ΤΟ ΒΔΕΛΥΓΜΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΩΣΕΩΣ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ

Πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος Βασίλης Διασπορέας · 5 Απριλίου στις 2:00 μ.μ. · Αγαπητοί μου λίγα χρόνια πριν από την καταστροφήν της Ιερουσαλήμ, πάλι από τους Ρωμαίους ο ναός του Σολομώντος, (που μέσα δεν έμπαιναν λαϊκοί, πολλώ δε μάλλον γυναίκες,μόνον ιερείς, και εις τα άγια των αγίων μόνον ο αρχιερεύς, κι αυτός μια φορά τον χρόνο) εκεί εστήθηκε το άγαλμα του αυτοκράτορος. Και του Διός. Σας κάνει εντύπωση; Αλλά αυτό είναι το βρέλυγμα της ερημώσεως. Δηλαδή ότι ο ναός πλέον ερημώθηκε. Και είναι βδέλυγμα αυτό το οποίο κατέστησε έρημο τον ναό. Ποιο είναι το βδέλυγμα; Το άγαλμα του αυτοκράτορος. Ή το άγαλμα του Διός που στήθηκε εκεί πέρα. Μην ξεχνάτε ότι πάνω από τον τάφο του Χριστού έγινε ναός της Αφροδίτης. Για να εξαφανισθεί η μνήμη του τάφου του Χριστού, το ακούσατε; 📜Ολόκληρο το απόσπασμα : https://athanasiosamvonas.blogspot.com/.../blog-post_172...

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΑΖΙΚΑ ΠΛΕΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Τάγμα Εθνοφυλακής Ικαρίας / Λέσχη 1 ημ. · ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ '' Τούρκοι πολίτες γίνονται μαζικά πλέον Χριστιανοί Ορθόδοξοι'' Σε λίγες ημέρες χιλιάδες "Τούρκοι πολίτες" θα συρεύσουν ξανά στον Ναό του Αγίου Γεωργίου στα Πριγκηπόνησα προκαλώντας σοκ και δέος στους Ιμάμηδες και την κυβέρνηση Είναι γνωστό εδώ και μεγάλο διάστημα ότι οι σημερινοί Τούρκοι πολίτες έχουν πάθει σοκ, όταν μέσω ηλεκτρονικής εφαρμογής στο «εθνικό μητρώο» της χώρας στο οποίο "μπήκαν" για να αναζητήσουν τις ρίζες τους, ανακάλυψαν ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό τους κατάγεται από Έλληνες, Αρμένιους και Εβραίους. Η «κατραπακιά» ήρθε στα «κεφάλια» των Τούρκων αξιωματούχων του υπουργείου εσωτερικών διότι πολλά εκατομμύρια Τούρκοι απλά ανακάλυψαν ότι δεν είναι Τούρκοι , ούτε ήταν ποτέ …αλλά εξισλαμισμένοι Έλληνες, Αρμένιοι, Εβραίοι, κά. Η εφημερίδα Καθημερινή τώρα, αποκάλυψε ότι εκατοντάδες ( το ποσοστό ανεβαίνει ραγδαία) αποφάσισαν να ασπαστούν την Ορθόδοξη Εκκλησία. Πρόκειται για νέα πρόσωπα που εμφανίζονται στις ορθόδοξες χριστιανικές εκκλησίες της Κωνσταντινούπολης ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι , ενώ πριν ήταν Μουσουλμάνοι. Επίσης υπάρχει και το φαινόμενο κατά το οποίο, “άνθρωποι που ζουν στην Τουρκία, από διαφορετικά θρησκευτικά και πολιτισμικά υπόβαθρα, έχουν αποφασίσει να ασπαστούν τον Χριστιανισμό”. "Όλη η διαδικασία ξεκινά με την υποβολή αίτησης. Οι αιτήσεις εξετάζονται από ειδική επιτροπή της Εκκλησίας, η οποία αξιολογεί την ειλικρίνεια, την ωριμότητα και τα κίνητρα των υποψηφίων. Μετά την έγκριση, οι υποψήφιοι εντάσσονται σε ένα πρόγραμμα κατήχησης, το οποίο πραγματοποιείται υπό την πνευματική καθοδήγηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η κατήχηση διαρκεί από έξι έως δώδεκα μήνες, ανάλογα με την προσωπική πορεία και την πνευματική ετοιμότητα κάθε υποψηφίου. Κατά τη διάρκειά της, οι υποψήφιοι διδάσκονται τις βασικές αλήθειες της ορθόδοξης πίστης, της λειτουργικής ζωής και της εκκλησιαστικής παράδοσης. Η κορύφωση αυτής της πορείας είναι το βάπτισμα. Ο σαρανταπεντάχρονος Σάββας μίλησε στην εφημερίδα για τη δική του πορεία: «Μέχρι πριν από οκτώ χρόνια, ήμουν Μουσουλμάνος, αλλά δεν είχα καμία σχέση με τη θρησκεία, ούτε κάποια ιδιαίτερη επαφή με τη χριστιανική πίστη. Μια Παρασκευή βράδυ είδα ένα όνειρο. Ξύπνησα γεμάτος άγχος και το είπα στη γυναίκα μου. Τότε μου είπε ότι υπήρχε μια εκκλησία στο Νεοχώρι (Γενίκιοϊ), στον Βόσπορο, και ότι έπρεπε να πάω να ανάψω ένα κερί. Εκεί γνώρισα τον κ. Λάκη Βίγκα, ο οποίος ήταν υπεύθυνος της κοινότητας. Αργότερα αποφάσισα να κάνω το επόμενο βήμα. Υπήρχε μια περίοδος περίπου ενός έτους για κατήχηση. Αφού όλα πήγαν όπως αναμενόταν και ήμουν έτοιμος, βαφτίστηκα. Το όνομά μου ήταν Ερκάν. Έγινα Σάββας», λέει. Η γυναίκα μου δεν έκανε το ίδιο βήμα μαζί μου. Τα παιδιά μου, ο Θεόδωρος και ο Άρης, βαφτίστηκαν. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που μεγαλώνω τα παιδιά μου με αυτήν την κουλτούρα και θρησκεία. Όταν ο γιος μου, ο Άρης, 4,5 ετών, μου λέει «Καλή Σαρακοστή», χαίρομαι πολύ. Ο Θεόδωρος είναι 7 ετών και πηγαίνουν σχολείο στο [ελληνικό κοινοτικό σχολείο] Ζάππειο. Υπήρξαν δυσκολίες στην εγγραφή τους, αλλά τα καταφέραμε. Θα ζήσω και θα πεθάνω εδώ. Νομίζω ότι όλα συνέβησαν επειδή ήρθε η Παναγία, με πήρε από το χέρι και με έφερε εδώ. Είμαστε μια οικογένεια», δηλώνει ο ίδιος. “Όλα ξεκίνησαν πριν από χρόνια, όταν είχε ένα όνειρο που επρόκειτο να αλλάξει τη ζωή του. Σήμερα, οι δύο γιοι του, ο Άρης, 4 ετών, και ο Θεόδωρος, 7 ετών, έχουν επίσης βαφτιστεί Χριστιανοί. Λίγο μετά τη βάπτισή του, γνωρίσαμε τον Νικόλαο: «Αυτό είναι το όνομά μου τώρα. Παλιά με φώναζαν Σαχάμπ. Κάποιοι από την οικογένεια της γιαγιάς μου είχαν ελληνικές ρίζες, αλλά δεν πήγαιναν συχνά στην εκκλησία. Όταν μεγάλωσα, ήθελα και αποφάσισα να προχωρήσω για να γίνω Χριστιανός. Ήμουν Μουσουλμάνος, αλλά μόνο στα χαρτιά. Τώρα είμαι χαρούμενος”, συνέχισε ο ίδιος. Αυτό δεν ταιριάζει απόλυτα όμως με τις εθνικιστικές κορώνες της νυν νέο-οθωμανικής κυβέρνησης αλλά και προηγούμενων που μιλούσαν για Τούρκους πολίτες στην καταγωγή. Η οθωμανική ρητορική για το Ισλάμ στην χώρα, έλαβε ελάχιστα υπόψη τις πολυπλοκότητες του γενεαλογικού δέντρου των Τούρκων , δηλώνοντας με άγνοια κινδύνου ότι οι περισσότεροι Τούρκοι προήλθαν από τις στέπες της Κεντρικής Ασίας, ενώ οι άλλες εθνοτικές επιρροές, εξαιρουμένης της ουσιώδους κουρδικής συνιστώσας του πληθυσμού της Τουρκίας ήταν αποκλίνουσες και επικίνδυνες. Ένας καθηγητής ανθρωπολογίας που μίλησε στην αρμενική εφημερίδα «Agos» περιέγραψε την κίνηση ως «επαναστατική» και «σοβαρό σημάδι ομαλοποίησης» για να «θαφτεί» ο μύθος της τουρκικής εθνοτικής καθαρότητας. Άλλοι ανησυχούν όμως. Κάποιοι Τούρκοι αριστεροί, όπως έγραψε ο Genç, φοβούνται ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε φυλετισμό, ή ακόμα και σε εμφύλιο πόλεμο. Ποιοι είναι ποιοι λοιπόν στην Τουρκία;......στην οποία η «κολλητική ταινία»» που θα συνδέει πλέον τα πάντα θα είναι το Ισλάμ , κάτι το οποίο θα αναγκάσει χιλιάδες Τούρκους που δεν το ασπάζονται, είτε να ξεκινήσουν «αντάρτικο», είτε να αποχωρήσουν από την χώρα.

ΠΡΑΞΙΣ - ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΠΟ 15/2-6-95

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 19400, ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ, Τ.Θ. 54, ΤΗΛ. 210 6020176, 210. 6021467 ΤΕΥΧΟΣ 35 / ΕΤΟΣ 2005 Η ΕΝ ΕΤΕΙ 1995 ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΦΑΤΡΙΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΩΝ ΠΡΑΞΙΣ - ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΠΟ 15/2-6-95 ᾿Εν ᾿Αθήναις σήμερον τήν 2αν ᾿Ιουνίου 1995, ἡμέραν Πέμπτην ἐν τοῖς Γραφείοις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου (Μπότσαρη 8 - Περιστέρι), κατόπιν ἐγγράφου προσκλήσεως τῆς Α.Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ.κ. ᾿Ανδρέου, συνεκλήθη καί συνεδρίασεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος συγκροτουμένη ὑπό τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέου, ὡς προέδρου καί τῶν Μητροπολιτῶν Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου, καί ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, παρόντος καί τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ᾿Αρχιμ. Κηρύκου Κοντογιάννη μέ θέμα ῾Ημερησίας Διατάξεως: "᾿Εξέτασις καί ᾿Απόφασις ἐπί τῆς ἐκδηλωθείσης ἐνεργείας τῶν 5 ᾿Αρχιερέων". Μετά τήν συνήθη προσευχήν, ὁ ᾿Αρχιγραμματεύς ἀνέγνωσε τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 95/10-5-95 ἐπιστολήν - "᾿Απόφασιν" τῶν 5 ᾿Επισκόπων (Μεσσηνίας κ. Γρηγορίου. ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου, Φθιώτιδος κ. Θεοδοσίου, Κοζάνης κ. Τίτου καί Θεσσαλονίκης κ. Χρυσοστόμου), διά τῆς ὁποίας γνωστοποιοῦν τήν "ἀπόφασίν" των: ὅτι "ἀπαλλάσσουν τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον τῶν ᾿Αρχιεπισκοπικῶν του καθηκόντων, θέτουν αὐτόν εἰς ἐπ᾿ ἀόριστον ἀργίαν, τόν καλοῦν εἰς ἀπολογίαν καί ὁρίζουν προσωρινόν τοποτηρητήν τοῦ ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ Θρόνου, τόν Μητροπολίτην Μεσσηνίας κ. Γρηγόριον". Κατ᾿ ἀρχήν οἱ δύο ᾿Αρχιερεῖς, μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος καί ὁ Σεβ. Μητροπολίτης ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος ἐξετάσαντες κατά μόνας τάς ἐν τῷ ἐξεταζομένῳ ἐγγράφῳ ἀποδιδομένας εἰς τόν Μακ. ᾿Αρχ/πον κ. ᾿Ανδρέαν "παραβάσεις" καί κατηγορίας καί ἀφοῦ ἔλαβον ὑπ᾿ ὄψιν σχετικήν γνωμοδότησιν ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ, ἀπεφάσισαν τήν ἐν τῷ συνόλῳ ἀπόρριψιν τῶν ἀποδιδομένων εἰς τόν Μακ. ᾿Αρχιεπ. κατηγοριῶν, ὡς ἀβασίμων, ἀναληθῶν, διαστρεβλωτικῶν καί ἀνυποστάτων. ᾿Ετόνισαν δέ ὅτι διά τῶν ἐν τῷ εἰρημένῳ ἐγγράφῳ διατυπωθεισῶν συμπεπλασμένων κατηγοριῶν κατά τῆς Α.Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς, ἐν συνεχείᾳ τῆς ἐπί σειράν ἐτῶν ἀπαραδέκτου στάσεώς των, συνέστησαν φατρίαν καί ἐκίνησαν ἀπροκάλυπτον ἀνταρσίαν κατά τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου ἀλλά καί κατά τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, τήν ὁποίαν ὑποκατέστησαν. Διά τοῦτο ἀφ᾿ ἑνός μέν ἡ ἐνέργεια - ἀπόφασις αὐτῶν οὐδέν κανονικόν ἀποτέλεσμα δημιουργεῖ καί ὡς ἐκ τούτου ὁ Μακ. ᾿Αρχ/πος ἀσκῆ κανονικῶς καί νομίμως πᾶσαν ἀνήκουσαν Αὐτῷ διοικητικήν καί πνευματικήν δικαιοδοσίαν καί ἁρμοδιότητα ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν καί Πρόεδρος τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἀφ᾿ ἑτέρου οὗτοι οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς εἶναι ὑπεύθυνοι καί ὑπόλογοι ἐνώπιον τῆς ᾿Εκκλησίας διά τήν σύστασιν τῆς τοιαύτης φατρίας καί κινήσεως ἀνταρσίας κατά τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που καί ὑπόκεινται εἰς τάς ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπομένας συνεπείας διά τῶν πράξεών των αὐτῶν. ῾Η σχετική γνωμοδότησις καταχωρεῖται αὐτούσιος εἰς τά πρακτικά: 1. Πᾶσα ἐκκλησιαστική ἀπόφασις διά νά εἶναι ἰσχυρά καί κανονική καί νά παράγη τά ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπόμενα ἀποτελέσματα δέον νά ἐκδοθῆ ὑπό τοῦ καθ᾿ ὕλην ἁρμοδίου ἐκκλησιαστικοῦ ὀργάνου νομίμως προσκαλουμένου καί ἐν ὁλομελείᾳ ἤ ἀπαρτίᾳ ἀναλόγως εὑρισκομένου. Εἰς τήν ὑπό ἐξέτασιν περίπτωσιν ἁρμόδιον ὄργανον εἶναι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος συγκαλεῖται νομίμως ὑπό τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. ᾿Εν ὁλομελείᾳ εὑρίσκεται ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ὅταν νομίμως καί κανονικῶς προσκληθοῦν ὑπό τοῦ ἔχοντος τό δικαίωμα τοῦτο ᾿Αρχιεπισκόπου εἰς κοινήν συνεδρίασιν ἅπαντες οἱ ἐπίσκοποι τῆς τοπικῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Η συνεδρίασις δέον νά γίνη εἰς τόν συνήθη τόπον τῶν συνεδριάσεων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου (ἐν προκειμένῳ ἐν τῷ ᾿Αρχιεπισκοπικῷ Μεγάρῳ) καί εἰς χρόνον γνωστόν ἐκ τῶν προτέρων εἰς τόν κρινόμενον ἐπίσκοπον. 2. ῞Οταν δέν συντρέχουν σωρευτικῶς ἅπασαι αἱ ἀνωτέρω προϋποθέσεις, τότε οἱ μή νομίμως συγκληθέντες καί ἀποδεδειγμένως κοινῇ ἀποφασίσαντες ἐπίσκοποι εἰς κρίσιν καί βάρος ἑτέρου, οὐχί μόνον δέν ἀναγνωρίζονται ὡς κανονικόν καί καθ᾿ ὕλην ἁρμόδιον ὄργανον καί ἑπομένως αἱ ἀποφάσεις αὐτῶν οὐδέν κανονικόν ἀποτέλεσμα παράγουν ὡς ἀνυπόστατοι, ἀλλά οἱ συγκληθέντες καί κοινῇ ἀποφασίσαντες ἐπίσκοποι ὡς φατριάζοντες κατηγοροῦνται καί αἱ κατ᾿ ἐκείνων ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπόμεναι ἐκκλησιαστικαί ποιναί ἐπαπειλοῦνται. 3. Εἰς τήν ὑπό ἐξέτασιν, ἐμφανιζομένην μέ ἀριθ. πρωτ. 95 καί ἡμερομηνίαν 10-5-95 ἐν ἐντύπῳ ἐγγράφῳ τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος ἀπόφασιν τῶν 5 ἐπισκόπων τῶν ὑπογραφομένων ὡς Μητροπολιτῶν τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος, δέν συντρέχουν αἱ ἀνωτέρω προεκτεθεῖσαι προϋποθέσεις. ῎Ητοι: α) Οἱ συγκληθέντες ἐπίσκοποι δέν συγκροτοῦσαν τό καθ᾿ ὕλην διά τήν συγκεκριμένην περίπτωσιν ἁρμόδιον ἐκκλησιαστικόν ὄργανον, ἤτοι τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος, ὡς μή προσκληθέντες ὑπό τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. Εἰς τό ρηθέν ἔγγραφον οὐδέ ἐάν, ὡς προσκληθέντες ὑπό τινος, συνεδρίαζον, ἀναφέρεται. ῎Η μᾶλλον εἶναι ἄξιον παρατηρήσεως ὅτι τό ρηθέν ἔγγραφον ἐν ἀρχῇ ἐμφανίζεται ὡς ἐπιστολή ἀπευθυνομένη εἰς τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον, σκοπόν ἔχουσα νά γνωστοποιήση εἰς αὐτόν εὐαρίθμους "παραβάσεις" αὐτοῦ, ἐν τέλει ὅμως μετεξελίσσεται καί λαμβάνει τήν μορφήν δικαστικοῦ ἐγγράφου μέ διατακτικόν καί ἀποφαντικόν μέρος. β) Οἱ συγκληθέντες καί κοινῇ ἀποφασίσαντες 5 ᾿Επίσκοποι δέν συγκροτοῦσαν τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος, καθ᾿ ὅσον ὑπάρχουν καί ἕτεροι ἐπίσκοποι, κανονικά μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, καί ἄν καί οὐδείς κανονικός λόγος ὑφίστατο διά νά ἀποκλεισθοῦν τῆς συνεδριάσεως, οὔτε ἐνημερώθησαν ὑπό τινος, οὔτε προσεκλήθησαν, οὔτε κατ᾿ οὐδένα τρόπον συμμετεῖχον εἰς τήν τοιαύτην "ἀπόφασιν". γ) ῾Η συνεδρίασις τῶν 5 ἐπισκόπων ἔγινεν εἰς τόπον καί χρόνον ἄγνωστον εἰς τούς ὑπολοίπους ἐπισκόπους καί δή καί εἰς τόν κατ᾿ αὐτήν κρινόμενον ἐπίσκοπον. Οὐδέ καί ἄν συνῆλθον καί συνδιεσκέφθησαν εἰς ὡρισμένον τόπον εἶναι ἐμφανές εἰς τό εἰρημένον ἔγγραφον. 4) ᾿Εκ πάντων τῶν ἀνωτέρω συνάγεται ὅτι ἡ ὑπό ἐξέτασιν ἀπόφασις τῶν 5 ἐπισκόπων: Μεσσηνίας κ. Γρηγορίου, ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου, Φθιώτιδος κ. Θεοδοσίου, Κοζάνης κ. Τίτου καί Θεσσαλονίκης κ. Χρυσοστόμου α. Εἶναι παντελῶς ἄκυρος καί ἀνυπόστατος καί οὐδέν κανονικόν κατά τούς ῾Ιερούς Κανόνας ἀποτέλεσμα παράγει κατά τοῦ ἐν αὐτῇ φερομένου ὡς κρινομένου ἐπισκόπου, καθ᾿ ὅσον ἐξεδόθη ὑπό προσώπων μή συγκροτούντων ἁρμόδιον ἐκκλησιαστικόν ὄργανον. β. Εἶναι σαφές καί ἀναντίρρητον τεκμήριον βεβαιοῦν καί ἀποδεικνῦον τό ἐκκλησιαστικόν ἔγγκλημα τοῦ φατριασμοῦ, συντελεσθέν ὑπό τῶν 5 ἐπισκόπων, οἵτινες ἐρήμην καί ἀγνοία τῶν ὑπολοίπων ᾿Επισκόπων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἤτοι τοῦ Προέδρου αὐτῆς τοῦ Μακαρ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέου καί τῶν Σεβ/των Μητροπολιτῶν Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου καί ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, συνελθόντες καί ἀντιποιούμενοι τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας, "ἀπεφάσισαν" τά μή εἰς αὐτούς ἀνήκοντα καί ὡς ἐκ τούτου ὑπόκεινται εἰς τήν κατηγορίαν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἐγκλήματος τοῦ φατριασμοῦ κατά τοῦ πρώτου τῇ τάξει ᾿Επισκόπου αὐτῶν καί ἀπειλοῦνται κατ᾿ αὐτῶν αἱ ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπόμεναι ἐκκλησιαστικαί ποιναί. Σχετ. ῾Ιεροί Κανόνες ιη' τῆς Δ' Οἰκ. Συνόδου, λδ' τῆς ΣΤ' Οἰκ. Συνόδου ῾Ο Κανών ΙΗ' τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἔχει οὕτως: "Τό τῆς συνομωσίας ἤ φατρίας ἔγκλημα, καί παρά τῶν ἔξω νόμων πάντη κεκώλυται, πολλῷ δέ μᾶλλον ἐν τῇ τοῦ Θεοῦ ᾿Εκκλησίᾳ τοῦτο γίνεσθαι ἀπαγορεύειν προσήκει. Εἴ τινες τοίνυν Κληρικοί ἤ Μονάζοντες εὑρεθοῖεν ἤ συνομνύμενοι ἤ φατριάζοντες, ἤ κατασκευάς τυρεύοντες ᾿Επισκόποις ἤ Συγκληρικοῖς ἐκπιπτέτωσαν πάντῃ τοῦ οἰκείου βαθμοῦ". (Παρομοίως γράφει καί ὁ ΛΔ' τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου). Σχετ. ᾿Εκκλ. Ποιναί : ῎Εκπτωσις ἐκ τοῦ οἰκείου βαθμοῦ. Κατόπιν τῆς ἀνωτέρω ἀποφάσεως τῶν δύο Μητροπολιτῶν - Κανονικῶν Μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, προσῆλθεν ὁ Μακ. ᾿Αρχ/πος καί λαβών τόν λόγον εἶπεν: Δυστυχῶς πολλάκις καί κατ᾿ ἐπανάληψιν οἱ Σεβασμιώτατοι ἀδελφοί μας ἐνήργησαν παρανόμως καί ἀντικανονικῶς, καταστάντες διά τῶν πράξεών των ὑπόδικοι ἐνώπιον τῆς ἐκκλησιαστικῆς Κανονικῆς Τάξεως. Πλήν ἐπειδή τό καθῆκον τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου εἶναι σύν τοῖς ἄλλοις νά συμπεριφέρεται πάντοτε μεθ᾿ ὑπομονῆς καί μακροθυμίας ὡς φιλόστοργος πατήρ καί ἐν Χριστῷ ἀδελφός διά τοῦτο ἀνέμενον, παρά τόν κίνδυνον, ὅπως παρεξηγηθῶ ἐπί ἀδυναμίᾳ, τήν ἐπιθυμητήν καί εὐκταίαν διόρθωσιν, ἀποκατάστασιν τῶν ὑπ᾿ αὐτῶν διαπραχθεισῶν ἀδικιῶν καί ἐπιστροφήν τῶν ἀδελφῶν καί συλλειτουργῶν μου ἀρχιερέων. ῾Οσάκις ὅμως μακροθύμως ἐνεργῶν, ἀνεζήτουν διά τῆς συμπεριφορᾶς μου ἤ καί ὑπεδείκνυον εἰς αὐτούς, τῇ ὁμοφώνῳ γνώμῃ καί ῾Υμῶν, διέξοδον ἐκ τῶν δυσκόλων καταστάσεων, εἰς τάς ὁποίας εἶχον περιέλθει, πάντοτε κατηγορούμην, μέ ἀσύστολα ψεύδη καί συκοφαντίας, ὡς ἐνεργῶν δῆθεν ἀντικανονικῶς. ᾿Αναφέρω μόνον τρεῖς περιπτώσεις: Πρῶτον: ᾿Από τό ἀδιέξοδον, εἰς τό ὁποῖον εἶχε περιέλθει ὁ Σεβασμιώτατος Μεσσηνίας διά τῆς ἀναιτιολογήτου καί ἀντικανονικῆς διακοπῆς κοινωνίας μετά ἐμοῦ καί τῶν ἱερέων μου καί τῆς σιωπῆς διά τῆς ὁποίας οἱ ὑπόλοιποι τέσσερις ᾿Επίσκοποι προσεπάθησαν νά ἀντιπαρέλθουν αὐτό τό γεγονός, ἠθέλησα νά ἐξαγάγω αὐτούς ἀπό τό ἀδιέξοδον, εἰς τό ὁποῖον περιῆλθον, δι᾿ ἱεροῦ συλλειτούργου, ἵνα ἀποκατασταθῆ οὕτω ἡ διασαλευθεῖσα εἰρήνη καί ἑνότης. Εἰς ἀνταμοιβήν μέ ἐκατηγόρησαν χαρακτηρίσαντες χωρίς λόγον τήν πρότασίν μου "ἀντικανονικήν" καί τό Συλλείτουργον "ἀντισυνοδικόν". Δεύτερον: Διά τηλεγραφήματός μου καί ἐπιστολῶν μου ἐζήτησα νά διορθώσουν τάς πολλαπλᾶς βαρείας παραβάσεις τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων ἐξ αἰτίας τῶν προσφυγῶν των εἰς τά Πολιτικά Δικαστήρια καί τάς ἐνόρκους καταθέσεις τῶν μαρτύρων των, ἀλλ᾿ οὗτοι μή ἀναγνωρίζοντες τό μέγεθος τοῦ ἐγκλήματος πού διέπραττον, ἠθέλησαν νά μέ διαψεύσουν, καί μέ ἠπείλησαν μέ "κανονικάς καί ποινικάς κυρώσεις"! ῎Ηδη ὅμως, οἰκτρῶς διαψευθέντες οἱ ἴδιοι ἐξ αὐτῆς ταύτης τῆς ἀποφάσεως τοῦ Πρωτοδικείου ᾿Αθηνῶν (13713/6-6-95 διαδικασία ἀσφαλιστικῶν μέτρων), γνωρίζουν εἰς ποῖον ἀδιέξοδον ὡδήγησαν ἑαυτούς; Τρίτον καί σπουδαιότερον εἶναι ὅτι ἐνῶ ἐζητήσαμεν ἀπό κοινοῦ καί πολλάκις νά ἀποκηρύξουν τήν ἀπό 11-10-91 ᾿Εγκύκλιον ἐπιστολήν τοῦ ῾Ιερομ. Εὐθυμίου μέ τάς ἐν αὐτῇ βλασφημίας κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, Πίστεως καί ῾Ομολογίας, ὅμως οὗτοι μέχρι σήμερον ἐκώφευσαν, μή ἀναλογιζόμενοι τό βάραθρον καί τόν κρημνόν εἰς τόν ὁποῖον ὁδηγεῖ ἡ ἔνοχος αὕτη ἐκ μέρους των σιωπή καί ἄρνησις ἀποκηρύξεως. Κατ᾿ αὐτάς καί ἐνῶ εἶχον συγκαλέσει τήν ἐνδημοῦσαν ῾Ι. Σύνοδον διά τήν Τετάρτην τῆς Πεντηκοστῆς προκειμένου νά συζητήσωμεν τήν σύγκλησιν τῆς ῾Ι. Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας (δηλ. νά ὁρίσωμεν τόν χρόνον καί τά θέματα αὐτῆς) καί ἐνῶ δέν ὡλοκληρώθησαν εἰσέτι αἱ ἐργασίαι τῆς συνάξεως τῶν θεολόγων, προκειμένου ἀπό κοινοῦ νά καταδικάσωμεν τά διατυπωθέντα ἀντορθόδοξα φρονήματα ἤ ἀσεβεῖς διατυπώσεις, οὗτοι ὡς ἐπιστέγασμα ὅλων τῶν παρανομιῶν των προέβησαν εἰς τήν ὅλως ἀντικανονικήν, πραξικοπηματικήν, ἀβάσιμον καί αὐθαίρετον - φατριαστικήν ταύτην ἐνέργειάν των, ἡ ὁποία προεκάλεσεν εἰς αὐτούς ἄλλο ἀδιέξοδον χειρότερον τῶν προηγουμένων. ᾿Εν συνεχείᾳ ἔλαβε τόν λόγον ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος, ὁ ὁποῖος εἶπεν: Τήν Τετάρτην (25/5 - 7/6/95) τῆς προηγουμένης ἑβδομάδος ἔλαβον τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 2823/25-5-95 ἔγγραφον διά τοῦ ὁποίου ἐκαλούμην ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου νά λάβω μέρος ὁμοῦ μετά τοῦ Σεβ/του ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου εἰς τήν συνεδρίασιν τῆς ἐνδημούσης ῾Ι. Συνόδου προκειμένου νά συζητήσωμεν τήν σύγκλησιν τῆς ῾Ι. Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας (χρόνον καί θέματα ῾Ημερησίας Διατάξεως). ᾿Αντί οἱ 5 Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς νά ἀναμείνουν τήν σύγκλησιν τῆς ᾿Ενδημούσης καί ἐν συνεχείᾳ τῆς ῾Ιεραρχίας διά νά συζητηθοῦν ὅλα τά θέματα, οὗτοι προέβησαν εἰς τήν ὅλως ἀδικαιολόγητον, ἀντικανονικήν, καί πραξικοπηματικήν αὐτήν ἐνέργειαν, μέ τήν ὁποίαν διέσπασαν τήν ἑνότητα τοῦ Σώματος τῆς ῾Ιεραρχίας. Τά ἴδια ἐτόνισα καί εἰς τόν Σεβ. Μητροπ. ᾿Αττικῆς κ. Ματθαῖον, ὅταν πρό ἡμερῶν μέ ἐπεσκέφθη. Συμφωνῶ ἀπολύτως μέ ὅσα ἐτόνισεν προηγουμένως ὁ Μακαριώτατος καί καταδικάζω τήν ἐνέργειαν τῶν 5 ᾿Αρχιερέων ὡς κατάφωρον παραβίασιν τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων, περιφρόνησιν τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, φατρίαν, καί πραξικόπημα καί διά τοῦτο θεωρῶ τήν "᾿Απόφασιν" αὐτῶν ἀνυπόστατον καί ἀνύπαρκτον. Διά τούς ἐν λόγῳ ὅμως 5 ᾿Αρχιερεῖς ἔχει βαρυτάτας συνεπείας μέχρι καί τῆς ἀποκοπῆς των ἐκ τοῦ σώματος τῆς ῾Ιεραρχίας. ῾Ο Σεβασμιώτατος ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος εἶπεν: "Τό ἐν λόγω γεγονός, ἤτοι ἡ αἰφνίδιος πρᾶξις τῶν πέντε (5) ᾿Αρχιερέων μέ κατέλαβεν ἐξαπίνης. Εὑρεθείς ἐν ἀπορίᾳ καί ὤν ἐν ἀγνοίᾳ τῶν τεκταινομένων ἐξέστην τῷ πνεύματι. Τί λοιπόν εἴπω; Λέγω, ὅτι δέν δέχομαι τήν πρᾶξιν αὐτῶν ταύτην, διότι ἐκινήθη καί συνετελέσθη ἄνευ τῆς ἐννόμου Συνοδικῆς τάξεως. Παραθεωρήθη ἡ νόμιμος σύγκλησις ἁπάντων τῶν μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Συνεπῶς θεωρῶ ταύτην παντελῶς ἄκυρον, διότι ἐξεδόθη ὅλως αἰφνιδίως, ἐν κρυπτῷ καί παραβύστῳ καί ἑπομένως παρανόμως". ῾Ο ᾿Αρχιγραμματεύς ᾿Αρχιμ. Κήρυκος Κοντογιάννης εἶπεν: "Πρόκειται περί πρωτοφανοῦς εἰς τά ᾿Εκκλησιαστικά χρονικά πραξικοπήματος. Καί λέγω πρωτοφανοῦς, διότι εἰς τά ἐκδηλωθέντα κατά τό παρελθόν πραξικοπήματα ἐτηρεῖτο τουλάχιστον κάποια νομιμοφανής διαδικασία. ῾Η συγκεκριμένη ὅμως ἀπενενοημένη, συνωμοτική καί φατριαστική αὐτή ἐνέργεια δέν συνιστᾶ ἁπλῶς συνωμοσίαν καί φατρίαν, ἀλλά καθίσταται μέγα ἐκκλησιαστικόν ἔγκλημα πλῆττον τήν ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Εάν δέ λάβωμεν ὑπ᾿ ὄψιν καί ὅσα ἀπό 5ετίας διενεργοῦνται, θά διαπιστώσωμεν ὅτι δέν πρόκειται μόνον περί συνεχοῦς πραξικοπήματος πρός ἀνατροπήν τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, ἀλλά καί περί συνεχοῦς στάσεως κατά τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας πρός ἐφαρμογήν τῶν σχεδίων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τά ὁποῖα ἀποβλέπουν εἰς τήν διάλυσιν τοῦ ῾Ιεροῦ ᾿Αγῶνος τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Επομένως τολμῶ εἰπεῖν ὅτι πρόκειται περί ἐκκλησιομαχίας". ᾿Εν συνεχείᾳ δέ ἐγένετο ὑπό τῶν Σεβασμιωτάτων ᾿Αρχιερέων καί ἡ ἀκόλουθος δήλωσις ἥτις καταχωρεῖται αὐτούσιος εἰς τά Πρακτικά: Τάς ἐναντίον μας κατηγορίας ὅτι δῆθεν ἀρνούμεθα νά καταδικάσωμεν πραγματείας - μελέτας - ἐπιστολάς τῶν ῾Ιερομ. ᾿Ιωαννικίου, Κασσιανοῦ, ᾿Αμφιλοχίου, καί Μον. ᾿Αναστασίου εἰς τάς ὁποίας διετυπώθησαν τινες ἀντορθόδοξοι καί βλάσφημοι ἐκφράσεις, τάς ἀπορρίπτομεν ὡς ψευδεῖς καί συκοφαντικάς. Διότι τάς ἐκφράσεις αὐτάς καί τάς ἔχομεν καταδικάσει καί αὖθις τάς καταδικάζομεν. ᾿Αλλά καί περαιτέρω ὅπου εἰς τάς ἐπιστολάς - μελέτας - πραγματείας πού ἐγράφησαν τήν παρελθοῦσαν 5ετίαν σχετικῶς μέ τό θέμα τοῦτο ἤ καί μέ ἄλλα συναφῆ θέματα ἀποδειχθῆ ὅτι ὑπάρχουν μεμπτά θά τά καταδικάσωμεν ἐν Συνόδῳ, ἀφοῦ ἐξετασθοῦν ἀπό τήν Σύναξι τῶν Θεολόγων καί ἀποδειχθοῦν ὡς τοιαῦτα βάσει τῆς Πατερικῆς Παραδόσεως καί ὀρθοδόξου διδασκαλίας τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Ακόμη ἐτονίσθη ὅτι τινές τῶν 5 ᾿Αρχιερέων εἶχον διακόψει ἀμέσως ἤ ἐμμέσως τήν ἀναγκαίαν καί κανονικήν πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί δή καί τοῦ Προέδρου Αὐτῆς Μακ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν κ. ᾿Ανδρέου. Οὕτω δέ ἀπέκοψαν ἑαυτούς ἀπό τό Σῶμα τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Διά τῆς ἐξεταζομένης δέ ἐνεργείας των οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς ἀπέκοψαν πλέον εὐθέως καί ἀμέσως ἑαυτούς ἀπό τό σῶμα τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἑπομένως δέν εἶναι δυνατόν νά ἀναγνωρίζωνται καί νά ἐνεργοῦν τοῦ λοιποῦ ὡς κανονικά μέλη Αὐτῆς, ἐκτός ἐάν ἀνακαλέσουν τήν γενομένην πρᾶξιν των, μετανοήσουν διά τό συντελεσθέν ἐκκλησιαστικόν ἔγκλημα τῆς φατρίας-ἀνταρσίας καί ἐπιστρέψουν εἰς τήν κανονικήν τάξιν καί κοινωνίαν τῆς ᾿Εκκλησίας. Διά τοῦτο πλέον ἡ ῾Ιεραρχία τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος δέον νά θεωρῆται καί ἀναγνωρίζεται ὡς συγκειμένη ἐκ τῶν: Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κυρίου κυρίου ΑΝΔΡΕΟΥ καί τῶν μελῶν Αὐτῆς: Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν Πειραιῶς καί Νήσων κυρίου ΝΙΚΟΛΑΟΥ καί ᾿Αργολίδος κυρίου ΠΑΧΩΜΙΟΥ καί τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως Αὐτῆς ᾿Αρχιμ. Κηρύκου Κοντογιάννη, ἡ ὁποία καί νομιμοποιεῖται νά συνεδριάση Κανονικῶς ὡς Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. Προσέτι ἡ ἀπονενοημένη ἐνέργεια τῶν 5 ᾿Αρχιερέων παραμένουσα ἐπισημοποιεῖ τό καλλιεργηθέν ὑπ᾿ αὐτῶν σχῖσμα καί στρέφεται δολίως κατά τοῦ Προκαθημένου καί Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ῾Η πραξικοπηματική ἐνέργεια τῶν 5 ᾿Αρχιερέων ἐπί μακρόν συνωμοτούντων, φατριαζόντων, καί συκοφαντούντων ἀπεκάλυψεν τήν ἀλήθειαν, ἡ ὁποία κατηγγέλθη πρό πενταετίας διά τῆς ἀπό 1-1-92 ἀνωνύμου "᾿Εμπιστευτικῆς προειδοποιήσεως", καθ᾿ ἥν ὑφίστατο σχέδιον ἀνατροπῆς τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ὑπό δύο ᾿Επισκόπων. ῾Η ἐνέργεια τῶν 5 ᾿Αρχιερέων καθυστέρησεν νά ἐκδηλωθῆ ἐπί ὁλόκληρον πενταετίαν διότι ἐχρησιμοποιήθη ὁ χρόνος αὐτός ὥστε νά συμπλασθοῦν καί χαλκευθοῦν πλῆθος ψευδοκατηγοριῶν καί συκοφαντιῶν καί οὕτω νά ἐπηρεάσουν τούς ἁπλοῦς εὐσεβεῖς χριστιανούς Κληρικούς, Μοναχούς καί Λαϊκούς. Μέ τήν πρᾶξιν τους οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς ἐπιδιώκουν νά συγκαλύψουν ὅλας τάς παρανόμους καί ἀντιεκκλησιαστικάς ἐνεργείας των, καί ἔθεσαν πράγματι ὑπό διωγμόν τήν ᾿Εκκλησίαν. ᾿Επελέγη δέ ὁ συγκεκριμένος χρόνος διά νά συγκαλύψουν τάς κατεγνωσμένας ἐνεργείας των καί βαρύτατα κολαζομένας προσφυγάς των εἰς τά δικαστήρια, τούς ΟΡΚΟΥΣ καί τάς ΨΕΥΔΟΡΚΙΑΣ καί τάς συκοφαντικάς διαψεύσεις των, ψευδοδηλώσεις, ἀπειλάς κ.λ.π. Ταῦτα δέ, διότι ἐξεδόθη ἤδη ἡ δικαστική ἀπόφασις (13713/6-6-95 τοῦ Μονομελοῦς Πρωτοδικείου ᾿Αθηνῶν), ἡ ὁποία ἀπορρίπτει τήν προσφυγήν των καί ΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ἐπισήμως (καί διά τῆς ἐν λόγῳ δικαστικῆς ἀποφάσεως), ὅτι ΩΡΚΙΣΘΗΣΑΝ οἱ ῾Ιερεῖς των, διά τούς ὁποίους φέρουν τήν εὐθύνην οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς. Τό ἀνωτέρω πραξικόπημα εἶναι τό ἐπιστέγασμα τῆς ἐπί 5ετίαν στάσεως τῶν 5 ᾿Αρχιερέων, διά τῆς ὁποίας συστηματικῶς ἐπεδιώχθη νά πληγοῦν εὐθέως ἡ Πίστις καί ἡ ῾Ομολογία - ᾿Εκκλησιολογία τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. καί ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων Αὐτῆς. ᾿Εν τέλει δέ ἡ πραξικοπηματική αὐτή ἐνέργεια ἀποσκοπεῖ ἐμμέσως πλήν σαφῶς νά δημιουργήση κρίσιν καί ἀναταραχήν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν ἐπί καταφανῆ ὠφελείᾳ τοῦ νεοημερολογιτισμοῦ - οἰκουμενισμοῦ. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω οἱ Σεβ. ᾿Αρχιερεῖς ἐξετάσαντες μετά προσοχῆς τήν σοβαρότητα καί τάς συνεπείας τῆς φατριαστικῆς καί πραξικοπηματικῆς ἐνεργείας τῶν 5 ᾿Αρχιερέων, συμφώνως πρός τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας καί ἀφοῦ ἐμελέτησαν τήν δημιουργηθεῖσαν κατάστασιν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί τούς ἐπαπειλουμένους κινδύνους διά τήν ἑνότητα καί τήν εἰρήνην τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς καί τήν ἀναγκαιότητα ἐνημερώσεως τοῦ ῾Ιεροῦ Κλήρου καί τοῦ πιστοῦ Λαοῦ, ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως τά ἀκόλουθα: ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος συγκληθεῖσα διά τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 2827/31-5-95 προσκλήσεως τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος καί Προέδρου Αὐτῆς κ.κ. ᾿Ανδρέου, σήμερον τήν 2αν ᾿Ιουνίου 1995 (ἐ.ἡ), ἡμέραν Πέμπτην καί ἀπό ὥρας 9ης π.μ. εἰς τόν οἰκεῖον τόπον συνεδριάσεων Αὐτῆς (Αἴθουσα Συνεδριάσεων ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ Μεγάρου, Μ.Μπότσαρη 8 - Περιστέρι ᾿Αττικῆς) καί συγκροτουμένη κανονικῶς καί νομίμως ἐκ τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν ὡς Προέδρου καί τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν : Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου καί ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, παρόντος καί τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως Αὐτῆς ᾿Αρχιμ. Κηρύκου Κοντογιάννη ἐξετάσασα 1) Τήν διά τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. πρωτ. 95/10-5-95 κοινοποιηθεῖσαν τήν 9-6-95 (ν.ἡ.) διά δικαστικοῦ ἐπιμελητοῦ πρᾶξιν - ἀπόφασιν τῶν 5 ᾿Αρχιερέων ἤτοι Σεβ. Μητρ. Μεσσηνίας κ. Γρηγορίου, ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου, Φθιώτιδος κ. Θεοδοσίου, Κοζάνης κ. Τίτου καί Θεσσαλονίκης κ. Χρυσοστόμου, διά τῆς ὁποίας φέρονται νά ἀποφασίζουν ὅλως ἀντικανονικῶς κατά τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που τά ἀκόλουθα: α) ᾿Απαλλαγήν ἐκ τῶν καθηκόντων του ὡς ᾿Αρχιεπισκόπου, β) τήν ἐπιβολήν τῆς ποινῆς τῆς ἐπ᾿ ἀόριστον ἀργίας γ) τήν κλῆσιν αὐτοῦ εἰς ἀπολογίαν καί δ) τόν ὁρισμόν προσωρινοῦ τοποτηρητοῦ εἰς τήν ᾿Αρχιεπισκοπήν ΓΟΧ ᾿Αθηνῶν. 2) Τήν ἐκ τῆς ὡς ἄνω ἐνεργείας τῶν πέντε ᾿Αρχιερέων δημιουργηθεῖσαν ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν. 3) Τήν ἐν τῇ πράξει διακοπήν πνευματικῆς κοινωνίας τινῶν ἐκ τῶν 5 ᾿Αρχιερέων μετά τῶν λοιπῶν μελῶν τῆς ᾿Ιερᾶς Συνόδου καί δή τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου καί Προέδρου Αὐτῆς. 4) Τήν ἀπό ἱκανοῦ χρόνου σύστασιν φατρίας ἐντός τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς ἐμφανιζομένων πάντοτε τῶν 5 ᾿Αρχιερέων συμφωνούντων καί ἐνεργούντων ὡς κοινή ὁμάδα, καί συσκεψαμένη ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι ἀποφαίνεται: 1) Κρίνει τήν ἐνεργηθεῖσαν ὑπό τῶν 5 ᾿Αρχιερέων πρᾶξιν-"ἀπόφασιν" ἄκυρον καί ἀνυπόστατον καί οὐδεμίαν ἐπάγουσαν συνέπειαν κατά τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος καί Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου κ. ᾿Ανδρέου, ὡς μή γενομένην ὑπό ἁρμοδίου ἐκκλησιαστικοῦ ὀργάνου καί κατά τήν ὑπό τῶν ἱερῶν κανόνων προβλεπομένην τάξιν. 2) Χαρακτηρίζει τήν ὡς ἄνω πρᾶξιν τῶν 5 ᾿Αρχιερέων φατριαστικήν καί πραξικοπηματικήν καθ᾿ ὅσον ἐν ἀγνοίᾳ τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου φέρονται οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς ὑφαρπάζοντες ἁρμοδιότητας μή ἀνηκούσας εἰς αὐτούς, ἀντιποιούμενοι οὕτω τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, συστήσαντες πρός τοῦτο φατρίαν καί κινήσαντες ἀνταρσίαν κατά τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που καί Προέδρου Αὐτῆς. 3) Διαπιστώνει τήν διάπραξιν ὑπό τῶν 5 ᾿Αρχιερέων, διά τῆς ὡς ἄνω πράξεως, τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἐγκλήματος τῆς συστάσεως φατρίας καί κινήσεως ἀνταρσίας κατά τοῦ Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ὡς ἐκ τούτου ἐπισημοποιήθη τό ἀπό ἰκανοῦ χρόνου καλλιεργούμενον ὑπό τῶν 5 ᾿Αρχιερέων σχίσμα κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. Λαβοῦσα ὑπ᾿ ὄψιν 1. Τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας ΙΗ' τῆς Δ' Οἰκουμ. Συνόδου, ΛΔ' τῆς ΣΤ' Οἰκουμ. Συνόδου καί ΙΔ' καί ΙΕ' τῆς ΑΒ Συνόδου. 2. Καί τήν ἀνάγκην διατηρήσεως τῆς ἑνότητος καί τῆς εἰρήνης τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς καί τῆς Κανονικῆς Τάξεως ἐν Αὐτῆ. ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ ὁμοφώνως ἀποφασίζει τά ἀκόλουθα: 1. Καταγγέλλει καί καταδικάζει ὡς φατριαστικήν καί πραξικοπηματικήν καί διά τοῦτο ἄκυρον καί καταφώρως ἀντικανονικήν τήν διά τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. πρωτ. 95/10-5-95 ἐπιστολῆς ἐνέργειαν - "ἀπόφασιν" τῶν 5 ᾿Επισκόπων. 2. Κηρύσσει συνωδά τοῖς θείοις καί ῾Ιεροῖς Κανόσι (ΙΗ' τῆς Δ', ΛΔ' τῆς ΣΤ' Οἰκουμ. κλπ.) ἐκπτώτους ἐκ τῶν ᾿Επισκοπικῶν των Θρόνων, τούς κάτωθι 5 πραξικοπηματίας ᾿Αρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀπροκαλύπτως πλέον ἔθεσαν ὑπό διωγμόν τήν ᾿Εκκλησίαν: Μεσσηνίας κ. Γρηγόριον, ᾿Αττικῆς κ. Ματθαῖον, Φθιώτιδος κ. Θεοδόσιον, Κοζάνης κ. Τίτον καί Θεσσαλονίκης κ. Χρυσόστομον καί ἀποστερεῖ αὐτούς ἀπό πάσης διοικητικῆς καί πνευματικῆς διακαιοδοσίας. 3. ᾿Επιβάλλει εἰς τούς ὡς ἄνω 5 ᾿Επισκόπους τήν ποινήν τῆς ἀργίας ἀπό πάσης ἱεροπραξίας μέχρις ἐκδικάσεως τῆς πράξεώς των ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἤ τῆς ἀναγνωρίσεως ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς μετανοίας καί ἐπιστροφῆς αὐτῶν. 4. ᾿Εντέλλεται εἰς τούς ὑπό τήν ᾿Επισκοπικήν αὐτῶν δικαιοδοσίαν ἄχρι τοῦδε διατελοῦντας ἱερεῖς, ὅπως παύσουν τό μνημόσυνον τοῦ ὀνόματος αὐτῶν καί τοῦ λοιποῦ μνημονεύουν τοῦ ὀνόματος τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος καί προέδρου τῆς ῾Ι. Συνόδου κ. ᾿Ανδρέου. 5. Θεωρεῖ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 2772/13-7-94 ὁμόφωνον Συνοδικήν ἀπόφασιν ἰσχύουσαν καί ἐντέλλεται εἰς τήν ἐπιτροπήν τῶν Θεολόγων (Κληρικῶν Μοναχῶν καί Λαϊκῶν) ὅπως ὁλοκληρώση ὑπό τήν ἐποπτείαν πλέον τοῦ Σεβ/του Μητροπ. Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου τό ἀνατεθέν εἰς αὐτήν ἔργον ἐντός τριῶν μηνῶν καί ὑποβάλη εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τά πορίσματά της, ἐπισημαίνουσα καί ἀποδεικνύουσα μέ κριτήρια τήν ὀρθόδοξον παράδοσιν καί τήν διδασκαλίαν τῶν ῾Αγίων Πατέρων, κάθε μεμπτόν σημεῖον (διατύπωσιν - ἄποψιν - θεωρίαν) τό ὁποῖον τυχόν ὑπάρχει εἰς ἅπαντα τά κυκλοφορηθέντα κείμενα ὁποθενδήποτε προερχόμενα, συνυποβάλλουσα καί σχέδιον Ποιμαντορικῆς ᾿Εγκυκλίου. 6. Νά ἐκδοθῆ σχετική ἐνημερωτική ἀνακοίνωσις, ἡ ὁποία θά σταλῆ εἰς τάς ἐνορίας καί θά ἀναγνωσθῆ ἐπ᾿ ἐκκλησίας πρός ἐνημέρωσιν τῶν πιστῶν. 7. Νά πραγματοποιηθῆ ἔκτακτος ῾Ιερατική Σύναξις τήν Τρίτην 7 ᾿Ιουνίου 1995. 8. Νά πραγματοποιηθῆ τήν προσεχῆ Κυριακήν 5 ᾿Ιουνίου 1995 εἰς τό ᾿Εκκλησιαστικόν Πνευματικόν Κέντρον συγκέντρωσις πρός ἐνημέρωσιν τοῦ πιστοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπί τῶν τελευταίων ᾿Εκκλησιαστικῶν ἐξελίξεων. 9. Νά ἐνημερωθῆ ἐπακριβῶς ἐπί τῶν ἀνωτέρω ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κιτίου τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου κ. ᾿Επιφάνιος. Μεθ᾿ ὅ μή ὑπάρχοντος ἑτέρου θέματος καί ἀφοῦ ἀνεγνώσθη ἡ παροῦσα πρᾶξις ἐνεκρίθη καί ὑπογράφεται ὡς ἕπεται. Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ + Ο ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΑΔΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΑ ΜΕΛΗ + Ο ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΟΣ + Ο ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΠΑΧΩΜΙΟΣ Ο ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ + ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΩΤΕΡΟΥ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ

«ΘΑ ΑΡΧΙΣΗ ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΩΣ ΝΑ ΔΙΑΣΤΡΕΦΗ ΤΙΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» «[…] Ἀπὸ αὐτὸ θὰ ἐξαπλωθοῦν παντοῦ αἱρέσεις καὶ θὰ πλανήσουν πολλοὺς ἀνθρώπους. Ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρωπίνου γένους θὰ ἐνεργεῖ μὲ πονηρία, μὲ σκοπὸ νὰ ἑλκύση ἐντὸς τῆς αἱρέσεως ἐὰν ἦτο δυνατὸν ἀκόμη καὶ τοὺς ἐκλεκτούς. Δὲν θὰ ἀρχίσει κατ᾽ εὐθείαν νὰ ἀπορρίπτη τὰ δόγματα τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὴν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἀρετὴ τῆς Θεοτόκου, ἀλλὰ θὰ ἀρχίση ἀνεπαισθήτως νὰ διαστρέφη τὶς διδασκαλίες καὶ τοὺς θεσμοὺς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ πραγματικὸ νόημά τους, ὅπως μᾶς παρεδόθησαν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Ὀλίγοι θὰ ἀντιληφθοῦν αὐτὲς τὶς πανουργίες τοῦ ἐχθροῦ, ἐκεῖνοι μόνον οἱ πλέον πεπειραμένοι εἰς τὴν πνευματικὴν ζωήν. Οἱ αἱρετικοὶ θὰ πάρουν τὴν ἐξουσίαν ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ θὰ τοποθετήσουν ἰδικούς των ὑπηρέτας παντοῦ, οἱ δὲ πιστοὶ θὰ καταφρονῶνται. Ὁ Κύριος εἶπεν: «ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτοὺς»· καὶ ἔτσι ἀπὸ τοὺς καρπούς των, ὅπως ἐπίσης καὶ ἀπὸ τὶς ἐνέργειες τῶν αἱρετικῶν ἀγωνίσου νὰ διακρίνης αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς ἀληθινοὺς ποιμένας. Αὐτοὶ εἶναι πνευματικοὶ ληστές, λεηλατοῦντες τὸ πνευματικὸν ποίμνιον καὶ θὰ εἰσχωροῦν εἰς τὴν αὐλὴν τῶν προβάτων (τὴν Ἐκκλησίαν) ἀναβαίνοντες ἀλλαχόθεν (καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν πύλην), ὅπως ἀκριβῶς προεῖπεν ὁ Κύριος. Θὰ εἰσχωροῦν παρανόμως, μεταχειριζόμενοι βίαν καὶ καταπατοῦντες τοὺς θείους θεσμούς. Ὁ Κύριος τοὺς ἀποκαλεῖ κλέπτας (Ἰω. ι’, 1). Πράγματι, τὸ πρῶτο ἔργο ποὺ θὰ κάνουν θὰ εἶναι ὁ διωγμὸς τῶν ἀληθινῶν ποιμένων, ἡ φυλάκισις καὶ ἡ ἐξορία τους, διότι χωρὶς αὐτὸ θὰ εἶναι ἀδύνατον σ’ αὐτοὺς νὰ λεηλατήσουν τὰ πρόβατα. Γι᾽ αὐτὸ παιδί μου, ὅταν ἴδης τὴν παραβίασιν τῆς πατερικῆς παραδόσεως καὶ τῆς Θείας Τάξεως εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, τῆς Τάξεως ποὺ ἐγκαθιδρύθη ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, γνώριζε ὅτι οἱ αἱρετικοὶ ἔχουν ἤδη ἐμφανισθεῖ, ἂν καὶ πρὸς τὸ παρὸν μπορεῖ νὰ ἀποκρύπτουν τὴν ἀσέβειά τους. Ἀκόμη θὰ διαστρέφουν τὴν Ἁγίαν Πίστιν (Ὀρθοδοξίαν) ἀνεπαισθήτως μὲ σκοπὸ νὰ ἐπιτύχουν, καλύτερα νὰ παραπλανήσουν καὶ δελεάσουν τοὺς ἀπείρους στὰ δίκτυά τους. Ὁ διωγμὸς δὲν θὰ στρέφεται μόνον ἐναντίον τῶν ποιμένων, ἀλλὰ ἐναντίον ὅλων τῶν ὑπηρετῶν τοῦ Θεοῦ, διότι ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ κυβερνῶνται ἀπὸ τὴν αἵρεσιν δὲν θὰ ἀνέχονται τὴν εὐσέβειαν. Νὰ ἀναγνωρίζης αὐτοὺς τοὺς λύκους μὲ ἔνδυμα προβάτων, ἀπὸ τὶς ὑπερήφανες διαθέσεις τους καὶ τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὴν ἐξουσία. Θὰ εἶναι συκοφάντες, προδότες, ἐνσπείροντες πανταχοῦ ἔχθραν καὶ κακίαν. Οἱ ἀληθινοὶ ὑπηρέται τοῦ Θεοῦ εἶναι ταπεινοί, ἀγαποῦν τὸν πλησίον καὶ εἶναι ὑπήκοοι εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Οἱ Μονάζοντες θὰ καταπιέζονται μεγάλως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ὁ μοναχικὸς βίος θὰ περιφρονεῖται. Τὰ Μοναστήρια θὰ λιγοστεύσουν, ὁ ἀριθμὸς τῶν μοναχῶν θὰ μειωθεῖ καὶ αὐτοὶ ποὺ θὰ μένουν θὰ ὑποφέρουν ποικίλους ἐκβιασμούς. Αὐτοὶ οἱ ἐχθροὶ τοῦ μοναχικοῦ βίου τέλος πάντων ἔχοντες ἐμφάνισιν μόνον εὐσεβείας, θὰ προσπαθοῦν νὰ ἑλκύουν τοὺς μοναχοὺς μὲ τὸ μέρος τῶν, ὑποσχόμενοι σ’ αὐτοὺς προστασία καὶ γήινα ἀγαθά, κακοποιοῦντες τοὺς ἀντιτιθεμένους σ’ αὐτοὺς μὲ διώξεις. Αὐτὲς οἱ κακοποιήσεις θὰ προξενοῦν μεγάλη ἀπόγνωση στοὺς ὀλιγοψύχους, ἀλλὰ ἐσὺ παιδί μου νὰ χαίρεσαι, διότι ἔχεις ζήσει μέχρι τοῦτον τὸν καιρόν, ἐπειδὴ σύμφωνα μὲ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου (Ματθ. ι´ 32), οι πιστοὶ τότε, ποὺ δὲν ἔχουν δείξει τίποτα ἄλλες ἀρετές, θὰ λάβουν στεφάνους μόνον καὶ μόνον ἐπειδὴ ἐστάθησαν στερεοὶ εἰς τὴν πίστιν. Νὰ φοβῆσαι τὸν Κύριον, παιδί μου. Νὰ φοβῆσαι μήπως ἀπολέσης τὸν στέφανον ποὺ ἑτοιμάσθηκε γιὰ σένα. Νὰ φοβῆσαι μὴν ἀποβληθῆς παρὰ τοῦ Κυρίου εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον καὶ τὴν αἰώνιον κόλασιν. Στέκε ἀνδρείως εἰς τὴν πίστιν καὶ ἐὰν εἶναι ἀναγκαῖον ὑπόμενε διωγμοὺς καὶ ἄλλες θλίψεις, διότι ὁ Κύριος θὰ εἶναι μαζί σου καὶ οἱ ἅγιοι Μάρτυρες καὶ Ὁμολογηταὶ θὰ βλέπουν μὲ χαρὰ τοὺς ἀγῶνας σου. Ὅμως ἀλλοίμονον στοὺς μοναχοὺς σ᾽ αὐτὲς τὶς ἡμέρες ποὺ θὰ εἶναι δεμένοι μὲ ὑπάρχοντα καὶ πλούτη, οἱ ὁποῖοι ἕνεκα τῆς ἀγάπης, τῆς «εἰρήνης» θὰ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ὑποταχθοῦν εἰς τοὺς αἱρετικούς. Αὐτοὶ θὰ ἀποκοιμίζουν τὴν συνείδησή τους μὲ τὸ νὰ λένε «ἐμεῖς συντηροῦμε καὶ σώζομε τὸ μοναστήρι, καὶ ὁ Κύριος θὰ μᾶς συγχωρήση». Οἱ ταλαίπωροι καὶ τυφλοὶ δὲν ἀντιλαμβάνονονται ὅτι διὰ μέσου τῆς αἱρέσεως οἱ δαίμονες θὰ εἰσέρχονται στὸ μοναστήρι, τὸ ὁποῖον δὲν θὰ εἶναι πλέον τότε ἕνα ἅγιο μοναστήρι, ἀλλὰ γυμνοὶ τοῖχοι ἀπὸ ὅπου ἡ χάρις θὰ ἀποχωρεῖ. Ὁ Θεὸς ὁπωσδήποτε εἶναι ἰσχυρότερος ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς καὶ ποτὲ δὲν θὰ ἐγκαταλείψη τοὺς ὑπηρέτας Tου. Ἀληθινοὶ Χριστιανοὶ θὰ εὑρίσκονται ἕως τέλους τοῦ αἰῶνος τούτου, μόνον ποὺ θὰ προτιμοῦν νὰ ζοῦν σὲ ἀπομακρυσμένους καὶ ἐρημικοὺς τόπους. Νὰ μὴν φοβῆσαι τὶς θλίψεις, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ φοβῆσαι τὴν ὀλέθριον αἵρεσιν, διότι αὐτὸ εἶναι ποὺ μᾶς γυμνώνη ἀπὸ τὴν θεία χάρη καὶ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν Χριστόν. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε τὴν ἐντολὴ νὰ θεωροῦμε τοὺς αἱρετικοὺς σὰν Χριστοκαπήλους καὶ εἰδωλολάτρας. Καὶ ἔτσι παιδί μου ἐνδυναμοῦ μὲ τὴν χάριν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Βιάσου νὰ ὁμολογήσεις ὑπὲρ τῆς πίστεως καὶ νὰ ὑπομένεις θλίψεις σὰν καλὸς στρατιώτης τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ (Β Τιμ. β´ 1-3), ὁ ὁποῖος εἶπε «γίνου πιστὸς ἄχρι θανάτου, καὶ δώσω σοι τὸν στέφανον τῆς ζωῆς» (Ἀποκ. β´ 10). Εἰς Αὐτὸν σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι ἂς εἶναι Δόξα, Τιμὴ καὶ Κράτος εἰς αἰῶνα αἰώνων. Ἀμήν.». Προφητική Επιστολή του ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΟΥ του ΝΕΟΤΕΡΟΥ της Όπτινα (+1927)

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΣΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ "ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ"

Α Γ Ι Α - Σ Ο Φ Ι Α Ιστορικό, κτίσιμο-περιγραφή , Ψηφιδωτά , Τελευταία Λειτουργία (1919) Θρακικός θρύλος για το κτίσιμο , Πανελλήνιοι Θρύλοι , Δημοτική Ποίηση Σχολιάστε το Ιστορικό της Αγια - Σοφιάς Ο Μέγας Κωνσταντίνος αρχικά, στην τοποθεσία αυτή, έχτισε έναν σχετικά μικρό ναό. Αργότερα αυτόν τον ναό, τον μεγάλωσε ο γιος του Κώνστας (εγκαινιάστηκε το 360 μ.Χ.). Ύστερα όμως από αρκετά χρόνια, ο λαό εξοργισμένος για την εξορία του Αγίου Ιεράρχου, Ιωάννου του Χρυσοστόμου, έκαψε το ναό (404 μ.Χ.). Τον ξανάκτισε (413/415 μ.Χ.) ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β', αλλά πάλι κάηκε, αυτή την φορά από τους στασιαστές, κατά τη «Στάση του Νίκα» (532 μ.Χ.). Μόλις αποκαταστάθηκε η τάξης, αμέσως ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός (527-565 μ.Χ.) αποφάσισε να χτίσει νέο, αλλά ασύγκριτα πιο ευρύχωρο και μεγαλοπρεπέστερο ναό. Γι’ αυτό τον λόγο ανέθεσε στον μαθηματικό Ανθέμιο τον Τραλλιανό, και τον αρχιτέκτονα Ισίδωρο το Μιλίσιο, τα σχέδια του ναού αφιερωμένο στην «Του Θεού Σοφία». Ακόμα, αναγκάστηκε ν’ απαλλοτριώσει και ν' αποζημιώσει όλα τα γύρω οικοδομήματα. Συγκέντρωσε ότι πιο πολύτιμα και σπάνια υλικά βρήκε, απ' όλη την -τότε γνωστή ως- οικουμένη: Πράσινα μάρμαρα από την Κάρυστο, ροδόχροα με λευκές φλέβες από τη Φρυγία, ανοιχτόμαυρα με γαλάζιες φλέβες από το Βόσπορο, κόκκινα με λευκά στίγματα από τη Θήβα της Αιγύπτου, και μάρμαρα με διάφορους άλλους χρωματισμούς από διάφορες περιοχές. Αλλά και το διακοσμητικό υλικό ήταν πρώτης τάξης: οι πολύτιμες πέτρες, το χρυσάφι, και το ασήμι κρατούσαν την πρώτη θέση. Κτίσιμο και περιγραφή του ναού Οι εργασίες του ναού, ξεκίνησαν στις 23 Φεβρουαρίου 532 και τελείωσαν στις 27 Δεκεμβρίου 537 (δηλαδή, 5 χρόνια, 10 μήνες και 4 ημέρες , οπότε και έγιναν τα εγκαίνια της Αγίας Σοφίας. Για το χτίσιμο εργάστηκαν 10.000 εργάτες και τεχνίτες, ενώ ο ίδιος ο Ιουστινιανός επέβλεπε την πορεία των εργασιών και το συνολικά κόστος για το χτίσιμο, έφτασε τα 360 εκατομμύρια χρυσές δραχμές. «Δόξα τω Θεώ τω καταξιώσαντι με τοιούτον έργο επιτελέσας. Νεκίκηκά σε, Σολομών!» αναφώνησε –κατά την παράδοση– με ασυγκράτητο ενθουσιασμό ο Ιουστινιανός όταν πρωτοαντίκρυσε το επιβλητικό εσωτερικό με το άπλετο φωτισμό. Από τα 100 παράθυρα και τα 1.000 καντήλια το φως ν' αντανακλά στους 107 κίονες από λευκά και πολύχρωμα μάρμαρα με εξαιρετικά κιόκρανα και μαζί με τον πλούσιο διάκοσμο, φαντασθείτε, τι θαυμαστή! τι εκπληκτική! τι απερίγραπτη! υπερκόσμια ατμόσφαιρα παρουσίαζε! Προσθέστε τώρα και 525 κληρικούς που ορίστηκαν να υπηρετούν την «Μεγάλη Εκκλησιά» και ψάξτε να βρείτε κοσμητικά επίθετα για να περιγράψουν αυτό το «θαύμα»!!! Οι Βυζαντινοί αποκαλούσαν το ναό επίγειο ουρανό ή δεύτερο στερέωμα «αγγέλων την των χειρών του Θεού ποίησιν». Ο Ιουστινιανός, για να γιορτάσει όλος ο πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης τα εγκαίνια του ναού της Αγίας Σοφίας, διέταξε και σφάξανε χίλια βοοειδή, δέκα χιλιάδες αρνιά, εξακόσιες αίγες, χίλια χοιρίδια και είκοσι χιλιάδες όρνιθες και όλα αυτά, παρασκευάστηκαν και μοιράστηκαν στον κόσμο που πανηγύριζε. Σχετικά με την εξυπηρέτηση των ναών αναφέρεται ότι μόνο η Αγία Σοφία, επί Ιουστινιανού, είχε χίλιους κληρικούς. Τον έβδομο αιώνα είχαν περιοριστεί σε εξακόσιους και η Νεαρά του Ηρακλείου αναφέρει: Πρεσβυτέρους 80 Διακόνους 150 Διακόνισσες 40 Υποδιακόνους 70 Αναγνώστες 160 Ψάλτες 25 Θυρωρούς 75 Μπορεί λοιπόν να σχηματίσει κανείς μια ιδέα του πλήθους που εξυπηρετούσε τις εκκλησίες, αν αναλογισθεί ότι τον ενδέκατο αιώνα μόνο στην Αντιόχεια υπήρχαν 1.200 εκκλησίες και 360 μοναστήρια. (Πάνου Ζαμβακέλλη: Εισαγωγή στη Βυζαντινή ζωγραφική). Η Αγία Σοφία είναι ορθογώνιο οικοδόμημα 78,16 μέτρων μήκους και 71,82 πλάτους. Ο τρούλος, σε ύψος 54 μέτρων, γεννά το αίσθημα ότι αιωρείται. Στηρίζεται πάνω σε τέσσερις πεσσούς που σχηματίζουν τετράγωνο και συνδέονται μεταξύ τους με τόξα. Η διάμετρός του είναι 31 μέτρα και έχει στη βάση του 40 παράθυρα. Οι πεσσοί κρύβονται πίσω από δύο κιονοστοιχίες που χωρίζουν το ναό σε τρία κλίτη, με αποτέλεσμα να φαίνονται μόνο τα γιγάντια τόξα. Ο γυναικωνίτης βρίσκετε στον δεύτερο όροφο του ναού. Ο εσωνάρθηκας με το κύριο μέρος του ναού επικοινωνεί με 9 πύλες, απ' αυτές οι τρεις μεσαίες ονομάζονται βασιλικές, ενώ η μεσαία είναι πιο πλατειά και πιο ψηλή. Μπροστά στον εξωνάρθηκα υπήρχε μία μεγάλη αυλή, εκεί βρισκόταν η φιάλη του εξαγνισμού μια καρκινική (= φράση που διαβάζεται και αντίστροφα) επιγραφή που έγραφε: «ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ». Δυστυχώς δεν σώζεται σήμερα. Ο τρούλος της Αγίας Σοφίας κατέρρευσε το Μάη του 558, και ξανακτίσθηκε από τον Ισίδωρο, συνώνυμο ανιψιό, του αρχιτέκτονα της. Αργότερα πάλι, το 867 συγκεκριμένα, ράγισε ο τρούλος μετά από σεισμούς, και τον επισκεύασε ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β'. Όμως την μεγαλύτεροι συμφορά συνολικά που βρήκε την Αγία Σοφία, ήταν το 1204 όταν οι Φράγκοι κυρίεψαν και λεηλάτησαν την Πόλη. Σήμερα η Αγία Σοφία έχει συληθεί και ως ένα βαθμό παραμορφωθεί. Εξωτερικά έχουν προστεθεί τέσσερις μιναρέδες και εσωτερικά έχουν καλυφθεί τα μωσαϊκά με σοβά. Το 1935 μετατράπηκε σε μουσείο. φιδωτά Το Αμερικάνικο Βυζαντινό Ινστιτούτο το 1930 ανέλαβε την εργασία για την αποκάλυψη των ψηφιδωτών, σπουδαιότερα απ’ αυτά είναι: α) «Ένθρονος Θεοτόκος» να κρατά αγκαλιά τον Χριστό, και οι αυτοκράτορες Ιουστινιανός και Μέγας Κωνσταντίνος αριστερά και δεξιά να της προσφέρουν ο ένας το ναό και ο άλλος την Πόλη. Είναι ψηφιδωτό του 10ου αιώνα και βρίσκετε στο τύμπανο του τόξου της Νότιας Πύλης του νάρθηκα. β) «Ένθρονος Χριστός» να προσκυνείται από τον αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ (886-912). Αριστερά, μέσα σε στηθάριο, βρίσκετε δεομένη η Θεοτόκος και δεξιά άγγελος Κυρίου. Βρίσκετε στο τύμπανο του τόξου της Κεντρικής Πύλης του εσωνάρθηκα. Είναι ψηφιδωτό του 10ου ή 11ου αιώνα (υποθέση του γράφοντος). γ) «Ένθρονος Χριστός» με τους αυτοκράτορες Κωνσταντίνο Θ΄ το Μονομάχο (1042-1055) και Ζωή (1028-1055) να προσφέρουν δώρα, που προφανώς αποθανατίζει τις δωρεές του Μονομάχου, οι οποίες σύμφωνα με τον ιστορικό Σκυλίτζης, εξασφάλισαν την καθημερινή τέλεση της λειτουργίας που γινόταν μόνο Σάββατα, Κυριακές και μεγάλες εορτές, από έλλειψη προσόδων. Η εικόνα βρίσκετε στο νότιο υπερώο (γυναικωνίτη) και είναι ψηφιδωτό του 1044 (11ου αι.). Στα κεφάλια των μορφών αυτού του ψηφιδωτού (Εικ. 2), τα οποία αντικατέστησαν τα κεφάλια παλαιότερου ψηφιδωτού που παρίστανε την αυτοκράτειρα Ζωή και τον πρώτο της σύζυγο Ρωμανό Γ΄ Ανάργυρο εκατέρωθεν του Χριστού σε ανάμνηση προγενέστερης δωρεάς στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας, παρατηρείτε και η ζωγραφική τεχνοτροπία που χαρακτηρίζει την τέχνη της περιόδου μεταξύ των ετών 1040 και 1070. δ) «Θεοτόκος βρεφοκρατούσα» ανάμεσα στους αυτοκράτορες Ιωάννη Β΄ τον Κομνηνό (1118-1143) και Ειρήνη την Ουγγαρέζα με ξανθά μαλλιά και φωτεινά μάτια (Εικ. 3) να προσφέρουν δώρα, βρίσκετε στο υπερώο (γυναικωνίτη) και είναι ψηφιδωτό περίπου του 1118 (12ου αι.). ε) Παράσταση της «Δεήσεως» (Εικ. 4) βρίσκετε όπως και τα δύο προηγούμενα ψηφιδωτά (γ΄ και δ΄) στο υπερώο (γυναικωνίτη) και είναι ψηφιδωτό του 1261 (13ου αι.), για το οποίο μάλιστα πιστεύεται ότι ήταν αφιέρωμα στη μεγάλη εκκλησία του αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγου μετά την ανάκτηση της Πόλης. Μεγάλος ακόμα αριθμός ψηφιδωτών απομένει ν’ αποκαλυφθεί. Στα σφαιρικά τρίγωνα υπήρχαν Σεραφείμ και στον τρούλο σταυρός, που περιβαλλόταν με στεφάνι. Στη κόγχη του ιερού παράσταση με την Παναγία να κρατά τον Χριστό, και οι δύο Αρχάγγελοι κοντά της (χρονολογείται περί το 867). Στα τύμπανα των πλαγίων τόξων υπήρχαν ολόσωμες μορφές αγίων, προφητών κ.λπ. σήμερα σώζονται του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και των Αγίων Ιγνατίων, νεοτέρου και του Θεοφόρου. Επίλογος Στα 1000 χρόνια -μέχρι την άλωση της Πόλης (29 Μαΐου 1453) από τον Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή- ο ναός της Αγίας Σοφίας γνώρισε πολλές δόξες. Εκεί γινόταν τα επινίκια μετά την θριαμβευτική επιστροφή τον αυτοκρατόρων από πολέμους, εκεί στέφθηκαν αυτοκράτορες, εκείνο το έδαφος της πάτησαν οι Πατριάρχες Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο θρυλικός Γρηγόριος Ε' και τόσοι... τόσοι πολλοί άλλοι. Σήμερα αν και κατέχετε η Αγια-Σοφιά από τους τούρκους, αν και ως ένα βαθμό έχει παραμορφωθεί με τους μιναρέδες κ.λπ. αφού οι τούρκοι την μετέτρεψαν σε τζαμί αρχικά και την λειτουργούν ως μουσείο σήμερα, δεν έπαψε να είναι για τους Ορθοδόξους, Έλληνες και μη, η «Μεγάλη Εκκλησιά» μας. Οι προσκυνητές, επισκεπτόμενοι την Αγια-Σοφιά ως τουρίστες σκύβουν και φιλούν το χώμα της, που πάτησαν πλήθος Αγίων Πατέρων και Ιερέων, ευσεβέστατων αυτοκρατόρων και εκατομμυρίων λαού που λειτουργήθηκαν σ' αυτό το κόσμημα, νιώθοντας μέσα τους την φωνή του λαϊκού θρύλου «...πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα ’ναι» ΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ (Θρακικός θρύλος) Ένας νεοελληνικός θρύλος από τη Θράκη μας πληροφορεί για το πως χτίσθηκε η Αγια Σοφιά στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό μετά το 530 π.Χ. Αυτή λοιπόν, η σχετική παράδοση από τη Θράκη μας περιγράφει και μας εξηγεί ότι το σχέδιο, για να κτισθεί η Αγια Σοφιά, έγινε γνωστό με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο από αυτόν που μάθαμε από την ιστορία. Αξίζει να προσέξουμε ιδιαίτερα την παραδώσει, γιατί δεν είναι γνωστή από άλλους τόπους παρά σχεδόν μόνο από τη Θράκη. Τη διηγιόντουσαν στη Βιζύη της Θράκης κατά τον περασμένο αιώνα, και εκεί, στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την έμαθε μικρό παιδί ο ποιητής Γεώργιος Βιζυηνός. Και σώζοντάς την από την λησμονιά και τον βέβαιο αφανισμό την περιέγραψε έμμετρα το 1884 μέσα στην ποιητική συλλογή του «Ατθίδες αύραι». Ας δούμε λοιπόν αυτόν τον ίδιο το θρακικό θρύλο. «Ήταν ο καιρός που ο βασιλιάς στην Πόλη είχε αποφασίσει να χτίσει την Αγια Σοφιά. Είχε καλέσει τον πρωτομάστορα, και ο τελευταίος είχε κάμει ένα, και ύστερα άλλο, και ύστερα άλλα σχέδια, πως να χτιστή η μεγάλη εκκλησιά. Κανένα όμως δεν ευχαριστούσε το βασιλιά. Ήθελε κάτι άλλο, πολύ πιο σπουδαίο. Και ο πρωτομάστορας όλο και σκεφτόταν τι νέο σχέδειο να φτιάση. Μια Κυριακή, την ώρα που τελείωνε η λειτουργία, ζύγωσε πρώτος ο βασιλιάς να πάρη το αντίδωρο, εκείνο όμως του ξεφεύγει από το χέρι και πέφτει χάμω. Μια στιγμή αργότερα παρουσιάζεται μιά μέλισσα που φτεροκοπούσε προς το ανοιχτό παράθυρο, κρατώντας το πεσμένο αντίδωρο του βασιλιά. Βγάνει αμέσως διαταγή ο βασιλιάς, όσοι έχουνε μελίσσια να τ’ ανοίξουνε και να ψάξουν, για να βρεθή. Ψάχνει και ο πρωτομάστορας στα δικά του τα μελλίσσια και τι βλέπει; Είχανε κάτσει οι μέλισσες μέρες πριν και είχανε φτιάξει με το κερί μέσα στην κυψέλη μιαν εκκλησιά πανέμορφη και σκαλιστή και μεγαλόπρεπη, που δεν είχε την όμοια της σ’ ολόκληρη την Οικουμένη. Όλες οι λεπτομέρειες είχανε γίνει στην εντέλεια, μέσα κι’ έξω στην εκκλησία. Η πόρτα της ανοιχτή, ο τρούλος έτοιμος, οι κολώνες στη θέση τους, ως και η Άγια Τράπεζα τελειωμένη. Την είχαν αποτελειώσει σ’ όλα της την εκκλησιά, και απάνω στην Άγια Τράπεζα της είχε φέρει εκείνη η μέλισσα και είχε αποθέσει το αντίδωρο του βασιλιά. Είδε την εκκλησιά ο πρωτομάστορας και θάμαξε με το τέλειο σχέδιό της. Την είδε κατόπι και ο βασιλιάς και έγινε όλος χαρά. Το σχέδιο, που είχανε φτιάξει οι μέλισσες, έγινε το σχέδιο που χτίστηκε η Αγια Σοφιά!!!». (βλ. Κ. Ρωμαίος, ΕΛΛΑΣ, λαογραφία-γεωγραφία-ιστορία, τομ. 2ος, σελ. 653). ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑΣ 1. Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ Όταν μπήκαν οι Τούρκοι στην Πόλη, άγγελος Κυρίου άρπαξε το βασιλιά και τον πήγε σε μια σπηλιά βαθιά στη γη κάτω, κοντά στη Χρυσόπορτα. Εκεί μένει μαρμαρωμένος ο βασιλιάς και καρτερεί να κατεβεί ο άγγελος στη σπηλιά, να τον ξεμαρμαρώσει. Και θα σηκωθεί πάλι ο βασιλιάς και θα μπει στην Πόλη και θα διώξει τους Τούρκους ως την Κόκκινη Μηλιά. 2. Ο ΠΑΠΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑΣ Την ώρα που μπήκαν οι Τούρκοι στην Αγια-Σοφιά δεν είχε τελειώσει ακόμα η λειτουργία. Ο παπάς που έκανε τη λειτουργία πήρε αμέσως το Άγιο Δισκοπότηρο, ανέβηκε στα κατηχούμενα, εμπήκε σε μια θύρα και η θύρα έκλεισε αμέσως. Είναι θέλημα Θεού ν’ ανοίξει μόνη της η θύρα, όταν έλθει η ώρα, και θα βγει από κει ο παπάς, να τελειώσει τη λειτουργία στην Αγια-Σοφιά, όταν θα πάρουμε πίσω την Πόλη. 3. Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑΣ Την μέρα που πάρθηκε η Πόλη, έβαλαν σ’ ένα καράβι την Άγια Τράπεζα της Αγια-Σοφιάς, να την πάει στην Φραγκιά, για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων. Εκεί όμως στη θάλασσα του Μαρμαρά άνοιξε το καράβι και η Άγια Τράπεζα εβούλιαξε στον πάτο. Στο μέρος εκείνο η θάλασσα είναι λάδι, όση θαλασσοταραχή και κύματα κι αν είναι γύρω. Και το γνωρίζουν το μέρος αυτό από τη γαλήνη, που είναι πάντα εκεί, και από την ευωδία που βγαίνει. Πολλοί μάλιστα αξιώθηκαν να την ιδούν στα βάθη της θάλασσας. (βλ. ΓΙΟΒΑΝΗ, Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια, εκδ. 1982, τομ. 1ος, σελ. 97). 4. ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΛΟΥΚΛΗ Την ημέρα που έπεσε η Πόλη ένας γέροντας τηγάνιζε ψάρια, και όταν του είπαν «Εάλω η Πόλις», είπε πως για να πιστέψει πως έπεσε η Πόλη, έπρεπε να βγουν τα ψάρια από το τηγάνι. Και Ω! του θαύματος, έτσι έγινε. Πότε άραγε θα ολοκληρωθεί το τηγάνισμα των ψαριών που είναι τηγανισμένα μόνο από την μία τους πλευρά; ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑ 1. Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ 2. ΑΛΩΣΙΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 3. ΠΑΡΘΕΝ Η ΡΩΜΑΝΙΑ 4. ΤΟ ΠΑΡΣΙΜΟ ΤΗ ΠΟΛΗΣ 5. ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ 1. Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ Το δημοτικό αυτό τραγούδι είναι ο παλαιότερος θρήνος για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Πιθανόν να προέρχεται από την Κρήτη. Βρέθηκε σε χειρόγραφο του 15ου αιώνα' ο τίτλος ήταν: «Ανακάλημα της Κωνσταντινούπολης». Ανήκει στη δεύτερη περίοδο (1453-1821) της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και στο ιστορικό είδος. Στην παρακάτω μορφή του δημοσιεύτηκε το 1914 από το Ν. Πολίτη στην συλλογή του «Εκλογαί από τα τραγούδια του Ελληνικού Λαού». Για την σύνθεσή του ο Ν. Πολίτης χρησιμοποίησε την παραλλαγή που δημοσίευσε ο Φωρέλ και άλλοι είκοσι τέσσερις. Όμως, μόνο ο 4ος και 18ος στίχος έχουν παρθεί αυτούσιοι από την εργασία του Φωριέλ. 1. Σημαίνει ο Θιός, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια, σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά, το μέγα μοναστήρι, με τετρακόσια σήμαντρα κι εξήντα δυό καμπάνες. Κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος. Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης, κι απ’ την πολλή την ψαλμουδιά εσειόντανε οι κολόνες. Να μπούνε στο Χειρουβικό και να ’βγει ο βασιλέας, 8. φωνή τους ήρθε εξ ουρανού κι απ’ αρχαγγέλου στόμα: «Πάψατε το Χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ’ άγια, παπάδες πάρτε τα ιερά, και σεις κεριά σβηστήτε, γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψη. Μόν’ στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να ’ρθούν τρία καράβια, το ’να να πάρει το Σταυρό και τ’ άλλο το Βαγγέλιο, το τρίτο το καλύτερο, την Άγια Τράπεζά μας, μη μας την πάρουν τα σκυλιά και μας τη μαγαρίσουν». 16. Η Δέσποινα ταράχτηκε και δάκρυσαν οι εικόνες. «Σώπασε, κυρά Δέσποινα, και μη πολυδακρύζης, πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας είναι». (ΓΙΟΒΑΝΗ, Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια, εκδ. 1982, τομ. 1ος σελ. 95-96) < πίσω 2. ΑΛΩΣΙΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ Ένι του κόσμου χαλασμός και συντελειά μεγάλη, συντελεσμός των Χριστιανών, των ταπεινών Ρωμαίων' όμως ας το θλίβουν πολλά και τα γένη Λατίνων δια τούτο που συνέβηκε βασιλείαν Ρωμαίων, διότ’ ήτον σπίτιν ολωνών, Ρωμαίων και Λατίνων η πόλις η κακότυχος και ο βασιλεύς ομάδιν. Πούναι λοιπόν τα λείψανα, που οι αγίαι εικόνες, η οδηγήτρια η κυρά, η δέσποινα του κόσμου; Λέγουσιν αναλήφθησαν στον ουρανό απάνω τα λείψανα τα άγια και του Χριστού τα πάθη, οι άγγελοι τα πήρασιν εμπρός εις τον δεσπότην... Που είν’ τα μοναστήρια, που η ορθοδοξία; αφήκες, εξαπόλυκες, πανύμνητε, τον κόσμον; Τις είδεν η τις ήκουσεν ποτέ του τέτοιον πράμα, οι ασεβείς να πάρουσι το σπίτι των αγίων, να σε δοξάζουν, Κύριε, οι Τούρκοι σοδομίτες; Θεέ μου, πως απόμεινες την τόσην ανομίαν και πως το καταδέχθηκες, δύναμις των αγγέλων; Εχάθησαν οι χριστιανοί' Θεέ πως το απομένεις; Μηδέ κατηγορήσετε τον βασιλεάν, αυθέντες, ουδέ τους άρχοντας αυτού, ουδέ τους στρατιώτας, μικρούς μεγάλους ή πτωχούς, πλουσίους, ανδρειωμένους. Το θάρρος οπού ήλπιζαν οι χριστιανοί στην πόλιν ήτον στον αγιώτατον πάπαν τε της Ρώμης και εις τους ρηγάδες της φραγκιάς των αυθεντών των όλων, δουκάδες, κούντους, πρίγκιπες και τα κουμούνια όλα μετά του βασιλέως τε του της Αλαμανίας... Εκείν’ η μέρα σκοτείνή, αστραποκαϊμένη, της Τρίτης της ασβολερής, της μαυρογελασμένης, της θεοκαρβουνόκαυτης, πουμπαρδοχαλασμένης, έχασε η μάννα το παιδίν και το παιδίν την μάνναν, και των κυρούδων τα παιδιά υπάν ασβολωμένα, δεμέν’ από τον τράχηλον και το ουαί φωνάζουν με την τρομάραν την πολλήν, με θρήνισμόν καρδίας. Τρέμουν ως φυλλοκάλαμον εξετραχηλισμένα, γυμνά, χωρίς πουκάμισον, εξάγκωνα δεμένα, βλέπουν επρός και πίσω των, μη να δουν τους γονείς των, και βλέπουν τους πατέρες των εξάγκωνα δεμένους. Ο κύρης βλέπει το παιδίν και το παιδίν τον κύρην, άφωνοι, δίχως ομιλίαν, διαβαίνουν το μαγκούριν. Οι μάνες οι ταλαίπωρες υπάν ξεγυμνωμένες, της πόλης οι πολίτισσες εξανασκεπασμένες, πλούσιες πτωχές ανάκατα, με το σκοινί δεμένες, της πόλης οι ευγενικές, οι αστραποκαϊμένες. Ο αδελφός τον αδελφόν βλέπει σιδηρωμένον, θωρούν και τον πατέρα των με άλυσον δεμένον, και δυ’ αδερφάδες εύμορφες, πολλά ωραιωμένες, εντροπιασμένα επήγαιναν με το σχοινίν δεμένες. (ΓΙΟΒΑΝΗ, Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια, εκδ. 1982, τομ. 13ος, σελ. 67) < πίσω 3. ΠΑΡΘΕΝ Η ΡΩΜΑΝΙΑ (του Πόντου) (Πρόλογος, χωρίς ρυθμό) Ένα πουλίν, καλό πουλίν, εβγαίν’ από την Πόλιν, ουδέν σ’ αμπέλια κόνεψεν, ουδέν στα περιβόλιαν, επήγεν και εκόνεψεν, σ’ Αγιά-Σοφιάς την πόρταν. Έδειξεν τ’ έναν το φτερόν, στο αίμα βουτεμένον, και σ’ άλλον το φτερόν μαθέ, χαρτίν βαστά γραμμένον, ατό, κανείς κι αναγνώθ’, κάνεις και ξέρ’ντο λέγει, μηδέ κι ο Πατριάρχης μου, μ’ όλους τους πουπάδες. Κ’ ένα παιδίν, καλόν παιδίν, πάει κι αναγνώθει, σίντα αναγνώθει, σίντα κλαίει, σίντα κλούει την καρδίαν: - Να ηλί εμάς, να βάι εμάς, πάρθεν η Ρωμανίαν, (αρχίζει ο ρυθμός) να ηλί εμάς, να βάι εμάς, οι Τούρκοι τη Πόλη επέραν, (δις) επέραν το βασιλοσκάν και ένα, ένα παιδία (δις) μοιρολογούν τα εγκλησίας, κλαίγνε τα μοναστήρια, (δις) κι α’ για δές το Χρυσόστομον, κλαίγνει δε’γνο μη ’σκάτε (δις) μην κλαίς Άη-Γιάννε μου, και δε’γνο μη ’σκάσε (δις) η Ρωμανίαν επέρασεν, η Ρωμανίαν επάρθεν. (δις) (συνεχής αλλαγή του ρυθμού) Η Ρωμανία κι αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο. (τετράκις) < πίσω 4. ΤΟ ΠΑΡΣΙΜΟ ΤΗ ΠΟΛΗΣ (του Πόντου) Απ’ ουρανού κλειδίν έρθεν’ς σ’ Αγί’ Σοφιάς την πόρταν. Χρόνους έρθαν κ’ επέρασαν, καιροί έρθαν κ’ εδέβαν, ’νεσπάλθεν το κλειδίν αθες, κ’ επέμ’νεν κλειδωμένον. Θελ’ απ’ ουρανού μάστοραν κι από την γήν αργάτεν. (ΓΙΟΒΑΝΗ, Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια, εκδ. 1982, τομ. 1ος, σελ. 95) < πίσω 5. ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ Στην Αγια-Σοφιά αγνάντια βλέπω τα ευζωνάκια. Τα ευζωνάκια τα καημένα μες στους ήλιους μαυρισμένα, κλέφτικο χορό χορεύουν και τ’ αντίπερα αγναντεύουν. Κι αγναντεύοντας την Πόλη τραγουδούν και λένε: «Πάλι θα γένει δικιά μας να η μεγάλη εκκλησιά μας. Τούτα είν’ οι χρυσοί της θόλοι αχ κατακαημένη Πόλη. Στην κυρά την δέσποινά μας πες να μην λυπάται, στις εικόνες να μην κλαίνε τα ευζωνάκια μας το λένε». Κι ο παπάς που είναι κρυμμένος μέσα στ’ άγιο βήμα, τα ευζωνάκια δεν θ’ αργήσει να βγει να τα κοινωνήσει, και σε λίγο βγαίνουν τ’ Άγια μέσα σε μυρτιές και βάγια. < πίσω

Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΤΟ 1924 ΗΤΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟΝ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΘ Α ΠΡΟΕΒΛΕΠΕ Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ 1920

Χρῆστος Κυριαζίδης 2 ώρ. · Ἡ ἐν Ἑλλάδι "ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμισις" τὸ 1924 συνιστᾷ τὸ 1ο ἔμπρακτο βῆμα στὴν ἀποστασία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Πρωτεργάτης αὐτοῦ τοῦ βήματος εἶναι ὁ μασσῶνος Μελέτιος Μεταξάκης, διάδοχοι στὸ ἔργο τοῦ ὁποίου ἀποδεικνύονται οἱ ἔκτοτε ἀναδειχθέντες "ἀδελφοί" του Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως. Τοὐτέστι δὲν εἶναι τὸ Ἡμερολόγιο ἀλλὰ ὁ Οἰκουμενισμός. Ὅ,τι εἶναι παράνομο ἐνώπιον Τοῦ Θεοῦ ποτὲ δὲν γίνεται νόμιμο ἀπό: Α) Τὴν ἀδιαφορία, Β) Τὴν ἀπιστία, Γ) Τὸν πολυκαιρισμό, Δ) Τὴν ἀποδοχὴ τῶν περισσοτέρων. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

Μὲ λιμάνια μέσα στὸ πέλαγος μοιάζουν οἱ ναοί, ποὺ ὁ Θεὸς ἐγκατέστησε στὶς πόλεις· πνευματικὰ λιμάνια, ὅπου βρίσκουμε ἀπερίγραπτη ψυχικὴ ἠρεμία ὅσοι σ᾿ αὐτὰ καταφεύγουμε, ζαλισμένοι ἀπὸ τὴν κοσμικὴ τύρβη. Κι ὅπως ἀκριβῶς ἕνα ἀπάνεμο κι ἀκύμαντο λιμάνι προσφέρει ἀσφάλεια στὰ ἀραγμένα πλοῖα, ἔτσι καὶ ὁ ναὸς σῴζει ἀπὸ τὴν τρικυμία τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν ὅσους σ᾿ αὐτὸν προστρέχουν καὶ ἀξιώνει τοὺς πιστοὺς νὰ στέκονται μὲ ἀσφάλεια καὶ ν᾿ ἀκοῦνε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ μὲ γαλήνη πολλή. Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Μὲ λιμάνια μέσα στὸ πέλαγος μοιάζουν οἱ ναοί, ποὺ ὁ Θεὸς ἐγκατέστησε στὶς πόλεις· πνευματικὰ λιμάνια, ὅπου βρίσκουμε ἀπερίγραπτη ψυχικὴ ἠρεμία ὅσοι σ᾿ αὐτὰ καταφεύγουμε, ζαλισμένοι ἀπὸ τὴν κοσμικὴ τύρβη. Κι ὅπως ἀκριβῶς ἕνα ἀπάνεμο κι ἀκύμαντο λιμάνι προσφέρει ἀσφάλεια στὰ ἀραγμένα πλοῖα, ἔτσι καὶ ὁ ναὸς σῴζει ἀπὸ τὴν τρικυμία τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν ὅσους σ᾿ αὐτὸν προστρέχουν καὶ ἀξιώνει τοὺς πιστοὺς νὰ στέκονται μὲ ἀσφάλεια καὶ ν᾿ ἀκοῦνε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ μὲ γαλήνη πολλή. Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΜΑΡΚΟΝ ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΙΚΟΝ

«Η γνωριμία και η σχέσις του Αγίου Ραφαήλ με τον Άγιον Μάρκον τον Ευγενικόν». Γράφει ο Αρχιμ. Κύριλλος Κεφαλόπουλος, ιστορικός, Δρ. Αρχαίας Ιστορίας Παν/μίου B.I.U. Μαδρίτης Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη συγκαταλέγονται στη χορεία των Νεοφανών Αγίων και μάλιστα εκείνων που μαρτύρησαν σχεδόν αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Σχετικά με τον βίο τους γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των Αγίων ιστορούνται με θαυματουργικό και αποκαλυπτικό τρόπο από το έτος 1959 μ.Χ. Από μία ανασκαφή που έγινε στη Θερμή της Λέσβου, ανακαλύφθηκε ο τάφος ενός αγνώστου προσώπου, που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα, ανήκε στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ραφαήλ, ο οποίος μαρτύρησε μαζί με τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη. Ο τάφος και το λείψανο του Αγίου Νικολάου ανακαλύφθηκε στις 13 Ιουνίου 1960 μ.Χ. Όσα γνωρίζουμε για το βίο τους προέρχονται από εμφανίσεις των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης σε πιστούς της Λέσβου, οι οποίοι έλαβαν τις πληροφορίες αυτές από οράματα και ενύπνια, στα οποία οι Άγιοι γνωστοποιούσαν στοιχεία από τον βίο τους και το μαρτύριόν τους. Αυτά εν συνεχεία κατεγράφησαν σε επιστολές και σε βιβλία που εξεδόθησαν. Ταυτοχρόνως, η αρχαιολογική σκαπάνη επιβεβαίωσε με τα ευρήματά της τον τόπο του μαρτυρίου και της ταφής των Αγίων, πάντοτε σύμφωνα με τις θαυματουργικές υποδείξεις των Αγίων. Εκείνο το στοιχείο το οποίον δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστό και δεν έχει δοθεί η δέουσα σημασία, είναι ότι στους δύσκολους χρόνους πριν την Άλωση της Βασιλεύουσας, όταν η Βυζαντινή Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όδευε προς το εναγώνιο τέλος της και η επικείμενη κατάκτηση από τους Οθωμανούς ήταν προ των θυρών, στις τελευταίες στιγμές της αυτοκρατορίας, όταν απειλητικά σύννεφα από Ανατολή και Δύση πύκνωναν, οι διαδρομές και τα βήματα των δύο Αγίων, Ραφαήλ και Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, διεσταυρώθησαν και συναντήθησαν. Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να αναδείξει αυτήν ακριβώς την διάσταση μέσα από τις υπάρχουσες πληροφορίες και με συνεκτίμηση των ιστορικών στοιχείων να καταλήξει στο συναγόμενο ιστορικό συμπέρασμα της γνωριμίας και της διασυνδέσεως των δύο Αγίων. Ο Άγιος Ραφαήλ καταγόταν από τους Μύλους της Ιθάκης και γεννήθηκε το έτος 1410 μ.Χ. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Λάσκαρης ή Λασκαρίδης και ο πατέρας του ονομαζόταν Διονύσιος και η μητέρα του Μαρία. Καταγόταν από το γένος των Λασκαραίων, από την αυτοκρατορική αυλή της Νίκαιας. Οι γονείς του ήσαν άνθρωποι ευσεβείς και έδωσαν στον Γεώργιο χριστιανική ανατροφή και μεγάλη μόρφωση. Την εποχή εκείνη η Ιθάκη, όπως και πολλά μέρη της Δυτικής Ελλάδος, ήσαν υπό την κατοχή των Δυτικών. Η Ιθάκη και η Κεφαλονιά ήσαν υπό την κατοχή του ιταλικού οίκου του Καρόλου Τόκκου. Από νωρίς, ο νεαρός Γεώργιος Λασκαρίδης έλαβε επιμελημένη μόρφωση, ιταλική παιδεία και ορθόδοξη χριστιανική ανατροφή. Μάλιστα, πλησίον σε κάποιον ιατροφιλόσοφο παρακολούθησε και μαθήματα ιατρικής. Πάντοτε όμως διατηρούσε με υπερηφάνεια την ανάμνηση της πατρογονικής του καταγωγής από την Νίκαια της Μικράς Ασίας. Οι ιστορικές συγκυρίες και η διπλωματική συμμαχία μεταξύ του Κάρολου Τόκκου και του Θεόδωρου Παλαιολόγου του Δεσποτάτου του Μυστρά, η οποία επισφραγίστηκε με επιγαμία, οδήγησαν τα βήματα του νεαρού Γεωργίου Λασκαρίδη στην αυλή των Παλαιολόγων. Εκεί, ευρέθη και μαθήτευσε στον φημισμένο δάσκαλο και φιλόσοφο Πλήθωνα τον Γεμιστόν. Εκεί, στην σχολή του Πλήθωνος στον Μυστρά γνωρίσθηκε και με τον Βησσαρίωνα, αλλά και τους άλλους πρίγκηπες Παλαιολόγους, τον Θωμά και τον Κωνσταντίνο, που έμελλε να στεφθεί τελευταίος αυτοκράτορας της Κων/πόλεως και να πέσει ηρωικώς μαχόμενος στα τείχη της το 1453. Σε πολύ νέα ηλικία, αφού ολοκλήρωσε την κοσμική του μόρφωση, ενετάχθη στον αυτοκρατορικό στρατό, αρχικώς στην συνοδεία του πρίγκηπα Θωμά Παλαιολόγου, και εν συνεχεία του αδελφού του Δημητρίου Παλαιολόγου. Λόγω της υψηλής του μορφώσεως και της ανδρείας του, ανήλθε στις τάξεις του αυτοκρατορικού στρατού και έφθασε στον βαθμό του χιλιάρχου. Όταν ο αυτοκράτωρ Ιωάννης Παλαιολόγος απεφάσισεν να μεταβεί στην Δύση για διάλογο με τον Πάπα στην Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, με εντολή των Παλαιολόγων του Δεσποτάτου του Μυστρά, ο χιλίαρχος Γεώργιος Λασκαρίδης (ο μετέπειτα Άγιος Ραφαήλ), διετάχθη να μετάσχει στην ακολουθία του αυτοκράτορος ως επιτελής (αξιωματικός) του Δημητρίου Παλαιολόγου. Ως μέλος της πολυμελούς ελληνικής αντιπροσωπείας που θα συμμετείχε στην Φερράρα-Φλωρεντία τα έτη 1438-1439, ο χιλίαρχος Γεώργιος Λασκαρίδης είχεν την ευκαιρία να γνωρίσει εκ του σύνεγγυς και να συναναστραφεί με τους ιστορικούς πρωταγωνιστές των γεγονότων, τον Πατριάρχη Ιωσήφ, τον Βησσαρίωνα, τον Ισίδωρον Κιέβου, τον Γεώργιο Σχολάριο και τον φιλόσοφο Πλήθωνα Γεμιστό, τους οποίους εγνώριζε από τον Μυστρά. Επίσης, είχε την δυνατότητα να γνωρίσει και να εκτιμήσει την μεγάλη μορφή της Ορθοδοξίας, τον πρωταγωνιστή και υπέρμαχο της Πίστεως, τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό. Όταν τελικώς υπέγραφη ο ενωτικός όρος της Συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας, κατόπιν των πιέσεων του Πάπα, των Δυτικών αλλά και του αυτοκράτορος, και ο Μάρκος ο Ευγενικός έμεινε μόνος του, εκτεθειμένος στις απειλές και το μένος του Πάπα, διότι δεν είχε συμβιβασθεί να υπογράψει την ψεύτικη Ένωση της Συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας, ο ίδιος ο αυτοκράτωρ Ιωάννης Παλαιολόγος, ο οποίος εκτιμούσε την προσωπικότητα και την εντιμότητα του Μάρκου του Ευγενικού, εγγυήθηκε την ασφάλεια της ζωής του και τον επεβίβασε στην αυτοκρατορική γαλέρα για το ταξίδι της επιστροφής της ελληνικής αντιπροσωπείας. Επάνω στο ίδιο πλοίο συνταξίδεψε και προστάτεψε την ζωή του Αγίου Μάρκου ο χιλίαρχος Γεώργιος Λασκαρίδης. [Σημείωση Αδελφότητος Αγίου Ραφαήλ: Για να είμαστε πιο ακριβείς στο σημείο αυτό: Οι πληροφορίες από τις πηγές αναφέρουν ότι ο Δημήτριος Παλαιολόγος, μαζί με τον Πλήθωνα Γεμιστό και τον Γεώργιο Σχολάριο -προφανώς και με την παρουσία του Χιλίαρχου Γεώργιου Λασκαρίδη, δηλαδή του Αγίου Ραφαήλ, ο οποίος όπως προαναφέρθη ήταν ανατεθειμένος ως αξιωματικός στο επιτελείο του Δημητρίου Παλαιολόγου (και προσωπικός ιατρός του)- είχαν αναχωρήσει 2 μέρες πριν την υπογραφή του Τόμου της Συνόδου, ενώ ο Άγιος Μάρκος αναχώρησε αργότερα μαζί με τον Αυτοκράτορα -αφού ο Αυτοκράτορας και οι υπόλοιποι εκκλησιαστικοί υπέγραψαν τις αποφάσεις της Συνόδου- με την αυτοκρατορική γαλέρα, υπό την προστασία όντως του Αυτοκράτορα. Άρα: ο Άγιος Ραφαήλ δεν ήταν παρών όταν υπεγράφησαν οι Αποφάσεις της Συνόδου, αλλά και δεν είχε περεταίρω απευθείας επαφή με τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, αφού επέστρεψαν σε διαφορετική χρονική στιγμή και με διαφορετικό μέσο. Στο βιβλίο “Άγραφον – η Αποκάλυψη του Αγίου Ραφαήλ” του Φώτιου Λίτσα, ομιλώντας ο Άγιος Ραφαήλ αναφέρει για την Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας και το εξής: «Εγώ φυσικά ήμουν στην πολιτική αντιπροσωπεία (δεν ήταν δηλαδή εκκλησιαστικό πρόσωπο ακόμα), υποστήριζα τον Αυτοκράτορα… Να πω την αλήθεια μου η ψυχή μου ήταν με τον Πλήθωνα (ήταν ο πρώην δάσκαλός του Αγίου στον Μυστρά) που παρά την πίεση του Αυτοκράτορα δεν ήθελε την Ένωση με τίποτα. Δίπλα του ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός της Εφέσου, ανθενωτική κολώνα, τί αξιοθαύμαστος άνθρωπος!»] Ο Γεώργιος Λασκαρίδης επέστρεψε στο Μυστρά, και συνέχισε την στρατιωτική του υπηρεσία στον Δεσπότη Θωμά Παλαιολόγο. Η οθωμανική απειλή γινόταν συνεχώς και περισσότερον πιεστική, η επιθετική προέλαση του σουλτάνου Μουράτ (πατέρα του Μωάμεθ του Πορθητή) στην Βαλκανική και την Μικρά Ασία έσφιγγε περισσότερο τον κλοιό για την Βυζαντινή αυτοκρατορία, η οποία είχεν περιορισθεί πλέον στην Βασιλεύουσα, τα περίχωρα της Κων/πόλεως και το Δεσποτάτο του Μυστρά. Στα 1443, ο Κων/νος Παλαιολόγος εστέφθη Δεσπότης του Μυστρά. Σε μίαν ύστατη προσπάθεια συνασπισμού των χριστιανικών δυνάμεων για να αναχαιτισθεί η προέλαση των Οθωμανών, οι χριστιανικές δυνάμεις υπό τον βασιλέα Λαδίσλαον της Πολωνίας υπέστησαν δεινή ήττα και συντριβή στην μάχη της Βάρνας το έτος 1444. Κατά την υποχώρηση των βυζαντινών στρατευμάτων, ο χιλίαρχος Γεώργιος Λασκαρίδης, που έλαβε μέρος στην μάχη της Βάρνας, εύρε καταφύγιο στην Μονή του Τιμίου Προδρόμου στις Σέρρες. Εκεί, συνάντησε τον παλιόν του γνώριμο από τον Μυστρά, τον πρώην φιλόσοφον Γεώργιο Σχολάριο και νυν μοναχό Γεννάδιο, μαθητή του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού και ηγέτη των ανθενωτικών. Είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν και να αναστοχασθούν την μοίρα του Γένους, την πορεία της φθίνουσας αυτοκρατορίας, την διάσταση ενωτικών και ανθενωτικών, αλλά και την απαρασάλευτη προσήλωση του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού στην Ορθόδοξη Πίστη των Πατέρων. Στην πνευματική ησυχία και γαλήνη του μοναστηριού, ο χιλίαρχος Γεώργιος είχε τον χρόνον να σκεφθεί πολλά πράγματα και να λάβει την απόφαση να εγκαταλείψει τον στρατιωτικό βίο και να γίνει μοναχός, και εν συνεχεία κληρικός με το όνομα Ραφαήλ. Πριν γίνει κληρικός είχε σταδιοδρομήσει στο βυζαντινό στρατό και έφθασε μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Σε ηλικία τριάντα πέντε ετών γνώρισε ένα ασκητικό και σεβάσμιο γέροντα, τον Ιωάννη, ο οποίος τον προσείλκυσε στην εν Χριστώ ζωή. Κάποια Χριστούγεννα ο γέροντας κατέβηκε από τον τόπο της ασκήσεώς του, για να εξομολογήσει και να κοινωνήσει τους στρατιώτες και κήρυξε τον λόγο του Θεού. Τότε ο αξιωματικός Γεώργιος, όταν ο γέροντας κατέβηκε πάλι τα Θεοφάνεια, αποχαιρέτισε τους στρατιώτες και τον ακολούθησε. Μετά την κουρά του σε μοναχό, στη συνέχεια έγινε κληρικός παίρνοντας το όνομα Ραφαήλ, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, και υπηρέτησε ως εφημέριος και ιεροκήρυκας στο ναό του Αγίου Δημητρίου του Λουμπαρδιάρη στην Ακρόπολη των Αθηνών. Έπειτα τιμήθηκε και με το οφίκιο του αρχιμανδρίτη και του πρωτοσυγκέλλου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως. Μετά τον θάνατο του αυτοκράτορος Ιωάννου Η´ Παλαιολόγου, στον θρόνο της Βασιλεύουσας ανήλθε ο Κων/νος ΙΑ´ Παλαιολόγος το έτος 1449. Επειδή είχε τεράστια μόρφωση, μαζί δε με τις άλλες αποκαλύψεις, ο Άγιος Ραφαήλ αποκάλυψε ότι απεστάλη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Εσπερία, στην πόλη της Γαλλίας που ονομάζεται Μορλαί, τον έστειλε για κάποια θεολογική σύσκεψη. Το γεγονός αυτό έλαβε χώρα λίγο πριν από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Εκεί, στην γαλλική πόλη Μορλαί, στο πανεπιστήμιο φοιτούσε ο νεαρός σπουδαστής Νικόλαος, που η καταγωγή του ήταν από τη Θεσσαλονίκη. Θεωρείται Θεσσαλονικεύς στην καταγωγή, αν και αναφέρεται ότι γεννήθηκε στους Ράγους της Μηδίας της Μικράς Ασίας. Ωστόσο μεγάλωσε και ανδρώθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ήταν πλουσιόπαιδο. Γιος συμβολαιογράφου. Οι γονείς του τον είχαν στείλει να σπουδάσει σε γαλλικό πανεπιστήμιο. Η πνευματική μορφή αλλά και η μόρφωση του Αγίου Ραφαήλ προσήλκυσε τον νεαρό Νικόλαο, ο οποίος συνεδέθη πνευματικώς με τον σεβάσμιο ιερομόναχο Ραφαήλ, και άφησε τις σπουδές του. Ο Νικόλαος, συγκινημένος από τη χριστιανική διδασκαλία του Ραφαήλ, εγκατέλειψε την κοσμική ζωή και τον ακολούθησε. Γύρισε στην Ελλάδα, ασπάστηκε το μοναχικό σχήμα και χειροτονήθηκε διάκονος. Έγινε πιστός συνεργάτης και αφοσιωμένος στον Ραφαήλ και από τότε δεν αποχωρίστηκαν ποτέ. Ο Άγιος Ραφαήλ και ο διάκονος Νικόλαος ήσαν στην Κων/πολη, λίγο πριν την Άλωση του 1453. Όταν όμως έγινε η ενωτική λειτουργία στην Αγία Σοφία, στις 12 Δεκεμβρίου 1452, λειτουργούντος του λατινόφρονος καρδιναλίου Ισιδώρου, παρουσία Ελλήνων και Λατίνων, όπου έγινε και η μνημόνευση του Πάπα, ο Άγιος Ραφαήλ με τον διάκονο Νικόλαο αρνήθησαν να παραστούν και έφυγαν από την Πόλη. Όταν έγινε η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1453, ο Ραφαήλ και ο Νικόλαος συνέπεσε να βρίσκονται στη Θράκη. Μόλις έπεσε η Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Τούρκων, οι οποίοι εισέβαλαν ορμητικά στη Θράκη και καταλύθηκε οριστικά η βυζαντινή αυτοκρατορία, ο φόβος για γενικούς διωγμούς κατά των Χριστιανών στάθηκε ως αφορμή να καταφύγει ο Άγιος Ραφαήλ με την συνοδεία του από το λιμάνι της Αλεξανδρουπόλεως, στη Μυτιλήνη. Εκεί, το 1454 εγκαταστάθηκε μαζί με άλλους μοναχούς στην παλαιά μονή του Γενεσίου της Θεοτόκου, η οποία στο παρελθόν ήταν γυναικεία και ήταν χτισμένη στο λόφο Καρυές, κοντά στο χωριό Θέρμη. Ηγούμενος της μονής εξελέγη στην συνέχεια ο Άγιος Ραφαήλ. Έπειτα από μερικά χρόνια, το έτος 1463 μ.Χ., η Λέσβος έπεσε στα χέρια των Τούρκων, οι οποίοι σε μια επιδρομή τους στο μοναστήρι, συνέλαβαν τον Άγιο Ραφαήλ και τον Άγιο Νικόλαο, τη Μεγάλη Πέμπτη του ιδίου έτους. Ακολούθησαν σκληρά και ανηλεή βασανιστήρια και ο Άγιος Ραφαήλ μαρτύρησε διά σφαγής με πολύ σκληρό τρόπο. Τον έσυραν βιαίως τραβώντας τον από τα μαλλιά και την γενειάδα, τον κρέμασαν από ένα δένδρο, τον χτύπησαν βάναυσα, τον τρύπησαν με τις λόγχες, αφού προηγουμένως τις πυράκτωσαν σε δυνατή φωτιά και τελικά τον έσφαξαν πριονίζοντάς τον από το στόμα. Έπειτα από θαυματουργικές υποδείξεις των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, έγινε γνωστή η ύπαρξη των λειψάνων τους και υποδείχθηκαν τα σημεία όπου βρίσκονταν οι τάφοι τους. Βιβλιογραφία (ενδεικτική). -) Βασιλειάδη Νικολάου, Μάρκος Ευγενικός και η ένωσις των εκκλησιών, εκδ. αδελφότητος θεολόγων “Ο ΣΩΤΗΡ”, Αθήναι 1972. -) Λίτσα Φωτίου, Άγραφον (η αποκάλυψις του Αγίου Ραφαήλ), εκδ. Ακρίτας, 2008. -) Μπεκιάρη Δημητρίου , αρχιμ., Η ζωή εκ τάφων, Αθήνα 1988. -) Ντίτορα Ολυμπιάδος, Ο σπορέας του ΟΧΙ (αφηγηματική βιογραφία του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού), εκδ. Ιεράς Μονής Αγίου Αθανασίου Σφηνίτσης, Ημαθία, 2017. Το αντλήσαμε από: Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος, Φύλλο της 14ης/01/2022. Βλέπε και: «Ο Άγιος Ραφαήλ αρνείται να συμμετάσχει στο ενωτικό συλλείτουργο στην Αγία Σοφία»

Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΔΙΑ ΝΑ ΔΗΛΩΘΕΙ Ο ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΜΟΣ ΜΑΣ Η ΑΝΑΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΑΣ ΔΗΛΑΔΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΑΣΤΑΝΤΑ ΚΥΡΙΟΝ.

Η Ἑβδομάδα μετά την Κυριακή τοῦ Πάσχα ὀνομάζεται Διακαινήσιμος, γιά νά δηλωθεῖ ὁ ἀνακαινισμός μας, ἡ ἀναδημιουργία μας δηλαδή ἀπό τόν ἀναστάντα Κύριο. Γιά τόν λόγο αὐτό καί τό πρῶτο ἀνάγνωσμα τοῦ Ἑσπερινοῦ τοῦ Πάσχα, (ὁ ὁποῖος τελέσθηκε τό Μεγάλο Σάββατο τό πρωί συναπτά μέ τήν θεία Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου), ἦταν ἀπό τό πρῶτο κεφάλαιο τοῦ Βιβλίου τῆς Γενέσεως, τοῦ πρώτου βιβλίου τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί ἀφοροῦσε στή δημιουργία τοῦ κόσμου. Αὐτό γίνεται γιά νά καταλάβουμε, πώς ὅ,τι ὑποτάχθηκε στήν ἁμαρτία καί διά τῆς ἁμαρτίας στόν θάνατο, ἀναδημιουργήθηκε ἀπό τόν Σωτῆρα Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ μόνος ἀναμάρτητος καί σήκωσε πάνω Του ὅλη τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, τήν κάρφωσε στόν Σταυρό, ὅπου ἡ ἁμαρτία ἀπέθανε μαζί μέ τήν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος μέ τήν τριήμερη Ἀνάστασή Του, εἶναι ως νά μᾶς ξαναδημιούργησε, χωρίς ἁμαρτία καί ἄρα χωρίς τήν κυριαρχία τοῦ διαβόλου, ελεύθερους και αυτεξούσιους οπως εξ αρχής δημιουργήθηκε ο άνθρωπος. Από την Κοινότητα Ορθόδοξη Κατήχηση (Orthodox catechism) στο Viber https://invite.viber.com/...

ΕΞΗΛΘΟΜΕΝ ΕΚ ΜΕΣΟΥ ΑΥΤΩΝ .... ΔΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΞΕΛΘΩΜΕΝ ΜΕΤ ΑΥΤΩΝ ΕΚ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΘΕΜΑ: ΔΙΑΚΟΠΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΤΗΣ ΕΝ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΤΕΛΟΥΣΗΣ ΜΕΤΑ ΤΟ 2005 ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΔΙΟΤΙ ΕΠΑΥΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ, ΗΤΟΙ ΕΞΗΛΘΟΜΕΝ ΕΚ ΜΕΣΟΥ ΑΥΤΩΝ ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΕΞΕΛΘΩΜΕΝ ΜΕΤ ΑΥΤΩΝ ΕΚ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ... «ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ» Περιοδική ‘Ορθόδοξος ‘Εποικοδομητική Ἔκδοσις τῆς Ἰερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἐκδότης: Ἐπίσκοπος Κήρυκος Στρογγύλη 194.00, Τ.Θ. 54. Κορωπί ‘Αττικῆς Α.Π. (ΕΠ) 17 ‘Εν Κορωπίῳ τῆ 22 Μαρτίου 2006 (Ε.Η.) (Ἁγίου Βασιλείου ‘Αγκύρας) ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΚΑΙ ΤΕΚΝΑ ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ - ΕΝΟΡΙΤΑΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΑΓ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΘΗΝΙΩΤΙΣΣΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΣΧΕΤΙΚΩΣ ΜΕ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ 2005. Διά τῆς παρούσης ἐνημερωτικῆς μου ἐπιστολῆς, ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ πνευματικά, θά σᾶς ἐνημερώσω ἐν πολλῆ συντομία «διά τήν ἀθεωτάτην μεταστοιχείωσιν τῶν ἁπάντων» ἡ ὁποία ἐπεδιώχθη τήν τελευταίαν αὐτήν δεκαετίαν εἰς τόν χῶρον τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας ‘Ορθοδόξου ‘Εκκλησίας καί νά σᾶς ἐπιστήσω τήν προσοχήν, ἐπί τοῦ θέματος τῆς ἐν τοῖς μυστηρίοις καί τῆ προσευχῆ ἐπικοινωνίαν τῶν ὀρθοδόξων μετά Κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι διά συγκεκριμένων πράξεων ἤ ἐνεργειῶν, ἤ παραλείψεων ἔπαυσαν νά εἶναι ὀρθόδοξοι καί κινοῦνται εἰς τόν χῶρον τῆς πλάνης καί τῆς κακοδοξίας. Ἕνα σύνηθες ἐρώτημα πολλῶν εἶναι τό ἑξῆς: «Πολύ καλά τά λέγετε, Σεβασμιώτατε, ὅσον ἀφορᾶ τήν ψευδοσύνοδον τοῦ κ. Νικολάου. Ἔχετε ἀπόλυτον δίκαιον, καί καλά ἐκάνατε καί διεκόψατε κοινωνίαν μετ’ αὐτῶν, ἀλλά εἶναι τόσον κακόν δι’ ἡμᾶς νά ἐκκλησιαζώμεθα καί εἰς τούς Ναούς των καί νά ἐξυπηρετούμεθα ὑπ’ αὐτῶν, ὅταν ὑπάρχη ἀνάγκη; Ἄλλωστε ἡμεῖς ἐνῶ δεχόμεθα καί ὑπογράφομεν τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» τῆς 14.5.2004, δέν δεχόμεθα ὅμως καί καταδικάζομεν τά αἱρετικά καί βλάσφημα φρονήματα τῆς περί τόν κ. Νικόλαον ψευδοσυνόδου, καί ἀγωνιζόμεθα, ὅσον δυνάμεθα, διά νά παραμείνωμεν ἀσάλευτοι ἐν τῆ πίστει». ‘Επ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἔχουν γραφεῖ πολλά εἰς ἑκατοντάδας ἔγγραφα, τά ὁποῖα καλύπτουν χιλιάδας σελίδων. Δέν θά τά ἐπαναλάβω. Θά σᾶς ἐνημερώσω ὅμως διά τήν τελευταίαν ἐκκλησιαστικήν κρίσιν μέ πολλήν συντομίαν (ἐπιγραμματικά) καί ὅστις θέλει νά γνωρίση περισσότερα ἄς παρακολουθεῖ τήν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΝΟΗΝ» καί ἄς ἐνημερώνεται ἐκεῖθεν, ἤ ἄς παρακολουθεῖ τάε ὁμιλίας – συζητήσεις πού γίνονται τόσον στόν Αγιο Σπυρίδωνα Καρέα, κάθε Δευτέρα ἀπόγευμα, ὅσον καί εις τόν Μητροπολιτικόν Ναόν «Αγίου Δημητριου Αχαρνων καί τον Επισκοπικόν της Αγίας Αἰκατερίνης. Ναί, ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά, τά τελευταῖα δέκα ἔτη, συνετελέσθη ἡ «ἡ ἀθεωτάτη μεταστοιχείωσις τῶν ἁπάντων». Ὅ,τι ἔγινε καί τήν περίοδο τῆς Εἰκονομαχίας (8ος αἰών). Μέ τήν διαφοράν ὅτι τότε μέν, ἐπολεμήθη ἕν δόγμα, τό δόγμα τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, εἰς τάς ἡμέρας μας, ὅμως ἐπολεμήθη καί πολεμεῖται τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας, εἰς τό ὁποῖον συμπεριλαμβάνονται ὅλα τά ἱερά δόγματα. Αἱ «πῦλαι τοῦ Ἅδου» εἰς τάς ἡμέρας μας, (κατά τούς Ἁγίους Πατέρας «πῦλαι τοῦ Ἄδου» εἶναι αἱ δυσώνυμοι αἱρέσεις), ἐδίωξαν τήν Ἐκκλησίαν, διά τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅσον οὐδέποτε ἄλλοτε εἰς παλαιοτέραν ἐποχήν. Οἱ πολέμιοι τῆς ‘Εκκλησίας, τά ξένα Κέντρα πού ἀνέλαβον νά ἀφανίσουν τήν ‘Εκκλησίαν, ἐπεδίωξαν νά ἀχρηστεύσουν τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν (Ἐκκλησιολογίαν) καί τήν ἀνόθευτον Ἀποστολικήν Διαδοχήν. Καί ἐπολέμησαν αὐτά τά δύο χαρακτηριστικά γνωρίσματα τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διότι γνωρίζουν ὅτι ἄνευ αὐτῶν δέν «νοεῖται ‘Εκκλησία. Εἶναι γνωστόν, σᾶς τό ἔχομεν ἀναλύσει πολλάκις, κατά τάς ἀπογευματινάς ὁμιλίας καί ὅσοι παρακολουθεῖτε πρέπει νά τό γνωρίζετε, εἰς τήν ‘Ορθόδοξον Ὁμολογίαν (‘Εκκλησιολογίαν) συμπεριλαμβάνονται ὅλα τά δόγματα, καί αὐτή ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, ἡ ὁποία δέν εἶναι δυνατόν νά χωρισθῆ ἀπό τήν Ὁμολογίαν, ὅπως χαρακτηριστικά διδάσκει ὁ Ἅγιος ‘Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος. Δι’ αὐτό καί τά ξένα Κέντρα ἐφρύαξαν κυρίως ἐναντίον ἐκείνων τῶν ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται νά διαφυλαχθῆ «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως» αὕτη ἡ ἱερά Παρακαταθήκη (τῆς Ὁμολογίας καί τῆς ‘Αποστολικῆς Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν ἐλάβομεν διά τῶν ὁμολογιακῶν πράξεων καί τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1937 καί 1948 καί ἀλληλοδιαδόχως καί τῶν μέχρι τοῦ 1995 ὀρθοδόξων χειροτονιῶν. ‘Εχρησιμοποίησαν βέβαια πράκτορές των εἰς τόν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας, διότι μόνοι των δέν ἠδύναντο νά κάμουν ἀπολύτως τίποτε. ‘Εχρησιμοποίησαν τον γνωστόν παρασυνοδικόν κατεστημένον, το οποίον με την σειρά του παρέσυρε τούς ‘Αρχιερεῖς, εἰς σκευωρίας, βλασφημίας, παραχαράξεις, καί ἐπροπαγάνδισαν χωρίς ἐντροπήν τά πλέον ἀναίσχυντα ψεύδη, διά νά μήν ἀφήσουν τίποτα ὄρθιο. Τί νά πρωτοσημειώσωμεν ἀπό τό διωκτικόν μένος τῶν τελευταίων τούτων πολεμίων καί διωκτῶν τῆς Ἐκκλησίας; Τήν βάρβαρον συμπεριφοράν τῶν πρώην ‘Αδελφῶν καί Συλλειτουργῶν, ἤ τάς ληστρικάς ἀντορθοδόξους, ἀδίκους, ἀνοήτους ἐν πολλοῖς ἀποφάσεις των; Τήν ἄνευ ὅρων καί ὁρίων φιλοδοξίαν τοῦ Πειραιῶς Νικολάου, ἤ τήν ὑποκρισίαν τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί τοῦ κ. Κάτσουρα, οἱ ὁποῖοι μπροστά εἰς τήν προδοσίαν δέν ἐδίστασαν νά καταπατήσουν ἱερά καί ὅσια; ‘Εξεμεταλλεύθησαν εἰς τό ἔπακρον τήν φιλοδοξίαν τοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου, ἐξεματαλλεύθησαν καί τήν ἀδυναμίαν τοῦ γέροντος ‘Αρχιεπισκόπου, καί μετά ἀπό σειράν ληστρικῶν ἀποφάσεων, βλασφημιῶν καί τῆς καταλύσεως τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, τούς ὡδήγησαν καί εἰς τήν ἱερόσυλον συμπαιγνίαν τῆς παραιτήσεως τοῦ ‘Αρχιεπισκόπου καί τῆς μοιχεπιβασίας τοῦ κ. Νικολάου, ἡ ὁποία ἦτο συνέχεια καί συνέπεια τῆς μετά τό 1997 - 1998 ὁμαδικῆς «Συνοδικῆς» συγκαλύψεως τῶν Ἀπαλλακτικῶν Βουλευμάτων, τῆς ἐνόχου σιωπῆς ἔναντι τῶν βλασφημιῶν τῶν Φλωρινικῶν κατά τῆς Ἀποστολικῆς μας Διαδοχῆς, τῆς ἀρνήσεως νά ἀντιμετωπίσουν τάς βλασφημίας κ. Β. Σακκᾶ καί τοῦ Μαξίμου, τῆς ἀθωώσεως τῶν «πέντε» καί ἑπομένως τῆς ἐνεργοποιήσεως τῆς καθαιρέσεώς των, τῆς ὑπαναχωρήσεως καί κηρύξεως «γυμνῆ τῆς κεφαλῆ» τῆς βλασφημίας, ὅτι ὅλοι υπαγόμεθα υπό τους Ρωσους καί γενικά ὅτι τό 1971 ἐξηρτήθη ἡ Ἀποστολική μας Διαδοχή ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, κλπ. Τά θέματα πού προέκυψαν καθ’ ὅλην τήν παρελθοῦσαν δεκαετίαν καί ὡδήγησαν εἰς τήν σχισματοαίρεσιν τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ κ. Νικολάου, δέν ἦσαν μόνον προσωπικῆς φύσεως, ὡς προπαγανδίζουν τινές, (δέν ἦτο μόνον ἡ φιλοδοξία τοῦ Νικολάου, οὔτε ἡ ὑποκρισία τοῦ Κάτσουρα καί τῶν Τσακίρογλου), δέν ἦσαν μόνον διοικητικά, ὅπως πρός ἀποπροσανατολισμόν τοῦ ἁπλοϊκοῦ λαοῦ, ἰσχυρίζεται ετερος. Τά πάντα βοοῦν ὅτι σκοπός τοῦ κινήματος τῆς προδοσίας, ἀπό τοῦ 1997 καί μέχρι σήμερον ἦτο ἡ φίμωσις τῆς ‘Ορθοδόξου Ὁμολογίας, καί ἡ ἀχρήστευσις τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν ὡμολόγει ΠΕΠΑΡΡΗΣΙΑΣΜΕΝΩΣ ἡ ἀκαινοτόμητος Γνησία ‘Ορθόδοξος Ἐκκλησία, (βλέπετε Διακηρύξεις Κυριακῆς ‘Ορθοδοξίας προηγουμένων ἐτῶν καί ἀγωνιστικά ἄρθρα εἰς τόν «ΚΗΡΥΚΑ», ὅταν ἦτο «ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ»), ὥστε νά παραδοθῆ εἰς τήν ΛΗΘΗΝ ὁ ἀγών ὑπέρ τῆς Ἀληθείας; Ναί εἶναι καί τά προσωπικά. Εἶναι καί οἱ προσωπικές ἀδυναμίες. Εἶναι καί τά διοικητικά, ἡ κατάλυσις τῆς Κανονικῆς Τάξεως. Ὅταν ὅμως αὐτά γίνονται ὅργανα εἰς τάς χεῖρας τῶν πολεμίων, διά νά περάσουν τά σχέδια τῆς προδοσίας, ὅταν αὐτά γίνονται τά μέσα διά τήν «ἀθεωτάτην μεταστοιχείωσιν τῶν πάντων» τότε τά πράγματα γίνται τραγικά. Τά ξένα Κέντρα, γνώριζαν τήν φιλοδοξία τοῦ Νικολάου, γνώριζαν ὅτι εἶναι πανέτοιμος νά προδώση τά πάντα, ἀρκεῖ νά τό κολακεύσης. Ἐγνώριζαν πολύ καλά, καί τήν ἄλλην μυστικήν προδοσίαν τοῦ 1974, ἡ ὁποία ὡδήγησε εἰς τό βλάσφημον καί προδοτικόν 54/76 ὑπέρ αὐτοῦ Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα. Καί ἦσαν βέβαιοι ὅτι ὡς «ἀναγνωρισμένος», βάσει τῆς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας τοῦ 1971, ἦτο ὁ πλέον κατάλληλος, διά νά ὑπηρετήση καί ὁλοκληρώση τά σχέδια τοῦ Παλαιοημερολογικοῦ Οἱκουμενισμοῦ, τά ὁποῖα προσοχή, δέν εἶναι ἡ ἀφομοίωσις, ἡ διοικητική ἕνωσις, (μέ ἀποτέλεσμα νά μη φαίνεται ἡ προδοσία), δέν ἦτο ἡ φανερά ὑπαγωγή, τήν ὁποίαν οἱ πάντες ἔστω καί «διά τήν τιμήν τῶν ὅπλων», ὅπως λέγομεν, ἀλλά ἡ ΑΛΛΗΛΟΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΣ καί ἡ ΣΥΝΥΠΑΡΞΙΣ μετά τῶν οἰκουμενιστῶν, ὥστε μέσα ἀπ’ αὐτήν τήν συνύπαρξι νά προκύψη ὁ ἀφανισμός τῆς Ὀρθοδοξίας. Πράγματι, ὁ «Πειραιῶς» κ. Νικόλαος ἀπεδείχθη διά μίαν ἀκόμη φοράν «ἄξιος» τῆς ἀποστολῆς του, «ἱκανός» νά παίξη τόν ρόλον τοῦ προδότου, τόν ὁποῖον τοῦ «ἀνέθεσαν» τά ξένα Κέντρα, καί τό 1974 – 1976 μέ τήν «μήνυσι» τοῦ νεοημερολογίτου Πειραιῶς Χρυσοστόμου Ταβλαρουδάκη καί τό 1997-2005 μέσω τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου. Διότι μέ ὅσα ἔπραξε ἤ ἁπλῶς ὑπέγραψε, ἤ ἐσκευώρησε, ἤ ἱεροσύλησε, ἤ κατεχράσθη ὅλα αὐτά τά χρόνια, ἠρνήθη καί προσωπικῶς καί «Συνοδικῶς», καί τήν Ὀρθοδοξίαν - Ὁμολογίαν, καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, καί κατέλυσε τήν Κανονικήν Τάξιν καί τόν Συνοδικόν θεσμόν, μέ ἀποτέλεσμα νά ἔχει ξεπεράσει καί αὐτούς τούς νεωτεριστάς, νά ἔχη παρασύρη εἰς τήν προδοσίαν τήν πλειοψηφίαν τῶν ‘Αρχιερέων, ὅπως παρέσυρε παλαιότερον τούς «πέντε» εἰς τήν ἀπάτην τῆς δῆθεν «νεοεικονομαχίας»..Μόνον ἕνα δέν ἐπέτυχε, καί αὐτό ἴσως θά τοῦ τό χρεώσουν πολύ ἀκριβά τά ξένα Κέντρα, ὅτι δέν κατώρθωσε νά παρασύρη πάντας τούς ‘Αρχιερεῖς εἰς τήν προδοσίαν, τό ὅτι ἔμεινε ἔξω ἀπό τήν προδοσίαν ὁ Μεσογαίας Κήρυκος. Καί σᾶς ἐρωτῶ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί. Μετά ἀπό αὐτά, δέν πρέπει νά σᾶς ἀπασχολήσει ὅτι ὁ «Πειραιῶς» κ. Νικόλαος καί οἱ περί αὐτόν ΙΕΡΟΣΥΛΟΥΝ καί ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΑΓΙΑ; Πῶς ἔχετε άναπαυμένην τήν συνείδησίν σας νά ἐκκλησιάζεσθε εἰς τούς Ναούς των, καί νά «κοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις αὐτῶν τοῖς πονηροῖς καί βλασφήμοις»; Δέν γνωρίζετε ὅτι ἡ διακοπή κοινωνίας μεθ’ ἐνός βλασφήμου καί αἱρετικοῦ, καί ἡ καταδίκη τῶν αἱρετικῶν του φρονημάτων, εἶναι ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ; Διατί τήν ἀρνεῖσθε; Τί ζητεῖ ἀπό ἡμᾶς ὁ Χριστός εἰς τούς ἐσχάτους αὐτούς καιρούς; Τόλμην καί παρρησίαν, Πίστιν καί Ὁμολογίαν καί ‘Αγῶνα θεάρεστον μέχρις ἐσχάτων, διά νά παραμείνωμεν, μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ, μέχρι τελευταίας μας ἀναπνοῆς ἐντός τῆς Κιβωτοῦ καί νά ἀξιωθῶμεν τῆς αἰωνίου ζωῆς. Διατί δέν ἀνταποκρινόμεθα εἰς τό ἀκέραιον; Καί ἐπειδή ἴσως τινές δέν γνωρίζουν πῶς ἀκριβῶς ἔχουν τά πράγματα, ὅσον ἀφορᾶ τήν τελευταίαν ἀπόφασίν μας (ἔγγραφον 390/16.6.2005) νά διακόψωμεν κοινωνίαν μετά τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Νικολάου, σᾶς γνωρίζω, ὅτι ἐξῆλθον ἐκ μέσου αὐτῶν» ἐξ ‘Αρχιερατικοῦ καθήκοντος, «ἵνα μή ἐξέλθω μετ’ αὐτῶν ἐκ τῆς σωστικῆς Κιβωτοῦ» τῆς ‘Εκκλησίας. Καί μετά τήν ἀπόφασίν μου ἐκείνην πάλιν ἐπεδίωξα τήν εἰρήνην, ἀλλά ματαίως, διότι ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Νικολάου, δέν ἀπεδέχθη οὔτε τήν ὐπ’ ἀριθμ. 401/26.10.2005 τελευταίαν «ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΕΝΩΣΙΝ», τήν ὁποίαν μέ πολλήν ἀγάπην καί ἐν ἀληθείᾳ διετύπωσα, ἐνῶ ἐπιμένει εἰς τά αἱρετικά του φρονήματα, ὅπως ἀποδεικνύεται περιτράνως καί ἀπό τήν ὑπ’ ἀριθμ. 3229/18/31.1.2006 «ἀπάντησίν» του, ἡ ὁποία ἄν θέλετε ἕν μικρόν σχόλιον ἀποτελεῖ ΜΝΗΜΕΙΟΝ ΔΟΛΙΟΤΗΤΟΣ, ΠΟΝΗΡΙΑΣ, ΚΑΚΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ, καί ΑΥΤΟΚΑΤΑΔΙΚΗΣ του, νομίζω, ὅτι ἔχετε χρέος νά τοποθετηθεῖτε. Δέν νοεῖται περαιτέρω ἀναμονή. Εἰς τήν ἀπάντησίν των αὐτήν, ἐν γνώσει των πλέον, ΥΠΑΡΚΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ, τά ὁποῖα κατεπρόδωσαν γενναίως, καί τά ὁποῖα τούς ἐξέβαλον τῆς ‘Εκκλησίας, ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΣΥΖΗΤΗΣΩΜΕΝ, ἐνῶ προβάλλουν προπαγανδιστικά, παραχαράσσοντας τήν πραγματικότητα, ΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΘΕΜΑ, (τῆς διατυπώσεως τοῦ κ. Γκουτζίδη) τό ὁποῖον ἐσκευώρησαν οἱ ἴδιοι μετά τῶν Φλωρινικῶν, ἤ μᾶλλον οἱ Φλωρινικοί μετ’ αὐτῶν, μέ ἀποτέλεσμα, ἡ συγκεκριμένη κατηγορία «ἐπί καινοτομία καί αἱρέσει» νά ἀποβαίνη ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ἐναντίον των καί ἐναντίον ὅλων ὅσων ἀποδέχονται τάς ἀποφάσεις των καί τούς ἀκολουθοῦν. Εἰδικός μελετητής ἐκ Ρωσίας ἔχει ἀναλύσει τό θέμα καί ἔχει ἀποδείξει βάσει τῆς Πατερικῆς Διδασκαλίας, ὅτι ὁ «Πειραιῶς» κ. Νικόλαος, μέ τήν εἰσήγησίν του ἐπί τῆς διατυπώσεως τοῦ κ. Γκουτζίδη (14.2.2002) ἀπεκάλυψε πέραν τῆς συνειδητῆς του συμμετοχῆς εἰς τήν σκευωρίαν (ὅπερ σημαίνει συμμετοχήν εἰς τά σχέδια τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ) καί τά ἰδικά του αἱρετικά φρονήματα. Θά τελειώσω μέ ἕνα μικρό σχὀλιο ἐπί τῆς τελευταίας «ἀπαντήσεως» τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου κ. Νικολάου εἰς τήν ἐλαχιστότητά μου. Γράφει περί εἰρήνης, καί μοῦ ὑπενθυμίζει τούς λόγους ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ὁ ὁποῖος πράγματι καί πολύ σωστά λέγει, ὅτι «ἀνήκουν στόν Θεό καί βρίσκονται κοντά στά θεῖα, ὅσοι ἀποδέχονται καί ἐκτιμοῦν τό λαμπρό ἀγαθό τῆς εἰρήνης καί ἀπεχθάνονται καί στενοχωροῦνται γιά τό ἀντίθετο, δηλαδή τήν διχόνοια. Στήν ἀντίθετη ὅμως παράταξι (τοῦ πονηροῦ) ἀνήκουν ὅσοι εἶναι ἐπιθετικοί στούς τρόπους καί προσπαθοῦν νά κατακτήσουν τήν ἐπιτυχία μέ παραδοξότητες καί καμαρώνουν γιά τήν καταισχύνη τους», μή ἐννοώντας ὅτι αὐτά ἰσχύουν γιά τόν ἴδιον καί τούς περί αὐτόν. Τά γράφει δέ αὐτά μή ἐννοώντας κἄν τί ἐννοεῖ ὁ ἅγιος ὅταν γράφει περί εἰρήνης, καί μή λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν, ὅτι κατά τόν ἴδιον ἅγιον, ὑπάρχει καί «εἰρήνη» πού χωρίζει ἀπό τόν Θεό. «Κρείσσων ἐπαινετός πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ». Διά νά καταλάβετε ὅμως ποία εἶναι ἡ εἰρήνη διά τήν ὁποίαν ὁμιλεῖ ὁ ἅγιος, παραθέτω τί λέγει ὁ Ἅγιος ‘Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός. Τό παραθέτω ἐν πρωτοτύπῳ καί ἐν μεταφράσει: «Τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης οὐδέν ὑψηλότερον! δι’ ἥν νόμος καί προφῆται, δι’ ἥν Θεός ἄνθρωπος γέγονε, τοῦτο δέ τό μέγα καί ἀνεξιχνίαστον ὄντως μυστήριον΄ ἥν ἦλθε Χριστός εὐαγγελίσασθαι, ἥν αὐτός Χριστός τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς πρό τοῦ πάθους καί μετά τήν ἐκ τοῦ πάθους ἀνάστασιν ἐδωρήσατο΄ ἥν καί εἰς οὐρανούς ἀνιών μετά τῆς σαρκός αὐτοῦ, ὅθεν κατεληλύθει ἄσαρκος, ὡς κλῆρον τοῖς ‘Αποστόλοις καί δι’ αὐτῶν τῆ Ἐκκλησία κατέλιπεν. Εἰρήνη δέ ἐστίν ἡ ἐν τῶ ἀγαθῶ συμφωνία΄ τό γάρ κακῶς συμφωνοῦν, στασιάζειν μᾶλλον ἤ εἰρηνεύειν λεχθήσεται» (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, PG 95, 65). Δηλαδή: «Τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης τίποτα δέν ὑπάρχειι ὑψηλότερο! Γι’ αὐτήν ὁ νόμος καί οἱ προφῆτες, γι’ αὐτήν ὁ Θεός ἄνθρωπος ἔγινε, αὐτό λοιπόν τό μέγα καί ἀνεξιχνίαστο πράγματι μυστήριο. Αὐτήν ἦλθε ὁ Χριστός νά εὐαγγελισθῆ. Αὐτήν ὁ Χριστός στούς μαθητές του πρό τοῦ πάθους Του καί μετά τήν Ἀνάστασή Του ἐδώρησε. Αὐτήν καί ὅταν ἀνέβηκε στούς οὐρανούς μέ τή σάρκα του, ἀπ’ ὅπου κατέβει ἄσαρκος, κληρονομιά στούς ἀποστόλους καί δι’ αὐτῶν στήν Ἐκκλησία του κατέλιπε. Εἰρήνη δέ εἶναι ἡ συμφωνία στό ἀγαθό. Γιατί τό νά συμφωνεῖ κανείς στό κακό, μᾶλλον διχοστασία παρά εἰρήνη θά ὀνομασθῆ». Δι’ αὐτήν τήν εἰρήνην ὁμιλοῦν οἱ ἅγιοι, τήν συμφωνία στό ἀγαθό, ἐνῶ ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Νικολάου θέλει νά συμφωνήσωμεν εἰς τό κακόν, τό ὁποῖον δέν ὀνομάζεται εἰρήνη, ἀλλά ΣΧΙΣΜΑ. Οἱ ἅγιοι Πατέρες εἶναι πολύ αὐστηροί εἰς τό θέμα τῆς κοινωνίας μετά τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν: Δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι κοινωνοῦν μαζί των γράφει ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης: «Ἐχθρούς γάρ τοῦ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτους κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῃ τῆ φωνῆ ἀπεφήνατο». (P.G. 99. 1049 Α). Καί ἀλλοῦ λέγει: «Οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν΄ οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς ού κατεποντίσθησαν, ὅμως τῆ κοινωνία τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, 1164 Α). Δηλαδή: «Ἄλλοι μέν ἐναυάγησαν περί τήν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δέν ἀσπάσθηκαν τήν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέθησαν ὅμως μέ τούς λοιπούς λόγω τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας πού εἶχαν μαζί τους» (P.G. 99, 1164A). Παρακαλῶ νά ἀκούσετε τί λέγει σχετικῶς καί ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός. Προσέξτε τήν προτροπήν του, διότι ἔχη πλήρη ἐφοαρμογήν καί εἰς τήν περίπτωσίν μας: «Πέπεισμαι... ὅτι ὅσον ἀποδιϊσταμαι τοῦτου (τοῦ Πατριάρχου) καί τῶν τοιούτων, ἐγγίζω τῶ Θεῶ καί πᾶσι τοῖς πιστοῖς καί ἁγίοις Πατράσι΄ καί ὥσπερ τούτου χωρίζομαι, οὕτως ἑνοῦμαι τῆ ἀληθεία καί τοῖς ἁγίοις» (P.G. 160, 536). Εἰς τήν ἰδίαν ‘Εγκύκλιον ἔλεγε: «Φεύγετε καί ὑμεῖς ἀδελφοί, τήν πρός τούς ἀκοινωνήτους κοινωνίαν καί τό μνημόσυνον τῶν ἀμνημονεύτων». Τελειώνω μέ τά πολύ χαρακτηριστικά – προφητικά λόγια τοῦ στάρετς ‘Ανατόλιοο ἀπό τήν Ὄπτινα τῆς Ρωσίας(+1927), ὁ ὁποῖος προλέγει μέ ἐξαιρετική σαφήνεια περί τῶν συμβαινόντων εἰς τάς ἡμέρας μας: «Θά ἐξαπλωθοῦν παντοῦ αἱρέσεις. Ὀλίγοι θά ἀντιληφθοῦν τήν πανουργία τοῦ ἐχθροῦ. Οἱ αἱρετικοί θά πάρουν τήν ἐξουσία στά χέρια τους. Θά τοποθετήσουν παντοῦ δικούς τους ὑπηρέτας. Θά μεταχειρίζωνται βίαν. Οἱ μονάζοντες θά καταπιέζωνται καί ὅσοι θά εἶναι συνδεδεμένοι μέ τά ὑλικά θά ὑποταχθοῦν στούς αἱρετικούς. Οἱ δαίμονες διά τῆς αἱρέσεως θά εἰσέρχωνται εἰς τά Μοναστήρια, τά ὁποῖα θά παραμείνουν μόνον τοῖχοι, ἡ χάρις θά ἔχει φύγει ...». ‘Ελπίζω καί εὔχομαι τά ἀνωτέρω νά σᾶς φανουν χρήσιμα. Διατελῶ ἐν ἀγάπη Χριστοῦ Ὁ ἐλάχιστος ἐν ‘Επισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΘΗ ΚΑΝΟΝΙΚΩΣ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ, ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΘΟΥΝ ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΟΥΝ ΕΥΘΥΝΕΣ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ‘’ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ’’ Ιεραποστολικον καί Αντιαιρετικον ενημερωτικόν Φυλλάδιον του «Συλλόγου των Ορθοδοξων» του Επισκοπείου – Ιερας Μονης Αγιας Αικατερινης Κορωπίου Αττικης, λειτουργουντος ως Παραρτηματος καί εις τα πλαίσα των σκοπων του ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ Ματθαιος ο Α. Διευθυνσις: 4ο χιλιομετρον Λεωφορου Κορωπίου Μαρκοπούλου, Τ.Θ. 54 Κορωπι 19401, Τηλ. 210 6020176, 60907162202, 6977290326 Αριθμ. Φυλλου 17 Ιανουαριος 2021 Αντι προλόγου ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΙΑΣΙΝ ΤΗΣ ΙΕΡΟΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ «Εὑρίσκομαι εἰς τήν δυσάρεστον θέσιν νά ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΩ καί νά ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΩ ὅτι τό πρῶτον καί σοβαρόν θέμα, τό ὁποῖον πρέπει νά ἀντιμετωπίσωμεν, εἶναι ἡ παρατηρουμένη κατάχρησις ἐξουσίας, ἡ ἐπιδεικνυομένη εἰς τήν διοίκησιν αὐθαιρεσία καί γενικώτερον ἡ κατάλυσις τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ καί τῆς Κανονικῆς τάξεως. Καί τό κατ᾿ ἐπέκτασιν καί συνεπείᾳ αὐτοῦ ὑφιστάμενον θέμα παραλείψεως καθηκόντων μας, ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ ἔξωθεν εἰσβαλόντος παλαιοημερολογιτικοῦ Οἱκουμενισμοῦ, ὡς διεξοδικῶς ἔχω ἀναλύσει εἰς τάς ἑκατοντάδας σελίδας τῶν ἔγγράφων. ῾Υπομνημάτων, Εἰσηγήσεων μου εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον». Ιδου το υπ αριθμ. Πρωτ. 208/ 16.6.2001 εγγραφον του Μητροπολίτου Κηρυκου πρός τήν συνεδρριαζουσαν Ενδημουσαν Ιεράν Συνοδον. ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α. Π. 208 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 16-6-2001 (π.ἡ.). ΠΡΟΣ Τήν σήμερον συνεδριάζουσαν ᾿Ενδημοῦσαν-Διαρκῆ ῾Ιεράν Σύνοδον Μακαριώτατε, Πρόεδρε, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς Εὐσεβάστως σᾶς γνωρίζω, ὅτι: ᾿Εν συνεχείᾳ τῶν ἑκατοντάδων σελίδων ἐγγράφων μου, μέ τά ὁποῖα ὑποδεικνύω τήν Κανονικήν ἀντιμετώπσιν τῶν πολλῶν καί λίαν σοβαρῶν ἐκκρεμούντων θεμάτων, καί τά ὁποῖα δέν λαμβάνονται καθόλου ὑπ᾿ ὄψιν. ᾿Εν συνεχείᾳ καί τῶν ὅσων ἔχω καταγγείλλει περί τῆς δυσλειτουργίας τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, τοῦ ἀνωτάτου τούτου Συνοδικοῦ θεσμοῦ, ᾿Επειδή, ὅπως διεπίστωσα, καί ἀπό τάς τελευταίας ἐπαφάς (ἐγγράφους καί τηλεφωνικάς) μετά τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου, κατά τήν ταπεινήν μου ἄποψιν, δέν ὑπάρχει διάθεσις, ἔστω καί τήν τελευταίαν στιγμήν, νά λειτουργήσωμεν Κανονικῶς, ὡς ῾Ιερά Σύνοδος, καί νά ἀποφασίσωμεν ἐπί τῶν θεμάτων ὡς "ἔδοξε τῷ ῾Αγίῳ Πνεύματι καί ἡμῖν", ἀλλά συνερχόμεθα, μόνον καί μόνον διά νά ἀκούσωμεν καί φορτικῶς δεχθῶμεν τάς προειλημμένας ἀποφάσεις τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, τάς ὁποίας μεταφέρει εἰς ἡμᾶς ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος, ἤ καί ἕτεροι ᾿Αρχιερεῖς, μεθ᾿ ὧν συνεννοοῦνται οἱ συναποτελοῦντες τό παρασυνοδικόν κετεστημένον, διά τούς ὁποίους ὑπάρχουν καί ὑπόνοιαι, ἀλλά καί καταγγελίαι, ὅτι συνεννοοῦνται καί μέ ἐξωεκκλησιαστικούς παράγοντας, μέ ὅ,τι σημαίνει τοῦτο, Εὑρίσκομαι εἰς τήν δυσάρεστον θέσιν νά ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΩ καί νά ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΩ ὅτι τό πρῶτον καί σοβαρόν θέμα, τό ὁποῖον πρέπει νά ἀντιμετωπίσωμεν, εἶναι ἡ παρατηρουμένη κατάχρησις ἐξουσίας, ἡ ἐπιδεικνυομένη εἰς τήν διοίκησιν αὐθαιρεσία καί γενικώτερον ἡ κατάλυσις τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ καί τῆς Κανονικῆς τάξεως. Καί τό κατ᾿ ἐπέκτασιν καί συνεπείᾳ αὐτοῦ ὑφιστάμενον θέμα παραλείψεως καθηκόντων μας, ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ ἔξωθεν εἰσβαλόντος παλαιοημερολογιτικοῦ Οἱκουμενισμοῦ, ὡς διεξοδικῶς ἔχω ἀναλύσει εἰς τάς ἑκατοντάδας σελίδας τῶν ἔγγράφων. ῾Υπομνημάτων, Εἰσηγήσεων μου εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον. Δηλώνω δέ, ὅτι ὅλα τά προταθέντα, κατά τά τρία τελευταῖα ἔτη, υπό τῆς ἐλαχιστότητός μου θέματα ἰσχύουν καί ζητοῦν τήν Κανονικήν καί ἐν Συνόδῳ, ἀντιμετώπισίν των, τούτων ὅμως ἐκ τῶν πραμάτων προηγεῖται ἡ ἐκδίκασις τῆς παρούσης Καταγγελίας, ἡ ὁποία ἀφορᾶ τόν ὕψιστον Συνοδικόν θεσμόν. Παρακαλῶ νά ἐξετασθῇ Κανονικῶς τό θέμα, νά ἐντοπισθοῦν οἱ ἔνοχοι καί νά ἀποδοθοῦν εὐθῦνες. ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος Διά τον «Αντιαιρετικόν Αγωνα Γνησιων Ορθοδόξων» (Ιεραποστολή καί Φιλανθρωπία) φυλλάδιον το οποίον εκδίδεται εις τα πλαίσια των σκοπων του ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α καί του Παραρτηματος αυτου «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΝ ΤΑΜΕΙΟΝ» της Ιεράς Μητροπόλεως ΓΟΧ Μεσογαίας, Λαυρεωτικής καί Αχαρνων. Ελάχιστος προς Κύριον ευχέτης Ο Προεδρος του Μητροπολιτικου Φιλοπτωχου Ταμείου + Ο Μεσογαίας, Λαυρεωτικης καί Αχαρνων Κηρυκος.

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΣΕΡΓΙΟΣ ΝΕΙΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Δ/ΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057 Ἀριθμ. Πρωτ. ΕΠ/23 Ἐν Κορωπίῳ τῆ 20. 3.2006 (Δ. Κυρ. Νηστειῶν) Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΣΕΡΓΙΟΣ ΝΕΙΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ ‘Αγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά. Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε. ‘Εσχάτως ἐπρομηθεύθην τό βιβλίο πού φέρει τόν τίτλον: «ΟΣΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΑΡΕΤΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ», καί ἐξεδόθη τό 2003 ἀπό τό Μοναστήρι τοπῦ Ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, Κάλαμος ‘Αττικῆς, ὅπου ἔχουν καταγραφεῖ πολλά καί σημαντικά πράγματα διά τόν Καθηγητή Σέργιο Νεῖλο, τόν ἄνθρωπο πού μέ τήν ἔκδοσι τοῦ βιβλίου «ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ» ἀπεκάλυψε παγκοσμίως τά μυστικά σχέδια τῶν Σιωνιστῶν διά τήν παγκόσμιον κυριαρχίαν καί προσέφερε τήν μεγίστην ὑπηρεσίαν εἰς τόν ἀγῶνα τῆς Ὀρθοδοξίας στήν Ρωσία καί πανταχοῦ. Τό θέμα τοῦ Σεργίου Νείλου εἶναι ἰδιαιτέρως ἐνδιαφέρον δι’ ἡμᾶς δεδομένου ὅτι ὅταν μετέβην εἰς Ρωσίαν τόν Νοέμβριο τοῦ 1995, ἐπληροφορήθην μετ’ ἰδιαιτέρας χαρᾶς ὅτι ὁ τόσον γνωστός ἐδῶ εἰς τήν Ἑλλάδα, ἐκδότης τῶν Πρωτοκόλλων, Καθηγητής Σέργιος Νεῖλος, ἦτο ἀπό τά πρῶτα καί ἀγωνιστικά στελέχη τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακοκομβῶν ἐν Ρωσία, τῆς ὁποίας τά μέλη ἀπό τό 1995 μέχρι καί σήμερον εἶναι ὑπό τήν εὐθύνην μας καί τό ὠμοφόριόν μας. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ὁ Σέργιος Νεῖλος, εἰς ἐπιστολήν του τό 1927, ἀμέσως μετά τό σχίσμα τοῦ Μητροπολίτου Σεργίου διετύπωσε πρῶτος τήν Ὁμολογίαν τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν τῆς Ρωσίας, ἡ ὁποία δέν διαφέρει καθόλου ἀπό τήν Ὁμολογία τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος, καί δή τήν διατυπωθεῖσαν ἀπό τήν ἀρχήν τοῦ νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος ὑπό τοῦ ἁγιορείτου τότε Ἱερομονάχου καί μετέπειτα ‘Επισκόπου Βρεσθένης καί Μητροπολίτου Ἀθηνῶν Ματθαίου. Περί τῶν ἀγώνων τοῦ Σεργίου Νείλου ὑπέρ τῆς Γνησίας ‘Ορθοδοξίας, τά περί τῆς ἐν γένει ζωῆς καί δράσεως του, τά περί τῶν συνεχῶν διώξεων τάς ὁποίας ὑπέστη ὑπό τῶν ἐχθρῶν τῆς Πίστεως, καί τά περί τοῦ τέλους τῆς ζωῆς του, τά ἠκούσαμεν διά ζώσης, ἐν ἔτει 1995 καί 1996 εἰς Μόσχαν, ἀπό τήν ὑπέρ ἐνενήκοντα ἐτῶν γερόντισσα Μαρία, (τήν ὁποίαν μάλιστα ἐκείραμε μοναχή μέ τό ὄνομα Μαριάμ). Ἀπό τήν Μοναχή Μαριάμ ἐπληροροφορήθην, ὅτι ὁ Σέργιος Νεῖλος τά δύο τελευταῖα ἔτη τῆς ζωῆς του, ἐφιλοξενεῖτο κρυπτόμενος εἰς τόν οἶκον τοῦ πατρός της, ἱερέως Βασιλείου, αὐτή δέ ἦτο παροῦσα καί εἶδε τάς τελευταίας στιγμάς τῆς ζωῆς του. Μοί ἐχάρισεν μάλιστα ἡ ἰδία ἕνα ἀπό τά πρῶτα ἀντίτυπα τῆς ἐκδόσεως τῶν Πρωτοκόλλων (αὐτῆς τοῦ 1905) τό ὁποῖον ἐφύλαττε μετά πολλῆς εὐλαβείας ὡς πολύτιμον θησαυρόν. ‘Από τό ἀνωτέρω βιβλίον ( Σέργιος Νεῖλος καί Στάρετς Νεκτάριος) ἀντιγράφομεν τό παρακάτω πολύ ἐνδιαφέρον κείμενον: « ... Ὁ Καθηγητής Σέργιος Νεῖλος στό Ἡμερολόγιό του «στίς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ τοῦ Θεοῦ» καί στήν ἡμερομηνία 17 καί 19 Μαρτίου 1910, γράφει πώς ἐπισκέφθηκε στό Νοσοκομεῖο τῆς Ὄπτινα τό π. Νεκτάριο, πού εἶχε λίγο ἀσθενήσει, μά τώρα βρισκόταν στήν ἀνάρρωσι. Ὁ π. Νεκτάριος τοῦ εἶπε ὅτι τόν εἶχε συνταράξει ἕνα φοβερό ὄνειρο, πού τό ἔβλεπε σχεδόν ὅλο τό βράδυ καί μάλιστα ἦταν ἀσυνήθιστα ζωντανό. - Τί εἴδατε, τόν ρώτησε ὁ Σέργιος Νεῖλος μέ ξεχωριστό ἐνδιαφέρον. - Εἶδα μιά ἐπανάστασι στήν Ρωσία, μία φοβερή ἐξέγερσι. Θά χρειαζόταν πολύ ὥρα, γιά νά σᾶς τό διηγηθῶ μέ ὅλες τίς λεπτομέρειες. Εἶδα μιά τεράστια πεδιάδα στήν ὁποία γινόταν μιά φοβερή μάχη ἀνάμεσα σέ ὀρδές ἀπό ἄθεους ἀποστάτες καί ἕνα μικρό στρατό χριστιανῶν. Ὅλοι οἱ ἀποστάτες ἦσαν καλά ὁπλισμένοι καί πολεμοῦσαν σύμφωνα μέ τούς Κανόνες τῆς στρατιωτικῆς ἐπιστήμης, ἐνῶ οἱ χριστιανοί ἦσαν ἄοπλοι. Ἡ κατάληξη αὐτῆς τῆς ἄνισης μάχης μποροῦσε εὔκολα νά προβλεφθεῖ. Ἡ στιγμή τῆς τελικῆς νίκης τῶν ἀποστατῶν πλησίαζε. Ντυμένοι γιορτινά μαζί μέ τίς γυναῖκες καί τά παιδιά τους πανηγύριζαν προκαταβολικά τήν νίκη τους. Ξαφνικά ὅμως μιά ἀσήμαντη στόν ἀριθμό ὁμάδα χριστιανῶν, ἀνάμεσα στούς ὁποίους ἔβλεπα γυναῖκες καί παιδιά, ἔκαναν μιά γενναία ἐπίθεση στούς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ καί ἀμέσως τό πεδίο τῆς μάχης γέμισε ἀπό πτώματα τοῦ ἄθεου στρατοῦ. Τό ἀμέτρητον πλῆθος εἶχεν ἐξοντωθεῖ καί μάλιστα, πρός μεγάλη μου ἔκπληξι, χωρίς τήν βοήθεια ὅπλων. Ρώτησα τότε ἕνα χριστιανό στρατιώτη: - Πῶς καταφέρατε νά νικήσετε αὐτήν τήν ἀμέτρητη στρατιά; -Ὁ Θεός βοήθησε, μοῦ ἀπάντησε. - Ναί, ἀλλά μέ ποιά μέσα; ρώτησα πάλι, ἀφοῦ δέν εἴχατε κανέναν ὅπλο; - Μέ ὁτιδήποτε βρέθηκε στά χέρια μας, μοῦ ξαναεῖπε ὁ στρατιώτης. Κι’ ἐδῶ τό ὄνειρο τελείωσε. Καί ὁ Σέργιος Νεῖλος σημειώνει: «Ὁ χαρισματικός ἱερέας τοῦ Θεοῦ, π. Νεκτάριος, ἱερομόναχος τῆς Ὄπτινα, εἶδε αὐτό τό ἀποκαλυπτικό ὄνειρο τήν νύχτα τῆς 16ης πρός 17ην Μαρτίου 1910. Συμβολίζει τήν νίκη τῆς Ρωσίας κατά τῶν ἀθέων ἀποστατῶν, ἤ μήπως εἶναι ἕνα προάγγελμα τῆς τελικῆς νίκης τοῦ μικροῦ ποιμνίου τοῦ Χριστοῦ κατά τῶν ἀνόμων ἀντιχρίστων πού θά ἐμφανισθοῦν στούς ἔσχατους καιρούς, τούς ὁποίους ὁ Κύριος θά ἐξαφανίσει μέ τό μεγαλεῖο τοῦ ἐρχομοῦ του; Θά δοῦμε, ἄν ζήσουμε τόσο πολύ. Ὅμως αὐτό τό ὄνειρο δέν ἦταν τυχαῖο, καί εἶναι παρήγορο εἴτε μέ τήν μιά, εἴτε μέ τήν ἄλλη ἐξήγησι». «ΟΣΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΑΡΕΤΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ» (Ἔκδοσις Ἱερᾶς Μονῆς Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου Κάλαμος 2003, σελίδα 148-149). Τό ἀνωτέρω κείμενον ἔφερε στό νοῦ τά λόγια τοῦ Ἁγίου Πατέρα Ματθαίου: «Ἡ ‘Ορθοδοξία θά μείνη σάν μιά σπίθα, ἡ ὁποία ὅμως δέν θά σβήση ποτέ, θά ἀνάψη πάλι καί θά λάμψη σ’ ὅλο τόν κόσμο». Ὁ ἐλάχιστος ἐν ‘Επισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

Ο ΑΓΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΑΝΑΔΕΙΧΘΕΝΤΟΣ ΗΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ, ΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤ ΕΠΕΚΤΑΣΙΝ ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΟΣ, ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ...

https://fb.watch/GvsgJY6LXQ/

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΕΤΟΥΣ 2009 ΗΤΟ: "ΑΔΕΛΦΟΙ ΦΥΛΑΞΩΜΕΝ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΗΣ ΨΥΧΟΦΘΟΡΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ, ΗΣ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥ".

Κατά την Κυριακην της Ορθοδοξιας του σωτηριου ετους 2009 ο Μητροπολίτης Κήρυκος ἀνεφέρθη εἰς τό Προκείμενον τό ὁιποῖον ἐψάλη κατά τόν Κατανυκτικόν Ἐσπερινόν, τό: «Ἔδωκας κληρονομίαν τοῖς φοβουμένους τό ὄνομά Σου Κύριε» καί ὑπεγράμμισεν ὅτι αὐτήν ἀκριβῶς τήν «πολύτιμον κληρονομίαν» καί «ἱεράν παρακαταθήκην», ἤτοι τήν Ὀρθοδοξίαν, ἑορτάζομεν καί τιμῶμεν σήμερον. Ἀνεφέρθη κατόπιν εἰς τά ἀγωνιστικά καί σωτηριολογικά μηνύματα, τά ὁποῖα προκύπτουν ἀπό τήν συνειδητοποίησιν τοῦ τί ἐστίν ἡ Ὀρθοδοξία καί διατί ἑορτάζομεν τόν θρίαμβον Αὐτῆς, κατά τήν Α΄ Κυριακήν τῶν Νηστειῶν. Ἐτόνισεν ὅτι ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι «ἡ ἑορτή τοῦ θριάμβου τῆς Πίστεως κατά τῶν πολεμίων της, ἀλλά εἶναι καί ἡμέρα αὐτοσυνειδησίας τῶν Ὀρθοδόξων, ἄν ληφθῆ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὁ θρίαμβος καί ἡ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας συνδέεται ἤ καί ταυτίζεται ἄμεσα μέ τήν νικοποιόν Πίστιν: «Αὕτη ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον, ἡ ΠΙΣΤΙΣ ΗΜΩΝ». Εἶπεν ὅτι «ἡ αὐτοδυνειδησία τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκκινεῖ ἀπό τήν βαθυτάτην συνείδησιν ὅτι ὁμολογοῦντες «ἔργω τε καί λόγω» αὐτήν (τήν ἀληθινήν Πίστιν) εὑρισκόμεθα ἐντός τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι ἐντός τῆς σωστικῆς Κιβωτοῦ, καί αὐτή ἀκριβῶς ἡ ἐν Ὀρθοδοξία ζωή, μᾶς κάμνει καί σήμερον καί πάντοτε ἀσφαλεῖς, διότι δι’ αὐτῆς γνωρίζομεν κάλλιστα διατί εὑρισκόμεθα ἐνταῦθα σήμερον καί ὄχι κάπου ἀλλοῦ, διατί «ἐπροτιμήσαμεν νά παραμείνωμεν μετά τῶν ὀλίγων εἰς τήν Κιβωτόν, παρά νά ἀκολουθήσωμεν τό «ὑποβρύχιον πλῆθος» τῆς συγχρόνου ἀποστασίας. Ἄν δέν εχομεν αὐτήν την συνείδησιν, ἄν δέν βιώνομε μέλη γνήσια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καί ἄν δεν κατανοοῦμεν τό ἐκκλησιολογικόν καί σωτηριολογικόν μήνυμα τῆς ἑορτῆς «μάτην κοπιῶμεν», ἤτοι ματαίως λέγομεν ὅτι ἑορτάζομεν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ βιωματικός ἑορτασμός τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας σημαίνει τήν δική μας μετάνοιαν, τόν ἰδικόν μας ἀγῶνα, ἀλλά καί καί τήν «ἐδῶ καί τώρα» παρουσίαν εἰς τήν ζωήν μας τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί τοῦτο γίνεται πραγματικότης μέ τήν ἰδικήν μας εὐλάβειαν, σεβασμόν καί ἀσπασμόν τῶν ἱερῶν Εἰκόνων τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τῶν Ἁγίων, τῶν ὁποίων τήν τιμητικήν προσκύνησιν σήμερον ὁμολογοῦμεν καί ἱκετευτικῶς λιτανεύομεν. Ἀπό τό 843 ὅτε ἑωρτάσθη διά πρώτην φοράν ὁ θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας μέχρι καί σήμερον, ὅπως συμπεραίνεται καί ἀπό τήν μετ’ ἐπιγνώσεως μελέτην καί κατανόησιν τοῦ νοήματος καί τῶν λατρευτικῶν κειμένων, ἀλλά καί τῶν ὁμιλιῶν τῶν Πατέρων, καί τῶν Πανηγυρικῶν λόγων οἱ ὁποῖοι διεσώθησαν, τό κεντρικόν θέμα της σημερινης εορτης ητο παντοτε, ἦτο ἡ Ὁμολογία τῆς Πίστεως, ἤτοι ἡ μαρτυρία πρός τόν σύγχρονον κόσμον αὐτῆς τῆς αὐτοσυνειδησίας τῶν Ὀρθοδόξων. «Αὕτη ἡ Πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ Πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ Πϊστις τῶν Ὀρθοδόξων ... αὕτη ἡ Πίστις τήν Οἰκουμένην ἐστήριξεν». Αὐτό δηλαδή πού ἐκφράζεται καί μέ τήν ἐκφώνησιν τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας καί είδικώτερον μέ τό «Αἰωνία ἡ μνήμη πάντων τῶν ὑπέρ Πϊστεως ἀγωνισαμένων» καί τό «Πᾶσι τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα». Ἐπ’ αὐτῆς τῆς πορείας στοιχοῦντες καί ἡμεῖς τά τελευταῖα ἔτη ἐπορεύθημεν ὡς μέλη τῆς ἀγωνιζομένης Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί αὐτά τά μηνύματα ἐβιώσαμεν καί ἐκηρύξαμεν τοῖς ἐγγύς καί τοῖς μακράν. Ἐπ’ αὐτῶν δέ ὡς ἐπί ἀσφαλοῦς θεμελίου ἐστηρίξαμεν τήν ἐλπίδα μας διά τήν ἐν Χριστῶ καί διά τῆς Ἐκκλησίας Του, σωτηρίαν μας, καί ἐπ’ αὐτῶν συνεχίζομεν τόν ἱερόν τῆς Ὀρθοδοξίας ἀγῶνα. Διά τοῦτο καί ἐπί τούτω διωκόμεθα, ἤτοι διά νά ἐγκαταλείψωμεν τόν ἀγῶνα, ὅπερ μή γένοιτο, διοτι «οὗτοι ἐν ἅρμασι καί οὗτοι ἐν ἴπποις, ἡμεῖς δέν ἐν ὀνόματι Κυρίου …». Ἐπίσης ἐγένετο εἰδική μνεία τῶν μηνυμάτων - ὁμιλιῶν τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν τελευταίων ἐτῶν, μέ τήν ἀναφοράν χαρακτηριστικῶν ἀποσπασμάτων, ἀλλά καί εἰς τόν τρόπον ἀντιμετωπίσεως τῶν αἱρετικῶν ὑπό τῶν Πατέρων πάλαι τε καί νῦν, ὡς καί εἰς τό ἰδικόν μας χρέος νά συνεχίσωμεν αὐτόν τόν ἀγῶνα, ὅσον ὁδυνηρός καί αἱματηρός καί ἄν ἤθελεν εἶναι. Καί κατέληξεν, μέ τήν προτροπήν τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου: «’Αδελφοί φυλάξωμεν ἑαυτούς τῆς φθοροποιοῦ αἱρέσεως, ἧς ἡ κοινωνία ἀλλοτρίωσις Χριστοῦ».

ΟΣΙΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΒΡΑΥΡΩΝΟΣ ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΑΣ

ΟΣΙΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΒΡΑΥΡΩΝΟΣ Εις την Ιεραν Μονην Αγιας Αικατερινης καί Παναγιας Ελευθερωτριας τιμαται καί ο Πολιουχος Αγιος Της Μητροπολεως μας Ὅσιος Τιμόθεος, Ἐπίσκοπος Εὐρίπου, ὁ ἀνεξίκακος ἡσυχαστὴς τῆς Βραυρῶνος Ἡ μνήμη του τελεῖται στὶς 16 Αὐγούστου. Ὁ ταπεινὸς στὸ φρόνημα καὶ μεγάλος στὴν ἀρετή, θεοπρόβλητος καὶ λαοφίλητος ἐπίσκοπος Εὐρίπου Τιμόθεος ἀποτελεῖ πρότυπο ἀγαθοῦ, ἀνεξίκακου καὶ συγχωρητικοῦ ἡσυχαστῆ. Καυχᾶται γιὰ τὰ σπάργανά του ὁ Κάλαμος τῆς Ἀττικῆς, γιὰ τὴν φιλόθεη ποιμαντορία του ἡ νῆσος τοῦ Εὐρίπου, γιὰ τὸν κτίτορά της ἡ Μονὴ τῆς Πεντέλης, γιὰ τὸν χαρισματικὸ ἡσυχαστή της ἡ Βραυρῶνα καὶ γιὰ τὸν καθαγιαστή της ἡ μικρὴ νῆσος τῆς Κέας. Πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως τὰ μέρη ποὺ εἶχαν τὴν εὐλογία τοῦ ὁσιακοῦ ἀπ’αὐτὰ περάσματος τοῦ ἁγίου Τιμοθέου καυχᾶται ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία γιὰ τὸν ποιμένα της, τὸν «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ», τὸν προικισμένο μὲ τὰ προσόντα, τὰ ὁποῖα μᾶς ἀπαριθμεῖ ὁ θεῖος ἀπόστολος Παῦλος γιὰ τὸν ἀληθῆ ποιμένα, ποὺ ὀφείλει νὰ εἶναι «ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν» (Ἑβρ. ζ΄ 26). Ὁ ὅσιος Τιμόθεος σ’ ὅλη του τὴ ζωὴ ἀπευθυνόταν πρὸς τὸν φιλάνθρωπο Κύριο εἴτε ζητώντας τὴν ἀρωγή Του εἴτε δοξολογώντας Τον γιὰ τὶς εὐεργεσίες Του ἐφαρμόζοντας τὸ λόγιον: «Τῇ προσευχῇ προσκαρτερεῖτε» (Κολασ. δ΄ 2). Συμπονοῦσε κάθε ἕνα ποὺ εἶχε ἀνάγκη, ἔσπευδε νὰ ἔλθει ἀρωγὸς σὲ ὅλους τοὺς δοκιμαζομένους, μακροθυμοῦσε στὴν κακὴ συμπεριφορὰ τῶν ἄλλων, ἀνεχόταν τὶς ἀδυναμίες τους καὶ αὐτῶν ἀκόμη ποὺ φέρονταν ἐχθρικὰ ἀπέναντί του καὶ ὅλους τοὺς συγχωροῦσε ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ μας, ὁ ὁποῖος χαρίσθηκε σὲ μᾶς καὶ μᾶς συγχώρησε τὶς ἀνομίες. Ἐφάρμοζε στὴν πράξη τὴν προτροπή: «Ἐνδύσασθε σπλάγχνα οἰκτιρμοῦ, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνην, πραότητα, μακροθυμίαν, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων καὶ χαριζόμενοι ἑαυτοῖς, ἐάν τις πρός τινα ἔχῃ μομφήν» (Κολασ. γ΄ 12-13). Ὁ ἀνεξίκακος, αὐστηρὸς στὸν ἑαυτό του καὶ ἐπιεικὴς στοὺς γύρω του ἱεράρχης, κατὰ τὴν ἀποστολικὴ προτροπή, «τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν γνωσθήτω πᾶσιν ἀνθρώποις» (Φιλιπ. δ΄ 5), γεννήθηκε στὸν Κάλαμο τῆς Ἀττικῆς τὸ ἔτος 1510. Χειροτονήθηκε γιὰ τὸν ἔνθεο ζῆλο του ἐπίσκοπος Ὠρεῶν τῆς Εὐβοίας καὶ ἀργότερα καταστάθηκε μητροπολίτης Εὐρίπου, ὅπου, σὰν τὸν λύχνο ποὺ τίθεται πάνω στὴ λυχνία, ἔλαμψε μὲ τὶς ἀρετές του ὄχι μόνο σὲ ὅλη τὴν θεόσωστη ἐπαρχία του, ἂλλὰ καὶ σὲ ὅλη τὴν ὀρθόδοξη ἑλληνικὴ ἐπικράτεια. Ἡ παρρησία του, μὲ τὴν ὁποία ἔλεγξε τοὺς ἄπιστους Ἀγαρηνοὺς γιὰ τὴ μετατροπὴ τῶν χριστιανικῶν ναῶν τῆς ἐπαρχίας του σὲ τεμένη, κίνησε τὸ μίσος τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως καὶ γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν θηριώδη μανία τους κατέφυγε στὴν Ἀττική, ὅπου μετὰ ἀπὸ τὴν εὕρεση τῆς εἰκόνας τῆς Γλυκοφιλούσας Θεοτόκου στὸ ὄρος τῶν Ἀμώμων ἔκτισε τὴν περίδοξη Μονὴ τῆς Πεντέλης. Ὁ ἡσυχαστὴς ὅμως ἐπίσκοπος ζητοῦσε τὴν ἐρημία καὶ ὁ κόσμος ποὺ ἔτρεχε νὰ ἐπισκεφθεῖ τὴν ὁσιότητά του τὸν κούραζε. Ἔτσι, κατέφυγε πρῶτα στὴν ἐρημία τοῦ σπηλαίου τοῦ Γαργητοῦ καὶ ἀργότερα στὸ μικρὸ ἀπόμακρο σπήλαιο τῆς Σκήτης τοῦ ἁγίου Γεωργίου τῆς Βραυρῶνος. Ἐκεῖ σκληραγωγούμενος καὶ προσευχόμενος νύκτα καὶ ἡμέρα ἔφθασε σὲ μέτρα ἀρετῆς ὑψηλὰ καὶ ἀξιώθηκε καὶ θαυματουργικοῦ χαρίσματος. Ἐδῶ ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ φανεῖ καὶ ἡ ἀνεξικακία του, ἡ ὁποία καὶ τοῦ σφράγισε τὴν ἐπίγεια ζωή του. Κάποια ἡμέρα ἄδικοι πειρατὲς ἐπέδραμαν στὴν περιοχὴ καὶ ἅρπαξαν τὸ παιδὶ μιᾶς πλούσιας Ὀθωμανίδας, ἡ ὁποία ὅριζε κτηματικὰ μεγάλο μέρος τῆς Βραυρῶνος. Ἐκείνη στὴν ἀπελπισία της κατέφυγε στὸν μεγάλο ἡσυχαστῆ, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν προσευχή του κατόρθωσε νὰ ἐλευθερώσει τὸ παιδὶ ἀπὸ τὸ στόμα τῶν ἄγριων λύκων. Ἀπὸ εὐχαρίστηση τότε ἡ ἄπιστη Ἀγαρηνὴ δώρησε μεγάλη κτηματικὴ περιουσία στὸν ὅσιο Τιμόθεο. Ἡ κίνησή της ὅμως αὐτὴ προκάλεσε τὸν φθόνο τῶν ἄλλων γαιοκτημόνων τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι φοβήθηκαν ὅτι ὁ ἀσκητὴς θὰ ἔπαιρνε καὶ τὰ κτήματά τους, γιὰ νὰ αὐξήσει τὴν περιουσία του. Δὲν γνώριζαν ὅτι ἐκεῖνος ἦταν οὐρανοπολίτης καὶ πιστὸς τηρητὴς τῶν λόγων τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Οὐκ ἔχομεν ᾧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπεζητοῦμεν» (Ἑβρ. ιγ΄ 14). Ἔτσι, γιὰ νὰ τὸν ἀναγκάσουν νὰ φύγει ἀπὸ τὴν περιοχή τους καὶ νὰ τοὺς ἀφήσει καὶ τὴν ἔκταση ποὺ ποὺ δώρησε ἡ πλούσια εὐεργέτις του, ἔβαλαν φωτιὰ καὶ κατέκαυσαν τὴν μικρὴ βάρκα, μὲ τὴν ὁποία αὐτὸς ψάρευε. Ὁ συγχωρητικὸς ὅσιος Τιμόθεος πικράθηκε βέβαια, ἀλλὰ μακροθυμώντας ἀκολούθησε τὴν φιλοσοφία τοῦ ὁσίου Μαρτινιανοῦ καὶ σιγοψελλίζοντας «φεῦγε καὶ σῴζου» ἐγκατέλειψε τὸ ἀγαπημένο του σπήλαιο καὶ κατευθύνθηκε πρὸς τὴν παραλία. Ἐκεῖ ἔρριξε τὸ ἀσκητικό του ράσο στὸ νερό, ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ και χρησιμοποιώντας το γιὰ βάρκα ἔφυγε γιὰ τὸ νησὶ τῆς Κέας, ὅπου συνέχισε τὴν ἀδιάλειπτη ψυχοτρόφο ἄσκηση μέχρι τὸ εἰρηνικὸ καὶ ὁσιακό του τέλος, τὸ ἔτος 1590. Ὁ ἀνεξίκακος ἡσυχαστής, ὁ σπηλαιώτης ἀσκητὴς ἐπίσκοπος, ὁ μιμητὴς τῆς συγχωρητικότητος τοῦ Χριστοῦ μας καὶ τοῦ πρωτομάρτυρος Στεφάνου, δὲν ἀνταπέδωσε τὸν κακὸ διὰ τοῦ κακοῦ σ’ αὐτοὺς ποὺ τὸν φθόνησαν, ἀλλὰ διὰ τοῦ καλοῦ ἐφαρμόζοντας τὸ Παύλειο «Μὴ νικῷ ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα ἔν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν» (Ῥωμ. ιβ΄ 21), τὸ ὁποῖο ἀγαθὸ στὴν περίπτωσή του ἦταν ἡ θερμὴ συγχωρητικὴ προσευχή του καὶ ἡ ἑκούσια φυγή του, ἀφοῦ ἐφάρμοζε αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἕνας ἄλλος μεγάλος σύγχρονος ἡσυχαστὴς ἔλεγε ἐπιγραμματικά: «Ὠφελοῦ ἢ ὠφέλει ἢ φεῦγε». Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Ἀσκητὴν ἱεράρχην Εὐρίπου σώσαντα εὐχαῖς αὐτοῦ διαθέρμοις ἐξ ἁρπαγῆς πειρατῶν γαιοκτήμονος Βραυρῶνος παῖδα μέλψωμεν ὡς Μεσογαίας ἀσκητὴν θεοείκελον λαμπρῶς, Τιμόθεον, ἐκβοῶντες· ἐξ ἕρκους πλάνου ὀδόντων τοὺς ὑμνηπόλους σου ἐξάρπασον. Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ. Τὸν εὐσυμπάθητον, μακρόθυμον, φιλεύσπλαγχνον, ἐπιεικῆ καὶ ἀνεξίκακον τιμήσωμεν ἱεράρχην τὸν ἀσκήσαντα ἐν Βραυρῶνι ὡς δοχεῖον θείας χάριτος πολύτιμον καὶ ταμεῖον ὁσιότητος ἀδάπανον πόθῳ κράζοντες· Χαίροις, μάκαρ Τιμόθεε. Μεγαλυνάριον. Χαίροις, τοῦ Εὐρίπου σεπτὸς ποιμήν, ὁ ἐν τῇ Βραυρῶνι ἐνασκήσας θεοπρεπῶς καὶ θαυματουργήσας ὡς Παρακλήτου σκεῦος καὶ ἀρετῶν δοχεῖον, μάκαρ Τιμόθεε. Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας.