ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΤΘΑΙΟ

  Μακαριώτατε ΜΑΤΘΑΙΕ, ψυχή του Παραδείσου! Μακαριώτατε ΜΑΤΘΑΙΕ παράδειγμα της αρετής, εικών έμψυχε της μοναδικής πολιτείας! Μακαριώτατε ΜΑΤΘΑΙΕ, που μας αφήνεις ορφανούς και απηλπισμένους; Έπαυσε το καλόν παράδειγμα, εξηράνθη το νάμα της διδασκαλίας, εσβέσθη το φως μας, εχάθη η παρηγορία της ψυχής μας! Και ποίος πλέον ωσάν του Αρχιεπίσκοπον και Ποιμένα ΜΑΤΘΑΙΟΝ θα διδάσκη την Εκκλησιαστικήν τάξιν, θα οδηγή εις τον μοναχικόν βίον, θα μας διορθώνη την ψυχήν;

  Μακαριώτατε ΜΑΤΘΑΙΕ, φως των οφθαλμών μας, παρηγορία μας, διατί πλέον δεν μας ομιλείς; Έπαυσες τώρα τους άθλους, ετελείωσες τους κόπους, έφθασες εις το τέλος της ασκήσεώς σου. Μέσα εις τον κόσμον και αμέτοχος από την κακίαν του κόσμου! Μέσα εις τους πειρασμούς απείρακτος, μέσα εις τας φλόγας άφλεκτος, μέσα εις τους πολέμους νικητής! Εις τον κόσμον με το σώμα, εις τους ουρανούς με το πνεύμα! Ηγωνίσθης τον καλόν αγώνα, τον δρόμον τετέλεκας, την πίστιν τετήρηκας. Ο στέφανος τώρα απόκειταί Σοι, τον οποίον θέλει σου δώσει ο Κύριος εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος Κριτής.

  Νυν Μακαριώατε Δέσποτα, το μεν Ιερόν σου σκήνος παραδίδομεν εις την κοινήν γενέτειραν, την δε μνήμην σου εις την αιωνιότητα. Δεν σε θρηνούν μόνον αι Ιεραί σου Μοναί. Το άγγελμα του θανάτου σου θ' ακουσθή ανά τα πέρατα της Οικουμένης. Και πολύ σπαραξικάρδιον θα είναι το άγγελμα αυτό εις ολόκληρον τον Ορθόδοξον Χριστιανικόν Κλήρον και Λαόν, και δη εν τω Αγιωνύμω Όρει του Άθωνος μεταξύ των πνευματικών Σου τέκνων, τα οποία επί τοσαύτα έτη εποίμανας και εδίδαξας.

  Και ήδη η μακαρία Σου ψυχή, φορούσα την λευκήν στολήν των δικαίων, φέρουσα επί κεφαλής τον αμάραντον της δόξης στέφανον και πάλλουσα εν τη χειρί τον φοίνικα της νίκης, θα συναυλίζηται εν το χορώ των δικαίων. Εκεί, ενουμένη μετά των ψυχών των Αγιωτάτων Αρχιεπισκόπων Χρυσοστόμου, Βασιλείου, Αθανασίου, Γρηγορίου, Κυρίλλου και της χορείας των άλλων Αγίων και Οσίων, ας εύχηται πρό του Θρόνου του Υψίστου όπως ενισχύση ημάς, την Ιεράν Σου Σύνοδο, και άπαντα τα πνευματικά Σου τέκνα, εις τον καλόν υπέρ της Ορθοδοξίας αγώνα, όπως παρήγγειλας ημίν, ίνα μή αφήση ημάς επί πολύ ορφανούς, αλλ' αποστείλη άξιον Διάδοχον, και δεξιόν οιακοστρόφον, όπως κατευθύνει το πνευματικόν σκάφος της Εκκλησίας του Χριστού εις λιμένα σωτηρίας...>>. 

(Από τον 1ο Τόμο του περιοδικού <<Ορθόδοξος Πνοή>>.

Αθήνα 1989.) 

ΑΠΟ ΤΟΝ ''ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΘΗΣΑΥΡΟ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ'' ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

 Ενικήθη τέλος πάντων ο θάνατος, κατετροπώθη ο Άδης, εδιώχθη από το βασίλειον ο Διάβολος, ηλευθερώθημεν και ημείς οι κατασκλαβωμένοι από την τυραννίαν του Δαίμονος. Χαρείτε λοιπόν, ω φιλέορτοι αναγνώσται σήμερον, διότι ανέστη ο Σωτήρ του Κόσμου, και εγένετο η λύτρωσις του ανθρώπου. Σήμερον λάμπουσιν εις τον Ουρανόν οι αστέρες με περισσοτέραν λάμψιν, απαυγάζει τηλαυγέστερον η Σελήνη με τας αργυροειδείς της ακτίνας, και φωταγωγεί ο κυκλοστεφανωμένος Ήλιος πλέον με χρυσάς λαμπηδόνας, όλον το περίγειον ενδιαίτημα. Σήμερον γλυκοκελαδούσιν εναρμόνια πάντα τα ευηχέστατα αηδόνια, εμφυσούσιν οι ζέφυροι, πρασινίζουν αι πεδιάδες, ανθούσιν οι κήποι, σκιρτώσι τα ζώα, ψάλουν αι Μούσαι, και αντιβοούσιν αι ουράνιαι σάλπιγγες των Αγγέλων, δια την ελευθερίαν και λύτρωσιν του ανθρωπίνου γένους. Σήμερον τέλος και οι σεβάσμιοι ούτοι και οι ιεροί ναοί εστολισμένοι, από κάθε μέρος με πνευματορρήτορας Διδασκάλους, Αποστόλους, Μάρτυρας, Προφήτας, Πατριάρχας, Προπάτορας εγερθέντας από τους τάφους, ψάλλουσι δια την ελευθερίαν μας και βοώσιν. <<Αύτη η ημέρα, ην εποίησεν ο Κύριος, αγαλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή>>. Ω αγαλλίαμα του ανθρωπίνου γένους! Ω απολύτρωσις της ανθρωπίνης φύσεως! Αλλ' εν τω μεταξύ τόσων μεγάλων και θαυμαστών έργων τα οποία βλέπετε σήμερον, ω λαμπροφορεμένοι ορθόδοξοι πανηγυρισταί, με τα οποία ευαγγελίζεσθε την σωτηρίαν σας, εγώ σας παρακαλώ να μή φαντάζεσθε ταύτη την ώρα τον λαμπροφόρον Αρχάγγελον κυλίοντα τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου, ούτε εκείνον τον σεισμόν, δια τον οποίον οι φυλάσσοντες στρατιώται γίνονται ωσεί νεκροί από τον φόβον, ούτε εκείνον τον αγώνα με τον οποίον οι Αρχιερείς και ο Πιλάτος σπουδάζουν να δωρήσουν τοις στρατιώταις τόσα αργύρια, δια να συκοφαντήσουν την Ανάστασιν του Χριστού. Σταθείτε ολίγον εις το να θεωρήτε εκείθεν τον Πέτρον και Ιωάννην, εδώθεν τας Μυροφόρους γυναίκας και την Μαγδαληνήν Μαρίαν, βαστάζουσαι τα μύρα δια να αλείψωσι τον Ιησούν εκείνοι να τρέχουν εις το μνημείον, και καταβαίνοντες μέσα να ψηλαφώσι τα οθόνια μόνον και το σουδάριον, αύται να ταις συναπαντά ο ζωοδότης Χριστός, και να ταις λέγη <<χαίρετε, υπάγετε, είπατε τοις αδελφοίς μου και τω Πέτρω, ότι προάγω υμάς εις την Γαλιλαίαν, κακεί με όψονται>>. Καρτερίσατε ολίγον από το να θαυμάζετε και να βλέπετε ανεωγμένους τους τάφους, και μέσα απ' αυτούς να πηδώσιν αγαλλομένω ποδί, ο προπάτωρ Αδάμ, και μετ' αυτόν οι απ' αιώνος νεκροί, ανατρέχοντες εις την βασιλείαν των Ουρανών και θαυμάζοντες δια τον ευρεθέντα εν αυτή εσταυρωμένον ληστήν.

  Φθάνει δια την ώραν να απορήτε την ταχυτάτην κατάλυσιν του Άδου, τον θάνατον του θανάτου με του Δεσπότου τον θάνατον, τον αφανισμόν του Διαβόλου, το σύντριμμα των μοχλών, και τα δάκρυα και αναστεναγμούς των Δαιμόνων, δεν θέλω να ακροάζεσθε την προσταγήν των Ουρανίων Αγγέλων, ξεθεμελιώνοντες τας θύρας του Άδου και της κολάσεως, λέγοντες: <<άρατε πύλας οι άρχοντες υμών, και επάρθητε πύλαι αιώνιοι, και εισελεύσεται ο βασιλεύς της δόξης>>. Και ο πονηρός Διάβολος εκ του εναντίου με τους λοιπούς Δαίμονας κλαίοντας και ολοφυρόμενοι, ερωτώσι, <<τίς εστίν ούτος ο βασιλεύς της δόξης!>>; ταύτα πάντα και άλλα όσα παρακινούσι τας καρδίας σας σήμερον εις χαράν και αγαλλίασιν αφήνοντες, συλλογισθήτε μόνον αυτόν τον αετόπτερον της θεολογίας κήρυκα Ιωάννην, ο οποίος ευαγγελίζει τα ευαγγέλια μεγαλυτέρας χαράς. Και λέγει πάσιν ημίν τοις ορθοδόξοις χριστιανοίς: <<όσοι δε έλαβον Αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι, τοις πιστεύουσιν εις το Όνομα Αυτού>>.

  Χαίρετε λοιπόν αδελφοί μου αγαπητοί, δια το ψυχοσωτήριον τούτο μέγα γεγονός.   

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΥΤΟΥ ΤΕΚΝΑ

 

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΤΘΑΙΟΥ

<<ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ>>

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

+ ΑΓ. ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ κ.κ. ΜΑΤΘΑΙΟΥ

''ΗΓΓΙΚΕΝ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ''

 <<Ότι πεπλήρωται ο καιρός, και ήγγικεν η Βασιλεία του

Θεού. Μετανοείτε, και πιστεύετε εν τω Ευαγγελίω>>

(Μαρκ. κεφ. Α'. 15-16)

Μυστήριον της συντελείας του Κόσμου.

 Όταν ιδήτε τον κλήρον από Πατριάρχου, Αρχιερέως, Ιερέως, Διακόνου, Αναγνώστου και Μοναχού να περιφέρηται εις τας αγοράς, καπηλεία, ξενοδοχεία και εμπορικά καταστήματα δια αισχρά κέρδη, και δόξας προσκαίρους, τότε γνωρίσατε ότι πλησιάζουν τα συντέλεια.Ως ο Κύριος λέγει. <<Δια το πληθυνθήναι την ανομίαν, ψυγήσεται η αγάπη των πολλών>> ως και βλέπομεν. Λιμοί και λοιμοί, καταποντισμοί, πόλεμοι κ.λ.π. <<αρχή οδύνων>>.

  Διο, αγαπητοί αδελφοί, εννοήσωμεν το βραχύ της Ζωής ημών τέλος ως σκιά και όναρ παρέρχεται. Και ο Προφήτης Δαυΐδ λέγει. <<Άνθρωπε εις μάτην ταράττεται πας γηγενής>>. Έως πότε βαρυκάρδιοι; ινα τί αγαπάτε ματαιότητα, και ζητήτε ψεύδος; άνθρωπος, ωχεί χόρτος αι ημέραι αυτού ωσεί  άνθος του αγρού ούτως εξανθήσει. <<Τις εστίν άνθρωπος, ος ζήσεται και ούκ όψεται θάνατον>>; (ότε τον Κόσμον κερδίσωμεν, τότε τω τάφω οικήσωμεν, όπου ομού βασιλείς και πτωχοί). Και ως ο σοφός Σειράχ λέγει. <<μιμνήσκου τα έσχατά σου (υστερινά), και ουδέποτε αμαρτήσης>>. Τέσσαρα γαρ τα έσχατα του ανθρώπου. α) Ο Θάνατος, β'.) Κρίσις, γ'.) Κόλασις και δ'.) ο Παράδεισος.

  Έφθασεν ο καιρός και ήγγικεν η ώρα του θανάτου, αβέβαιος: Μακάριος ουν ο έχων εαυτόν τέκνα, έτοιμον προς το Μέγα ταξείδιον της ποθητής μας Πατρίδος, εις το οποίον ουδείς δύναται συνοδεύσαι την ψυχήν ειμή τα έργα αυτής.

  Καλλίτερον να μη εγεννάτο εν τω Κόσμω όστις αιωνίως θα κολάζεται μετά δαιμόνων! ως και ο Κύριος λέγει: <<Καλόν ο άνθρωπος εκείνος ος, ουκ εγεννήθη>>.

 Και η Μήτηρ μας Ορθόδοξος Εκκλησία του Χριστού εν τη νεκρωσίμω ακολουθία ψάλλει. <<Εικών ειμί της αρρήτου δόξης Σου ει και στίγματα φέρω πταισμάτων. Οικτείρησον το σον πλάσμα Δέσποτα, και καθάρισον ση ευσπλαγχνία και την ποθεινήν πατρίδα παράσχου μοι. Παραδείσου πάλιν ποιών πολίτην με>>. Δια των μέσων τούτων και τρόπων δύναται τις πάλιν απολαβείν την ποθεινοτάτην μας Πατρίδα, παμπόθητον Παράδεισον.

  Ης γένοιτο πάντας ημάς επιτυχείν εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών. Ω η δόξα εις τους αιώνας.Αμήν.     

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

<<ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ>> 

ΠΟΙΑ ΦΟΒΕΡΑ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΑΝΑΜΕΝΕΙ

ΤΟΥΣ ΑΝΑΞΙΩΣ ΙΕΡΟΥΡΓΟΥΝΤΑΣ

             

 Πλησίον της Μητροπόλεως Κωνσταντίας της Κύπρου είναι εν χωρίον Τροχιάδες καλούμενον, εις τον οποίον δέκα χρόνους προ της αλώσεως της αυτής Νήσου, ήτο τις Πρεσβύτερος, όστις υπό του Διαβόλου εμπαιχθείς, έμαθεν εις άκρον την των φαρμάκων και μάγων επιστήμην, και εις τόσην αθεΐαν και καταφρόνησιν ήλθεν ο τρισάθλιος, όπου έτρωγεν και έπινεν εις τα άγια Σκεύη με ταις πόρναις γυναίκες. Όθεν η Θεία δίκη δεν υπέμεινεν τοσαύτην αναισχυντίαν, αλλ' εφανέρωσεν αυτόν εις τον Άρχοντα, ο οποίος τον εκατέκρινεν εις θάνατον. Ήτο δε τότε Αρχιεπίσκοπος της Νήσου ο αξιομνημόνευτος Αρκάδιος. Όταν ουν έφεραν τον μιαρόν ιερέα και πάντολμον εις το μέσον του θεάτρου, και ήτο συνηγμένον άπειρον πλήθος να ίδωσι του ασεβούς την απώλειαν, ελάλησεν προς αυτόν τοιαύτα ο σύμβουλος του Άρχοντος, όστις ήτο φρόνημος καθ' υπερβολήν και λογιώτατος. Ειπέ, ω μιαρέ, και πάσης ασεβείας πεπληρωμένε, εάν και του ημετέρου βήματος ως φθαρτού κατεφρόνησας και του μέλλοντος φρικτού Δικαστηρίου δεν εφρόντισας, αλλά καν εις το ιερόν Βήμα της Θείας μεγαλειότητος πως ετόλμας και επλησίαζες, άσπονδε; Πως έκαμες την αναίμακτον εκείνην θυσίαν; Με ποταπήν καρδίαν μεμολυσμένην ελάμβανες τον αμόλυντον; Με ποία χείλη Ιουδαϊκά τον ησπάζεσο; Με ποία ακάθαρτα χέρια τον εψηλάφιζες τρισάθλιε; Με ποία όμματα τον εκύτταζες; Πως δεν έτρεμες, να δειλιάζεις, μήπως και ανοίξη η γη να σε καταπίη, ή να πέση κεραυνός ουρανόθεν, να γένης πυρίκαυστος, επειδή λατρεύων και προσκυνών τον Διάβολον, ως χοίρος βορβοροκύλιστος εμεταλάμβανες τον λαόν τα θεία Μυστήρια; Τότε ο μιαρός απεκρίνατο. Μα τον Θεόν, όπου μέλλει να με κολάση δια των χειρών σας την ώραν ταύτην, και πολλώ μάλλον εις το πύρ της κολάσεως ατελεύτητα, δεν ψεύδομαι, αλλά από την ώραν, όπου έγινα γόης και φαρμακός, δεν ελειτουργούσα εγώ, αλλά όταν έμβαινα εις το άγιον Βήμα, κατήρχετο θείος Άγγελος, και με έδενεν εις τον κίονα οπισθάγκωνα, και αυτός ετέλει την Λειτουργίαν, και αφ' ου ήθελε τελειώση όλην την ακολουθίαν να κοινωνήση τον λαόν, τότε με έλυε, και εξερχόμην. Ταύτα ακούσας όλος ο όχλος, εδόξασε τον Κύριον, λέγοντας. Μέγας ο Θεός των Χριστιανών. Μεγάλη η Πίστις των Ορθοδόξων. Ταύτα του λαού βοήσαντος, ο παράνομος πρεσβύτερος καταδικασθείς υπό του ιδίου στόματος, υπό πάντων πυρί κατεκαύθη ο άθλιος.  

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΘΗΣΑΥΡΟ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ, ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗΝ

ΔΕΣΠΟΙΝΑΝ ΗΜΩΝ ΚΥΡΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

            

Ω Μήτερ του ελέους τάχιστα πρόφθασον, και σώσον ημάς της μελλούσης σφαγής, ως άλλοτε διέσωσας την Πόλιν σου κινδυνεύουσαν.

 Αναμεταξύ των απειροπληθών ύμνων της Υπερευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, και Παναχράντου Παρθένου Μαρίας, οι πλέον ευάρμοστοι εις έπαινον, τιμήν, και δόξαν των μεγαλείων Αυτής ευρίσκω ότι είναι ΟΙ ΚΔ.' ΟΙΚΟΙ, οι οποίοι κατά τους Εκκλησιαστικούς Βίβλους, φαίνεται ότι τους έψαλλεν ο Σέργιος, πεφωτισμένος από την Πανάχραντον Θεοτόκον, πατριαρχεύων του Οικουμενικού θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως, όταν ο Χασγάνος, και ο Σάρβαρος οι Αρχηγοί των Αράβων επήγαν και επολεμούσαν την Πόλιν, όπου Αυτή η Κεχαριτωμένη Μητροπάρθενος με την προστασίαν και βοήθειάν Της τους εχθρούς όλους εκαπόντισε και εθανάτωσέ τους δια θαλάσσης και ξηράς, και την Πόλιν εφύλαξεν ανίκητον, καθώς σαφέστατα αναγινώσκεται εις τον λόγον του Ακαθίστου. Ποίος δε να εσύνθεσε τούτους τους οίκους, δεν ηξεύρων να είναι εις ουδέν βιβλίον γεγραμμένοι, μόνον κατά παράδοσιν λέγουσιν τινές, πως αυτός ο Σέργιος τους εποίησεν, και μετέπειτα ησέβησε, και δεν ωμολόγει πλέον ορθώς τα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας θεία και ιερά Δόγματα, τα οποία όλοι οι ευσεβείς, και Ορθόδοξοι πιστεύομεν και ομολογούμεν ως αληθή. Αλλ' εβλασφημολόγει ο τρισκατάρατος τα της δυσεβεστάτης τους αιρέσεως φλυαρήματα. Δια τούτο δικαίως και η Αγία της Βασιλευούσης των πόλεων Σύνοδος τον εκάθηρε, και τον εξωστράκισε, και τα ασεβέστατα αυτού μωρολογήματα, και πάντας τους ομόφρονάς του αναθεμάτισεν αυτός μή υποφέρων τον ονειδισμόν, και ατιμία από τους Ορθοδόξους έφυγε κρυφά από την Κωνσταντινούπολιν, και ο κάκιστος κακώς ετελεύτησεν. Οι δε Άγιοι και Θεοφόροι Πατέρες ζήλω θείω κινούμενοι, έβγαλαν όλα του τα βιβλία, τα οποία ως λέγουσιν, ήσαν και πολλά και μάλιστα της Θεοτόκου εγκώμια πολλότατα, και τα έκαυσαν όλα, και καθώς εκαίοντο, εγίνετο κτύπος εις την φωτίαν και τούτοι οι Οίκοι εκφέροντο έξω, και μ' όλον ότι τους εμετάβαλαν επί τρείς φοραίς, πάντα με κτύπον επηδούσαν έξω από την φωτίαν, ώστε θεωρήσαντες οι Άγιοι Πατέρες τοιούτον θαυμάσιον, εγνώρισαν, ότι μόνον τούτοι οι Ύμνοι από όλους τους άλλους ήσαν ευάρεστοι τη Θεοτόκω. Και εξετάσαντες τους ηύραν ψυχωφελείς, και σωτηριώδεις, και τους επαρέδωσαν εις την Αγίαν Εκκλησίαν ως μέγαν τινά, και ψυχοσωτήριον θησαυρόν. Ωσάν να έλεγεν η Μακαριωτάτη Παρθένος με τους τρείς κτύπους του πυρός. <<Αυτοί μόνον οι έπαινοι μου αρέσουν. Τούτους λάβετε ως δώρον πολύτιμον. Αυτοί μόνον μέλλουν να δώσουν πολλών σωτηρίαν, και άφεσιν αμαρτιών.

  Δια ταύτα και η Αγία Εκκλησία, όταν τους αναγινώσκη, έχει μεγάλην την ευφροσύνην, και οι Θεοφώτιστοι, και μουσικώτατοι Διδάσκαλοι αυτούς εμελώδησαν με τόσην τέχνην, ώστε πας έμπειρος εις την μουσικήν, όταν τους ψάλλη, σκιρτά και χαίρει υπερβολικώς η ψυχή του. Ου μόνον δε, αλλά και οι ευλαβείς ακροαταί, και καθένας, όπου να τους διαβάζη με την πρέπουσαν ευλάβειαν και κατάνυξιν, όλως γέμει από την πολλήν αγαλλίασιν η ψυχή του... (ο αναγινώσκων τους Ιερούς Οίκους)... τους νοητούς και αοράτους εχθρούς καταπλήττει, και αφανίζει τους πονηρούς λογισμούς από τον νούν των συχνάκις αναγινωσκώντων τους ιερούς τούτους Οίκους, διαφυλάττουσα αυτούς αβλαβείς από κεραυνόν, από πνιγμόν, από επανάστασιν εχθρών, και από αιφνίδιον θάνατον, καθώς και την πόλιν εφύλαξεν άτρωτον. Και απλώς ειπείν, ήντινα άλλην χάριν ζητήσωσιν ειλικρινή, την λαμβάνουσιν από την Πανάχραντον Θεοτόκον, προς το συμφέρον της αιτήσεως.

  Αναγινώσκομεν εις τα Πατερικά ότι ένας ληστής, αν και έκαμνε ληστείας, με το να είχεν ευλάβειαν εις την Θεοτόκον και κάθε βράδυ πριν κοιμηθή, επειδή εδιάβαζε τους χαιρετισμούς της Παναγίας, ευδόκησε η Μήτηρ της Ευσπλαγχνίας η Θεοτόκος, λέγω, και εσώθη η ψυχή του ληστού. Εάν σύντροφέ μου αμαρτωλέ σου επέλθη καμμία θλίψις ή στενοχωρία ή και θέλεις να μεσιτεύη Αύτη προς τον Υιόν Της και Θεόν ημών δια τας αμαρτίας σου, εις Αυτήν πρόστρεξον. Δύναται να πράξη τα πάντα διότι κατέλαβεν εις τους Ουρανούς την πρώτην θέσιν μετά την Αγίαν Τριάδα. Αυτή είναι η ελπίς, η Σκέπη, η παραμυθία, το καταφύγιον των αμαρτωλών, η μεσίτρια του κόσμου. Ταύτης το όνομα ΜΑΡΙΑ ακούοντες οι δαίμονες φρίττουσι και αναχωρούσι. Μη σου περάση ημέρα χωρίς να διαβάσης τους Χαιρετισμούς Αυτής. Και πρέπει να τους έχης και εγκόλπιον. Επίσης αναγινώσκομεν εις τα Πατερικά ότι ήτο μία Καλογραία και ο διάβολος θέλων να ρίψη αυτήν εις αμαρτίαν, μετεμορφώθη εις σχήμα Αγγέλου και ενεφανίσθη εις αυτήν και της έλεγε ότι εσώθη, και φθάνουν πλέον αι προσευχαί και αι μετάνοιαί της. Αυτή όμως κατά συμβουλήν του Πνευματικού της Πατρός, θέλοντας να δοκιμάση εάν πράγματι είναι Άγγελος, ότε ενεφανίσθη εκ δευτέρου εις αυτήν, ήρχισε να λέγη το <<Άγγελος πρωτοστάτης ουρανόθεν επέμφθη ειπείν τη Θεοτόκω το χαίρε>>. Και μή δυνάμενος ν' ακούση το όνομα της Θεοτόκου έγεινε καπνός και έφυγε. Αυτά τα ολίγα σε αρκούν δια να σε πείσουν πόσην ωφέλειαν εις την ψυχήν του μαβάνει όποιος αναγινώσκει καθημερινώς τους χαιρετισμούς της Παναγίας. Η χάρις και η ευσπλαγχνία Αυτής να σε αξιώση της Βασιλείας των Ουρανών. Αμήν.  

ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΡΝΟΥΜΕΝΩΝ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

<<ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ>>

ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 

 

 <<Αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μή φάγητε την

 σάρκα του υιού του ανθρώπου, και πίητε αυτού

το αίμα, ούκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς>> (Ιω. κ.ς).

  

  Ήτον τις βασιλεύς ευσεβής και πολλά ενάρετος, όστις είχε συνήθειαν να ακούη καθ' ημέραν την Ιεράν Λειτουργείαν, και να κοινωνά τα θεία Μυστήρια με πολλήν ταπείνωσιν, και ευλάβειαν. Δια την καθαράν αυτού πολιτείαν, του έδειξεν ο ελεήμων Θεός μία οπτασίαν θαυμάσιον περί της Θείας Μυσταγωγίας, ην ηυλαβείτο τοσούτον ο αξιέπαινος, και ακούσατε να λάβετε πολλήν ευφροσύνην και αγαλλίασιν. Ούτος ο βασιλεύς είχεν πληρωμένους τρεις ιερείς, να λειτουργούσι κατά διαδοχήν εις τον Ναόν, όπου είχεν κτισμένον πλησίον του παλατίου αυτού, και μίαν ημέραν απήλθεν ο εις ιερεύς, και ητοιμάσθη να λειτουργήση κατά το σύνηθες, νομίζωντας ότι θέλει έλθει και ο βασιλεύς καθώς έχει συνήθειαν πάντοτε. Αλλά ο Θεός του έδειξεν μίαν οπτασίαν θαυμάσιον δι' εκστάσεως. Όθεν δεν υπήγεν σωματικώς εις την Εκκλησίαν. Έβλεπεν ουν εις το όραμά του, ότι εστέκετο εις την Λειτουργίαν και αφού έκαμαν την μεγάλην Είσοδον, βλέπει και ήτον μίαν κολώνα ορθία από την αγίαν Τράπεζαν έως άνωθεν των ουρανών φωτεινή και υπέρλαμπρος. Πλησίον δε αυτής εστέκετο ένα βρέφος μικρόν εις την ηλικίαν, τοσούτον έκλαμπρον και όπου υπερέβαινεν εις την λάμψιν τον Ήλιον. Τον δε ιερέα έβλεπε μεταμορφούμενον εις είδος κρυστάλλου. Έπειτα αφού ήλθεν εις το Κοινωνικόν, εποίησαν ασπασμόν αλλήλοις, ήγουν εφίλησε το βρέφος τον ιερέα, και αυτός εκείνον. Έπειτα του εφάνη πως έτρωγε το Θείον βρέφος τον ιερέα και πάλιν, έμεινε σώος ο ιερεύς και ακέραιος. Θαμβούμενος εις ταύτα ο βασιλεύς, εβόησεν προς αυτόν, και είπε. Τί στέκεσαι, και δεν μεταλαμβάνεις το άγιον Σώμα του Χριστού; Ο δε ιερεύς απεκρίνατο. Πρώτον πρέπει να με λάβη αυτό το Θείον βρέφος, να με μετατρέψη εν Αυτώ, καθώς βλέπεις, και τότε να κοινωνήσω και εγώ το τίμιον αυτού και άγιον Σώμα. Λέγει του ο βασιλεύς. Ποίο είναι αυτό το βρέφος; Ο δε είπεν. Ούτος εστίν ο βασιλεύς των βασιλευόντων, και Δεσπότης των αχράντων Δυνάμεων, και απάσης της κτίσεως. Ταύτα ακούσας ο βασιλεύς, έπεσεν εις την γην δεόμενος μετά δακρύων, ο επίγειος του Ουρανίου βασιλέως να τον ευλογήση και να συγχωρήση τας αμαρτίας του. Το Θείον βρέφος εκύτταξε τον βασιλέα με ιλαρόν πρόσωπον, και ηυλόγησεν αυτόν με την ιεράν αυτού δεξιάν, και είπεν. Ευλογημένος να είσαι παρά του Πατρός, παρ' εμού, και του αγίου Πνεύματος. Ταύτα ειπών ο Δεσπότης, ηγέρθη ο βασιλεύς, και είδεν αυτόν και ανήλθεν εις τους ουρανούς με τον ιερέα και όσους εμνημόνευσε την ημέραν εκείνην και παρέστησεν αυτούς ενώπιον του ευσπλάγχνου Πατρός. Ταύτα ιδών ο βασιλεύς εξύπνησε, και έλαβε πολλήν ευφροσύνην, πως τον ηξίωσεν ο Πανάγαθος να ιδή τοσούτον μυστήριον, το οποίον δεν το εφανέρωσε τινος, έως την ώραν του θανάτου του, οπού το είπεν εις ημετέραν νουθεσίαν και αγαλλίασιν.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΥ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

ΣΤΙΧΟΙ ΚΑΤ' ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗΝ ΣΕΙΡΑΝ

Αμαρτωλός.

Άφες με τρισκατάρατε τι έχεις μετ' εμένα;

και με τραβάς κακήν κακώς τις έστειλεν εσένα;

Διάβολος

Βέβηλε και παμμίαρε, ερωτάς την αιτίαν;

ενθύμησον τα έργα σου και αισχρόν σου πολιτείαν.

Αμαρτωλός

Γρήγορα φίλοι δράμετε έλθετε βοηθοί μου

τί να γενώ ο άθλιος εβγαίνει η ψυχή μου.

Διάβολος

Δεν σ' ωφελούν ταλαίπωρε, φίλοι και συγγενείς σου.

Ματαίως κράζεις και βοάς, εγώ πέρνω την ψυχήν σου.

Αμαρτωλός

Ελέησόν με άπονε, λυπήσου τον καϋμένον

συμπόνεσε απάνθρωπε, άνθρωπον πονεμένον.

Διάβολος

Ζωήν κακήν επέρασες, δεν είχες Θεού φόβον

έλα λοιπόν με λόγον μου, εις Άδου τε τον ζόφον.

Αμαρτωλός

Ήκουα δεν επίστευα, έλεγα τις ηξεύρει.

Τα μέλλοντα δεν ήλπιζα τέτοια οργή να μ' εύρη.

Διάβολος

Θανατηφόροι δαίμονες που είσθε; τί αργείτε;

εβγάλετέ του την ψυχήν, και μην τον λυπηθήτε.

Αμαρτωλός

Ίσως δεν έμεινεν ελπίς πλέον της σωτηρίας.

Άφες με λίγον, και καιρόν δος μου της μετανοίας.

Διάβολος

Κακόγερε ακάθαρτε, ε εν κακοίς γηράσας.

Τώρα ζητείς μετάνοιαν εις χείρας τε μου φθάσας;

Αμαρτωλός

Λυπήσου μυ και άφες με, καν ν' αποχαιρετήσω.

Τα τέκνα και την σύζυγον, λόγον να τους μιλήσω.

Διάβολος

Μαχαίρι δίστομο βαστώ, και όποιον θα κεντήση

δεν ημπορεί, παρά ευθύς να με ακολουθήση.

Αμαρτωλός

Να δώσω ο ταλαίπωρος, όλα τα τίποτές μου,

να ξαναγοράσω την ζωήν, μ' αφήνεις; ω! ειπέ μου.

Διάβολος

Ξώρας ζητείς την ξαγοράν, είχες καιρόν πλήν τώρα

επέταξε, και η κακή σου έφθασεν η ώρα.

Αμαρτωλός

Ο τόπος δε όπου εσύ, να πάγω με βιάζεις,

ειπέ μου που ευρίσκεται και πως τον ονομάζεις;

Διάβολος

Παμφάγος Άδης λέγεται, και είναι τις εις τον πάτον

της Γης τον σκοτεινότατον όλος ψυχάς γεμάτον.

Αμαρτωλός

Ραβδίσαι, καύσαι, παίδευσαι, βασάνισαι και κάμε.

Ότι θελήσεις συ εδώ μόνον εκεί μην πάμε.

Διάβολος

Σώμα χωρίς ψυχή να ζη, δύναται και το ψάρι,

στην Γην, παρά ο Διάβολος, αμαρτωλόν μην πάρη.

Αμαρτωλός

Τι κάνουν όσοι ευρίσκονται, εκεί φανέρωσέ μου.

Έχουν ποτέ ελευθεριά ή άνεσιν ειπέ μου;

Διάβολος

Υπάρχουσιν εν τη φλογί, καίονται αιωνίως.

και τυραννούνται από ημάς, χωρίς σπλάγχνα τελείως.

Αμαρτωλός

Φωνάζω και παρακαλώ, Κύριε και Θεέ μου,

εκ των χειρών του δαίμονος σώσον με πλαστουργέ μου.

Διάβολος

Χάνεις τον κόπον άθλιε, και σύ είσαι ιδικός μου.

Αν ήθελες εγλύτωνες, όταν ήσουν του κόσμου.

Αμαρτωλός

 Ψέματα α βιβλία μας, εθάρρουν ο καϋμένος.

Δεν ήκουσα τί μ' έλεγαν, και μένω κολασμένος.

Αμαρτωλός προς τον Κόσμον.

Ωχ! Ουαί τε και αλλοίμονον. Όστις σαν εμέ κάμνει,

θέλει τε και να πάθη και με τους δαίμονας κλεισθή εις τα 

του Άδου βάθη. 

( Εκ του Περιοδικού του Αγίου Πατρός Ματθαίου

<<ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ>>)