Ο ΜΥΡΟΒΛΥΤΗΣ ΑΓΙΟΣ ΠΟΥ ΠΑΛΕΨΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΕΣ

  

 Πολλοί είναι εκείνοι που θέλησαν να ζήσουν άγνωστοι με μόνη συντροφιά τους τον Θεό. Με αυτή την επιθυμία έζησε και ο Όσιος Νείλος ο Αγιορείτης. Έζησε κατά τα τέλη του 16ου αιώνα και καταγόταν από το χωριό Άγιος Πέτρος Κυνουρίας. Από νεαρή ηλικία παρελήφθη από τον θείο του, ιερομόναχο Μακάριο, στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου, την καλουμένη Μαλεβή, όπου και εκπαιδεύτηκε με θεοσέβεια, έπειτα χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος. Ποθώντας όμως και οι δύο πιο ασκητικό βίο, πήγαν στο Άγιο Όρος, όπου, αφού για λίγο χρόνο ασκήτεψαν στο σπήλαιο που είχε ζήσει ασκητικά ο Όσιος Πέτρος ο Αθωνίτης, έπειτα εγκαταστάθηκαν σε μία έρημη περιοχή, κοντά στη Μεγίστη Λαύρα. Εκεί έκτισανναό αφιερωμένο στην Υπαπαντή του Σωτήρος και ζούσαν με πολύ μεγάλη αυστηρότητα. Αργότερα, μετά την κοίμησα του Μακαρίου, ο Όσιος Νείλος, ποθώντας μεγαλύτερη άσκηση, με κίνδυνο της ζωής του κατέβηκε σε μία σπηλιά που βρισκόταν σε έναν πολύ απόκρημνο βράχο. Εγκαταστάθηκε εκεί, αφού τη διαρρύθμισε κατάλληλα, και στο βάθος της έφτιαξε ένα υποτυπώδη ναό, που τον αφιέρωσε στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Ιωάννη τον Θεολόγο. Παρέμεινε εκεί άγνωστος για πολλά χρόνια, έχοντας μπροστά του μόνο τον Θεό. Με τα άφθονα δάκρυά του ζητούσε το έλεος του Θεού. Αγνοούμενος από όλους και αποκομμένος από κάθε ανθρώπινη επαφή δεν επικοινωνούσε με κανέναν παρά μόνο με έναν μοναχό, που του έφερνε τη λιτή ασκητική του τροφή και τον βοηθούσε στην τέλεση της θείας λειτουργίας, αγωνίστηκε νικηφόρα, <<εν προσευχή και νηστεία>>, εναντίον των δαιμόνων, που τον πολέμησαν λυσσαλέα, μοναδική αλλά και υπέρτατη παρηγοριά έχοντας τη νοερή και καρδιακή επικοινωνία του με τον Ιησού Χριστό. Στο απόκρημνο αυτό ασκητήριο έζησε ο Όσιος Νείλος, έγκλειστος και αφανής, μέχρι την κοίμησή του, στις 12 Νοεμβρίου του 1651. Το άγιο σκήνωμά του ενταφιάστηκε μέσα σε αυτό το σπήλαιο από τον μοναχό που τον επισκεπτόταν. Μετά την κοίμησή του ο Θεός τον φανέρωσε δοξάζοντάς τον με το χάρισμα της μυροβλυσίας. Από τον τάφο του άρχισε να αναβλύζει μύρο, τόσο πολύ που σχυμάτιζε μικρό ρυάκι και έφτανε μέχρι κάτω τη θάλασσα. Οι χριστιανοί το έμαθαν κι άρχισαν να έρχονται με τα πλοία τους και να παίρνουν το θείο αυτό μύρο δια του οποίου γίνονταν πολλά θαύματα. Η συρροή όμως των χριστιανών έγινε αντιληπτή από τους Τούρκους πειρατές, οι οποίοι έσπευσαν να εκμευταλλευτούν την κατάσταση και προκαλούσαν προβλήματα στους χριστιανούς. τότε, ο Όσιος Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης παρακάλεσε τον Όσιο Νείλο να σταματήσει τη μυροβλυσία για να μη προκαλούνται προβλήματα στους χριστιανούς. Κι αμέσως το θαύμα έγινε, η ροή του μύρου σταμάτησε. Έτσι ο Όσιος Νείλος, όσο κι αν θέλησε να μείνει άγνωστος και αφανής, ο Θεός δια των θαυμάτων του τον κατέστησε γνωστό και μέγα σε όλους τους χριστιανούς.

ΕΠΙ ΤΗ 71η ΕΠΕΤΕΙΩ ΑΠΟ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (+ 14 ΜΑΪΟΥ 1950)

  

 Η εβδομηκοστή πρώτη επέτειος από της οσίας κοιμήσεως του αοιδίμου πνευματικού πατρός ημών και Αρχιεπισκόπου της Ακαινοτομήτου Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. κυρού Ματθαίου, μας καλεί να τιμήσωμεν μίαν πατερικήν και παραδοσιακήν μορφήν, και να εμβαθύνωμεν εις τους υπέρ της Ορθοδοξίας αγώνας του εις την μεγάλην προσφοράν του προς την Εκκλησίαν εις τους συγχρόνους χαλεπούς καιρούς.
 Μελετώντες τον βίον και την εκκλησιαστικήν δράσιν αυτού, δυνάμεθα να διακρίνωμεν τρία κυρίως σπουδαία χαρακτηριστικά γνωρίσματα, δια των οποίων ηδυνήθη να φέρη εις αίσιον πέρας το πολύμοχθον της Ακαινοτομήτου Αγίας του Χριστού Εκκλησίας.
 Τα τρία ταύτα γνωρίσματα είναι:
 α. Ο θείος ζήλος και η θερμή αγάπη του προς τον Θεόν
 β. Η συνειδητή βίωσις των αληθειών της ορθοδόξου Πίστεως και
 γ. Η δύναμις της διδασκαλίας του.
 Πρώτον χαρακτηριστικόν γνώρισμα του αειμνήστου Πατρός υπήρξεν ο θείος ζήλος του και η αγάπη του προς τον Θεόν.
 Ο θείος ζήλος και η προς τον Θεόν αγάπη του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου κυρού Ματθαίου, διαφαίνεται εξ αυτής της νεαράς του ηλικίας.
 Εγεννήθη την 1ην Μαρτίου του έτους 1861 εις το χωρίον Πανέθυμον της Κρήτης. Ήτο γόνος ευσεβούς οικογενείας, και το δέκατον τέκνον του ευλαβούς Ιερέως Χαραλάμπους και της Πρεσβυτέρας Κυριακής.
 Εις την Ιεράν Κολυμβήθραν έλαβεν το όνομα Γεώργιος. Ο Γεώργιος ανετράφη κατά τον Απ. Παύλον <<εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου>>, εις το χριστιανικόν ιερατικόν περιβάλλον της οικογενείας του. Προσέτι η θέλησις και η αγαθή του πραίρεσις συνέτειναν, ώστε εις την καρδίαν του να γεννηθή ενωρίς και αυξηθή ο θείος έρως και ο διακαής πόθος του προς τον Θεόν, διό και εις ηλικίαν μόλις 12 ετών εισέρχεται εις την Ιεράν Μονήν της Θεοτόκου της Χρυσοπηγής, όπου και προχειρίζεται αναγνώστης. Εις την Ιεράν Μονήν ο Γεώργιος δια της μελέτης των Θείων Γραφών και εκκλησιαστικών βιβλίων καλλιεργείται ηθικώς και πνευματικώς δια να καταστή αργότερον πιστός εργάτης του Ιερού Ευαγγελίου.
 Τέσσαρα έτη αργότερον αναχωρεί εκ της Μονής κατ' εντολήν του Γέροντός του και μεταβαίνει εις Αλεξάνδρειαν προς συμπλήρωσιν των γυμνασιακών του σπουδών, τας οποίας επεράτωσεν κατά το έτος 1880 αριστεύσας.
 Δείγμα ευλαβείας και αγάπης προς τον Θεόν του νεαρού Γεωργίου υπήρξεν η επιθυμία την οποίαν έτρεφεν ενδομύχως να μεταβή εις τα Ιεροσόλυμα και να προσκυνήση τους Αγίους Τόπους.
 Μετά την αποπεράτωσιν των γυμνασιακών του σπουδών εις Αλεξάνδρειαν μεταβαίνει εις Ιεροσόλυμα, όπου γνωρίζεται μετά του τότε Πατριάρχου Ιεροθέου, όστις διαβλέπων τον Θεοσεβή χαρακτήρα του και τους ευγενείς πόθους της καρδίας του, τον εισάγει εις την Θεολογικήν Σχολήν του Τιμίου Σταυρού. Είχεν συμφοιτητάς, τους μετέπειτα πρωτεργάτας του ημερολογιακού σχίσματος, τον Μελέτιον Μεταξάκην και Χρυσόστομον Παπαδόπουλον.
 Το 1855 αποφοιτά και χειροτονείται διάκονος υπό του Πατριάρχου Νικοδήμου εις τον Ιερόν Ναόν της Αναστάσεως του Σωτήρος, όπου και διακονεί επί έν έτος. Η φιλέρημος όμως καρδιά του διακόνου Γεωργίου φλέγεται υπό του ζήλου της ανωτέρας πνευματικής ζωής.
 Θιασώτης της ερημικής ζωής καθώς ήτο, παρ' όλον ότι ο Πατριάρχης Νικόδημος τον προώριζε δια τας ανωτέρας τάξεις των κληρικών του Πατριαρχείου, λαμβάνει την άδειάν του δια να μεταβή εις το Άγιον Όρος.
 Εις την Σκήτην της Αγίας Άννης υποτάσσεται εις το ασκητικώτατον και αυστηρότατον Γέροντα Νεκτάριον, από τον οποίον χειροτονείται μεγαλόσχημος μοναχός και λαμβάνει το όνομα Ματθαίος.
 Υπό την σοφήν καθοδήγησιν και διακυβέρνησιν του Γέροντος Νεκταρίου ο Μεγαλόσχημος διάκονος Ματθαίος αρχίζει την ασκητικήν του παλαίστραν, ρίπτεται μετά ζήλου εις την κάμινον της υποταγής προς εκκοπήν του θελήματος, εκ της οποίας θα εξέλθη αργότερον με πεπυρακτωμένας τας πνευματικάς του δυνάμεις με ολονέν αυξανόμενον τον ζήλον της πνευματικής τελειώσεως.
 Αργότερον ο λύχνος τίθεται επί την λυχνίαν.
 Μετά πάροδον επτά ετών υποταγής και υπακοής, ο διάκονος Ματθαίος λαμβάνει το αξίωμα της Ιερωσύνης. Χειροτονείται Ιερομόναχος και καθίσταται ένας από τους πλέον διακεκριμένους πνευματικούς του Αγίου Όρους.
 Επ' αρκετά χρόνια διατελεί πνευματικός εις το Άγιον Όρος και συγκεκριμένως εις τας Μονάς Μεγίστης Λαύρας, Σίμωνος Πέτρας, Σκήτης Καυσοκαλυβίων, Διονυσίου, Κωσταμονίτου και άλλας. Ως πνευματικός Πατήρ ο Ιερομόναχος Ματθαίος διεκρίνετο εν Αγίω Όρει δια την βαθείαν εμπειρίαν του και μεγίστην διάκρισιν. Ως τοιούτος είχεν καταστή εις των πλέον ονομαστών πνευματικών, εις το Άγιον Όρος. <<Ο Μέγας πνευματικός>> έλεγον οι σύγχρονοί του Αγιορείται, όχι μόνον δια τας πνευματικάς του εμπειρίας, αλλά και διότι εγνώριζε να συνδυάζη την αυστηρότητα μετά της διακρίσεως. Ως Ιερομόναχος πλέον ο ζηλωτής Ματθαίος δια της επιμόνου προσευχής, της εγκρατείας, της νηστείας και γενικώς της αυστηράς εφαρμογής πάντων εκείνων των πνευματικών μέσων, δια των οποίων πραγματοποιείται η κάθαρσις και ο φωτισμός του νοός, η λέπτυνσις και η διαύγεια των ψυχικών και πνευματικών αισθήσεων, καθώς και η ανύψωσις του φρονήματος εκ των γηΐνων εις τα θεία και ουράνια, καθίσταται πλέον υπόδειγμα αρετής και αυταπαρνήσεως.
 Εις τοιούτον δε σημείον τον ανεβίβασεν η ζέουσα πίστις του, ο ένθεος έρως του και η ολοκληρωτική αυταπάρνησίς του, ώστε να επιζητή και να παρακαλή τον Θεόν να τον αξιώση να λάβη μαρτυρικόν θάνατον δια την αγάπην Του.
 Ιδού τί έγραφεν εις μίαν πρόχειρον σημείωσιν επί του εξωφύλλου ενός βιβλίου, το οποίον έφερεν εξ Ιεροσολύμων, ότε δια δευτέραν φοράν μετέβη εις προσκύνησιν.
 <<Αξίωσέ με Αγία Αικατερίνη, να μαρτυρήσω, και για την αγάπη του Χριστού το αίμα μου να χύσω. Το αίμα και το σώμα μου, όπως παραναλώσω>>.
 Χαρακτηριστικόν όμως εν προκειμένω είναι και το περιεχόμενον της απαντητικής επιστολής του Επισκόπου Πενταπόλεως Αγίου Νεκταρίου προς τον Ιερομόναχον Ματθαίον το 1910. Ως καταφαίνεται εκ της επιστολής ταύτης, οι δύο Πατέρες είχον στενήν πνευματικήν επαφήν και εις σχετικήν ερώτησιν του Ιερομονάχου π. Ματθαίου ο Άγιος Νεκτάριος του απάντησεν ως εξής:
 <<Πανοσιολογιώτατε Πάτερ Ματθαίε! Καθήκον μου θεωρώ να δώσω υμίν την εξής συμβουλήν ως προς το διαφλέγον την καρδίαν σου ζήτημα του μαρτυρίου. Σας συμβουλεύω, πρίν λάβετε συμβουλάς εναρέτων Πατέρων, να μή μεταβήτε προς αναζήτησιν μαρτυρίου. Εύχομαι όπως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, υπέρ ου την ψυχήν σου τίθεις, να σε διαφυλάττη, να σε καθοδηγή και διαφωτίζη>>.
 Ο ζήλος και η αγάπη προς τον Θεόν του Ιερομονάχου Ματθαίου δεν έπαυσαν εις ολόκληρον την ζωήν του. Ολόκληρος η εκκλησιαστική του δράσις, οι κόποι της ασκητικής του ζωής και οι αγώνες του υπέρ της Ορθοδοξίας, ως θα ίδωμεν, δεν είναι άλλο παρά μία έκφρασις της αυταπαρνήσεως και του ζήλου του. Αυτό το πνεύμα της αυταπαρνήσεως και του θείου ζήλου ευρίσκεται διάχυτον εις τα περισσότερα των εγγράφων επιστολών και εγκυκλίων του.
 Διαφαίνεται εις την ασκητικήν του ζωήν, την μελέτην της καθημερινής του πάλης κατά του διαβόλου και της αμαρτίας, εις τας συνεχείς προσευχάς και αγρυπνίας, εις την προσήλωσίν του εις τα Ουράνια εις την αγάπην του προς τον Θεόν, δια των οποίων εκάθαρεν εαυτόν και απέκτησε πνευματικάς εμπειρίας, ώστε να καταστή άριστος πνευματικός αγωνιστής εις τον αγώνα τον πνευματικόν, τον αγώνα της τελειώσεως.
 Ούτω, αφού εκάθαρε πρώτον εαυτόν και ηγωνίσθη δια τας αγίας Ευαγγελικάς αρετάς, ηδυνήθη κατόπιν και ως πνευματικός πατήρ, να καθοδηγή τας ψυχάς των πνευματικών του τέκνων.
 Χαρακτηριστική ήτο η προς τους εξομολογουμένους αυστηρότης, η αυστηρότης του όμως αύτη ορμωμένη εκ της ιδίας πρότερον αυστηράς πνευματικής ζωής του, ενεφορείτο υπό πνεύματος διακρίσεως και διδασκαλίας (παιδαγωγούσα αυστηρότης), εις τρόπον ώστε να μην απωθή τον εξομολογούμενον, αλλά τουναντίον να εξυπνά αυτόν από τον λήθαργον της αμελείας και της συνηθείας και να τον παροτρύνη εις ειλικρινή μετάνοιαν.
 Εις τούτο δε ακριβώς έγκειται και η έλξις και επιρροή την οποίαν ήσκει εις όσους ήρχοντο εις επαφήν μετ' αυτού δια πνευματικάς ή και ετέρας ατομικάς υποθέσεις.
 Με τοιαύτα προτερήματα, ο Ιερομόναχος και πνευματικός Πατήρ Ματθαίος, ηξιώθη ως προηγουμένως εξεθέσαμεν να καλήται από τους Αγιορείτας πατέρας <<ο μέγας πνευματικός>>.

8 ΜΑΪΟΥ ΕΚ. ΗΜ.: Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

 

''Τῇ Η' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ, ἐπιστηθίου, φίλου, ἠγαπημένου καὶ παρθένου, Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἤτοι, ἡ σύναξις τῆς Ἁγίας κόνεως, τῆς ἐκπεμπομένης ἐκ τοῦ τάφου αὐτοῦ, ἤγουν τοῦ μάννα.''

 Η κυρίως μνήμη του Ιερού Ευαγγελιστή τιμάται την 26η Σεπτεμβρίου, ''επί τη Μεταστάσει αυτού''. Η σημερινή εορτή είναι ''Σύναξις εκπεμπομένης εκ του τάφου αυτού αγίας κόνεως, ήτοι του μάννα''.Διότι ο τάφος του έξω από την Έφεσσο αναδείχθηκε ''άλλη κολυμβήθρα του Σιλωάμ'', αφού ''κατά την σήμερον αίφνης με θείον και παράδοξον τρόπον, αναβρύει κόνιν, την οποίαν οι εγχώριοι ονομάζουν μάννα και ταύτην οι λαμβάνοντες μεταχειρίζονται προς απολύτρωσιν από παντός πάθους''.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

 Ότα εικονογραφήται ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, δίπλα του εικονίζεται ένας αετός. Και αυτό σημαίνει, ότι όπως ο αετός πετάει ψηλότερα από τα άλλα πουλιά, έτσι και ο Ιωάννης με το Ευαγγέλιό του ανεβαίνει ψηλότερα από όλα τα βιβλία του κόσμου, ανεβαίνει σε απροσμέτρητα θεολογικά ύψη.
 Το προοίμιο του Ευαγγελίου είναι θελογικώτατο, μιλάει για τον Θεό Λόγο. Αλλά και όλα τα βιβλία του έχουν βαθύτατο θεολογικό περιεχόμενο. Δια τον λόγον αυτό ωνομάσθηκε Θεολόγος.
 Στο Ευαγγέλιό του ο Ευαγγελιστής Ιωάννης διέσωσε θαύματα και ομιλίες του Χριστού που δεν περιέχονται στα άλλα Ευαγγέλια, όπως την προσευχή της αγωνίας, την λεγομένη Αρχιερατική προσευχή και την τελευταία ομιλία του προς τους μαθητάς του. 

ΟΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

 Τρείς είναι οι επιστολές που έγραψε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Οι τρείς αυτές επιστολές ανήκουν στις Καθολικές επιστολές της Καινής Διαθήκης.
 Η πρώτη επιστολή είναι η επιστολή της Αγάπης. Ιδού ωρισμένα σημεία αυτής της θαυμασίας επιστολής: << Ο μή αγαπών ούκ έγνω τον Θεόν, ότι ο Θεός αγάπη εστίν>> (Α' Ιω. 4,8), δηλαδή: όποιος δεν έχει αγάπη, δεν γνωρίζει τον Θεό, διότι ο Θεός είναι αγάπη. Επίσης: <<Τεκνία, μή αγαπώμεν λόγω, μηδέ τη γλώσση, αλλ' εν έργω και αληθεία>> (Α' Ιωάν. 3,18), δηλαδή: η αγάπη δεν είναι μόνο λόγια, αλλά και έργα. Επίσης γράφει: << Ο γαρ μή αγαπών τον αδελφόν ον εώρακε, τον θεόν, ον ούχ εώρακε πώς δύναται αγαπάν>> (Α' Ιωάν. 2,15), δηλαδή να αγαπάμε όλους τους ανθρώπους, αλλά να μισούμε το πνεύμα του κόσμου και την αμαρτία.
 Η δευτέρα επιστολή του είναι μόνο ένα κεφάλαιο και μιλάει για τις σχέσεις μας με τους αιρετικούς. Τους αιρετικούς, λέγει, πρέπει ο χριστιανός να τους απομακρύνη από κοντά του. Γράφει χαρακτηριστικά: <<Ει τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει, μή λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν και χαίρειν αυτώ μή λέγετε>> (Β' Ιωάν. στ, 10). Βλέπουμε εδώ πόσο αυστηρός είναι ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος έναντι των αιρετικών.
 Πολλοί προπάντων οι σύγχρονοι Οικουμενισταί, ακόμη και άλλοι που κατά το όνομα λέγονται Ορθόδοξοι χριστιανοί παίρνουν την περί αγάπης επιστολή του Ευαγγελιστού Ιωάννου, και την επισείουν ως <<σημαία>> κατά της Ορθοδοξίας. Πρέπει να έχουμε λέγουν αγάπη προς όλους. Μή κυττάξετε τις διαφορές, διότι ο Θεός είναι αγάπη. Ο Ευαγγελιστής της αγάπης μας λέγει πως αν δεν αγαπάμε τον αδελφό μας που τον βλέπουμε, τον Θεό που δεν τον βλέπουμε πως θα τον αγαπήσουμε. Και αρχίζουν λοιπόν μία ψευτοθεολογία της αγάπης παρερμηνεύοντες την αληθινή έννοια της αγάπης που διδάσκει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Διότι, ενώ μιλάει τόσο δια την αγάπη, ο ίδιος προκειμένου δια τους αιρετικούς λέγει, ότι δεν πρέπει να τους βάζουμε ούτε στο σπίτι μας ούτε χαίρετε να μή τους λέμε.
 Διατί όμως αυτά; Διότι η αληθινή αγάπη, είναι αυτή που συμβαδίζει με την αλήθεια. Το να αγαπάς κατά Χριστόν σημαίνει να μισής τα έργα του διαβόλου. Το να λέγης ότι αγαπάς κατά Χριστόν και συγχρόνως αγαπάς και τα έργα του διαβόλου, τούτο δεν είναι αγάπη αληθινή, είναι ψεύτικη. Αληθινή αγάπη έχεις, όταν μισήσης την αμαρτία, την αίρεσι, την πλάνη, και εργασθής δια την μετάνοιαν και την επιστροφήν του αμαρτωλού ή αιρετικού.
 Οι σύγχρονοι οικουμενισταί, αυτοί που θέλουν αγάπη με όλους, μισούν και κατηγορούν τους αληθινούς ορθοδόξους, διότι δήθεν έχουν αγάπην. Η απάντησις της Ορθοδοξίας είναι. Οι γνήσιοι ορθόδοξοι αγαπούν τους πάντας, μισούν όμως την πλάνην, την αίρεσιν, την αμαρτίαν, διότι αυτά είναι του διαβόλου και χωρίζουν από τον Χριστό. Οι αληθινά ορθόδοξοι αγαπούν μόνον κατά Χριστόν και απεχθάνονται την διαβολικήν <<αγάπην>>, αυτήν που διδάσκει ο πατήρ του ψεύδους, ο διάβολος.
 Η τρίτη επιστολή του Αγίου Ιωάννου αναφέρεται σε κάποιον Διοτρεφή, ο οποίος ήταν φίλαρχος και αρχομανής, από τον οποίον συνιστά να προσέχουν.

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

 Το τελευταίο βιβλίο της Αγίας Γραφής. Είναι προφητικό βιβλίο. Ομιλεί δια τα τέλη των αιώνων, δια την δευτέραν παρουσία του Κυρίου. Στην αρχή του βιβλίου μιλάει δια τις επτά λυχνίες, τις επτά Εκκλησίες της Μικράς Ασίας. Τα ονόματά τους είναι: Έφεσος, Σμύρνη, Πέργαμος, Θυάτειρα, Σάρδεις, Φιλαδέλφεια και Λαοδικεία. Πόλεις οι οποίες ανέδειξαν πλήθος αγίων και μαρτύρων. Τί έγιναν αυτές οι λυχνίες. Έσβησαν. Έσβησαν το 1922 με την Μικρασιατική καταστροφή. Ήταν προφητευμένο <<Μετανόησον και τα πρώτα έργα ποίησον. Ει δε μή, έρχομαί σοι ταχύ και κινήσω την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής, εάν μή μετανοήσης>> (Αποκ. 2,5). Δια τις αμαρτίες των χριστιανών εχάθη η Μικρά Ασία. Όσοι έζησαν ήλθαν εδώ πρόσφυγες.
 Η Αποκάλυψις τελειώνει με την βεβαιότητα, ότι θα έλθη ο Χριστός: <<Ναι έρχομαι ταχύ αμήν, ναι έρχου Κύριε Ιησού>> (Αποκάλ. 22,20).
 Εάν διαβάσουμε την Αποκάλυψι του αγίου Ιωάννου θα διασπιστώσουμε πως πολλά που έχουν προφητευθεί συμβαίνουν στις ημέρες μας. Γι' αυτό ο Κύριος εγγύς, ο Κύριος πλησιάζει. Ας είμεθα έτοιμοι, μετανοημένοι. ΑΜΗΝ.

''ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΩΝ
ΙΕΡΟΜ. ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ
ΘΕΟΛΟΓΟΥ - ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ'' 

ΘΕΕ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ

 …Ποτέ δεν κρύφτηκες από κανένα αλλ' εμείς κρυβόμαστε πάντοτε από σένα, μη θέλοντας να'ρθούμε κοντά σου.

Μα πού να κρυφτείς αφού πουθενά δεν υπάρχει τόπος για την κατάπαυσή σου;

Και γιατί να κρυφτείς εσύ που δεν αποστρέφεσαι κανένα ούτε κανένα ντρέπεσαι;

Και τώρα, σε ικετεύω, Δέσποτά μου, έλα να στήσεις τη σκηνή σου στην καρδιά μου, να κατοικήσεις και να μείνεις εντός μου αχώριστος κι ενωμένος μέχρι τέλους με μένα τον δούλο σου, αγαθέ, για να βρεθώ κι' εγώ στην έξοδό μου κι έπειτα απ' αυτήν στους αιώνες κοντά σου Αγαπημένε,

και να βασιλέψω μαζί σου

Θεέ του παντός!

Συμεών ο Νέος Θεολόγος

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΤΟΥ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟ

 « ...Παλαιότερα είχα την πεποίθηση ότι το σώμα ζει ξέχωρα από την ψυχή παρά εγώ χωρίς εσένα, Βασίλειε, αγαπημένε υπηρέτη του Χριστού. Εγώ όμως άντεξα και παρέμεινα. Γιατί καθυστερούμε; Δε θα με τοποθετήσεις άραγε, σηκώνοντάς με στον ουρανό, στον χορό των μακαρίων ανθρώπων; Μη με εγκαταλείψεις, μη, στον τάφο σου ορκίζομαι. Δεν θα σε λησμονήσω ποτέ, ακόμη κι αν το θέλω. Ένας είναι ο Θεός που από ψηλά κυβερνά. Έναν άξιο αρχιερέα γνώρισε η γενιά μας: εσένα Βασίλειε, βροντόφωνο αγγελιοφόρο της αλήθειας, φωτεινό οφθαλμό των Χριστιανών, που λάμπει με τα κάλλη της ψυχής, δόξα μεγάλη του Πόντου και της Καππαδοκίας. Σε ικετεύω ακόμη και τώρα, να σταθείς για χάρη του κόσμου, φέρνοντας τα δώρα σου...» 

Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ

 Ο πρώτος των Τριών της Εκκλησίας Μεγάλων Ιεραρχών και Διδασκάλων. Μαζί με τους αγίους Γρηγόριο τον Θεολόγο και Ιωάννη τον Χρυσόστομο, συναποτελεί την θεολογική τριάδα της Εκκλησίας. Γεννήθηκε το 329 στην Νεοκαισάρεια σε οικογένεια Αγίων. Ο πατέρας του Ιερέας Βασίλειος (από τον Πόντο) και η μητέρα του Εμμέλεια (από την Καισάρεια), κατά κόσμον ευγενείς και πλούσιοι, γέννησαν και τους ευθαλείς βλαστούς οσία Μακρίνα, αγ. Πέτρο Επίσκοπο Σεβαστείας, αγ. Γρηγόριο Επίσκοπο Νύσσης και οσ. Ναυκράτιο της Νητρίας.

 Ο Βασίλειος προικισμένος με εξαίρετα τάλαντα, σπούδασε τα Ιερά Γράμματα κοντά στον λόγιο πατέρα του και την ''θύραθεν'' φιλοσοφία στο Βυζάντιο αρχικά και έπειτα στην Αθήνα, με συμφοιτητές τον αγ. Γρηγόριο τον Θεολόγο, τον έπειτα Αυτοκράτορα Ιουλιανό τον Παραβάτη και τον σοφιστή Λιβάνιο. Μετά τις σπουδές του πήγε προσκυνητής στα Ιεροσόλυμα, βαπτίσθηκε στον ποταμό Ιορδάνη και έπειτα ασκήθηκε σε σπήλαιο στον Πόντο, όπου ''σπούδασε'' την ''όντως γνώσιν'' του Ευαγγελίου. Χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Αρχιεπίσκοπο Αντιοχείας και Πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Καισαρείας Ευσέβειο, τον οποίο διαδέχθηκε στον Θρόνο, ''ψήφω κλήρου και λαού''.

 Αναδείχθηκε εξαίρετος εκκλησιαστικός ρήτορας και συγγραφέας (μεταξύ των έργων του είναι και η Λειτουργία του, η οποία σήμερα τελείται δέκα φορές τον χρόνο), υπερασπιστής της Ορθοδόξου Πίστεως κατά των Αρειανών και υποδειγματικός ποιμένας αν και αρχιεράτευσε μόνον 5 χρόνια! Η περίφημη Βασιλειάδα του ήταν συγκρότημα φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, με τα οποία η τοπική Εκκλησία διακονούσε τις πολλές και ποικίλες ανάγκες των ανθρώπων της εποχής.

 Υπέκυψε στην ασθενική κράση του το 374, σε ηλικία μόλις 45 ετών. Εγκώμιο στην αγιότητα και την προσωπικότητά του αποτελεί ο Επιτάφιος λόγος που εκφωνήθηκε από τον φίλο του Ιερό Γρηγόριο τον Θεολόγο. Από τους συγχρόνους του εγκώμια έγραψαν ακόμη ο αδελφός του αγ. Γρηγόριος επ. Νύσσης, ο αγ. Αμφιλόχιος επ. Ικονίου και ο οσ. Εφραίμ ο Σύρος. Κατέλειπε εξαίρετο συγγραφικό έργο και το αξιομίμητο παράδειγμα του συγκερασμένου με ποιμαντική ευαισθησία και κοινωνικό έργο ασκητικού του βίου. Η τιμία του Κάρα σώζεται στην Μονή Μεγίστης Λαύρας (δωρεά του Αυτοκράτορα Νικηφόρου του Φωκά) και η δεξιά του στον Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Νέας Φιλαδελφείας Αττικής.    

ΤΙ ΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ;

Σύναξις της Υπεραγίας Θεοτόκου

''Ζωοδόχου Πηγής''

 Μία των πλέον γνωστών και δημοφιλών εορτών της Θεομήτορος. Η ιστορία της ανάγεται στον 5ο αι., όταν ο έπειτα Αυτοκράτορας Λέων Α΄ (457 - 474), '' άνθρωπος καλοπροαίρετος'' και συμπαθητικός την γνώμην'', πρίν βασιλεύσει, συνάντησε ένα διψασμένο τυφλό και στην προσπάθειά του να βρει νερό για να τον δροσίσει, άκουσε την φωνή της Παναγίας να τον κατευθύνει σε πηγή μέσα στο δάσος (με το νερό της οποίας ο τυφλός βρήκε το φως του!) και να του προλέγει τη βασιλεία του!

 Όταν αργότερα ο Λέων ανέβηκε στον Αυτοκρατορικό Θρόνο, έκτισε ''περί την πηγήν'' τον πρώτο Ναό, ο οποίος αναδείχθηκε Θεομητορικόν ιατρείον και ονομάσθηκε ζωοδόχος Πηγή! Τον 6ο αι. ο Αυτοκράτορας Ιουστίνος Α΄ ( 527 - 565 ), θεραπεύθηκε από δυσουρία και ''ανταποδίδων την ευχαριστίαν'' ανήγειρε νέο μεγάλο Ναό, τον οποίο ''υπό των σεισμών διαρραγέντα'' αποκατέστησε ο Βασίλειος ο Α΄ ο Μακεδών ( 867 - 886 ).

 Η θαυματουργική χάρη της Παναγίας ''δια του ύδατος του Αγιάσματος'', επετέλεσε πολλά και μεγάλα θαύματα: Ανέστησε νεκρό (έναν ασθενή από την Θεσσαλία, ο οποίος απεβίωσε πριν φθάσει στο Αγίασμα!). Θεράπευσε τον Λέοντα ΣΤ΄ τον Σοφό ( 886 - 912 ) από λιθίαση, την σύζυγό του αγ. Θεοφανώ από ''λαυρότατον πυρετόν'', τον Πατριάρχη Στέφανο ( 886 - 893 ) από φυματίωση, τον Ρωμανό Α΄ Λεκαπηνό ( 920 - 944 ) από ''λύσιν και δέσιν γαστρός'' κ.α. πολλούς επωνύμους και ανωνύμους πιστούς. Ακόμη, ''της Πηγής ταύτης δώρημα ήτο και ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος Ζ΄ ο Πορφυρογέννητος ( 913 - 959 ), λυθείσης της στειρότητος της Βασιλίδος Ζωής''.

 Μετά την Άλωση της Πόλεως (1453), ο περίφημος Ναός κατεδαφίσθηκε από τους Τούρκους, για να κτισθεί με τα υλικά του Τέμενος του Βαγιαζίτ.

 Μόλις το 1833, επί Σουλτάνου Μαχμούτ, επιτράπηκε η ανέγερση νέου ναού (πρόκειται για το Αγίασμα του Μπαλουκλή), τον οποίο εγκαινίασε ο Πατριάρχης Κωνσταντίνος Β΄ ( 1834 - 1835 ). Στην νεώτερη Ελληνική Ιστορία είναι γνωστό το Προσκύνημα στο Κεφαλάρι Άργους και ο ομώνυμος Ναός στην Νεάπολη Πειραιώς, ο οποίος κτίσθηκε σε ανάμνηση της διάσωσης της περιοχής, από μεγάλη έκρηξη αποθηκών πυρομαχικών των Γερμανικών Στρατευμάτων Κατοχής (στην σημερινή πλατεία Ελ. Βενιζέλου, στον Κορυδαλλό).

Πηγή: ''Εικονογραφημένον Αγιολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αθήναι 2002''