ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

 

 '' Τη Αγία και Μεγάλη Τετάρτη της αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός μνείαν ποιείσθαι οι θειότατοι Πατέρες εθέσπισαν, ότι πρό του σωτηρίου Πάθους μικρόν τούτο γέγονε''.
 Η Μεγάλη Τετάρτη είναι η τελευταία προπαρασκευαστική ημέρα του σωτηρίου Πάθους του Κυρίου. Για την ολοκλήρωση ακριβώς της προετοιμασίας του '' δια μετανοίας και επιστροφής'' εορτασμού του Πάσχα, '' ενέταξαν οι θειότατοι Πατέρες την μνήμην της αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός'', διότι αυτό το γεγονός ήταν μία έκφραση υπέρτατης αγάπης, αλλά και ταπεινώσεως. Κατά την διήγηση των Ευαγγελιστών, τρείς φορές ο Κύριος δέχθηκε την συγκεκριμένη αυτή έκφραση τιμής προς το πρόσωπό Του.
 Την πρώτη περιγράφει ο Ευαγγ. Λουκάς (Λουκ. 7, 37-50). Ενώ δειπνούσε στην οικία κάποιου Φαρισαίου, '' ιδού γυνή εν τη πόλει, ήτις ην αμαρτωλός,... κομίσασα αλάβαστρον μύρου και στάσασα οπίσω παρά τους πόδας αυτού κλαίουσα, ήρξατο βρέχειν τους πόδας αυτού τοις δάκρυσι και ταις θριξί της κεφαλής αυτής εξέμασσε και κατεφίλει τους πόδας αυτού και ήλειφε τω μύρω''. Αυτής της αμαρτωλής δέχθηκε την προσφορά ο Κύριος και δήλωσε, ότι ''αφέονται αι αμαρτίαι αυτής αι πολλαί, ότι ηγάπησε πολύ''.
 Η δεύτερη περιγράφεται από τον Ευαγγ. Ιωάννη (12, 1-8): ''Προ εξ ημερών του Πάσχα, ήλθεν (ο Ιησούς) εις Βηθανίαν, όπου ην Λάζαρος ο τεθνηκώς, ον ήγειρεν εκ νεκρών. Εποίησαν ουν αυτώ δείπνον εκεί και η Μάρθα διηκόνει. Ο δε Λάζαρος εις ην των ανακειμένων συν αυτώ. Η ουν Μαρία, λαβούσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικής πολυτίμου, ήλειψε τους πόδας του Ιησού και εξέμαξε ταις θριξίν αυτής τους πόδας αυτού''.

 Η τρίτη, η οποία περιγράφεται από τον Ευαγγ. Ματθαίο (26, 6-13), έιναι εκείνη που μνημονεύεται σήμερα από την Εκκλησία, διότι συνέβη δύο ημέρες πρίν το Πάσχα ('' οίδατε, ότι μετά δύο ημέρας το Πάσχα γίνεται''). Ενώ ο Κύριος ήταν στην κατοικία ''Σίμωνος του λεπρού, προσήλθεν αυτώ γυνή αλάβαστρον μύρου έχουσα βαρυτίμου και κατέχεεν επί την κεφαλήν αυτού ανακειμένου''. Όταν οι Μαθητές είδαν αυτό ''ηγανάκτησαν λέγοντες εις τί η απώλεια αύτη; ηδύνατο γαρ τούτο το μύρον πραθήναι πολλού και δοθήναι πτωχοίς''. Όμως ο Κύριος υπερασπίσθηκε τη γυναίκα και βεβαίωσε, ότι '' όπου εάν κηρυχθεί το Ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αύτη εις μνημόσυνον αυτής''.

Τη αφάτω Σου ευσπλαχνία, Χριστέ ο Θεός,
ελέησον και σώσον ημάς ως φιλάνθρωπος. ΑΜΗΝ.

ΑΓΙΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΤΟ ΕΝ ΕΤΕΙ 1996 ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒ/ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ ΚΥΡΟΥ ΠΑΝΑΡΕΤΟΥ

 

 

<<Ας ελέγξωμεν τους εαυτούς μας>>

 

 Στο μήνυμά του προς το ευσεβές πλήρωμα της Εκκλησίας του Χριστού με την ευκαιρία των εορτών ο επίσκοπος Λαρίσης και Τυρνάβου των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών (Γ.Ο.Χ.) κ. Πανάρετος αναφέρει:

 <<Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά και περιπόθητα, των θεοφιλεστάτων επαρχιών Λαρίσης και Τυρνάβου. Χάρις, Ειρήνη και δύναμις δοθείη υμίν παρά του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών, Ιησού Χριστού.
 Ο εν άκρα ταπεινότητι, τεχθείς εν σπηλαίω και εν φάτνη ανακληθείς Ιησούς Χριστός, θα αποβή Σωτήρ δι' ημάς, εάν τον δεχθώμεν εν ευθύτητι καρδίας ως Υιόν του Θεού, Θεού Σοφίαν και δύναμιν.
 Ματαίας  ευχάς, απευθύνομεν οι πάντες, τοις πάσι, επί τη ευκαιρία των εορτών, γιατί ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός μας δίδει ο ίδιος την συνταγήν της ευτυχίας. <<Μακάριοι οι ακούοντες τον Λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν!>>. Η ευχή των παλαιών ήταν, <<σωθείτε αδελφοί και το αρξόμενον Νέον Έτος να αποβή σωτήριον>>. Επί τη ενάρξει λοιπόν του Νέου Έτους, ας ανακρίνωμεν έκαστος τον εαυτόν μας, μή ως άσοφοι, αλλ'΄ως σοφοί και συνέντες τί το θέλημα του Κυρίου, ίνα ποιήσωμεν αυτό και σωθώμεν.
 Το θέλημα του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού είναι το εξής: Να είμαστε μέλη της Εκκλησίας Του, η οποία είναι Μία και μοναδική, <<Εις Μίαν, Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν>>.
 Ας διερωτηθώμεν λοιπόν, ανήκομεν εις Αυτήν την Εκκλησίαν; Εκτός Αυτής, σωτηρίαν δεν υπάρχει.
 Ας ελέγξωμεν τους εαυτούς μας, είμαστε πραγματικά μέλη του Θείου Καθιδρύματος Αυτού; ωφελήσαμεν την πορεία της Εκκλησίας Του, με τα έργα ημών, ή μήπως την εβλάψαμεν;
 Αφού κάνωμεν τον απολογισμόν, ας ενθυμηθούμεν το του Αποστόλου Παύλου, <<Χάριτι εστέ σεσωσμένοι>> και ότι <<παν δώρημα τέλειον άνωθεν εστί καταβαίνον>> και ας αιτήσωμεν το Νέον Έτος, ειρηνικόν και σωτήριον δια της χάριτος και της δυνάμεως του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Αμήν.

Διάπυρος προς Κύριον ευχέτης.
Ο εν Επισκόποις Ελάχιστος
Λαρίσης και Τυρνάβου
+ Πανάρετος

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ - ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΟΜΙΛΙΑ ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣΑ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΜΟΝΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΕΥΚΟΒΟΥΝΟΓΙΑΤΡΙΣΣΗΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Εορτή εορτών και πανήγυρις πανηγύρεων είναι η Ανάστασις δι' ημάς τους Ορθοδόξους. Η Εκκλησία μας είναι η Εκκλησία της Αναστάσεως. Η Ανάστασις διαποτίζει την ζωή των Ορθοδόξων χριστιανών. Οι Ορθόδοξοι είναι αναστάσιμοι χριστιανοί. Ολόκληρο το Ευαγγέλιο περικλείεται στις λέξεις Χριστός Ανέστη. Αληθώς Ανέστη.

Δια τούτο η μεγάλη εορτή του Πάσχα καταυγάζει ουρανόν και γην και συγκινεί τας καρδίας όλων των πιστών. Νέα εορτή, διότι με αυτήν ήρχισεν ο πανηγυρισμός δια τα εγκαίνια της ουρανίου Βασιλείας και διαρκής πανήγυρις, διότι με αυτήν βιώμεν εντός ημών από της παρούσης ζωής την αιωνιότητα.

Ο Απόστολος Παύλος ομιλών περί της Αναστάσεως μας παρέδωσε συλλογισμούς θεοπνεύστους: <<ει Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις ημών>>.

Η Ανάστασις είναι το μέγα θαύμα του Θεού που επιστεγάζει και δικαιώνει όλο το έργο της θείας Ενανθρωπήσεως. Χωρίς την Ανάστασι δεν υπάρχει Εκκλησία, δεν υπάρχει κήρυγμα, δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει αγιότης. Αλλά και χωρίς την Εκκλησίαν δεν δύναται να βιωθή, η Ανάστασις. Διότι η Ανάστασις είναι γεγονός ιστορικόν που βιούται συνεχώς μέσα στην Εκκλησία και ανακαινίζει τον κόσμον. Η Εκκλησία είναι αυτή που σηκώνει τον Σταυρόν των Παθών του Κυρίου και που ζη καθημερινά και αιώνια την Ανάστασιν, δι' αυτό καθημερινώς ψάλλει <<Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν Δέσποτα και την αγίαν Σου ανάστασιν δοξάζωμεν>>. Μέσα στην Εκκλησία, οι χριστιανοί, νοσταλγοί της αιωνιότητος, λαμβάνουν τον Σταυρό, θυσιάζονται, υπομένουν, αγωνιούν και αγωνίζονται αλλά παράλληλα ζουν την αναστάσιμη χαρά, τον θρίαμβο, την νίκη. 

Όσο και αν είναι τραχύς ο αγώνας των χριστιανών επιφυλάσσει τον θρίαμβον και την νίκην Μη λησμονώμεν, ότι το μαρτύριον και ο Σταυρός ωδήγησε εις την Ανάστασιν. Η βεβαιότητα που έχουμε δια την νίκη, δίδει το γλυκύτερο περιεχόμενο εις τον αγώνα δια την αγιότητα. Δια τούτο ο χριστιανός δεν τρομάζει τον θάνατο, την θυσία, το μαρτύριο. Είναι βέβαιος δια την μελλοντικήν του Ανάστασιν, αλλά και βεβαιότερος δια την τωρινήν του αναστάσιμη χαρά.

Ζη από της παρούσης ζωής, την χαρά της Αναστάσεως. Χαράς πεπλήρωται τα πάντα. Χαίρετε, είπεν ο Κύριος εις τας Μυροφόρους. <<Εχάρησαν οι μαθηταί ιδόντες τον Κύριον>>. Τα δάκρυα των μαθητων εστεγνωσαν με το άγγελμα της Αναστάσεως. Ο πόνος που εβάρυνε την καρδίαν των διελύθη ως καπνός έμπροσθεν της δυνάμεως του φωτός της γλυκυτάτης χαράς της Αναστάσεως. Η Ανάστασις έγινε πηγή χαράς δια τους μαθητάς του Χριστού, αλλά και δι' όλους, δια κάθε χριστιανόν που ανέστη την πνευματικήν ανάστασιν και ζη την πνευματικήν ζωήν.

Η χαρά αυτή δεν έχει καμμίαν σχέσιν με την χαράν του κόσμου. Είναι εσωτερική χαρά, γνησία, αιωνία, διότι έχει πηγήν της τον Αναστάντα Κύριον. <<Και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ' υμών>>.

Ακόμη και εις τας θλίψεις, και εις τον πόνον και τας συμφοράς και εις τας μεγαλυτέρας δοκιμασίας, ο χριστιανός είναι κύριος αυτού του μεγάλου δώρου. Είναι μαρτυρημένον γεγονός, ότι την χαράν της Αναστάσεως την αισθάνεται εντονωτέραν εις το διάστημα της θλίψεως μάλλον παρά εις τους ομαλούς και ευχαρίστους καιρούς.

Χαίρει εν τοις παθήμασί του ο Χριστιανός, ο εργάτης της Εκκλησίας, ο μοναχός, ο οικογενειάρχης, διότι έχει εσωτερικήν και βαθείαν ειρήνην, έχει την αισιόδοξον προσδοκίαν και ελπίδα, μπορεί πίσω από τον κάθε χειμώνα να διακρίνη την Άνοιξι, πίσω από κάθε τρικυμία την γαλήνη, πίσω από τα σύννεφα τον γαλανόν ουρανόν, μέσα εις τα λυπηρότερα γεγονότα το χαμόγελο της αγάπης του Κυρίου. 

Γι' αυτό και μέσα εις τας μεγαλυτέρας περιπετείας και εις τας ισχυροτέρας θλίψεις, η καρδία του χριστιανού πονεί μεν, τα μάτια του αναβλύζουν τα δάκρυα της υπομονής, η ψυχή του όμως εξαγνίζεται, ανδρίζεται, σκιρτά και ανασταίνεται εις το γεμάτο ελπίδα άκουσμα: Χριστός Ανέστη!

Η Εκκλησία είναι ο χώρος της Αναστάσεως. Η κάθε θεία Λειτουργία είναι μία αναστάσιμη θεία Λειτουργία. Μέσα στην Εκκλησία μπορείς να ζης και να μη αποθνήσκεις. Να ελπίζης και να απολαμβάνης. Να κοπιάς και να αμείβεσαι. <<Ει τις έκαμε νηστεύων απολαυέτω νυν το δηνάριον... Φιλότιμος ων ο δεσπότης δέχεται τον έσχατον καθάπερ και τον πρώτον, και τον ύστερον ελεεί και τον πρώτον θεραπεύει, κακείνω δίδωσι και τούτω χαρίζεται... ουκούν εισέλθετε πάντες εις την χαράν του Κυρίου ημών... Πάντες απολαύσετε του συμποσίου της Πίστεως>>.

Σήμερα όπως και πάντοτε η Εκκλησία σηκώνει τον σταυρόν του μαρτυρίου. Διώκεται, σταυρώνεται καθημερινώς, πάσχει και υποφέρει. Μαίνεται η θάλασσα. Τα κύματα και οι φουρτούνες κτυπούν πανταχόθεν το σκάφος της Εκκλησίας. Ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται, μαίνονται κατά της Εκκλησίας. Αντίχριστοι δυνάμεις ζητούν να αφανίσουν αυτήν. Απειλητικά υψώνονται ενώπιον της Εκκλησίας οι διωγμοί. Και η Εκκλησία πορεύεται <<ως πρόβατον επί σφαγήν>>, διότι είναι το Εσφαγμένον Αρνίον, το οποίον εξήλθε νικών και ίνα νικήση. Γι' αυτό η Εκκλησία μαζί με τον πόνο του μαρτυρίου, ζη διαρκώς και την απέραντη χαρά της νίκης, την ευφροσύνη της Αναστάσεως.

Δια τούτο και ημείς, όσοι γνήσια τέκνα της Εκκλησίας υπάρχομεν, ας χαρώμεν και ας δώσωμεν δόξαν τω Αναστάντι Χριστώ, διότι ενώπιόν Του <<παν γόνυ κάμψει επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων>>, διότι, το θηρίον, ο αντίχριστος που πολεμεί την Εκκλησίαν θα συντριβή, ενώ τα γνήσια τέκνα του Χριστού, οι μάρτυρες και οι αγωνισταί <<οι ερχόμενοι εκ της θλίψεως της μεγάλης>>, οι πληγωμένοι και ματωμένοι υπέρ του Χριστού και της Εκκλησίας Του, και εις την παρούσαν ζωήν χαίρουν, <<διότι συμβασιλεύουν αυτώ και θα κληρονομήσουν τα αιώνια αγαθά της Αναστάσεως. Δια τούτο ας συνεχίσωμεν τον δρόμον μας με την βεβαιότητα ότι ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι αφού ο Χριστός αληθώς ανέστη και ενίκησε τον θάνατον, χαρίσας ημίν ζωήν την αιώνιον. Χριστός Ανέστη.

(Η ομιλία αύτη εξεφωνήθη υπό του Αρχιμ. Κηρύκου Κοντογιάννη, Πρωτοσυγκέλλου της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. εις την Ιεράν Μονήν Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας Αττικής παρουσία της Α.Μ. του Αρχιεπισκόπου κ. Ανδρέου, των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Αττικής και Μεγαρίδος κ. Ματθαίου και Πειραιώς και Νήσων κ. Νικολάου, Ιερέων και πλήθους προσκυνητών, κατά τον Εσπερινόν της Αγάπης του Πάσχα).    

Η ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΘΕΣΙΝΗ ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΜΕΝΙΔΙΟΥ Η ΟΠΟΙΑ ΕΞΕΦΩΝΗΘΗ ΥΠΟ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ κ. ΣΤΟΥΡΑΪΤΗ ΧΑΡΙΛΑΟΥ,

ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

 ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ,ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ,ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ...
 ΣΥΝΑΞΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ.
 ΝΑ ΣΥΝΑΓΟΥΜΕ ΤΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ,ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΥΜΕ ΣΕ ΧΑΡΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΑΤΕΡΑ ΠΡΟΣ ΙΕΡΑΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΝ.
 ΝΑ ΣΥΝΑΓΟΥΜΕ - ΜΑΖΕΥΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΜΑΣ,ΝΑ ΤΙΣ ΧΑΛΙΝΑΓΩΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΠΟΤΡΕΠΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΣΧΥΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑΝ,ΕΙΔΙΚΑ ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ,ΟΠΟΥ Η ΓΥΜΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ.
 ΝΑ ΣΥΝΑΓΟΥΜΕ - ΜΑΖΕΥΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ, ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΣΥΝΕΧΩΣ :ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ/ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟΝ /ΛΗΝ ΚΑΙ ,ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ.
  ΝΑ ΣΥΝΑΓΟΜΕΘΑ -ΜΑΖΕΥΟΜΕΘΑ ΩΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤ'ΟΙΚΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ, ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ,ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ [ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΝ]
 ΝΑ ΣΥΝΑΓΟΥΜΕ-ΜΑΖΕΥΟΥΜΕ ΟΣΕΣ ΠΙΟ ΠΟΛΛΕΣ ΑΡΕΤΕΣ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ,ΩΣΤΕ, ΟΤΑΝ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ,ΣΑΝ ΠΤΕΡΥΓΕΣ ,ΝΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΠΡΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙΝ ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ.
 ΝΑ ΜΑΖΕΥΟΜΕΘΑ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ,ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΟΡΤΗ ,ΚΑΙ ΕΚΕΙ, ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟΝ ΘΕΟΝ ,ΝΑ ΕΝΩΝΟΜΕΘΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΜΕΤΑΛΗΨΙΝ.
 ΤΕΤΟΙΕΣ ΣΥΝΑΞΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΑΡΕΣΤΕΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.
 ΟΧΙ ΣΥΝΑΞΕΙΣ ΣΕ ΤΟΠΟΥΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ,ΟΠΟΥ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΝΗΡΟΥ.

 ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΕΔΩ,ΑΔΕΛΦΙΑ, ΕΚ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΥ ΠΟΝΤΟΥ,ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΣΑΣ ΣΤΙΣ [ΣΕΙΡΗΝΕΣ] ΤΩΝ ΠΑΣΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΜΕΝΙΔΙΟΥ ,ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ,ΑΛΛΑ ΠΟΡΡΩ ΑΠΕΧΟΥΝ ΑΠΆΥΤΗΝ.

ΟΙ ΜΕΝ, [ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΙ]ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ,ΑΛΛΑ ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ, ΟΙ ΔΕ, [ΠΡΩΗΝ ΠΕΝΤΕ ]ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ,ΑΛΛΑ ΕΜΠΤΥΟΥΝ ΣΤΙΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ Ζ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ,ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ,[ΣΤΕΦΑΝΙΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ]ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΚΑΤΕΛΥΣΑΝ ΚΑΘΕ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΤΑΞΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ, ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΕ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΝ ΝΟΜΙΜΟΝ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΝΔΡΕΑ,ΤΟΝ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΑΝ ΠΛΗΡΩΣ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΤΟΝ ΜΕΤΑΘΕΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ ΣΑΝ ΠΡΟΕΔΡΟΝ ΑΥΤΗΣ, ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΚΑΙ ΧΑΡΙΝ ΕΝΟΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ,ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕΣΣΙΑΚΑΡΗ ΑΠ' ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΚΑΙ ΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΩΝ.

ΚΛΕΙΣΤΕ .ΛΟΙΠΟΝ,ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΣΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΧΘΕΙΤΕ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΣΑΣ ,κ.ΚΗΡΥΚΟΝ,ΩΣΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΟΔΗΓΗΘΟΥΜΕ ΕΙΣ ΟΔΟΝ ΣΩΤΗΡΙΑΣ...