ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ, ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΗ ΕΙΣ ΤΟ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ.

 

 Στο ''Ιερόν Προσευχητάριον'' της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσογαίας, Λαυρεωτικής και Αχαρνών, το υπό έκδοσίν εν Κορωπί 2005, στην ακολουθία του ''Μεονυκτικού'' υπάρχει η εξής ευχή, την οποία μπορεί όποιος χριστιανός θέλει να την λέγει κάθε μέρα, στην αρχή της ακολουθίας, αμέσως μετά το Τρισάγιο. Ιδού αυτή: << Δόξα σοι, ο Θεός ημών, δόξα σοι. Δόξα σοι, Κύριε, ο Θεός ημών, ο αεί παρορών τας αμαρτίας ημών. Δόξα σοι, Κύριε, ο Θεός ημών, ο καταξιώσας με και την σήμερον θεάσασθαι. Δόσα σοι, Παναγία Τριάς, ο Θεός ημών. Προσκυνώ την αγαθότητά σου την ανεκδιήγητον. Υμνώ την μακροθυμίαν σου την ανεξιχνίαστον. Ευχαριστώ, και δοξολογώ το άμετρόν σου έλεος, ότι μυρίων κολάσεων και τιμωριών όντα άξιον, ελεείς και ευργετείς με μυρίαις ευργεσίαις. Δόξα σοι, Κύριε, ο Θεός μου, πάντων ένεκα.
 Δέσποτα Κύριε, Ιησού Χριστέ, διάνοιξον τα ώτα και τους οφθαλμούς της καρδίας μου, του ακούσαι με τα λόγιά σου και συνιέναι, και ποιήσαι το θέλημά Σου. Ότι πάροικος ειμί εν τη γη. Μή αποκρύψης απ' εμού τας εντολάς σου, αλλ' αποκάλυψον τους οφθαλμούς μου και κατανοήσω τα θαυμάσια εκ του νόμου σου. Επί σοι γαρ ελπίζω ο Θεός μου, ίνα σύ μου φωτίσης την διάνοιαν, ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.>>

(Ευχή εις την Παναγίαν και ζωοποιόν Τριάδα, του Θείου και Αγιωτάτου Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου και Χρυσορρήμονος, ην καθ' εκάστην μετά το εξεγερθήναι του ύπνου έλεγεν, ως και ημείς οφείλομεν λέγειν.) 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ (ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ)

 

 

Αμαρτήσαμε, Κύριε, ανομήσαμε, ασεβήσαμε.

Λησμονήσαμε τις εντολές σου και πορευθήκαμε σύμφωνα με τη δική μας πονηρή σκέψη.
Συμπεριφερθήκαμε ανάξια προς την κλήση μας και προς το Ευαγγέλιο του Χριστού σου.
Περιφρονήσαμε τη θεία Του συγκατάβαση και τα άγια παθήματά Του, που για χάρη μας υπέμεινε.

Ντροπιαστήκαμε μπροστά στον αγαπητό σου Υιό. Κλήρος και λαός απομακρυνθήκαμε από κοντά σου και όλοι βρισκόμαστε μακριά από Σένα. Όλοι παρεκτραπήκαμε, ναι, όλοι, και γίναμε ανάξιοι. Κανένας μας, μα ούτε ένας δεν εφαρμόζει δικαιοσύνη και δεν αποφασίζει δίκαια.

Αποδειχθήκαμε ανάξιοι της ευσπλαχνίας σου και της φιλανθρωπίας σου και της στοργικής σου αγάπης, Θεέ μας, εξαιτίας της κακίας και της πονηρίας μας που εκδηλώθηκε στα καθημερινά μας έργα και στις συνήθειές μας Συ είσαι γεμάτος αγάπη και αγαθότητα, αλλά εμείς γίναμε παραβάτες του νόμου σου.

Συ είσαι μακρόθυμος, αλλά εμείς άξιοι για πολλές τιμωρίες. Γνωρίζουμε την αγαθότητα σου, μολονότι εξακολουθούμε να φερόμαστε ασύνετα. Λίγο μας έχεις τιμωρήσει σε σύγκριση με το πλήθος των αμαρτιών μας.

Συ εμπνέεις φόβο, και ποιος μπορεί να αντισταθεί στη δύναμή σου; Εάν θελήσεις να φανερώσεις τη δύναμή σου, τρόμος θα καταλάβει ακόμη και τα όρη. Αλλά και στο μέγεθος της δυνάμεως σου ποιος ποτέ θα έχει το θάρρος να αντιπαραταχθεί;

Εάν κλείσεις τον ουρανό, ποιος μπορεί να τον ανοίξει; Και αν ανοίξεις τους καταρράκτες σου, ποιος θα βρεθεί να τους συγκρατήσει; Πολύ εύκολο είναι σε Σένα να κάνεις σε μια στιγμή τον πλούσιο ζητιάνο και τον φτωχό πλούσιο, να δώσεις ζωή σ’ όποιον δεν έχει και να οδηγήσεις στον θάνατο αυτό που είναι γεμάτος υγεία, να πατάξεις με ασθένεια, αλλά και να θεραπεύσεις. Και μόνο να θελήσεις κάτι, αυτό έχει γίνει κιόλας πράξη τελειωμένη Κάνε, Κύριε, να κοπάσει η οργή σου.

Δώσε άφεση, Κύριε, συγχώρησε, Κύριε. Μη μας καταδικάσεις ολοκληρωτικά για τις ανομίες μας. Είμαστε και μεις λαός σου και γνήσιοι κληρονόμοι σου. Γι’ αυτό τιμώρησέ μας, αλλά με επιείκεια και αγάπη και όχι με τον θυμό σου.
Αμήν.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

 

 Η εποχή μας χαρακτηρίζεται εποχή της παράκρουσης και τα προβλήματα και οι ατυχίες είναι ένα κομμάτι της ζωής. Ο καθένας, ιδίως στις μέρες μας, βιώνει τη δυστυχία και πολλοί άνθρωποι μπορεί να βιώσουν την κατάθλιψη.

 Οι εμπειρίες της αποτυχίας συχνά οδηγούν σε ποικίλα ψυχολογικά προβλήματα. Υπάρχει, όμως, μία προσευχή που μας βοηθά να απαλλαγούμε από την κατάθλιψη και απόέ ττοιου είδους προβλήματα.

 Η προσευχή για την απαλλαγή από την κατάθλιψη είναι η εξής:

 Δέσποτα Πολυέλεε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με καί καθάρισόν με ἀπό πάσης μελαγχολίας καί ταραχῆς καί δειλίας. Ἀπάλλαξόν με ἀπό τοῦ ψυχικοῦ πνιγμοῦ καί τῆς δαιμονιώδους θλίψεως, ἥν αἰσθάνομαι ἐν τῷ σώματι καί ἐν τῇ ψυχῇ μου. Σύ εἶ ἡ Χαρά ἡμῶν καί ἡ Ἐλπίς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς καί τῶν ἐν θαλάσσῃ μακράν. Ἵλεως γενοῦ μοι Δέσποτα ἐπί ταῖς ἁμαρτίαις μου. Ἇρον ἀπ’ ἐμοῦ τόν κλειόν τόν βαρύν τόν τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἀπογνώσεως. Ἀπέλασον πάσαν μελαγχολίαν καί ἀκηδίαν μακράν ἀπ’ ἐμοῦ. Στερέωσόν με ἐν τῇ ἀγάπη τῇ Σῇ καί τῇ ἀκαταισχύντῳ ἐλπίδι καί τῇ ἀκραδάντῷ πίστει τῇ εἰς Σέ, διά πρεσβειῶν τῆς Παναχράντου Σου Μητρός καί πάντων Σου τῶν Ἁγίων, Ἀμήν.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ!

 

Προς τον Πατέρα δια του Υιού
(Του Ιερού Αυγουστίνου)

 Πάτερ ουράνιε, η άπειρος ευσπλαγχνία, ίδε προς τον Υιόν σου, τον σπλαγχνικώτατον Σωτήρα Χριστόν, ο οποίος έπαθε χάριν εμού τα τόσον σκληρά εκείνα και άσπλαγχνα παθήματα του σταυρού. Κύτταξε, Βασιλεύ υπερένδοξε, ποίος είναι ο υπομείνας το πάθημα του σταυρού και δείξε την ευσπλαγχνίαν σου εις εμέ, χάριν του οποίου υπέστη εκείνος το πάθημα του θανάτου.
 Αυτός, Κύριέ μου, δεν είναι ο Υιός σου ο αναμάρτητος, τον οποίον παρέδωκες εις τον θάνατον του σταυρού, δια να εξαγοράσης εμέ τον δούλον από την αμαρτίαν και τον αιώνιον θάνατον; Αυτός δεν είναι ο χορηγός της ζωής, ο οποίος ωδηγήθη ως πρόβατον εις την σφαγήν και έγινεν υπήκοος εις το θέλημά σου μέχρι θανάτου και δεν εδειλίασε να δεχθή το σκληρότατον του θανάτου είδος; Σκέφθητι, Κύριε, Συ όστις οικονόμησες όλον αυτό το έργον της σωτηρίας του κόσμου, σκέφθητι ότι αυτός είναι Υιός σου, τον οποίον Συ, ο παντοδύναμος Θεός, εγέννησες ως Θεόν προν πάντων των αιώνων της ουσίας σου, ηθέλησες δε εν τη προς ημάς αγαθότητί σου να γεννηθή εις τον ωρισμένον χρόνον ως άνθρωπος και να γίνη συμμέτοχος της ανθρωπίνης αδυναμίας μου. Αυτός είναι πράγματι ο Υιός σου και αληθής Θεός, ο οποίος εφόρεσε την ιδικήν μου αδυναμίαν και ανέβη εις τον σταυρόν και εδέχθη το σώμα του, το οποίον προσέλαβε, την καταδίκην και τιμωρίαν, την οποίαν έπρεπε να πάθω εγώ ο αμαρτωλός.
 Στρέψε λοιπόν τους οφθαλμούς σου, Κύριε ο Θεός μου, εις το μεγαλοπρεπές αυτό έργον της σωτηρίας, το οποίον είναι έργον της απείρου και απεριγράπτου σου ευσπλαγχνίας. Παρατήρησε τον αγαπητόν σου Υιόν τεντωμένον με όλον το σώμα επάνω εις τον σταυρόν. Βλέπε τας αθώας χείρας του αναβλυζούσας αίματα από τας πληγάς και, εξιλεωθείς, συγχώρησε τας αμαρτίας, τας οποίας έπραξαν αι ιδικαί μου χείρες. Ιδέ, Κύριε, την γυμνήν πλευράν του σταυρωθέντος Υιού σου, διατρυπημένην με το απότομον κτύπημα της λόγχης του στρατιώτου, και κάμε με νέον άνθρωπον με την μυστηριώδη πηγήν του αγιασμού, η οποία επήγασεν από την πληγήν εκείνην, καθώς έχω πιστεύσει, τουτέστι με την κοινωνίαν του σώματος και του αίματος του Υιού σου.
 Ιδέ, Κύριε, τους αγίους πόδας του Υιού σου, οι οποίοι ποτέ δεν εστάθησαν εις δρόμον αμαρτωλών ανθρώπων, πάντοτε δε εβάδισαν εις τον δρόμον του νόμου σου και των εντολών σου, Ιδέ αυτούς διατρυπημένους με καρφιά σκληρά, και δος εις εμέ την χάριν σου να αλλάξω πορείαν και να βαδίζω εις το εξής την ευθείαν οδόν των εντολών σου. Κάμε με τοιούτον, πολυεύσπλαγχνε Κύριε, ώστε ν' απομακρύνωμαι και να φεύγω από όλους τους δρόμους της ανομίας και της αμαρτίας. Απομάκρυνε από εμέ πάσαν διαγωγήν και πράξιν παράνομον και δος μοι ως χάριν εν τω ελέει σου να προτιμώ τον δρόμον της αληθείας. Ναι, Κύριε, ο βασιλεύς των αγίων, σε καθικετεύω χάριν αυτού του Υιού σου, ο οποίος είναι ο άγιος των αγίων. Προς χάριν αυτού, του Σωτήρος μου, σε παρακαλώ, δος μοι την δύναμιν να βαδίζω προθύμως τον δρόμον των εντολών σου, δια να κατορθώσω να φθάσω μίαν ημέραν εις τον ουρανόν και να ενωθώ πνευματικώς με τον Υιόν σου, ο οποίος κατεδέχθη να φορέση την σάρκα την ιδικήν μου και να έλθη ως άνθρωπος εις τον κόσμον. Διότι δεν βλέπεις, φιλόστοργε Πάτερ, δεν βλέπεις, πως επάνω εις τον σταυρόν η κεφαλή του αγαπητού σου Υιού, η αξία πάσης τιμής και δόξης, πως έκλινε πλαγίως του λαιμού, του λευκού ως η χιών, και παρεδόθη αδρανής εις τον θάνατον; Επίβλεψον, λοιπόν, Δημιουργέ σπλαγχνικώτατε, εις το ανθρώπινον πάθημα του γλυκυτάτου Υιού σου και δείξε την συμπάθειαν και το έλεός σου εις την ψυχικήν ατέλειαν και κατάπτωσιν ημών των ανθρώπων, του αδυνάτου αυτού πλάσματός σου.
 Γυμνά λάμπουν τα στήθη του σταυρωθέντος Υιού σου. Η πλευρά του έχει κοκκινίσει από το αίμα της πληγής. Τα εντόσθιά του μαραμμένα, έχουν κλίνει προς τα εκτός. Ακίνητοι είναι οι ωραίοι του οφθαλμοί. Ωχρότης έχει καθήσει εις το βασιλικόν πρόσωπόν του. Ψυχροί είναι οι βραχίονές του, οι εξηπλωμένοι επί του ξύλου. Νεκρά κρέμανται τα σκέλη του τα λευκά ως το μάρμαρον. Και τους πόδας του, τους διατρυπημένους με τα καρφιά, ποτίζει η πηγή του μακαρίου αίματός του. Παρατήρησε, Κύριε, σύ ο ενδοξότατος γονεύς, πόσον έχουν διασαλευθή όλα τα μέλη του σώματος του γλυκυτάτου Υιός σου και ενθυμήσου με επιείκειαν την ιδικήν μου ύπαρξιν, χάριν της οποίας έπαθεν ο Υιός σου. Βλέπε την ποινήν, την οποίαν υπέστη επάνω εις τον σταυρόν ο θεάνθρωπος Κύριός μου και συγχώρησε την αθλιότητα του ανθρώπου, του πλάσματός σου. Ιδέ την πληρωμήν, την οποίαν εμέτρησε με τον σταυρικόν θάνατόν του ο Κύριος, ο λυτρώσας ημάς από την αμαρτίαν, και άφησε τα αμαρτήματα των ανθρώπων, των απολυτρωθέντων με την θυσίαν εκείνην.
 Ναι, Κύριε και Θεέ μου, αυτός είναι εκείνος, τον οποίον ένεκα των ανομιών του λαού σου παρέδωκες εις τον θάνατον, αν και είναι ο αγαπητός και κατά φύσιν Υιός σου, εις τον οποίον συγκεντρώνεται ολόκληρος η αγάπη και ευαρέσκειά σου. Αυτός ακριβώς είναι εκείνος ο αναμάρτητος, περί του οποίου λέγει ο προφήτης Ησαΐας ότι δεν ευρέθη εις αυτόν καμμία πονηρία και δολιότης, μολονότι κατεδικάσθη εις θάνατον και εθεωρήθη ως κακούργος μεταξύ των κακούργων.

Προσευχή στη Παναγία μας: "Άνοιξον τους οφθαλμούς μου, Δέσποινα"

 Άνοιξον τους οφθαλμούς μου, Δέσποινα, τους ψυχικούς, ίνα βλέψω και κατίδω τους εχθρούς τους νοητούς, Βάθος των ανομιών μου και πταισμάτων τας σειράς, πράξεις δε μου τας ατόπους, πράξεις μου τας ρυπαράς, Γύμνωσιν, ήνπερ υπέστην, γύμνωσιν την της ψυχής, και φροντίσω ενδυθήναι μέσω θείας προσευχής.

 Δος μοι μετανοίας τρίβον, άγουσαν εις ουρανούς, και Φωτός του θείου λάμψιν, που καθαίρεται ο νους.

 Έλεος αιτώ, Παρθένε, έλεος του σου Υιού και μεσίτην σε προβάλλω, ίνα τύχω του σκοπού. Ζέσιν θείας μετανοίας και δακρύων τας πηγάς δώρησαι καμοί, Παρθένε, ίνα πλύνω τας πληγάς.

 Ήμαρτον εγώ ο τάλας, και κατέστην μισητός, εβδελύχθη με ο κόσμος, μ’ εγκατέλιπε ο Θεός. Θρήνος των αγγέλων πέλω και δαιμόνων η χαρά, με προσμένουσι κολάσεις και θανάτου τα δεινά. θέλω να μετανοήσω, και ν’ αγωνισθώ ξανά.

 Ίλαθι, Παρθένε Κόρη, μίαν χάριν σου ζητώ, δια να με δυναμώσης, μήπως πάλιν και ψευστώ. Κόλασιν την αιωνίαν τρέμω, του ασβέστου του πυρός, και τα βάσανα του άδου και την στέρησιν Φωτός.

 Λήθαργος της ακηδίας μ’ έχει σφίξει ασφυκτικώς, δεν μ’ αφίνει να ξυπνήσω και να προχωρήσω εμπρός. Μάνα και προστάτις πέλεις πάντων των χριστιανών, και το στήριγμα παρθένων, μα προ πάντων μοναχών.

 Νίκην κατά των εχθρών μου, των εχθρών των νοητών, εξαιτούμαι σε, Παρθένε, και αγάπην 'ς τον Θεόν. Ξένος εγενόμην κόσμου, για την μέλλουσαν χαράν, και φοβούμαι αντί ταύτης, μήπως πέσω 'ς την αράν.

 Όλην μου η ξενιτεία, ύπουλη κι απατηλή και προς δόξαν των ανθρώπων, και εμέ δεν ωφελεί. 

 Παύσον όλους τους πολέμους και προ πάντων τους αισχρούς, ένδυσόν με τους χιτώνας της αγνείας τους λαμπρούς. 

 'Ρέπω προς την αμαρτίαν, μα την αρετήν ποθώ, θέλω να 'βρω ένα τρόπον, να μπορέσω να σωθώ. Σύντριψον κάθε παγίδα, που μου στήνει ο εχθρός, δεν μπορώ να προχωρήσω, εμποδίζει με αυτός.

 Τήρησόν μου την καρδίαν καθαράν και φωτεινήν, ίνα όψωμαι την Δόξαν, Δόξαν λέγω Θεϊκήν. 

 Ύμνον σοι προσφέρω, Κόρη, και παράκλησιν ομού, θέλω να με οδηγήσης εις τον δρόμον του Θεού.

Φλόγα έρωτος, Παρθένε, έρωτος του σου Υιού, δώρησαί μοι, για να νοιώσω την αγάπην του Θεού. Χάρισαί μοι πένθος, Κόρη, πένθος το χαροποιόν, να εκπλύνω μου τον ρύπον, ρύπον των ανομιών. 

 Ψάλλω και βοώ απαύστως τ’ όνομα του Ιησού, άμα των αγίων πάντων και ονόματος του Σου. 

 Ω! Πανύμνητε Παρθένε, θέλω να σε αγαπώ, ως την ώραν του θανάτου, και κοντά Σου να σταθώ! Αμήν.