ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ: ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ''ΑΜΟΛΥΝΤΟΥ''

 Ο εικονογραφικός τύπος της Παναγίας Αμολύντου ή των Παθών, εικονίζει την Θεοτόκο να κρατάει τον νήπιο Χριστό στο αριστερό Της χέρι. Δεξιά και αριστερά των θείων προσώπων, εικονίζονται δύο Άγγελοι που φέρουν τα σύμβολα του Πάθους του Κυρίου. Η επιγραφή Αμόλυντος υπάρχει στο δεξί ώμο της Παρθένου, ενώ κάτω από την εικόνα γράφεται: ''Ο το χαίρε πρίν τη Πανάγνω μηνύσας, τα σύμβολα νύν του Πάθους προδεικνύει. Χριστός δε θνητήν σάρκαν ενδεδυμένος, πότμον δεδοικώς δειλιά ταύτα βλέπων''.
 Οι πρώτες τοιχογραφίες της Αμολύντου ανάγνονται στον 12ο αι. (Μονή Παναγίας Άρακα, στην Κύπρο, του 1192). Τοιχογραφίες υπάρχουν ακόμη στις Μονές Ζίτσας και Κίνσκε Σερβίας (14ου αι.) και στην Καστοριά (15ου αι.). Η σύνθεση σαν φορητή εικόνα ανήκει στο περίφημο εργαστήριο της Κρητικής Σχολής του Α. Ρίτζου (1421-1492) και υπήρξε δημοφιλές θέμα των ζωγράφων της Κρητικής Σχολής, από τους οποίους διαδόθηκε στους Ρωμαιοκαθολικούς.
 Η επωνυμία Αμόλυντος ίσως συνδέεται με την ομώνυμη Βασιλή που ίδρυσε στην ΚΠολη, το 1401, η Ειρήνη Παλαιολογίνα. Στην Ελλάδα ονομάζεται και Χρυσαφίτισσα, διότι ''ήτο εις τι χωρίον ονομαζόμενον Χρύσαφα, της Λακεδαίμονος της Πελοποννήσου'', απ' όπου θεία Χάριτι'' βρέθηκε στην Μονεμβάσια. Την Εικόνα βρήκε ''το πρώτον γραία τις γυνή'' και αφού το κοινολόγησε, μεταφέρθηκε από τον τότε Μητροπολίτη στον περίφημο Ναό του Ελκομένου Χριστού. Όμως η Εικόνα με τρόπο παράδοξο και ανεξήγητο έφευγε από τον Ναό και βρισκόταν στον τόπο που αρχικά βρέθηκε. Αυτό αποτέλεσε αιτία να κτισθεί ο επώνυμος Ναός Της, που σώζεται μέχρι σήμερα, ο οποίος αργότερα εξελίχθηκε σε Μονή.
 Η Εικόνα είναι ιδιαίτερα γνωστή στην Ρωσία. Η πρώτη μαρτυρία ανάγεται στον 15ο αι., όταν - κατά την βασιλεία Ιβάν Δ' του Τρομερού - στην μεγάλη πυρκαγιά της Μόσχας, ένα αντίγραφο που βρισκόταν σε ξύλινη καλύβα, διασώθηκε θαυματουργικά. Η Εικόνα αυτή με διαταγή του Τσάρου μεταφέρθηκε στον Καθεδρικό Ναό των Εισοδείων, στο Κρεμλίνο. Κατά την βασιλεία του Μιχαήλ Θεοδώροβιτς (1613-1645), αντίγραφο της Εικόνα που υπήρχε στο Νόβγοροντ, θεράπευσε μία δαιμονιζόμενη γυναίκα. Το 1641 το μετέφερε στη Μόσχα ο ίδιος ο Τσάρος και όλη η πόλη το υποδέχθηκε, στην Πύλη του Τβέρ, όπου αργότερα κτίσθηκε Ναός και ιδρύθηκε Μονή. Το 1831 οι κάτοικοι του Λίπετς του Ταμπώφ, απαλλάχθηκαν από επιδημία χολέρας, λιτανεύοντας ένα παλαιό αντίγραφο της Εικόνας. Το 1960, μία λιθογραφία σε ελληνική οικογένεια του Λόγκ Άϊλαντ Νέας Υόρκης, άρχισε να ρέει μύρο. 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ: ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ''ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ''

''Τη Παρασκευή της Διακαινησίμου εορτάζομεν τα εγκαίνια
του ναού της υπεραγίας Δεσποίνης ημών και Θεομήτορος, της
Ζωηφόρου Πηγής. Έτι δε και μνείαν ποιούμεθα των εν
τούτω τελεσθέντων υπερφυών θαυμάτων παρά της Θεομήτορος''

 Μία των πλέον γνωστών και δημοφιλών εορτών της Θεομήτορος. Η ιστορία της ανάγεται στον 5ο αιώνα, όταν ο έπειτα Αυτοκράτορας Λέων Α' (457-474), ''άνθρωπος καλοπροαίρετος και συμπαθητικός την γνώμην'', πρίν βασιλεύσει, συνάντησε ένα διψασμένο τυφλό και στην προσπάθειά του να βρεί νερό για να τον δροσίσει, άκουσε την φωνή της Παναγίας να τον κατευθύνει σε πηγή μέσα στο δάσος (με το νερό της οποίας ο τυφλός βρήκε το φως του!) και να του προλέγει την βασιλεία του!
 Όταν αργότερα ο Λέων ανέβηκε στον Αυτοκρατορικό Θρόνο, έκτισε περί την πηγήν'' τον πρώτο Ναό, ο οποίος αναδείχθηκε Θεομητορικόν ιατρείον και ονομάσθηκε Ζωοδόχος Πηγή! Τον 6ο αιώνα ο Αυτοκράτορας Ιουστιανιανός Α' (527-565), Ναό, τον οποίο ''υπό των σεισμών διαρραγέντα'' αποκατέστησε ο Βασίλειος Α' ο Μακεδών (867-886)
 Η θαυματουργική χάρη της Παναγίας ''δια του ύδατος του Αγιάσματος'', επετέλεσε πολλά και μεγάλα θαύματα: Ανέστησε νεκρό (έναν ασθενή από την Θεσσαλία, ο οποίος απεβίωσε πρίν φθάσει στο Αγίασμα!). Θεράπευσε τον Λέοντα ΣΤ' τον Σοφό (886-912) από λιθίαση, την σύζυγό του αγ. Θεοφανώ από ''λαυρότατον πυρετόν'', τον Πατριάρχη Στέφανο (886-893) από φυματίωση, τον Πωμανό Α' Λεκαπηνό (920-944) από ''λύσιν και δέσιν γαστρός'' κ.α. πολλούς επωνύμους και ανωνύμους πιστούς. Ακόμη, ''της Πηγής ταύτης δώρημα ήτο και ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος Ζ' ο Πορφυρογέννητος (913-959), λυθείσης της στειρότητος της Βασιλίδος Ζωής''.
 Μετά την Άλωση της Πόλεως (1453), ο περίφημος Ναός κατεδαφίσθηκε από τους Τούρκους, για να κτισθεί με τα υλικά του το Τέμενος του Βαγιαζίτ.
 Μόλις το 1833, επί Σουλτάνου Μαχμούτ, επιτράπηκε η ανέγερση νέου ναού (πρόκειται για το Αγίασμα του Μπαλουκλή), τον οποίο εγ:καινίασε ο Πατριάρχης Κωνσταντίνος Β' (1834-1835). Στην νεώτερη Ελληνική Ιστορία είναι γνωστό το Προσκύνημα στο Κεφαλάρι Άργους και ο ομώνυμος Ναός στην Νεάπολη Πειραιώς, ο οποίος κτίσθηκε σε ανάμνηση της διάσωσης της περιοχής, από μεγάλη έκρηξη αποθηκών πυρομαχικών των Γερμανικών Στρατευμάτων Κατοχής (στην σημερινή πλατεία Ελ. Βενιζέλου, στον Κορυδαλλό), την Παρασκευή της Διακαινησίμου του 1944. 

''ΑΓΙΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ''

23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ Ο.ΗΜ. : ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ

 

 Καταγόταν από την Καππαδοκία, από γονείς επιφανείς, αλλά μεγάλωσε στην Παλαιστίνη. Διέπρεψε στον Ρωμαϊκό Στρατό με το αξίωμα του Κόμητος. Κατά τον διωγμό του Διοκλητιανού (284-305), παρουσιάσθηκε αυτόκλητος στον Αυτοκράτορα στην Νικομήδεια και τον έλεγξε, με αποτέλεσμα να μαρτυρήσει και ο ίδιος, σε ηλικία 20 ετών! Με αποκεφαλισμό, μετά από φρικώδη βασανηστήρια (τον κτύπησαν με ακόντιο στο στήθος, τον φυλάκισαν με τα πόδια στο τιμωρητικό ξύλο και στο στήθος μεγάλη πέτρα, τον έδεσαν στον φοβερό τροχό, τον έριξαν σε λάκκο με ασβέστη, του κάρφωσαν σιδερένια υποδήματα, τον έδειραν με βούνευρα και του έδωσαν δηλητήρια, από όλα όμως αυτά διαφυλάχθηκε αβλαβής, ''τη επιστασία θείου Αγγέλου) Η γενναιότητα και υπομονή του και τα θαύματα που τέλεσε (ανέστησε μέχρι και νεκρό!), μετέστρεψαν πολλούς στην Χριστιανική Πίστι (ακόμη και την σύζηγο του Διοκλητιανού Βασίλισσα Αλεξάνδρα, η οποία τελειώθηκε στην φυλακή). Το Λείψανό του μετακομίσθηκε στην Λύδδα της Παλαιστίνης (το γεγονός τιμάται την 13η Νοεμβρίου). Μέρος της τιμίας Κάρας του διασώθηκε στην Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας και απότμημα των Λειψάνων στην Μονή Ζωγράφου Αγίου Όρους.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ

 

  

 Η κυρίως μνήμη του οσ. Ιωάννου της Κλίμακος είναι την 30η Μαρτίου, ορίσθηκε όμως από τους Αγίους της Εκκλησίας Πατέρες να επαναλαμβάνεται και την παρούσα Δ' Κυριακή των Νηστειών, ''προς ενίσχυσιν των ανυόντων το προκεχωρημένον τούτο στάδιον της νηστείας κατά την περίοδον ταύτην σκόπιμον εκρίθη, όπως ενώπιον των πιστών προβάλλονται τα τηλαυγέστερα φωτεινά παραδείγματα της ηγιασμένης ζωής, προς ενίσχυσιν τούτων εις τους κόπους της νηστείας και της των παθών εκκοπής, ούτως ώστε δυνηθώσι να φθάσωσι νικηφόρως εις το ποθεινόν τέρμα της απονομής των επάθλων, το Άγιον Πάσχα''.
 Ο μακάριος Ιωάννης γεννήθηκε στην Παλαιστίνη, περίπου το έτος 523. Σε ηλικία 16 ετών ασπάσθηκε τον μοναχικό βίο στη Μονή Σινά, ''γενόμενος εις τον Θεόν θυσία ιερωτάτη''. Μετά από κοινοβιακή ζωή 19 ετών και αφού αναδείχθηκε Ηγούμενος της Μονής, αναχώρησε στην Σκήτη του Θωλά και έμεινε εκεί αγωνιζόμενος άλλα 40 έτη. Κοιμήθηκε ειρηνικά το έτος 603.
 Ο οσ. Ιωάννης προκρίθηκε από όλους τους άλλους Οσίους, τόσο για την αγία ζωή του, όσο και για το θεόπνευστο σύγγραμά του, την ''Κλίμακα'', η οποία κρίθηκε από τους Πατέρες, ''ως το αναγκαιότερο ανάγνωσμα κατά την Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, δια τους θέλοντας να ανέλθουν την νοητήν κλίμακα των αρετών''. Εκεί έχει καταγράψει, όχι μόνον την θεωρητική διδασκαλία του Μοναχισμού, αλλά - κυρίως - την πρακτική, την εμπειρία δηλαδή και το βίωμα τόσο το δικό του, όσο και άλλων οσίων μορφών και πνευματικών αναστημάτων πρίν από αυτόν.
 Η ''Κλίμαξ'' έχει χαρακτηρισθεί σαν ''το πολυτιμότερον προϊόν της εν τη ερήμω γαλακτοτροφηθείσης αρετής και μαθήσεως'' και σαν το Ευαγγέλιον των Ασκητών, αναγινωσκόμενον κατά κόρον υπό των μοναχών πάσης της Ανατολής''. Πρόκειται ''περί τριάκοντα λόγων Περί Μοναχικής Πολιτείας, έκαστος των οποίων αναφέρεται εις μίαν αρετήν και από των πρακτικών επί τας θεωρητικάς προχωρών, αναβιβάζει τον άνθρωπον, ως δια βαθμίδων τινών, εις τον ουρανόν''.
 Το πλήθος των σωζομένων καλλιτεχνικών χειρογράφων της ''Κλίμακος'', που έφθασαν την εποχή μας και οι αλλεπάλληλες εκδόσεις της ''δια του τύπου'', μαρτυρούν την αξία της και το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού. Διότι, αν και απευθύνεται κυρίως στους μοναχούς, ανέκαθεν υπήρξε αγαπημένο εντρύφημα και των ''εν τω κόσμω'' αγωνιζομένων Χριστιανών, αφού το Ευαγγέλιο του Χριστού ισχύει για όλους, οι εντολές Του απευθύνονται σε όλους και η μετοχή στην Βασιλεία Του είναι ο κοινός στόχος και ο τελικός σκοπός και προορισμός όλων των μελών του Ενός και Μόνου Σώματός Του, της Αγίας Εκκλησίας Του.

''Εικονογραφημένον Αγιολόγιον
της Ορθοδόξου Εκκλησίας''

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΤΑΡΣΩΣ ΤΗΣ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗΣ

 

 Απρόσβλητη από τα πυρά των Δεκεμβριανών (1944)

 Το 1944, πρίν έρθει στην Ιερά Μονή Παναγίας, κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσεως του Εμφυλίου Πολέμου (τα Δεκεμβριανά), ενώ όλοι ήσαν κλεισμένοι στα σπίτια τους, η μακαρία Ταρσώ κυκλοφορούσε άφοβα έξω τις νύχτες, ντυμένη στα λευκά. Ένα βράδυ την έφεραν σπίτι της ένοπλοι τους ΕΛΑΣ, ο επικεφαλής μάλιστα ρώτησε την αδελφή της: <<Ποιά είναι αυτή που περνάει ατρόμητη μέσα από τις σφαίρες και καμμία σφαίρα δεν την αγγίζει;>>

 

Σύσταση για προσευχή και...πορτοκαλάδα!

 Κάποτε επισκέφτηκαν την μακαρία Ταρσώ μερικές μοναχές της Ιεράς Μονής Παναγίας. <<Την ρώτησα - διηγήται μία - <<Ταρσώ, πως να αγαπήσουμε τον Χριστό;>> Αυτή τότε άρχισε να κάνει το σταυρό της και λέει πολλές φορές <<Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, δεν είναι αυτό αγάπη; Δεν είναι αυτό αγάπη; Τί θέλεις; Δεν είναι αυτό αγάπη;>>
 Όταν γυρίσαμε στο μοναστήρι - ήταν καλοκαίρι - άρχισα να λέω την ευχή με το στόμα, στέγνωσε ο λαιμός μου και μου πέρασε ο λογισμός, άραγε να πίνω και καμμία πορτοκαλάδα; Αλλά πάλι τί προσπάθεια ασκητική θα ήταν αυτή;
 Σε 15 ημέρες επισκεφθήκαμε ξανά την Ταρσώ και μόλις με ίδε μου είπε: <<Προσοχή και προσευχή. Και το πολύ το <<Κύριε ελέησον>> και ο Θεός το βαριέται, αν δεν φθάσει ο άνθρωπος στο έσχατο βάθος της ταπεινώσεως>>. Και μετά από λίγο: <<Όταν στεγνώσει ο λαιμός σου να πίνεις και καμία πορτοκαλάδα>>! (Ι.Κ. σελ. 133).

 

Αποκάλυψις παρελθόντος και επίσκεψις αγ. Γεωργίου.

 Σε κάποια περίπτωση, μιά κοπέλλα που είχε αναμιχθεί στο κίνημα του Αναρχισμού και της αθεΐας, επέστρεψε στην Χριστιανική Πίστη. Μία ημέρα επισκέφθηκε την μακαρία Ταρσώ στο καλύβι της (δεν είναι γνωστό ποιός την σύστησε) και η Σαλή του Θεού, αφού την πήρε ιδιαιτέρως <<με λεπτό τρόπο και αγάπη ξεγύμνωσε, με το διορατικό της χάρισμα, όλες τις πληγές της ψυχής της>>!
 Η αποκάλυψις αυτή έφερε σε κατάνυξη την κοπέλλα. Το παράδοξο είναι, ότι <<μετά  το φοβερό αυτό διάβασμα της ψυχής της, η Ταρσώ την ευλόγησε με την ευλογία του αγ. Γεωργίου - που εκείνη την ώρα πέρασε, όπως είπε η Ταρσώ, από το καλυβάκι της - λέγοντας το τροπάριό του και κάνοντας απόλυση>>. (Ι.Κ. σελ. 170).     

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΑΓΑΘΑΡΧΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΕΥΚΑΔΟΣ

 

 

 Στα μισά του ανηφορικού δρόμου, που συνδέει τον ερημωμένο πια Αλέξανδρο με την παραθαλάσσια και σφύζουσα από ζωή Νικιάνια, ο οδηγός ή ο πεζοπόροος θα συναντήσει το Ησυχαστήριο των Αγίων Πατέρων. Πλήθη προσκυνητών ανηφορίζουν μέχρις εκεί, στις βορειοανατολικές παρυφές του όρους των Σκάρων, του λευκαδίτικου Αγίου Όρους, την Κυριακή των Πατέρων (Ζ' από του Πάσχα), οπότε η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη των 318 Θεοφόρων Πατέρων που συγκρότησαν την Α' Οικουμενική Σύνοδο.
 Όλοι θα ασπαστούν την εικόνα των Αγίων, θα αντλήσουν από το αγίασμα και θα προσευχηθούν στα <<άγια κορμάκια>>.
 Η παράδοση μας παρέχει πολλές πληροφορίες για τους Αγίους Πατέρες και την σχέση τους με το νησί της Λευκάδας.
 Προτού προλάβει η Εκκλησία του Χριστού να βγεί νικήτρια από τη δοκιμασία των Διωγμών, ένα νέο πρόβλημα προέκυψε και ταλαιπωρούσε τα μέλη Της. Ήτα οι αιρέσεις. Μία από αυτές, και ο Αρειανισμός. Ένας κληρικός από την Αλεξάνδρεια, ο πρεσβύτερος Άρειος, άρχισε να διδάσκει ότι ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν Θεός και ένα από τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, αλλά κτίσμα (δημιούργημα) του Θεού Πατέρα. Αρκετοί, κληρικοί και λαϊκοί, ασπάστηκαν τη διδασκαλία του, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με την ορθή πίστη της Εκκλησίας μας.
 Για να αντιμετωπιστεί το μεγάλο αυτό πρόβλημα, ο Αυτοκράτορας τως Ρώμης, ο Μέγας Άγιος Κωνσταντίνος συγκάλεσε Σύνοδο όλων των Χριστιανών επισκόπων. Αυτή έλαβε χώρα το 325 μ.Χ. στη Νίκαια της μικρασιατικής Βιθυνίας. Από κάθε περιοχή όπου υπήρχαν χριστιανικές Εκκλησίες έφτασαν επίσκοποι μαζί με τους συνοδούς τους. Ανάμεσά τους ξεχώριζαν οι Άγιοι Σπυρίδων Τριμυθούντος, Νικόλαος Μύρων, Μητροφάνης Κωνσταντινουπόλεως, Αλέξανδρος Κωνσταντινουπόλεως (πρεσβύτερος ακόμη), Πέτρος Αλεξανδρείας, Αθανάσιος Αλεξανδρείας ο Μέγας (διάκονος τότε) και άλλοι. Οι Ορθόδοξοι επίσκοποι ήταν συνολικά 318 στον αριθμό.
 Ένας από τους 318 Πατέρες ήταν και ο επίσκοπος Λευκάδος Αγάθαρχος. Ήταν εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Παλαιάς Ηπείρου. Η αγιότητα του βίου του και η χαριτωμένη από το Άγιο Πνεύμα προσωπικότητά του λειτούργησαν, όπως φαίνεται, σαν πόλος έλξης και για άλλους πέντε από τους Πατέρες που έλαβαν μέρος στη Σύνοδο της Νίκαιας.
 Έτσι, στην επιστροφή του στο νησί της Λευκάδας και την επισκοπή του, τον ακολούθησαν οι πέντε αυτοί πατέρες. Το πλοίο τους αποβίβασε στον φυσικό όρμο, όπου βρίσκεται σήμερα ο οικισμός <<Επίσκοπος>>, ενώ και το όνομα της διπλανής περιοχής της Νικιάνας, ετυμολογείται πιθανόν από τις λέξεις <<Νέα Νίκαια>>.
 Οι τρείς από τους Πατέρες διάλεξαν μία σπηλιά στο βουνό των Σκάρων και αποφάσισαν να μείνουν εκεί για το υπόλοιπο της ζωής τους. Πράγματι, έμειναν εκεί, περνώντας τον καιρό τους με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή. Το τέλος τους ήταν ειρηνικό. Θάφτηκαν εκεί που σήμερα είναι το μικρό εκκλησάκι του ησυχαστηρίου των Αγίων Πατέρων.
 Από τον τάφο ενός από τους Πατέρες αναβλύζει συνεχώς αγίασμα. Μάλιστα, η στάθμη του δεν ελαττώνεται χειμώνα-καλοκαίρι, ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν. Κι ακόμη, δεν στερεύει ούτε και την ημέρα της γιορτής, οπότε χιλιάδες προσκυνητών αντλούν από το αγιασμένο νερό. Η Αγία Τράπεζα του μικρού ναού είναι πάνω στον τάφο του δευτέρου από τους Πατέρες, ενώ ο τρίτος έχει ταφεί στο σημείο που σήμερα είναι αναμμένα τρία καντήλια.
 Δεν είναι λίγα και τα θαύματα που γίνονται συνεχώς σε όσους με πίστη πίνουν από το αγίασμα και επικαλούνται τη δύναμη των Αγίων Πατέρων.
 Για παράδειγμα, στα 1890 παρουσιάστηκαν στο μικρό ησυχαστήριο οι φοβεροί ληστές της εποχής, Ψήλιας και Χούτας. Με αλαζονεία ζητούσαν επίμονα να πιούν <<από κείνο το νερό>>. Όταν πλησίασαν στο σημείο του αγιάσματος, προσπάθησαν οι ίδιοι να αντλήσουν <<νερό>>. Αλλά, μάταια! Το αγίασμα είχε εξαντληθεί. Και δεν εμφανίστηκε μέχρι να πάει η μοναχή Ακακία, για να αντλήσει απ' αυτό και να δώσει στους έντρομους ληστές να πιούν.
 Κι όταν σμήνος ακρίδων κατέστρεφε τα όσπρια (λαθύρια και ρεβύθια) που ήταν σπαρμενα στο Λιβάδι της Καρυάς, οι ακρίδες εξαφανίστηκαν απ' την περιοχή, μόλις η ίδια μοναχή Ακακία ράντισε με το αγίασμα τις σπαρμένες εκτάσεις.
 Κάτοικος των κοντινών Πηγαδισάνων νοσηλευόταν σε κλινική της Αθήνας, προκειμένου να εγχειρισθεί, μετά από αποκόλληση που είχε πάθει στο μάτι. Την προηγούμενη της εγχείρησης νύχτα αισθάνθηκε φοβερούς πόνους στο μάτι. Καθώς δεν μπορούσε να βρεθεί ο γιατρός, μόλις ησύχασε για λίγο από τους φριχτούς πόνους, κατόρθωσε να αποκοιμηθεί. Βλέπει τότε σε όνειρο ότι περιπλανιόταν στην περιοχή της Ακόνης, γύρω από το ησυχαστήριο των αγ. Πατέρων. Μόλις αντίκρυσε το μαναστήρι, θυμήθηκε το αγίασμα και τότε ένοιωσε έναν πόνο φοβερό. Ξύπνησε αμέσως, αλλά θεραπευμένος! Δίχως να πονάει καθόλου. Επιβεβαιώθηκε μάλιστα η θεραπεία από το επιστημονικό προσωπικό της κληνικής, για να δοξάζεται το όνομα του Θεού και των Αγίων Πατέρων.
 ΟΙ άλλοι δύο από τους Πατέρες, που ακολούθησαν τον επίσκοπο Αγάθαρχο, μόνασαν στον χώρο όπου σήμερα βρίσκεται το μοναστήρι της Φανερωμένης. Υπήρχε τότε μικρός οίκος προσευχής στη θέση εκείνη, όπου -πρίν έρθουν στο νησί οι Απόστολοι Ακύλας και Ηρωδίων - υψωνόταν ο ειδωλολατρικός ναός της Λευκαδίας Αρτέμιδος. Έζησαν και αυτοί ασκητικά και <<εκοιμήθησαν εν ειρήνη>>.
 Δυστυχώς, η παράδοση δε διέσωσε τα ονόματα των πέντε Αγίων Πατέρων. Γιορτάζεται όμως η μνήτη τους πανηγυρικά την Ζ' Κυριακή από το Πάσχα, κάθε χρόνο.
 Στο ησυχαστήριο των Αγίων Πατέρων φυλάσσεται και <<η σφραγίδα των Αγίων>>, δηλαδή μία μολύβδινη κυκλική σφραγίδα με χαραγμένες τις μορφές των τριών Αγίων.

(Από το βιβλίο του Ιωάννη Ζαμπέλη,
Αγιολόγιον Λευκάδος και Ιθάκης, Λευκάδα 2002)

ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΗΛΕΣ ΤΗΣ ''ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΟΗΣ''

 

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

Ο Άγιος Κάλλιστος

Πατριάρχης ΚΠόλεως (+1364)

Επιμελείται: η δ. ΑΝΝΑ ΜΑΡΚΟΥ

 Ο πασίγνωστος για την ευρυμάθειά του αγ. Κάλλιστος, γεννήθηκε στα τέλλη του 13ου αι. και προγυμνάσθηκε στον μοναχικό βίο και την ησυχαστική θεωρία στην Αγιορειτική Σκήτη Του Μαγουλά. Θιασώτης της διδασκαλίας του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, υπέγραψε τον Αγιορειτικό Τόμο: <<Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων>>. Υπήρξε μαθητής του αγ. Γρηγορίου του Σιναΐτη (του οποίου συνέγραψε τον Βίο) και συνασκητής του αγ. Αθανασίου του Μετεωρίτη (τον οποίο βοήθησε να ιδρύσει την Μονή του Μεγάλου Μετεώρου, κατά την δεύτερη πατριαρχεία του).
 Το 1342 η Ιερά Κοινότητα Μετεώρου, σε μία προσπάθεια συνδιαλλαγής των αντιμαχομένων Αυτοκρατόρων Ιωάννη Καντακουζηνού (1347-1354) και Ιωάννη Ε' Παλαιολόγου (1341-1391), συγκρότησε μία επιτροπή ειρηνεύσεως. Εκεί διακρίθηκε <<επ' αρετή και παιδεία>> ήδη Ιερομόναχος ο Κάλλιστος, ο οποίος εντυπωσίασε, παρά την αποτυχία της αποστολής, τους αντιμαχομένους Βασιλείς, σε σημείο ώστε το 1350, μετά την παραίτηση του Πατριάρχη Ισιδώρου (17.5.1347-2.12.1349), να εκλεγεί Πατριάρχης, μετά από τον Καντακουζηνό.
 Ο Άγιος ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητος στο θέμα της γνησιότητας της Πίστεως. Για τούτο πρίν ακόμη την εκλογή του, του είχε ανατεθεί από την Κοινότητα του Άθωνα ο αντιαιρετικός αγώνας κατά των Βογομίλων. Το 1350 με Σιγίλλιό του στράφηκε κατά των προστρεχόντων στους μάγους, τον δε Δεκέμβριο του 1351 συγκάλεσε Σύνοδο με την οποία καταδικάστηκαν οι αντιησυχαστές Βαρλαάμ και Ακίνδυνος και διακηρύχθηκε η Ορθοδοξία του αγ. Γρηγορίου του Παλαμά. Ευαίσθητος ακόμη σε θέματα κανονικής τάξεως, αναγκάσθηκε να αφορίσει το 1352 τον Σέρβο Ηγεμόνα Στέφανο Δουσάν και τον Αρχιεπίσκοπο Σερβίας Ιωαννίκιο, για την αντικανονική ανύψωση της Σερβικής Εκκλησίας σε Πατριαρχείο.
 Ο αγ. Κάλλιστος παραιτήθηκε το 1353, αρνούμενος να συνεινέσει στον παραγκωνισμό του Ιωάννη Παλαιολόγου, επανήλθε δε το 1355, μετά την επικράτηση του τελευταίου. Μεταξύ των αξιολόγων γεγονότων της β' πατριατρχείας του είναι η έκδοση Συνοδικής απαγορεύσεως των συνοικεσίων μεταξύ παιδιών, η καταδίκη της πρακτικής των Βουλγάρων να βαπτίζουν με μία κατάδυση και να χρίουν αντί με Άγιο Μύρο, με μύρο των Λειψάνων των αγίων Δημητρίου και Βαρβάρου, καθώς και η ίδρυση των Μονών Παντοκράτορος και Σίμωνος Πέτρας στο Άγιο Όρος και Μεταμορφώσεως Σωτήρος στα Μετέωρα.
 Το 1364, σε μία προσπάθεια αντιμετωπίσεως της διεισδύσεως των Τούρκων (οι οποίοι είχαν έρθει στην Βαλκανική σαν σύμμαχοι του Καντακουζηνού), επισκέφθηκε στις Σέρρες την Ηγεμονίδα των Σέρβων Ελισάβετ, με σκοπό την σύναψη Ελληνο-Σερβικής συμμαχίας, εκεί όμως κοιμήθηκε απρόοπτα από λοιμική νόσο. Οι Σέρβοι τον κήδευσαν με μεγάλες τιμές στη Μητρόπολη των Σερρών (το Παρεκλήσιο αριστερά της εισόδου στεγάζει τον τάφο του), παρά τις απαιτήσεις Αγιορειτικών Μονών(και ιδιαιτέρως της Λαύρας), να κηδευθεί το σκήνωμά του στην Μητρόπολη του Ορθοδόξου Μοναχισμού.
 Για την αγιότητα του βίου του και το σύνολο της διδασκαλίας και των αγώνων του για την προάσπιση της ενότητας της Εκκλησίας (Σερβικό Σχίσμα), την αντιμετώπιση των Λατινικών κακοδοξιών (Βαρλαάμ-Ακινδύνου) και την διακήρυξη της Ορθοδόξου Πίστεως στο θέμα του Ησυχασμού, η Εκκλησία τον περιέλαβε στο Αγιολόγιό Της και τιμά την μνήμη του την 20η Ιουνίου.  

ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΑ ΚΑΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

 Α Π Α Ν Θ Ι Σ Μ Α
ΔΙΔΑΧΩΝ
ΚΑΙ
ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ
Οσιομάρτυρος Αγίου Ραφαήλ
του θαυματουργού.

 <<Πολλοί ασθενείς παρακαλούν, να τους δώση ο Κύριος την υγείαν τους, να τους θεραπεύση, αλλά όλοι δεν θεραπεύονται και πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται δι' αυτό και λένε: Γιατί γιατρεύθηκε ο άλφα και δεν γιατρεύθηκε ο βήτα; Δεν γνωρίζουν πως ο Κύριος ημών Ιησούς χριστός δεν ελέγχεται και δεν θα ελεγχθή εις τους αιώνας;
 Αυτά είναι της πίστεως θαύματα. Ο Χριστός είναι η αρχή της ζωής του ανθρώπου. Τα πάντα Θεός. Ανεξιχνίαστα και ανεξέλεγκτα τα έργα Αυτού.
 Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, όταν ήτο στην γην, τον ακολουθούσαν πολλοί άνθρωποι και εκραύγαζαν οπίσω του. Δεν ήταν ένας που έπασχε από αυτούς, αλλά ήταν πολλοί. Όλοι κάτι είχαν. Όμως ο Κύριος δεν εθεράπευσε όλους αλλά, έναν ή μερικούς.
 Γιατί όμως αυτό; Μπορείτε τέκνα, μόνοι σας να το εξηγήσετε; Αφού όλοι είχαν πάθη σωματικά ή ψυχικά, γιατί δεν τους εθεράπευσε όλους αφού μπορούσε;
 Ή μήπως δεν τους λυπόταν; Όχι βέβαια. Αλλά για να διδάξη σ' εμάς ότι πρέπει να πιστεύουμε με όλην την δύναμι της ψυχής μας, πως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι Παντογνώστης και Παντοδύναμος.
 Η πίστις της Χαναναίας ήταν ολοκληρωτική, αληθινή γεμάτη δύναμιν. Η Χαναναία δεν έκρυπτε το παραμικρό, και ο Χριστός ανταμείβοντας την πίστιν της εθεράπευσε την θυγατέρα της, όπως του ζήτησε.
 Ο Κύριος γνωρίζει τα κρυπτά της καρδίας όλων μας και δεν μπορούμε να κρυφτούμε από Αυτόν. Δι' αυτό, το μόνο που πρέπει να γνωρίζη ο άνθρωπος είναι να συγχωρή, για να θεμελιώνεται στον δρόμο της ζωής τους η πίστις και η αγάπη στον Χριστόν.
 Τέκνα του Θεού, να αγαπάτε τον συνάνθρωπόν σας και να φροντίζετε πάντοτε δια καλές πράξεις. Να είσατε ολιγαρκείς. Και πάντα με την προσευχήν να λύετε τα προβλήματα που σας απασχολούν.
 Εφ' όσον καλώς γνωρίζετε πως όσα και να δημιουργήση και αποκτήση ο άνθρωπος επάνω στη γη, μίαν ημέρα θα χαθούν, θα σκορπισθούν ανώφελα, χωρίς να φέρουν καμμίαν ωφέλειαν στην ψυχή του. Να προσεύχεσθε αδιαλείπτως, για να σας φυλάη και να σας προστατεύη η θεία δύναμις του Χριστού. Διότι μόνον αυτή δίνει διέξοδον στα πάθη, που καθημερινώς προσβάλλουν τη ζωή σας και σας απομακρύνουν από την πνευματικήν ατμόσφαιραν της χαράς και της γαλήνης.
 Τότε ο άνθρωπος, θα βρίσκεται σε πνευματικήν κίνησιν και θα επαναλαμβάνη αυτό που λέγεται στον ψαλμό, ''Ψυχή μου - ψυχή μου, ανάστα, τί καθεύδεις''.
 Χριστέ μου, η ζωή μας είσαι Εσύ, αφού Εσύ μας ζωογονείς.
 Εσύ είσαι, Κύριε, το φως, η χαρά, η αγάπη.
 Κοντά Σου, Κύριε, η ψυχή μας γίνεται θεϊκή''.>>

ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ, ΗΤΟΙ ΤΑ ''ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ'')

 

 

 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ1992

Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου 

του Μυροβλήτου

<< Όχι εις τους σύγχρονους Λυαίους >>

 Αγαπητέ αναγνώστα,

 Σήμερον, τιμώντες την μνήμην του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μηροβλήτου ας ενθυμηθώμεν και ας εφαρμόσωμεν εις την προσωπικήν μας έκαστος ζωήν την προτροπήν του Ιερού Χρυσοστόμου: <<Τιμή μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος>>.
 Ήτοι:
 Ας μιμηθώμεν τον Άγιον Δημήτριον εις την αγάπην του προς τον Θεόν και την ακλόνητον αφοσίωσίν του εις την αληθινήν πίστιν δια την οποίαν έδωκε και αυτήν την ζωήν του.
 Ας τον μιμηθώμεν εις την φλογεράν πίστιν και ομολογίαν του, την οποίαν έδωκε ενώπιον βασιλέων και τυράννων.
 Ας τον μιμηθώμεν εις την παρρησίαν με την οποίαν ελάλει, δια την πίστιν του εις τον Χριστόν και με την οποίαν κατετρόπωσε, δια του μαθητού του Νέστορος μέσα από την φυλακή και με την χάριν του Θεού, την έπαρσιν του Λυαίου.

 Ειδικώτερον ας τηρήσωμεν εις την ζωήν μας ταύτα.

 Ας εκκλησιαζώμεθα τακτικά, διότι σύμφωνα με τους ιερούς κανόνας, όστις απουσιάζει από την Εκκλησία τρείς συνεχείς Κυριακάς άνευ λόγου, έχει το επιτίμιον του αφορισμού.

  Ας εξομολογούμεθα τακτικώς δια να καθαρίζωμεν εαυτούς από παντός μολισμού, διότι <<εάν ανομίας παρατηρήσης Κύριε, Κύριε, τίς υποστήσεται;>>.

 Ας διαφυλάξωμεν μέχρι τελευταίας μας αναπνοής την Ορθόδοξον πίστιν μας, και αν χρειαστή και το αίμα μας ακόμη να χύσωμεν δι' αυτήν, διότι εις όλον τον κόσμο, δεν υπάρχει πολυτιμοτέρα κληρονομιά.

 Ας δώσωμεν με θάρρος και παρρησίαν την μαρτυρίαν της πίστεώς μας εις τον σύγχρονο κόσμο και ας διακηρύξωμε και αποδείξωμεν λόγοις και έργοις, ότι <<ούκ αρνησόμεθα (ποτέ) την φίλην Ορθοδοξίαν>>.

 Ας αντιτάξωμεν σθεναράν αντίστασιν εις όλα τα σύγχρονα έργα του Αντιχρίστου.

 Ας αγωνισθώμεν τέλος, δια να κατατροπώσωμεν με την δύναμι της πίστεώς μας τους σύγχρονους Λυαίους οι οποίοι επαρθέντες ζητούν να αφανίσουν την Ορθοδοξίαν.

  Ποίοι όμως οι σύγχρονοι Λυαίοι; Ποίοι οι σύγχρονοι διώκται της Ορθοδοξίας; Αγαπητέ αναγνώστα. Οι σύγχρονοι Λυαίοι δεν είναι μακρυά μας. Εισήλθον <<εντός των πυλών>>. Δεν τους βλέπετε; Είναι η πανθρησκεία του Αντιχρίστου, εις την οποίαν συμμετέχει δυστυχώς και ο Νεοημερολογιτισμός. Είναι ο Αντίχριστος Παπο-Οικουμενισμός. Είναι η Σιωνοκρατούμενη ΕΟΚ, που θέλει να μας επιβάλη τας νέας ταυτότητας με το <<666>>, δια να μας υποδουλώση ευκολώτερα εις τον Αντίχριστον, να μας στερήση δηλαδή τα ανθρώπινα δικαιώματά μας και να μας καταστήση δούλους ενός υπερκράτους, εις το οποίον τον πρώτον λόγον θα έχη ο Αντίχριστος Παπισμός και ο Αντίθεος Οικουμενισμός, και η Πανθρησκεία (τύπου Ασσίζης, Ουασιγκτώνος κλπ.), ήτοι οι πρόδρομοι της Νέας Εποχής του Αντιχρίστου.

 Όλοι αυτοί, ο Πάπας, η ΕΟΚ και τα όργανά των: Ο Βαρθολομαίος, ο Καλλίνικος (του Πειραιώς) και όσοι ακολουθούν την Οικουμενιστική γραμμή του Αθηναγόρα και του Δημητρίου και όσοι αγωνίζονται να την επιβάλλουν, όλοι αυτοί ωσάν τον Λυαίο επήρθησαν και υβρίζουν και συκοφαντούν την αληθινή Εκκλησία, ήτοι την Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών (Παλαιοημερολογιτών), ως ψευδοεκκλησίαν, και τους ιερείς της ως στερουμένης δήθεν Αποστολικής Διαδοχής, ενώ οι ίδιοι έθεσαν τους εαυτούς των εκτός Εκκλησίας με τα έργα των. Αυτοί έφθασαν εις τοιούτον σημείον αποστασίας ώστε να δέχωνται και να αναγνωρίζουν Αποστολικήν Διαδοχήν εις τους παπικούς και εις όλους γενικά τους αιρετικούς και συμπροσεύχονται και με σατανολάτρας ακόμη (βλ. Ασσίζη), καθιστάμενοι ούτω όργανα και μέλη της πανθρησκείας του Αντιχρίστου.

 Όλοι αυτοί οι οποίοι ωσάν τον Λυαίο εφυσιώθησαν και φωνάζουν: <<Τίς ικανός πολεμήσαι μεθ' ημών;>> δεν θα ισχύουν επί πολύ. Διότι <<Θα πολεμήση μετ' αυτών ο <<Νέστωρ>> ήτοι το μικρόν <<λείμμα της χάριτος>> εις το οποίον αναπαύεται η χάρις του Θεού. Το μικρόν μεν αλλά ορθόδοξον ποίμνιον. Αυτό δια το οποίον είπεν ο Χριστός: <<Μή φοβού το μικρόν ποίμνιον>>.

 Αυτό το μικρόν ποίμνιον, αυτός ο μικρός κατά κόσμον, αλλά μέγας κατά Θεόν Νέστωρ, με την δύναμιν της καθαράς πίστεως και της αληθινής και πεπαρρησιασμένης ομολογίας θα κατατροπώση και θα κατασυντρίψη τους συγχρόνους Λυαίους.

  Ο <<Θεός του Δημητρίου>> βοήθησον ημάς, διότι εις τους εσχάτους τούτους καιρούς της πλήρους αποστασίας, εις τας προδρομικάς ταύτας ημέρας του Αντιχρίστου, έχομεν ανάγκην μεγαλυτέρας πίστεως και περισσοτέρας χάριτος και δυνάμεως.

Διότι
ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΑΓΩΝ

 Το ανωτέρω κείμενον είναι από τα <<Πνευματικά Θησαυρίσματα>> Νο 222/26 Οκτ. 1992, και εκυκλοφόρησε κατά την ημέραν της πανηγύρεως του Αγίου Δημητρίου Αχαρνών (Μενιδίου).

ΔΙΗΓΗΣΙΣ ΕΞΑΙΣΙΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΗΤΟΥ

 

  Ο παρανομώτατος βασιλεύς Μαξιμιανός χαίρων εις τας θυσίας των ειδώλων, και αγαπών να βλέπη αιματοχυσίας και φόνους ανθρώπων, προσέταξε ποτε να εκτελέσωσι τον αγώνα του πεντάθλου. Διότι οι βασιλείς των Ελλήνων, τον παλαιόν καιρόν, αυτήν την συνήθειαν είχον. Εις οιανδήποτε πόλιν, επορεύοντο κατά πρώτην φοράν, έβαλον τους ανθρώπους και έτρεχον, και επάλαιον. Και την πέτραν έρριπτον, και επήδων, και με τα κοντάρια εσκόπευον εις σημεία προσδιορισμένα. Αυτά δε τα πέντε αγωνίσματα ωνόμαζον πένταθλον. Και όστις ήθελε νικήσει εις έν από αυτά τα πέντε αγωνίσματα του πεντάθλου ετίμων αυτόν οι βασιλείς και δώρα έδιδον εις αυτόν.Αυτά λοιπόν τα πέντε αγωνίσματα ηθέλησεν ο βασιλεύς να γίνουν την ημέραν εκείνην. Και αυτός μεν εκάθησεν εις τόπον υψηλόν ίνα βλέπη τους αγωνιζομένους, οι δε άνθρωποι έπαιζον, και ηγωνίζωντο έκαστος κατά το παιχνίδιον το οποίον επροτίμα. Εις δε εξ εκείνων οίτινες επάλαιον ήτο άνθρωπος τις του βασιλέως όστις ωνομάζετο Λυαίος και όστις ήτο από πόλιν τινά της Σκυθίας, ονομαζομένην Ουάνδηλα. Αυτός ήτο υψηλότατος και ισχυρότατος, και ο βασιλεύς τον είχεν μεθ' εαυτού ίνα προξενή εις αυτόν τιμήν και έπαινον. Αυτός λοιπόν ο Λυαίος αφ' ενός μεν τεχνίτης εις την πάλην, ως δυνατός, ενίκα πολλούς ανθρώπους. Και ο βασιλεύς βλέπων αυτόν έχαιρε μεγάλως και πλούσια δώρα εδωρείτο εις αυτόν.
 Αλλ' ακούσατε και το τέλος αυτού πως συνέβη. Παλληκάριόν τι της Θεσσαλονίκης νεώτατον εις την ηλικίαν και ωραιότατον εις την όψιν, ο Άγιος, λέγω, Νέστωρ όστις ήτο εν τω κρυπτώ Χριστιανός, και γνωστός του Αγίου Δημητρίου, βλέπων τον Λυαίον ότι φονεύει τους ανθρώπους, και ότι ο βασιλεύς ευχαριστείται και υπερηφανεύεται εις την νίκην του, αλλά και θέλων να ίδη την δύναμιν του αληθινού Χριστού του Θεού, υπήγεν εις τας καμάρας εκείνας, όπου ήτο κεκλεισμένος ο μέγας Δημήτριος, και είπε προς αυτόν: <<Δούλε του αληθινού Χριστού και Αυθέντα μου, ο μιαρός βασιλεύς χαίρει πολύ εις τας πράξεις του ασεβεστάτου Λυαίου, και η ψυχή μου ορέγεται να παλαίσω μετ' αυτού, μόνον ευλόγησόν με και ενδυνάμωσόν με να υπάγω να τον νικήσω>>. Τότε ο Άγιος Δημήτριος εποίησε το σημείον του Σταυρού του Χριστού εις το μέτωπον του Νέστορος, και είπε προς αυτόν.
 << Ύπαγε και τον Λυαίον θέλεις νικήσει, και υπέρ του Χριστού θέλεις μαρτυρήσει >>.
 Εξήλθε λοιπόν ο Νέστωρ από την φυλακήν, και υπήγεν εις τον τόπον ένθα ετελείτο ο αγών της πάλης και παρευθύς εφώναξε εις το μέσον. << Ω Λυαίε έλα να παλαίσωμεν οι δύο>>. Ο δε βασιλεύς όστις εκάθητο εις το υψηλότερον μέρος, και εθεώρει τους ανθρώπους πως ηγωνίζοντο, ευθύς ως είδε τον Νέστορα νέον εις την ηλικίαν είκοσι πέντε περίπου ετών, εμήνυσε εις αυτόν να υπάγη έμπροσθέν του, και τω είπε. <<Νεανία, δεν εφοβήθης την ζωήν σου, αλλ' ήλθες να παλαίσης με τον Λυαίον; Δεν τον βλέπεις πόσους ενίκησε; Δεν βλέπεις πόσα αίματα έχυσε; Πως αποτολμάς να εκτεθής εις τοιούτον κίνδυνον; Δεν λυπείσαι την ωραιότητά σου και την νεότητά σου; Μήπως αναγκάζεσαι από πτωχίαν να επιθυμής τον θάνατόν σου; Αλλά δεν πρέπει να συμπλακής μετά του Λυαίου, να μή θανατωθής, και αν είσαι πτωχός, να σε πλουτίσω εγώ. Μόνον να μην απολέσης την ζωήν σου>>. Ο Νέστωρ απεκρίθη προς αυτόν. << Βασιλεύ εγώ πτωχός δεν είμαι, αλλά και βίον (πλούτον) έχω, και την ζωήν μου αγαπώ. Θέλω όμως να παλαίσω μετά του Λυαίου, δια να λάβω τιμήν. Διότι και αν ήμαι πλούσιος τιμήν όμως δεν έχω. Τί τοτε θέλω τον άτιμον πλούτον; Αγαπώ λοιπόν να τιμηθώ, και να φανώ καλλίτερος από τον Λυαίον, δια τούτο αποφασίζω να κινδυνεύσω>>. Άμα είδεν ο βασιλεύς ότι δεν υπακούει, τον αφήκεν.
 Ο δε άγιος Νέστωρ, ευθύς επλησίασε εις τον Λυαίον, έρριψε το επανωφόριόν του και έκραξεν. << Ο Θεός Δημητρίου, βοήθει μοι>>. Άμα δε ως είπε τον λόγον τούτον, ανείλκυσε το εγχειρίδιόν του και εχτύπησε τον υπερήφανον Λυαίον εις το μέσον της καρδίας, ευθύς δε ούτος έπεσε κατά γης νεκρός. Ο δε βασιλεύς ιδών ότι εφονεύθη ο Λυαίος ελυπήθη εις τόσον βαθμόν, ως να είχεν εκπέσει από την βασιλείαν του. Έκραξε λοιπόν τον Νέστορα και τω είπε: << Νεανία με ποίας μαγείας ενίκησας τον Λυαίον; Αυτός εφόνευσε τόσους ανθρώπους δυνατωτέρους από εσέ, και σύ πως τον εθανάτωσας >>; Ο Άγιος Νέστωρ απεκρίθη: << Εγώ βασιλεύ με τας μαγείας δεν ενίκησα τον Λυαίον, αλλά μεν δύναμιν του Χριστού, του αληθινού Θεού >>. Άμα ήκουσεν ο μιαρός βασιλεύς αυτούς τους λόγους εθυμώθη υπερβολικώς, και προσέταξε ένα εκ των αρχόντων αυτού, Μαρκιανόν ονομαζόμενον, να εκβάλη τον Νέστωρα έξω από την χρυσήν λεγομένην πύλην και να τον αποκεφαλίση με το εγχειρίδιόν του. Και ούτω ετελειώθη ο Άγιος Νέστωρ, κατά τον λόγον του Αγίου Δημητρίου. Κατά τους χρόνους των Χριστιανών Βασιλέων ήτο Επίσκοπος τις εις τινα πόλιν της Αφρικής. Ημέραν τινά εμβρήκεν εις πλοίον ίνα υπάγη εις την Αλεξάνδρειαν, καθ' οδόν δε συνεργεία σατανική πειρατικά πλοία συνέλαβον το πλοίον εκείνο και επήραν τους ανθρώπους αιχμαλώτους, και τον Επίσκοπον εκείνον ετόλμησαν και τον επώλησαν εις την Ανατολήν, εις Αγαρινόν, ο οποίος καθό κακός και ανήμερος όπου ήτο, προσέταξεν αυτόν να μεταφέρη κοπρίαν εις τα αμπέλια και τους κήπους αυτού. Πολλάκις ο Επίσκοπος επιτίθετο το κοφίνιον εις την κεφαλήν του, και δακρύων έλεγεν: <<Αλλοίμονον εις εμέ, που είναι ο καιρός καθ' ον εκράτουν εις την κεφαλήν τα Άχραντα Μυστήρια και τώρα πως κατήντησα>>; Ημέραν λοιπόν και νύκτα παρεκάλει τον Θεόν να τον ελευθερώση από την αιχμαλωσίαν εκείνην. Μίαν δε νύκτα εφάνη ο άγιος Δημήτριος καθήμενος επί λευκού ίππου, και είπεν εις αυτόν: << Τί έχεις και κλαίεις >>; Απεκρίθη ο Επίσκοπος: << Τι έχω με ρωτάς; Δε βλέπεις πόσα κακά μου συμβαίνουσι του δυστυχούς; την ημέραν είμαι εις την δουλείαν, και την νύκτα εις τα σίδηρα. Τί καλό έχω ο ελεεινός, και να μη κλαίω >>; Είπεν εις αυτόν ο Άγιος: << Έλα ίππευσον εις τα όπισθεν του ίππου μου >>. Απεκρίθη ο Επίσκοπος: << Αυθέντη δεν δύναμαι να εγερθώ διότι είμαι δεμένος >>. Είπεν εις αυτόν πάλιν ο Άγιος: << Εγείρου αφού σοι λέγω >>. Ηγέρθη λοιπόν ο Επίσκοπος και ίππευσεν, και θαυμασίως ευρέθησαν αμφότεροι έφιπποι έξω της Θεσσαλονίκης. Τότε είπεν ο Άγιος προς τον Επίσκοπον: << Εγώ έχω εδώ οικίας, και είμαι Δούξ αυτής της Πόλεως. Λοιπόν υπάγω πρότερον και σύ ερώτησον και ελθέ κατόπιν μου >>. Απεκρίθη ο Επίσκοπος: << Και πως να ερωτώ Αυθέντα >>; Είπεν εις αυτόν ο Άγιος: << Ερώτησον πού είναι αι οικίαι Δημητρίου του Δουκός της Θεσσαλονίκης, και ερωτών ούτως θέλεις με εύρει, και εγώ θέλω σε παρασκευάσει, να υπάγης και έως εις τον τόπον σου >>. Αυτά είπεν εις αυτόν ο Άγιος. Έπειτα προσεποιήθη ως να εισήλθεν εις την Πόλιν. Ο δε Επίσκοπος όταν εισήλθεν εις την θύραν των τειχών της πόλεως, ηρωτά καθώς είπεν αυτώ ο Άγιος. Οι δε θυρωροί τον περιεγέλων, λέγοντες εις αυτόν: << Ημείς Δημήτριον Δούκα δεν έχωμεν >>. Άλλοι δε συνετοί, άμα ήκουσαν την ερώτησιν του Επισκόπου, ενόησαν ότι θαύμα τι ετέλεσεν εις αυτόν ο Μέγας Δημήτριος διότι καθ' εκάστην εθαυματούργει ο Άγιος εις τους αιχμαλώτους; Ηρώτησαν λοιπόν αυτόν: << Τί άνθρωπος είναι; Και αυτός είπε εις αυτούς την υπόθεσιν. Ότι ήτο αιχμάλωτος εις την Ανατολήν, και ότι εφάνη εις αυτόν στρατιώτης τις, όστις τον ηλευθέρωσεν έως εκεί. Τότε είπον εις αυτόν οι άνθρωποι: << Έλα να σε υπάγωμεν εις την Εκκλησίαν να τον γνωρίσης >>. Καθώς ηπήγον εις την εκκλησίαν και είδεν από μακράν την εικόνα του, εγνώρισεν Αυτόν, και ηγκάλισέ τον, κλαίων, και έλεγεν: << Αυτός είναι ο στρατιώτης όστις με ηλευθέρωσεν >>. Ο δε Αρχιερεύς της Θεσσαλονίκης, άμα έμαθε τα γενόμενα, εφωδίασε τον Επίσκοπον με τα αναγκάια έξοδά του ίνα υπάγη εις την Αφρικήν. Ανεχώρησεν λοιπόν ο Επίσκοπος και αφού ευώδωσεν αυτόν ο Θεός, έφθασεν υγιής και καλώς έχων εις την επαρχίαν του. Εκεί δε επώλησε τα υπάρχοντά του, δια να κτίση Εκκλησίαν εις το όνομα του Αγίου Δημητρίου.
 Ήρξατο λοιπόν και την ετελείωσε και μόνον ο άμβων έλειπε, δι' ο ελυπείτο πολύ, διότι δεν εύρισκεν εύμορφα μάρμαρα να τον κατασκευάση. Συνέπεσεν όμως τον καιρόν εκείνον να αναγείρη άρχων τις εις την Κωνσταντινούπολιν Εκκλησίαν εις το όνομα των Αγίων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου και έστειλεν ανθρώπους του με πλοίον να υπάγωσιν εις την Ανατολίν να συνάξωσι μαρμαρίνας στήλας (κολώνας). Κατά τας ημέρας δε εκείνας κατά τας οποίας ελυπείτο ο επίσκοπος δια τον άμβωνα, έφθασε και το πλοίον εκείνο, και ήρραξεν εις τον λιμένα της Αφρικής, την νύκτα λοιπόν εκείνην εφάνη ο άγιος Δημήτριος εις τον επίσκοπον, και είπεν εις αυτόν: << Κάτω εις τον λιμένα ήλθε πλοίον, όπερ έχει μεγάλα και Θαυμαστά μάρμαρα, ύπαγε να αγοράσης από εκεί >>.
 Το πρωί ηγέρθη ο Επίσκοπος με πολλήν χαράν, και υπήγεν εις τον πλοίαρχον: << Ήκουσα, Αυθέντα ότι έφερες μάρμαρα, και σε παρακαλώ να μοι πωλήσης από αυτά, ίνα τελειώσω την εκκλησίαν την οποίαν κτίζω >>. Ο πλοίαρχος απεκρίθη εις αυτόν. Δεν έχω τίποτε, Δέσποτά μου >>. Ο Επίσκοπος επέστρεψεν πάλιν πικρανθείς. Και την δυτέραν νύκτα πάλιν εφάνη ο Άγιος, και είπε προς αυτόν: << Ύπαγε και ζήτησον να σοι δώση, διότι αυτός έχει στήλας όπως τας ζητείς >>. Υπήγεν λοιπόν ο Επίσκοπος, και ο πλοίαρχος ηρνήθη πάλιν.
 Την τρίτην νύκτα φαίνεται και πάλιν ο Άγιος, και λέγει προς αυτόν: << Ύπαγε και ειπέ φανερά εις τον πλοίαρχον. Συ έχεις τόσα μάρμαρα και εξ αυτών είναι τόσα πορφυρά, και τόσα πράσινα και τόσα λευκά, τόσα γαλανά, και τόσα άλλου είδους, και λέγεις να τα υπάγης εις την Κωνσταντινούπολιν δια την Εκκλησίαν των αγ. Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου; πρέπει να γινώσκης, ότι η Εκκλησία εκείνη ετελειώθη, διότι ήργησας πολύν καιρόν, και ο άρχων, όστις σε έστειλεν, ηύρεν εκεί άλλα μάρμαρα και έκτισε την Εκκλησίαν όπως την ήθελεν. Αν λοιπόν υπάγης εκεί, χάριν δεν θα σοι γνωρίσωσι, και θα απολέσης και τον κόπον σου. Δια τούτο πώλησον αυτά προς εμέ εις την τιμήν των να σοι οφείλω χάριν και εγώ και ο μέγας Δημήτριος, του οποίου της Εκκλησίαν ανεγείρω >>. Το πρωί υπήγεν ο Επίσκοπος εις τον λιμένα με μεγάλην χαράν, και είπε προς τον πλοίαρχον τους λόγους του Αγίου. Εκείνος δε άμα ήκουσεν αυτούς, ηγέρθη παρευθύς και εξεφόρτωσε το πλοίον του, και άλλα μεν επώλησεν εις τον Επίσκοπον, άλλα δε εχαρίσατο εις τον Άγιον δια ψυχικήν του σωτηρίαν. Ούτως ετελείωσεν ο Επίσκοπος την Εκκλησίαν του Αγίου, δοξάζων τον Θεόν και τον μέγαν Δημήτριον.
 Συνέβη ποτέ καθ' όλην την Θεσσαλίαν τόσον μεγάλη πείνα, όσην δεν εθυμούντο ποτέ οι άνθρωποι του τόπου εκείνου. Λοιπόν όλα τα μέρη της Θεσσαλίας εμαστίζοντο από την πείναν, ιδίως και αυτή η Θεσσαλονίκη εκινδύνευε να αφανισθή. Αλλ' ο μέγας Δημήτριος ο έτοιμος βοηθός των χριστιανών, δεν αφήκε τον τόπον εκείνον να αφανισθή. Αλλά τί ενήργησε; Πλοίαρχος τις ο οποίος εμπορεύετο το σιτάριον, εφόρτωσε το πλοίον του κατ' εκείνον τον καιρόν δια να μεταφέρη αυτό εις την Ευρώπην. Την νύκτα λοιπόν εφάνη ο Άγιος Δημήτριος εις τον ύπνον αυτού και είπε προς αυτόν:
 << Το σιτάρι αυτό, πού μελετάς να το υπάγης >>; Ο πλοίαρχος απεκρίθη: << Εις την Ευρώπην σκοπεύω να το μεταφέρω αν θέλη ο Θεός >>. Ο Άγιος τον είπε πάλιν: << Άκουσόν μου, να το φέρης, εις την Θεσσαλονίκην, να το πωλήσης όπως θέλεις, διότι είναι πολλή πείνα και ακρίβεια. Και ιδού λάβε τρία φλωρία ως αρραβώνα και φέρε αυτό εκεί να λάβης και το υπόλοιπον και της αξίας του >>. Το πρωί αφυπνώσας ο πλοίαρχος είδεν εις την χείρα του και ήτο τρία φλωρία. Είπε δε προς τους άλλους ναύτας: << Απόψε είδα εις τον ύπνον μου ένα στρατιώτην νέον, ο οποίος με είπε, νε φέρωμεν το σιτάριον εις την Θεσσαλονίκην, και ιδού μου έδωκε και τρία φλωρία, ως αρραβώνα. Θέλετε λοιπόν να το μεταφέρωμεν εκεί, διότι ως μοι είπεν ο φανείς, μεγάλη πείνα είναι εις εκείνον τον τόπον και θέλομεν πορισθή πολύ κέρδος παρά εις την Ευρώπην, διότι εκεί  μεν προσπλέουσι και άλλα πλοία με σιτάριον πεφορτωμένα,αλλά εις την Θεσσαλονίκην μόνον ημείς πλέομεν >>.
 Ήκουσαν λοιπόν οι ναύται τους λόγους τούτους του πλοιάρχου και εδέχθησαν να υπάγωσιν εις την Θεσσαλωνίκην, αλλ' ο διάβολος θέλων να παρεμποδίση την καλωσύνην του Αγίου, διήγειρε εν τη θαλάσση τόσον μεγάλην τρικυμίαν, ώστε εκινδύνευσε το πλοίον και άπαξ και δίς. Πλήν ο μέγας Δημήτριος, οσάκις κατελαμβάνοντο υπό τρικυμίας, παρίστατο έμπροσθεν αυτών και τους ενεθάρρυνε, και εις το πέλαγος οφθαλμοφανώς εφαίνετο και έδειχνε προς αυτούς τον δρόμον. Έφθασαν τέλος πάντων δια βοηθείας του Αγίου εις την Θεσσαλονίκην οι δε Θεσσαλονικείς άμα ήκουσαν πλοίον με σιτάριον, εδόξασαν τον Θεόν, και έδραμον άνδρες και γυναίκες εις τον λιμένα, και επωλήθη το σιτάριον ώπως ήθελεν ο Θεός και ο πλοίαρχος. Εδόξασαν λοιπόν τον Θεόν, όστις δεν εγκαταλείπει ουδένα από εκείνους οίτινες ελπίζουσιν εις Αυτόν. Ο πλοίαρχος διηγήθη ακολούθως προς τους Θεσαλλονικείς το όραμά του, και αυτού έγνωσαν ότι ο μέγας Δημήτριος είναι εκείνος όστις σκέπει και διαφυλάττει την πόλιν εκείνην, την πατρίδα του.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΚΑΦΑΛΛΗΝΙΑ

 

 ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ

Ήχος. πλ.δ'

 Τάδε λέγει ο Αββάς προς τας Μοναστρίας.Τεκνία, ειρηνεύεται εν εαυταίς και μή τα υψηλά φρονήτε, αλλά ταπεινώσατε εαυτάς δια τον ταπεινώσαντα εαυτόν δι' ημάς μέχρι και δούλου μορφής Κύριον. Αυτός γαρ έφη ταπεινής διδόναι χάριν. Μνήσθητε ότι τα του κόσμου αποταξάμεναι Χριστώ συνετάχθηται, τω ωραίω κάλλει παρά πάντας βροτούς, τω και την Βασιλείαν αυτού επαγγειλαμένω τοις σταυρώσασιν εαυτούς συν τοις παθήμασι, και οπίσω αυτού επομένοις εν αληθεία. Γρηγορείται ουν προσευχόμεναι εκφυγείν τας πάγας και θήρατρα του ψυχοφθόρου, εξ ων αυτός φυλάξαι υμάς ως φιλάνθρωπος, παρέχων υμίν ιλασμόν αμαρτιών  δι' εμού του ταπεινού εν τη ημέρα της Κρίσεως.

ΣΤΑΡΕΤΣ ΑΝΑΤΟΛΙΟΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ

ΜΙΑ ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΤΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ ΑΝΑΤΟΛΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΩΤΕΡΟΥ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ (+1927)

Ένα προφητικό κείμενο - καθρέπτης δια τα όσα συμβαίνουν στις ημέρες μας. Το δημοσιεύομεν με την ελπίδα, ότι θα ωφελήση όσους τύχει να το διαβάσουν.

 <<... θα εξαπλωθούν παντού αιρέσεις και θα πλανήσουν πολλούς ανθρώπους. Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους θα ενεργή με πονηριά με σκοπό, εάν ήτο δυνατόν να ελκύση εντός της αιρέσεως ακόμη και τους εκλεκτούς... Ολίγοι θα αντιληφθούν αυτές τις πανουργίες του εχθρού, εκείνοι μόνον οι πλέον πεπειραμένοι εις την πνευματικήν ζωήν. Οι αιρετικοί θα πάρουν την εξουσία επί της Εκκλησίας και θα τοποθετήσουν ιδικούς των υπηρέτας παντού, οι δε πιστοί θα καταφρονώνται.

 Ο Κύριος είπεν: <<Από των καρπών αυτών επιγνώσεσθε αυτούς>>  και έτσι από τους καρπούς των, όπως επίσης από τις ενέργειες των αιρετικών αγωνίσου να διακρίνης αυτούς από τους αληθινούς ποιμένας. Αυτοί είναι πνευματικοί ληστές, οι οποίοι θα λεηλατούν το πνευματικόν ποίμνιον και θα εισχωρούν εις την αυλήν των προβάτων (την Εκκλησίαν) αναβαίνοντες αλλαχόθεν (και όχι από την πύλη), όπως ακριβώς προείπεν ο Κύριος. Θα εισχωρούν παρανόμως, μεταχειριζόμενοι βίαν και καταπατούντες τους θείους θεσμούς. Ο Κύριος τους αποκαλεί κλέπτας (Ιω ι, 1). Πράγματι, το πρώτο έργο που θα κάνουν θα είναι ο διωγμός των αληθινών ποιμένων, η φυλάκισις και η εξορία τους, διότι χωρίς αυτό θα είναι αδύνατον σ' αυτούς να λεηλατήσουν τα πρόβατα. Γι' αυτό παιδί μου, όταν ίδης την παραβίασιν της πατερικής παραδόσεως και της θείας Τάξεως εις την Εκκλησίαν, της Τάξεως που εγκαθιδρύθη από τον ίδιο τον Θεό, γνώριζε ότι οι αιρετικοί έχουν ήδη εμφανισθεί, αν και προς το παρόν μπορεί να αποκρύπτουν την ασέβειά τους. Ακόμη θα διαστρέφουν την Αγίαν Πίστιν (Ορθοδοξίαν) ανεπαισθήτως με σκοπό να επιτύχουν, καλύτερα να παραπλανήσουν και δελεάσουν τους απείρους στα δίχτυα τους. Ο διωγμός δεν θα στρέφεται μόνον εναντίον των ποιμένων, αλλά εναντίον όλων των υπηρετών του Θεού, διότι όλοι εκείνοι που θα κυβερνώνται από την αίρεσιν δεν θα ανέχωνται την ευσέβειαν. Να αναγνωρίζης αυτούς τους λύκους με ένδυμα προβάτων, από τις υπερήφανες διαθέσεις τους και την αγάπη τους δια την εξουσία. Θα είναι συκοφάντες, προδότες, ενσπείροντες πανταχού έχθραν και κακίαν. Οι αληθινοί υπηρέται του Θεού είναι ταπεινοί, αγαπούν τον πλησίον και είναι υπάκουοι εις την Εκκλησίαν.

 Οι Μονάζοντες θα καταπιέζωνται μεγάλως από τους αιρετικούς και ο μοναχικός βίος θα περιφρονείται. Τα Μοναστήρια θα λιγοστεύσουν, ο αριθμός των μοναχών θα μειωθεί και αυτοί που θα μένουν θα υποφέρουν ποικίλους εκβιασμούς. Αυτοί οι εχθροί του μοναχικού βίου τέλος πάντων έχοντες εμφάνισιν μόνον ευσεβείας, θα προσπαθούν να ελκύουν τους μοναχούς με το μέρος των, υποσχόμενοι σ' αυτούς προστασία και γήϊνα αγαθά, κακοποιούντες τους αντιτιθεμένους σ' αυτούς με διώξεις. Αυτές οι κακοποιήσεις θα προξενούν μεγάλη απόγνωση στους ολιγοψύχους, αλλά εσύ παιδί μου να χαίρεσαι, διότι έχεις ζήσει μέχρι τούτον τον καιρόν, επειδή σύμφωνα με τον λόγον του Κυρίου (Ματθ. Ι, 13) οι πιστοί τότε, που δεν έχουν δείξει τίποτα άλλες αρετές, θα λάβουν στεφάνους μόνον και μόνον επειδή εστάθησαν στερεοί εις την πίστιν. Να φοβήσαι τον Κύριον παιδί μου. Να φοβήσαι μήπως απωλέσης τον στέφανον που ετοιμάσθηκε για σένα. Να φοβήσαι μην αποβληθής παρά του Κυρίου εις το σκότος το εξώτερον και την αιώνιον κόλασιν. Στέκε ανδρείως εις την πίστιν και εάν είναι αναγκαίον να υπομένης διωγμούς και άλλες θλίψεις, διότι ο Κύριος θα είναι μαζί σου, και οι άγιοι Μάρτυρες και Ομολογητές θα βλέπουν με χαρά τους αγώνας σου. Όμως αλλοίμονον στους μοναχούς σ' αυτές τις ημέρες που θα είναι δεμένοι με υπάρχοντα και πλούτη, οι οποίοι ένεκα της αγάπης, της <<ειρήνης>>, θα είναι έτοιμοι να υποταχθούν εις τους αιρετικούς. Αυτοί θα αποκοιμίζουν την συνείδησή τους με το να λένε <<εμείς συντηρούμε και σώζουμε το μοναστήρι, και ο Κύριος θα μας συγχωρήση>>. Οι ταλίπωροι και τυφλοί, δεν αντιλαμβάνονται ότι δια μέσου της αιρέσεως οι δαίμονες θα εισέρχωνται στο μοναστήρι, το οποίον δεν θα είναι πλέον τότε ένα άγιο μοναστήρι, αλλά γυμνοί τοίχοι από όπου η χάρις θα αποχωρή.

 Ο Θεός οπωσδήποτε είναι ισχυρότερος από τους εχθρούς και ποτέ δεν θα εγκαταλείψη τους υπηρέτας του. Αληθινοί χριστιανοί θα ευρίσκωνται έως τέλους του αιώνος τούτου, μόνον που θα προτιμούν να ζουν σε απομακρυσμένους και ερημικούς τόπους. Να μη φοβήσαι τις θλίψεις, αλλά μάλλον να φοβήσαι την ολέθριον αίρεσιν, διότι αυτό είναι που μας γυμνώνει από την θεία χάρη και μας χωρίζη από τον Χριστό>>.      

ΙΕΡΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΑΤΕΡΩΝ

ΠΕΡΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

 Η Εξομολόγησις

 Ιωάννου Χρυσοστόμου. Ο Θεός ένεκα της απεριγράπτου φιλανθρωπίας του, όχι μόνο όσους ταπεινοφρονούν, αλλά και τους ευγνώμονας καλοκυττάζει και δέχεται, όταν λέγωσι τα αμαρτήματά των και γίνεται συμπαθής και καλοδιάθετος εις εκείνους, οι οποίοι έχουσι τοιαύτας διαθέσεις.

 - Μία αμαρτία, η οποία ομολογείται, γίνεται μικροτέρα, εάν δε δεν ομολογήται, γίνεται χειροτέρα.

 Ιωάννου Κλίμακος. Χωρίς εξομολόγησιν κανείς δεν θα επιτύχη συγχώρησιν.

 Μεγ. Βασιλείου. Όταν δοθή συγχώρησις των αμαρτημάτων, τότε λαμβάνει ο άνθρωπος την ελευθερίαν από την αμαρτίαν δια Ιησού Χριστού, ο οποίος μας εξηγόρασε.

 Γρηγορίου Θεολόγου. Θέλεις φανερώσει εις τον Κύριον τον Θεόν σου τα αμαρτήματά σου και δεν θέλεις προσθέσει πλέον άλλα εις αυτά, δια να λάβης καλόν πλησίον του Κυρίου του Θεού σου, ο οποίος δεν θέλει τον θάνατον του αμαρτωλού, αλλά την μετάνοιάν του.

 Μεγάλου Βασιλείου. Ούτε εκείνος, ο οποίος είπεν ημάρτησα και έπειτα επιμένει εις την αμαρτίαν, εξομολογείται, αλλ' όποιος εύρε ποία είναι η αμαρτία του και την εμίσησε. Διότι ποίαν ωφέλειαν φέρει εις ένα άρρωστον η εκ μέρους του ιατρού φροντίς, όταν κάμνει ούτος εκείνα, τα οποία φθείρουν την ζωήν; Κατά τον ίδιον τρόπον καμμία ωφέλεια δεν προέρχεται, αν συγχωρώνται τα αδικήματα, αφ' ου εξακολουθεί τις ακόμη να αδική.

 Ιωάννου Χρυσοστόμου. Να εξομολογήσθε εις τον Θεόν συχνά. Άπλωσε την συνείδησίν σου εμπρός εις τον Θεόν και τοιουτοτρόπως δείξε Του τας πληγάς σου και ζήτησον από Αυτόν τα ιατρικά των. Δείξε εις εκείνον ο οποίος δεν υβρίζει, αλλά ιατρεύει. Και εάν συ σιωπήσης, εκείνος τα ειξεύρει όλα. Ειπέ λοιπόν δια να κερδίσης, ειπέ, δια να αναχωρήσης εκεί καθαρός, αφού αποβάλλης εδώ όλα τα αμαρτήματά σου. Εκτός από την απελευθέρωσίν σου εκ των αμαρτημάτων, σώζεσαι και από την ανυπόφορον εκείνην δημοσίευσίν των.   

 Ιωάννου Δαμασκηνού. Δεν υπάρχει, δι' όσους ανεχώρησαν εις τον άδην εξομολόγησις και διόρθωσις. Διότι ο Θεός έκλεισε μαζύ εδώ μεν την ζωήν και τας πράξεις, εκεί δε την εξέτασιν, όσων επράξαμεν.
 - Μία κακία η οποία εσιωπήθη, είναι μία κρυφή ασθένεια εις την ψυχήν. Το να κρύπτη ο άρρωστος την αμαρτίαν είναι ωσάν να παρασκευάζη μαζύ με αυτήν τον θάνατόν του.

 Ιωάννου της Κλίμακος. Καθώς τα αυγά των ορνίθων, όταν ζεσταίνονται μέσα εις κόπρον, ζωογονούνται, τοιουτοτρόπως και λογισμοί, οι οποίοι δεν φανερώνονται, προχωρούν εις έργα.
 - Ψυχή η οποία ήθελε κάμει καμμίαν από τας αμαρτίας των ανθρώπων και, επειδή παραβλέπει, παρέβλεψε και έχει σφάλλει, η ψυχή εκείνη πρέπει να εξομολογηθή την αμαρτίαν την οποίαν έκαμεν.
 - Μία ψυχή, η οποία σκέπτεται την εξομολόγησιν, κρατείται από αυτήν ωσάν από χαλινόν, ώστε να μη κάμνη αμαρτήματα. Διότι, όταν δεν εξομολογούμεθα, κάμνουμεν άφοβα την αμαρτίαν εις το εξής, ωσάν να είμεθα μέσα εις σκότος.   

ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ. Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΒΡΟΝΤΗΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Εικόνα του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου

η οποία φέρει την υπογραφή και την σφραγίδα

του αγίου Πατρός Ματθαίου: '' + Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος ''.

Στα αναγνώσματα του εσπερινού του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου διαβάζουμε:

<<... Και αύτη εστίν η εντολή αυτού, ίνα πιστεύσωμεν τω ονόματι του Υιού αυτού Ιησού Χριστού, και αγαπώμεν αλλήλους, καθώς έδωκεν ημίν εντολήν. Και ο τηρών τας εντολάς αυτού, εν αυτώ μένει, και αυτός εν αυτώ. >>  ( Καθολικής Α΄ Επιστολής Ιωάννου το Ανάγνωσμα).

<< Αγαπητοί, ει ούτως ο Θεός ηγάπησεν ημάς, και ημείς οφείλομεν αλλήλους αγαπάν. ...Εάν αγαπώμεν αλλήλους, ο Θεός εν ημίν μένει, και η αγάπη αυτού τετελειωμένη εστίν εν ημίν. ... Και ημείς εγνώκαμεν και πεπιστεύκαμεν την αγάπην, ην έχει ο Θεός εν ημίν. Ο Θεός αγάπη εστί. Και ο μένων εν τη αγάπη, εν τω Θεώ μένει, και ο Θεός εν αυτώ. >> ( Καθολικής Α΄ Επιστολής Ιωάννου το Ανάγνωσμα).

<< Αγαπητοί, εάν τις είπη, ότι αγαπά τον Θεόν, και τον αδελφόν αυτού μισή, ψεύτης εστί. Ο γαρ μη αγαπών τον αδελφόν αυτού ον εώρακε, τον Θεόν, ον ουχ εώρακε πως δύναται αγαπάν; Και ταύτην την εντολήν έχομεν απ' αυτού, ίνα ο αγαπών τον Θεόν αγαπά και τον αδελφόν αυτού. Πας ο πιστεύων, ότι Ιησούς εστίν ο Χριστός, εκ του Θεού γεγένηται. Και πας ο αγαπών τον γεννήσαντα, αγαπά και τον γεγεννημένον εξ αυτού. Εν τούτω γινώσκομεν, ότι αγαπώμεν τα τέκνα του Θεού, όταν τον Θεόν αγαπώμεν, και τας εντολάς αυτού τηρώμεν. >> ( Καθολικής Α΄ Επιστολής Ιωάννου το Ανάγνωσμα).  

Η ΑΥΘΑΔΕΙΑ, ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ

<< ... Μην γίνεσαι αυστηρός εις τας επιπλήξεις ούτε να ελέγχης γρήγορα και με εμπάθεια διότι αυτό είναι αυθάδεια. Ούτε να καταδικάζης τον άλλον δια μικρά σφάλματα ως εάν εσύ να είσαι ακριβοδίκαιος...! >>

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

<< Κάτι από τα παλιά...>>

ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ

Η Αγιότητα του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Του Σεβ. Μητροπ. Αργολίδος κ. ΠΑΧΩΜΙΟΥ (νυν Αρχ/που Αθηνών)

Το κατωτέρω δημοσιευόμενο κείμενο (απόσπασμα μεγαλυτέρου το οποίο συνετάγη την 29. 9. 1999), έχει σκοπό να απαντήση σε ένα ερώτημα το οποίο κατά καιρούς έρχεται στο προσκήνιο. Το θέμα είναι κατά το πόσον πράγματι είναι Άγιοι όσοι <<ανακηρύχθηκαν>> όχι από μία ορθόδοξη Εκκλησιαστική Αρχή, δηλαδή από τη Σύνοδο μιας Ορθοδόξου τοπικής Εκκλησίας, αλλά από μία κακόδοξη, όπως το Οικουμενιστικό και Νεοημερολογιτικό Οικουμενικό Πατριαρχείο. 

Περί του εν κεφαλίδι θέματος πολλοί Κληρικοί εκ των Ορθοδόξων Χριστιανών, ήγουν Γ.Ο.Χ., απορούμενοι λέγουν ότι τον όσιο Νικόδημον τον Αγιορείτην, τον εκ της νήσου Νάξου καταγόμενον, δεν δύναται να δεχθούν ως Άγιον, ως η Εκκλησία τιμά τούτον, διότι  - όπως μου έχουν πει τινές εξ αυτών - τον ανεγνώρισεν και εκήρυξεν ως Άγιον δια της υπ' αριθμ. 1717/31.5.1955 Συνοδικής Πράξεως του το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, το οποίο ακολουθεί το Παπικόν Ημερολόγιον, ήγουν το νέον, και διότι τούτο συντάσσεται και συνοδοιπορεί με τον Οικουμενισμόν, κλπ. Και συνεπώς θεωρούν την πράξιν αυτήν ανίσχυρον και άκυρον. 

Θεού βοηθούντος, λοιπόν, απαντώμεν το κατά δύναμιν εις την ανωτέρω απορίαν και ένστασιν.

Πρώτον είναι παγκοσμίως γνωστόν, ότι εις την συνείδησιν των εν Αγίω Όρει ενασκουμένων πατέρων μοναχών - εκεί όπου και ο όσιος Νικόδημος έζησε και ησκήθη ως Αγιορείτης μοναχός - έχει επικρατήσει ως βεβαία η γνώμη, ότι ο Νικόδημος ο Αγιορείτης είναι όντως Άγιος. Η συνείδησις περί της οσιότητος του ανδρός δεν διεμορφώθη, ούτε επεκράτησεν επειδή ανεκήρυξεν τούτον ως Άγιον το Πατριαρχείον,αλλά πριν η το Πατριαρχείον εκδώση την Συνοδικήν Πράξιν αυτού οι Αγιορείται μοναχοί, ως γνώσται της εν γένει βιοτής και διαγωγής αυτού εν Αγίω Όρει, εβεβαιώθησαν περί της αγιότητός του εκ των έργων και της καθ' όλου ζωής αυτού. 

Τουντεύθεν η πληροφορία ήτις εισήλθεν εις τας συνειδήσεις και τας καρδίας των Αγιορειτών μοναχών και εν συνεχεία και πολλών εν τω κόσμω Χριστιανών Ορθοδόξων πιστών παραμένει έκτοτε επί τόσα έτη συνεχής και αδιάλειπτος, δεν είναι τυχαία, ούτε συνέβη από κάποιους ευθήρατους συναισθηματικούς. Το <<Οικουμενικόν Πατριαρχείον>> ηναγκάσθη να κηρύξη μίαν αλήθειαν, ήγουν να αναγνωρίση την αγιότητα του οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου και Ναξίου την οποίαν προηγουμένως ανεγνώριζον οι πάντες. Επισημαίνομεν, λοιπόν, ότι δεν τον ανεκήρυξεν Άγιον το Πατριαρχείον, αλλά τον ανέδειξεν και κατέστησεν Άγιον εις τας συνειδήσεις των πιστών Ορθοδόξων μοναχών και λαϊκών η οσία διαγωγή και ο καθαρός, άγιος άμεμπτος, αυστηρός και ασκητικός βίος αυτού, δια της Χάριτος του Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος, το Οποίον αναδεικνύει και φανερώνει τους αγίους ανθρώπους και φίλους του Θεού.

Δεύτερον ερωτώμεν: Τον άγιον Κοσμάν τον Αιτωλόν, ποίος τον εκήρυξεν Άγιον; Δια τους μή γνωριζοντας, ιδού τι γράφει ο Νεοημ. <<Επίσκοπος>> Αυγουστίνος Καντιώτης εις το υπ' αυτού εκδοθέν βιβλίον << Κοσμάς ο Αιτωλός >>, εις το κεφάλαιον << Αγιοποίησις >> και εν υποσημειώσει της σελίδος 93:

<< Επί 182 έτη ο Κοσμάς ετιμάτο ως Άγιος, αν και δεν υπήρχε επίσημος πράξις της Εκκλησίας. Την έλλειψιν ταύτην συναισθανόμενος ο Μητροπ. Ακαρνανίας Ιερόθεος, εκ της μητροπολιτικής περιφερείας του οποίου κατήγετο ο Άγιος, απηυθήνθη εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και εζήτησε την αναγνώρισιν του Κοσμά του Αιτωλού ως Αγίου. Το δε Πατριαρχείον δια της υπ' αριθμ. 260/20.4.1961 Συνοδικής Πράξεως, κατέταξε τον Κοσμάν μεταξύ των Αγίων της Εκκλησίας μας και ώρισεν όπως παρά των πιστών τιμάται και γεραίρεται ύμνοις τη 24η του μηνός Αυγούστου, εν η μαρτυρικώς προς Κύριον εξεδήμησεν >>.

Και ταύτα γράφει ο Νεοημ. << Επίσκοπος >> Αυγουστίνος Καντιώτης, το δε βεβαιώτατον είναι ότι ο Θεός δια του Παναγίου Πνεύματος ανέδειξεν τον Κοσμάν τον Αιτωλόν, δια την αγίαν ζωήν,την ιεραποστολικήν δράσιν και το μαρτυρικόν τέλος αυτού και πριν ακόμη το Πατριαρχείον << αναγνωρίση >> επισήμως την αγιότητα του. Ουδείς δε πιστός, Κληρικός ή λαϊκός, διενοήθη να αμφισβητήση την αγιότητα του Ιερομάρτυρος και ισαποστόλου Κοσμά του Αιτωλού, επειδή δήθεν ανεγνώρισεν τούτον ως άγιον το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, το οποίον ακολουθεί το Παπικόν ημερολόγιον και συνοδοιπορεί με τον Οικουμενισμόν.

Συμπερασματικώς λέγομεν ότι συγκεκριμένα Πρόσωπα δεν κατέστησαν Αγίους αι << αποφάσεις >> των καινοτόμων Νεοημερολογιτών Οικουμενιστών, αλλά το γεγονός ότι τα ίδια τα Πρόσωπα ενώ έζων εχαριτώθησαν υπό της χάριτος του Θεού. Η Ιερά Σύνοδος της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας τιμώσα τους Αγίους Νικόδημον και Κοσμάν δεν τους τιμά με βάσιν την << πράξιν >> των Κανοτόμων, αλλά την συνείδησιν του πληρώματος της Εκκλησίας. Το ότι το << Πατριαρχείον >> ανεγνώρισεν τους Αγίους θα μπορούσα να απαντήσω και με τον λόγον της αρχαίας ελληνικής σοφίας: << Οίδεν αρετήν και πολέμιος θαυμάζειν >>. 

Από τον 11ο Τόμο του περιοδικού << Ορθόδοξος Πνοή >>., σελ. 226 - 227

ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ (ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ)

ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΥΠ’ ΟΨΙΝ ΟΤΙ ΑΓΑΠΗ ΧΩΡΙΣ 

ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΩΦΕΛΕΙ

  Στον πρεσβύτερο Ευσέβιο.

  «Τίποτε δεν είναι τόσο αγαπητό στον Θεό, όσο η αγάπη, εξαιτίας της οποίας έγινε άνθρωπος και έδειξε υπακοή μέχρι θανάτου. Για τον λόγο αυτό και οι πρώτοι μαθητές που κάλεσε ήταν δύο αδέλφια, δείχνοντας έτσι από την αρχή ο πάνσοφος Σωτήρας, ότι θέλει όλοι οι μαθητές του να συνδέονται μεταξύ τους με αδελφική αγάπη. Ας μη θεωρούμε λοιπόν τίποτε προτιμότερο από την αγάπη, η οποία συνδέει τα πάντα μεταξύ τους και τα κρατάει σε ομόνοια, που είναι για το συμφέρον τους».

(Έργα αγίου Ισίδωρου του Πηλουσιώτη, ΕΠΕ 1, Επιστολή 10η).

ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

  

 Μιά μεγάλη προσωπικότητα ἀδελφοί μου προβάλλει ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα μέ τήν Εὐαγγελική περικοπή, παραλείποντας τό Εὐαγγέλιο τῆς Γ΄ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου. Ὁ λόγος εἶναι προφανής. 24 Ἰουνίου γιορτάζομε τό γενέσιο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ.

Ὁ Ἰωάννης, ὁ γιός τοῦ Ζαχαρία καί τῆς Ἐλισάβετ, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε μέ θαυμαστό τρόπο, σέ μεγάλη ἡλικία τῶν γονέων του, ἐπρόκειτο κατά πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ νά ἀναδειχθῇ ὁ σπουδαιότερος ἄνθρωπος, μετά τήν Παναγία μας πού πέρασε ἀπό τόν κόσμον. Δέν εἶναι ἀνθρώπινη διαπίστωση τοῦτο. Εἶναι διακήρυξη ἀπό τό ἀδιάψευστον στόμα τοῦ Θεανθρώπου. «Οὐκ ἐγήγερται ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ». Εἶναι ὁ μεγάλος Ἐρημίτης τοῦ Ἰορδάνου. «Καί ἦν ἐν ταῖς ἐρήμοις ἕως ἡμέρας ἀναδείξεως αὐτοῦ πρός τόν Ἰσραήλ». Δέν εἶναι μόνον ὁ Προφήτης, ἀλλά «καί περισσότερον προφήτου», ὅπως τόν χαρακτήρισε ἡ Αὐτοαλήθεια. Εἶναι ἡ «φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ», ὅπως τόν προκήρυξαν οἱ πρό αὐτοῦ προφῆτες. Εἶναι ὁ «μείζων τῶν προφητῶν ἁπάντων», ἀφοῦ, ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας, «ὅν προεκήρυξαν οἱ προφῆται τοῦτον ἐκεῖνος ἐν Ἰορδάνῃ βαπτῆσαι κατηξιώθη». Εἶναι ὁ Πρόδρομος τοῦ Χριστοῦ. Ὁ τελευταῖος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί ὁ πρῶτος τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος προετοίμασε τόν λαό, νά δεχθῆ τό Σωτῆρα, πότε μέ τόν ἁπαλό συμβουλευτικό του λόγο καί πότε μέ τό αὐστηρό καί ἐλεγκτικό κήρυγμα τῆς μετανοίας. «Μετανοεῖτε, ἤγγικε γάρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». Κήρυγμα ἁπλό, ξεκάθαρο, σύντομο, οὐσιαστικό. Αὐτό τό λόγο τοῦ Βαπτιστή πρωτάκουσαν οἱ ὄχλοι καί ἀπό τοῦ Χριστοῦ τό θεανθρώπινο στόμα. Μ’αὐτό τό κήρυγμα ἄρχισαν ἀργότερα καί οἱ Ἀπόστολοι τό ὄργωμα τῶν ψυχικῶν ἀγρῶν τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι τέλος, ἐκεῖνος, τόν ὁποῖον δέν ἐτόλμησαν νά ἀμφισβητήσουν οἱ πονηροί ὑποκριτές Φαρισαῖοι, ὅταν ὁ Κύριος τούς ἀπηύθυνε τό ἀμείλικτο ἐκεῖνο δίλημμα: «Τό βάπτισμα Ἰωάννου πόθεν ἦν; ἐξ οὐρανοῦ ἤ ἐξ ἀνθρώπων;», φοβούμενοι τόν ὄχλον.

Αὐτός ἦταν ὁ Ἰωάννης. Καί ἦλθε στήν καταλληλότερη γιά τήν ἀνθρωπότητα στιγμή. Ἦταν ἡ ἐποχή, πού τό ἠθικό κακό εἶχε κυριέψει τίς ἀνθρώπινες καρδιές καί ὁ κουρασμένος κόσμος ζητοῦσε παντοῦ ναὕρη τή γαλήνη, μά παντοῦ ἀντίκρυζε τό ψέμα καί τόν πόνο. Ὅλοι ἐπερίμεναν μέ ἀγωνία τοῦ Θεοῦ τήν ἐπίσκεψη στή γῆ, ὅλοι ποθοῦσαν τόν Ἀπεσταλμένο Του νά ἰδοῦν, πού θἄφερνε τή γαλήνη στήν ταραγμένη καρδιά τοῦ κόσμου. Γι’αὐτό μόλις οἱ πρῶτοι διαβάτες ἔφεραν τήν εἴδησι πώς κάποιος ἄνθρωπος ἄγνωστος ζῇ μέσα στίς σπηλιές τῆς ἐρημιᾶς τοῦ Ἰορδάνου, περνῶντας τίς ἡμέρες του μέσα στό δάσος καί ἀπό τό στόμα του βγαίνουν λόγια τόσο δυνατά πού φέρνουν ἀνατρίχιασμα στό κορμί, ἔτρεξαν ἀμέσως ἀπό τίς γύρω χῶρες οἱ ἄνθρωποι σάν τά διψασμένα τά κοπάδια στήν πηγή νά ζητήσουν κοντά του τή γαλήνη, μά τρόμαξαν σάν εἶδαν τόν ἐρημίτη καί ἀπό τά μάτια τους ἔτρεξαν δάκρυα σάν ἄκουσαν ἀπό τό στόμα του νά βγαίνουν λόγια, πού ἔμοιαζαν σάν βρυχηθμοί λιονταριοῦ. «Μετανοεῖτε...ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν Οὐρανῶν...καί ὄψεται πᾶσα σάρξ τό σωτήριον τοῦ Θεοῦ...»

Ὁ λόγος του ἦταν αὐστηρός σάν τό ἡλιοκαμένο του κορμί, μά τραβοῦσε τόν κόσμο, ὅπως ὁ μαγνήτης τραβάει τό σίδερο.

Αὐτό τόν λόγο τῆς μετάνοιας, ἀδελφοί μου, ἔστω καί αὐστηρό, ἄς μήν παύσωμε νά τόν ἀκοῦμε, νά τόν ἀποδεχόμαστε καί νά αἰσθανόμαστε πάντα μέσα στή ψυχή μας τόν ἀντίλαλο τοῦ προφητικοῦ κηρύγματος. Αὐτό θά μᾶς συγκρατεῖ στό δρόμο τῆς ζωῆς μας, θά μᾶς γεμίζει αὐτοπεποίθηση καί θά μᾶς δείχνει τά ὕψη στά ὁποῖα φέρνει τούς ἀνθρώπους πάντοτε ἡ αὐταπάρνηση γιά κάθε ὡραῖο, ὑψηλό καί εὐγενικό. Ἀμήν!