ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

ΔΙΔΑΚΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
<< Ως ότου έχουμε καιρόν μετανοίας >>.

Διαβάζω σε κείμενον του Κλήμεντος Ρώμης (Επιστολή Β΄ προς Κορινθίους) τα ακόλουθα προτρεπτικά για όλους μας:

<< Όσον βρισκόμαστε στον παρόντα κόσμον, ας μετανοήσουμε με όλη την καρδιά μας, για όσα επράξαμε σαρκικά και πονηρά, για να σωθούμε από τον Κύριον, ωσότου έχουμε καιρόν μετανοίας. Διότι μετά την έξοδό μας από τον κόσμον δεν θα μπορούμε πια να εξομολογηθούμε εκεί και να μετανοήσουμε. Έτσι, αδελφοί, αφού πράξουμε το θέλημα του πατρός και φυλάξουμε την σάρκα αγνή και πορευθούμε στις εντολές του Κυρίου, θα λάβουμε ζωήν αιώνιον >>. Σημασία έχει να προσέξουμε το << ωσότου έχομεν καιρόν μετανοίας >>. 

ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ Η ΑΓΑΠΗ ΣΠΑΝΙΖΕΙ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ!

ΔΙΔΑΚΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Η υπό του Αγίου Διονυσίου

Συγχώρεσις του Δολοφόνου του κατά σάρκα αδερφού Του

Η οικογένεια του αγίου, οι Σιγούροι και μια άλλη οικογένεια του νησιού οι Μονδίνοι, σύμφωνα με διασωθέντα έγγραφα που ανάγονται στα αρχεία της Βενετίας, κτήση της οποίας ήταν η Ζάκυνθος, φαίνεται να είχαν θανάσιμο μίσος. Συμπλοκές μεταξύ των δυο οικογενειών συνέβαιναν διαρκώς. Σε μια από αυτές ο αδελφός του Αγίου, Κωνσταντίνος, δολοφονήθηκε. Ο δολοφονός του Κωνσταντίνου, στην προσπάθεια να διαφύγει, αναζήτησε καταφύγιο στο μοναστήρι της Αναφωνήτριας στα Βόρεια του νησιού, όπου βρισκόταν ο Άγιος, χωρίς όμως να γνωρίζει τη συγγένεια. Όταν ο δολοφόνος έφτασε στη Μονή, ρωτήθηκε από τον Διονύσιο, που ήταν ο ηγούμενος, γιατί ζητεί καταφύγιο. Ο ίδιος απάντησε πως τον κυνηγούσαν οι Σιγούροι, ενώ, μετά από διαρκείς ερωτήσεις, ομολόγησε πως δολοφόνησε τον Κωνσταντίνο Σιγούρο. Ο Διονύσιος παρά τη θλίψη του, όχι μόνο συγχώρεσε αλλά και έκρυψε τον δολοφόνο.  Έτσι με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να αποτρέψει ένα ακόμα έγκλημα και ταυτόχρονα να δώσει τη δυνατότητα μετανοίας στον δολοφόνο, παρά την πικρία για το χαμό του αδελφού του, δίνοντας ένα παράδειγμα συγχώρησης και υψηλής εφαρμογής της Χριστιανικής αγάπης.

Ο ΚΟΚΟΡΑΣ ΚΑΙ Η ΑΛΕΠΟΥ

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε σ’ ένα χωριό ένας μυαλωμένος κόκορας. Λαλούσε νωρίς κάθε πρωί για να ξυπνήσουν οι άνθρωποι για τις καθημερινές τους ασχολίες.

Μια μέρα ο κόκορας πήρε «ρεπό» και ανέβηκε στην κορυφή ενός δέντρου για να ξαποστάσει. Μια αλεπού πέρασε από ’κει.Σήκωσε το βλέμμα της και αντίκρισε τον πλουμιστό κόκορα σκαρφαλωμένο πάνω στο δέντρο. Της γεννήθηκε η επιθυμία να τον φάει. Έτσι του είπε όσο πιο γλυκά μπορούσε.

"Γεια σου, φίλε μου. Σου φέρνω καλά νέα.   Ανοίγει μια νέα εποχή. Από τώρα και στο εξής τα πουλιά και τα ζώα θα γίνουμε φίλοι και θα ζούμε όλοι μαζί με ειρήνη".

Ο κόκορας ρώτησε έκπληκτος: "Είναι αλήθεια;"

Εκείνη του απάντησε: "Και βέβαια. Γιατί δεν κατεβαίνεις να κάνουμεμια δοκιμή;"

Ο κόκορας σκέφτηκε για λίγο και της είπε: "Δεν περιμένουμε λίγο; Βλέπω να έρχονται μερικοί από τους φίλους μας".

Ήταν η σειρά της αλεπούς να εκπλαγεί. "Φίλοι μας, ποιοι έρχονται; Τι εννοείς;"

Ο κόκορας απάντησε: "Διακρίνω μερικούς κυνηγούς που πλησιάζουν. Κάμε λίγη υπομονή, ας τους περιμένουμε για να ολοκληρωθεί η χαρά μας."

Ακούγοντας τη λέξη «κυνηγοί», η αλεπού αναστατώθηκε και το ’βαλε σταπόδια. «Ε, πού πας; γιατί τρέχεις;» της φώναξε δυνατά ο κόκορας. «Τι έγινε με τη φιλία μας;" "Ξέχασέ το", πρόλαβε να του πει κι ακόμα τρέχει…

Κι ο κόκορας θυμήθηκε τον Ιώβ και μονολόγησε:

«Ο Κύριος τα σχέδια των πανούργων ματαιώνει και στην αποτυχία οδηγεί τα έργα τους» (Ιώβ 5,12).

Διασκευή: Αθ. Αστ. Γκάτζιος

Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΕΥΓΕΝΕΙΑ

Νίκου Βαξεβανίδη

Τον καιρό που τα παγωτά ήταν πιο φθηνά απ’ ότι σήμερα, ένα παιδάκι δέκα ετών μπήκε στο ζαχαροπλαστείο και κάθησε σ’ ένα τραπέζι. Η σερβιτόρα τον σέρβιρε μ’ένα ποτήρι νερό.

-        Πόσο κάνει ένα παγωτό σοκολάτα και με αμύγδαλα από επάνω; τη ρώτησε το παιδί.

-        Εξήντα δραχμές, απάντησε εκείνη.

Το παιδί έβγαλε από την τσέπη μία χούφτα νομίσματα και άρχισε να μετράει.

-        Και πόσο κάνει χωρίς αμύγδαλα; Ρώτησε πάλι σχεδόν ντροπιασμένος.

Άλλοι πελάτες περίμεναν να δώσουν παραγγελία και η κοπέλα άρχισε να χάνει την υπομονή της.

-        Σαράντα πέντε δραχμές, του είπε κάπως απότομα.

Το παιδί άρχισε να μετράει πάλι τα νομίσματα και είπε αποφασιστικά,

-        Θέλω ένα παγωτό σοκολάτα χωρίς αμύγδαλα από επάνω.

Η σερβιτόρα του έφερε τη παραγγελία μαζί με την απόδειξη και έφυγε.

Το παιδί έφαγε το παγωτό, πλήρωσε στο ταμείο και έφυγε.

Όταν η σερβιτόρα ήρθε να μαζέψει κόμπιασε και τα μάτια της δάκρυσαν. Εκεί δίπλα από το άδειο πιατάκι και το ποτήρι με το νερό βρισκόνταν, όμορφα τακτοποιημένα, νομίσματα αξίας δεκαπέντε δραχμών. Ήταν το φιλοδώρημά της (συνεπώς το παιδί είχε χρήματα για να βάλει και αμύγδαλα από πάνω, αλλά δεν θα είχε να αφήσει κάτι και ούτε θύμωσε για την αγένεια…).

''ΝΥΝ ΠΑΝΤΑ ΠΕΠΛΗΡΩΤΑΙ ΦΩΤΟΣ''

 Τους κανόνας του Πάσχα έγραψεν ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Αλλά και ο Άγιος Κοσμάς ο ομότροπος και ομόψυχος του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού έγραψε κανόνα εις την εορτήν της λαμπροφόρου Αναστάσεως του Κυρίου εις ήχον δεύτερον με ειρμόν <<Δεύτε λαοί>>. Ο οποίος κανών σώζεται εις την βιβλιοθήκην της Μονής του Βατοπεδίου. Αναφέρεται από τους Πατέρας το εξής γεγονός:

 Διάβασε πρώτον ο θείος Κοσμάς τον ιδικόν του κανόνα και τον επήνεσεν ο ιερός Ιωάννης, ύστερον εδιάβασε και το ιδικόν του ο θείος Ιωάννης. Όταν δε ήλθεν εις το τροπάριον τούτο: <<Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός. Ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια>>, τότε ο θείος Κοσμάς υπερθαυμάσας, και εκπλαγείς είπε: Και συ, αδελφέ Ιωάννη, όλον το παν μέσα εις τα τρία αυτά συμπιριέλαβες και τίποτε δεν αφήκες έξω. Λοιπόν εγώ νικήθηκα και ομολογώ την ήτταν μου. Δια τούτο ο μεν ιδικός σου Κανών ας έχη τα πρωτεία και τα αριστεία, και ας ψάλλεται δημοσίως εις τας Εκκλησίας του Χριστού. Ο δε ιδικός μου ας μένη εις την γωνίαν και το σκότος, διότι δεν είναι άξιος φωτός και δια τα νοήματα και δια το πένθιμον και κλαυθμηρόν ήχον του, ο οποίος είναι καθ' όλα ανάρμοστος εις την λαμπροτάτην και κοσμοχαρμόσυνον Ανάστασιν του Κυρίου.

 (Σχόλιον από το εορτοδρόμιον Αγίου Νικοδήμου εις την ερμηνείαν της δ΄ ωδής του κανόνος του Πάσχα σελ. 424).