''ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΟΣ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ, ΠΑΡΑ Η ΕΙΡΗΝΗ ΠΟΥ ΧΩΡΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ''

  ''Γνώριζε πως όλοι ποθούμε την ειρήνη και την ενότητα. Δι' αυτήν αγωνιζόμεθα. Δι' αυτό και ζητάμε σεβασμόν εις την Κανονικήν τάξιν και την Αλήθεια της Πίστεως, διότι, κατά τους Αγίους Πατέρας, εάν δεν υπαρχη η ειρήνη που ενώνει με τον Θεό, είναι προτιμητέος ο πολεμος, ήτοι ο αγών υπέρ της Αληθείας. ''Κρίσσων επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού''. Αλλά και την ενότητα με τους εν τω σχίσματι του 1937 ευρισκομένους Φλωρινικούς και τους εκ της Εκκλησίας δια του σχίσματος του 1995 εκπεσόντας ''πέντε'' πρώην Μητροπολίτας αλλά και με εκείνους οι οποίοι το 2005 προξένησαν νέο σχίσμα εις την Εκκλησία, και με όλους τους απεσχισμένους εκ της Εκκλησίας επιζητούμε την ενότητα, αλλά την εν Χριστώ ενότητα, ήτοι την εν τη Αληθεία, τη Δικαιοσύνη και τη Ομολογία. 

   Θέλομε την αληθινήν ειρήνην και ενότητα αυτήν που θέλει ο Χριστός, όχι αυτήνπου θέλουν οι άνθρωποι. Δια δε τον Θεολογικόν Διάλογον με τους απεσχισμένους αδελφούς μας, εννοούμε αυτόν ''εν αγάπη και αληθεία'' και ουχί ως συγκάλυψιν και κουκούλωμα, και πολεμώμεν κάθε είδος παρωδίας διαλόγου, ωσάν αυτόν που θέλουν εσάτως τινές, επειδή αυτόν υποδεικνύουν τα ξένα Κέντρα, προκειμένου να περάσουν ανενόχλητα εις την Εκκλησία οι βλασφημίες των πολεμίων της και όσον αφορά την Εκκλησιολογίαν και όσον αφορά την Αποστολικήν Διαδοχήν. 

    Μας λένε μερικοί που δήθεν ενδιαφέρονται δια την ''ενότητα'': ''Μα εσείς δεν θέλετε την ειρήνη, δεν θέλετε την ενότητα των χριστιανών, δεν θέλετε να είμαστε μία ποίμνη'' να έχωμεν δύναμιν''; και η απάντησίς μας: ''Ναι και την ειρήνη θέλομεν εις την Εκκλησίαν και την ενότητα επιζητούμεν. Την ειρήνην όμως εν Χριστώ και την ενότητα εν τη Αληθεία και τη Ορθοδοξία. Δια να γίνουν όμως όλα αυτά πραγματικότης, και να φύγουν εκ του μέσου οι ''θόρυβοι'' και αι ''ταραχαί'' και αι ''εξ' αυτών δυσφημίαι'', οφείλομε να σεβαστούμε και να διαφυλάξομε την ''Κανονικήν τάξιν'' της Εκκλησίας.

      Ας ακούσουμε τι μας παραγγέλει ο Άγιος Κύριλλος Πατριάρχης Αλεξανδρείας δια του Α΄ Κανόνος αυτού: ''Έκαστα των καθ' ημάς πραγμάτων, όταν ευθύ φέρηται κανονικής ευταξίας, ουδένα μεν ημίν εντίκτει θόρυβον, απαλλάττει δε και της παρά τινων δυσφημίας, μάλλον δε και τας παρά των ευ φρονούντων ευφημίας ημίν προξενεί''. ( Εκ του Α΄ Κανόνος του Αγίου Κυρίλλου Πατριάρχου Αλεξανδρείας και Προέδρου της Γ΄ οικουμενικής Συνόδου).

    Κατά την ερμηνεία του Βαλσαμώνος αυτό σημαίνει: ''Φησίν (λέγει) ο Άγιος, ότι τα καθ' ημάς πράγματα, τα εκκλησιαστικά δηλονότι ή απλώς τα ανθρώπινα, όταν κατ' ευθύτητα κανονικήν διεξάγονται, ούτε θόρυβον ημίν επάγουσιν (επιφέρουσιν), ούτε δυσφημίαν παρά τινων, αλλά μάλλον επαίνους ημίν προξενεί. Η γαρ απροσκληνίς ( η μή παρεκκλίνουσα) κρίσις, η αρρετής, η ευθυτάτη, πάσιν εστίν αποδεκτέα. Και ου μόνον ανεπίπληκτον εστίν, ήγουν ακαταιτίατον (αθώον). Ουκ επιπλήξεως άξιον, το κρίνειν ορθώς, αλλά και επαινούμενον'' (Σύνταγμα Ιερών Κανόνων τ. 4, 356 - 357). 

     Κατά δε την ερμηνεία του Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου: ''... Κάθε πράγμα εκκλησιαστικόν, όταν γίνεται κατά την ευταξίαν των ιερών Κανόνων, όχι μόνον δεν προξενεί εις ημάς τους ιερωμένους καμμίαν ταραχήν και δυσφημίαν, αλλά μάλιστα και επαίνους από τους φρονίμους και διακριτικούς. Ποίος γα δεν επαινεί την αφιλοπρόσωπον και δικαίαν απόφασιν; Ή πως δεν είναι έξω από κάθε επίπληξιν και κατηγορίαν η ορθή και νόμιμος κρίσις, και γεμάτη από κάθε ευφημίαν και έπαινον;'' (Πηδάλιον εκδ. 1970, σ.688).

       Δεν λέγομεν περισσότερα, διότι ''είσθε άνθρωποι γνωστικοί'', όπως έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, και ''καταλαβαίνετε πολύ περισσότερα''.

Μετ' ευχών και της εν Κυρίω αγάπης

+ Ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής

Κήρυκος

ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ!!!

   (Το κείμενο που ακολουθεί πρέπει να το διαβάσουν και να του δώσουν εξόχως ιδιαίτερη σημασία οι πρώην εν Χριστώ αδελφοί μας <<Στεφανίτες>>. Το κείμενο ως δομή το βρήκαμε όλως τυχαίως σε κάποια σελίδα του internet, το μόνω που εμείς έχουμε κάνει ώστε να τονίσουμε τις ψευτοθεωρίες της πρώην Νικολαίτικης και νυν Στεφανίτικης Συνόδου, (τις οποίες και με τα αυτιά μας είχαμε ακούσει όταν γινόταν το σχίσμα), είναι η προσθήκη των Επικεφαλίδων. Νομίζουμε πως το κείμενο αυτό βοθάει πάρα πολύ ώστε να κατανοήσουμε την σωστή θέση μας ως Χριστιανών μέσα στην Εκκλησία, αλλά και το πού και πότε πραγματικάεπιτρέπεται να κάνουμε υπακοή. Ας διαβάσουμε το κείμενο και σίγουρα θα κατανοήσουμε πολύ περισσότερα).

  Φοβάμαι ότι όλοι μας έχουμε καλλιεργήσει μία λανθασμένη νοοτροπία/κουλτούρα όσον αφορά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τους Επισκόπους, η οποία από τη μία εμάς μας 'αστυνομεύει' συνεχώς και από την άλλη έχει φτιάξει ένα ροζ προστατευτικό συννεφάκι γύρω από τους Επισκόπους μας. Όποτε λοιπόν παρατηρηθεί μία εκτροπή των Επισκόπων εμείς, ακόμα κι αν αντιδράσουμε αρχικά, σιγά-σιγά επαναφερόμαστε ομαλά 'στην τάξη'.
Συγνώμη που θα το πω έτσι, αλλά μας έφαγε η ψευτο-ευγένεια και ο σεβασμός.

[Κάντε υπακοή στη <<Σύνοδο>>]

 Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολλοί αδελφοί γύρω μας οι οποίοι το θεωρούν σωστό και Ορθόδοξο να υπακούσουν σε οποιαδήποτε απόφαση βγάλει η Ιεραρχία. Πολλοί από αυτούς είναι και σχετικά ενημερωμένοι με αυτά που συμβαίνουν αλλά αυτή η νοοτροπία είναι πιο δυνατή μέσα τους και τους παραλύει.
- Έχουμε μπερδέψει τον σεβασμό με την τυφλή υπακοή. Αυτό το πρώτο αυτομάτως αφαιρεί από εμάς τους ίδιους την αίσθηση του καθήκοντος που και εμείς οφείλουμε να έχουμε, δηλαδή το καθήκον να υπερασπιζόμαστε την Πίστη μας όταν χρειαστεί. Τα έχουμε όλα 'φορτώσει' στους Επισκόπους, τους οποίους ακολουθούμε τυφλά, γιατί, λέει, τους σεβόμαστε.
- Έχουμε μπερδέψει το ρόλο του Ποιμένα με το κοσμικό του αξίωμα. Βλέπουμε τον Επίσκοπο να φοράει τα χρυσοστόλιστα άμφιά του και να κρατάει την ποιμαντική του ράβδο και νομίζουμε ότι αυτό αρκεί για να είναι Ποιμένας.

 
  Ο ΙΕ' Κανόνας όμως μας λέει ότι οι Επίσκοποι που κηρύττουν αίρεση γυμνή τη κεφαλή δεν είναι Επίσκοποι αλλά ψευδεπίσκοποι.
Ακόμα όμως και στο κοσμικό περιβάλλον ένας που κατέχει αξίωμα, ένας πολιτικός πχ., εάν παραβεί τα καθήκοντά του έρχεται αντιμέτωπος με το νόμο (λέμε τώρα). Εμείς αυτά τα δύο τα έχουμε κάνει πραγματικά σαλάτα στο μυαλό μας. Φοβόμαστε να πούμε ΑΝΑΞΙΟΣ, γιατί τη μία ιεροποιούμε το αξίωμα, την άλλη 'αξιωποιούμε' τον Ποιμένα.

[Εσείς του Κηρύκου, όλο γράφετε και κατακρίνετε τους <<Επισκόπους>> μας]

- Λόγω της άγνοιάς μας των δογμάτων της Πίστης μας, αντιμετωπίζουμε την κατάσταση με χριστιανικές αξίες όπως 'υπομονή', 'αποφυγή κατάκρισης' κτλ Ας κάνουμε υπομονή, λέμε, και ο Θεός έχει. Μην κρίνουμε/ελέγχουμε τους Επισκόπους, λέμε, γιατί θα τους κατακρίνουμε. Νομίζουμε ότι έτσι θα αντιμετωπίσουμε την παναίρεση του οικουμενισμού, με το να είμαστε 'καλοί χριστιανοί'. Λες και αν υπερασπιστούμε την πίστη μας θα είμαστε κακοί. Δεν είναι τυχαίο που τα άρθρα και οι ομιλίες περί 'κατάκρισης' γίναν της μόδας τον τελευταίο καιρό. Θαρρώ μέρος μιας ψυχολογικής προπαγάνδας/χειραγώγισης που πέρασε απαρατήρητη.

[Οι κοσμικοί στα κοσμικά τους και οι <<Αρχιερείς>> ας δουλεύουν αμέριμνα υπέρ της προδοσία της Πίστεως]

  Είμαστε όλοι μέλη του Σώματος της Εκκλησίας, και παρόλα αυτά συμπεριφερόμαστε σαν να μην ανήκουμε σε αυτό το Σώμα. Έχουμε απομονώσει τους εαυτούς μας και κανείς δεν μας λογαριάζει, ενώ θα έπρεπε όλοι τους να ΝΟΙΩΘΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΜΑΣ, να νοιώθουν τη ΓΡΗΓΟΡΟΥΣΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ του ποιμνίου ακόμα και στον ύπνο τους και να ήταν Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥΣ.