Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΜΕ ΤΟ ΗΡΩΙΚΟΝ ΤΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟΝ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ

Το ηρωικόν φρόνημα του Αγίου Χρυσοστόμου

<<Τα κύματα είναι πολλά και η τρικυμία φοβερά. Όμως δεν φοβούμεθα μήπως καταποντισθούμε, διότι στεκόμεθα επάνω σε βράχον.

Ας είναι μονιασμένη η θάλασσα, δεν μπορεί να διαλύση τον βράχον. Ας σηκώνονται υψηλά τα κύματα δεν έχουν δύναμιν να καταποντίσουν το πλοίον του Ιησού Χριστού.

Ειπέτε μου τι φοβούμεθα; Τον θάνατον; Δι' εμένα η ζωή είναι ο Χριστός και ο θάνατος είναι κέρδος. Αλλά φοβούμεθα την εξορίαν; Η γη και κάθε τι που υπάρχει επάνω εις αυτήν ανήκει εις τον Κύριον. Αλλά μήπως φοβούμεθα δήμευσιν της περιουσίας μας; Είναι φανερόν ότι τίποτε δεν θα πάρωμε μαζί μας.

Και τα φοβερά πράγματα του κόσμου είναι αξιοκαταφρόνητα και τα χρήσιμα φαίνονται γελοία. Δεν φοβούμαι την πτώχειαν. Δεν επιθυμώ τον πλούτον. Δεν φοβούμαι τον θάνατον>>.

Ο πλούτος της αγάπης του Αγίου Χρυσοστόμου.

<<Άλλος τον τραβά, αρπάζοντάς τον δια βοηθόν. Αυτός που δικάζεται τον προσκαλεί δια συνήγορον. Αυτός που πεινά, τον παρακαλεί δια τροφήν. Ο γυμνός τον παρακαλεί δια ένδυμα. Άλλος παρακαλώντας τον, του παίρνει και τα ρούχα που φορά. Άλλος, που πενθεί, τον έχει ανάγκη δια παρηγοριάν. Άλλος τον παρακαλεί με δυνατήν φωνήν, δια να επισκεφθή ασθενείς. Ο ξένος του ζητά καταφύγιον... Άλλος στέλνει και τον προσκαλεί δια συμφιλιωτήν εις την οικογένειά του, επειδή υπάρχουν διχόνοιαι. Εις αυτόν καταφεύγει ο δούλος, όταν κλάψει με στεναγμούς εξ αιτίας της σκληρότητος του κυρίου του. Εις αυτόν φωνάζει δυνατά η χήρα το <<ελέησον>>.

Ο άγιος Πατέρας έχει κάθε ημέρα αμετρήτους ασχολίας δια τα προβλήματα του καθενός. Συλλαμβάνεται κάποιος βιαίως. Τότε ο πατέρας γίνεται συνήγορος. Πείνα μεγάλη βασανίζει τους ανθρώπους. Αμέσως τότε ο συνήγορος γίνεται τροφοδότης. Είναι κάποιος άρωστος. Τότε ο τροφοδότης γίνεται ιατρός. Έχει πέσει κάποιος άρωστος. Τότε ο νοσοκόμος βρίσκει τον παρηγορητικόν λόγον, δια να καταπραΰνη την θλίψιν. Έφθασε η ώρα της φροντίδας δια τους ξένους. Τότε ξενοδόχος γίνεται αυτός, ο οποίος έχει γίνει τα πάντα>>. 

Ο ΩΡΑΙΟΤΕΡΟΣ ΥΜΝΟΣ

Ω Πανύμνητε Μήτερ

Υπήρξαν πολλαί γυναίκες και από την παλαιάν και την Καινήν Διαθήκην, αι οποίαι ανυμνήθησαν, εδοξάσθησαν, επαινέθησαν. Και αν πλήθος τοιούτων γυναικών υπάρχει, δεν υπάρχει όμως ουδεμία γυναίκα, όσο λαμπράν και ένδοξον ιστορίαν κι αν έχη, δεν εφάνη καμμία γυναίκα η οποία να έχη υμνηθή προ της γεννήσεως της. Αυτή την στιγμή περνά απ' το μυαλό μου μία προσφώνησις του ιερού Ηλ. Μηνιάτου προς τους απίστους. <<Ελάτε λέει, τώρα οι άπιστοι, ελάτε οι άθεοι, ελάτε όλοι οι εχθροί της ορθοδόξου μου πίστεως. Όσες ακτίνες έχει ο ήλιος, τόσες είναι και οι αποδείξεις της ορθοδόξου μου πίστεως>>. Αν μπορούσα θα το έκαμνα και εγώ τούτο αυτήν την στιγμήν. Θα ήθελα να γινόταν η γλώσσα μου σάλπιγγα, να σαλπίσω το μήνυμα της εν Χριστώ αληθείας. Επί του προκειμένου. Όσοι νομίζουν, και δυστυχώς σήμερα είναι πολλοί τέτοιοι, όσοι νομίσουν <<πάνσοφοι>> όντες, πως ο Χριστιανισμός είναι και αυτός μια άλλη φιλοσοφία, σαν τις πολλές φιλοσοφίες, ας ακούσουν τα θαυμάσια της ορθοδόξου μας πίστεως. Ας ακούσουν τον προφ. Ησαΐαν ο οποίος 800 χρόνια πρίν, είδε την Παρθένον να κάθεται δοξασμένη, σαν τον ήλιο, και τους Αγγέλους να την δοξολογούν. Ας ακούσουν κι αυτόν τον προφητάνακτα Δαυΐδ, ο οποίος λέγει <<παρέστη η Βασίλισσα εκ δεξιών Σου, εν ιματισμώ διαχρύσω, περιβεβλημένη, πεποικιλμένη...>>.

Η εποχή μας συνηθίζει να πετάη αυτά ανεξέλεγκτα. Πιστεύει ότι όσα υπάρχουν στο παρελθόν είναι πεπαλαιωμένα. Τότε θα φθάσωμεν να πούμε, και μάλιστα με κομπορημοσύνη <<ουκ έστι Θεός>>. Δεν απαντώ εις αυτούς. Αφήνω να τους απαντήση ο προφ. Δαυΐδ και να τους ονομάση άφρονας.

Η αιτία λοιπόν δια την οποίαν η Παναγία ωνομάσθη Πανύμνητος είναι αυτή. Ότι ανυμνήθη, εδοξολογήθη, εδοξάσθη, προτού ακόμη εισέλθη εις την ζωήν. Η β΄ αιτία εξ ίσου κι αυτή ισχυρή είναι ότι ανυμνήθη υπό του Αρχαγγέλου Γαβριήλ. Ο Χαιρετισμός <<Χαίρε Κεχαριτωμένη>> είναι μία δοξολογία. <<Ευλογημένη Συ εν γυναιξί>> ήταν μια διακριτική τιμή η οποία έδειχνε την ανυπέρβλητον αξίαν της Θεοτόκου. Αργότερα, όταν ήλθε εις την συγγενή της την Ελισάβετ είπεν αύτη όταν την εδέχετο: << Και πόθεν μοι τούτο ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με;>>. Κάποια άλλη γυναίκα όταν είδε τον Ιησούν θαυματουργούντα εφώναξε μέσα από το πλήθος. <<Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας. Είναι θησαυρός ολόκληρος. Ωκεανός απέραντος. Κι αν ο Αρχάγγελος την ανυμνούσε τοιουτοτρόπως, η ανθρωπότης και η τότε και η τώρα, η αμαρτωλή ανθρωπότης την ανύμνησε πως; Με μία ρομφαία. Είναι πικρόν να το λέγη κανείς...

Ένα χαριτωμένο ανέκδοτο λέγει: Ήταν ένα κορίτσι ετοιμοθάνατο και την επεσκέφθη ο πνευματικός της να την εξομολογήση. Αλλά άλλο περίμενε και άλλο αντίκρυσε. Είδε το κορίτσι παρ' όλον που έπνεε τα λοίσθια του θανάτου να είναι ατάραχο, ήρεμο, γαλήνιο, ευχαριστημένο. Παραξενεμένος ερώτησε ο πνευματικός <<Παιδί μου δεν φοβήσαι τον θάνατον;>> Και με το χαμόγελο του απαντά. Όχι. Πριν από το περιστατικό της σφίγγας τον εφοβούμην, τώρα όμως δεν τον φοβάμαι. Περίεργος τώρα ο Πνευματικός ζητά να μάθη το περιστατικόν. Του λέγει λοιπόν: Ήμουνα κάποτε έξω στον κήπο και ξαφνικά ήλθε κοντά μου μία σφίγγα και άρχισε να βουΐζη και εγώ τρομαγμένη έβαλα τις φωνές. Ήλθε όμως αμέσως η μητέρα μου και με πήρε στην αγκαλιά της και η σφίγγα αντί να κάνη κακό σε εμένα, έκαμε το κακό στην μητέρα μου. Τώρα βλέπω λέγει πως η Παναγία έρχεται και με παίρνει στην αγκαλιά της και με φιλάει. <<Δεν φοβάμαι πλέον τον θάνατον>>.

Όσο ευρισκώμεθα κοντά στην Υπεραγία Θεοτόκο καθόλου δεν φοβούμεθα.

Οι Χριστιανοί 2000 πλέον έτη αδιακόπως την ανυμνούν και την δοξολογούν, είτε κατ' ιδίαν είτε εις τους ιερούς ναούς. Κυρίως κατά την ένδοξον Βυζαντινήν Ιστορίαν, οι ύμνοι αντήχησαν επί 1000 περίπου έτη εις την Βασιλεύουσαν πόλιν. Η Κων/πολις ήτο μία πόλις αφιερωμένη εις την Παναγίαν. Οι κάτοικοί της επίστευσαν εις την βοήθειαν και προστασίαν της.

Ας ενθυμηθούμε όμως και το ιστορικόν του ακαθίστου ύμνου. Είναι γνωστό πως καθιερώθη η ακολουθία αυτή που αποτελεί τον ωραιότερο ύμνο προς την Υπεραγία Θεοτόκο.

Η Βυζαντ. αυτοκρατορία που ήταν το προπύργιο του Χριστιανισμού και της ορθοδοξίας εδέχθη τις πιο σφοδρές επιθέσεις των βαρβάρων. Και εξ Ανατολών, και εκ του Βορρά, και εκ του Νότου, και εκ της Δύσεως. Κατώρθωσεν όμως χάρις εις την δύναμιν, χάρις εις την πίστιν και χάρις εις τους Χριστιανούς αυτοκράτοράς της να αντισταθή γενναιότατα. Εκείνο όμως εις το οποίον περισσότερον ωφείλετο η λαμπρότης του Βυζαντίου ήτο η προστασία της Παναγίας. Ο Ακάθιστος Ύμνος είναι μία τεράστια απόδειξις. Όταν εις την Κων/πολιν αυτοκράτωρ ήτο ο Ηράκλειος εις την Ανατολήν οι Πέρσαι επαναστάτησαν. Λεηλατούσαν τας χώρας της Ανατολής και αιχμαλώτιζαν τους Χριστιανούς. Και μάλιστα όπως λέγει ένας ιστορικός τους αγόραζαν οι Εβραίοι και τους εφόνευαν.

Οι Βυζαντινοί δεν ημπορούσαν πλέον να παραμείνουν θεαταί. Γι' αυτό ο Ηράκλειος εν συνεργασία με τον Πατριάρχη Σέργιο, ετοίμασαν υλικά και χρήματα για να καταδιώξουν τους Πέρσας. Επούλησαν μάλιστα και τα ιερά σκεύη των Εκκλησιών. Πόσα δεν προσέφερεν η ένδοξος του Βυζαντίου Εκκλησία εις το έθνος; Η εκστρατεία πήρε χαρακτήρα σταυροφορίας. Επήγαιναν να ελευθερώσουν χριστιανούς. Επήγαιναν να πάρουν πίσω τον Τίμιον Σταυρόν τον οποίον είχον κλέψει οι Πέρσαι από τα Ιεροσόλυμα όπου προ 300 ετών τον είχε υψώσει η Αγ. Ελένη. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν έφυγε ο Ηράκλειος είπεν προσευχόμενος εις την Παναγίαν. <<Στα χέρια σου παραδίδω την πόλιν και τον υιόν μου>>. Στην Κων/πολι είχαν μείνει πολύ ολίγοι. Το έμαθαν αυτό οι Πέρσαι και συνεννοήθησαν με τους Αβάρους, άλλους βαρβάρους προερχομένους εκ Βορρά και περιεκύκλωσαν την Κων/πολιν από ξηρά και από θάλασσα. Ο Ηράκλειος ευρίσκετο μακριά. Ο Πατριάρχης και ο λαός ήλθαν και ανέπεμψαν δέησιν εις την Αγ. Σοφίαν. Κατόπιν περιέφερον εις τους ολίγους υπάρχοντας πολεμιστάς την εικόνα της Παναγίας. Και το θαύμα συνετελέσθη. Πλησίον εις την Παναγίαν των Βλαχερνών μερικά πλοία που υπήρχον υπέστησαν φοβεράν τρικυμίαν και μεγάλην πανωλεθρίαν και τα περισσότερα εβυθίσθησαν. Οι πολεμούντες εις την ξηράν έπαθαν τέτοιαν πανωλεθρίαν, ώστε διέλυσαν την πολιορκίαν και έφυγαν. Η πόλις εσώθη. Ο λαός είδε την βοήθειαν της Παναγίας με τα μάτια του. Ήλθον και πάλιν εις την Εκκλησίαν και αγρύπνησαν καθ' όλη την νύκτα. Ουδείς εξ αυτών εκάθισεν καθ' όλην την νύκτα. Δια τούτο και ωνομάσθη ακάθιστος. Έψαλαν τους Χαιρετισμούς οι οποίοι είχον γραφή πιο μπροστά. Πολλοί υποστηρίζουν πως τους έγραψε ο Ρωμανός ο Μελωδός. Πάντως δεν λέγουν οι χαιρετισμοί δι' αυτό το γεγονός, αλλά αναφέρονται γενικά εις τον Ευαγγελισμόν και εις το μυστήριον της ενανθρωπήσεως του ΚΗΙΧ. Μόνον το προοίμιον <<τη Υπερμάχω Στρατηγώ>> έγινε τότε και εψάλη, ως νικητήριος παιάν.

Πανύμνητος λοιπόν και κατά την ιστορικήν πορείαν του Βυζαντίου. Πανύμνητος υφ' όλων των χριστιανών, όλης της Οικουμένης. 

Αδελφοί μου,

Ποιός είναι απόψε ο ωραιότερος ύμνος που πρέπει να αναπέμψωμεν προς την τιμωμένην Μητέρα του Θεού. Ο ωραιότερος ύμνος θα είναι η απόφασίς μας να ζήσωμεν του λοιπού εν μετανοία και κατά το θέλημα του Υιού της. Και τότε πράγματι: η Πνύμνητος Μήτηρ και Δέσποινα θα βασιλεύση εις την καρδιά μας, θα μας φωτίση, θα μας ανυψώση στον ουρανό, θα μας φέρει κοντά στον Θεό.

Γι' αυτό Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε <<δεξαμένη την νυν προσφοράν από πάσης ρύσαι συμφοράς άπαντας και της μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως τους συμβοώντας αλληλούϊα>>. ΑΜΗΝ.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ

1. Εκκλησιασμός: Κάθε Κυριακή και τις μεγάλες γιορτές, από νωρίς, καθώς επίσης στους Εσπερινούς.

2. Εξομολόγηση: Τουλάχιστον 4 φορές το χρόνο (καλόν είναι να γράφουμε τις αμαρτίες για να τις θυμόμαστε).

3. Θεία Κοινωνία: Με την ευλογία πάντα του Πνευματικού μας Πατέρα. Πριν και μετά τη Θεία Κοινωνία διαβάζουμε την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως. 

4. Νηστεία: α) (για τους υγιείς) : Κάθε Τετάρτη και Παρασκευή και τις Σαρακοστές. Τετάρτη και Παρασκευή αλάδωτο φαγητό. β) (για τους ασθενείς) : Ο πνευματικός κανονίζει την κάθε περίπτωση.

5. Προσευχή: α) Στην πρωινή προσευχή να λέμε τον εξάψαλμο. β) Μικρό Απόδειπνο και μία στάση τουλάχιστον από τους Χαιρετισμούς της Παναγίας. γ) Μία φορά την εβδομάδα την Παράκληση της Παναγίας. δ) Την Μεγάλη Σαρακοστή διαβάζουμε το Μέγα Απόδειπνο. ε) 20 καθημερινές εδαφιαίες μετάνοιες (εκτός των Κυριακών και της εβδομάδος του Πάσχα). στ) Να λέμε 30 φορές <<δόξα τω Θεώ>> και 10 φορές το <<Θεοτόκε Παρθένε>>. ζ) Κάθε Παρασκευή να διαβάζουμε τους Χαιρετισμούς του Τιμίου Σταυρού.

6. Νοερά προσευχή: Αδιαλείπτως να προσευχόμαστε. Να κάνουμε κομποσχοίνι α) 50 κόμπους στον Χριστό <<Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με>>, β) 30 στην Παναγία <<Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς>>, γ) 20 στους Αγίους <<Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών>>, δ) 50 υπέρ αναπαύσεως <<Κύριε ανάπαυσον την ψυχήν του δούλου σου>>. ε) 30 για την σωτηρία της πατρίδος μας.

7. Ιερά Μελέτη: Ένα κεφάλαιο από την Αγία Γραφή (Παλαιά και Καινή Διαθήκη και Ψαλτήριο). Βίους Αγίων, πατερικά και εποικοδομητικά βιβλία.

8. Κάθε πρωί: Αντίδωρο και μετά Μικρό Αγιασμό

9. Σταυρός:  Να φέρουμε πάνω μας τον Σταυρό και όχι χάντρες, ματάκια κ.ο.κ. Πρωτού κάνουμε το οτιδήποτε, να κάνουμε τον σταυρό (Το πρωί που ξυπνάμε και το βράδυ πριν κοιμηθούμε να κάνουμε τον σταυρό μας και να σταυρώνουμε το μαξιλάρι μας, στο τραπέζι να σταυρώνουμε το φαγητό και το νερό μας κ.ο.κ.).

10. Ελεημοσύνη: (ανάλογα με τις δυνατότητές μας)

11. Αποφυγή παθών: Εγωισμό, ζήλια, φθόνο, μνησικακία, σαρκικά αμαρτήματα, πλεονεξία, κατάκριση, υπερηφάνεια, διαβολόστελμα, κατάρα, αισχρολογία.

12. Καλλιέργεια αρετών: Ταπείνωση, αγάπη, υπομονή, εγκράτεια, φύλαξη των αισθήσεων, ανεξικακία, αυτοκατηγορία και μνήμη θανάτου, μνήμη Θεού και σιωπή.

13. Αιρέσεις: Καμμία σχέση με Παπικούς, Προτεστάντες, <<Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής>>, Ιεχωβάδες, <<Αληθινή εν Θεώ ζωή>>, Μασόνους, Ροταριανούς, Λάϊονς, Προσκόπους, Δωδεκαθεϊστές, Γιόγκα, Πιλάτες, Υπνωτιστές, Μέντιουμ, Μάγισσες, Καφετζούδες, Χαρτορίχτρες, ταρώ, ζώδια, ρεϊκι. 

ΚΑΛΟΝ ΑΓΩΝΑ

ΠΕΡΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

 ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ είναι ΕΞΑΓΟΡΕΥΣΙΣ ΕΚΟΥΣΙΟΣ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ των διαπραχθέντων αμαρτημάτων, χωρίς εντροπήν και δισταγμόν, ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΑΤΗΓΟΡΙΑ, μετά συντριβής καρδίας, ενώπιον του Πνευματικού, του υπό της Εκκλησίας τεταγμένου, προς άφεσιν αμαρτιών. 

 Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ πρέπει να είναι εκούσιος και ειλικρινής, δια να είναι αληθής και αποτελεσματική. Διότι η βεβιασμένη και ανειλικρινής εξομολόγησις είναι ΑΚΑΡΠΟΣ, καθότι δεν είναι υπαγόρευσις της καρδίας και έκφρασις μεταμελείας και ένδειξις πόθου προς θεραπείαν. 

 Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ πρέπει να γίνεται μετά παρρησίας και αυτοκατακρίσεως, χωρίς εντροπήν και δισταγμόν, διότι η παρρησία είναι εκδήλωσις αποστροφής προς την αμαρτίαν και διάθεσις προς διαπόμπευσιν αυτής.

   Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ πρέπει να γίνεται με συντριβήν καρδίας, διότι η συντριβή μαρτυρεί την αληθή μεταμέλειαν και εκφράζει την θλίψιν δια την παράβασιν ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, τον Οποίον ζητεί να εξιλεώση. Η άνευ συντριβής καρδίας εξομολόγησις δεικνύει έλλειψιν βαθείας συναισθήσεως.

  Όσοι προσέρχονται εις την Ε ΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΝ από συνήθειαν και με προσποίησιν, όσοι ενειλικρινώς εξομολογούνται τα αμαρτήματά των, όσοι από εντροπήν τα δικαιολογούν, όσοι δικαιώνουν τον εαυτόν των και κατηγορούν άλλους, αυτοί παραλογίζονται, χαροποιούν τον διάβολον, χλευάζοντες ΤΟΝ ΘΕΟΝ αλλά Ο ΘΕΟΣ δεν περιπαίζεται, διότι τα πάντα γνωρίζει.

  Όσοι συγκαλύπτουν τα αμαρτήματά των, παθαίνουν, ό, τι και οι ασθενείς, οι οποίοι κρύπτουν την ασθένειάν των και δεν λέγουν την αλήθειαν εις τους ιατρούς από εντροπήν. Αλλά όπως εις αυτούς δεν γίνεται θεραπεία, ομοίως μένουν αθεράπευτοι και όσοι προστρέχοντες εις τους Πνευματικούς ιατρούς κρύπτουν την αλήθειαν. 

ΑΓΑΠΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ

Άλλο δεν θα βρεις θησαυρό Παιδί μου στην ζωή σου

πιο καθαρό και ατίμητον απ' τους καλούς Γονείς σου.

          

Εκείνοι για χατήρι σου Νυχθημερόν μοχθούν και για

την ευτυχία σου παιδί μου προσπαθούν.

          

Ποτέ κακό μη βάλεις για κείνους στο μυαλό σου γιατί

οι Γονείς σου θέλουνε παιδί μου το καλό σου.

          

Πάντα να τους προσέχεις και να τους Αγαπάς και στην

καρδιά τους τη χαρά σαν μύρο να σκορπάς.

          

Γιατί το γέλιο και η χαρά, που δίνεις στους Γονείς σου,

 θα' ναι στολίδι ατίμητο, στην παιδική ψυχή σου.

          

Και μη ξεχνάς πως κάποτε Σένα άγνωστο καιρό θα

σου χαρίσει ο Θεός τον τίτλο τον ιερό.

          

Πατέρας ή Μητέρα θα ονομαστείς και εσύ και στην 

καρδούλα σου χαρά, θα νιώσεις περισσή.

          

Και τότε θα ζητάς και συ παιδί μου απ' τα παιδιά σου

την ευτυχία την χαρά να δώσουν στη καρδιά σου

          

Λοιπόν παιδί μου πάντοτε αγάπα τους Γονείς σου

για να' ναι πάντα κι ο ΘΕΟΣ παιδάκι μου μαζί σου.

ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥΣ 

  

ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΡΟΣ ΙΕΡΕΑ

Σπούδασον, ω ιερεύ, σαυτόν παραστήσαι εργάτην ανεπαίσχυντον, ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας.

Μηδέποτε στης εις σύναξιν έχθραν έχων κατά τινός, ίνα μή φυγαδεύσης τον Παράκλητον.

Εν ημέρα συνάξεως μή δικάζου, μή φιλονείκει, αλλ' εν τη εκκλησία μένων προσεύχου και αναγίνωσκε μέχρι της ώρας, εν η σε δει τελέσαι την θείαν μυσταγωγίαν. Και ούτω παράστηθι εν κατανύξει και καθαρά καρδία τω αγίω θυσιαστηρίω, μη περιβλέπων ένθεν κακείθεν, αλλά φρίκη και φόβω παριστάμενος τω επουρανίω βασιλεί.

Μη δια θεραπείαν ανθρωπίνην επισπεύσης τας Ευχάς, ή συντάμης, μηδέ λάβης πρόσωπον, αλλ' όρα προς μόνον τον προκείμενον Βασιλέα και τας περιεστώσας κύκλω Δυνάμεις. 

Άξιον σαυτόν ποίησον των ιερών Κανόνων.

Μη συλλειτουργεί οις απαγορεύουσι.

Βλέπε τίνι παρέστηκας, πως ιερουργείς, και τίσι μεταδίδως.

Μη επιλάθη της Δεσποτικής εντολής και της των αγίων Αποστόλων. <<Μη δότε>> γαρ φησί <<τα άγια τοις κυσί, και τους μαργαρίτας μή βάλετε έμπροσθεν των χοίρων>>.

Όρα μή παραδώς τον Υιόν του Θεού εις χείρας αναξίων.

Μη εντραπής τους ενδόξους της γης, μηδ' αυτόν τον το διάδημα περικείμενον εν τη ώρα εκείνη.

Τοις δε της Μεταλήψεως αξίοις μεταδίδου δωρεάν, ως και αυτός έλαβες.

Οίς οι θείοι Κανόνες ουκ επιτρέπουσι, μή μεταδίδου.

Όρα μη ε αμελείας σης, μυς, ή άλλο τι άψηται των θείων μυστηρίων, μηδέ νοτισθώσιν, ή καπνισθώσιν, ή χρισθώσιν υπό ανιέρων και αναξίων.

Ταύτα και τα τοιαύτα φυλάσσων σεαυτόν σώσεις και τους ακούοντάς σου. 

  

(Μέγα Ωρολόγιον. Έκδοσις: ''Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος).

ΘΑ ΚΕΡΔΗΣΩΜΕΝ Ή ΘΑ ΧΑΣΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ;

<<Μέγας ζηλωτής της αγίας ημών Πίστεως, ανήλθεν εις ουρανούς, μόλις το μέσον της ηλικίας ονύων, ενθυμίζων το πατερικόν <<ον ο Θεός φιλεί, νέος θνήσκει>>, αναφέρει δια τον π. Ιγνάτιο εις επιμνημόσυνον άρθρον, ο αείμνηστος Πρωτοσυγκ.π. Ευγένιος. Και συνεχίζει: <<έπραξε το παν, ο εκδημήσας ζηλωτής Ιερομόναχος, δια να έχη την παρρησίαν της <<Καλής  Ομολογίας>> και τύχη του αμαραντίνου στεφάνου της τελικής δικαιώσεως και επιβραβεύσεως, εν εκείνη τη ημέρα. Ο βίος του υπήρξε μεστός έργων αγαθών και θεαρέστων, και ο σπόρος της διδασκαλίας του, βλαστάνει καρποφορών>>. Πράγματι, υπήρξε μέγας ασκητής και λαμπρός κήρυξ του Ευαγγελίου. Χιλιάδες χριστιανών από όλη την Ελλάδα εδέχθησαν την επομβρίαν της πνευματοφόρου και χριστοφόρου ομιλίας του και μυριάδες ψυχαί ευεργετήθησαν εκ του παραδείγματος και της μελισταγούς ομιλίας του.

Του αειμνήστου Ιερομ. π. ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΕΤΣΗ

Αγαπητοί μας Αναγνώσται,

 Το περιοδικόν τούτο ένα σκοπόν μόνον έθεσε ως αιτίαν της εκδόσεώς του: Την επαναφοράν των παραδόσεων της Ορθοδοξίας μας εις την ζωήν των χριστιανών. Διότι πιστεύομεν απόλυτα ότι έξω από την Ορθοδοξίαν δεν υπάρχει σωτηρία της ψυχής μας. Και ότι έξω από τας παραδόσεις της Ορθοδοξίας μας δεν υπάρχει αιώνιος ζωή! Και τότε; Τότε, αλλοίμονον! Εχάσαμεν το παν. Ναι χάνωμεν το παν χωρίς να το καταλάβουμε. Τι να τα κάνουμε όλα τα άλλα εάν θα χάσωμεν την ψυχήν μας; <<Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδίσει και ζημιωθή την εαυτού ψυχήν>>, λέγει ο Κύριος.

 Ω! αλήθεια! Εάν εκαταλαβαίναμεν τον σκοπόν της ζωής μας αυτής, που είναι να αποκτήσωμεν την αιωνιότητα πόσον θα είμεθα τότε ευτυχείς! Θα εθέταμεν τότε το παν εις την υπηρεσίαν του σκοπού αυτού. Δυστυχώς όμως! Ο άνθρωπος παρασυρόμενος από την μέριμναν και την φροντίδα της ζωής αυτής μεθυσμένος από την ύλην και την δόξαν και την ηδονή ξεχνά ότι βαδίζει ολοταχώς προς τον θάνατον, και αλλοίμονον, προς την κόλασιν! Οι δαίμονες φευ του καλλιεργούν την ψευδαίσθησιν ότι πρόκειται να ζήση αιώνια... Είναι το αιώνιο παιγνίδι των για να κερδίζουν ψυχάς!...

 Πράγματι συμβαίνει πολλές φορές να βλέπωμεν ένα περίεργον γεγονός γύρω μας και επειδή το εσυνηθίσαμε να το βλέπωμεν καθημερινώς σχεδόν δεν μας κάνει πλέον εντύπωσιν! Έτσι και εδώ! Επειδή τον θάνατον τον βλέπουμε καθημερινώς αντί να συνετισθώμεν αποθρασυνόμεθα. Λίγη συγκίνησις μόνον και ευθύς μόλις περάσει η εντύπωσις του νεκρού ξαναρχίζομεν την αμαρτωλήν ζωήν μας. Και πέφτομεν περισσότερον μέσα στην αμαρτίαν, και πέφτομεν περισσότερον μέσα στον βούρκο. Βουτιόμαστε πιο πολύ στην ασωτία. Γινόμεθα πλέον αναίσθητοι! Αυτή δυστυχώς είναι η κατάστασις της ψυχής μας. Αυτήν την αδιαφορίαν την εγκληματικήν αδιαφορίαν δεικνύουν οι περισσότεροι χριστιανοί σήμερον.

 Αλλά μη γένοιτο ευλογημένοι Χριστιανοί και δι' ημάς το ίδιο. Εμείς ας συνέλθωμεν από τον ύπνον της αμαρτίας διότι ο θάνατος είτε το θέλομεν είτε όχι είναι κοντά μας. Μην παίζωμεν με την κόλασιν. Εκεί δεν υπάρχει καμμιά ελπίς πλέον σωτηρίας. Ό, τι θέλομεν να κάνωμεν οφείλομεν να το κάνωμεν τώρα αμέσως. Τίποτ' άλλο δεν αξίζει όσον αξίζει η ψυχή μας. Τίποτ' άλλο δεν μένει για πάντα αιώνια, στους αιώνας των αιώνων όσο η βασιλεία των ουρανών και η κόλασις. Ας τρομάξωμεν λοιπόν κι εμείς ενθυμούμενοι την φοβεράν κρίσιν που μας περιμένει. Ας ετοιμασθούμε δια το μεγάλο ταξίδι της αιωνιότητας. Πως θα παρουσιασθούμε τότε στον τρομερόν Κριτήν; Πως θα απολογηθούμε ενώπιον Του; Τί λόγια θα βρούμε δια να δικαιολογηθούμε; Ας ευχηθούμε όμως να δώση ο Κύριος να μη είμεθα μεταξύ των αμαρτωλών εκείνων για τους οποίους ο Ευαγγελιστής Ιωάννης διηγείται στην αποκάλυψίν του ότι μόλις αντίκρυσαν τον φοβερόν Κριτήν κατά την τρομερήν ώραν της Κρίσεως τότε τους έπιασε όλους και πλουσίους και τους φτωχούς και τους βασιλείς και τους μεγιστάνας και τους δούλους και τους ελεύθερους φόβος και τρόμος και με φρίκη και με απόγνωση εφώναζαν δυνατά και σπαρακτικά καθώς προσπαθούσαν να κρυφτούν στα γύρω βουνά και σπήλαια και πέτρας. <<Πέσατε επάνω μας βουνά και πέτρες και σκεπάστε μας! Πέσατε επάνω μας να μην βλέπομεν την οργήν του Κριτού! Κρύφτε μας βουνά, κρύφτε μας πέτρες. Η οργή έφθασε. Οι κεραυνοί πέφτουν. Ποιός ημπορεί να σταθή εμπρός του; Σώστε μας>>! - Σώστε μας! Αυτές τις σπαρακτικές φωνές έβγαζαν. - Έτσι ακριβώς περιγράφει την κρίσιν ο Ιωάννης. Αλλά τα βουνά δεν ακούν την στιγμήν αυτήν! Οι πέτρες δεν συγκινούνται. Το παν διευθύνεται απ' τον Κύριον τον Παντοκράτορα, τον Δεσπότην του Παντός, τότε όπως και τώρα. Αλλοίμονον εάν πέσωμεν στα χέρια Του. <<Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος>>. Ας συνέλθωμεν λοιπόν αγαπητοί μας. Ας συνέλθωμεν απ' την κραιπάλην της αμαρτίας και ας σκεφθούμε την σωτηρίαν της ψυχής μας. Από ημάς θα εξαρτηθή εάν χάσωμεν ή κερδήσωμεν την αιωνιότητα.