλεξε να σταδιοδρομήσει στον Ρωμαϊκό στρατό, στο ιππικό τάγμα των Ρουταλικών, υπό την διοίκηση του Αργυρίσκου. Η έδρα της μονάδας του ήταν στο Κοτυάειον (σημερινή Κιουτάχεια) της Μικράς Ασίας. Εκεί ο Μηνάς διακρίθηκε και για την φρόνησή του αλλά και για το ανδρείο του φρόνημα και γι’ αυτό έχαιρε εκτιμήσεως στο κύκλο των στρατιωτικών. Δυστυχώς όμως, τρεις αιώνες μετά την έλευση του Χριστού και ο παλαιός κόσμος ακόμη δεν ήθελε να δεχθεί το λυτρωτικό μήνυμα της Αναστάσεως, παραμένοντας αυτάρεσκα, εγωιστικά και αυτοκαταστροφικά προσκολλημένος στη φθορά και το σκοτάδι. Οι αυτοκράτορες της Ρώμης άρχισαν και πάλι «προς κέντρα λακτίζειν» (Πράξεις 26,14). Ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός διέταξαν διωγμό εναντίον των λογικών προβάτων του Χριστού, διωγμό ο οποίος κράτησε από το 303 έως το 311 μ.Χ. Έτσι, οι Ρωμαίοι στρατιώτες διατάχθηκαν να συλλαμβάνουν και να τυραννούν τους χριστιανούς προσπαθώντας να τους κάνουν να αλλαξοπιστήσουν. Αυτή ήταν και η πρώτη κρίσιμη στιγμή κατά την οποία ό Μηνάς κλήθηκε να πει «το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι». Η πίστη του στον Χριστό νίκησε την κοσμική «σύνεση» και λογική. Ο Άγιος δεν άντεξε, πέταξε στη γη την στρατιωτική του ζώνη απεκδυόμενος μ’ αυτόν τον τρόπο την ιδιότητα του στρατιώτη - διώκτη των χριστιανών, και διέφυγε στο παρακείμενο όρος. Εκεί ασκήτευε, προτιμώντας την συντροφιά των θηρίων της φύσης από την συντροφιά των αποθηριωμένων ειδωλολατρών. Εκεί, «εν ερημίαις πλανώμενος και όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης» (Εβρ. 11,38), έζησε επί αρκετό διάστημα με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή. Η ασκητική ζωή και η ησυχία εθέρμαναν την καρδιά του ανάβοντας τον θείο έρωτα και τον πόθο του μαρτυρίου. Έτσι, σε ηλικία πενήντα περίπου ετών, μετά από θεία αποκάλυψη ότι είχε φτάσει η ώρα του μαρτυρίου, κατέβηκε στην πόλη, σε μέρα ειδωλολατρικού πανηγυριού και με παρρησία, εν μέσω των μαινομένων ειδωλολατρών, ομολόγησε τον Χριστό ως τον ένα και αληθινό Θεό, μυκτηρίζοντας τα κωφά και αναίσθητα είδωλα. Συνελήφθη και σύρθηκε δερόμενος μπροστά στον Πύρρο, τον διοικητή της πόλεως. Εκεί, μιλώντας με θάρρος, αποκάλυψε το όνομά του, την καταγωγή του, το στρατιωτικό του παρελθόν και, φυσικά, διεκήρυξε με τόλμη και αταλάντευτη επιμονή την πίστη του στον Χριστό. Οδηγήθηκε στη φυλακή και το πρωί της επομένης ημέρας, μετά το πέρας του ειδωλολατρικού πανηγυριού, τον παρουσίασαν και πάλι ενώπιον του ηγεμόνος ο οποίος τον κατηγόρησε ότι εξύβρισε τους θεούς και μάλιστα μπροστά του και ότι λιποτάκτησε από τον στρατό. Ο Άγιος αποδέχθηκε τις κατηγορίες χωρίς δισταγμό. Ο Πύρρος, ευλαβούμενος στην αρχή την ηλικία και την ευκοσμία του, προσπάθησε με λόγια και υποσχέσεις αλλά και με απειλές στη συνέχεια, να τον αποσπάσει από την πίστη του Χριστού. Όταν οι προσπάθειές του προσέκρουσαν στην σταθερή άρνηση του Αγίου, διέταξε να τον υποβάλουν σε ανυπόφορα βασανιστήρια. Οι δήμιοι τον μαστίγωσαν τόσο πολύ ώστε άλλαξαν δύο και τρεις φορές οι μαστιγωτές του. Τον κρέμασαν και τον έγδερναν μέχρι που άρχισαν να φαίνονται τα εσωτερικά όργανα του Αγίου. Έπειτα, σαν να μην έφθαναν αυτά, έτριβαν το καταπληγωμένο του σώμα με τρίχινο ύφασμα και στο τέλος τον έσερναν γυμνό και κατακρεουργημένο πάνω σε μεταλλικά αγκάθια. Όλα τα υπέμενε με γενναιότητα και καρτεροψυχία ο Μάρτυς του Χριστού, εφαρμόζοντας το Ευαγγελικό «και μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι» (Ματθαίος 10,28). Μάλιστα, την ώρα του μαρτυρίου, κάποιοι παλιοί συστρατιώτες του τον προέτρεπαν να θυσιάσει στα είδωλα λέγοντας ότι ο Θεός του θα τον δικαιολογήσει βλέποντας τα βασανιστήρια στα οποία τον υπέβαλλαν. Ο Άγιος αρνήθηκε αποφασιστικά και τους απάντησε ότι προσφέρει θυσία ακόμη και τον εαυτό του στον Χριστό, ο οποίος τον ενδυναμώνει για να υπομένει τις πληγές. Ο ηγεμόνας, θαυμάζοντας την ευστοχία και την σοφία των απαντήσεων του Μάρτυρα, τον ρώτησε απορημένος πώς είναι δυνατόν ένας τραχύς στρατιώτης σαν αυτόν να μπορεί να απαντά κατ’ αυτόν τον τρόπο. Και ο Άγιος, με τη φώτιση του Θεού, του αποκρίθηκε ότι αυτή την ικανότητα την χαρίζει στους μάρτυρές του ο Χριστός, όπως έχει υποσχεθεί στο Ευαγγέλιο: «όταν δε προσφέρωσιν υμάς επί τας συναγωγάς και τας αρχάς και τας εξουσίας, μη μεριμνάτε πώς ή τι απολογήσησθε ή τι είπητε. Το γαρ Άγιον Πνεύμα διδάξει υμάς εν αυτή τη ώρα ά δει ειπειν» (Λουκά ιβ’, 11-12). Τότε, απελπισμένος ο τύραννος, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Βαδίζοντας προς τον τόπο της εκτέλεσης ο Άγιος πρόλαβε να ζητήσει από κάποιους κρυπτοχριστιανούς να μεταφέρουν το λείψανό του στην Αίγυπτο. Ο αποκεφαλισμός του έγινε την 11η Νοεμβρίου στις αρχές του 4ου αι. μ.Χ. και έτσι η ψυχή του πέταξε χαρούμενη προς τον Σωτήρα Χριστό τον οποίο τόσο επόθησε ο Άγιος και για τον οποίο θυσιάσθηκε. Οι δήμιοι άναψαν φωτιά για να κάψουν το σώμα του. Ότι κατάφεραν οι χριστιανοί να περισώσουν από την πυρά το μετέφεραν στην Αίγυπτο και το έθαψαν κοντά στην Μαρεώτιδα λίμνη, νοτιοδυτικά της Αλεξάνδρειας. Στο σημείο εκείνο σταμάτησε, κατά την παράδοση, η καμήλα που μετέφερε τα λείψανα αρνούμενη πεισματικά να προχωρήσει. Έτσι οι χριστιανοί κατάλαβαν ότι ήταν θέλημα Θεού να ενταφιασθούν εκεί τα λείψανα του Αγίου. Η περιοχή του τάφου πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε προσκυνηματικό - λατρευτικό κέντρο.Ο Μέγας Κωνσταντίνος, όταν ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας ο Μέγας Αθανάσιος, ανήγειρε ναό πάνω στον τάφο του Αγίου. Σε λίγα χρόνια δημιουργήθηκε εκεί εκτεταμένο κτιριακό συγκρότημα το οποίο περιελάμβανε δύο ναούς, μοναστήρι, ξενώνες και άλλες εγκαταστάσεις. 2) Τά θαύματα τοῦ Ἁγίου Μηνά Κάποιος χριστιανός από την Κωνσταντινούπολη, οδεύοντας για το πανηγύρι του Αγίου Μηνά και έχοντας μαζί του αρκετά χρήματα, κατέλυσε σε ένα ξενοδοχείο. Ο ξενοδόχος είδε τα ξένα χρήματα και, κυριευμένος από απληστία, σκότωσε τον προσκυνητή, τον διεμέλισε και έβαλε τα κομμάτια του σε μία σπυρίδα (ζεμπίλι). Ενώ σκεφτόταν πού να θάψει τα μέλη του θύματός του για να μην αποκαλυφθεί το έγκλημα, καταφθάνει στο ξενοδοχείο ένας έφιππος στρατιώτης, ο Άγιος Μηνάς, και τον ρωτάει επίμονα πού βρίσκεται ο προσκυνητής. Ο ξενοδόχος τον διαβεβαιώνει ότι δεν γνωρίζει τίποτε αλλά ο Άγιος ξεπεζεύει, εισέρχεται στα ενδότερα του ξενώνα, βρίσκει την σπυρίδα, την φέρνει μπροστά του και τον ρωτάει με φοβερό και άγριο βλέμμα να του πει ποιος είναι ο νεκρός. Τότε ο φονιάς έφριξε, πέφτοντας άφωνος και τρέμων στα πόδια του άγνωστου ιππέα. Ο Άγιος συνάρμοσε τα μέλη του θύματος, προσευχήθηκε και ανέστησε το νεκρό προσκυνητή παραγγέλνοντάς του να δοξάζει τον Θεό. Ο αναστημένος, σαν να είχε εγερθεί από τον ύπνο, κατάλαβε όσα έπαθε, εδόξασε τον Θεό και προσκύνησε τον Άγιο. Μόλις ο φονιάς συνήλθε από τον τρόμο του και σηκώθηκε, του πήρε ο Άγιος τα κλεμμένα χρήματα και τα επέστρεψε στον προσκυνητή λέγοντάς του να συνεχίσει τον δρόμο του. Έπειτα, για να ολοκληρώσει την ευεργεσία του Θεού, στράφηκε προς τον ξενοδόχο, τον έδειρε όπως του άξιζε, τον ενουθέτησε, του έδωσε συγχώρηση για το έγκλημά του προσευχόμενος γι’ αυτόν, καβάλησε το άλογό του και έγινε άφαντος. Τότε μόνο κατάλαβε ο ξενοδόχος ότι ο στρατιώτης αυτός ήταν ο Άγιος Μηνάς, γεγονός που θυμίζει την εμπειρία των δύο Αποστόλων κατά την πορεία τους προς Εμμαούς, με την συντροφιά του αναστημένου Χριστού. (Λουκά κδ’,31). Κάποιος πλούσιος χριστιανός έταξε στον Άγιο Μηνά να προσφέρει έναν ασημένιο δίσκο στο ναό του. Παρήγγειλε λοιπόν στον αργυροχόο δύο δίσκους και του ζήτησε στον μεν ένα να γράψει το όνομα του Αγίου στον δε άλλον το όνομα το δικό του. Επειδή όμως ο δίσκος ο προορισμένος για τον Άγιο έγινε λαμπρότερος και ωραιότερος, ο χριστιανός, από απληστία κινούμενος, δίχως να ντραπεί τον κράτησε για τον εαυτό του. Ταξιδεύοντας λοιπόν στη θάλασσα, δείπνησε στο πλοίο χρησιμοποιώντας ασυλλόγιστα και χωρίς ευλάβεια τον δίσκο του Αγίου. Μετά το δείπνο ο υπηρέτης του ανευλαβούς χριστιανού προσπάθησε να πλύνει τον δίσκο στη θάλασσα με αποτέλεσμα να του πέσει στο νερό και να βυθισθεί. Τότε ο νεαρός υπηρέτης φοβήθηκε πολύ, σάστισε και, προσπαθώντας να πιάσει τον δίσκο, έπεσε κι αυτός στη θάλασσα. Όταν ο κύριός του αντελήφθη το συμβάν, συναισθάνθηκε ότι πλήρωνε τα επίχειρα της απληστίας του και τυπτόμενος από την συνείδησή του, παρακαλούσε τον Θεό να βρει έστω το λείψανο του μικρού υπηρέτη του, τάζοντας να δώσει στο ναό του Αγίου Μηνά και τον δεύτερο δίσκο, και τα χρήματα που άξιζε ο χαμένος στη θάλασσα δίσκος. Αφού βγήκε στη στεριά περίμενε με αγωνία στην ακρογιαλιά μήπως και εκβρασθεί το πτώμα του υπηρέτη. Και ενώ παρατηρούσε τη θάλασσα, βλέπει τον μικρό να βγαίνει ζωντανός από το νερό κρατώντας στα χέρια του και τον ασημένιο δίσκο του Αγίου! Ο πλούσιος έφριξε από το θαύμα και έβγαλε φωνή μεγάλη την οποία ακούγοντας οι επιβάτες του πλοίου βγήκαν όλοι έξω και, βλέποντας το συμβάν, ρωτούσαν τον υπηρέτη, που τους διηγήθηκε τα εξής: «Μόλις έπεσα στη θάλασσα, παρουσιάσθηκαν μπροστά μου τρεις άνθρωποι. Ο μεγαλύτερος από αυτούς φορούσε στρατιωτική στολή, ο άλλος ήταν νεαρός και ο τρίτος ήταν Διάκονος. Αυτοί οι τρεις με πήραν μαζί τους από τον βυθό και περπατώντας χθες και σήμερα, με έφεραν μέχρι εδώ». Ο κύριος του παιδιού και οι επιβάτες του πλοίου ακούγοντας το εξαίσιο θαύμα, εδόξαζαν τον Θεό και εθαύμαζαν για τους τρόπους που χρησιμοποιεί προκειμένου οι άνθρωποι «εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (2 Τιμόθ. 3,7). Οι τρεις που έσωσαν τον υπηρέτη ήταν ο Άγιος Μηνάς (ο στρατιωτικός), ο Άγιος Βίκτωρ (ο νεαρός) και ο Άγιος Βικέντιος (ο Διάκονος). Οι δύο τελευταίοι Άγιοι εμαρτύρησαν την ίδια ημέρα με τον Άγιο Μηνά. Τον 2ο αι. μ.Χ.. ο Άγιος Βίκτωρ γδάρθηκε ζωντανός από τους ειδωλολάτρες και τον 3ο αι. μ. Χ. ο Άγιος Βικέντιος πέθανε έπειτα από σταύρωση και εξάρθρωση των μελών στην οποία τον υπέβαλαν οι βασανιστές του. Τιμώνται μαζί με τον Άγιο Μηνά την 11η Νοεμβρίου. Ακόμη ένα θαύμα του Αγίου Μηνά έλαβε χώρα το 1826 στο Ηράκλειο της Κρήτης, πόλη στην οποία ιδιαιτέρως τιμάται ο Άγιος. Το 1821, μετά την έκρηξη της μεγάλης Ελληνικής Επανάστασης εναντίον των Τούρκων, οι κατακτητές προχώρησαν σε σφαγές χιλιάδων αμάχων σε πολλές περιοχές. Από τους πρώτους που πλήρωσαν με το αίμα τους την επανάσταση ήταν και οι κάτοικοι της Κρήτης. Μεταξύ των χιλιάδων θυμάτων ήταν ο Μητροπολίτης Κρήτης, οι Επίσκοποι Χανίων, Κνωσού, Χεροννήσου, Λάμπης, Σητείας κ.α. οι οποίοι εσφάγησαν, την 24η Ιουνίου 1821, στον περίβολο του Μητροπολιτικού Ναού του Ηρακλείου. Μάλιστα ο ιερουργών ιερέας εσφάγη πάνω στην Αγία Τράπεζα! Πέντε χρόνια αργότερα, το 1826, οι Τούρκοι του Ηρακλείου σχεδίαζαν να προβούν σε σφαγή των Χριστιανών, και πάλι στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά, στις 18 Απριλίου, ημέρα του Πάσχα, την ώρα της Αναστάσιμης Θείας Λειτουργίας για να πιάσουν τους Χριστιανούς απροετοίμαστους. Για αντιπερισπασμό έβαλαν φωτιά σε διάφορα απομακρυσμένα σημεία της πόλης, ενώ οπλισμένα στίφη είχαν συγκεντρωθεί έξω από το ναό, περιμένοντας την ώρα της αναγνώσεως του Ευαγγελίου για να εισβάλουν και να αρχίσουν την σφαγή. Μόλις όμως άρχισε η ανάγνωση εμφανίσθηκε ένας ασπρομάλλης ηλικιωμένος ιππέας που έτρεχε γύρω από το ναό κραδαίνοντας το ξίφος του και κυνηγώντας τους επίδοξους σφαγείς οι οποίοι τράπηκαν πανικόβλητοι σε φυγή. Έτσι σώθηκαν οι πολύπαθοι Χριστιανοί του Ηρακλείου από τον φοβερό κίνδυνο. Οι Τούρκοι νόμισαν ότι ο καβαλάρης ήταν μουσουλμάνος πρόκριτος απεσταλμένος από τον Διοικητή της πόλης για να ματαιώσει την σφαγή. Όταν διαμαρτυρήθηκαν στον Διοικητή, αυτός τους διαβεβαίωσε ότι δεν γνώριζε τίποτε και μάλιστα διαπιστώθηκε ότι ο συγκεκριμένος πρόκριτος δεν είχε βγει καθόλου από το σπίτι του. Κατάλαβαν τότε οι Τούρκοι ότι επρόκειτο για θαύμα του Αγίου Μηνά, κοινοποίησαν το γεγονός στους Έλληνες και από τότε οι Mουσουλμάνοι ηυλαβούντο πολύ τον Άγιο, προσφέροντας μάλιστα και δώρα στο ναό του. Το θαύμα αυτό του Αγίου Μηνά καθιερώθηκε να τιμάται στο Ηράκλειο την Τρίτη της Διακαινησίμου, οπότε και εκτίθεται σε προσκύνηση, κατά τον εσπερινό, λείψανο του Αγίου. «Μεταξύ των αδικημένων Πατέρων της Εκκλησίας μας είναι και ο Οσιώτατος πατήρ Γεώργιος, ο Χατζη-Γεώργης, ο οποίος είναι ένας σύγχρονος Άγιος της εποχής μας, αλλά, μπορούμε να πούμε, και μεγάλος Άγιος, ανάλογα με την εποχή μας.», γράφει ο Γέρων Παϊσιος ο Αγιορείτης.Ο Γέρων Χατζη-Γεώργης (1809-1886), «ο μέγας και περιβόητος ασκητής», ασκήτευσε στο Άγιον Όρος επί μακρό χρονικό διάστημα. Επί αρκετά χρόνια έμενε στην Κερασιά, στο μεγάλο Κελί του Αγίου Δημητρίου και Αγίου Μηνά, ως υποτακτικός του Παπα-Νεόφυτου στην αρχή και ως Γέρων της Συνοδείας από το 1848 και έπειτα. «Κάποτε, ενώ ο Γέροντας ησχολείτο με το εργόχειρο, κατά λάθος κατάπιε μεγάλη βελόνα και προσευχήθηκε προς τον μεγαλομάρτυρα Μηνά.Στάθηκε τότε ο άγιος ενώπιόν του, έβαλε το χέρι στον λαιμό του και έβγαλε την βελόνα.». Το 1942, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι υπό τον Ρόμμελ δυνάμεις του Άξονα στην Αφρική είχαν καταφέρει να προελάσουν τόσο ώστε να είναι ορατός ο κίνδυνος να φθάσουν στην Διώρυγα του Σουέζ. Στην περιοχή του Ελ Αλαμέιν (αραβική παραφθορά του ονόματος του Αγίου Μηνά), όπου βρισκόταν τα ερείπια ναού του Αγίου Μηνά και ίσως και ο τάφος του, οι αντίπαλες δυνάμεις προετοιμάζονταν για την αποφασιστική σύγκρουση η οποία θα έκρινε το αν οι Σύμμαχοι θα κατάφερναν να παραμείνουν στην Αφρική. Μεταξύ των συμμαχικών στρατευμάτων βρισκόταν και ελληνική στρατιωτική δύναμη, η οποία πήρε μέρος στη μάχη. Ένα από τα βράδια εκείνα, πολλοί στρατιώτες είδαν τον Άγιο Μηνά να βγαίνει από τα ερείπια του ναού του οδηγώντας ένα καραβάνι με καμήλες, όπως απεικονίζεται σε μία από τις παλαιές αγιογραφίες του ναού του, και να μπαίνει μέσα στο στρατόπεδο των εχθρικών δυνάμεων. Η εμφάνιση αυτή κατατρόμαξε τους Γερμανούς και υπονόμευσε καίρια το ηθικό τους, πράγμα που συνέβαλε καθοριστικά στη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων. Σε ανταπόδοση της ευεργεσίας αυτής του Αγίου παραχωρήθηκε στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ο τόπος εκείνος και ξανακτίσθηκε ο ναός καθώς και μοναστήρι του Αγίου Μηνά. Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε. Στρατείαν κατέλιπες την κοσμικήν, αθλητά, ουράνιον είληφας την κληρουχίαν, σοφέ, και στέφος αμάραντον, δόξαν αποδιώξας βασιλέως γήινου, άθλους δε διανύσας μαρτυρίου γενναίου. Διό, μεγαλομάρτυς Μηνά, πρέσβευε σωθήναι ημάς Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον. Της στρατείας ήρπασε, της επικήρου, και αφθάρτου έδειξε, σε Αθλοφόρε κοινωνόν, Μηνά Χριστός ο Θεός ημών, ο των Μαρτύρων ακήρατος στέφανος.