ΚΥΡΙΕ ΜΗ ΜΕ ΕΛΕΗΣΕΙΣ...

Πριν από πολλά χρόνια ζούσε σε κάποιο χωριό της πατρίδος μας ένας νέος, που από μικρός είχε τον πόθο να γίνει ασκητής. Υπήρχαν όμως κάποιες δυσκολίες: Ήταν αγράμματος, βραδύγλωσσος, λίγο βραδύνους και με οικογενειακές υποχρεώσεις.

Όμως στην ηλικία των 40 περίπου ετών μπόρεσε να πραγματοποιήσει τη κρυφή του αγία επιθυμία. Έφυγε από το χωριό του και περιπλανώμενος από τόπο σε τόπο κατέληξε σ' ένα ερημονήσι, όπου βρήκε ένα γέρο ασκητή που του ανέπαυε την καρδιά και έγινε υποτακτικός του.

Με έκπληξη λοιπόν παρατηρούσε ότι όταν προσευχόταν ο Γέροντας του έλαμπε ολόκληρος, και ιδιαιτέρως όταν παρακλητικά και μετά δακρύων έλεγε: «Κύριε, ελέησόν με».

Ο Γέρο ασκητής ήταν και αυτός αγράμματος, αλλά οι συμβουλές του ήταν πολύτιμες και γεμάτες σοφία και όλη του η πνευματική προσπάθεια συγκεντρωνόταν στο πως να μάθει να προσεύχεται και ο υποτακτικός του με το «Κύριε, ελέησόν με».

Την τελευταία ημέρα της ζωής του ο Γέρο ασκητής χάρισε στον υποτακτικό του το τρίχινο μισοτριμμένο ράσο του, ξάπλωσε κάτω, έκανε τον σταυρό του και λέγοντας τρεις φορές το «Κύριε, ελέησόν με», «Κύριε, ελέησόν με», «Κύριε, ελέησόν με», η οσιακή του ψυχή πέταξε στον ουρανό.

Μετά την κοίμηση και ταφή του Γέροντος του, ο εν λόγω υποτακτικός ζούσε πλέον ολομόναχος στο ερημονήσι ως ασκητής και ησυχαστής μέσα σε μια σπηλιά, ακολουθώντας το ίδιο τυπικό προσευχής και κανόνων που παρέλαβε από τον Γέροντα του.

Έτσι πέρασαν 30 ολόκληρα χρόνια, χωρίς να δει ποτέ του άνθρωπο. Με το πέρασμα όμως των ετών και με την βραδυγλωσσία και βραδύνοια που τον διέκρινε, μπέρδευε τα λόγια της Ευχής προσευχόμενος έλεγε «Κύριε, μη με ελεήσεις». Η καρδιά του όμως ήταν δοσμένη ολόκληρη στον Θεό, για αυτό και δάκρυα έτρεχαν άφθονα από τα γεροντικά του μάτια, όταν μέρα και νύχτα προσευχόταν με κατάνυξη και συντριβή, επαναλαμβάνοντας χιλιάδες φορές το «Κύριε, μη με ελεήσεις».

Κάποια ανοιξιάτικη μέρα ένα καράβι άραξε κοντά στο ερημονήσι. Ένας από τους επιβάτες του ήταν και ο επίσκοπος της επαρχίας εκείνης και ο καπετάνιος για να τον ξεκουράσει και να τον ευχαριστήσει τον πήρε με μια βάρκα και πήγαν στο νησί για να περπατήσουν. Αντίκρισαν εκεί ένα μονοπάτι το οποίο ακολούθησαν και έφτασαν μπροστά σε μια σπηλιά όπου από μέσα άκουσαν την πονεμένη προσευχή του ασκητή που έλεγε συνεχώς «Κύριε, μη με ελεήσεις».

Προχώρησε ο επίσκοπος και είδε ένα σκελετωμένο γέροντα ασκητή, με μάτια βαθουλωμένα μέσα στις κόγχες τους, να είναι γονατιστός και ολόλαμπρος να προσεύχεται και να κλαίει.

Ο δεσπότης με πολλή συστολή προσπάθησε να του πει ότι αυτή η προσευχή του δεν είναι σωστή και πρέπει να λέει «Κύριε, ελέησόν με». Ταράχθηκε ο ασκητής πιστεύοντας, ότι 30 τόσα χρόνια έκανε κακό στη ψυχή του και ξέσπασε σε κλάματα ικετεύοντας τον επίσκοπο να τον μάθει να λέει σωστά την προσευχή. Κι εκείνος με δέος προσπάθησε για αρκετή ώρα να του «στρώσει» τη γλώσσα στο να λέει «Κύριε, ελέησόν με».

Φεύγοντας ο επίσκοπος τον συνόδευσε ο ασκητής μέχρι την ακροθαλασσιά, επαναλαμβάνοντας μαζί του το «Κύριε, ελέησόν με», για να μην το ξεχάσει. Το καράβι έφυγε και ο ασκητής το παρακολουθούσε με το βλέμμα του λέγοντας συνεχώς «Κύριε, ελέησόν με».

Δεν πέρασαν πέντε λεπτά και ο ερημίτης ξέχασε το «Κύριε, ελέησόν με», σάστισε και ζαλίστηκε!

- Και τώρα τι θα γίνω; και ξέσπασε σε δάκρυα.

Στην απελπισία του πετάει στην θάλασσα το κουρελιασμένο ράσο του και βαδίζει πάνω σε αυτό προς το καράβι.

-Φάντασμα, φάντασμα...!φώναζαν τρομαγμένοι οι ναύτες.

Με τις φωνές ανέβηκε ο δεσπότης στο κατάστρωμα και είδε τον ασκητή να του φωνάζει:

- Τι να λέω; Τι να λέω δεσπότη μου;

Και εκείνος με συγκίνηση του απάντησε:

- Ότι έλεγες να λες παιδί μου! Αυτή είναι η καλύτερη προσευχή για την ψυχή σου. Συγχώρεσε με και κάνε και για μένα ένα σταυρό!

ΑΥΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ...

ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ

Ο ΑΙΤΩΛΟΣ ΠΕΡΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΥ

Εἰς τό ὡραῖο περιοδικό «ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗΝ» Νο 264, Αὔγουστος 2006, ἀνεγνώσαμε ἕνα μικρό ἄρθρο ἀφιερωμένο εἰς τόν «ἅγιο τῶν σκλάβων» Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό. Τό ἄρθρο τοῦτο πού ἔχει τόν τίτλο: «Ἀπό τόν Χριστό μή χωρίζεσθε καί ἀπό τήν Ἐκκλησίαν» (Πατροκοσμᾶς), διενεμήθη καί ἐν φωτοτυπίᾳ εἰς τά ‘Εγκαίνια τοῦ ναϊσκου τοῦ Ἀγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ (Πράσινος Λόφος τοῦ Δήμου Ἀρτέμιδος Λούτσα), τά ὁποῖα ἐτέλεσε ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς (τῆς-Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας) κ. Κήρυκος τήν 24.9.2006 (Ε.Η.).

Ἡ ‘Εκκλησία μας τιμᾶ τόν Ἅγιο Κοσμᾶ, κι’ ἐμεῖς πρέπει νά γνωρίζουμε τήν ζωή καί τό ἔργο του καί νά δοξάζουμε τόν Θεό πού ἔστειλε ἕνα τέτοιο διδάσκαλο διά νά βοηθήση τό δοῦλο γένος εἰς τά δύσκολα ἐκεῖνα χρόνια.

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἐγεννήθη τό 1714 στά μέρη τῆς Αἰτωλίας καί ἐμαρτύρησε τό 1779. Τά πρῶτα γράμματα ἔμαθε στήν πατρίδα του. Πῆγε στόν Ἅγιον Ὄρος καί ἀσκήτευσε, ἀλλά παράλληλα καί μελέτησε. Καί ὅταν κατάλαβε ὅτι θέλημα Θεοῦ εἶναι νά βγῆ γιά νά βοηθήση τούς συμπατριώτας του πού ζοῦσαν στό σκοτάδι, κατά τό ἀποστολικό «μηδείς τό ἑαυτοῦ ζητείτω, ἀλλά τό τοῦ ἑτέρου ἕκαστος», τότε πῆρε τό ὁδοιπορικό του ραβδί καί ἔτρεχε ἀπό χώρα σέ χώρα νά διδάξη καί νά νουθετήση τούς ταλαίπωρους σκλάβους. Πόθος καί ἀγώνας του καί σκοπός τῆς διδασκαλίας του ἦτο ἡ ἐπανασύνδεσις τῶν Ἑλλήνων μέ τήν ‘Εκκλησία. Ἡ διδασκαλία του αὐτή εἶναι ἐπίκαιρη καί γιά μᾶς σήμερα, διότι οἱ μέν τότε ἄνθρωποι ἦσαν ὑπόδουλοι στούς Τούρκους, σήμερα εἶναι ὑπόδουλοι στή νέα τάξι πραγμάτων, ἤ μᾶλλον στήν ἀμέλεια καί τήν ἀδιαφορία.

Ἡ ‘Εκκλησία, ἔλεγε, εἶναι ἡ μάννα μας. Εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς μας. Εἶναι ἡ Κιβωτός, τό καράβι πού μᾶς ὁδηγεῖ μέ ἀσφάλεια στόν Παράδεισο. Ἔλεγε μέ τόν ὡραῖο καί ἁπλό, ἀλλά καί σαγηνευτικό λόγο του: «Ἡ ἁγία ‘Εκκλησία εἶναι ὡσάν ἡ μάννα. Ὅταν σφάλλῃ ὁ υἱός της, τόν μαλώνει, καί πάλιν τόν συμπαθεῖ. Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία εἶναι μία πηγή, πού ποτίζει ὅλους τούς διψασμένους».

Ἡ διδασκαλία του εἶχε πάντοτε χαρακτῆρα Χριστοκεντρικό καί Ἐκκλησιοκεντρικό. Ποτέ δέν ξεχώρισε τόν Χριστό, τήν Ἐκκλησία, τόν Ἐκκλησιασμό... Ἦσαν στήν διδασκαλία του ἀλληλένδετα.

Ὁ ἐκκλησιασμός, ἐδίδασκε, ἑνώνει μέ τήν Ἐκκλησία, ἑνώνει μέ τόν Χριστό. Ἡ ἀπουσία ἀπό τήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου τῆς Ἐκκλησίας φέρνει τόν πνευματικό μαρασμό καί τόν χωρισμό ἀπό τόν Χριστό. Ἔλεγε:

«Ἀπό τόν Χριστόν μή χωρίζεσθε καί ἀπό τήν Ἐκκλησίαν. ‘Ακοῦτε τόν ἱερέα πού σημαίνει; Εὐθύς νά σηκώνεσθε, νά νίπτεσθε καί νά πηγαίνετε εἰς τήν Ἐκκλησίαν νά ἀκούετε τήν ἀκολουθία μέ προσοχήν. Ὁμοίως καί τήν Θείαν Λειτουργίαν, καί νά ἑρμηνεύετε (ὁρμηνεύετε) τά παιδιά σας νά πηγαίνουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν νά εὐλογοῦνται, γιά νά ζήσουν καί νά προκόψουν. Καί ὅποιος ἀδελφοί μου, ἀκούση τό κήρυγμα καί ὀκνεύει (βαριέται) νά πηγαίνει εἰς τήν Ἐκκλησίαν, θέλει πνιγῆ ἀπό τίς ἁμαρτίες, καθώς ἐπνίγησαν καί εἰς τόν κατακλυσμόν»!

Διά τό πῶς πρέπει νά τιμοῦν οἱ χριστιανοί τήν ἡμέρα τῆς Κυριακῆς ἔλεγε τά ἑξῆς:

«’Επρόσταξεν ὁ Θεός καί ἔγιναν ἑπτά ἡμέραι. Καί πρώτην ἔκαμε τήν Κυριακήν καί τήν ἐκράτησε διά λόγου του. Καί τάς ἄλλας ἕξ τάς ἐχάρισεν εἰς ἡμᾶς νά ἐργαζώμεθα διά τά ψεύτικα ταῦτα, τά γήϊνα, καί τήν Κυριακήν νά σχολάζωμεν καί νά πηγαίνωμεν εἰς τάς Ἐκκλησίας μας νά δοξάζωμεν τόν Θεό μα, νά ἰστάμεθα μέ εὐλάβειαν, νά ἀκούωμεν τό ἅγιον Εὐαγγέλιον».

Καί ἄλλοτε ἔλεγε:

«Πρέπει καί ἡμεῖς, ἀδελφοί μου, νά χαιρώμεθα πάντοτε, μά περισσότερον τήν Κυριακήν, ὅπου εἶναι ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ μας... Ὅθεν, ἀδελφοί μου, διά νά μή πάθετε κανένα κακόν, μήτε ψυχικόν, μήτε σωματικόν, ἐγώ σᾶς συμβουλεύω νά φυλάττετε τήν Κυριακή ὡσάν ὁπού εἶναι ἀφειρωμένη εἰς τόν Θεόν».

Μέ τά κηρύγματά του αὐτά ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἐπεδίωκε νά ἀφυπνίση τούς σκλαβωμένους Ἕλληνες, νά τούς κάνει νά νοιώσουν παιδιά τοῦ Θεοῦ καί νά καταλάβουν ὅτι ἀξίζουν μιά ἀνώτερη πνευματική ζωή, πέραν δηλαδή ἀπό τήν ὑποδούλωσι εἰς τά πάθη καί τά συμφέροντα.

Τά κηρύγματά του ἦσαν ἀφυπνιστικά διά τήν ἐποχήν του, ἔχουν ὅμως καί σήμερα μίαν διαχρονικήν ἐπικαιρότητα. Καί σήμερα, ὅπου καί πάλιν ὅπως καί τότε ἐπικρατεῖ ἀδιαφορία γιά τά τοῦ Θεοῦ, ὅπου ὑπερτεροῦν οἱ ὑλικές μέριμνες στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ὅπου τό ἄγχος γιά τήν ζωή μᾶς ἔχει καταβάλει, ἀφοῦ νομίζουμε ὅτι ἐμεῖς τήν κανονίζουμε μόνοι μας.

Σήμερα πού κυριαρχεῖ τό «φάγομεν πίομεν» καί ἡ εὐδαιμονιστική νοοτροπία τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων πού θέλουν τήν Κυριακή νά ἀρχίζει ἀπό τό μεσημέρι καί μετά, ὅλα αὐτά κάμνουν ἀναγκαία τήν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ καί στήν ἐποχή μας.

Γι’ αὐτό ἀς προμηθευθοῦμε ὁ καθένας μας ἀπό ἕνα βιβλίο γιά τήν ζωή τοῦ Ἁγίου, ἄς μελετήσουμε τίς διδαχές του, καί ἀς μή ξεχάσουμε ποτέ τήν παράκλησί του, τήν προτροπή του, καί τήν ἐντολή του: «Ἀπό τόν Χριστό μή χωρίζεσθε καί ἀπό τήν ‘Εκκλησίαν».

Η ΠΡΕΠΟΥΣΑ ΔΙΑΓΩΓΗ ΜΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΑΟ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Του Ιερού Χρυσοστόμου

Ἀλλὰ καὶ ἡ διαγωγή μας, ὅσο βρισκόμαστε μέσα στὸ ναό, ἂς εἶναι ἡ πρέπουσα, ὅπως ἁρμόζει σὲ ἄνθρωπο ποὺ βρίσκεται μπροστὰ στὸ Θεό. Νὰ μὴν ἀσχολούμαστε μὲ ἄσκοπες συζητήσεις, μὰ νὰ στεκόμαστε μὲ φόβο καὶ τρόμο, μὲ προσοχὴ καὶ προθυμία, μὲ τὸ βλέμμα στραμμένο στὴ γῆ καὶ τὴν ψυχὴ ὑψωμένη στὸν οὐρανό.

Γιατί ἔρχονται πολλοὶ στὴν ἐκκλησία, ἐπαναλαμβάνουν μηχανικὰ ψαλμοὺς καὶ εὐχές, καὶ φεύγουν, δίχως νὰ ξέρουν τί εἶπαν. Τὰ χείλη κινοῦνται, ἀλλὰ τ’ αὐτιὰ δὲν ἀκοῦνε. Ἐσὺ δὲν ἀκοῦς τὴν προσευχή σου, καὶ θέλεις νὰ τὴν εἰσακούσει ὁ Θεός; Γονάτισα, λές· ἀλλὰ ὁ νοῦς σου πετοῦσε μακριά. Τὸ σῶμα σου ἦταν μέσα στὴν ἐκκλησία καὶ ἡ ψυχή σου ἔξω. Τὸ στόμα ἔλεγε τὴν προσευχὴ καὶ ὁ νοῦς μετροῦσε τόκους, συμβόλαια, συναλλαγές, χωράφια, κτήματα, συναναστροφὲς μὲ φίλους. Κι ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν, γιατί ὁ διάβολος εἶναι πονηρός· ξέρει πὼς τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς κερδίζουμε πολλά, γι’ αὐτὸ τότε ἐπιτίθεται μὲ μεγαλύτερη σφοδρότητα. Ἄλλες φορὲς εἴμαστε ξαπλωμένοι στὸ κρεβάτι, καὶ τίποτα δὲν σκεφτόμαστε· ἤρθαμε ὅμως στὴν ἐκκλησία νὰ προσευχηθοῦμε, καὶ ὁ διάβολος μᾶς ἔβαλε ἕνα σωρὸ λογισμούς, ὥστε καθόλου νὰ μὴν ὠφεληθοῦμε.

Ἄν, ἀλήθεια, ὁ Θεός σοῦ ζητήσει λόγο γιὰ τὴν ἀδιαφορία ἢ καὶ τὴν ἀσέβεια πού δείχνεις στὶς λατρευτικὲς συνάξεις, τί θὰ κάνεις; Νά, τὴν ὥρα ποὺ Αὐτός σοῦ μιλάει, ἐσὺ, ἀντὶ νὰ προσεύχεσαι, ἔχεις πιάσει κουβέντα μὲ τὸν διπλανό σου γιὰ πράγματα ἀνώφελα. Καὶ ὅλα τ’ ἄλλα ἁμαρτήματά μας ἂν παραβλέψει ὁ Θεός, τοῦτο φτάνει γιὰ νὰ στερηθοῦμε τὴ σωτηρία. Μὴν τὸ θεωρεῖς μικρὸ παράπτωμα. Γιὰ νὰ καταλάβεις τὴ βαρύτητά του, σκέψου τί γίνεται στὴν ἀνάλογη περίπτωση τῶν ἀνθρώπων. Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι συζητᾶς μ’ ἕνα ἐπίσημο πρόσωπο ἢ μ’ ἕναν ἐγκάρδιο φίλο σου. Καὶ ἐνῶ ἐκεῖνος σοῦ μιλάει, ἐσὺ γυρίζεις ἀδιάφορα τὸ κεφάλι σου καὶ ἀρχίζεις νὰ κουβεντιάζεις μὲ κάποιον ἄλλο. Δὲν θὰ προσβληθεῖ ὁ συνομιλητής σου ἀπ’ αὐτὴν τὴν ἀπρέπειά σου; Δὲν θὰ θυμώσει; Δὲν θὰ σοῦ ζητήσει τὸ λόγο;

Ἀλίμονο! Βρίσκεσαι στὴ Θεία Λειτουργία, κι ἐνῶ τὸ βασιλικὸ τραπέζι εἶναι ἑτοιμασμένο, ἐνῶ ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ θυσιάζεται γιὰ χάρη σου, ἐνῶ ὁ ἱερέας ἀγωνίζεται γιὰ τὴ σωτηρία σου, ἐσὺ ἀδιαφορεῖς. Τὴν ὥρα ποὺ τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφεὶμ σκεπάζουν τὰ πρόσωπά τους ἀπὸ δέος καὶ ὅλες οἱ οὐράνιες δυνάμεις μαζὶ μὲ τὸν ἱερέα παρακαλοῦν τὸ Θεὸ γιὰ σένα, τὴ στιγμὴ ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἡ φωτιὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ χύνεται ἀπὸ τὴν ἄχραντη πλευρὰ Του μέσα στὸ Ἅγιο Ποτήριο, τὴ στιγμὴ αὐτὴ ἡ συνείδησή σου, ἄραγε, δὲν σὲ ἐλέγχει γιὰ τὴν ἀπροσεξία σου; Σκέψου, ἄνθρωπέ μου, μπροστὰ σὲ Ποιὸν στέκεσαι τὴν ὥρα τῆς φρικτῆς μυσταγωγίας καὶ μαζὶ μὲ ποιούς – μὲ τὰ Χερουβείμ, μὲ τὰ Σεραφείμ, μὲ ὅλες τὶς οὐράνιες δυνάμεις. Ἀναλογίσου μαζὶ μὲ ποιούς ψάλλεις καὶ προσεύχεσαι. Εἶναι ἀρκετὸ γιὰ νὰ συνέλθεις, ὅταν θυμηθεῖς ὅτι, ἐνῶ ἔχεις ὑλικὸ σῶμα, ἀξιώνεσαι νὰ ὑμνεῖς τὸν Κύριο τῆς κτίσεως μαζὶ μὲ τοὺς ἀσώματους Ἀγγέλους.

Μὴ συμμετέχεις λοιπὸν στὴν ἱερὴ ἐκείνη ὑμνωδία μὲ ἀδιαφορία. Μὴν ἔχεις στὸ νοῦ σου βιοτικὲς σκέψεις. Διῶξε κάθε γήινο λογισμὸ καὶ ἀνέβα νοερὰ στὸν οὐρανό, κοντὰ στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ. Πέταξε ἐκεῖ μαζὶ μὲ τὰ Σεραφείμ, φτερούγισε μαζί τους, ψάλε τὸν τρισάγιο ὕμνο στὴν Παναγία Τριάδα.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΑΥΣΟΛΥΠΗ

Η Παναγία η Παυσολύπη είναι μια Παλαιολόγεια αμφιπρόσωπη εικόνα του 14ου αιώνα και βρίσκεται στον ναό της Αγίας Τριάδας, στο καθολικό της ομώνυμης μονής και εκκλησία της Θεολογικής Σχολής στη νήσο Χάλκη.Η Παναγία ως δοχείο χαράς για τον άνθρωπο:Η Παναγία είναι το δοχείο της χαράς που έφερε στον κόσμο την πηγή της χαράς που είναι ο Χριστός. Και ενώ η Εύα με την αλόγιστη παρακοή της εισέπραξε τη ζυμωμένη με κακοπάθεια και λύπη ζωή της, η Θεοτόκος με την υπακοή της στο θέλημα του Θεού απήλλαξε την ανθρωπότητα από τη βαριά κληρονομιά της προμήτορος Εύας, μετατρέποντας το επιτίμιο εκείνης σε ευλογία και την πίκρα του θανάτου σε χαρά της ζωής.Έτσι τα απελπισμένα δάκρυα της προμήτορος Εύας μετατρέπονται σε δάκρυα ευφροσύνης. Γι’ αυτό και όποιος πλησιάζει την Παναγία γεμίζει από χαρά, παίρνει κουράγιο και δύναμη για να συνεχίσει τον αγώνα του με στόχο και προορισμό τη Βασιλεία των Ουρανών.Η χαρά την οποία χαρίζει η Παναγία είναι δώρο του Θεού.Είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Ο καρπός του πνεύματος εστίν αγάπη, χαρά, ειρήνη,μακροθυμία… (Γαλ. 5, 22).Και η Εκκλησία μας είναι πάλι πηγή της χαράς. Και ο χριστιανισμός πάλι πηγή της χαράς. Και τα πιο λυπηρά μέσα στην Εκκλησία μας, αντιμετωπίζονται με τη χαρμολύπη, με την ελπίδα και την προσμονή της ατελεύτητης μακαριότητος στη Βασιλεία των Ουρανών. Η χαρά είναι απάντηση της Εκκλησίας στη νόσο του αιώνα μας,που είναι η κατάθλιψη.Δεν διακρίνει ηλικίες και κοινωνικές τάξεις, συμπαθεί όμως κυρίως τους νέους. Το βλέπουμε καθημερινά στα γεμάτα απορία και κατάθλιψη βλέμματά τους, που βλέπουν μόνο το κενό που υπάρχει γύρω τους.Οι επιστήμες; Προσπαθούν να βρουν τα αίτια. Γεμίζουν τον άνθρωπο με φάρμακα. Όμως η αιτία βρίσκεται στην απομάκρυνση του ανθρώπου από το Θεό. Στην τραγικότητα που ο ίδιος επιθυμεί.Και, δυστυχώς, με τις ενέργειές του ο άνθρωπος φωνάζει το βλάσφημο λόγο κατά του Θεού, που μας αναφέρει το βιβλίο του Ιώβ: «Απόστα απ’ εμού, οδούς σου ειδέναι ου βούλομαι» δηλαδή, «φύγε από μένα, δεν θέλω να σε ξέρω» (Ιώβ 21,14). Σ’ αυτήν την τραγωδία η Παναγία προσφέρει χαρά.Προσφέρει σκάλα για να ανεβούμε στον ουρανό. «Χαίρε κλίμαξ επουράνιε δι’ ης κατέβει ο Θεός» Προσφέρει λιμάνι για να αγκυροβολήσουμε χτυπημένοι από τα πάθη και τις αμαρτίες. Μας προσφέρει αυλή για να φυλαχθούμε από τα βέλη του εχθρού. Είναι η αυλή των λογικών προβάτων.Γι’ αυτό οι Άγιοι της Εκκλησίας μας γνωρίζοντας τα θαυμαστά αποτελέσματα της μεσιτείας της και της πρεσβείας της στο θρόνο του Υιού και Θεού της κατέφυγαν με εμπιστοσύνη στη χάρη της και την ευλογία της.Ήταν γι’ αυτούς, είναι για μας και θα είναι για κάθε αδελφό μας η γλυκιά μας μάνα, που θα μας ακούει γοργά, που θα μας σκουπίζει τα δάκρυα,που θα μας ενισχύει στους πειρασμούς και στις δυσκολίες, που θα μας αρωματίζει με την αρετή της και με τις πρεσβείες θα μας χαρίζει ανεκλάλητη χαρά και πνευματική ευφροσύνη. Η χαρά μας η Παναγία μας!«Χαίρε δι’ ης η χαρά εκλάμψει».

ΑΓΙΟΣ ΤΥΧΩΝ ΤΟΥ ΖΑΝΤΟΝΣΚ

«ΑΓΑΠΗΣΩΜΕΝ ΑΛΛΗΛΟΥΣ»

Από το βιβλίο

Πορία προς τον ουρανό

1. Ὁλοι μας χάσαμε με την παρακοή τον Παράδεισο΄ λυτρωθήκαμε όμως με το αίμα του Χριστού, του Υιού του Θεού, «του αγαπήσαντος ημάς και παραδόντος εαυτόν υπέρ ημών»» (Γαλ. 2, 20) .

«Αγαπήσωμεν» λοιπόν, «αλλήλους»».

2. Ὁλους μας αγάπησε ο Θεός τόσο, «ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή ἐδωκεν, ινά πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ έχει ζωήν αιώνιον» (Ιω.3, 16) .

«Αγαπήσωμεν», λοιπόν , «αλλήλους».

3. Σ ὀλους μας έδωσε ο Θεός το λόγο Του τον άγιο σαν λυχνάρι που φέγγει στο σκοτάδι. Ο λόγος Του αυτός μας διδάσκει την αγάπη και την αγαθοεργία.

«Αγαπήσωμεν, λοιπόν, «αλλήλους».

4. Ὁλοι μας σε μια πίστη έχουμε κληθεί΄σ ένα Θεό πιστεύουμε, στον Πατέρα, στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα. Αυτός μας αγαπάει.

«Αγαπήσωμεν», λοιπόν «αλλήλους».

5. ΄Ολοι μας σ ένα Θεό προσευχόμαστε, ένα Θεό ικετεύουμε, προσκυνάμε, υμνούμε, δοξολογούμε.

«Αγαπήσωμεν» λοιπόν «αλλήλους»,όπως κι Εκείνος μας αγαπάει.

6. Σ όλους μας ο ουράνιος Πατέρας, από την πολλή Του αγάπη, δίνει το ψωμί, τα ρούχα, το σπίτι και τα άλλα αγαθά.

«Αγαπήσωμεν»,λοιπόν, «αλλάλους».

7. Όλοι λεγόμαστε χριστιανοί από το Χριστό.

«Αγαπήσωμεν», λοιπόν, «αλλήλους»,όπως κι Εκείνος μας αγάπαει.

8. Όλοι μας ένα Βάπτισμα έχουμε. Όλοι μας, όταν βαπτιστήκαμε, αρνηθήκαμε το σατανά και τα πονηρά του έργα και δώσαμε υποσχέσεις στο Χριστό να έχουμε αγάπη.

«Αγαπήσωμεν»,λοιπόν, «αλλήλους».

9. Όλοι μας έχουμε κληθεί στην αιώνια ζωη καί απαγγέλλουμε στο άγιο Σύμβολο: «Προσδωκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος».

«Αγαπήσωμεν»,λοιπόν, «αλλήλους».

10. Όλοι μας πλησιάζουμε σε μια άγια Τράπεζα, για να μεταλάβουμε το σώμα και το αίμα Του Χριστού. Τι ύψιστο μυστήριο! Πόσο ασύλληπτη η φιλανθρωπία του Θεού!

«Αγαπήσωμεν», λοιπόν, «αλλήλους.

12. Χριστιανοί!Όλοι είμαστε αδέλφια, Έναν Πατέρα έχουμε, τον Θεό. Σ Αυτόν προσευχόμαστε και λέμε: «Πάτερ ημών,ο εν τοις ουρανοίς…»

«Αγαπήσωμεν»,λοιπόν, «αλλήλους».

Να που ο κάθε χριστιανός έχει πολλές αιτίες και αφορμές για ν αγαπάει τον πλησίον του. Η πιο σπουδαία όμως είναι ότι ο ίδιος ο Θεός τον αγάπαει.

13. Εσύ λοιπόν τι θα κάνεις;Θ αρνηθείς ν αγαπήσεις το αγαπημένο πλάσμα του Θεού, τον συνάνθρωπο σου; Εκείνον που πλάστηκε «κατ εικόνα Θεού και ομοίωσιν», όπως κι εσύ; Εκείνον που εξαγοράστηκε με το αίμα του Χριστού, όπως κι εσύ; Εκείνον που έχει κληθεί στην αιώνια ζωή όπως κι εσύ; Εκείνον που ο Θεός σου είπε ν αγαπάς όσο τον εαυτό σου;

14. «Αγαπήσωμεν, λοιπόν, «αλλήλους»,χριστιανοί μου, όπως και ο Θεός μας αγάπησε όλους μας.

ΕΝΑ ΤΑΞΕΙΔΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ

ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΩΣ ΜΑΣ

ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ

1. Ώρα αναχωρήσεως: Κάθε λεπτό καθ' όλο το 24/ωρο
2. Τα εισιτήρια εκδίδονται στον ουρανό αλλά πληρώνονται στη γη.
3. Τιμή εισιτηρίου: Αυτό πληρώνεται με πολλή γάπη, υπομονή, αγώνες και θυσίες.
4. Τα βρέφη δεν πληρώνουν εισιτήριο γιατί ταξιδεύουν στην αγκαλιά της μητέρας Εκκλησίας.
5. Το εισιτήριο είναι προσωπικό και δεν μεταβιβάζεται σε άλλο άτομο.
6. Οι επιβάτες ταξιδεύουν χωρίς αποσκευές. Οι άγγελοι τις έχουν μεταφέρει σε προηγούμενο δρομολόγιο.
7. Εισιτήριο μετ' επιστροφής δε εκδίδεται.
8. Χρήματα δεν μεταφέρονται. Οι επιβάτες τα έχουν καταθέσει στην Τράπεζα των Ουρανών. Οι αποδείξεις βρίσκονται στα χέρια των πτωχών.
9. Δηλώσεις υμμετοχής δεν χρειάζονται. Τα ονόματα των επιβατών είναι γνωστά στον οδηγό της αμαξοστοιχίας.
10. Ειδοποιήσεις δια την ημέρα της αναχωρήσεως κάθε επιβάτου δεν στέλνονται. Γι' αυτό πρέπει όλοι να είμεθα πάντοτε έτοιμοι δια μετανοίας, Εξομολογήσεως και Θείας Κοινωνίας, για το ταξίδι προς την α ι ω ν ι ό τ η τ α.

ΕΝΑΣ ΦΟΒΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝΑΪΤΟΥ

[ Πολλές φορές οι άνθρωποι αρνούνται να δεχθούν, ή αρνούνται να συγχωρέσουν συνανθρώπους τους που εις το παρελθόν έχουν κάνει λάθη. Επ' αυτου του θέματος την καλύτερη απάντηση μας την δίνει ο Άγιος Ιωάννης ο Συναΐτης. ] 

<< Ο Ιούδας ήτανε ανάμεσα στους μαθητές του Χριστού, κι ο ληστής ανάμεσα στους φονιάδες. Και, ω του θαύματος! Πως, μέσα σε μία στιγμή αλλάξανε τόπο! >>

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Είτε δώσει ο Θεός, είτε δεν δώσει αυτά που Του ζητούμε, εμείς ας Τον ευχαριστήσουμε και για τα δύο. Γιατί και τα δύο μας τα δίνει για το συμφέρον μας. Εφοσον είναι στο χέρι Του να δώσει, είναι φυσικά στο χέρι Του και πότε να το δώσει και τι ακριβώς να δώσει και τι να μη δώσει. Δεν γνωρίζεις εσύ τα συμφέροντά σου, όπως τα γνωρίζει πολύ καλά Εκείνος. Πολλές φορές ζητάς πράγματα βλαβερά και όχι σωστά. Αυτός όμως, που περισσότερο από σένα φροντίζει για τη σωτηρία σου, δεν προσέχει την Παράκλησή σου, αλλά πριν απ' αυτή επιδιώκει με κάθε τρόποτο συμφέρον σου.

(Αγ.Ιωάννης ο Χρυσόστομος P.G. 55, 526)

Η ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΕΛΠΙΔΑ

Ἀπό τό Γεροντικό

Ὅταν πρωτοϊδρύθηκε τό Κοινόβιο τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου στήν Παλαιστίνη, ἦταν τόσο φτωχό πού συχνά δέν ὑπῆρχαν οὔτε τά ἀπολύτως ἀναγκαῖα γιά τήν συντήρησι τῶν μοναχῶν. Ἦτο Μέγα Σάββατο ἀπόγευμα. Περίμεναν νά ἑορτάσουν τό Ἅγιο Πάσχα. Οἱ ἀδελφοί ἔψαχναν ἀπελπισμένοι ὁλόκληρο τό μοναστήρι. Δέν ζητοῦσαν μεγάλα πράγματα. Γιά τίποτε φαγώσιμο, οὔτε συζήτησι πιά δέν γινόταν. Μιά μικρή προσφορά ἐκοίταζαν νά βροῦν, ξεχασμένη ἀπό ἄλλη φορά, γιά νά μή στερηθοῦν τή Θεία Κοινωνία. Ἀδύνατον ν’ ἀνακαλύψουν. Κι’ ἐδῶ στέρησις, συλλογίζονταν.

Τό εἶπαν στόν Γέροντά τους, τόν Ὅσιο Θεοδόσιο. Τούς ἄκουσε μέ ἀπόλυτη ἠρεμία σάν νά συνέβαιναν ὅλα αὐτά σέ ξένη περιοχή. Οὔτε τήν ἀνησυχία τους φαινόταν νά συμμερίζεται ὁ οὐράνιος ἐκεῖνος ἄνθρωπος καί διαταγή ἔδωσε νά εἶναι ἕτοιμο γιά τή νυκτερινή Λειτουργία τό Ἅγιο Βῆμα, ἀκόμη κι’ ἡ τράπεζα γιά τό πασχαλινό γεῦμα. Μάταιη παρηγοριά, ψιθύρισαν μερικοί. Ὁ Ὅσιος ἔκανε πώς δέν ἄκουσε. Μήπως ἔγινε ἀσθενέστερος στή δύναμι ἤ ἀτονώτερος στό νά χορηγῆ καί σήμερα Ἐκεῖνος πού ἔθρεψε μέ τό μάννα ὁλόκληρο λαό στήν ἔρημο καί χόρτασε τόσο πλῆθος μέ πέντε ψωμιά;

Ἐθαύμαζαν οἱ μοναχοί τήν πεποίθησι τοῦ Ἡγουμένου τους, μά δέν κατώρθωσαν νά τή συμμερισθοῦν. Βασίλευε ὁ ἥλιος, ὅταν κτύπησε τήν πόρτα τοῦ μοναστηριοῦ κάποιος ἄγνωστος. Μαζί του ἔφερνε δυό καμῆλες φορτωμένες.

-        Πήγαινα μιά μικρή δωρεά σέ κάποια σκήτη λίγο πιό πέρα ἀπό τό Μοναστήρι σας, ἐξήγησε στούς ἀδελφούς. Μά μόλις ἔφθασα ἐδῶ, τά ζῶα μου σταμάτησαν καί μέ κανένα τρόπο δέν μποροῦσα νά τά κάνω νά προχωρήσουν βῆμα. Λέγω μήπως θέλει ὁ Θεός ν’ ἀφήσω σέ σᾶς αὐτά τά λίγα τρόφιμα; 

Λίγα τρόφιμα! Αὐτά ἔφθασαν ὡς τήν Πεντηκοστή καί πέρα ἀκόμη. Οὔτε προσφορές ἔλειπαν γιά τή Θεία Λειτουργία ἀπό τήν ἀνέλπιστη δωρεά. Πολύ μεγάλη ἡ ἐλπίδα! ἔλεγαν μεταξύ των οἱ καλόγεροι τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου κι’ εὐλαβοῦντο τόν Ἅγιο Γέροντά τους πού τόν στόλιζε κι’ αὐτή ἡ ἀρετή. 

ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΟΠΩΣ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΜΑΣ

 Αναρωτιέμαι, τί θα γινόταν αν μεταχειριζόμασταν την Αγία Γραφή όπως το κινητό μας τηλέφωνο;

- Αν θα την κουβαλούσαμε μαζί μας παντού;

- Αν θα γυρνούσαμε πίσω να την πάρουμε;

- Αν <<σερφάραμε>> σ' αυτήν πολλές φορές την ημέρα;

- Αν θα την χρησιμοποιούσαμε για να λάβουμε μηνύματα;

- Αν την μεταχειριζόμασταν σαν να μην μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς αυτήν;

- Αν την δίναμε ως δώρο στα παιδιά;

- Αν θα την χρησιμοποιούσαμε, ενώ ταξιδεύαμε;

- Αν την χρησιμοποιούσαμε σε περίπτωση ανάγκης;

   Μήπως να το κάνεις;

- Ωωωωχ, που είναι η Αγία Γραφή μου; Α, και κάτι ακόμη. Σε αντίθεση με το κινητό σας, η Αγία Γραφή σας δεν πρόκειται ποτέ να αποσυνδεθεί, επειδή ο Ιησούς έχει ήδη πληρώσει τον λογαριασμό!

 Ουράνια Μηνύματα - Εκδ. <<ΛΥΔΙΑ>>. 

ΜΗΠΩΣ ''ΧΡΙΣΤΙΑΝΕΥΟΥΜΕ'' ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΑ;

  Δυσκολευόμαστε να συνυπάρχουμε με τους άλλους. Πνιγόμαστε με τους λογισμούς, <<πως με είδε, πως με κοίταξε, τί σκέφθηκε, πως θα του φερθώ, τί να πω, πως να το πω>.

 Κατά τα άλλα μπορεί το βράδυ να κάνουμε μετάνοιες και προσευχές, να τρώμε αλάδωτα, να έχουμε πνευματικό και να κοινωνούμε τακτικά. Όμως ο ναρκισσισμός μας να μην μας αφήνει να ζήσουμε χριστιανικά. Έχουμε εκκλησιαστικοποιήσει τον εγωισμό μας, έχουμε κάνει την <<πνευματική ζωή>> μία ζωή αποξένωσης από τους άλλους και όχι κοινωνίας με τους άλλους.

 Αυτόνομες νομοτελειακές πράξεις ηθικής και ''κάθαρσης παθών'' έχουν αντικαταστήσει τον Χριστό.

 Δεν αναζητούμε τον Χριστό, ούτε τον άλλο.

 Η αγαπολογία δίνει και παίρνει στους εκκλησιαστικούς κύκλους. Μοιάζει όμως με την κακιά μητριά της πνευματικής ζωής μιας και είναι αποκομμένη από την άσκηση που αναζητά την χάρη. Έχουμε καταφέρει το ακατόρθωτο: να αυτοθεωνόμαστε χριστιανικά, να ταπεινωνόμαστε ναρκισσιστικά, να ασκούμαστε αντιχριστιανικά, να αυτοδικαιωνόμαστε εξομολογητικά, να κατακρίνουμε - απορρίπτουμε τους άλλους αγαπητικά, να εκκλησιαζόμαστε ατομικά... να <<χριστιανεύουμε>> αντίχριστα.

Ηταν ημερες Μεγαλης Σαρακοστης...(Συγκλονιστικη Αληθινη ιστορια)

Ήταν ημέρες Μεγάλης Σαρακοστής, όταν ο Γέροντας είδε από μακρυά έναν κλέφτη,που παραβίαζε την πόρτα του κελιού του...
Ήταν ο ίδιος που τον είχε κλέψει και πέρυσι...
Μέριασε ο Γέροντας, και κρύφτηκε στην μάντρα,ώσπου ο κλέφτης να τελειώσει το έργο του...
Οταν τα διηγήθηκε στον υποτακτικό του, εκείνος οργισμένος τον ρώτησε:
-Γιατί γέροντα δεν με φώναζες να τον πιάσουμε ;
Ο ίδιος μας έκλεψε και πέρσι και μένει αμετανόητος!
"Πού ξέρεις παιδί μου; του απάντησε ο Γέροντας..''
''Ίσως φέτος μετανοήσει..."
-"Κι αν το ξανακάνει;.." Ξέσπασε ο υποταχτικός.
"Ε, τότε πρέπει παιδί μου να τρέξω... για να του ανοίξω και να του τα δώσω εγώ, για να μην ξανακλέψει...και κολάσει για τρίτη φορά την ψυχή του..."
Έσκυψε ο υποταχτικός του φίλησε το χέρι, κι έφυγε πνιγμένος στα δάκρυα...