ΠΡΟΣΕΥΧΗ (ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΡΟΣΤΩΦ)

 

 Ψυχή χωρίς προσευχή είναι καταδικασμένη να πεθάνη από πνευματική ασφυξία, όπως το σώμα όταν στερηθή το οξυγόνο.
 Δύο ειδών προσευχές έχουμε: την κοινή, την φανερή. Και την ατομική, την μυστική. Η κοινή προσευχή πρέπει να γίνεται πάντοτε σύμφωνα με την τάξι και το τυπικό που ορίζει η Εκκλησία μας. Στην κοινή προσευχή δεν έχουμε δικαίωμα ν' αυτοσχεδιάζουμε, όπως κάνουν οι αιρετικοί. Έχει τον καθωρισμένο χρόνο και το καθωρισμένο από την Εκκλησία περιεχόμενό της, μεσονυκτικό, όρθρος, ώρες, λειτουργία, εσπερινός, απόδειπνο. Το ίδιο το Πανάγιο Πνεύμα, που συγκροτεί ολόκληρη την Εκκλησία, ώρισε αυτές τις προσευχές, για να λατρεύεται και να δοξάζεται αδιάκοπα ο αληθινός Θεός στη γη από τους ανθρώπους, όπως δοξάζεται στον ουρανό από τους αγγέλους.
 Η ατομική προσευχή δεν είναι προκαθωρισμένη. Είναι η προσωπική συνομιλία και επικοινωνία του ανθρώπου με τον ουράνιο Πατέρα του, του πλάσματος με τον πλάστη του. Αυτή η προσευχή, διδάσκει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, ως προς την ποιότητά της είναι συνουσία και ένωσις ανθρώπου και Θεού. Και ως προς την ενέργειά της, έχει τέτοια και τόση δύναμι, ώστε συντηρεί και διατηρεί τον κόσμο, συμφιλιώνει με τον Θεό, σβήνει πλήθος αμαρτημάτων, σώζει από τους πειρασμούς, συντρίβει τα τεχνάσματα των δαιμόνων, γεννά όλες τις αρετές, χωρηγεί τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, τρέφει την ψυχή, φωτίζει τον νου, διαλύει τη λύπη και την ακηδία, σβήνει τον θυμό, καλλιεργεί την ελπίδα, καθρεπτίζει την πνευματική πρόοδο, αποκαλύπτει τα μέλλοντα.

 <<Συ δε όταν προσεύχη, είσελθε εις το ταμείον σου, και κλείσας την θύραν σου πρόσευξαι τω πατρί σου τω εν τω κρυπτώ>> (Ματθ. 6.6). <<Ταμείον>> πνευματικό είναι η καρδιά που ενώνεται με τον νου και γεννά ό ,τι ο άγιος Θεοφύλακτος ονομάζει μυστική διάνοια. Εκεί μέσα επιτελείται η εσωτερική προσευχή. Δεν χρειάζεται να κυνηθούν τα χείλη, να χρησιμοποιηθούν βιβλία, να επιστρατευθούν τα μάτια και η γλώσσα και οι φωνητικές χορδές. Χρειάζεται όμως ν' ανυψωθή ο νους προς τον Θεό και να βυθισθή μέσα σ' Αυτόν.

 Το πνευματικό <<ταμείον>> της καρδιάς σου χωρεί και κλείνει μέσα του ολόκληρο τον Κύριο και τη βασιλεία των ουρανών, καθώς ο ίδιος διαβεβαίωσε: <<Η βασιλεία τους Θεού εντός υμών εστίν>> Λουκ. 17.21). Η καρδιά, εξηγεί ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, είναι μικρό όργανο, αλλά μέσα της χωρούν τα πάντα: εκεί ο Θεός, εκεί οι άγγελοι, εκεί η αιώνια ζωή και βασιλεία, εκεί οι άγιοι, εκεί ο θησαυρός της χάριτος. Σ' αυτό λοιπόν το εσωτερικό καρδιακό ταμείο ν' αποσύρεσαι συχνά, να συγκεντρώνης όλο σου τον νου, να παρίστασαι νοερά ενώπιον του Θεού και να επικοινωνής μαζί Του μυστικά, με πνευματική θέρμη και ζώσα πίστι, ασκούμενος στη νήψι, για να εξελιχθής <<εις άνδρα τέλειον>>.

 Μάθε τον άριστο τρόπο της προσευχής: Πρώτα ν' απευθύνης στον Θεό ειλικρινή και βαθιά ευχαριστία <<πάντων ένεκεν>>. Στη δεύτερη θέσι βάλε την εξομολόγησι των αμαρτιών σου, με μετάνοια, συναίσθησι και συντριβί ψυχής. Και τελευταία ας αναφέρης τα αιτήματά σας προς τον ουράνιο Πατέρα σου.
 Αν προσεύχεσαι πολύν καιρό και ο Θεός δεν εισακούη τα αιτήματά σου, οπωσδήποτε τούτο συμβαίνη για τρεις αιτίες: Ή διότι ζητάς κάτι πριν έρθη η κατάλλη ώρα, ή διότι ζητάς ανάξια και υπερήφανα, ή διότι ο παντογνώστης Κύριος γνωρίζει πως αν εκπληρώση την επιθυμία σου θα πέσης κατόπιν σε υπερηφάνεια ή σε αμέλεια.

 Υπάρχει προσευχή ευάρεστη στον Θεό και καρποφόρα. Και υπάρχει προσευχή βδελυκτή στον Θεό και άκαρπη. Αν θέλης να δεχθή ο Κύριος την προσευχή σου, πλησίασέ Τον με πολλή ταπείνωσι και συντριβή, με καθαρούς τους λογισμούς, με βαθιά εμπιστοσύνη στην πρόνοιά Του, με καθαρή την καρδιά από την οργή και τη μνησικακία, με πνεύμα μαθητείας και υπακοής στο θέλημά Του. Αυτές είναι οι βασικές προϋποθέσεις της καρποφόρας προσευχής.

 <<Προσευχόμενοι δε μη βαττολογήσητε ώσπερ οι εθνικοί. Δοκούσι γαρ ότι εν τη πολυλογία αυτών εισακουσθήσονται>> (Ματθ. 6.7), λέεο ο Κύριος. Και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος πάλι διδάσκει:<< Μη ζητάς να λες πολλά στην προσευχή σου, για να μη διασκορπισθή ο νους σου αναζητώντας λόγια. Ένας λόγος τελωνικός εξηλέωσε τον Θεό, και ένας λόγος πίστεως έσωσε τον ληστή. Η πολυλογία στην προσευχή πολλές φορές δημιούργησε στο νου φαντασίες και διάχυσι, ενώ αντιθέτως η μονολογία συγκεντρώνει τον νου>>.

 Γι' αυτό ασκήσου στην αδιάλειπτη καρδιακή προσευχή, τη νοερά προσευχή, το <<Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με>>, υπακούοντας στα λόγια του αποστόλου: <<Θέλω πέντε λόγους δια του νοός μου λαλήσαι... ή μυρίους λόγους εν γλώσση>> (Α' Κορ. 14. 19). Αν αυτή η προσευχή γίνη η αναπνοή της ψυχής σου, θα σε οδηγήση κατ' ευθείαν στη μυστική ένωσι με τον Κύριο.

 Την αληθινή και καθαρή προσευχή δεν μπορεί να σου τη διδάξη άλλος, εκτός από τον Κύριο.
 Η προσευχή δεν έχει άλλο δάσκαλο εκτός από τον ίδιο τον Θεό, <<τον διδάσκοντα άνθρωπον γνώσιν και διδόντα ευχήν τω ευχομένω>> (Ψαλμ. 93. 10-Α' Βασ. 2.9). Γι' αυτό μιμήσου τον μαθητή εκείνο που με απλότητα παρακάλεσε τον Χριστό: <<Κύριε, δίδαξον ημάς προσεύχεσθαι>> (Λουκ. 1.1).   

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

 ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΝΗΣΤΕΙΑΣ

   Παρ' ότι η Νηστεία είναι εντολή της Εκκλησίας μας, διότι την διδάσκει το Ευαγγέλιον και εν γένει η Αγία Γραφή, και θεσμός παμπάλαιος, έχουσα τας ρίζας της μέσα εις αυτόν τούτον τον Παράδεισον, εν τούτοις υπάρχουν πολλοί, τόσον λαϊκοί όσον και Κληρικοί, που ούτε καν προσέχουν αυτήν.
 Ωστόσο δεν απευθυνόμεθα εις αυτούς, που δεν τους συνδέει τίποτε άλλο με την Μητέρα Εκκλησίαν ειμή το ιερόν Βάπτισμα που έλαβον εις την νηπιακήν των ηλικίαν, αλλά γενικώς εις όλους αυτούς που θέλουν να λέγωνται χριστιανοί, αλλά δεν νηστεύουν.
 Είμεθα υποχρεωμένοι όμως να τονίσωμεν, ότι υπάρχουν πολλοί χριστιανοί, που παρά την περιφρόνησιν που δεικνύουν, πλείστοι εκ των λαϊκών αλλά και εξ αυτών των Κληρικών, εις τον Ιερόν τούτον θεσμόν της Νηστείας, εξακολουθούν να φυλάττουν την νηστείαν, όχι μόνον της Τετάρτης και Παρασκευής, αλλά και των Τεσσαρακοστών. Οι τοιούτοι μας είναι λίαν συμπαθείς, διότι αγωνίζονται να υπακούσουν εις την εντολήν της Εκκλησίας και να κόψουν το ιδικόν των θέλημα, ώστε να κυριαρχήσουν επί του εαυτού των, ίνα μη παραδοθώσιν δέσμιοι εις την κοιλίαν των, γνωρίζοντες το της Αγ. Γραφής: <<Η δύναμις (του Σατανά) επ' ομφαλού γαστρός>>. (Ιώβ. μ'. 11). Άξιος ο μισθός αυτών.
 Τους επαινούμεν και προτρέπομεν αυτούς να συνεχίσουν την καλήν ταύτην αγίαν συνήθειαν, εάν δεν έχουν λόγους υγείας και βιωτικής ανάγκης, που τότε θα πρέπη να το συζητήσωσι μετά του Πνευματικού των Πατρός (του εξομολόγου των).
 Αλλ' εξίσου πρέπει να τονίσωμεν, ότι υπάρχουν και μερικοί, που παρεξηγούν την έννοιαν και τον σκοπόν της Νηστείας και νηστεύουν, όχι δια να θεραπεύσουν εαυτούς, αλλ' ίνα αποκοιμήσουν την συνείδησίν των και δικαιολογήσουν εις τον εαυτόν των χίλιες δύο παρανομίες. Ας γνωρίζουν όμως οι τοιούτοι, η Νηστεία των δεν είναι πλέον φάρμακον παθοκτόνον, αλλ' υποκρισία, την οποίαν μισεί και καυτηριάζει ο Χριστός και η Εκκλησία Του.
 Διότι ένιοι εξ' αυτών, από το ένα μέρος νηστεύουν και από το άλλο βλασφημούν. Νηστεύουν, και συζούν παρανόμως (αστεφάνωτοι). Νηστεύουν, και είναι κλέπται, άδικοι, μέθυσοι, ψεύσται, συκοφάνται, χαρτοπαίκται, φιλάργυροι, πλεονέκται, διαβολείς, πόρνοι, μοιχοί, φονείς (δι' εκτρώσεων και αποφυγής της τεκνογονίας) κλπ. Νηστεύουν, και ψευδορκούν ή τρέχουν εις τα δικαστήρια δι' υλικά πράγματα, καταδικάζουν τον αθώον, ργίζονται, δεν προσεύχονται, δεν εξομολογούνται, δεν εκκλησιάζονται, δεν κοινωνούν, έχουν χρόνια να μιλήσουν με συνανθρώπους των, δεν συγχωρούν κλπ.
 Η νηστεία αυτών, καθώς αντιλαμβάνεται πας τις, δεν είναι πλέον φάρμακον θεραπευτικόν, που η Εκκλησία θέτει εις την διάθεσίν των, αλλά ναρκωτικον, που εφεύρε η αρρωστημένη φαντασία των. Διότι: <<Τί γαρ όφελος της νηστείας, λέγει ο ιερός Χρυσόστομος,  όταν πονηρίας η γέμουσα η διάνοια; Όταν εγκαλήται; (δικάζητε) Όταν κατακρίνητε, δοκούς περιφέροντες επί των οφθαλμών και προς επίδειξιν πάντα ποιήτε;>>. Νηστεύουν, ίνα ναρκώνουν την συνείδησίν των δια να μή διαμαρτύρεται κατά του αμαρτωλού και ανηθίκου βίου των. Νηστεύουν από φαγητά δια να μή νηστεύουν από αμαρτήματα.
 Το θέμα λοιπόν της Νηστείας  είναι λεπτόν και πολύπλευρον. Διότι η Νηστεία δεν περιορίζεται εις την χύτραν μας. Ημπορεί να νηστεύωμεν από φαγητά, αλλ' εφ' όσον δεν νηστεύομεν και από αμαρτήματα, η νηστεία μας μετατρέπεται εις κατάκρισιν. Δι' αυτό εις την συνέχειαν θα εξετάσωμεν την Νηστείαν απ' όλας τας πλευράς, ίνα εις ημάς αποβαίνη εις βοήθειαν και όχι εις ζημίαν. Διότι ως έχει σήμερον παρ' ημίν ο ιερός ούτος θεσμός της Νηστείας είναι άσκοπος και ανωφελής από θρησκευτικής και ηθικής απόψεως. Χρησιμεύει απλώς εις το να επαυξάνη τον αριθμόν των παραβατών των εκκλησιαστικών διατάξεων, και καθιστά βαρύτερον και επαχθέστερον το φορτίον του εκκλησιαστικού ζυγού, δημιουργών <<Χριστιανούς άνευ Εκκλησίας>>, και να παρέχη εις τινάς την επίπλαστον και αποκοιμίζουσαν ηθικώς παραμυθίαν ότι είναι αυστηροί τηρηταί των <<πατρίων>>, αδιαφορούντες αν η φύλαξις αύτη δεν έχει άλλον σκοπόν πλην της απλής φυλάξεως.

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΡΟΣΤΩΦ

 

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού
και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

 ΕΓΩ ο ταπεινός αρχιερεύς Δημήτριος, μητροπολίτης Ροστώφ και Γιαροσλάβ, άκουσα τη φωνή του Κυρίου μου να λέη μέσα από το άγιο Ευαγγέλιο: <<Γίνεσθε έτοιμοι, ότι η ώρα ού δοκείτε ο υιός του ανθρώπου έρχεται>> (Ματθ. 24. 44), <<οψέ η μεσονυκτίου ή αλεκτοροφωνίας>> (Μαρκ. 13. 35-36). Ακούγοντας αυτή τη φωνή του Κυρίου, κυριεύθηκα από φόβο. Επειδή μάλιστα συχνά προσβάλλομαι από ασθενείς και μέρα με τη μέρα καταβάλλομαι σωματικά, προσδοκώ δε κάθε στιγμή την ώρα του θανάτου και ετοιμάζομαι κατά τις δυνάμεις μου για την αναχώρησι από τη ζωή αυτή, έκρινα σωστό να γράψω την παρούσα διαθήκη μου. Θέλω μ' αυτή να καταστήσω γνωστό σε όλους ότι από τότε που αξιώθηκα του αγίου μοναχικού Σχήματος (στη μονή Κυριλλόφσκυ του Κιέβου, σε ηλικία 18 ετών) και υποσχέθηκα ενώπιον του Θεού να ζήσω με εκούσια πτωχεία, δεν απέκτησα καμμιά περιουσία ούτε δέχθηκα ποτέ δώρα, εκτός από τα ιερά βιβλία. Ας μην ταλαιπωρηθή λοιπόν κανείς αναζητώντας περιουσιακά στοιχεία στο κελλί μου. Ούτε να ταλαιπωρήση τους ανθρώπους που για την αγάπη του Θεού με υπηρέτησαν, για να του αποκαλύψουν που έχω τάχα κρυμμένους θησαυρούς ή πλούτη. Από τα νεανικά μου χρόνια δεν εμάζεψα ποτέ χρυσό ή άργυρο, ούτε επέτρεψα στον εαυτό μου ν' αποκτήση περιτά ενδύματα ή οποιαδήποτε άλλα πράγματα, εκτός από τα απολύτως απαραίτητα. Προσπαθούσα πάντοτε, κατά το δυνατόν, να τηρήσω με ακρίβεια στη θεωρία και στην πράξι, τη μοναχική ακτημοσύνη. Ουδέποτε μερίμνησα για τον εαυτό μου. Εμπιστευόμουν και ακουμπούσα τα πάντα στην πρόνοια του Θεού, που ποτέ δεν μ' εγκατέλειψε. Όσες προσφορές έπαιρνα από τους ευεργέτες μου για τη συντήρησί μου, τις χρησιμοποιούσα για τις λίγες προσωπικές μου ανάγκες και για τις πολλές ανάγκες των μοναστηριών της επαρχίας μου. Όπου υπηρέτησα, είτε ως ηγούμενος είτε ως αρχιερεύς, δεν αποθησαύρισα ποτέ τις εισφορές των πιστών και των ενοριών, οι οποίες άλλωστε δεν ήσαν πολλές. Τις ξόδευα για τις ανάγκες εκείνων που είχαν ανάγκη, όπως κάθε φορά πρόσταζε ο Θεός.
 Κανείς λοιπόν ας μην κοπιάση μετά τον θάνατό μου ερωτώντας ή ψάχνοντας για κάποιο περιουσιακό μου στοιχείο. Ούτε για την ταφή μου αφληνω κάτι, ούτε για τα μνημόσυνά μου. Κι αυτό, για να λάμψη η αξία της μοναχικής πτωχείας ενώπιον του Θεού, ιδιαίτερα τώρα στα τέλη μου. Πιστεύω ότι θα είμαι πιο ευάρεστος στον Θεό, αν μετά τον θάνατό μου δεν βρεθή ούτε ένα δηνάριο, παρά να βρεθή πλούτος πολύς και να μοιρασθή στους φτωχούς.
 Και αν, ως πάμπτωχο, δεν θα θελήση κανείς να με κηδεύση, όπως συνήθως συμβαίνει με τους απόρους, παρακαλώ εκείνους που συλλογίζονται τα δικά τους τέλη, να σύρουν τουλάχιστον το αμαρτωλό σώμα μου μέχρι έναν απέριτο ομαδικό τάφο, και να το πετάξουν εκεί ανάμεσα στα άλλα πτώματα.
 Αν πάλι προστάξη ο άρχοντας να κηδευθώ με δημόσια δαπάνη, τότε παρακαλώ τους φιλόχριστους κηδευτές μου να με ενταφιάσουν στο μοναστήρι του προστάτη μου αγίου Ιακώβου, επισκόπου Ροστώφ, σε μιά γωνία του ναού, που έχω ήδη επιλέξει. Για τον κόπο και την αγάπη τους, τους βάζω με ευγνωμοσύνη βαθειά μετάνοια.
 Όσο για τα μνημόσυνά μου, αν κάποιος απαιτή αμοιβή, τον παρακαλώ, ας μη με μνημονεύη τον φτωχό. Όποιος θελήση όμως χωρίς χρήματα να θυμάται την αμαρτωλή μου ψυχή στις προσευχές του για την αγάπη του Θεού, θα θυμηθή και εκείνον ο Κύριος στη βασιλεία των ουρανών.
 Ο Θεός ας αγίνηςγίνης ίλεως σε όλους μας, και πρ παντός σε μένα τον αμαρτωλό, στους αιώνες. Αμήν.

 Έγραψα με το χέρι μου αυτή τη διαθήκη, στο επισκοπείο της θεόσωστης πόλεως του Ροστώφ, στις 4 Απριλίου του 1706.

+ Δημήτριος
Μητροπολίτης Ροστώφ και Γιαροσλάβ

Η ΜΗΤΗΡ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

 Επειδή στους ουρανούς είναι και τούτο αιώνιος θεσμός, το να μετέχουν δηλαδή δια των μεγαλυτέρων οι μικρότεροι του ευρισκομένου πέρα από τον όντα, μεγαλύτερη δε από όλους είναι η Παρθενομήτωρ, δια μέσου αυτής θα μετάσχουν, όσοι μετάσχουν βέβαια, του Θεού και θα υμνήσουν μετά τον Θεό όσοι υμνούν τον Θεό. Αυτή είναι και των πριν από αυτήν αιτία και των μετά από αυτήν προστάτις και πρόξενος των αιωνίων. Αυτή είναι θέμα των προφητών, αρχή των Αποστόλων, εδραίωμα των μαρτύρων, κρηπίς των διδασκάλων. Αυτή είναι η δόξα των επι γης, η τερπνότης των ευρισκομένων στον ουρανό, το εγκαλλώπισμα όλης της κτίσεως. Αυτή είναι η αρχή και πηγή και ρίζα των απορρήτων αγαθών. Αυτή είναι η κορυφή και τελείωσις κάθε αγίου.
 Ω Παρθένε Θεία και τώρα ουρανία, πως να περιγράψω όλα τα προσόντα σου; Πως να σε δοξάσω, τον θησαυρό της δόξης; Σου και η μνήμη μόνο αγιάζει αυτόν που την χρησιμοποιεί. Προς εσένα και μόνη η κλίσις καθιστά του νου καθαρώτερο, αναλαμβάνοντάς τον αμέσως προς το θείο ύψος. Δια σου τρανώνεται το βλέμμα της διανοίας. Δια σου καταλάμπεται το πνεύμα με την επιδημία του Θείου Πνεύματος. Διότι έγινες ταμιούχος και χώρος χαρίτων. Όχι για να τις κρατήσης κοντά σου, αλλά για να γεμίσης τα σύμπαντα με χάρι. Διότι ο ταμίας των ακενώτων θησαυρών επιτροπεύει για τη διανομή. Για ποιό λόγο άλλωστε να κατακλείση τον πλούτο, αφού δεν μειώνεται;
 Μετέδωσε λοιπόν πλούσια στο λαό σου, σ' αυτόν τον κλήρο σου, το έλεός σου και τα χαρίσματά σου, ω Δέσποινα. Δώσε λύσι των δεινών που μας κατέχουν. Βλέπεις από πόσα και ποιά δεινά κατατρεχόμαστε, και δικά μας και ξένα, και τα εξωτερικά και τα εσωτερικά. Μετάτρεψέ τα όλα προς το καλύτερο με τη δύναμί σου, τους μεν ευρισκομένους μέσα και ομοφύλους εξημερώνοντας προς αλλήλους, του δεν επιτιθεμένους απ' έξω σαν άγρια θηρία αποκρούοντας. Φέρε την βοήθεια και θεραπεία σου ως αντίμετρο στα πάθη μας, κατανέμοντας και στις ψυχές και στα σώματα πλούσια τη χάρι, και προς όλα διαρκή. Κια αν δεν την χωρούμε, κάνε μας χωρητικωτέρους, και κανόνισε το μέτρο κατά τέτοιον τρόπο, ώστε, σωζόμενοι και δυαμούμενοι από τη χάρι σου, να δοξάζωμε τον προαιώνιο Λόγο που εσαρκώθηκε από σένα για μας μαζί με τον άναρχο Πατέρα του και το ζωοποιό Πνεύα, τώρα και πάντοτε και στους ατελεύτητους αιώνες. Γένοιτο.

Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία ΛΖ', ΕΠΕ, Τόμος 10ος)

ΟΠΤΑΣΙΑ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΦΟΒΕΡΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

 

(Σιναϊτικός κώδιξ αιώνος ΙΕ-ΙΣΤ υπ' αρ. 532 φυλ. 70α-87α.
Εκ της βιβλιοθήκης της Λαύρας του πατέρα μας
Αγίου Σάββα του Ηγουμένου).

  Κατά τον καιρό της βασιλείας Λέοντος του σοφού, ο οποίος εβασίλευσε και κατά τις ημέρες του Αγίου Βασιλείου του νέου, ο οποίος θεληματικά έγινε κατά Χριστόν σαλός, υπήρχε κάποιος νέος από ευγενή και πλούσια οικογένεια. Αυτός βλέποντας λοιπόν τα υπό του παμμακαρίστου γέροντος Βασιλείου γενόμενα θαύματα και τα βλεπόμενα με το προφητικό του χάρισμα να συμβούν ήρθε προς αυτόν και ζήτησε να γίνει μαθητής του. Ο δε άγιος γέροντας τον απέτρεπε λέγοντάς του ότι δεν μπορεί να το δεχθή αυτό, αλλά τον συμβούλευσε λέγοντάς του <<εάν θέλεις τέκνον να γίνεις του Χριστού, απαλλάξου απ' όλα όσα έχεις και γίνε μοναχός>>. Και ο νέος αυτός υπάκουσε. Εγκατέλειψε τα πάντα και εκάρη Μοναχός. Τον αγάπησε ο Άγιος και τον εδέχετο να πηγαίνει να τον βλέπει και να τον νουθετεί. Είχε δε ο γέρων Αγ. Βασίλειος μεγάλη παρρησία στον Κύριο, για την πολλή του ταπείνωσι, καθώς συμβαίνει συνήθως με τους κατά Χριστόν σαλούς, οι οποίοι καλύπτουν την μεγάλη τους αγιότητα προσποιούμενοι, ότι έχουν σαλευμένα τα μυαλά και είναι τρελλοί. Μία ημέρα ο νέος αυτός Μοναχός διερωτάτο, εάν οι μετά τα πάθη του Κυρίου Ιουδαίοι, οι εκπληρούντες τα προστάγματα του Παλαιού Νόμου θα εγένοντο κι αυτοί δεκτοί παρά του Κυρίου, όπως και ο Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ, ο Μωυσής, ο Δαυΐδ και άλλοι. <<Ο Άγιος γέρων δεν ήθελε ούτε να ακούσει περί του τοιούτου, διότι έλεγε ο Κύριος <<Εγώ ειμί η θύρα δι' εμού, εάν τις εισέλθει, σωθήσεται και εισελεύσεται και εξελεύσσεται και νομήν ευρήσει>> (Ιωαν. 10,9). Ως εκ τούτου πως μπορούν αυτοί να εισέλθουν εις την Βασιλείαν του Θεού, αφού είναι εχθροί του Θεού και καθημερινά τον βλασφημούν. Επίσης ότι <<ο Θεός πατήρ όλην την Κρίσιν δέδωκε τω Υιώ, (Ιωαν. Ε' 22)>> καθώς είναι γραμμένο. Και επειδή δεν είχε πεισθεί ο Γρηγόριος, ο Άγιος άρχισε να προσεύχεται περί του μαθητού, για να του σηκώσει ο Θεός την άτοπη αυτή επίνοιαν. Ο δε Κύριος ο οποίος εκπληρεί την επιθυμίαν των φοβουμένων Αυτόν (Ψαλμ. ρμδ ι9) απέστειλε θείον άγγελον προς τον όσιον Γρηγόριον και υπέδειξε σ' αυτόν την αλήθειαν, καθώς ο Γρηγόριος στην συνέχειαν εξήγησε αυτό σε πολλούς των αγίων ανδρών λέγοντας προς αυτούς τα ακόλουθα:
 Μία νύκτα εξύπνησα κατά το μεσονύκτιον, καθώς είναι η συνήθεια και στάθηκα στην προσευχή και πάλιν εκοιμήθηκα μικρόν και σαν σε όνειρο αμέσως ευρέθηκα σε κάποια χλοηφόρο πεδιάδα, γεμάτη με κυπαρίσσια, των οποίων οι κορυφές έφθαναν σε άπειρο ύψος, και εκεί υπήρχαν άνθη διάφορα και ιδίως κρίνα πολύ πολύ ευπρεπή. Και ιδού ένας άνδρας πολύ ψηλός και στην όψη αξιοθαύμαστος με στολή πύρινη επάνωθεν και με χιτώνα καθαρό και πιό λευκό από το χιόνι. Εκρατούσε δε σιδερένια ράβδον, με την οποία θα μπορούσε να κατατροπώση δωδεκάδες χιλιάδες. Ήρθε πλησίον μου και είπε. Τί κάνεις εδώ; Και εγώ του είπα δεν γνωρίζω ω Κύριε πως ήρθα εδώ. Και εκείνος μου είπε: οι προσευχές του πνευματικού σου πατέρα Βασιλείου αυτές σε εισήγαγαν εδώ, για να σου υποδειχθή περί εκείνου, που εσύ ζητείς να μάθεις την αλήθειαν. Και εγώ για αυτό έχω αποσταλεί από τον θεόν. Και αφού είπε αυτό, κράτησε το δεξί μου χέρι και βαδίσαμε προς την ανατολή διερχόμενοι την θαυμαστή εκείνη πεδιάδα, της οποίας το έδαφος ήταν υάλινον, στο άκρον δε είδα συναθροίσεις πολλές ανδρών νέων πυρίνων, από τους οποίους εξεπέμπετο ύμνος άγνωστης και υπερφυσικής υμνωδίας και ψαλμοί μελίρρυτοι και υπερθαύμαστοι.
 Αφού διαπεράσαμε εκείνο τον τόπον, φθάσαμε σε άλλον πύρινο τόπο που όπως εφαίνετο εκατακαίετο, αλλά εκείνο το πύρ δεν έκαιγε εκείνους που τους προσέγγιζε εκεί, αλλά με φώτα γαληνεμένα άπλωνε και επορφύριζε, και τους πλησιάζοντας γλυκά καταφώτιζε. Στο μέσο δε του πυρός εκείνου ήσαν νέοι ντυμένοι στα λευκά και κρατούντες στα χέρια τους σκεύη έπαιρναν το άυλον εκείνο πύρ και εθυμίαζαν εκπέμποντας μία ξένη εις εμάς ευωδίαν και αναβοούσαν το Άγιος, Άγιος, Άγιος.

Η ΝΕΑ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ

 Αμέσως αφού προχωρήσαμε προς ανατολάς, συναντήσαμε κάποια πόλη, πολύ πολύ φοβερή, για την οποία αν θελήσω να την περιγράψωμ πόσο ωραία ήτο, δεν θα το δυνηθώ. Όμως θα πω ό, τι μπορέσω. Ήταν το μέγεθός της σαν τον κύκλο φαινομένου στερεώματος, η δε οικοδομή δεν ήταν από ασβέστη ή λίθους ή μάρμαρα ή γυαλιά, αλλά σαν από ακτίνες εκθαμβωτικού χρυσού, η δε θέα της ποικιλόμορφος, από παντός είδους πολυτελείς λίθους, με διαύγεια τοπαζίου, σμαράγδου σαπφείρου, υακίνθου, πρασίνου και όλων των άλλων σπινθηροβολούντων λίθων, κατά την ομοιότητα του ουρανίου τόξου, που εμφανίζεται στις νεφέλες, σαν να εκπέμπει ακτίνες από διαύγεια σε διαύγεια και από χρώμα θαυμαστό. Των δε λίθων εκείνων και την αρμογή και το κάλλος ποιός μπορεί να διηγηθή! Η σύνθεση της πόλεως αυτής επίσης ήταν υπερθαύμαστη! Το ύψος των τειχών ήταν αφάνταστο των δε πυλών η θέα φρικωδέστατη. Ήσαν δε οι πύλες δώδεκα, κάθε μία με δικό της χρώμα, κατά την όψη των πολυτελών λίθων και ήταν αυτές μεγάλες και κλεισμένες. Και εγώ βλέποντας αυτά και γεμάτος από θάμβος και έκπληξη ερώτησα τον οδηγό μου, να μου πει ποιά είναι η υπερθαύμαστη αυτή πόλη. Εκείνος μου απάντησε, ότι αυτή είναι η πόλη του μεγάλου Βασιλέως, για την οποία γράφει ο Απόστολος, ότι τεχνίτης της και δημιουργός της είναι ο Θεός. Αυτή είναι η άνω Ιερουσαλήμ, η νέα Σιών, η πόλη πάντων των Αγίων και θα δεις και τον βασιλέα αυτής και τους πολίτες αυτής. 

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

 Ο άνθρωπος ο διαμείνας στερεός εις την πίστιν και χριστιανικήν πολιτείαν έως τέλους της ζωής του, και αξιωθείς μετανοίας και εξομολογήσεως, όταν πλησιάζει η εσχάση στιγμή του, πλαγιάζει επάνω εις τον κράββατον του θανάτου με χαράν και παρηγορίαν. Αυτός δεν φοβείται ούτε τον θάνατον, ούτε την μέλλουσαν κρίσιν, διότι αυτά δεν θέλουν εγγίσει εις αυτόν, καθώς το βεβαιοί ο Ιησούς Χριστός λέγων. <<Αμήν, αμήν λέγω υμίν, ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με, έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ούκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν>>. (Ιωάν. Κεφ. έ.στιχ.24). Όθεν ο δίκαιος κείται ήσυχος από της συνειδήσεώς του. Διότι τα αμαρτήματά του εσυγχωρήθησαν, και εντρυφά εις την καρδίαν του το έλεος του Θεού. Αυτός έχων την Σταύρωσιν κεχαραγμένην εις την καρδίαν του, φανερόνει με τούτο την αγάπην του και ευλάβειαν προς τον Ιησούν Χριστόν, εις τον οποίον και μόνον πάντοτε ήλπιζεν, όστις και τώρα εις τον θάνατόν του είναι η μόνη προσδοκία και όλη η ελπίς του, δια τον οποίον έζη, και δια τον οποίον αποθνήσκει. Εις το ιλαρόν του πρόσωπον λάμπει η εσωτερική ησυχία, η θεία παραμυθία, και η ενίσχυσις του Αγίου Πνεύματος, το οποίον κατοικεί εις την καρδίαν του. Τα ομμάτιά του και η καρδία, είναι προσηλωμένα εις τον ουρανόν. Όλη η όψις του δεικνύει το τί φρονεί η ψυχή του, λέγουσα. Εγώ επιθυμώ να χωρισθώ από του σώματος, και να μένω με τον Χριστόν. Ο Άγγελος του Θεού περιμένει την ψυχήν του, έως ότου να εύγη από το σώμα, δια να την μεταφέρη εις τον κόλπον του Θεού. Τέλος αφ' ου χωρισθή η ψυχή από του πηλίνου σώματος, ευθύς τρέχει εις τον οποίον επίστευσεν, όταν έζη εις τον κόσμον με ακαταίσχυντον ελπίδα, τον οποίον μή ιδούσα ηγάπα. Μετά δε ταύτα παρίσταται εις το πρόσωπον αυτού. Ο Χριστός σπεύδει να υπαντήση αυτήν, και απλώνει τας χείρας εις αυτήν λέγων. Είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου. Ο Σατανάς τότε βλέπων τα τοιαύτα, κατησχημένος φεύγει μακράν. Οποία χαρά και ευφροσύνη πνευματική να θεωρή τις την μεγαλειότητα του Ιησού Χριστού, και να γένη κοινωνός της δόξης του και της αιωνίου μακαριότητος, την οποίαν ουδείς δύναται να περιγράψη! Με τοιούτον λοιπόν τίμιον θάνατον τελευτά ο δίκαιος, ο πιστεύων εις τον Ιησούν Χριστόν, και αντιπολεμών πάντοτε την αμαρτίαν, τον κόσμον, και τον διάβολον. Μετά δε ταύτα παύει πλέον η πάλη και τα πάθη του ευσεβούς. Ω ! πόσον καλόν ήτον, εάν αυτό το παράδειγμα του δικαίου, ηδύνατο να διερεθίση τον καθένα εις το να φυλάττη πάντοτε την πίστιν του αμώμητον, να αγωνίζηται γενναίως, και με προθυμίαν να σπουδάζη δια να εισέλθη δια της στενής πύλης, και να τελειώση ευτυχώς το στάδιον της ζωής του! εκεί αυτόν περιμένει ο ένδοξος και αμάραντος στέφανος, και η αναφαίρετος και μεγαλοπρεπής κληρονομία.

ΕΥΧΗ

 Κύριε Ιησού Χριστέ! πόσην πνευματικήν χαράν θέλει λάβη η ψυχή μου εν τη ώρα του θανάτου, όταν αισθανθώ, ότι Σε έχω εις την καρδίαν μου, και ότι Σύ είσαι μετ' εμού και με παρηγορείς! ποίος δύναται τότε να με φοβήση, ή να με κατηγορήση; μήπως αι αμαρτίαι μου; αλλά Σύ μοι εσυγχώρησας αυτάς. Σύ μοι εδικαίωσας, με έπλυνας, με εκαθάρισας, και με ηγίασας με το υπέρτιμον αίμα Σου. Μήπως τάχα ο Σατανάς δύναται νε με πειράξη, ή να με φοβήση; όχι. Διότι Σύ τον ενίκησας. Σύ εσήκωσας απ' αυτόν την εξουσίαν. Αυτός δεν δύναται να κάμη τί εναντίον μου. Διότι Σύ είσαι βοηθός μου αληθώς. Σύ απέθανες δι' εμέ και ανέστης, και κάθησαι ήδη εν δεξιά του Πατρός, και μεσιτεύεις δι' εμέ (Ρωμ. Κεφ. ή. στιχ. 34). Τίποτε λοιπόν δεν θέλει με χωρίση από την αγάπην Σου. Αξίωσόν με, γλυκύτατε Ιησού, να ζω δια Σέ, και να αποθάνω δια Σέ. Δος μοι την χάριν δια να προσκολληθώ εις εσέ αληθώς και πιστώς, και ποτέ να μή μακρυνθώ από Σου. Δος μοι την χάριν δια να αποθνήσκω καθ' ημέραν, τουτέστι να νεκρώνω όλας τας κακάς μου επιθυμίας, όσαι είναι εναντίαι προς Σε, ώστε με τούτο να ελευθερωθή η καρδία μου, αφ' όλων των γηΐνων πραγμάτων, τα οποία δεν θέλω λάβη μετ' εμού εις τον θάνατον. Εμφύτευσον εν εμοί τον ένθερμον πόθον προς απόλαυσιν της ουρανίου και αιωνίου Σου Βασιλείας, ώστε να ζω εδώ εν τω κόσμω, ως εν τω ουρανώ, όπου ονομάζομαι πολίτης. Αύτη η μακαρία ελπίς, ότι θέλω αξιωθή ποτέ να ζω αιωνίως μετά Σου. Είθε να αυξήση εις εμέ τον ζήλον εις το να κάμω εδώ το αγαθόν ακαμάτως, ώστε να συνάζω εκεί τους καρπούς αιωνίως. Γλυκύτατε Σωτήρ! χάρισόν μοι δια να μή παύσω ποτέ από του να ελπίζω εις Σε, και εις την ευσπλαγχνίαν και αγάπην Σου. Προς τούτοις να ενθυμούμαι τα πάθη και τον θάνατόν Σου, και τας ατιμήτους ευεργεσίας Σου, όπως δοξάζω Σε, συν τω ανάρχω Σου Πατρί, και τω Παναγίω Πνεύματι, νύν, και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.  

(Από το βιβλίο ''ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ''. Έκδοσις Επισκόπου Μεσσηνίας Γρηγορίου. Ασκητήριον Παναγουλάκη, Καλαμάτα. 1975) 

ΓΕΝΕΣΕΩΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (Κεφ. ΙΗ'. 20 - 23)

 Είπε Κύριος. Κραυγή Σοδόμων και Γομόρρας πεπλήθυνται προς με, και αι αμαρτίαι αυτών μεγάλαι σφόδρα. Καταβάς ουν όψομαι, ει κατά την κραυγήν αυτών την ερχομένην προς με συντελούνται, ει δε μή, ίνα γνω. Και αποστρέψαντες εκείθεν οι άνδρες ήλθον εις Σόδομα. Αβραάμ δε έτι ην εστηκώς εναντίον Κυρίου. Και εγγίσας Αβραάμ είπε. Μη συναπολέσης δίκαιον μετά ασεβούς και έσται δίκαιος ως ο ασεβής; Εάν ώσι πεντήκοντα δίκαιοι εν τη πόλει, απολείς αυτούς; Ουκ ανήσεις πάντα τον τόπον ένεκεν των πεντήκοντα δικαίων, εάν ώσιν εν αυτή; Μηδαμώς συ ποιήσης ως το ρήμα τούτο, του αποκτείναι δίκαιον μετά ασεβούς, και έσται ο δίκαιος ως ο ασεβής. Μηδαμώς. Ο κρίνων πάσαν την γην, ου ποιήσεις κρίσιν; Είπε δε Κύριος. Εάν ώσιν εν Σοδόμοις πεντήκοντα δίκαιοι εν τη πόλει, αφήσω όλην την πόλιν και πάντα τον τόπον δι' αυτούς. Και αποκριθείς Αβραάμ είπε. Νυν ηρξάμην λαλήσαι προς τον Κύριόν μου, εγώ δε ειμι γη και σποδός. Εάν δε ελλατονωθώσιν οι πεντήκοντα δίκαιοι εις τεσσαρακονταπέντε, απολείς ένεκεν των πέντε πάσαν την πόλιν; Και είπεν. Ου μη απολέσω, εάν εύρω εκεί τεσσαρακονταπέντε. Και προσέθηκεν έτη λαλήσαι προς αυτόν, και είπεν. Εάν δε ευρεθώσιν εκεί τεσσαράκοντα; Και είπεν. Ου μη απολέσω ένεκεν των τεσσαράκοντα. Και είπε. Μήτι, Κύριε, εάν λαλήσω; Εάν δε ευρεθώσιν εκεί τριάκοντα; Και είπεν. Ου μη απολέσω ένεκεν των τριάκοντα. Και είπεν. Επειδή έχω λαλήσαι προς τον Κύριον. Εάν δε ευρεθώσιν εκεί είκοσι; Και είπεν. Ου μη απολέσω, εάν εύρω εκεί είκοσι. Και είπε. Μήτι, Κύριε, εάν λαλήσω έτι άπαξ. Εάν δε ευρεθώσιν εκεί δέκα; Και είπεν. Ουκ απολέσω ένεκεν των δέκα. Απήλθε δε ο Κύριος, ως επαύσατο λαλών τω Αβραάμ. Και Αβραάμ απέστρεψεν εις τον τόπον αυτού.

50ος ΨΑΛΜΟΣ: ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟ ΜΕΓΑ ΕΛΕΟΣ ΣΟΥ

ΨΑΛΜΟΣ  Ν’ (50)

Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου. ἐπὶ πλεῖον πλῦνον μὲ ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισον μέ. ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διαπαντός. σοὶ μόνω ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῆς ἐν τοὶς λόγοις σου, καὶ νικήσης ἐν τῷ κρίνεσθε σέ. ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίες ἐκίσσησε μὲ ἡ μήτηρ μου. ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια της σοφίας σου ἐδήλωσας μοί. ραντιεῖς μὲ ὑσσώπω, καὶ καθαρισθήσομαι. πλυνεῖς μέ, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. ἀκουτιεῖς μοὶ ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τᾶς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοὶς ἐγκάτοις μου. μὴ ἀπορρίψης μὲ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ πνεῦμα σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλης ἀπ’ ἐμοῦ. ἀπόδος μοὶ τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἠγεμονικῶ στήριξον μέ. διδάξω ἀνόμους τᾶς ὁδούς σου καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. ρύσαι μὲ ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου. ἀγαλλιάσεται ἡ γλώσσα μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἂν ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τὴ εὐδοκία σου τὴν Σιῶν, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα. τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Ἐλέησον μέ, ὢ Θεέ μου, σύμφωνα πρὸς τὸ μέγα καὶ ἄμετρον ἔλεός σου, καὶ σύμφωνα πρὸς τὸ πλῆθος τὸ ἀπέραντον τῶν οἰκτιρμῶν σου σβῆσε ὁλοτελῶς τοῦ ἀνομήματός μου τὸ βαρὺ χρέος. Πάλιν καὶ πάλιν πλύνε μὲ ἀπὸ τὸν ρύπον τῆς διπλῆς παραβάσεως τοῦ νόμου σου, εἰς τὴν ὁποίαν παρεσύρθην, καὶ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν μου ἡ ὁποία μὲ κατέστησε μολυμένον καὶ ἀκάθαρτον, καθάρισε μέ. Ἐλέησον μὲ καὶ οἰκτείρησον μέ, διότι τὴν ἀνομίαν μου, τὴν ὁποίαν πρότερον τυφλωμένος δὲν ἀντελαμβανόμην, ἐγὼ τώρα τὴν γνωρίζω καὶ τὴν συναισθάνομαι, μέχρι σημείου ὥστε ἡ ἁμαρτία μου αὐτὴ νὰ μὴ φεύγη ποτὲ ἀπὸ τὸν νοῦν μου, ἀλλὰ νὰ τὴν ἔχω πάντοτε ἐμπρός μου, καὶ νὰ συντρίβωμαι διηνεκῶς δί΄ αὐτήν. Παρά σου ζητῶ τὴν ἄφεσιν τῆς ἁμαρτίας μου, διότι ὁποιονδήποτε καὶ ἐὰν ἠδίκησα δί΄ αὐτῆς, τὸν ἰδικόν μου σοῦ νόμον παρέβην καὶ ἡ κατὰ τοῦ πλησίον παρεκτροπὴ καὶ προσβολή μου ἐπὶ σὲ διαβαίνει. Εἰς σὲ καὶ μόνον ἠμάρτησα καὶ διέπραξα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἰς τοῦ ὀφραλμούς σου εἶναι πονηρόν. Ὁμολογῶ καὶ κηρύττω δημοσὶα τὴν πρὸς σὲ ἁμαρτίαν μου, ἴνα ὅσοι βλέπουν τᾶς τιμωρίας πού μου ἐπέβαλες δί΄ αὐτὴν , μὴ σὲ ἐκλάβουν ἄδικον, ἀλλὰ ἀναγνωρισθῆς δίκαιος εἰς τοῦ λόγους καὶ τᾶς περὶ ἐμοῦ κρίσεις σου καὶ ἐξέλθης νικητής, ὅταν οἱ ἁγνοοῦτες τὰ πράγματα σὲ ἐπικρίνουν. Ἐλέησον μὲ καὶ οἰκτείρησον μέ, διότι ἰδού, φέρω κληρονομικὴν τὴν κλίσιν καὶ ροπὴν πρὸς τὴν ἁμαρτίαν. Διότι ἐν μέσῳ ἀνομιῶν καὶ παραβάσεων τοῦ νόμου σου συνελήφθην ἐν τὴ κοιλία τῆς μητρός μου καὶ ἐν μέσῳ ἁμαρτιῶν μὲ ἐκυοφόρησε καὶ μὲ ἐγέννησεν ἡ μήτηρ μου. Οἱ γονεῖς μου, ὅταν ἐγὼ συνελαμβανόμην καὶ ἐγεννώμην, διετέλουν ὅπως καὶ ὄλον τὸν γένος τῶν ἀνθρώπων ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος καὶ παρεσύροντο ὕπ΄ αὐτοῦ εἰς καθημερινᾶς παραβάσεις τοῦ νόμου. Ἀλλὰ σὺ δὲν ἀρέσκεσαι εἰς τὴν ἁμαρτωλὸν αὐτὴν κατάστασιν, διότι ἠγάπησας τὴν εὐθύτητα καὶ τὴν εἰλικρίνειαν τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδίας, δί΄ αὐτὸ δὲ καὶ μοῦ ἀπεκάλυψας καὶ μοῦ ἐφανέρωσας τὰ ἄδηλα καὶ ἀπόκρυφά της σοφίας σου, ἴνα διὰ τούτων ἀπαλλαγῶ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ποὺ ἐμφωλεύει μέσα μου ἂπ αὐτῆς τῆς συλλήψεώς μου εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός μου. Τοῦτο ὅμως θὰ ἐπιτευχθῆ μόνον διὰ τῆς βοηθείας σου. Θὰ μὲ ραντίσης Σὺ μὲ τὸ ἔλεος καὶ τὴν χάριν σου ὡσὰν διὰ ραντιστηρίου ἐκ κλώνων ὑσσώπου καὶ θὰ καθαρισθῶ. Θὰ μὲ πλύνης καὶ θὰ λευκανθῶ γινόμενος λευκότερος καὶ ἀπὸ τὴν χιόνα. Ὅταν δὲ οὕτω μὲ συγχωρήσης καὶ μὲ λευκάνης, θὰ μὲ κάμης νὰ ἀκούσω καὶ νὰ αἰσθανθῶ ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, καὶ τὰ ἐκ τῆς ὀδύνης καὶ βαθείας συναισθήσεως συντετριμμένα ἤδη ὀστᾶ μου θὰ ἀνασκιρτήσουν ἐν χαρᾷ καὶ ἀγαλλιάσει. Στρέψε μακρὰν ἀπὸ τᾶς ἁμαρτίας μου τὸ πρόσωπόν σου, ὥστε νὰ μὴ βλέπης, ἀλλὰ νὰ λησμονήσης αὐτᾶς, καὶ σβῆσε τελείως, ὥστε νὰ μὴ φαίνωνται πλέον, πάσας τᾶς ἀνομίας μου. Κτίσε μέσα μου καρδίαν καθαράν, ἀνακαινίζων αὐτήν, ἡ ὁποία τώρα εἶναι ἀκάθαρτος καὶ ρέπει πρὸς τὸ κακόν, καὶ καθάρισον τὸν νοῦν μου, ὥστε νὰ ἐγκαινιάσης εἰς τὸ ἐσωτερικόν μου πνεῦμα καὶ κινήσεις τοῦ νοὸς εὐθείας καὶ ὀρθᾶς. Γέμισε τὸ ἐσωτερικόν μου μὲ ἁγνοὺς λογισμοὺς καὶ ἀγαθὴν προαίρεσιν. Μὴ μὲ ἀπορρίψης καὶ μὴ μὲ ἀποδιώξης ἀπὸ τὸ πρόσωπόν σου, ὥστε νὰ στερηθῶ τῆς ἐπιβλέψεώς σου καὶ τῆς συμπαθείας σου, καὶ μή μου ἀφαιρέσης τὸ Πνεῦμα σου τὸ Ἅγιον, ὥστε νὰ στερηθῶ τῆς βοηθείας καὶ ἐνισχύσεώς σου. Δός μου πάλιν τὴν ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας φυγαδευθεῖσαν χαρὰν παρέχων μοὶ τὴν ἀγαλλίασιν, τὴν ὁποίαν δημιουργεῖ ἡ ἐκ τοῦ ἐλέους σου σωτηρία. Καὶ στήριξον μὲ ἐν τὴ νέα ταύτη καταστάσει διὰ σκέψεων σταθερῶν καὶ βουλήσεως ἰσχυρᾶς, ἡ ὁποία νὰ κυριαρχῆ μέσα μου καὶ νὰ μὲ κατευθύνη εἰς τὸ ἀγαθόν. Οὕτω δὲν θὰ παρέχω διὰ τοῦ παραδείγματός μου σκάνδαλον εἰς τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ θὰ ἀφοσιωθῶ εἰς τὸ ἑξῆς εἰς τὴν οἰκοδομὴν αὐτῶν. Θὰ διδάξω ἀνόμους τᾶς ὁδούς σου, εἰς τᾶς ὁποίας θέλεις νὰ βαδίζωμεν, καὶ πολλοὶ ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀσεβῶς ἀθετοῦν τᾶς ἐνολᾶς σου, θὰ ἐπιστραφοῦν ἐν μετανοίᾳ εἰς σέ.  Ἐλευθέρωσε μέ, ὢ Θεέ μου, ὅστις εἶσαι ὁ σωτήρ μου. Ἡ γλώσσα μου μὲ χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν θὰ ὑμνῆ τὴν δικαιοσύνην σου, διὰ τῆς ὁποίας τιμωρῶν ἐν ἐλέει τὸ κακόν, ὁδηγεῖς καὶ πάλιν τοὺς διαπράττοντας αὐτὸ εἰς τὴν σωτηρίαν. Κύριε, διὰ τῆς ἀφέσεως, τὴν ὁποίαν θὰ μοῦ παράσχης, θὰ ἀνοίξης τὰ κλεισμένα ἀπὸ τὴν ἐντροπὴν τῆς ἁμαρτίας καὶ τὸν ἔλεγχον τῆς συνειδήσεως χείλη μου, καὶ τὸ στόμα μου θὰ ἐξαγγείλη τὸν ὕμνον καὶ τὸν ἔπαινόν σου. Θὰ περιορισθῶ νὰ σὲ ὑμνήσω μὲ ὅλην  τὴν καρδίαν μου, διότι ἐὰν θὰ ἤθελες θυσίαν ὑλικήν, εὐχαρίστως θὰ ἔδιδα ταύτην. Ἀλλὰ σύ, καὶ ἄν σου προσφέρωμεν ὡς θυσίαν ζῶα, διὰ νὰ κατακαοῦν ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου σου ὁλόκληρα, δὲν θὰ εὐαρεστηθῆς. Θυσία εὐπρόσδεκτος καὶ ἀρεστὴ εἰς τὸν Θεὸν εἶναι τὸ πνεῦμα, ποὺ ἔχει συντριβὴ ἀπὸ εἰλικρινῆ μετάνοιαν. καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην δὲν θὰ ἀπορρίψη ποτὲ ὁ Θεός. Εὐδόκησον, Κύριε, νὰ φανῆς ἀγαθὸς καὶ πρὸς τὴν Σιῶν καὶ διὰ τῆς εὐδοκίας σου καὶ τῆς καλωσυνής σοῦ ταύτης ἂς οἰκοδομηθοῦν τὰ τείχη τῆς Ἱερουσαλήμ. Τότε θὰ εὐαρεστηθῆς νὰ δεχθῆς πάντων τῶν εἰδῶν τᾶς θυσίας θὰ δεχθῆς θυσίαν προσφερόμενην σύμφωνα πρὸς τᾶς διατάξεις τοῦ Νόμου καὶ πρὸς τὸ δίκαιον. Θὰ δεχθῆς καὶ θυσίαν ἀναφορᾶς, καθὼς καὶ θύματα ἀκόμη καιόμενα ὁλόκληρα ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου. τότε θὰ ἀνεβάσουν ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου σου μόσχους, διὰ νὰ τοὺς προσφέρουν θυσίαν εἰς σέ

ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ

Δεν έχω καρδίαν θλιβομένην προς αναζήτησίν σου,

δεν έχω μετάνοιαν,

δεν έχω κατάνυξιν,

ουδέ δάκρυα, τα οποία επαναφέρουσι τα τέκνα εις την ιδίαν αυτών πατρίδα.

Δεν έχω, δέσποτα, δάκρυον παρακλητικόν.

εσκοτίσθη ο νούς μου από την ματαιότητα του κόσμου,

και δεν δύναται ν' ατενίσει προς σε μετά πόνου.

εψυχράνθει η καρδία μου από το πλήθος των πειρασμών,

και δεν δύναται να θερμανθεί διά των δακρύων της προς σε αγάπης.

Αλλά σύ, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός μου, ο θησαυρός των αγαθών,

δώρησαί μοι τελείαν μετάνοιαν, και καρδίαν επίπονον, ίνα ολοψύχως

εξέλθω εις αναζήτησίν σου.

διότι άνευ σου θέλω αποξενωθεί από παντός αγαθού.

Χάρισαί μοι λοιπόν, ω αγαθέ, την χάριν σου.

ο πατήρ, όστις σ' εγέννησεν εκ των κόλπων αυτού αχρόνως και αϊδίως, ας ανανεώσει

εις εμέ τας μορφάς της εικόνος σου.

σ' εγκατέλιπον, μη μ' εγκαταλείπεις.

εχωρίσθην από σου, έξελθε εις αναζήτησίν μου,

και ευρών εισάγαγέ με εις τας νομάς σου,

και συναρίθμησόν με μετά των προβάτων της εκλεκτής σου ποίμνης,

και διάθρεψόν με μετ' αυτών εκ της χλόης των θείων σου μυστηρίων,

των οποίων υπάρχει κατοικητήριον η καθαρά καρδία,

εις την οποίαν αναφαίνεται η έλλαμψις των αποκαλύψεών σου,

η οποία έλλαμψις είναι παρηγορία και αναψυχή των κοπιόντων δια σε εν θλίψεσι και διαφόροις ατιμίαις.

της οποίας ελλάμψεως είθε ν΄ αξιωθώμεν και ημείς δια της χάριτος και φιλανθρωπίας σου,

του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, εις τους αιώνας των αιώνων''. Αμήν.

Αγ. Ισαάκ του Σύρου.

ΘΕΕ ΜΟΥ, ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Και αν δεν ευχαριστήσω Σέ, Κύριε και Θεέ μου, σε ποιόν άλλον να ανοίξω το στόμα μου και να πω το μεγάλο, το ολόθερμο ευχαριστώ μου; Σε ποιόν; Ποιός άλλος φάνηκε τόσον αγαθός, τόσον επιεικής, τόσον εύσπλαχνος, και ελεήμων και ευεργετικός σε μένα τον ανάξιον, όσον σύ, ο Κύριος και Θεός μου; Ήμουνα ακάθαρτος, και με εκαθάρισες με το πανάσπιλον Αίμα του Υιού Σου. Ήμουνα νεκρός, και με ανέστησες με την Ανάστασίν Του.Ήμουνα εις τον άδην, και με ανέβασες εις τον Παράδεισον. Ήμουνα πτωχός και γυμνός και έρημος από κάθε καλό και τίμιο και άγιο, και με εγέμισες με τας δωρεάς και τα χαρίσματα του Παναγίου Σου Πνεύματος. Ήμουνα αμαρτωλός και αχρείος και ένοχος, ανάξιος της αγάπης Σου και Σύ από την ευσπλαγχνίαν Σου με έκαμες άξιον της Ουρανίου Βασιλείας Σου. Θεέ μου, κάθε ημέρα να Σε υμνώ, δεν είναι αρκετόν. Κύριε μου, κάθε στιγμή να Σε δοξολογώ, είναι λίγο και μικρό. Πατέρα μου ουράνιε και αν σ' όλη μου την ζωή πέφτω να Σε προσκυνώ και να σου λέγω το πιό εγκάρδιο και θερμό Ευχαριστώ, δεν μπορώ εις τας ευεργεσίας Σου να ανταποκριθώ. Και όμως, δεν μπορώ και αυτό κάνω. Σε ευχαριστώ, Κύριε, Σε ευχαριστώ. Από τα βάθη της ψυχής μου, αιώνιε της ψυχής μου Ευεργέτα, Σε ευχαριστώ. Σε υμνώ, Σε προσκυνώ και λατρεύω και Σε δοξολογώ.     

ΕΥΧΕΣ ΑΓΙΩΝ

Του Οσίου Ιακώβου του μετά τας αμαρτίας, πορνείας και φόβου μετανοήσαντος και αποκλεισθέντος εν τάφω, και τα γόνατα κλίναντος, και το στήθος αφειδώς τύπτοντος, και μετά κλαυθμού πολλού ταύτην την ευχήν λέγοντος επί δέκα χρόνους, ως και αγιωνυμίας παρά Θεού και θαυμάτων ηξιώθη. 

<<Πως ατενίσω προς σε ο Θεός; Ποίαν δε αρχήν της εξομολογήσεως εύροιμοι; Ποία καρδία; ή ποίω θαρρήσας συνειδότι γλώσσαν ασεβή και χείλη μολυσμού γέμοντα κινήσαι πειράσομαι; Ποίας δε αμαρτίας πρώτον άφεσιν αιτήσαι καταπολεμήσω; Φείσαι Φιλάνθρωπε Κύριε! Ίλεως γενού μοι τω αναξίω, Δέσποτα Αγαθέ! και μη συναπολέσης με ταις αισχραίς πράξεσιν, ου γαρ μικρά μου τα δυσσεβήματα, πορνείαν ετέλεσα, φόνον ειργασάμην, αίμα αθώον εξέχεα, και τούτοις τοις ύδασι και θηρίοις και πετεινοίς δέδωκα εις βοράν. Και νυν, Κύριε, ειδότι σοι τα πάντα εξομολογούμαι αγαθέ την τούτων εξαιτούμενος άφεσιν. Μη παρίδης με Δέσποτα, αλλά κατά την σην πρέπουσαν ευσπλαγχνίαν, οικτείρισόν με τον ασεβή, και κατάπεμψον εις εμέ το παρά Σου πλούσιον έλεος, ελθόντα επί της αμαρτίας βάραθρα, μή καταποντίσοι με γαρ η του λυμεώνος εχθρού καταιγίς, μη δε καταπίη με ο δράκων ο βύθιος. Ελεεί Θεού ηγιάσε με>>.

Ούτος ο όσιος Ιάκωβος, δια πολλών αυτού αγώνων και ασκήσεων υπερβολικών, κόπων, νηστειών, αγρυπνιών και αδιαλείπτων ημερονυκτίων προσευχών ηξιώθη και δια χάριτος του Θεού θαύματα επιτελείν θαυμάσια. Άνθρωπος τις έχων θυγάτριον δαιμονιζόμενον, αποστείλας μετά του αδελφού αυτής προς τον Όσιον προς θεραπείαν. Αφού δε δια της προσευχής του εξέβαλε το δαιμόνιον εκ της κόρης, αφήκεν ο πατήρ αυτής μετά του αδελφού της παραμένειν εν τω σπηλαίω αυτού ολίγας ημέρας προς εξασφάλισιν δήθεν περισσοτέραν. Αλλά φθόνω του διαβόλου πολεμηθείς ο γέρων διεκόρευσεν αυτήν ως και δια να μη φανή η αυτής εγκυμοσύνη, φευ! εφόνευσεν αυτήν και τον αδελφόν της, και δια να μη φανούν των φονευθέντων τα σώματα, έρριψεν αυτά εις τον ποταμόν, και μετά ταύτα απελπισθείς ανεχώρησε δια τον κόσμον. Αλλ' ο Πανάγαθος Θεός ωκονόμησεν δια πνευματικού πατρός εξομολογήσεως και εις τοιαύτην αληθινήν μετάνοιαν ήλθεν ο Μακάριος, ώστε επί δέκα χρόνους έκλεισεν εαυτόν εις τάφον. Και ας φαντασθή τις, δια ποίων αγώνων και σκληραγωγιών διήλθε το των 10 ετών χρονικόν στάδιον Όθεν ου μόνον συνεχωρήθη, αλλά και άγιος πάλιν παρά Θεού εκηρύχθη εν τω κόσμω όλω.  

ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΥΞΕΩΣ

Ο αββάς Θεόδωρος διηγήθηκε: <<Στα Κελιά κατοικούσε κάποιος αδελφός που είχε αποκτήσει το χάρισμα της κατανύξεως. Τον ρωτήσαμε λοιπόν για τα δάκρυα - γιατί άλλοτε έρχονται μόνα τους και άλλοτε δεν μπορεί κανείς να τα προκαλέσει ούτε με έμπονη προσπάθεια; Και ο γέροντας απάντησε: ''Τα δάκρυα είναι όπως η βροχή, και ο άνθρωπος είναι σαν το γεωργό. ''Όταν λοιπόν έρχονται (τα δάκρυα), αυτός που καλλιεργεί την καρδιά του πρέπει ν' αγωνίζεται για να μη χαθεί τίποτε από τη βροχή, αλλά να μαζευτεί όλο το νερό στον κήπο του και να τον ποτίσει. Σας λέω, παιδιά μου, ότι πολλές φορές μια μέρα βροχής είναι αρκετή για όλο το χρόνο και σώζει όλους τους καρπούς. Γι' αυτό πρέπει να προσέχουμε. Και όταν καταλάβουμε ότι έρχεται, ας αγωνιστούμε να φυλάξουμε τους εαυτούς μας κι ας αφοσιωθούμε σε επίμονη ικεσία του Θεού. γιατί δεν ξέρουμε αν θα δούμε και άλλη μέρα τη βροχή εκείνη''.     

ΕΜΟΙ ΤΟ ΖΗΝ ΧΡΙΣΤΟΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΘΑΝΕΙΝ ΚΕΡΔΟΣ.

Πολλὰ τὰ κύματα καὶ χαλεπὸν τὸ κλυδώνιον· ἀλλ' οὐ δεδοίκαμεν, μὴ καταποντισθῶμεν· ἐπὶ γὰρ τῆς πέτρας ἑστήκαμεν. Μαινέσθω ἡ θάλασσα, πέτραν διαλῦσαι οὐ δύναται· ἐγειρέσθω τὰ κύματα, τοῦ Ἰησοῦ τὸ πλοῖον καταποντίσαι οὐκ ἰσχύει. Τί δεδοίκαμεν, εἰπέ μοι; Τὸν θάνατον; Ἐμοὶ τὸ ζῇν Χριστὸς, καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος. Ἀλλ' ἐξορίαν, εἰπέ μοι; Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ, καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς. Ἀλλὰ χρημάτων δήμευσιν; Οὐδὲν εἰσηνέγκαμεν εἰς τὸν κόσμον, δῆλον ὅτι οὐδὲν ἐξενεγκεῖν δυνάμεθα· καὶ τὰ φοβερὰ τοῦ κόσμου ἐμοὶ εὐκαταφρόνητα, καὶ τὰ χρηστὰ καταγέλαστα. Οὐ πενίαν δέδοικα, οὐ πλοῦτον ἐπιθυμῶ· οὐ θάνατον φοβοῦμαι, οὐ ζῆσαι εὔχομαι, εἰ μὴ διὰ τὴν ὑμετέραν προκοπήν. ∆ιὸ καὶ τὰ νῦν ὑπομιμνήσκω, καὶ παρακαλῶ τὴν ὑμετέραν θαῤῥεῖν ἀγάπην.

Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου

ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΕΦΕΣΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ

Τα παρακάτω λόγια ειπώθηκαν από τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό τότε που ο Πάπας τον απειλούσε πως θα τον καθαιρέσει και θα τον καταδικάσει

<<Αι Άγιαι Σύνοδοι και Θεοφόροι Πατέρες πρώτον κατεδίκαζον την αίρεσιν και την πλάνην και κακοδοξίαν, και κατόπιν τους διδάσκοντας ταύτην και εμμένοντας αμεταπείστως. Λοιπόν και Υμείς ίνα καταδικάσητέ με οφείλετε πρώτον να καταδικάσητε και αποδείξητε την πλάνην ή κακοδοξίαν της διδασκαλίας μου και του φρονήματός μου. Αλλ' εφ' όσον και το φρόνημα το εμόν είναι το φρόνημα της Ορθοδοξίας, και η διδασκαλία μου είναι κατά πάντα σύμφωνος προς τας παραδόσεις και την διδασκαλίαν των αγίων Πατέρων, πως εγώ καταδίκης άξιος;>>.

Τα λόγια αυτά του αγίου Μάρκου τα έγραψε και ο Άγιος Πατέρας Βρεσθένης Ματθαίος προς τους προδότας ψευτοκατηγόρους του.

ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ. ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

 Οι Νεοφανείς Μάρτυρες της Θέρμης Λέσβου Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη, ήρθαν στο φως της δημοσιότητας και της Ιστορίας στις αρχές της δεκαετίας του 1960, μετά από ''κατ' όναρ'' εμφανίσεις τους σε διάφορα πρόσωπα. στην περιοχή της Θέρμης υπήρχε παλιά παράδοση, ότι ''κάποτε ζούσαν εκεί καλόγηροι, τους οποίους εφόνευσαν οι Τούρκοι''. Το μέρος μάλιστα έφερε την ονομασία ''Καλόγηρος'', διότι πολλοί βοσκοί  και άνθρωποι της εξοχής είχαν δεν να περιφέρεται εκεί ένας μοναχός και είχαν ακούσει καμπάνες και ψαλμωδίες. Υπήρχε ακόμη η συνήθεια να τελείται Θεία Λειτουργία κάθε Λαμπροτρίτη, την οποία όμως απαγόρευσαν οι Τούρκοι.

 Το 1959, κατά την διάρκεια εργασιών στο εξωκκλήσιο της Παναγίας, σε κτήμα ιδιοκτησίας Αγγέλου Ράλλη, βρέθηκε ανθρώπινος σκελετός, με το κρανίο σε απόσταση 3ο περίπου εκατοστών από το υπόλοιπο σώμα, χωρίς την σιαγόνα. Τότε άρχισαν οι ''κατ όναρ'' εμφανίσεις σε πολλά πρόσωπα από τις οποίες προέκυψε η ακόλουθη ιστορία:

 Μετά την κατάληψη της Λέσβου από τους Οθωμανούς, πολλοί Χριστιανοί βγήκαν στα βουνά για να σωθούν. Τότε οι Τούρκοι βασάνισαν τους μοναχούς της Μονής των Καρυών, για να αποκαλύψουν τα καταφύγια των φυγάδων. Το Λείψανο που βρέθηκε πρώτο ήταν του Ιερομονάχου Ραφαήλ από την Ιθάκη, ο οποίος ήρθε στη Λέσβο πρόσφυγας, το 1454, και εγκαταστάθηκε σε μοναστήρι στον λόφο των Καρυών. Εκεί τελειώθηκε με πριονισμό στο στόμα από τους Τούρκους (η σιαγόνα του βρέθηκε αργότερα, σε απόσταση δέκα μέτρων από το Λείψανο). Οι Τούρκοι βασάνισαν ακόμη και τον Αρχιδιάκονο Νικόλαο (πρόσφυγα από την Μακεδονία, ο οποίος υπέκυψε στα βασανιστήρια. Το Λείψανό του βρέθηκε σκεπασμένο με πλάκες, στα αριστερά του εξωκκλησίου) και την 12η παιδίσκη Ειρήνη, θυγατέρα του προεστού του χωριού, την οποία έκαψαν ζωντανή! (τα Λείψανα της ταυτίστηκαν με τα καμμένα υπολείμματα παιδικών οστών, τα οποία βρέθηκαν μέσα σε θαμμένο πυθάρι). Μαρτύρησε ακόμη και ο δάσκαλος του χωριού, χωρίς να διασωθεί το όνομά του.

 Μαζί με τις εμφανίσεις του αγ. ραφαήλ και των συμμαρτύρων του, άρχισαν να καταγράφονται και πολλά θαύματα (με πρώτα θεραπεία γυναίκας που είσε καρκίνο και νέου που νοσηλευόταν σε ψυχιατρική κλινική!). Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ακμάζουσα Μονή με γυναικεία αδελφότητα, η οποία εξελίχθηκε σε ένα των μεγαλυτέρων και πλέον γνωστών Προσκυνημάτων παγκοσμίως. Τα Λείψανα των Νεομαρτύρων της Θέρμης φυλάσσονται στην επώνυμη Μονή τους. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

   

''Τη Αγία και Μεγάλη Κυριακή του Πάσχα, αυτήν την Ζωηφόρον Ανάστασιν εορτάζομεν του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού''.

 Η Ανάσταση του Κυρίου αποτελεί το μεγαλύτερο γεγονός στην Παγκόσμια Ιστορία. Είναι γεγονός μοναδικό, πάνω στο οποίο βασίζεται αυτό τούτο το κήρυγμα του Ευαγγελίου, όπως λέγει χαρακτηριστικά ο Απόστολος Παύλος. ''Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις ημών... Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών. Έτι έστε εν ταις αμαρτίαις υμών'' (Α΄ Κορ.15,14 και 17). Είναι γεγονός κορυφαίο, διότι ''ει δε Χριστός κηρύσσεται ότι εκ νεκρών εγήγερται, πως λέγουσιν τινες εν υμίν ότι ανάστασις νεκρών ουκ έστιν''. (Α΄ Κορ.15,12). Σ' αυτή βρίσκεται η επιβεβαίωση όλων των σχετικών με τον Χριστό προγούμενων γεγονότων: Της θαυμαστής Γεννήσεως Του. Των θαυμάτων Του. Της διδασκαλίας Του.

 Στην Ανάσταση του Χριστού υπάρχει η βεβαιότητα της κοινής των ανθρώπων αναστάσεως, κατά την Δευτέρα Του Παρουσία (''νυνέ δε Χριστός εγήγερται εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο'', Α΄ Κορ.15,20).

 Ο Ίδιος ο Χριστός μίλησε για την Ανάστασή Του με τρόπο αποκαλυπτικό: ''Δια τούτο ο Πατήρ με αγαπά, ότι εγώ τίθημι την ψυχήν μου, ίνα πάλιν λάβω αυτήν. Ουδείς αίρει αυτήν απ' εμού. Εξουσίαν έχω θείναι και εξουσίαν έχω πάλιν λαβείν αυτήν. Ταύτην την εντολήν έλαβον παρά του Πατρός μου'' (Ιω.10,18).

 Γι' αυτό η Εορτή του Πάσχα κατέχει την πρώτη θέση στον εορτολογικό κύκλο της Εκκλησίας (περίπου το 1/3 του λειτουργικού έτους είναι αφιερωμένο στην Ανάσταση, είτε προπαρασκευαστικά, είτε εορταστικά). Υπήρξε και παραμένει το αμετακίνητο κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής. Υμνείται σαν ''εορτών εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων''. ''Ο Άδης επικράνθη - λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος - και γαρ κατηργήθη, ενεπαίχθη, ενεκρώθη, καθηρέθη και εδεσμεύθη''. Και η Εκκλησία ψάλλει τον νικηφόρο παιάνα Της: ''Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος''.

 Λίγο πριν το μεσονύκτιο του Μεγ. Σαββάτου, οι πιστοί θα συγκεντρωθούν στους Ναούς, ''λαμπροφορούντες'' και ''λαμπαδηφορούντες''. Ο Επιτάφιος βρίσκεται πάνω στην Αγία Τράπεζα. Ο Ναός είναι σκοτεινός. Από τον Τάφο Του - την Αγία Τράπεζα - θα μεταδώσει ο λευκοφορεμένος Λειτουργός το Άγιο Φως. Μετά λιτανευτικά όλοι θα βγουν από τον Ναό και έξω, ''εν υπαίθρω'', με τα Λάβαρα και τα Εξαπτέρυγα, τους ύμνους και τις κωδωνοκρουσίες, θα ακούσουν από τον Λειτουργό - Άγγελο, το μήνυμα της Αναστάσεως. 

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΑΓΙΟΙ

Δεν είναι λίγες οι φορές που στα συναξάρια της Εκκλησίας μας βλέπουμε να τιμώνται ως Άγιοι Πατέρας με Υιό, Σύζυγοι και Αδέλφια. 

Το γεγονός αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό και στην περίπτωση της αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, η οποία μαζί με μεγάλο αριθμό εκ της οικογενείας της, εορτάζουν στις 26 Φεβρουαρίου. Και για του λόγου το αληθές ιδού:

Τη ΚΣΤ΄ του μηνός Φεβρουαρίου, Μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, η ωμίλησεν ο Χριστός εν τω Φρέατι, και των συν αυτή.

Τη αυτή ημέρα, η αγία Φωτώ, η αδελφή αυτής, ξίφει τελειούται.

Τη αυτή ημέρα, η Αγία Φωτίς, η ετέρα αδελφή αυτής, εις δύο προσδεθείσα δένδρα, και διαμερισθείσα, τελειούται.

Τη αυτή ημέρα, η αγία Παρασκευή, η ετέρα αδελφή αυτής, ξίφει τελειούται.

Τη αυτή ημέρα, η Αγία Κυριακή, ετέρα αδελφή αυτής, ξίφει τελειούται.

Τη αυτή ημέρα, ο άγιος Μάρτυς Ιωσήφ, ο υιός της Αγίας Φωτεινής, ξίφει τελειούται.

Τη αυτή ημέρα, ο άγιος Φωτεινός, ο έτερος υιός αυτής, ξίφει τελειούται.

ΤΑΙΣ ΑΥΤΩΝ ΑΓΙΑΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΙΣ, Ο ΘΕΟΣ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ. ΑΜΗΝ.

ΤΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΤΟΝ ΠΑΛΑΜΑ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

1. ''ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Η ΣΑΛΠΙΓΓΑ''

2. ''ΠΥΡΙΠΝΟΟ ΣΤΟΜΑ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ''

3. ''ΣΕΠΤΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΔΟΧΕΙΟ''

4. ''ΑΚΡΑΔΑΝΤΟΣ ΣΤΥΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ''

5. ''ΜΕΓΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ΑΓΑΛΛΙΑΜΑ''

6. ''ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ''

7. ''ΦΩΤΟΣ Ο ΛΥΧΝΟΣ''

8. ''ΑΣΤΕΡΑΣ Ο ΦΑΕΙΝΟΣ''

9. ''Ο ΚΑΤΑΛΑΜΠΡΥΝΑΣ ΠΑΣΑΝ ΤΗΝ ΚΤΙΣΙΝ''

10. ''ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΣΕΒΕΙΑΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΝ''

11. ''ΘΕΡΜΟΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ''

12. ''ΜΕΓΑΣ ΚΑΘΗΓΕΜΟΝ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ''

13. ''ΧΡΥΣΑΥΓΙΖΟΥΣΑΝ ΓΛΩΣΣΑΝ''

14. ''ΠΗΓΗ Η ΒΡΥΟΥΣΑ''

15. ''ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ ΑΞΙΑΓΑΣΤΟΣ''

16. ''ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ''

17. ''ΦΩΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ Ο ΚΗΡΥΚΑΣ''

18 ''Ο ΟΥΡΑΝΟΜΥΣΤΗΣ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ''

19. ''ΤΩΝ ΜΟΝΑΖΟΝΤΩΝ ΜΕΓΑ ΕΓΚΑΛΛΩΠΙΣΜΑ''

20. ''Ο ΠΡΑΞΕΙ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑ ΔΙΑΛΑΜΠΩΝ''

21. ''ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟ ΚΛΕΟΣ''

22. ''ΑΓΙΩΤΑΤΟΣ ΠΑΤΗΡ''

23. ''ΠΟΙΜΗΝ Ο ΚΑΛΟΣ, ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΡΧΙΠΟΙΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗΣ''

24. ''ΘΕΟΦΟΡΟΣ''

25. ''ΘΕΤΤΑΛΙΑΣ ΤΟ ΘΑΥΜΑ''

26. ''ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Ο ΦΩΣΤΗΡ''

27. ''ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ''

28. ''ΤΩΝ ΜΟΝΑΣΤΩΝ Η ΚΑΛΛΟΝΗ''

29. ''ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΑΠΡΟΣΜΑΧΗΤΟΣ''

30. ''Ο ΚΥΡΗΞ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ''

 Αυτά είναι μερικά μόνο από όλα εκείνα τα εξαιρετικά λόγια της Εκκλησίας προς τιμήν του Αγίου Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Παλαμά. Αν κανείς ανοίξει το Τριώδιο, από τον Κανόνα και μετά της αυριανής Κυριακής, θα δει να ξεδιπλώνεται μπροστά του σωρεία άλλων εγκωμίων.Το σημαντικό όμως μέσα σε όλα αυτά, είναι το πως κατάφερε ο άγιος Γρηγόριος ώστε να εγκωμιάζεται με τόση πολύ δοξασία από την Εκκλησία. Η ταπείνωσή του μαζί με το <<Κύριε, φώτισόν μου το σκότος>> και οι αγώνες του για την Εκκλησία, τον έφτασαν σε τόσο μεγάλο βαθμό αγιοσύνης, ώστε η Εκκλησία μέσα από όλα αυτά τα θεία λόγια,  να πράξει απλά τον οφειλόμενο φόρο τιμής. Κι αυτά τα δύο, η ευλογημένη ταπείνωση και οι αγώνες για την Ορθοδοξία, είναι τα διαχρονικά κελεύσματα του αγίου προς τους Ορθοδόξους κάθε εποχής. 

ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ Ο ΑΓΙΟΣ!!!     

ΔΙΔΑΧΕΣ ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ

<<Η ΝΗΣΤΕΙΑ>>

ΜΕΡΟΣ Α΄

<<Τον της Νηστείας καιρόν, φαιδρώς απαρξώμεθα, προς αγώνας πνευματικούς εαυτούς υποβάλλοντες. Αγνίσωμεν την ψυχήν, την σάρκα καθάρωμεν. Νηστεύσωμεν ώσπερ εν τοις βρώμασιν εκ παντός πάθους, τας αρετάς τρυφώντες του Πνεύματος. Εν αις διατελούντες πόθω, αξιωθείημεν πάντες, κατιδείν το πάνσεπτον Πάθος Χριστού του Θεού, και το άγιον Πάσχα, πνευματικώς εναγαλλιώμενοι>>.

<<Έλαμψεν η χάρις σου, Κύριε, έλαμψεν ο φωτισμός των ψυχών ημών. Ιδού καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού καιρός μετανοίας. Αποθώμεθα τα έργα του σκότους, και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός. Όπως διαπλεύσαντες το της Νηστείς μέγα πέλαγος, εις την τριήμερο, Ανάστασιν καταντήσωμεν, του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, του σώζοντος τας ψυχάς ημών>>.

<<Φαιδρά προεόρτια της εγκρατείας, λαμπρά τα προοίμια της νηστείας, σήμερον. Διο συνδράμωμεν, εν πεποιθήσει, αδελφοί, και προθυμία πολλή>>.

<<Αρχή κατανύξεως, και μετανοίας, κακών αλλοτρίωσις, και παθών εγκρατεία. Διο σπουδάσωμεν, αποκοπήν των πονηρών, έργων ποιήσασθαι>>.

<<Της Νηστείας τη θεία απαρχή, κατάνυξιν κτησώμεθα ψυχής, εκβοώντες>>.

<<Δεύτε λαοί, σήμερον υποδεξώμεθα, των Νηστειών το χάρισμα, ως θεοδώρητον, καιρόν της μετανοίας. Εν ταύτη των Σωτήρα, ιλεωσόμεθα>>.

<<Έφθασε νυν, εισήκται ο των αγώνω καιρός, το της Νηστείας στάδιον, προθύμως άπαντες, απαρξώμεθα ταύτης, τας αρετάς Κυρίω, δώρα φέροντες>>.

<<Άρμα πυρός, έλαβεν ο Ηλίαν τον θαυμαστόν, νηστεία οπλισάμενον. Μωσύν ανέδειξε θεατήν των αρρήτων. Και ημείς ταύτην ελόντες, οψόμεθα τον Χριστόν>>.

<<Φαιδρώς εισδεξώμεθα, της Νηστείας την είσοδον πιστοί. Και μη σκυθρωπάσωμεν, αλλά νίψωμεν τα πρόσωπα ημών, απαθείας τω ύδατι, ευλογούντες, και υπερυψούντες, Χριστόν εις τους αιώνας>>.

<<Νηστεύσας ο Κύριος, τεσσαράκοντα μέτρον ημερών, τας νυν αφιέρωσε, και ηγίασεν ημέρας αδελφοί>>. 

(συνεχίζεται...)

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΒΒΑ ΜΩΫΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΙΘΙΟΠΟΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΓΕΝΕΑΣ.

 Ο Αββά Μωϋσής ο Αιθίωψ προεφήτευσεν, ειπών, ότι εις τας υστερνάς ημέρας του εβδόμου και ημίσεος αιώνος, η μοναδική πολιτεία θέλει αμεληθή τελείως και μέλλει καταφρονεθή τόσον η ψυχική σωτηρία από τους Μοναχούς, ώστε οι αδελφοί να περιέρχωνται αναμέσον των θορύβων και ταραχών, εσκοτισμένοι, ανωφελείς, και ράθυμοι, την αρετήν παντελώς μη επιμελούμενοι. Υποδεδουλωμένοι εις τα πάθη της αμαρτίας. Διότι εκείθεν όπου εκαύθη ο Σατανάς παρά των αρχαίων αγωνιστών, εκείθεν και εκείνος έχει να καύση και να φλογίση και όθεν ενικήθη, εκείθεν έχει και αυτός να νικήση τους αμελείς καταφρονητάς Μοναχούς. Όπου δε επλεόνασεν η δικαιοσύνη εκεί θέλει υπερπερισεύση η αμαρτία και ανομία, διότι θέλει ψυχρανθή η αγάπη των πολλών και θέλει συναναστρέφονται Μοναχοί αναμέσον των πόλεων χωρίς φόβον, περιερχόμενοι τας κώμας με γαστριμαργίας και οινοποσίας, και αναμέσον  της ματαιότητος του κόσμου συναναστρεφόμενοι, εν ασελγείαις, ακαθαρσίαις σαρκός συμφερόμενοι. 

 Εν ταις ημέραις εκείναις θέλει είσθαι μίσος, φθόνος, φιλονικίαι και μάχαι εις τα Κοινόβια, μέχρι φόνων, ωσαύτως και εν ταις Λαύραις ιδιορρύθμαις, εκ της κακίας του ενός προς τον έτερον πλησίον αυτού, και ότι ημελήθησαν οι κανόνες και Πνευματικοί αγώνες. Θέλουν προχειρίζεσθαι ηγούμενοι και ποιμένες αυτών άνδρες αδόκιμοι αρετής, άπιστοι, απρόκοποι, ανωμελείς και αγροίκοι, μή διακρίνοντες την δεξιάν οδόν εκ της αριστεράς, αμελείς και ασυντεχείς, φιλομέριμνοι και τας διακονίας αναιδώς προχειριζόμενοι, τα πρωτεία με δώρα αρπάζοντες  και επεμβαίνοντες εις την Ηγουμενία, μη γνωρίζοντες κατηχείν και νουθετείν το ποίμνιον της αδελφότητος. Και μη γνωρίζοντες ότι είναι αυτοί τύπος και παράδειγμα ωφελείας του ποιμνίου αυτών. Εκ της τοιαύτης δε αμελείας και καταφρονήσεως των ποιμένων απολούνται.

 Μέλλουσι δε κολάζεσθαι ου μόνον οι αμελείς και ράθυμοι, αλλά και οι δόκιμοι, και οι εγκρατείς και ενάρετοι αδελφοί.

 Μετά ταύτα είδον ο δούλος του Θεού Μωϋσής ότι νέφος και λαίλαψ ομίχλη σκοτεινή πειρασμών φοβεροτάτων έπεσεν εις τους Μοναχούς από το μέρος της άρκτου, και ότι εδιώκοντο οι Μοναχοί, και το Μοναχικόν σχήμα από όλεθρον αιρέσεων, ηναγκάζοντο οι πολλοί ρίπτοντες το σχήμα να υπανδρεύωνται. Τότε οι ολίγοι αγωνισταί οι ευδοκιμήσαντες ως αργύριον και χρυσίον εν χωνευτηρίω εν θλίψει πολλή και διωγμών ως και στενοχωρία ευδοκιμήσουσιν. Όσοι δε φανώσι δόκιμοι και νικηταί των τοσούτων δεινών πειρασμών μεγαληθήσονται και δοξασθήσονται και τιμηθήσονται παρά Θεού περισσότερον από αυτούς τους βαστάσαντας το βάρος της ημέρας και τον καύσωνα και τον παγετόν της νυκτός. Μετά ταύτα είδεν ο δούλος του Θεού Μωϋσής ότι παρήλθεν ο χειμών εκείνος των θλίψεων και πειρασμών, και η στενοχωρία των δεινών αιρέσεων και εγένετο γαλήνη και άνεσις.

 Πάλιν όμως μετά παρέλευσιν χρόνων τινών αμεληθήσεται το Αγγελικόν Τάγμα των Μοναχών και περισσότερον των πρώτων, πειρασμοί επαναστατήσονται και βιαιότεροι. Είδεν δε ότι οι Μοναχοί συνεμιγνύοντο ασέμνως με Μοναχάς, και ότι ομού με την κακήν επιθυμίαν συνεμίχθη και η τυραννία, ώστε και οι μη θέλοντες διεφθείροντο. Οι δε ιερείς με πορνείας καταμολυνόμενοι, και αι πρεσβύτεραι αυτών μοιχευόμεναι, ομοίως και αυτοί ετέρας μοιχεύοντες.

 Τότε δε γενήσεται οργή θεήλατος και καταναλωθήσεται πάσα η πονηρά γενεά εκείνη, και απελεύσεται εις το πυρ το αιώνιον.

 Μακάριοι λοιπόν τότε όσοι ουχ' υποκύψωσιν εις την ανομωτάτην πράξιν της ασελγείας, ήτις είναι βιαιοτέρα και βαρυτέρα του φόνου. Αλλ' αντιστήσωσιν και ελέγξωσιν την ανομάν ως ο Πρόδρομος Ιωάννης, και θριαμβεύσουσι ελέγχοντες την αιμομιξίαν. Και αποκτανθώσιν υπό των μιαρών και ακαθάρτων ασελγών ανθρώπων του τότε καιρού. Αναπαυθήσονται εις τους κόλπους του Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ των ενδοξοτάτων Πατριαρχών και κατασκηνώσωσιν εν τη Βασιλεία των Ουρανών μετά πάντων των Αγίων ωραϊζόμενοι και συνευφραινόμενοι, ων και ημείς της μερίδος επιτύχωμεν χάριτι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αμήν.