ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ (ΥΠΟ Ν. ΒΟΥΛΓΑΡΕΩΣ)

 

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ 

ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

 

Αποδέχομαι και τιμώ τας αγίας και Οικουμενικάς Επτά Συνόδους, και τα εν αυταίς δογματισθέντα και κηρυχθέντα θεία τε και υπερφυή και σωτήρια Δόγματα παρά των Οσίων και Θεοφόρων Πατέρων ημών, ους κατά καιρόν έθετο το Πνεύμα το Άγιον ποιμαίνειν την Εκκλησίαν αυτού και διέπειν, και πάντων των εναρέτων και μακαρίων Πατέρων τα τε Δόγματα και Πονήματα ασπάζομαι ως διδασκαλίαν ανεπίληπτον, σωτηρίας θεμέλιον. Και ους η Καθολική Ανατολική Ορθόδοξος Εκκλησία προσίεται, αποδέχομαι. Και ους αποστρεφεται, αποστρέφομαι. Αποβάλλομαι δε και παντελώς αποστρεφομαι τας από Σίμωνος του Μάγου και μέχρι του δεύρο της ευσεβείας παντάπασιν πεπτωκότας και δόξας υιοθετήσαντας και φθοροποιά δόγματα εφευρόντας και την των Αγίων Παράδοσιν αθετήσαντας και τον πικρόν των ζιζανίων σπόρον συναμείξαι τη της Ορθοδοξίας αρουρη τολμήσαντας αυτούς τε αναθεματίζω και πάντας τους επομένους αυτοίς, και ως λύμην της κατά Χριστόν Εκκλησίας διαπτύω και τω αναθέματι καθυποβάλλω. Γνώμη της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι να πιστεύη ο Χριστιανός ορθώς, ήγουν να περιπατή ίσα εις την Πίστιν, καθώς παρελάβομεν, να μη πίπτη εις αποστασίας και αιρέσεις ή εις Σχίσματα, ίδια των υιών της απωλείας. Τους τοιούτους ονομάζει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης <<αντιχρίστους>> υιούς της απειθείας, ο Απόστολος Παύλος προς Εφεσίους <<απίστους>>, ο Δαμασκού φωστήρ ο γουν μη κατά παράδοσιν της καθολικής Εκκλησίας πιστεύων, ούτος άπιστος εστί>>. Διότι μη βαδίζοντες και μη έχοντες τον αυτόν σκοπόν, ον εβάδισεν η Ορθόδοξος Εκκλησία ας γνωρίζουν οι τοιούτοι ιερείς μήτε ιερωσύνην εχουσιν μήτε Μυστήρια τελούνται υπ' αυτών, η δε μερίς αυτών μετά του προδότου Ιούδα. 

 

(Υπό Ν. Βουλγάρεως).

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΩΣ ΘΑ ΔΙΑΦΥΛΑΞΩΜΕΝ ΑΚΕΡΑΙΑΝ ΚΑΙ ΑΝΟΘΕΥΤΟΝ ΤΗΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΝ ΠΙΣΤΙΝ ΜΑΣ

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες περί Ομολογιας.   
  

Ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει: «Οἵτινες τήν ὑγιᾶ Ὀρθόδοξον Πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνεῖν δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους εἰ καί μετά παραγγελίαν οὐκ ἀποστῶσιν, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν» (Βλ. Ν.  Βασιλειάδη, Μάρκος ὁ Εὐγενικός καί ἡ Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν, Ἔκδοσις «Σωτήρ»,  ‘Αθῆναι, 1972, σελ. 95).

Ὁ ἅγιος Κύριλλος ‘Αλεξανδρείας γράφει πρός τόν λαόν τῆς Κων/λεως: «’Ασπίλους καί ἀμώμους ἑαυτούς τηρήσατε, μή κοινωνοῦντες τῶ μνημονευθέντι (Νεστορίῳ) μήτε μήν ὡς διδασκάλῳ προσέχοντες... Τοῖς δέ γε τῶν κληρικῶν, εἴτε λαϊκῶν διά τήν ὀρθήν πίστιν κεχωρισμένοις ἤ καθαιρεθεῖσι παρ’ αὐτοῦ, κοινωνοῦμε ἡμεῖς, οὐ τήν ἐκείνου κυροῦντες ἄδικον ψῆφον, ἐπαινοῦντες δέ μᾶλλον τούς πεπονθότας (τούς παθόντας)»(ΜΑΝΣΙ, 4, 1096).

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης δι’ ἐκείνους πού ἁπλῶς κοινωνοῦν μέ τούς αἱρετικούς λέγει: «’Εχθρούς γάρ τοῦ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτους κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῃ τῆ φωνῆ ἀπεφήνατο(ἐχαρακτήρισε)». (P.G. 99. 1049 Α)

Ὁ ἴδιος ἅγιος λέγει: «Οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν΄ οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς ού κατεποντίσθησαν, ὅμως τῆ κοινωνία τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, 1164 Α).

Ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός λέγει: «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καί πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαί φεύγειν τούς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καί τῆς αὐτῶν κοινωνίας διίστασθαι» (P.G. 160. 105 C).

Ὁ ἴδιος ἅγιος λέγει: «Φεύγετε καί ὑμεῖς ἀδελφοί, τήν πρός τούς ἀκοινωνήτους κοινωνίαν καί τό μνημόσυνον τῶν ἀμνημονεύτων. Ἰδού ἐγώ Μάρκος ὁ ἁμαρτωλός λέγω ὑμῖν, ὅτι ὁ μνημονεύων τοῦ Πάπα ὡς ὀρθοδόξου ἀρχιερέως, ἔνοχος ἔστι πάντα τά τῶν Λατίνων ἐκπληρῶσαι μέχρι καί αὐτῆς τῆς κουρᾶς τῶν γενείων καί ὁ λατινοφρονῶν μετά τῶν Λατίνων κριθήσεται καί ὡς παραβάτης τῆς πίστεως λογισθήσεται» (P.G. 160, 1097 D, 1100 Α).

Οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες πρός τόν αὐτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγον γράφουν: «Καῖ πῶς ταῦτα ἀνέξεται ὀρθοδόξου ψυχή καί οὐκ ἀποστήσεται τῆς κοινωνἰας τῶν μνημονευσάντων αύτίκα ..., ὅτι μολυσμόν ἔχει ἡ κοινωνία, ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐττόν, κἄν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων» (V. LAURENT -  J. DARROUZES, DOSSIER GREC. DE L’ UNION DE LYON (1273-1277), Παρίσι 1976, σ. 399).

Ὁ Β΄ Κανών τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου διαγορεύει: «Μή ἐξεῖναι δέ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις... Εἰ δέ φανείη τις ... τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καί τοῦτο ἀκοινώνητον εἶναι». ( Πηδάλιον, Ἔκδοσις «ΑΣΤΗΡ», Ἀθῆναι 1993, σελ. 176).

Τό Συνοδικόν τῆς Ἁγίας Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου λέγει: «Τοῖς κοινωνοῦσιν ἐν γνώσει, τοῖς ὑβρίζουσι καί ἀτιμάζουσι τάς σεπτάς εἰκόνας, ἀνάθεμα» (Πρακτικά τῶν Ἁγίων καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, Τόμος Γ, σελ. 230 καί 325).