ΠΡΟΣΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

 

 Η αναμονή των Χριστουγέννων είναι για μας ζήτημα ολίγων ημερών. Δια τους Αγίους και τους Δικαίους της Π. Δ. η αναμονή αυτή κράτησε αιώνες. Η περίοδος της Π.Δ. ήταν περίοδος αναμονής του Μεσσίου.
 Είναι χαρακτηριστικόν αυτό που είπε ο Κύριος δια τον Αβραάμ <<Ο Αβραάμ γεμάτος ελπίδα ποθούσε να δη την ημέρα της ελεύσεώς μου>> (Ιω.κ.56). Η αναμονή τους αυτή ήταν ζυμωμένη με πόνο και δάκρυα. Πόνεσαν και υπέφεραν οι δίκαιοι της Π.Δ. <<πολλοί εμαρτύρησαν αφού δέθηκαν πάνω σε βασανιστικά όργανα, άλλοι υπέφεραν εμπαιγμούς, μαστιγώσεις, δεσίματα και φυλακίσεις, άλλοι επίσης λιθοβολήθηκαν, τεμαχίστηκαν με πριόνια και γενικά όλοι τους δοκίμασαν πολλούς και διαφόρους βασανισμούς>> και όλα αυτά διότι τον αγαπούσαν πολύ πριν ακόμη τον δουν με τα σωματικά τους μάτια.
 Καρπός αυτής της αναμονής και προσμονής, καρπός αυτής της λαχτάρας να δουν την ημέρα της ελεύσεως του Μεσσίου, ήτο η μεγάλη χαρά εις την οποίαν καλούσαν οι ουρανοί δια στόματος του Αγγέλου τους ποιμένας και δι' αυτών όλον τον πιστόν λαόν του Θεού. <<Μη φοβείσθε, λέγει ο Αρχάγγελος Γαβριήλ εις τους αγραυλούντας ποιμένας της Βηθλεέμ, μη φοβείσθε. Ιδού γαρ ευαγγελίζομαι υμίν χαράν μεγάλην, ήτις έσται παντί τω λαώ. Ότι ετέχθη υμίν σήμερον Σωτήρ, ος έστι Χριστός Κύριος>>.
 Η αναμονή και η προσμονή αυτή είχε αυτόν τον καρπόν, διότι η περίοδος της αναμονής ήταν και περίοδος πίστεως. Οι δίκαιοι της Π.Δ. έζησαν με ζωντανήν πίστιν. Με την δύναμι της πίστεως των έβλεπαν τα μέλλοντα, διέσχιζαν τους αιώνες και έβλεπαν καθαρά το πρόσωπο του ερχόμενου Μεσσίου. Ήταν τόσο μεγάλη η δύναμις της πίστεώς των, ώστε με αυτήν, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος <<νικούσαν ολόκληρα βασίλεια, έφραξαν στόματα λεόντων, έσβησαν την δύναμι της φωτιάς, γλύτωσαν από το μαχαίρι του δημίου, θεραπεύονταν από τις αρρώστιες, ήταν δυνατοί και αανίκητοι στους πολέμους και έτρεπαν σε φυγή τους εχθρούς των. Και αναστάσεις νεκρών έγιναν προς χάριν ωρισμένων γυναικών που είχαν μεγάλη πίστι>>.

Πως πρέπει να προσμένουμε εμείς τα Χριστούγεννα;

 Στο σύνολό της η σημερινή κοινωνία προσμένει τα Χριστούγεννα, αλλά τα Χριστούγεννα χωρίς Χριστόν. Τα περιμένει σαν ένα κοινωνικό γεγονός, περιμένει τα <<βιομηχανοποιημένα Χριστούγεννα>>. Περιμένει Χριστούγεννα με τις συνηθισμένες ευχές και συνήθειες, με τα καινούργια ρούχα, με το καθάρισμα και περιποίησι των πιστιών, με το καλό φαγητό, με τα γλέντια και τις διασκεδάσεις.
 Έτσι συναντούμε κάθε χρόνο την ρουτίνα της καθημερινότητος, τα συνηθισμένα προβλήματα, τις συνηθισμένες ανησυχίες. Μένουμε στους τύπους, στις κοινωνικές συνήθειες και χάνουμε την ουσία.
 Όμως τα Χριστούγεννα, όπως και κάθε εορτή της Ορθοδοξίας πρέπει να γίνη ένας σταθμός στον πνευματικό μας αγώνα. Δηλαδή να αναγεννηθούμε πνευματικώς, να ελευθερώσουμε την ψυχή μας από τα δεσμά της αμαρτίας που την τυραννούν. Να μεταμορφωθούμε και να αναγεννηθούμε κατά Χριστόν, δια να μορφωθή και ο Χριστός μέσα μας. Να μη πανηγυρίσωμεν εξωτερικώς, αλλά εσωτερικώς, δηλαδή να συμμετέχη η καρδιά μας και όχι μόνο το σώμα μας. Να μεταβάλλουμε την καρδιά μας σε νέα Βηθλεέμ και Σπήλαιο και Φάτνη δια να υποδεχθούμε εκεί τον Χριστό και να εορτάσουμε μαζί Του. Να προσέλθουμε εις τον Χριστό και να τον αγαπήσουμε με όλη τη δύναμι της ψυχής μας, και τότε ο Χριστός θα λάμψη μέσα μας, θα μας φωτίσει, θα μας αναγεννήση, θα μας αγιάσει, θα μας σώσει, θα μας λυτρώση, θα μας κάμη δικούς του.

Θεία Ενανθρώπησις

 Αυτός δεν είναι σκοπός της θείας Ενανθρωπήσεως; <<Ο Λόγος σάρξ εγένετο, λέγει ο Μέγας Αθανάσιος, ίνα τον άνθρωπον δεκτικόν θεότητος ποιήση>>. Ο Χριστός κατέβηκε στην γη δια να μας ανεβάση στον ουρανό. Γεννήθηκε πτωχός δια να μας πλουτίση με την αρετή. Πήρε την μορφή αδυνάτου βρέφους, δια να μας κάνει δυνατούς. Πόνεσε δια να μας προσφέρη χαρά. Ταπεινώθηκε δια να μας ανυψώση.
 Και εμείς, αν θέλουμε να κατοικήση μέσα μας ο Χριστός και να σηκώση μέσα μας, θα πρέπει να ταπεινωθούμε, να μετανοήσουμε δια τις αμαρτίες μας, δια να καθαρίση η καρδιά μας και να γεννηθή μέσα μας ο Χριστός, να αποκτήσουμε την αγάπη, από την οποία πηγάζει η ειρήνη του Θεού.
 Αγαπητέ αναγνώστα, είθε ο Κύριος να μη συναντήσει μέσα μας την παγωνιά της αδιαφορίας και της απιστίας, είθε να μη συναντήσει την περιφρόνησι και την άρνησι, την υλοφροσύνη και την αποστασία. Είθε να μας εύρη στην αναζήτησι, στην προσμονή, στην αναμονή των πραγματικών Χριστουγέννων.
 Γι' αυτό ας ανοίξουμε το νου και την ψυχή μας, ας ανοίξουμε την καρδιά μας να τον υποδεχθούμε. Ας ανοίξουμε την πόρτα της καρδιάς μας και να υποδεχθούμε τον Σωτήρα μας.
 Θα τον υποδεχθούμε δε αν γίνουμε συνειδητά μέλη της Εκκλησίας. Αν συμμετέχουμε βιωματικά στα μυστήρια της Εκκλησίας μας, η Οποία είναι η αιωνία Φάτνη, τότε κάμνουμε αληθινά Χριστούγεννα.

Το μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως

 Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφερόμενος εις την θείαν Γέννησιν και απαντών σε όσους θέλουν να ψηλαφήσουν τα μυστήρια λέγει: <<Το ουν κατά φύσιν ζητείσθω, το υπέρ φύσιν σιγή τιμάσθω, ουχ ως φευκτόν, αλλ' ως απόρρητον και σιωπή τιμάσθαι άξιον... Δειλός γαρ ων προς την των κρειττόνων έρευναν, πως η που τρέψω των λόγων τα πηδάλια ουκ έχω. Τι γαρ είπω ή τι λαλήσω. Την τεκούσαν ορώ, τον τεχθέντα βλέπω, τον δε τρόπον της Γεννήσεως ου συνορώ. Νικάται γαρ φύσις, νικάται και τάξεως όρος, όπου Θεός βούλεται. Ου γαρ κατά φύσιν γέγονε το πράγμα, αλλ' υπέρ φύσιν το θαύμα. Ήργησε γαρ η φύσις, και ενήργησε του Δεσπότου το βούλημα>>.
 Δηλαδή: Ό,τι εμπίπτει στους φυσικούς νόμους αξίζει να ερευνιέται, ό,τι όμως τους ξεπερνά πρέπει να περιβάλλεται με τιμητική σιωπή, όχι βέβαια επειδή του πρέπει απομόνωση, αλλ' επειδή αξίζει να μένη μυστήριο και να τιμάται χωρίς πολυλογίες... Φοβούμαι να προχωρήσω στην έρευνα των πιο σημαντικών, δεν κατέχω τον τρόπο, δεν ξέρω που να στρέψω το ρυάκι του λόγου. Τι να πω και για ποιό να μιλήσω; Βλέπω την μητέρα, αντικρύζω το παιδί, όμως τον τρόπο της Γεννήσεως δεν τον καταλαβαίνω. Νικιέται ο φυσικός νόμος, νικιέται κι η τάξη του κόσμου, όπου εκφράζεται η βούλησις του Θεού. Δεν γεννήθηκε σύμφωνα με τους νόμους της φύσεως. Θαυματούργησε πάνω από τα όρια της φύσεως. Η φύσις αδράνησε, ενήργησε η βούλησις του Δεσπότου.
 Σχόλιον: Μερικοί είτε από άγνοια, είτε υποκινούμενοι από πνεύμα σχολαστικισμού ή και από θρησκευτική αδιαφορία, ή και απιστία, προκαλούν συζητήσεις γύρω απ' αυτό το θέμα και διερωτώνται και προσπαθούν με την λογική να συλλάβουν το μυστήριο. Όμως, όπως λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, το μυστήριον δεν συλλαμβάνεται με την ανθρώπινη λογική, βιούται όμως με την δύναμι της Πίστεως. Ο άνθρωπος λοιπόν, αντί να πολυπραγμονή γύρω από το μυστήριον της θείας Ενανθρωπήσεως, θα πρέπει να αγωνισθή να βιώση το μήνυμα της Εορτής και δια της μετανοίας και των θείων Μυστηρίων και των θείων αρετών, η καρδία του να γίνη σπήλαιον και Φάτνη, όπου θα υποδεχθή τον Σωτήρα. Τότε <<θείας κοινωνός φύσεως>> γενόμενος, δεν θα ερευνά πλέον, αλλά θα βιώνη, θα ζη το μηστύριον της σωτηρίας, και μετά των Αγγέλων θα ψάλλη το <<Δόξα εν Υψίστοις Θεώ>>.