''ΑΝΟΙΞΤΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΝΑ ΜΠΩ ΝΑ ΤΟΝ ΘΡΗΝΗΣΩ...''

''Ανοίξτε μου την Εκκλησία να μπω να Τον θρηνήσω.

Όπως Του πρέπει Του Χριστού να Τον μοιρολογήσω.

 

Δεν θα' χεις Παναγία μου κανέναν στο πλευρό σου

στον πόνο τον αβάσταχτο για τον Μοναχογιό σου.

 

Δεν με αφήνουνε Χριστέ να Σε μοιρολογήσω,

μήτε και κάτω απ' το σταυρό να' ρθω να ξαγρυπνήσω.

 

Πως το επέτρεψες Θεέ φέτος αυτό να γίνει

πάνω στον ξύλινο Σταυρό το τέκνο σου να μείνει.

 

Δεν θα Σε βγάλουμε Χριστέ απ' την Ωραία Πύλη,

μόνος Σου πάνω στο Σταυρό και δίπλα ένα καντήλι.

 

Αμέτε να χτυπήσετε πάνθημα τις καμπάνες

μόνη της στέκει στο Σταυρό Του Θεανθρώπου η Μάνα.

 

Δεν θα Αποκαθηλώσουνε το Άγιο Σου Σώμα.

Πως θα σε αντέξει ο Σταυρός που τον κρατά το χώμα..

 

Ελάτε όλοι δίπλα μου όσοι Τον αγαπάτε

να τον βροντοφωνάξουμε πως σήμερα κρεμάται.

 

Την Μέγα την Παρασκευή αφήστε με να πάω

να κατεβάσω απ'το Σταυρό Εκείνον που αγαπάω.

 

Να μπει στον Επιτάφιο τα εγκώμια να πούνε

την άλλη μέρα απ' το πρωί Ανάσταση να δούμε.

 

Χριστέ μια χάρη σου ζητώ, δεν ξέρω αν θα μπορέσεις

άσπλαχνα φέτος φέρθηκα και να με συγχωρέσεις...''    

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΛΕΧΘΕΝ:

''Μεγάλο αγαθό είναι το να ελεεί κάποιος τους φτωχούς.Αλλά τίποτε δεν είναι τόσο μεγάλο, όσο το να απαλλάσσει κάποιον από την πλάνη''.

ΑΒΒΑΣ ΣΑΡΜΑΤΑΣ:

"Προτιμώ άνθρωπο που αμάρτησε, αλλά γνωρίζει ότι αμάρτησε και μετανοεί, περισσότερο από άνθρωπο που δεν αμάρτησε και θεωρεί τον εαυτό του ως δίκαιο''

ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ.

Αν όλα τα' χασες - Κύριε ελέησον!

Κι αν όλα τα κέρδισες - Κύριε ελέησον!

Αν δάκρυα κύλησαν στα μάτια σου - Κύριε ελέησον!

Κι αν ψύχος γέμισαν τα σπλάγχνα σου - Κύριε ελέησον!

Αν είσαι μόνος σου - Κύριε ελέησον!

Κι αν έχεις φίλους δίπλα σου - Κύριε ελέησον!

Αν αγαπάς - Κύριε ελέησον!

Κι αν σε μισούν - Κύριε ελέησον!

Αν το παιδί σου βρίσκεται στο μνήμα - Κύριε ελέησον!

Αν έχεις αμαρτάνει - Κύριε ελέησον!

Κι αν έχεις αρετές πολλές - Κύριε ελέησον!

Αν οι ελπίδες χάθηκαν για πάντα - Κύριε ελέησον!

Κι αν η σου χαμογέλασε - Κύριε ελέησον!

Αν σε στόλισαν με κολακίες - Κύριε ελέησον!

Κι αν σε πρόσβαλλαν με ειρωνίες - Κύριε ελέησον!

Αν ερωτεύτηκες παράφορα - Κύριε ελέησον!

Κι αν πληγώθηκες θανάσιμα - Κύριε ελέησον!

Κι αν αναπνέεις - Κύριε ελέησον!

Κι αν περπατάς - Κύριε ελέησον!

Ότι κι αν σκέφτεσαι - Κύριε ελέησον!

Ότι κι αν έχεις στην καρδιά σου - Κύριε ελέησον!

Όλη η ζωή σου ας ήτανε μονάχα Κύριε ελέησον!

Κύριε ελέησον!Κύριε ελέησον!Κύριε ελέησον!

ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ

Η πραότητα είναι ένας βράχος που στέκεται ψηλότερα από το θυμό της θάλασσας και που λιώνει τα κύματα που τη χτυπάνε, και δεν καταλαβαίνει κλονισμό καθόλου ολότελα.

Όποιος ενώθηκε μ’ αυτή τη νύφη που τη λένε ταπείνωση, είναι ήμερος, γλυκόλογος, ευκολοκατανόητος, συμπαθητικός, γαλήνιος, χαροποιός, καλοκάγαθος, άλυπος, άγρυπνος, ακούραστος.

Απόδειξη της αληθινής μετάνοιας είναι η αμνησικακία. Κι εκείνος που έχει έχθρα στην καρδιά του και νομίζει πως μετανόησε, είναι όμοιος με εκείνον που θαρρεί πως τρέχει στον ύπνο του.

ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: «Ὁ Θεός γιά μένα εἶναι δόξα, πλοῦτος καί καύχημα. Εἶναι τό γλυκύτατο καί πιό εὐχάριστο πράγμα. Εἶναι ἡ φροντίδα καί τό ἐντρύφημά μου. Ἡ ψυχή μου εἶναι δημιούργημα τῆς πνοῆς τοῦ Θεοῦ. Τό σῶμα μου εἶναι πλάσμα τοῦ Θεοῦ. Θεία χάριτι εἶμαι γένος τοῦ Θεοῦ. Ἀπ᾿ τό Θεό ἔλαβα τήν ὕπαρξη ἀλλά καί τή δυνατότητα νά κινοῦμαι, ν᾿ ἀναπνέω καί νά μιλάω.

Στό Θεό καθημερινά ἐμπιστεύομαι τό πνεῦμα μου. Στό Θεό προσεύχομαι. Ζῶ μέ τό Θεό, δουλεύω καί βρίσκομαι μέ τό Θεό»…

Εἶμαι εὐτυχισμένος μέ τό μεγάλο, ἰσχυρό καί ζῶντα Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι πάροχος βοηθός καί τελειωτής τῶν καλῶν. Εἶναι ἐπόπτης τῶν ὅσων σκέφτομαι, λέω καί κάνω. Δέχομαι τό Θεό ὡς φοβερό κριτή τῶν ὅσων ἔχω κάνει. Ἔχω Θεό ἤπιο καί συγχωρητικό, μακρόθυμο καί πολυέλεο, σωτήρα καί λυτρωτή.

Γνωρίζω Θεό πού εἶναι ἡ ἀρχή τῶν πάντων, πού δίνει τά ἀγαθά, πού εἶναι προνοητής, ἐπόπτης, πάνσοφος, παντογνώστης, πού γνωρίζει καί τά μέλλοντα καί τά παρόντα καί τά παρελθόντα. Ὑμνῶ, δοξάζω, εὐλογῶ καί ὑπερυψώνω τόν ἀγαθό, ἅγιο, δίκαιο καί ἀληθινό Θεό».

Προσκυνῶ καί λατρεύω τό φιλάνθρωπο Θεό. Πιστεύω στό Θεό, ἐλπίζω στό Θεό, ἀγαπῶ τό Θεό, πού εἶναι ἡ πηγή τῆς ἀγάπης. Ἡ ψυχή μου καί ἡ διάνοιά μου ἀνυψώνονται στό Θεό καί βρίσκουν ἀνάπαυση. Ἡ καρδιά μου ποθεῖ πολύ τό Θεό.

Ὁμολογῶ ἕνα Τρισήλιο καί Τρισυπόστατο Θεό. Κηρύττω ἕνα Θεό ἄναρχο, ἀΐδιο, ἁπλό, ὑπερούσιο καί ἀμέριστο. Τήν αὐτήν Μονάδα καί Τριάδα. Αὐτά ὁμολογῶ, πιστεύω καί κηρύττω».

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Πηγή: http://www.dogma.gr/dialogos/pistevo-tou-agiou-nektariou/75895/

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ἁγίου Νείλου του Ἀσκητῆ

• Μήν προσεύχεσαι νά γίνουν τά θελήματά σου, γιατί ὁπωσδήποτε δέν συμφωνοῦν μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ· ἀλλά μᾶλλον καθώς διδάχθηκες λέγε στήν προσευχή σου: «Γενηθήτω τό θέλημά Σου ἐν ἐμοί». Καί σέ κάθε πράγμα ἔτσι νά ζητᾶς ἀπό Αὐτόν, νά γίνει τό θέλημά Του, γιατί ὁ Θεός θέλει τό ἀγαθό καί συμφέρον τῆς ψυχῆς σου. Ἐνῶ ἐσύ ὁπωσδήποτε δέν ζητεῖς πάντοτε τό συμφέρον σου.
• Πολλές φορές ζήτησα μέ τήν προσευχή ἀπό τό Θεό, νά μοῦ γίνει κάτι πού τό νόμιζα καλό, καί ἐπέμενα παράλογα νά τό ζητῶ βιάζοντας τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, καί δέν Τόν ἄφηνα νά οἰκονομήσει Ἐκεῖνος ὅτι γνωρίζει ὡς συμφέρον δικό μου. Καί λοιπόν ἀφοῦ ἔλαβα ὅτι ζήτησα, στενοχωρήθηκα ὕστερα πολύ πού δέν εἶχα ζητήσει μᾶλλον νά γίνει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Γιατί δέν μοῦ ἦρθε τό πράγμα ἔτσι ὅπως τό νόμιζα.

ΤΟ ΘΕΤΙΚΟ ΤΗΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΜΑΣ

Αν η θέρμη της πίστης μας δεν δοκιμαστεί, τότε με τον καιρό μπορεί να μας πιάσει αμέλεια και η πίστη μας να εξασθενίσει ή και να εξαφανιστεί. Τότε μπορεί και ο ίδιος ο χριστιανισμός με τα μυστήριά του να πεθάνει μέσα μας.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Ο ΨΑΛΜΟΣ - ΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Προαιώνιε Λόγε του Πατρός, ο εν μορφή Θεού υπάρχων, και συστησάμενος την κτίσιν εκ του μη όντος εις το είναι. Και καιρούς και χρόνους εν τη ιδία εξουσία θέμενος. Ευλόγησον τον στέφανον του ενιαυτού της χρηστότητός σου, δωρούμενος ειρήνην ταις Εκκλησίαις σου, νίκας τω πιστωτάτω Βασιλεί ευφορίαν τε τη γη, και ημίν το μέγα έλεος. (Στιχηρό Ιδιόμελον εκ των Αίνων της 1ης Σεπτεμβρίου). 

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

Ο Κύριος μας έδωσε εντολή να Τον αγαπάμε με όλη την καρδιά, με όλο το νου και με όλη την ψυχή μας. Αλλά χωρίς προσευχή, πώς είναι δυνατόν να αγαπάς; Γι’ αυτό ο νους και η καρδιά πρέπει να είναι πάντα ελεύθερα για προσευχή (όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης). Η απόλυτη αναγκαιότητα της προσευχής φαίνεται από τη θέση που έχει στη ζωή του Κυρίου σε όλη τη διάρκεια της δημόσιας δράσης Του, αλλά και από τον απόστολο Παύλο, ο οποίος όταν αναφέρεται σ’ αυτήν χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως «πάντοτε», «αδιαλείπτως», «εν παντί καιρώ νυκτός και ημέρας», τονίζοντας έτσι τον εξαιρετικό και καθοριστικό της ρόλο στη ζωή του ανθρώπου.     Διαβάζοντας κανείς τα παραπάνω, θα υποψιασθεί τουλάχιστον ότι η προσευχή δεν έχει διακοσμητικό και επιφανειακό ρόλο,αλλά είναι κάτι το βαθύτερο, ουσιαστικότερο και απαραίτητο στη ζωή κάθε Χριστιανού. Πώς όμως ο καθένας από εμάς θα μπορέσει να εφαρμόσει, αλλά και να βιώσει τους λόγους του Κυρίου και των αγίων μας;Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας από τη μεγάλη τους πείρα σημειώνουν ότι η πνευματική ζωή είναι επιστήμη επιστημών και τέχνη τεχνών. Έτσι, λοιπόν, η προσευχή για να μην καταλήγει σε μια απρόσωπη, κουραστική και επιδερμική εμπειρία, αλλά να ‘ναι μια προσωπική, καρδιακή και αγαπητική ένωση με το Θεό, πρέπει να ασκείται με τις ανάλογες προϋποθέσεις:

• Να διατηρούμε σταθερή την ώρα της, ρυθμίζοντας το πρόγραμμά μας κατά τρόπο που να μη μας παρουσιάζονται εμπόδια κατά το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
• Να προσπαθούμε να αγωνιζόμαστε καθημερινά, να μην αποσπόμαστε από τις διάφορες μέριμνες, τα υλικά αγαθά, την ανθρωπαρέσκεια, και γενικότερα τη φιληδονία. Απαλλαγμένοι απ’ όλα, να προσηλωνόμαστε στην προσευχή. Για τον προσευχόμενο δεν υπάρχει τίποτε άλλο, εκτός απ’ το Θεό.Να έχουμε τακτική μυστηριακή ζωή (Θεία Κοινωνία, Εξομολόγηση).

Η προσευχή απαιτεί:

• αγαπητική διάθεση προς το Θεό. Η αγάπη είναι το παν στην προσευχή∙ η προϋπόθεση και το τέλος της
• πίστη ότι ο Κύριος παρίσταται ενώπιόν μας
• επιμονή∙ δηλαδή χωρίς να απογοητευόμαστε αν δεν εκπληρωθεί το αίτημά μας ακριβώς όπως το θέλαμε και στον ποθητό χρόνο
• αποφυγή φανταστικών στοιχείων∙ δηλαδή χωρίς να περισπάται ο νους μας την ώρα της προσευχής από διάφορες σκέψεις και εικόνες, ακόμη και καλές∙ να προσέχουμε μόνο στα λόγια της προσευχής
• ταπείνωση και μετάνοια∙ δηλαδή διάθεση για αλλαγή ζωής και επίγνωση της αμαρτωλότητάς μας.

Εμπόδια στην καλή και καθαρή προσευχή είναι η υπερηφάνεια, η κατάκριση, η πολυλογία, η προσκόλληση στα γήινα και η εν γένει αθέτηση των εντολών του Θεού.

Όσον αφορά το τι πρέπει να περιλαμβάνει η προσευχή, σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη των αγίων της Εκκλησίας μας, πρέπει να περιέχει ευχαριστία, δοξολογία, εξομολόγηση των αμαρτιών μας με συναίσθηση, και τέλος αναφορά των αιτημάτων μας προς το Θεό. Για να διευκολυνθούμε στην προσευχή υπάρχουν σε χριστιανικά βιβλιοπωλεία προσευχητάρια με ακολουθίες και προσευχές γραμμένες με την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος από τους Πατέρες της Εκκλησίας.

Παράλληλα πάντως με τον παραπάνω τρόπο προσευχής, κάθε Χριστιανός θα βοηθεί πολύ στην προσευχή με την επίκληση του ονόματος του Χριστού, την γνωστή και ως ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Τα πλεονεκτήματα της ευχής είναι, πρώτον η καταπληκτική της δύναμη, λόγω της συνεχούς επίκλησης του ονόματος του Χριστού, δεύτερον ότι μπορεί εύκολα να μείνει συγκεντρωμένος ο νους στις λέξεις και να μην μετεωρίζεται, τρίτον επειδή είναι τόσο μικρή και πρακτική στην εξάσκησή της, μπορεί να λέγεται παντού, είτε όταν περπατάς στον δρόμο είτε όταν ξαπλώνεις, είτε όταν εργάζεσαι και τέταρτον ότι ζητάς οτιδήποτε είναι ωφέλιμο και εποικοδομητικό για την ψυχή σου, επειδή στη λέξη έλεος περιλαμβάνονται όλα τ’ αγαθά του Θεού.

Ένα συνηθισμένο ερώτημα των πιστών είναι γιατί δεν εισακούονται πολλές φορές οι προσευχές μας, μιας και ο ίδιος ο Χριστός έχει διακηρύξει «αιτείτε και δοθείσετε υμίν∙ ζητείτε και ευρήσετε∙ κρούετε και ανοιγήσεται υμίν». Φυσικά είναι απόλυτα ξεκάθαρο, ότι δεν υπάρχει περίπτωση ο Θεός να μην ενδιαφέρεται για οποιοδήποτε λόγο να μας ακούσει. Ο Χριστός είναι συνεχώς δίπλα μας και πάντα μας ακούει, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι το «τζίνι του Αλαντίν» για να μας κάνει τα χατίρια. Σαν παντογνώστης και πάνσοφος που είναι, φαίνεται μερικές φορές ότι δεν ανταποκρίνεται στα αιτήματά μας, πράγμα που μπορεί να συμβαίνει για τους εξής λόγους:

για να συνεχίσουμε να προσευχόμαστε, να μην επαναπαυόμαστε εύκολα και έτσι να προοδεύουμε πνευματικά,

διότι δεν είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε την εκπλήρωση του αιτήματός μας,

γιατί πολλές φορές δε ζητούμε τα συμφέροντα για την ψυχή μας.

Η προσευχή είναι ένα τόσο μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή του χριστιανού που δε θα εξαντλούνταν ούτε σε πολυσέλιδα βιβλία. Πιστεύουμε όμως και ελπίζουμε ότι αρχίζοντας από αυτά τα λίγα, μπορούμε να ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μας!

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΕΥΧΗ.

Κύριε, ελέησε όσους με μισούν, με φθονούν και με διαβάλλουν. Κανένας να μην πάθη κακό για μένα τον αμαρτωλό: Ούτε τώρα ούτε στο μέλλον, ούτε στην ώρα του θανάτου, ούτε την ημέρα της Κρίσεως.Αλλά, σε παρακαλ, σύντριψε και διάλυσε τα πονηρά σχέδια του διαβόλου γιατί ξέρεις, Εσύ, φιλάνθρωπε Κύριε, ότι αυτός είναι που τους ξεσηκώνει εναντίον μου. Σε παρακαλώ λοιπόν, Θεέ μου, όπως εμένα τον βέβηλο δεν με αποστράφηκες, όσες φορές αμάρτησα κι έτρεξα να ζητήσω συγνώμη στην ευσπλαχνία σου, έτσι κι αυτούς τους αγίους δούλους σου που τώρα με κακολογούν μην τους αποστραφής, αλλά αγίασέ τους με το Πνεύμα σου το Άγιο.

Αυτά είπε, αγαπητέ μου, ο δίκαιος εκείνος στην προσευχή του για τους εχθρούς και τους συκοφάντες του. Ε, λοιπόν, όσες φορές την ημέρα βιάζε τον εαυτό του και παρακαλούσε τον Θεό για την σωτηρία τους, τόσες φορές κατέβαινε άγγελος απ' τον ουρανό και τοποθετούσε στο κεφάλι του <<στέφανον εκ λίθου τιμίου>>.

Γι' αυτό επιτρέπει συχνά ο αγαθός Θεός μας να υβρίζωνται και να συκοφαντούνται οι ευσεβείς, για να αυξήσουν σε μυριάδες τα στεφάνια τους και να κληρονομήσει την βασιλεία των ουρανών.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ιδιαίτερα λυρικό και βαθύτατα θεολογικό είναι το «Εγκώμιον εις την Κοίμησιν της αγίας δεσποίνης ημών Θεοτόκου» του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου (§ 759 – 826). Να δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Τώρα λοιπόν, κλείνοντας η Θεοτόκος τα μάτια του σώματος της, ανοίγει σ’εμάς τα νοητά της μάτια σαν λαμπερά και μεγάλα αστέρια. Αυτά που ποτέ δεν έδυσαν, γιατί αγρυπνούν ώστε να παρακαλούν το πρόσωπο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου. Τώρα που τα θεοκίνητα χείλη της σώπασαν και δεν μιλούν πιά, ανοίγει διάπλατα το στόμα της για να πρεσβεύει για όλους τους ανθρώπους. Τώρα που μάζεψε τις γήινες αλλά θεοφόρες παλάμες της, τις εμφανίζει αφθαρτοποιημένες και υψωμένες προς τον Θεό, ικετεύοντας για όλη την οικουμένη. Αφού τώρα απέκρυψε το φυσικό και σαν τον ήλιο πρόσωπό της, ακτινοβολεί με τη φιλοτεχνημένη εικόνα της και την προβάλλει στα πλήθη για να την ασπασθούν με ευγνώμονη σχετική προσκύνηση, έστω και αν δεν το θέλουν οι αιρετικοί. Έχοντας μεταστεί στα ουράνια η πάναγνη περιστέρα, δεν σταματά να προστατεύει τα επίγεια. Παρόλο που βγήκε από το σώμα, πνευματικά είναι μαζί μας. Μπαίνοντας στους ουρανούς, εξοστρακίζει τους δαίμονες και μεσιτεύει στον Κύριο (§ 2).

Και συνεχίζει ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης:

Όταν σκέπτομαι το μεγαλείο της μεταστάσεώς σου, Παρθένε, τρομάζει από δέος το πνεύμα μου. Όταν αναλογίζομαι το θαύμα της κοιμήσεώς σου, απορεί το μυαλό μου. Όταν διηγείται το μυστήριο της εκ νέου ζωής σου, δένεται η γλώσσα μου. Γιατί ποιός είναι εκείνος που θα μπορούσε να κάνει ώστε να ακουστούν επάξια όλοι οι έπαινοί σου, να περιγράψει όλα τα θαύματά σου; Ποιός νους υψιπέτης θα τα διακηρύξει; Ποιά γλώσσα γλαφυρή θα πει τα σχετικά μ’εσένα, θα παραστήσει τα δικά σου, θα προβάλλει τα λόγια σου, ή θα περιγράψει τις θαυμάσιες τελετές, πανηγύρεις, εορτές, διηγήσεις, εγκώμια, αφού και για το παρόν μυστήριο (της κοιμήσεώς σου) αδυνατεί να το πράξει, αποτυχαίνει, επικρίνεται;

Διότι ακριβώς υπερέχεις, υπερτερείς, είσαι ασύγκριτα ανώτερη στο ύψος και το μέγεθος από τον ανώτατο πόλο, στην αγνότητα από τη λάμψη του φωτός του ήλιου, στην οικείωση της παρρησίας από την αγγελική τάξη και γενικά από όλη την άϋλη και λογική ουσία των νοητών και νοερών δυνάμεων (§ 5).

Σχετικά με την αναγκαιότητα της Κοιμήσεως, άλλος μεγάλος άγιος Πατέρας της Εκκλησίας μας, Νικόλαος ο Καβάσιλας (1322 – 1391/96 περίπου), στην Ομιλία του «Εις την πάνδοξον Κοίμησιν της Υπεραγίας δεσποίνης ημών και παναχράντου Θεοτόκου» γράφει χαρακτηριστικά (§ 12):

Ήταν ανάγκη να χωριστεί η πανάγια αυτή ψυχή από το υπεράγιο εκείνο σώμα. Χωρίζεται βέβαια και ενώνεται με την ψυχή του Υιού της, ενώνεται το δεύτερο φως με το πρώτο. Αλλά και το σώμα της, αφού παρέμεινε για λίγο στη γή, έφυγε κι αυτό μαζί με την ψυχή της. Γιατί έπρεπε να διαβεί απ’ όλους τους δρόμους απ’ τους οποίους πέρασε και ο Σωτήρας, να λάμψει στους ζωντανούς και τους νεκρούς και με όλα αυτά να εξαγιάσει την (ανθρώπινη) φύση και να πάρει κατόπιν τη θέση που της αρμόζει. Έτσι λοιπόν δέχθηκε το σώμα της για λίγο ο τάφος, αλλά δέχθηκε και ο ουρανός την καινή εκείνη γή, το πνευματικό σώμα, το θησαυρό της ζωής μας, που είναι σεμνότερο απ’ τους αγγέλους και αγιώτερο απ’ τους αρχαγγέλους. Έτσι ξαναδόθηκε ο θρὀνος στο βασιληά, ο παράδεισος στο ξύλο της ζωής, ο δίσκος στο φώς, το δέντρο στον καρπό, η Μητέρα στον Υιό, αντιπρόσωπος του ανθρώπινου γένους καθόλα άξια.

Και τέλος, ο άγιος Μάρκος, επίσκοπος Εφέσου, ο Ευγενικός (1392-1444/45), σε μια αποστροφή λόγου του λέει τα εξής χαρακτηριστικά:

Νέκρωσιν η της ζωής μητέρα δέχεται, και τάφῳ τεθείσα, μετά τρίτην ημέραν ευκλεώς εξανίσταται εις αιώνας τῳ Υιῷ συμβασιλεύουσα και αιτούσα την των πταισμάτων υμών άφεσιν.

“Κεχαριτωμένη, Δεδοξασμένη, Παντάνασσα, από την άφθονον εκείνην ηλιοβολίαν του θείου φωτός οπού χαίρεσαι, παρισταμένη εκ δεξιών του μονογενούς σου Υιού, πέμψον εδώ κάτω και εις ημάς τους ευλαβείς δούλους σου μίαν μακαρίαν ακτίνα, οπού να είναι και φως εις τον εσκοτισμένον μας νουν και φλόγα εις την ψυχραμένην μας θέλησιν, διά να βλέπωμεν να περιπατούμεν σπουδαίοι εις την οδόν των θείων δικαιωμάτων. Ημείς, μετά Θεόν, εις εσέ του Θεού την Μητέρα και Μητέρα ημών έχομεν την ελπίδα της σωτηρίας μας· από σε ελπίζομεν τας νίκας της γαληνοτάτης Αυθεντίας, τα τρόπαια των Ευσεβών Βασιλέων· την στερέωσιν της Εκκλησίας· την αντίληψιν του Ορθοδόξου γένους· την σκέπην της ευλαβούς του ταύτης πολιτείας, οπού είναι αφιερωμένη εις την άμαχόν σου βοήθειαν. Ναι, Παναγία Παρθένε, ναι, Μαρία, όνομα οπού είναι η χαρά, η παρηγορία, το καύχημα των Χριστιανών· δέξου την νηστείαν και παράκλησιν των αγίων τούτων ημερών, οπού εκάμαμε εις τιμήν σου, ως θυμίαμα ευπρόσδεκτον· και αξίωσόν μας, καθώς εδώ εις την Εκκλησίαν ευλαβώς ασπαζόμεθα την αγίαν και θαυματουργόν ταύτην εικόνα, έτζι και εκεί εις τον Παράδεισον να ιδούμεν αυτό το μακάριόν σου πρόσωπον, το οποίον να προσκυνούμεν συν τω Πατρί και τω Υιώ και τω αγίω Πνεύματι, εις τους απεράντους αιώνας”.(Hλίας Μηνιάτης)

ΔΙΑΦΟΡΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ.

''ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ''

''Στενή η πύλη, και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν. Και η βασιλεία των ουρανών βιάζεται. Δια πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις ζωήν την αιώνιον Ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν.''

Αυτά και έτερα όμοια γράψον αμαρτωλέ, εις τας θύρας και τοίχους του οίκου σου, ή μάλλον ειπείν εις την διάνοιαν και καρδίαν σου, να τα μελετάς καθ' εκάστην. Άρον τον Σταυρόν επ' ώμων, ακολούθησον τω δια σε σταυρωθέντι Θεώ, ίνα συνδοξασθής αυτώ εις την βασιλείαν αυτού την αιώνιον, όπου η ανέκφραστος ηδονή, το αμήχανον κάλλος, η άρρητος ευφροσύνη, και ανεκδιήγητος αγαλλίασις, να δοξάζης Πατέρα, Υιόν, και Άγιον Πνεύμα, Τριάδα αχώριστον, μετά πάντων των Αγίων εις τους απεράντους αιώνας των αιώνων. Αμήν. 

ΔΙΔΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΩΦΕΛΗΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

Λόγος περί Μετανοίας.

«Ἂς μὴν κυριευόμαστε λοιπὸν ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ φόβο ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὰ πράγματα καὶ τὶς καταστάσεις τοῦ μάταιου αὐτοῦ κόσμου. Νὰ μὴν φοβόμαστε δηλαδὴ ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπάρχει φόβος (Α´ Ἰωάν. 4:18). Γιατί ποιὸς ἀνθρώπινος φόβος μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ τὸ θεῖο φόβο; Καὶ ποιὰ φθαρτὴ ἀνθρώπινη δόξα μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ τὴν μεγαλοσύνη, τὴν ἀνέκφραστη δύναμη καὶ τὴν ἄφθαρτη δόξα τοῦ Θεοῦ;

Ἐπειδὴ ὅμως μᾶς παρασύρουν τὰ γήινα πράγματα, δὲν μποροῦμε, μὲ τὴ δύναμη τῆς πίστης καὶ τὸ φωτισμὸ τῆς γνώσης, νὰ προσηλώσουμε τὸ νοῦ μας στὰ ἀόρατα. Ἂν λοιπόν, ἔστω καὶ μόνο ἀπὸ τὴ θέα τῶν ὁρατῶν πραγμάτων ὁδηγούμαστε στὴν κατανόηση τῆς ἀνέκφραστης δύναμης τοῦ ἄφθαρτου Θεοῦ, ἂς σταθοῦμε ἐνώπιόν Του μὲ δέος καὶ ἄπειρο σεβασμό.

Ἂς γονατίσουμε λοιπὸν ἐνώπιόν Του κι ἂς κλάψουμε (Ψαλμ. 94, 6) μπροστὰ στὴν ἀγαθότητά Του, μιλώντας ἀπ᾿ τὴν καρδιά μας καὶ λέγοντας: «Ἐσὺ Κύριε, εἶσαι ὁ Θεός μας καὶ κανένας ἄλλος. Ἐνώπιόν Σου ἁμαρτήσαμε κι ἐνώπιόν Σου τώρα προσπίπτουμε. Ἂν Σὺ θελήσεις, νὰ μᾶς σώσεις Κύριε, κανένας δὲν μπορεῖ ν᾿ ἀναχαιτίσει τούτη τὴν ἀπόφασή Σου καὶ νὰ Σὲ δυσκολέψει».

Ὁ Κύριος εἶναι εὔσπλαχνος καὶ ἀγαθός. Κι ἂν ἀκόμα ἐμεῖς παρασυρθήκαμε καὶ ἁμαρτήσαμε ἀπὸ ἀπερισκεψία, ἂς φροντίσουμε νὰ θεραπευθοῦμε μὲ τὴν μετάνοια. Ἂν πάλι, ὡς ἄνθρωποι παρασυρθήκαμε ἀπὸ κάποιο πάθος, ἂς μὴν ἀπελπιστοῦμε ἐντελῶς, ἀλλὰ γνωρίζοντας Ποιὸς Θεός μας ἔχει προσκαλέσει καὶ ἔχοντας συναίσθηση τῆς κλήσης μας, ἂς ἀκούσουμε Ἐκεῖνον ποὺ λέει: «Μετανοεῖται, γιατί ἔφθασε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. δ´ 17).

Δὲν ὅρισε τὴν μετάνοια σὰν φάρμακο γιὰ κάποια μονάχα ἁμαρτήματα, ἀποκλείοντας κάποια ἄλλα. Γιὰ κάθε εἴδους τραῦμα τῆς ἁμαρτίας, γιὰ κάθε ἁμάρτημα πνευματικό, ὁ Μεγάλος Γιατρὸς τῶν ψυχῶν μας, μᾶς τὴν ἔχει σὰν φάρμακο χαρίσει.

Ἂς ξεριζώσουμε λοιπὸν τὶς κακὲς συνήθειες τῆς ψυχῆς μας. Ἀντὶ γιὰ τοὺς καυστῆρες ἂς μεταχειριστοῦμε τὸ φόβο τοῦ Θεοῦ, μὲ τὸν ὁποῖο θὰ μπορέσουμε νὰ ἀντικρούσουμε ὅλες τὶς ἄστοχες ἐπιθυμίες ποὺ φέρουν μέσα τοὺς τὰ ἀγκάθια τῆς ἁμαρτίας. Ἂς ἀντιταχθοῦμε μὲ τὸ συνετὸ λογισμό, σὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς ὑπαγορεύουν οἱ φιλήδονοι λογισμοί, γιατὶ εἶναι γραμμένο: «Νὰ γίνεσθε ἅγιοι, γιατί ἐγὼ εἶμαι ἅγιος» (Α´ Πετρ. α´ 16).

Ἔτσι, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Σωτῆρα μας Θεοῦ, θὰ ἐπιτύχουμε τὴν ἄφθαρτη ζωή. Ὁ Κύριος γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ καὶ τὴν εἰλικρινῆ μετάνοιά μας θὰ συγχωρέσει καὶ θὰ παραγράψει τὶς ἁμαρτίες μας, γιατί εἶναι ἐλεήμων καὶ εὔσπλαχνος.

Κι ἂν κάποιος ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἔχουν τὴν ἐντύπωση πῶς ἔχουν κοπιάσει περισσότερο στὴν ἄσκηση καὶ τὴν ἀρετή, γογγύσει, γιὰ τὴ μεγάλη εὐσπλαχνία τοῦ Δεσπότη Χριστοῦ, -ἐπειδὴ τάχα ἐπειδὴ μπήκαμε στὴ δουλειὰ πολὺ ἀργά, μᾶς πληρώνει τὸ ἴδιο μὲ τοὺς πρώτους- θὰ δώσει γιὰ μᾶς ἀπολογία ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος καὶ Δημιουργὸς καὶ θὰ πεῖ: «Φίλε, δὲν σὲ ἀδικῶ. Δὲν ἔχεις μαζί μου συμφωνήσει νὰ ἐργαστεῖς γιὰ ἕνα δηνάριο; Πάρε ὅ,τι ἔχουμε συμφωνήσει καὶ πήγαινε στὸ καλό. Ἐγὼ θέλω νὰ δώσω σὲ τοῦτον ποὺ ἦρθε τελευταῖος στὴ δουλειά, ὅ,τι ἀκριβῶς ἔδωσα καὶ σὲ σένα τοῦ πρώτου» (Ματθ. κ´ 13-14).

Ὁ Θεὸς εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ κρίνει καὶ δικαιώνει. Ποιὸς μπορεῖ νὰ βγεῖ μπροστά Του καὶ νὰ μᾶς καταδικάσει; (Ρωμ. η´ 34).

Σ᾿ αὐτὸν ἀνήκει ἡ δόξα στοὺς αἰῶνες. Ἀμήν». 

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

<<Αδελφοί εν ταις εσχάταις ημέραις ενστήσονται καιροί χαλεποί. 

Έσονται γαρ οι άνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεύσιν απειθείς, αχάριστοι, ανόσιοι, άστοργοι άσπονδοι, διάβολοι, ακρατείς, ανήμεροι, αφιλάγαθοι, προδόται, προπετείς, τετυφλωμένοι, φιλήδονοι μάλλον ή φιλόθεοι έχοντες μόρφωσιν ευσεβείας, την δε δύναμιν αυτής ηρνημένοι. Και τούτους αποτρέπου. Εκ τούτων γαρ εισίν οι ενδύνοντες εις τας οικίας και αιχμαλωτίζοντες γυναικάρια σεσωρευμένα αμαρτίαις, αγόμενα επιθυμίαις ποικίλαις, πάντοτε μενθάνοντα και μηδέποτε εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν δυνάμενα.>>

 (Προς Τιμ. Β, γ΄ 1-7)

ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ο Σέργιος Νείλος μετά την επανάστασιν του 1917 ζούσε κρυπτόμενος σε μεγάλη έπαυλη στα κτήματα κάποιων φίλων του κοντά στη Μόσχα. Η έπαυλις αυτή ευρίσκετο στο βάθος ενός σκιερού πάρκου. Στα επάνω διαμερίσματα της επαύλεως, ήτο Εκκλησία και το δωμάτιο ενός μεγαλόσχημου Αρχιμανδρίτου κάποτε ηγουμένου γειτονικής Μονής που διαλύθηκε από τους αθεϊστάς. Στο ισόγειο έμενε ο Σέργιος Νείλος και η σύζυγός του. Εκεί ζούσε και η αδελφή του ιδιοκτήτου της επαύλεως. Τα γράμματα του Σεργίου Νείλου και της συζύγου του δείχνουν πως περνούσαν εκεί στην έπαυλη. ''Τι υποφέραμε στο διάστημα αυτό, γράφει σε μία επιστολή του στην ανηψιά του στις 23-9-1921, μπορείς εύκολα να το υποθέσεις... Από το σημείο που κατοικούμε περνούν τα κύματα της επιδρομής των αλλοφύλων και του εμφυλίου πολέμου''. Εκεί στην έπαυλη συγκεντρωνόνταν κρυφά οι διωκόμενοι Ιερείς και τελούσαν μαζί με τον Αρχιμανδρίτη τις θείες Λειτουργίες, ήρχοντο δε και πολλοί πιστοί δια να λειτουργηθούν και να κοινωνήσουν.

Σ' αυτή την έπαυλη έζησε ο Σέργιος Νείλος 6 χρόνια, βασική του δε απασχόλησις ήταν η αλληλογραφία. Αλληλογραφία μέσω τρίτων προσώπων κυρίως με φίλους του στο εξωτερικό. Εδώ ο Θεός τον διεφύλαξε πολλάκις με θαυματουργικό τρόπο. Εδώ έγινε και ένα εντυπωσιακό θαύμα του αγίου Σεραφείμ που πρόκειται να το διηγηθούμε στη συνέχεια.   

Η έπαυλις αυτή, όπως ήταν κρυμμένη στο βάθος του πάρκου ήταν άγνωστη εις τους πολλούς. Εκεί είχαν όλα τα απαραίτητα δια να ζήσουν και δεν εχρειάζετο να εξέρχονται και να γίνονται αντιληπτοί εις τους πολλούς. Όμως ο εχθρός δεν κοιμόταν. Η διαμονή εκεί ενοχλούσε τους εκπροσώπους της τοπικής διοικήσεως, οι οποίοι έκαμαν συμβούλιο και απεφάσισαν να τους σκοτώσουν.

Μια σκοτεινή νύχτα του Νοεμβρίου του 1921 δέκα από αυτούς με αρχηγό τον πρόεδρο της τοπικής διοικήσεως οπλίσθηκαν με τουφέκια και μαχαίρια και μπήκαν στο πάρκο. Χωρίς να γίνουν από κανένα αντιληπτοί προχωρούσαν ανάμεσα στους θάμνους ερευνώντας τριγύρω την περιοχή. Είχαν σχεδιάσει να σκοτώσουν πρώτα τον υπέργηρο και μεγαλόσχημο αρχιμανδρίτη. Πλησίασαν στο σπίτι αρκετά, όμως όλο και πιο καθαρά άκουαν τον ήχο ενός ταλάντου. Βλέπουν στη συνέχεια κάποιο νυκτερινό φύλακα του σπιτιού που κρατούσε ένα χειροσήμαντρο και το χτυπούσε δυνατά περπατώντας γύρω από το σπίτι. Οι κακοποιοί σκέφτηκαν να περιμένουν μέχρις ότου φύγει ο φύλακας, γι' αυτό και κρύφτηκαν μέσα στους θάμνους και έπιναν βότκα για να ζεσταθούν γιατί έκανε κρύο και φυσούσε. Πέρασαν δύο ώρες, αλλά ο φύλακας που ήταν ένα γεροντάκι δεν έφευγε. Χτυπούσε πιο δυνατά το χειροσήμαντρο και συνέχιζε να περπατά γύρω από το σπίτι. Οι ληστές αφού ήπιαν πολύ αποκοιμήθηκαν και ξύπνησαν τα ξημερώματα, οπότε το εγχείρημά τους ήταν πολύ επικίνδυνο. Γι' αυτό το ανέβαλαν για την επομένη ημέρα. 

Ήλθαν πάλι το βράδυ. Ο καιρός ήταν θαυμαστός, η νύχτα ήταν μάλλον ζεστή, η σελήνη έλαμπε, τα πάντα γύρω ήταν βυθισμένα σε βαθύ ύπνο. Αλλά και πάλιν εθεάθη ο γέρο φύλακας, ο οποίος απτόητος συνέχιζε κι αυτή την βραδιά να περπατάει γύρω από το σπίτι και να χτυπάει πιο δυνατά αυτή τη φορά το τάλαντο, σα να καλούσε σε βοήθεια και να περιπαίζει τους κακούργους. Ξαφνικά ο αρχηγός της συμμορίας χάνοντας την υπομονή του φώναξε: ''Τι καθόμαστε  και κοιτάζουμε; Είμαστε δέκα και εκείνος είναι ένας''. Και έδωσε το σύνθημα να του επιτεθούν και να τον σκοτώσουν. Αυτοί πήραν θάρρος άρπαξαν τα τουφέκια και όρμισαν προς τον φύλακα. Όταν έφθασαν κοντά του σε απόσταση μερικών βημάτων, είδαν ένα αδύνατο και καμπουριασμένο γεροντάκι με λευκά γένια, το οποίο όμως εβάδιζε σταθερά χωρίς να φοβηθεί καθόλου στο πλησίασμά τους. Ο αρχηγός της συμμορίας διέταξε να τον αρπάξουν και σηκώνοντας ψηλά το τσεκούρι όρμησε πρώτος και τον κτύπησε στο κεφάλι. Το τσεκούρι όμως έμεινε στον αέρα, γιατί ο γέροντας είχε εξαφανιστεί, ενώ ο κακοποιός που εσήκωσε το τσεκούρι έπεσε κάτω λιπόθυμος. Οι άλλοι, οι σύντροφοί του, πλησίασαν κατατρομαγμένοι. Είδαν πως ο αρχηγός τους δεν έδειχνε σημεία ζωής. Τον σήκωσαν τότε και τον μετέφεραν στο σπίτι του.

Πέρασε κάμποσος καιρός. Κανένας από όσους έμεναν στην έπαυλη δεν είχε υποψιασθεί τι είχε συμβεί. Κανένας δεν φανταζόταν πως εσώθηκαν θαυματουργικώς. Όμως μετά από αρκετό διάστημα παρουσιάσθηκε η γυναίκα του αρχιληστού στον αρχιμανδρίτη, έπεσε στα γόνατα και διηγήθηκε με κλάματα το περιστατικό. Η δυστυχισμένη γυναίκα έλεγε: ''Ο διάβολος φταίει, αυτός παρέσυρε τον σύζυγό μου. Τώρα βρίσκεται παράλυτος στο κρεββάτι. Προσευχηθείτε στον Θεό να τον συγχωρήσει. Αν δεν ήταν ο φύλακας θα σας σκότωναν όλους. Ο φύλακας έσωσεν εσάς μεν από τον σωματικό θάνατο, τους δε κακοποιούς από τον ψυχικό θάνατο''. Ο αρχιμανδρίτης ρώτησε με απορία ποιός ήταν αυτός ο φύλακας για τον οποίον μιλούσε. Και απάντησε η γυναίκα. ''Εκείνος που όλη την νύκτα χωρίς να κλείσει μάτι περπατούσε γύρω από το σπίτι και χτυπούσε με το χειροσήμαντρο''. Ο αρχιμανδρίτης τότε με απορία λέγει στην γυναίκα. ''Για ποιόν φύλακα μιλάς. Εμείς εδώ κρυβόμαστε από τους ανθρώπους και συ μιλάς για φύλακα που χτύπαγε όλη τη νύχτα το χειροσήμαντρο. Δεν έχουμε, ούτε είχαμε κανένα φύλακα''. Και συνέχισε η γυναίκα. ''Από την ώρα που ο σύζυγός μου μετενόησε όλο τον φύλακα θυμάται και γι' αυτόν μόνο μιλάει. Μπορείτε να ρωτήσετε τον ίδιο. Βλέπει, ακούει, μιλάει και καταλαβαίνει τα πάντα. Μόνο δεν μπορεί να κουνήσει χέρια και πόδια. Είναι ξαπλωμένος σαν κούτσουρο και δεν θέλει να απομακρυνθούμε από κοντά του, δεν μας αφήνει να πάμε στην δουλειά μας''. Η γυναίκα ήταν απελπισμένη και κόντευε να πέσει σε απόγνωση. Ο αρχιμανδρίτης της είπε. ''Φέρτε τον εδώ για να εξομολογηθεί, να κοινωνήσει να προσκυνήσει την εικόνα του Αγίου Σεραφείμ και θα τον θεραπεύσει ο Θεός''.

Την ίδια εκείνη ημέρα μετέφεραν τον παράλυτο με φορείο στον Ναό της επαύλεως. Ο αρχιμανδρίτης τον πλησίασε κρατώντας την εικόνα του αγίου Σεραφείμ και του ζήτησε να την ασπασθεί. Και μόλις τα μάτια του κακοποιού συναντήθηκαν με τα καλοσυνάτα μάτια του στάρετς Σεραφείμ, ακούσθηκε μία δυνατή φωνή. ''Αυτός, αυτός ήταν ο φύλακας''. Στην μορφή του οσίου Σεραφείμ είχε αναγνωρίσει τον γέροντα φύλακα που περπατούσε με το χειροσήμαντρο γύρω από την έπαυλη. Από τα μάτια του άρχισαν να τρέχουν δάκρυα μετανοίας. Η αγάπη του Θεού όχι μόνο τον θεράπευσε αμέσως, αλλά και τον μεταμόρφωσε εντελώς. Μετά την θεία Λειτουργία, αφού μετέλαβε των αχράντων μυστηρίων, παρέμεινε στον ναό και διηγήθηκε στους πιστούς με κάθε λεπτομέρεια το θαύμα του Αγίου Σεραφείμ. Όλοι μαζί έψαλαν παράκληση και ευχαρίστησαν τον όσιο Σεραφείμ για την θαυμαστή σωτηρία των κατοίκων της επαύλεως από τον θάνατο.        

ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ

<<Εξομολογούμαι σοι Κύριε εν όλη καρδία μου, κλίνω γόνυ σώματος και ψυχής. Εξαγορεύσω σοι τω Θεώ μου τας αναμίας μου πρόσδεξαί μου τας δεήσεις, και δώρησαί μοι τω αμαρτωλώ πένθος πενθήσαι εμαυτόν, ίνα μη κλαύσω εις τους αιώνας ανώνητα, ότι πάσαν αμαρτίαν ειργασάμην ο άθλιος, ότι κατεμόλυνά μου το σώμα και την ψυχήν, και πολλάκις μετανοών υποσχόμενος, τοσάκις πάλιν, τοις αυτοίς περιέπεσον. Ευκολώτερον σταγόνες υετών αριθμήσονται ή των εμών αμαρτιών η πληθύς. Πάσαν μου γαρ αίσθησιν ο τάλας, και παν μέλος. Εμίανα, έφθειρα, ηχρείωσα, μίαν και μόνην καταφυγήν έχω Κύριε την σην φιλανθρωπίαν. Διο δυσωπώ την ανείκαστόν σου αγαθότητα, συγχώρησόν μοι πάντα τα πλημμελήματα, οία και όσα εν όλη μου τη ζωή εξήμαρτον, άτινα καθ' εκάστην ο αλάθητος οίδε σου οφθαλμός. Πρεσβείαις της Παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας και πάντων των Αγίων. Ότι ευλογητός ει, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.>> 

ΕΥΧΕΣ ΑΓΙΩΝ.

Πάνυ ωφελιμοτάτη και λίαν κατανυκτικωτάτη. Του επί Μαυρικίου του βασιλέως, αρχιληστού, ψυχοραγούντος και συν δάκρυσι πολλοίς τε και πικροίς επί πολλάς ώρας ταύτην λέγοντος. Έτυχε συγχωρήσεως, ελέει Θεού.

<<Ου ζητώ τι πλέον, παρά Σου Φιλάνθρωπε Κύριε, αλλ' όσα δι' εξομολογήσεως ο προ εμού ληστής ικέτευε. Και ως εκείνον τον ληστήν, ούτω και εις εμέ τον ληστήν, θαυμάστωσον τα ελέη της Σής φιλανθρωπίας. Δέξαι μου τούτον τον επιθανάτιον εν τη κλίνη κλαυθμόν. Και ως εκείνους τους περί την ενδεκάτην ώραν εδέξω, μηδέν άξιον εργασαμένους, ούτω δέξαι καμέ, εν τοις ολιγίστοις δάκρυσί μου, βαπτίζων και καθαίρων με εν αυτοίς. Παράσχου μοι την συγχώρησιν, μη απαιτών μοι τι πλέον, ου γαρ παρέχει η ώρα των εκσπηλευτών εγγισάντων. Αλλά μη αντιτείνης, μηδέ στιβαρήσης, ου γαρ ευρήσεις εν εμοί τι αγαθόν. Κατέλαβόν με γαρ αι ανομίαι μου, και προς εσπέραν ήκω κακώς, ότι αμύθητά μου τα χρέη. Αλλ' ως εδέξω του Πέτρου τον πικρόν κλαυθμόν πρόσδεξαι και τον εμόν, Φιλάνθρωπε, επιχέων ταύτα τα δάκρυα επί των αμαρτιών μου το χειρόγραφον, και τω σπόγγω της ευσπλαγχνίας σου εξάλειψον τα ανήκουστά μου πλημμελήματα>>.

Ούτως ο αρχιληστής ήτο κατά τους χρόνους βασιλέως Μαυρικίου, επί κακία, και ληστεία, φόνων τε, και απείρων κακών, διαβόητος. Εκ της νήσου Θάσου (απέναντι Αγίου Όρους), πολλάκις δι' αποσπασμάτων στρατιωτών αποστείλας ο βασιλεύς δια επιεικούς καλού τρόπου, απέστειλεν αυτώ το εαυτού βασιλικόν εγκόλπιον μεγάλης αξίας ως και επιστολήν γράψας έλεγεν. <<Ως πληροφορηθείς αδύνατον δια δυναστικού τρόπου δυνάμεθα ως ανδρείον άλλον Ηρακλήν, ίνα συλλάβωμέν σε. Και επειδή μεγάλη ανάγκη ημετέρας βασιλευούσης Κωνσταντινούπολιν τοιούτον θαυμαστόν φύλακα και φρουρόν κατά βαρβάρων και πολεμίων έχοιμεν, θερμώς παρακαλούμεν όπως ταχέως προς ημάς έλθητε, ου μόνον αμνηστείας σοι δοθείσης, αλλά και μεγάλων αξιωμάτων παρ' εμής βασιλείας τυχήν. Ευθύς δε ως το εαυτού βασιλικόν εγκόλπιον ως και την βασιλικήν επιστολήν έλαβεν, ως υπόπτερος αετός, εις Κωνσταντινούπολιν έφθασεν, παρουσιασθείς ενώπιον του βασιλέως, και γονυκλινώς προσκυνήσας μετά πολλών δακρύων την των προτέρων ληστρικών κακών έργων συγχώρησιν, και εκ της συγκινήσεως αυτού ως ημιθανής εις γην έμεινεν. Ο δε βασιλεύς λυπηθείς, και διέταξεν τον των ανακτόρων ιατρόν όπως επιμεληθή προς ανάρρωσιν. Κατά δε το μεσονύκτιον εν οράματι του εφάνη ότι ευρέθη εν τη κλίνη του ασθενούς ληστού και ορά αναριθμήτους δαίμονας έχοντας εν χειρογράφοις τας εκ νεαράς αυτού ηλικίας απείρους ως και θανασίμους αυτού αμαρτίας, εν τη πλάστιγγι. ο δε φύλαξ αυτού Άγγελος μετ' ετέρου χωρίζοντος την του ανθρώπου ψυχήν, στυγνώ τω βλέμματι περίλυποι όντες λέγει ο εις τω ετέρω ημείς ουκ έχομεν ουδέν χρηστόν η καλόν έργον του ληστού της ψυχής τούτου εν τη εαυτού ζωή πράξαντος, ειμή μόνον το άπειρον του Φ. και Π. Θεού έλεος, και αβυσσώδη άκραν αυτού άπειρον ευσπλαγχνίαν, ως και το βεβρεγμένον αυτού δια πολλών θερμών στεναγμών κλαυθμηρών αυτού και οδυρμών δακρύων του μανδήλιον. Και ως έθεσαν αυτό εν τη πλάστιγγι (ζυγαριά) ευθύς ανεκουφίσθη, και καταισχυνθέντες οι δαίμονες θρηνούντες άφαντοι γεγόνασιν. Διΰπνησθείς δε ο ιατρός τρέχει εν τη νοσοκομείου κλίνη του ληστού, και ευρίκει αυτόν νεκρόν, το δε εν τω προσκεφαλαίω αυτού μανδήλιον βουτηγμένον τοις αυτού δάκρυσιν. Ευθύς δε τη αυτή στιγμή τε και ώρα έρχεται προς τον βασιλέα και λέγει μετ' εκπλήξεως και απείρου χαράς. Μεγαλειώτατε και πολυχρονεμένε Βασιλεύ, γαληνώτατε και κράτιστε. Επί της σταυρώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, είδομεν και ηκούσαμεν ληστήν τον εκ δεξιών Δημάν κρεμάμενον και ομολογήσαντα δια το <<μνήσθητί μου Κύριε όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου>>, εισελθόντα. Ούτω και επί της Σής Βασιλείας ληστήν άλλον δια των δακρύων δικαιωθέντα και σωθέντα.  

ΛΟΓΟΣ ''ΑΓΙΟΥ'' ΛΟΥΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ

«Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν Μου εφ' υμάς και μάθετε απ' Εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών. Ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστίν» (Ματθ. ΙΑ.28 – 30).

Μεγάλη είναι η αγκαλιά του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τόσο μεγάλη που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Ο Κύριος έχει στην αγκαλιά του όλους όσους υποφέρουν στη ζωή τους από τις θλίψεις και τις στενοχώριες. Τί βάθος έχει η καρδιά Του και πόσο δυνατή είναι η αγάπη Του, αφού μπορεί όλους αυτούς που κοπιάζουν και είναι φορτωμένοι να τους αναπαύσει, να τους παρηγορήσει και να τους δώσει δύναμη να υπομένουν τις θλίψεις και να μην απελπίζονται όταν αδικούνται στη ζωή τους!

Είναι όμως παράξενος ο τρόπος με τον οποίο επιχειρεί να το κάνει! Μας προτείνει να αφήσουμε τον ανυπόφορο για πολλούς ζυγό της ζωής και να σηκώσουμε επάνω μας έναν άλλο ζυγό: άγνωστο στον κόσμο, απαλό, αγαθό και ελαφρό, δικό του ζυγό. Όταν λέμε ζυγό, εννοούμε κατάσταση στην οποία βρίσκεται ένας δούλος. Την κατάσταση βέβαια αυτή δεν την θεωρούμε καθόλου ευχάριστη. Τον δικό του όμως ζυγό ο Κύριος τον ονομάζει απαλό και ελαφρό.

Πώς να το καταλάβουμε; Γιατί είναι απαλός και ελαφρός ο ζυγός του Χριστού; Μήπως επειδή ζυγό ονομάζει τον θείο νόμο της αγάπης του τον οποίο δίνει στον κόσμο, στον κόσμο ο οποίος σχεδόν καθόλου δεν σκέφτεται την αγάπη; Ή επειδή ο δικός του λόγος της αγάπης άνοιξε για την ανθρωπότητα, που ζούσε χωρίς αγάπη, έναν καινούριο κόσμο, έναν κόσμο στον οποίο λάμπει το θείο φως της αγάπης, που διαλύει το οποιοδήποτε σκοτάδι; Δεν είναι μεγάλη χαρά να βγούμε από το σκοτάδι στο φως; Δεν θα σκιρτήσει η καρδιά του ανθρώπου όταν θα βγει από το σκοτάδι και θα καταλάβει ότι ο ίδιος ο Κύριος τον κρατά στην αγκαλιά Του;

Αλλά τί επιτέλους σημαίνει ζυγός του Χριστού; Σημαίνει να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του. Να είμαστε ταπεινοί και πράοι, να διψάμε και να πεινάμε την υψίστη αλήθεια. Να είμαστε ελεήμονες και καθαροί τη καρδία. Να μας κακολογούν και να μας διώκουν για την πίστη στον Υιό του Θεού και για την αγάπη του. Ναι, αυτό και μόνο αυτό σημαίνει ο απαλός ζυγός του Χριστού και το ελαφρό φορτίο του. Τη δύναμη για να τα σηκώσουμε μας τη δίνει ο Σταυρός του Χριστού, που υψώνεται πάνω από τον κόσμο και τον φωτίζει, ο Σταυρός πάνω στον οποίο ο Υιός του Θεού υπέφερε τα πάθη και έδωσε την ζωή Του για να ζει ο άνθρωπος.

Ας προσκυνήσουμε το υποπόδιο του Σταυρού του Χριστού με όλη την ψυχή μας. Αυτός είναι ο απαλός ζυγός του Χριστού, να ακολουθήσουμε τον δρόμο του μαρτυρίου και των διωγμών ο οποίος οδηγεί εκεί όπου αιώνια λάμπει ο Σταυρός του Χριστού μας. Ας ακολουθήσουμε τον Σωτήρα μας και ας θυμόμαστε πάντοτε ότι Αυτός που είναι αληθινός Θεός λέει για τον εαυτό Του ότι είναι πράος και ταπεινός τη καρδία. Να είμαστε και εμείς πράοι και ταπεινοί για να τον ακολουθήσουμε στον δρόμο προς την Βασιλεία της αιώνιας Δικαιοσύνης και του ανεσπέρου Φωτός. Αμήν.

Από την συλλογή: «Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λόγοι και ομιλίες που εκφωνήθηκαν στην Συμφερούπολη κατά την περίοδο 1955-1957.» τόμος Α. Σελ. 100 – 102.

Μετάφραση από τα ρωσικά.ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» Θεσσαλονίκη.

Η ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΡΟΤΡΟΠΗ

Απόστολε άγιε και Ευαγγελιστά Ιωάννη πρέσβευε υπέρ ημών.

<< Αγαπητοί, εάν τις είπη ότι αγαπώ τον Θεόν, και τον αδελφόν αυτού μισή, ψεύστης εστίν.Ο γαρ μη αγαπών τον αδελφόν ον εώρακε, τον Θεόν ον ουχ εώρακε πως δύναται αγαπάν;Και ταύτην την εντολήν έχομεν απ' αυτού, ίνα ο αγαπών τον Θεόν αγαπά και τον αδελφόν αυτού.>>

<< Αγαπητοί, αγαπώμεν αλλήλους, ότι η αγάπη εκ του Θεού εστί, και πας ο αγαπών εκ του Θεού γεγέννηται και γινώσκει τον Θεόν. Ο μη αγαπών ουκ έγνω τον Θεόν, ότι ο Θεός αγάπην εστίν... Αγαπητοί, ει ούτως ο Θεός ηγάπησεν ημάς, και ημείς οφείλομεν αλλήλους αγαπάν.>>

<< Αδελφοί, πας ο γεγεννημένος εκ του Θεού αμαρτίαν ου ποιεί, ότι σπέρμα αυτού εν αυτώ μένει...Πας ο μη ποιών δικαιοσύνην ουκ εστίν εκ του Θεού, και ο μη αγαπών τον αδελφόν αυτού. Ότι αύτη εστίν η αγγελία ην ηκούσατε απ' αρχής, ίνα αγαπώμεν αλλήλους...Ημείς οίδαμεν ότι μεταβεβήκαμεν εκ του θανάτου εις την ζωήν, ότι αγαπώμεν τους αδελφούς. Ο μη αγαπών τον αδελφόν μένει εν τω θανάτω. Πας ο μισών τον αδελφόν αυτού ανθρωποκτόνος εστί, και οίδατε ότι πας ανθρωποκτόνος ουκ έχει ζωήν αιώνιον εν εαυτώ μένουσαν. Εν τούτω εγνώκαμεν την αγάπην, ότι εκείνος υπέρ ημών την ψυχήν αυτού έθηκε. Και ημείς οφείλομεν υπέρ των αδελφών τας ψυχάς τιθέναι. Ος δ' αν έχη τον βίον του κόσμου και θεωρή τον αδελφόν αυτού χρείαν έχοντα και κλείση τα σπλάγχνα αυτού απ' αυτού, πως η αγάπη του Θεού μένει εν αυτώ; Τεκνία μου, μη αγαπώμεν λόγω μηδέ τη γλώσση, αλλ' εν έργω και αληθεία.>>