ΕΠΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΑ!

π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ

 Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
Ο <<ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝΟΣ>>
ΣΩΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 Ο Ιησούς Χριστός ως Θεάνθρωπος είναι μοναδικός και ασύγκριτος. Έτσι αποδεικνύεται σ' όλη την επίγεια ζωή Του. Είναι ο μόνος που ως άνθρωπος ήταν γνωστός και αναμενόμενος και πριν ακόμη από την εμφάνισή Του στη σκηνή της Ιστορίας. Υπήρξε <<προσδοκία εθνών>> (Γεν.49,10). Σ' Αυτόν είχε στραφεί αιώνες πριν από τη σάρκωσή Του η <<προσδοκία>>, η λυτρωτική αναζήτηση όλου του κόσμου. Διότι ο Χριστός υποσχέθηκε την έλευσή Του στη Γη μας ήδη μετά την πτώση των Πρωτοπλάστων (Γεν. 3,14 επ). Αυτό είναι το <<πρωτευαγγέλιον>>, η πρώτη χαρμόσυνη αγγελία που δέχθηκε η ανθρωπότητα. Έτσι, η ανθρώπινη νοσταλγία προσανατολίστηκε προς το μέλλον, στην έλευση του Χριστού, για να επανασυνδεθεί μαζί Του η ανθρωπότητα, που ζούσε στην πτώση, και να βρει τη σωτηρία. Η νοσταλγία αυτή για τον Χριστό ως Σωτήρα άφησε έντονα ίχνη σ' όλη την ανθρωπότητα, σ' Ανατολή και Δύση. Ιδιαίτερα όμως στον εβραϊκό λαό, ο οποίος στα πρόσωπα των Αγίων του, των Προφητών, αναδείχθηκε <<περιούσιος λαός του Θεού>>. Όχι διότι ο Θεός κάνει εξαιρέσεις, αφού θέλει να σωθεί όλος ο κόσμος (Α' Τιμ.2,4), αλλά διότι οι Άγιοι της Παλαιάς Διαθήκης, οι Προφήτες, διέσωσαν την οδό της αληθινής θεογνωσίας και τη <<μέθοδο>> της θεώσεως. 
 Στην <<προφητεία>> (το κήρυγμα των Αγίων της Π.Δ.) είναι τόσο έντονη και βέβαιη η έλευση στον κόσμο του Μεσσία (Χριστού) ώστε να περιγράφεται με εκπληκτική διαύγεια το έργο Του ως να επρόκειτο για βιωμένη ήδη πραγματικότητα. Δεν είναι, έτσι, περίεργο, που ο <<μεγαλοφωνότατος>> Προφήτης Ησαΐας (8ος αι. π.Χ.) ονομάζεται <<πέμπτος ευαγγελιστής>>, διότι έζησε εν Αγίω Πνεύματι την εποχή του Μεσσία, όπως οι Ευαγγελιστές και οι άλλοι Μαθητές του Χριστού. Σαφής όμως είναι αυτή η προσδοκία και σε άλλους λαούς, τους Έλληνες, τους Ρωμαίους, τους Κινέζους, τους Ινδούς, τους Ιρανούς, τους Αιγυπτίους. Σχετικές μαρτυρίες φτάνουν έως τα πέρατα του κόσμου.
 Για να περιορισθούμε σε κάποιες εντυπωσιακές μαρτυρίες, ο Κομφούκιος στην Κίνα ανέμενε τον <<Άγιον>> και <<Ουρανάνθρωπον>> (=Θεάνθρωπος). Ο Βούδας Γκοτάμα (ο ιστορικός Βούδας) στις Ινδίες (6ος-5ος π.Χ.) δεν δεχόταν ότι η διδασκαλία του είναι ανυπέρβλητη, λέγοντας ότι <<μετά πεντακόσια έτη>> επρόκειτο να χρεοκοπήσει η διδασκαλία του. Το εκπληκτικότερο όμως είναι ότι παρατηρείται σύγκλιση της παγκόσμιας προσδοκίας του Μεσσία στη μικρή Παλαιστίνη, διότι οι λαοί της Δύσεως τον ανέμεναν από την Ανατολή, ενώ οι λαοί της (Άπω) Ανατολής τον ανέμεναν από την Δύση. Ο <<σπερματικός λόγος>> (η Χάρη και ο φωτισμός) του Θεού κατηύθυνε τις συνειδήσεις προς τον Χριστό, προετοιμάζοντας έτσι την ανθρωπότητα να Τον δεχθεί, όταν θα ερχόταν <<το πλήρωμα του χρόνου>> (Γαλ.4,4), που συνδέθηκε με την παγκόσμια κοινωνία, τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και κυρίως με το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Παναγία μας αναδείχθηκε σε <<νέο παράδεισο>>, μέσα στον οποίο σαρκώθηκε ο αναμενόμενος Μεσσίας ως θεάνθρωπος Κύριος και Σωτήρας ο Χριστός.
 Ο Χριστός είναι <<ο προκηρυχθείς>> Μεσσίας. Ο Δαυίδ ανήγγειλε την Γέννησή Του (Ψαλμ.109,3). Ο Σολομών ύμνησε την προαιώνια Σοφία του Θεού ως ιστορικό πρόσωπο που θα έλθει στον κόσμο (Παρ.8,22 επ). Ο προφήτης Ησαΐας περιέγραφε τη Γέννησή Του εκ Παρθένου (7,14) και την ταυτότητά του (φως των Εθνών 9,1 επ. 49,6 επ. ποιμένας 40,11, λυτρωτής του κόσμου 25,6 επ), που θα εγκαινιάσει με χρυσή εποχή (35,6.11 επ). Ο Ιερεμίας προείπε την ανατολή από τον οίκο Δαυίδ ενός βασιλιά δικαίου, που θα φέρει μια νέα κοινωνία (23,5-6,38,22). Ο προφήτης Βαρούχ προφητεύει τη σάρκωση της Σοφίας του Θεού (3,38). Ο Δανιήλ προείπε την αιώνια βασιλεία του <<Υιού του ανθρώπου>> (=Θεάνθρωπος) (7,13) κ.λπ. Όλες οι όψεις της εποχής του Μεσσία περιγράφονται με ενάργεια στα βιβλία της Π. Διαθήκης, π.χ. ο τόπος της Γέννησης του Χριστού (Μιχαίας, 5,1), η σφαγή των νηπίων (Ιερ. 38,15), η φυγή στην Αίγυπτο (Ωσηέ 11,1), η προσκύνηση των Μάγων (ψαλμ. 71,10 επ.-Ησ.60,3-6), ο Πρόδρομος Ιωάννης (Μαλ. 3,1-4,5) και το κήρυγμά του (Ησ.40,3-5), τα θαύματα του Χριστού (Ησ. 35,5-6), η θριαμβευτική είσοδός Του στα Ιεροσόλυμα (Ζαχ.9,9), η προσδοκία του Ιούδα (ψαλμ. 40,8-10 και Ζαχ. 11,12-13), τα πάθη του Χριστού (Ησ. 50,6, Ψαλμ.21), η Ανάστασή Του (Ψαλμ. 109,1), η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή (Ιωήλ 3,1-5), η επιστροφή των Εθνών στον Χριστό (Ησ. 60,1-4). Το περισσότερο θαυμαστό είναι ότι οι προφητείες αυτές εκπληρώθηκαν. Αυτό κατά τον Πασκάλ είναι <<συνεχές θαύμα>>.
 Ο Χριστός όμως είναι και ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που το όνομά Του δόθηκε εκ των προτέρων, ταυτιζόμενο με την αποστολή Του. <<Και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησού>> είπε ο άγγελος στον Ιωσήφ (Ματθ.1,21). Και εξηγεί: <<Αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών. Ως σωτήρας που μπορεί να μας σώσει, δηλαδή να μας ενώσει ενώσει με τον Θεό. Στο πρόσωπο του Χριστού όλες οι επινοημένες <<Θεοφάνειες>> των εθνικών γίνονται πραγματικότητα. Αλλά και το απαισιόδοξο δόγμα των φιλοσόφων, <<Θεός ανθρώποις οι μείγνυται >> (Πλάτων. Ο Θεός δεν αναμειγνύεται και δεν ενώνεται με τους ανθρώπους), ανατρέπεται, διότι στο πρόσωπο του Χριστού <<Θεός εφανερώθει εν σαρκί... εκυρήχθη εν έθνεσιν, επιστεύθη εν κόσμω, ανελήφθη εν δόξη... (Α' Τιμ.3,16). ΑΥτόν τον Χριστό ετοιμαζόμαστε να δεχθούμε -πάλι- έπειτα από λίγες μέρες. Γι' αυτό και δεν υπάρχει μεγαλύτερη τραγικότητα για τον σημερινό Ελληνισμό από το να αποσυνδέεται, σε ένα μεγάλο μέρος του, από τον Χριστό και την Ορθοδοξία Του, δηλαδή την Αλήθεια Του. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας με τη λυτρωτική αναζήτησή τους ήσαν έτοιμοι να δεχθούν τον Χριστό, όταν τον εκήρυξαν σ' αυτούς ο Απόστολος Παύλος και οι άλλοι Απόστολοι. Σήμερα, εξαρτημένοι από τη Νέα Εποχή και τις στοχοθεσίες της, κινδυνεύουμε να παύσουμε να βλέπουμε τον Χριστό ως Θεό, Κύριο και Σωτήρα.