Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ

 

 Ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει, ότι, αν βλέπουμε τον Απόστολο Παύλο, είναι σαν να βλέπουμε ένα ανδριάντα στημένο στον ουρανό, που δεν στέκεται σ' ένα μόνο σημείο, ούτε είναι τοποθετημένος σ' ένα μόνο τόπο. Η μορφή του καλύπτει όλη την οικουμένη, ανατολή και δύση, γή και ουρανό. <<Θέα τοίνυν ανδριάντα χρυσούν, μάλλον δε και τούτου τιμιώτερον, και οίον εν ουρανώ εστάναι εικός, ού μολύβδω προσδεδεμένον, ουδέ ενί ενιδρυμένον χωρίω, αλλ' από Ιερουσαλήμ μέχρι του Ιλλυρικού τρέχοντα και εις Ισπανίαν απιόντα και πανταχού της Οικουμένης καθάπερ υπόπτερον φερόμενον (Ε.Π.Ε. 18, 366).

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΕΤΟΣ

 Κάποτε ο Απόστολος Παύλος ήτο αγριοπούλι του Ιουδαϊσμού. Εφωρμούσε με μεγάλη μανία στις τάξεις των χριστιανών και τους εράμφιζε αιματηρά και θανατηφόρα. 1 <<Σαύλος ελυμαίνετο την Εκκλησίαν και τους οίκους εισπορευόμενος, σύρων τε άνδρας και γυναίκας παρεδίδου εις φυλακήν... έτι εμπνέων απειλής και φόνου εις τους μαθητάς του Κυρίου>>(Πραξ. Η, 3 και Θ, Ι). Ήλθε όμως και η στιγμή της Χάριτος. Το αγριοπούλι ημέρωσε έξω από τα τείχη της Δαμασκού, έγινε ο μεγάλος αετός του χριστιανισμού, ανέβηκε στα ύψη της χριστιανικής ζωής, πέταξε μέχρι τρίτου ουρανού, ανέπνευσε τον καθαρό αέρα της χριστιανικής ελευθερίας.
 Ο Απόστολος Παύλος είχε βαθειά ταπείνωσι, αισθανόταν τον εαυτόν του έσχατον - τελευταίον πάντων (Α' Κορινθ. ΙΕ, 8), προπάντων όταν θυμόταν τις σκοτεινές εκείνες ημέρες που κατεδίωξε την Εκκλησίαν του Χριστού. Είχε μεγάλη αυτοσυνειδησία. <<Ο Χριστός Ιησούς ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμί εγώ>> (Α' Τιμ. α, 15). Και ενώ είχε αυτή την ιδέα δια τον εαυτό του ήταν ο άνθρωπος με τις υψηλότερες κατακτήσεις, που πέτυχε το υψηλότερο πνευματικό ανέβασμα. Έφθασε όχι συμβολικώς ή φανταστικώς, αλλά πραγματικώς μέχρι τρίτου ουρανού, έφτασε ζώντας στον Παράδεισο: <<Οίδα άνθρωπον - αναγκάστηκε να αποκαλύψη δια τον εαυτόν του - εν Χριστώ προ ετών δεκατεσσάρων. Είτε εν σώματι ούκ οίδα, είτε εκτός του σώματος ούκ οίδα, ο Θεός οίδεν. Αρπαγέντα τον τοιούτον έως τρίτου ουρανού... Ηρπάγη εις τον Παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ούκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι>> (Β' Κορινθ. ΙΒ, 2-4).

ΑΕΤΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

 Και πού δεν πέταξε ο Απόστολος Παύλος δια να φέρη το μήνυμα της Ιεραποστολής. Ωνομάσθηκε Απόστολος των Εθνών, διότι με τις Ιεραποστολικές του πτήσεις, τις ουράνιες πτήσεις του εκάλυψε όλον τον γνωστόν τότε κόσμο. Πέταξε σ' Ανατολή και Δύση. Πέταξε στην Κύπρο, στην Μικρά Ασία, στην Μακεδονία, στην Αθήνα, στην Κόρινθο, στην Κρήτη, στην Νικόπολι, την Σικελία, την Ιταλία, την Ρώμη, και ακόμη πιό μακρυά στην Ισπανία και μέχρι τας Ηρακλείους στήλας.
 Πού βρήκε την δύναμι ο Απόστολος και πέταξε σε τέτοια μακρυνά μέρη; Ασφαλώς εις τον Χριστόν, τον οποίον εκ βάθους καρδίας αγάπησε, και από τον Οποίον έλαβε την εντολή να κηρύξη σε όλα τα Έθνη. Ο ίδιος γράφει: <<Ούτω γαρ εντέταλται ημίν ο Κύριος. Τέθεικά σε εις φως εθνών του είναι εις σωτηρίαν έως εσχάτου της γης>> (Πραξ. ΙΓ, 47).

<<ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΩ>>

 Όταν ο Απόστολος Παύλος ήλθε στην Αθήνα να κηρύξη το Ευαγγέλιον, περιερχόμενος την πόλι είδε ένα βωμό, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον άγνωστο Θεό. Ο <<άγνωστος>> Θεός ήταν το θέμα ή μάλλον η αφορμή της ομιλίας εις τον Άρει Πάγο. Άγνωστος ο αληθινός Θεός πρίν ακούσουν περί αυτού από το στόμα του Αποστ. Παύλου. Τότε η άγνοια περί του αληθινού Θεού ήταν κάπως δικαιολογημένη. Σήμερα όμως η άγνοια του Θεού δεν δικαιολογείται. Πέρασαν τα χρόνια της αγνοίας. Ο άγνωστος Θεός αποκαλύφθηκε με την έλευσι του Σωτήρος. <<Τους χρόνους τηςαγνοίας υπεριδών ο Θεός, τανύν παραγγέλει τοις ανθρώποις πάσι πανταχού μετανοείν>> (Πραξ. ΙΖ, 30).
 Και όμως ο Θεός παραμένει δια τους πολλούς άγνωστος. Αγνοεί ο κόσμος τον Θεό, δι' αυτό δεν τον πιστεύει, δεν τον αγαπά. Αγνοούν τον Χριστό και την Εκκλησία Του. Ω αυτή η άγνοια, είναι η πιό φοβερή πληγή στην σημερινή ανθρωπότητα.
 Τον αγνοεί τον Χριστό ο σύγχρονος άνθρωπος, ενώ κατ' ουσίαν τον αναζητεί. Τον αγνοεί, καίτοι ευρίσκεται πολύ κοντά του. <<Και γε ου μακράν από ενός εκάστου ημών υπάρχοντα...>> (Πραξ. ΙΖ, 27).
 Εις τα βάθη της υπάρξεώς του ο σύγχρονος άνθρωπος κουρασμένος από τις ψεύτικες αναζητήσεις, κουρασμένος και απηλπισμένος από τα σύγχρονα είδωλα, αναζητάει τον Χριστό. Χρειάζεται κάποιος Παύλος, κάποιος ιεραπόστολος, κάποιος οδηγός, δια να τον κατευθύνη σωστά, να τον οδηγήση στον Χριστό, να του δείξη τον δρόμο που οδηγεί στον Χριστό. Να έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος κάποιου πνευματικού οδηγού.
 Την μεγαλύτερη ανάγκη έχει ο σύγχρονος νέος, διότι αυτός ζη περισσότερο μέσα στην περιπέτεια της αναζητήσεως. Ας τον βοηθήσουμε. 

''ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΩΝ
ΙΕΡΟΜ. ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ
ΘΕΟΛΟΓΟΥ - ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ''   

21η ΜΑΪΟΥ ΟΡ.ΗΜ.: ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΝΔΟΞΩΝ, ΘΕΟΣΤΕΠΤΩΝ, ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΩΝ, ΜΕΓΑΛΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ

 

 Ο Μέγας Κωνσταντίνος πρώτος Χριστιανός Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, γεννήθηκε στην Ναϊσό (Νίς της σημερινής Σερβίας), το 274. Πατέρας του ήταν ο Ιλλυρός Στρατηγός και έπειτα Καίσαρας Κωνσταντίνος ο Χλωρός και μητέρα του η ευλαβεστάτη Ελένη. Μεγάλωσε σαν όμηρος του Διοκλητιανού στην Αυλή της Νικομήδειας. Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 306. Το 312 ''παρά την Μουλβίαν γέφυραν'', νίκησε τον Μαξέντιο και αναδείχθηκε Αυτοκράτορας στην Δύση. Τότε είδε στον ουρανό ''εν ώρα μεσημβρίας, το σημείον του Τιμίου Σταυρού, δι' αστέρων συντεθειμένον, πέριξ δε τούτου γράμματα ελληνικά γράφοντα, ''Κωνσταντίνε, εν τούτω νίκα''. Μονοκράτορας έμεινε το 324, αφού νίκησε τον Λικίνο.
 Το έργο του υπήρξε μεγάλο και πολύπλευρο. Το 315 επέβαλε στον Αυτοκράτορα της Ανατολής Λικίνο το περίφημο Διάταγμα των Μεδιολάνων, με το οποίο σταμάτησαν οι διωγμοί των Χριστιανών. Το 325 συγκάλεσε στην Νίκαια της Βιθυνίας την Αγία Α' Οικουμενική Σύνοδο. Ίδρυσε πόλεις (με πρώτη την ΚΠολη, την οποία κόσμησε με λαμπρούς ναούς και δημόσια κτίρια και εγκαινίασε το 330), ιδρύματα και έργα για την κοινή ωφέλεια. Βαπτίσθηκε προς το τέλος της ζωής του σε προάστειο της Νικομήδειας, ''υπό της κοινότητος των Ορθοδόξων Επισκόπων'' και κοιμήθηκε ειρηνικά, το 337.
 Η αγ. Ελένη ήταν από την Βυθινία και ταπεινής καταγωγής. Για τον λόγο αυτό ο Διοκλητιανός υποχρέωσε τον σύζυγό της Κωνσταντίνο να την διαζευχθή και να μείνει όμηρος στην Νικομήδεια, μαζί με τον γιό της Κωνσταντίνο. Προσφορά της στην Ιστορία αποτελεί η χριστιανική διαπαιδαγώγηση και διαμόρφωση της προσωπικότητας του Κωνσταντίνου, ο οποίος διέκοψε τους διωγμούς και αναγνώρισε τον Χριστιανισμό σαν επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σ' αυτήν ανήκει ακόμη η Εύρεση του Τιμίου Σταυρού και η ανέγερση περιφήμων ναών (όπως του Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, της Εκατονταπυλιανής στην Πάρο, της Μονής Σταυροβουνίου στην Κύπρο, κ.α.). Κοιμήθηκε ειρηνικά το 328, σε ηλικία 80 περίπου ετών.
 Ο Μεγ. Κωνσταντίνος επωνομάζεται ''Ιερεύς και Βασιλεύς'' και ''πατήρ των Ορθοδόξων Βασιλέων'' (Δοξαστικό των Αποστίχων του Εσπερινού) και η αγ. Ελένη προβάλλεται σαν πρότυπο Χριστιανής μητέρας, η οποία με την παιδαγωγική της επιρροή άλλαξε την πορεία της Ιστορίας.

'' ΑΓΙΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ''

25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΕΚ.ΗΜ.: ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ

 

 Ο Ιερός συγγραφέας του επωνύμου του Κατά Μάρκον Ευαγγελίου, το οποίο έγραψε ''ερμηνευτής Πέτρου γενόμενος''. Μέρος των πηγών δέχεται, ότι καταγόταν από την Πεντάπολη της Λιβύης και διδάχθηκε την Χριστιανική Πίστι από τον Απόστολο Πέτρο. Η αποστολική του δραστηριότητα είχε κέντρο την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου ίδρυσε την τοπική Εκκλησία, και επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Β. Αφρική. Τελειώθηκε μαρτυρικά, ''συρόμενος καθ' οδόν'' από τον ειδωλολατρικό όχλο, κατά τον διωγμό του Νέρωνα.
 Το Λείψανό του αρχικά κηδεύθηκε στην Αλεξάνδρεια και αργότερα ανακομίσθηκε στην Βενετία, όπου η περίφημη προς τιμή του Βασιλική (έκτοτε το Βενετικό Κράτος επωνομάσθηκε ''Γαληνοτάτη Δημοκρατία του αγίου Μάρκου'', με έμβλημα τον Λέοντα του Ιερού Ευαγγελιστή).
 Από ορισμένους συγγραφείς ταυτίζεται με τον απ. Μάρκο Επίσκοπο Βύβλου (Πραξ. 12,12, τιμώμενο την 27η Σεπτεμβρίου) ή τον απ. Μάρκο Επίσκοπο Απολλωνιάδος, τον ανηψιό του απ. Βαρνάβα (Κολ. 4,10 και Πραξ. 15,37-40, τιμώμενο την 4η Ιανουαρίου). 

ΑΓΙΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΠΟΛΕΩΣ (6ος αι.)

 Ήταν Σκευοφύλακας της Μεγάλης Εκκλησίας της Αγίας Σοφίας ΚΠόλεως, επί Πατριάρχου Ευφημίου (489-495), βασιλεύοντος Αναστασίου του Δικόρου (491-518). Όταν ο Αυτοκράτορας, υιοθέτησε τις μονοφυσιτικές κακοδοξίες του Αρχιμ. Ευτυχή, ζήτησε από τον Πατριάρχη να του επιστρέψει την Λίβελλο Ορθοδόξου Ομολογίας, την οποία κατά την τότε τάξη είχε υπογράψει, ο Ευφήμιος όμως αρνήθηκε, με αποτέλεσμα να εκδιωχθεί από τον Θρόνο.
 Ο διάδοχός του αγ. Μακεδόνιος δέχθηκε από τον Αυτοκράτορα τις ίδιες πιέσεις και τελικά εξωρίστηκε (το 511) αρχικά στην Χαλκηδόνα και τελικά στα Ευχάϊτα, όπου κοιμήθηκε ειρηνικά. Η εξορία του προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στην Βασιλεύουσα, κινητοποιήσεις του λαού και προσβολή της τιμής του Αυτοκράτορα. 

''ΑΓΙΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ''

ΑΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΔΙΑΚΟΝΟΣ

 

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΩΝ
ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ

 <<Μή φοβείσθε από των αποκτεινόντων το σώ-
μα, των δε, μή δυναμένων την ψυχήν βάψαι>>.

  Ο Άγιος πρωτομάρτυς και αρχιδιάκονος Στέφανος γενομένης ποτέ συζητήσεως μεταξύ Ιουδαίων και Σαδουκαίων και Φαρισαίων και Ελληνιστών περί του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ότε άλλοι μεν έλεγον ότι είναι προφήτης, άλλοι δε ότι είναι πλάνος, και άλλοι ότι είναι Υιός Θεού. Τότε, λέγω, ο αοίδιμος Στέφανος, εστάθη επί τόπου υψηλού, και εκήρυξεν εις όλους τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, λέγων ούτω. Άνδρες αδελφοί, διατί τόσον επληθύνθησαν αι κακίαι σας, και είναι τεταραγμένη όλη η Ιερουσαλήμ; μακάριος είναι ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος δεν έλαβεν εις την καρδίαν του δισταγμόν ως προς τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, διότι Αυτός είναι ο κλίνας τους Ουρανούς, και καταβάς δια τας αμαρτίας μας, και γεννηθείς υπό της Παρθένου της Αγίας και καθαράς και εκλελεγμένης προ καταβολής Κόσμου. Αυτός τας ασθενείας ημών έλαβε, και τας νόσους εβάστασεν. Αυτός έκαμε να αναβλέψωσιν οι τυφλοί. Αυτός εκαθάρισε τους λεπρούς και εδίωξε τα δαιμόνια από τους δαιμονισμένους.>> Οι δε Ιουδαίοι ταύτα ακούσαντες, έφερον Αυτόν εις το κριτήριον προς τους Αρχιερείς, μή δυνάμενοι να αντισταθώσιν εις την σοφίαν και δύναμιν του Αγίου Πνεύματος, με την οποίαν ελάλει ο Θείος Στέφανος. Έπειτα επαρουσίασαν ψευδομάρτυρας, οίτινες ταύτα κατά του Αποστόλου Εμαρτύρησαν, λέγοντες. <<Ημείς ηκούσαμεν, ότι Ούτος ελάλει βλασφήμους λόγους εναντίον του τόπου τούτου της Ιερουσαλήμ, και εναντίον του Θεϊκού Νόμου>>. Είπον δε και όσα άλλα διηγούνται αι ιεραί πράξεις των Αποστόλων εν κεφαλαίω εβδόμω. Τότε έστρεψαν τα βλέμματα των επί του Στεφάνου όλοι οι καθεζόμενοι εις το κριτήριον, και είδον το πρόσωπόν του τόσον λαμπρόν, ως να ήτο πρόσωπον Αγγέλου. Όθεν μή υποφέροντες την εντροπήν, ελιθοβόλησαν Αυτόν ευχόμενον δι' αυτούς και λέγοντα>>, Κύριε μή στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην>> και ταύτα ειπών εκοιμήθη.
 Αφ' ου δε ο πρωτομάρτυς με την νομιζομένην ιδικήν του πτώσιν κατεκρήμνισε τον αντίπαλον διάβολον, και έδειξεν αυτόν πτώμα μέγιστον και εξαίσιον, και αφ' ου εκοιμήθη με τον γλυκύν ύπνον του μαρτυρίου, έλαβον το ιερόν αυτού σώμα άνδρες ευλαβείς, και έθηκαν εντός κιβωτίου κατασκευασμένου εκ ξύλου περσαίας (ροδακινέας). Σφραγίσαντες δε αυτό, το έθεσαν εις τα πλάγια μέρη του Ναού.
 Ιδού τί ακριβώς λέγει, περί αυτού, το ιερόν Ευαγγέλιον εις τας πράξεις των Αποστόλων.
 <<Στέφανος δε πλήρης πίστεως και δυνάμεως εποίει τέρατα και σημεία μεγάλα εν τω λαώ. Ανέστησαν δε τινές των εκ της συναγωγής της λεγομένης Λιβερτίνων και Κυρηναίων και Αλεξανδρέων και των απο Κιλικίας και Ασίας συζητούντες τω Στεφάνω, και ούκ ίσχυον αντιστήναι τη σοφία και τω πνεύματι, ω ελάλει.....
 Και οι μάρτυρες απέθεντο τα ιμάτια αυτών παρά τους πόδας νεανίου καλουμένου Σαύλου, και ελιθοβόλουν τον Στέφανον, επικαλούμενον λέγοντα. Κύριε Ιησού, δέξαι το πνεύμα μου. Θεις δε τα γόνατα έκραξε φωνή μεγάλη, Κύριε μή στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην. Και τούτο ειπών εκοιμήθη. Πραξ ς. και Ζ. 

ΒΙΟΣ ΟΣΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟΥ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ

 

Ο Άγιος Σάββας καταγόταν από το χωριό Μουταλάσκη της Καππαδοκίας και ήταν γιος ευσεβών γονέων, του Ιωάννη και της Σοφίας .

Από πολύ νωρίς γνώρισε τις θείες βουλές και αποφάσισε να αφιερωθεί στο μοναστικό βίο. Είχε τόση πίστη που κάποτε μπήκε σε ένα κλίβανο πυρός από τον οποίο βγήκε αβλαβής με τη βοήθεια του Θεού.

Όταν ήταν δεκαοχτώ ετών έφυγε από το μοναστήρι των Φλαβιανών και πήγε στα Ιεροσόλυμα. Από εκεί κατευθύνθηκε προς την έρημο της Ανατολής για να συναντήσει τον Μέγα Ευθύμιο (βλέπε 20 Ιανουαρίου). Ο Ευθύμιος τον έστειλε σε ένα κοινόβιο, το οποίο διηύθυνε ο όσιος Θεόκτιστος (βλέπε 3 Σεπτεμβρίου).

Ο Άγιος Σάββας κατά την παραμονή του στο κοινόβιο έλαμψε λόγω του χαρακτήρα του και των αρετών του. Μάλιστα ήταν τόσο σοβαρός και ηθικός - παρά το νεαρόν της ηλικίας - που προσαγορεύτηκε παιδαριογέροντας από τον Μέγα Ευθύμιο.

Ο Άγιος Σάββας όσο μεγάλωνε τροφοδοτούσε όλο και περισσότερο το πνεύμα του, γι' αυτό και τιμήθηκε με το χάρισμα της θαυματουργίας. Το χάρισμα αυτό το επιστράτευσε στην υπηρεσία των φτωχών και των ασθενών και έτσι επιτέλεσε σημαντικότατα έργα.

Για την αγιότητα της ζωής του και για τη μεγάλη του φήμη, είχε σταλεί από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων δυο φορές πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη, προς το βασιλιά Αναστάσιο και έπειτα προς τον Ιουστινιανό.

Σε ηλικία ενενήντα τεσσάρων ετών, το 534 μ.Χ., ανήλθε προς Κύριον εν ειρήνη.

Το 584 μ.Χ., το Λείψανο του Αγίου Σάββα ανακομίσθηκε αδιάφθορο όταν ανοίχθηκε ο τάφος του για να ενταφιαστεί ο Ηγούμενος Κασσιανός. Αρχικά διαφυλάχθηκε στη Μονή του και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, κατά την περίοδο των Αραβικών επιδρομών.

Για τον χρόνο άφιξης του στη Βενετία επικρατούν δύο παραδόσεις. Σύμφωνα με την πρώτη το Λείψανο είχε μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη, απ’ όπου το 1026 μ.Χ. το έκλεψε ο Βενετός ευγενής Πέτρος Centranico (έπειτα Δόγης, 1026 - 1031 μ.Χ.), επί των ημερών του Δόγη Tribunio Menio (982 - 1026 μ.Χ.), το μετέφερε στη Βενετία και το κατέθεσε στο Ναό του Αγίου Αντωνίνου.

Κατά την δεύτερη παράδοση το Λείψανο δεν μεταφέρθηκε ποτέ στην Κωνσταντινούπολη, αλλά διαφυλάχθηκε στον Άγιο Ιωάννη της Άκρας, απ’ όπου μεταφέρθηκε από τούς Γενουάτες στην ανταγωνίστρια της Βενετίας πόλη τους. το 1257 μ.Χ. οι Βενετοί πέτυχαν να μεταφέρουν το Λείψανο στη Βενετία.

Η παρουσία του Λειψάνου του Αγίου Σάββα στη Βενετία επιβεβαιώνεται από την σχετική ομολογία του Σαββαΐτου Μοναχού Σωφρονίου στον Μητροπολίτη Ρωσίας Άγιο Μακάριο, το 1547 μ.Χ.

Το 1965 μ.Χ., μετά από ενέργειες του Πατριάρχου Βενεδίκτου, η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία επέστρεψε το Λείψανο στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και φυλάσσεται έκτοτε στη Μονή του.

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Η ΕΠΙΒΑΤΙΝΗ

 

Δαμασκηνοῦ Μοναχοῦ Γρηγοριάτου:
Ὁδοιπορικὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ῥουμανικῆς Ἐκκλησίας,
Ἄθως, 1986

 Η μνήμη της Αγίας Παρασκευής της Επιβατινής τιμάται από την Εκκλησία στις 14 Οκτωβρίου Εκκλησιαστικού Ημερολογίου εκάστου έτους.

ΒΙΟΣ

 Ἡ Ὁσία γεννήθηκε στὸ χωριὸ Ἐπιβάται τῆς Θράκης κατὰ τὸ 1023. Ἀπὸ μικρὴ ἀγαποῦσε τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν ἐλεημοσύνη, γιὰ αὐτὸ μοίραζε κρυφὰ ῥοῦχα καὶ τὸ φαγητό της ἀκόμη στὰ πτωχὰ παιδιὰ τοῦ δρόμου.

 Σὲ ἡλικία 15 ἐτῶν ἐγκατέλειψε κρυφὰ τὸ πατρικό της σπίτι, ἦλθε στὴν Μικρὰ Ασία, καὶ ἀσκήτευσε ἐπὶ πέντε χρόνια μὲ σκληρὴ ἄσκησι σὲ μία ἐκκλησία τῆς Παναγίας, στὴν Ἡράκλεια τοῦ Πόντου. Κατόπιν ἐπῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα, προσκύνησε τὸν Πανάγιο Τάφο, καὶ ὅλα τὰ ἱερὰ Προσκυνήματα. Τελευταῖα ἐκοινοβίασε σὲ ἕνα γυναικεῖο μοναστήρι εὑρισκόμενο στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου, ὅπου καὶ παρέμεινε μέχρι τὰ 25 χρόνια της, κάνοντας τὴν πιὸ μεγάλη μοναχικὴ ἄσκησι.

 Στὴν ἡλικία αὐτὴ λοιπόν, μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐπέστρεψε στὴν πατρίδα της. Κατόπιν, μετὰ ἀπὸ πολλοὺς κινδύνους καὶ δυσκολίες, ἦλθε στὴν Κωνσταντινούπολι γιὰ νὰ προσκυνήσῃ καὶ ἐκεῖ ὅλους τοὺς Ἁγίους Τόπους. Κατόπιν ἐγκαταστάθηκε στὸν ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ποὺ εὑρισκόταν στὸ χωριὸ Καλλικράτεια πλησίον τῆς θαλάσσης. Ἐκεῖ ἀγωνίσθηκε ἀκόμη δύο χρόνια καὶ ἀφοῦ στόλισε τὴν ψυχή της μὲ κάθε εἴδους ἀρετές, προσκλήθηκε ἀπὸ τὸν Νυμφίο τῆς ψυχῆς της Χριστό, γιὰ τὶς αἰώνιες μονές. Οἱ χριστιανοὶ τοῦ χωριοῦ ἔθαψαν τὸ σκήνωμά της πλησίον τοῦ ναοῦ καὶ κοντὰ στὴν θάλασσα.

ΤΟ ΑΓΙΟ ΛΕΙΨΑΝΟ

 Μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια συνέβη τὸ ἑξῆς γεγονός: Τὰ κύματα τῆς θαλάσσης ἐξέβρασαν στὴν παραλία τὸ πτῶμα ἑνὸς ναυτικοῦ καὶ οἱ ἐντόπιοι τὸ ἔθαψαν δίπλα στὸν τάφο τῆς Ἁγίας. Ἐπειδὴ αὐτὸς ἦταν ἀκάθαρτος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ γεμάτος ἁμαρτίες, ἡ Ὁσία δὲν ἀνεχόταν τὸ σῶμά του πλησίον στὸ δικό της. Ἐμφανίσθηκε λοιπὸν σὲ ἕναν ἅγιο γέροντα τρεῖς φορὲς στὸ ὄνειρό του καὶ τοῦ εἶπε νὰ ξεθάψῃ τὸ ἁμαρτωλὸ αὐτὸ σῶμα καὶ νὰ τὸ τοποθετήσῃ σὲ ἄλλο μέρος. Τοῦ ἀπεκάλυψε ἀκόμα καὶ τὸ μέρος ποὺ εὑρισκόταν ὁ δικός της τάφος μὲ τὸ πανίερο καὶ ἄφθαρτο λείψανό της. Ἔκανε ὁ ὅσιος ἐκεῖνος ἀσκητής, ὅπως τοῦ ὑπέδειξε ἡ Ἁγία. Εὑρῆκε καὶ τὸ λείψανό της ἄφθαρτο καὶ εὐωδιάζον. Τότε ὁ λαὸς μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν ἱερὸ κλῆρο μετέφεραν τὸ λείψανο στὸν ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων μὲ μεγάλες τιμὲς καὶ ψαλμωδίες.

 Ἀργότερα, κατὰ τὴν περίοδο ἐκχριστιανίσεως τῶν Βουλγάρων ἐπὶ βασιλέων αὐτῶν Πέτρου καὶ Ἰωάννου Ἀσάν (1290-1310), οἱ βυζαντινοὶ αὐτοκράτορες ἐδώρισαν σὲ αὐτοὺς τὸ ἱερό της λείψανο, ὡς ἕνα σημεῖο φιλίας καὶ ἑνότητος στὴν ὀρθόδοξο πίστι. Κατόπιν ἀπὸ τὸ Τύρνοβο, πρωτεύουσα τότε τῆς Βουγαρίας, τὸ ἱερὸ λείψανο δόθηκε στὸν σουλτάνο τῶν τούρκων Βαγιαζήτ, ἐνῶ αὐτὸς τὸ ἔδωσε στοὺς Σέρβους, κατὰ τὴν ἦττα τῶν Βουλγάρων τὸ 1393. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ, ὅταν ὁ Μουρὰτ ὁ Β´ κατέλαβε ὅλη τὴν χερσόνησο τοῦ Ἰλλυρικοῦ, τὸ ἔδωσε ἀντὶ πολλῶν χρημάτων στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Τὸ ἔτος 1640, ἐπειδὴ τὸ Πατριαρχεῖο εἶχε τεράστιο χρέος ἀπέναντι τῆς τουρκικῆς Ὑψηλῆς Πύλης, εὑρῆκε ὡς σωτηρία καὶ εὐεργέτη τὸν ἡγεμόνα τῆς Μολδαβίας Βασίλειο Λούπου. Αὐτὸς ὁ ἡγεμὼν ἐπλήρωσε στοὺς Τούρκους χάριν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας 2.000.000 ἄσπρα γιὰ τὸ πρῶτο χρέος της καὶ 48.000 γιὰ τὸ δεύτερο. Ὁ Πατριάρχης Παρθένιος ὡς ἀντάλλαγμα, λόγῳ τῆς μεγάλης εὐγνωμοσύνης του πρὸς τὸν ἡγεμόνα καὶ ὡς εὐλογία τοῦ ἐχάρισε κατόπιν συνοδικῆς ἀποφάσεως τὸ λείψανο τῆς Ὁσίας Παρασκευῆς γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Μολδαβίας. Ὁ ἴδιος ὁ ἡγεμὼν ἐξώδευσε, γιὰ τὶς ἐκδηλώσεις τῆς μετακομιδῆς τοῦ Λειψάνου στὴν πατρίδα του, τὸ ποσὸν τῶν 468.000 ἄσπρων ἀπὸ τὸ θησαυροφυλάκιό του.

 Τὸ ἱερὸ λείψανο τοποθετήθηκε στὴν ὡραία ἐκκλησία τοῦ μοναστηριοῦ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Ἰασίου, τὸ ὁποῖο ἐκτίσθηκε τότε μὲ σκαλιστὰ μάρμαρα καὶ πολλὰ ἔξοδα. Παρέμεινε ἐκεῖ ἡ Ὁσία 250 χρόνια, στὸ δεξιὸ μέρος τοῦ ναοῦ, ὅπου ἐγένοντο ἀναρίθμητα θαύματα. Στὶς 27 Δεκεμβρίου 1888 μεταφέρθηκε τὸ λείψανο στὴν νέα καθεδρικὴ μητροπολιτικὴ ἐκκλησία ποὺ τιμᾶται στὴν μνήμη της. Ἡ μετακομιδὴ αὐτὴ ἔγινε ὅταν μητροπολίτης ἦταν ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ Νανιέσκου, ὁ ὁποῖος καὶ ἀποτελείωσε τὴν κατασκευὴ αὐτοῦ τοῦ περικαλλοῦς ναοῦ τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς. Ἔκτοτε παραμένει ἐκεῖ τὸ λείψανο τῆς Ἁγίας ἐντὸς ἀργυρᾶς θήκης, τὴν ὁποία ἐχάρισε ὁ Μητροπολίτης Ἰωσήφ.

 Εἶναι ἡ λαοφιλέστερη Ἁγία τῆς Ῥουμανίας σήμερα καὶ ἔρχονται προσκυνηταὶ ἀπὸ ὅλη τὴν χώραν, ὡς καὶ ἀπὸ τὶς γειτονικές. Μοναχές, μητέρες, φοιτήτριες, μαθήτριεςς σὲ κάθε δυσκολία τους προστρέχουν στὸ ἱερό της λείψανο. Καὶ ἡ Ἁγία ἀνταποκρίνεται περισσά, στὶς δεήσεις τῶν προσερχομένων πιστῶν, ἐπιτελώντας συχνὰ θαύματα καὶ ἐνισχύοντας ἔτσι τὴν πίστι τοῦ εὐσεβοῦς ῥουμανικοῦ λαοῦ.

 Εἶναι ἰδιαίτερα τιμητικὸ γιὰ τοὺς Ἕλληνας, διότι ἡ Ὁσία εἶναι ἑλληνίδα στὴν καταγωγή.

Περιπέτειες του σκηνώματός Της

 Στην Καλλικράτεια το σκήνωμα της Οσίας Παρασκευής θαυματουργούσε τόσο, ώστε η φήμη της ξεπέρασε γρήγορα τα Βαλκάνια και έφτασε μέχρι και τη Ρωσία. Κατά το 1238, ο Τσάρος των Βουλγάρων Ασάν Β΄, έπεισε τους Λατίνους (που κατείχαν τότε την Κωνσταντινούπολη) να του δώσουν το σκήνωμα, το οποίο πήρε το δρόμο για το Τύρνοβο της Βουλγαρίας. Εκεί παρέμεινε μέχρι το 1389, οπότε και μεταφέρθηκε στο Βελιγράδι.

 Μετά την Πτώση της Σερβικής πρωτεύουσας στα χέρια των Τούρκων το 1521, ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής μετέφερε το σκήνωμα στην Κωνσταντινούπολη, αναγκάζοντας το Πατριαρχείο να το αγοράσει έναντι 12.000 χρυσών δουκάτων, μαζί με έναν βραχίονα της Αγίας Αικατερίνης και μιας εικόνας της Θεοτόκου. Έτσι το σκήνωμα βρέθηκε στον Πατριαρχικό ναό, μέχρι το 1641, όταν παρουσιάστηκε ο Ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας Βασίλειος Λούπου και το ζήτησε ως αντάλλαγμα, της πληρωμής όλων των χρεών του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

 Αφού λοιπόν η Ιερά Σύνοδος αναγκάστηκε να συμφωνήσει, το σκήνωμα πήρε με άκρα μυστικότητα το δρόμο για το Ιάσιο της Ρουμανίας, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα. Από τότε θεωρείται η Πολιούχος όλης της Ρουμανίας και η ημέρα της γιορτής της είναι Εθνική Αργία.

0588 by Dhmhtrhs Papadatos on Scribd