ΟΜΙΛΙΑ 1η ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ (Ιω. θ' 1-38)

 Ο Χριστός στη θεραπεία του εκ γενετής τυφλού του σημερινού Ευαγγελίου, επιδιώκει με την επέμβαση αυτή να επικεντρώσει την προσοχή των ανθρώπων, όχι τόσο στη μυστηριώδη αιτία της τυφλώσεως, μα στην σκοπιμότητά της. Πώς και γιατί επετράπει αυτή η ασθένεια στον άνθρωπο; Ασφαλώς πρέπει να υπάρχει κάποιος σκοπός. Και ο σκοπός αυτός να αποκομίζει σωτηριώδη αποτελέσματα.
 Σε όλα τα έργα του Χριστού βρίσκουμε έναν σκοπό. Ποιός είναι αυτός ο σκοπός; Μα η σωτηρία του ανθρώπου και η διάσωση της υπάρξεώς του. Γιατί τα έργα αυτού είναι <<εγκεκρυμένα μόνο στη θεία και άφραστη βουλή Του>>.
 <<Γιατί είναι δυνατόν και από αυτό το πάθημα να δοξάζεται ο Θεός. Όταν λοιπόν ο ασθενής με τις ενέργειες του ιατρού θεραπευθεί από την ασθένεια που ενέκυψε πάνω του, τότε ποιός δε θα θαυμάσει τον ιατρό;>>, κατά τον άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας;
 Η θεραπεία λοιπόν του τυφλού είναι η ορατή φανέρωση της δυνάμεως του Θεού. Πραγματώνεται δε με την εγκόσμια παρουσία του Χριστού, <<ο οποίος απεστάλη για να φωτίσει τον κόσμο, που κατέκειτο σκεπασμένος νεκρός στα σκοτάδια της πλάνης και της αμαρτίας>>.
 Τα έργα του Χριστού έχουν ένα διπλό σκοπό. Πρώτο, περιλαμβάνουν τη θεραπεία του τυφλού, μα και κάθε ασθενούς ή έχοντος ανάγκη, ο Οποίος προστρέχει στο Χριστό. Και δεύτερο, περιλαμβάνουν τον πνευματικό φωτισμό και την σωτηρία του τυφλού μα και κάθε ανθρώπου, ο Οποίος θα αναζητεί τη διάσωση της υπάρξεώς του.
 Από την άλλη πλευρά δε ο πόνος, η ασθένεια, ο θάνατος, έχουν και παιδαγωγικό σκοπό για τον άνθρωπο. Γίνονται πρόξενοι αυτογνωσίας και αίτησης συγγνώμης. Και μέσω αυτών των σωτηρίων καταστάσεων, ο άνθρωπος συναντά το Θεό. Φωτίζεται πνευματικά, ενδυναμώνεται με υπομονή και εγκαρτέρηση και τελικά αναγεννάται.
 Ο τυφλός του σημερινού Ευαγγελίου, με την πρόσκαιρη τύφλωσή του, γίνεται δέκτης του υλικού και πνευματικού φωτός. Υποδέχθηκε τη θεία φώτιση και φωτίστηκε ολόκληρη η ύπαρξή του. Φθάνοντας τελικά στην ολόθερμη, με παρρησία ομολογία του: <<Πιστεύω Κύριε, και τον προσκύνησε ως Υιό του Θεού και Κύριο>>.
 Γι' αυτό ο άγιος Θεοφύλακτος θα διερωτάται αν πράγματι ο τυφλός έπαθε κάτι άδικο. Στερήθηκε βεβαίως την όρασή του, μα ο Χριστός όχι μόνο του δίδει το φως για να δεί τον κόσμο και να συναναστρέφεται με τους ανθρώπους. Μα κυρίως του δίδει το φως της ψυχής γιατί έτσι γνώρισε τον Χριστό και Τον Ομολόγησε.
 <<Αδικήθηκε δηλαδή ο άνθρωπος στερούμενος του φωτός για να φανερωθούν τα έργα του Θεού; Αλλά ποιά αδικία έπαθε άνθρωπε; Την στέρηση του φωτός. Και ποιά βλάβη προέκυψε από την στέρηση του φωτός; Τουναντίον γιατί μάλλον ευεργετήθηκε. Πως ευεργετήθηκε; Διότι με τη σωματική όραση φωτίσθηκαν και τα μάτια της ψυχής του. Ώστε ήταν προς το καλό του αυτή η τύφλωση. Γιατί με την γιατρειά του ήλθε και η επίγνωση του αληθινού Ηλίου, του Χριστού>>.
 Ο Θεός λοιπόν έχει απεριόριστη κυριαρχία επάνω σ' όλα τα πλάσματά του και μπορεί να τα χρησιμοποιεί κατά πως Αυτός κρίνει με τη σοφία, την αγαθότητα, την αγάπη Του. Καλεί δε τους ανθρώπους να δοξολογούν το όνομά Του, όχι φυσικά γιατί το έχει ανάγκη, αλλά <<εάν ο Θεός δοξάζεται είτε δι' ημών είτε εν ημίν, δεν δημιουργηθήκαμε, μήτε υπάρχουμε επί ματαίω>>.
 Έτσι, ετούτος ο τυφλός, που δεν αμάρτησε ούτε αυτός, ούτε οι γονείς του, φανερώνεται ως όργανο του σκοπού του Θεού. Προορίζεται να δείξει στον κόσμο τα θαυμαστά έργα του Δημιουργού. Να τους πει με απλά λόγια τί είναι και τί δεν είναι το γεγονός να βλέπεις.
 Κι ακόμη ποιοί είναι αυτοί που βλέπουν ή κάνουν πως βλέπουν κι αυτοί που δεν βλέπουν, ενώ μπορεί να βλέπουν καλύτερα από τους άλλους. <<Και να υψώση το θαύμα στην ανώτερη στάθμη της κρίσεως, που αληθινά χωρίζει τους ανθρώπους σ' ανθρώπους μ' ανοιχτά τα μάτια και σ' ανθρώπους με κλειστά τα μάτια>>.
 Αγαπητοί αδελφοί, ο τυφλός αποτελεί το όργανο του Θεού, όπως και πιό πάνω τονίσαμε. Για να φανούν τα θαυμαστά έργα Του. Και τελικά αυτός ο τυφλός γίνεται διδάσκαλος του δικαίου, του αληθινού. Διακηρύσσει την αλήθεια, υποστηρίζει το δίκαιο, εκφράζει με παρρησία την ομολογία του προς τον Χριστό ως Κύριο του και Τον προσκυνάει ως Θεό.
 Εμείς σήμερα, που λέμε πως βλέπουμε. Εμείς οι ανοιχτομάτηδες αυτού του κόσμου, μήπως πρέπει να προσέξουμε ιδιαιτέρως τον τυφλό του Ευαγγελίου; Μήπως πρέπει να στρέψουμε για να δούμε την πραγματική αλήθεια των πραγμάτων; Αυτήν την αλήθεια, που έβλεπε  ο τυφλός, ενώ οι άλλοι την αγνοούσαν;
 Πράγματι έφθασε η ώρα να γνωρίσουμε την αλήθεια, που είναι ο Χριστός. Είναι η ώρα ν' ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής μας για να φωτίσουμε την ύπαρξή μας. Και να ομολογήσουμε πως πιστεύουμε στην αλήθεια του Χριστού, που παρέχει την πραγματική αναγέννηση.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

 

ΒΟΗΘΕΙΑΙ

 Ένας παράλυτος τριανταοκτώ χρόνια φωνάζει: Βοήθεια. Κανένας δεν τον ακούει. Η φωνή του πέφτει στο κενό. Ο καθένας κοιτάζει τη βολή του. Αυτό είναι το έγκλημα της ανθρωπότητας.
 Ο παράλυτος του σημερινού Ευαγγελίου ζούσε διπλό δράμα. Την παράλυσή του και την εγκατάλειψη του κόσμου. Γνωστοί, φίλοι, συγγενείς, τον είχαν εγκαταλείψει όλοι. Γιαυτό, όταν τον ρώτησε ο Χριστός αν ήθελε να γίνει καλά, του είπε με παράπονο, ναι, αλλά δεν έχω άνθρωπο για να με βοηθήσει. Φωνάζω: βοήθεια, και κανένας δεν με ακούει.
 Αυτή είναι η δραματική φωνή του ανθρώπου σε όλους τους αιώνες και ιδιαίτερα σήμερα. Φωνάζει βοήθεια, και ο ήχος πέφτει στο κενό. Παρά τα τέλεια μέσα επικοινωνίας, παρά τις πολυσύχναστες πόλεις, παρά τις καταπληκτικές επιστημονικές προόδους, ο άνθρωπος μένει αβοήθητος. Ο καθένας μας ζη μόνο για τον εαυτό του. Απομονωμένοι και διασπασμένοι από το σύνολο των ανθρώπων, ζούμε μέσα σε μία απέραντη εγωκεντρική μοναξιά. Συστεγάζονται και συνεργάζονται οι άνθρωποι στις επιχειρήσεις και στα εργοστάσια, συναγελάζονται στις πλατείες, στις αγορές, στα πανεπιστήμια, ψυχαγωγούνται στα κέντρα διασκέδασης, στα γήπεδα, στις τελετές και στις πανηγύρεις, διασταυρώνονται στους δρόμους, αλλά χωρίς να βοηθάει ο ένας τον άλλο ουσιαστικά. Όλα γίνονται σχεδόν συμβατικά, επιφανειακά, χωρίς ειλικρίνεια, χωρίς ανθρωπιά. Χωρίς Θεό.
 Και ο άνθρωπος, για να σπάσει την απομόνωσή του, βρίσκει άλλα υποκατάστατα. Τρέχει δεξιά και αριστερά για να μην τρελλαθεί. Λύση όμως δεν βρίσκει, γιαυτό και φωνάζει συνέχεια: βοήθεια.
 << Άνθρωπο δεν έχω >>, φωνάζει σήμερα η επιστήμη, για να μορφώσει αληθινά τον κόσμο. Παρ' ότι έχω μεγάλους εγκέφαλους.
 << Ανθρώπους ουκ έχω >> φωνάζει και η Εκκλησία, για να θυσιάζονται για το ποίμνιό τους.
 << Άνθρωπο ουκ έχω >> φωνάζουν σχεδόν όλοι οι θεσμοί, που κινδυνεύουν ν' απομείνουν ιστορικά μουσεία.
 Όλοι αυτοί φωνάζουν βοήθεια. Και η βοήθεια δεν φαίνεται από πουθενά.
 Και όμως η βοήθεια υπάρχει. Αρκεί να την αναγνωρίσουμε και να την αναζητήσουμε εκεί που πρέπει.
 Βοήθεια είναι ο Χριστός. Περιμένει να τον καλέσουμε.

ΜΟΝΑΞΙΑ

 Δύο τρομερές και εντελώς αντίθετες δυνάμεις συμπνίγουν συνέχεια τον άνθρωπο. Η ερημιά και η πολυκοσμία. Νά η ανθρώπινη τραγωδία.
 Γι' αυτή παραπονέθηκε στο Χριστό ο παράλυτος του σημερινού Ευαγγελίου. Για την ερημιά του μέσα στην πολυκοσμία. - Άνθρωπον ούκ έχω, για να μου συμπαρασταθεί, Κύριε. Είμαι μόνος. Νιώθω φοβερή μοναξιά. - Μα πως, άνθρωπε, είσαι μόνος; Δεν έχεις φίλους, συγγενείς, γνωστούς, συμπολίτες; - Τέτοιους έχω πολλούς, Κύριε. Ανθρώπους που να με νιώθουν και να συμπάσχουν μαζί μου δεν έχω. Μπροστά μου περνάνε πολλοί. Περνάνε επιστήμονες, και με περιεργάζονται επιστημονικά. Περνάνε καλλιτέχνες, και με περιγράφουν καλλιτεχνικά. Περνάνε θρησκευτικοί τύποι, και μου εύχονται περαστικά. Κανένας, όμως, απ' αυτούς δε στάθηκε να μου εξετάσει την καρδιά. Νά το δράμα μου, Κύριε. Είμαι μόνος. Νιώθω φοβερή μοναξιά.
 Αυτό είναι το δράμα όλης της ανθρωπότητας. Ανάμεσα στα δυσεκατομμύρια ζούμε μόνοι. Και το χειρότερο απ' όλα, προσπαθούμε με τη κωμωδία να καλύψουμε τη τραγωδία. Κινούμεθα κάτω από φανταχτερούς τίτλους ενώσεων, παγκοσμίων συμβουλίων, θρησκευτοπολιτικών οργανώσεων, χωρίς καμιά ουσιαστική ενότητα κι' επαφή. Όλα γίνονται συμβατικά, μηχανικά, αναγκαστικά, τυπικά. Οι σύζυγοι ζουν σαν ετερόζυγοι. Οι φίλοι σαν εχθροί. Οι συνεταίροι σαν ουδέτεροι. Οι συναγωνιστές σαν ανταγωνιστές.
 Μετά από το τριπλό έγκλημα, που έκαμε ο άνθρωπος: να σκοτώσει την αλήθεια και να δεχτεί το ψέμα, να χωριστεί από τη φύση και να ζεί παρά φύση, ν' αρνηθεί το Θεό και να θεοποιήσει το εγώ του, έχει σύντροφο μόνο την έρημό του. Διχασμένος και από τον ίδιο του τον εαυτό του, τα βάζει πότε με τη καρδιά του και πότε με το μυαλό του.
 Και όμως το δράμα λύθηκε. Ο Χριστός συνάντησε τον παράλυτο και του χάρισε τα πάντα. Του έλυσε τη μοναξιά. Του χάρισε υγεία και σιγουριά.
 Εάν και μεις συναντηθούμε με το Χριστό θα σταματήσουμε να είμαστε μόνοι. Θα ενωθούμε με όλο το κόσμο και με όλη τη κτίση. Θα ενωθούμε και με τον εαυτό μας. Ίσως αυτός θα είναι και ο μεγαλύτερος θρίαμβός μας.
 Όποιος ενώνεται με τον εαυτό του, ξαναβρίσκει και το Θεό του. Ζει αληθινά.  

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ - ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

 

 Την Τετάρτη Κυριακή μετά το Πάσχα, αναγινώσκεται το θαύμα του Κυρίου στον Παραλυτικό της Βηθεσδά, όπως το περιγράφει ο Ιερός Ευαγγελιστής Ιωάννης (Ιω.5,1-16).
 Υπήρχε στα Ιεροσόλυμα, κοντά στην Προβατική Πύλη του τείχους, κάποια δεξαμενή η οποία στην εβραϊκή γλώσσα ονομαζόταν Βηθεσδά. Είχε δε γύρω της πέντε θολωτά υπόστεγα - στοές. Σ' αυτά τα υπόστεγα ήσαν ξαπλωμένοι πλήθος πολύ αρρώστων - τυφλών, κουτσών, ανθρώπων με κάποιο μέλος ''ξηρό'' και αναίσθητο ή ατροφικό - και όλοι περίμεναν να κινηθεί το νερό της δεξαμενής. Διότι, ο Θεός παραχωρούσε κατά καιρούς εκεί ένα θαύμα: Άγγελος τάρασσε το νερό και εκείνος που θα έμπαινε πρώτος μέσα θεραπευόταν από οποιοδήποτε νόσημα κι αν υπέφερε.
 Εκεί, ανάμεσα στο πλήθος των ασθενών, υπήρχε και κάποιος παράλυτος, ο οποίος περίμενε την ταραχή του νερού 38 χρόνια! Αυτόν τον ασθενή είδε ο Ιησούς και τον ρώτησε: ''Θέλεις υγιής γενέσθαι;'' Κύριε - του απάντησε ο παράλυτος -άνθρωπο ούκ έχω, ίνα όταν ταραχθή το ύδωρ, βάλη με εις την κολυμβήθραν εν ω δε έρχομαι εγώ, άλλος προ εμού καταβαίνει''. Τότε του είπε ο Ιησούς: '' Έγειρε, άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει''. Και αμέσως ο παράλυτος έγινε καλά, πήρε το κρεββάτι του και περπάτησε ελεύθερα.
 ''Κύριε, άνθρωπο ούκ έχω''. Η τραγική ομολογία της μοναξιάς του ανθρώπου μακριά από τον Θεό. Η εξομολόγηση της αδυναμίας του ανθρώπου να βοηθήσει τον εαυτό του, της αποτυχίας του ανθρώπου να σωθεί ''αφ' εαυτού του''. Στους ύμνους της ημέρας ο Ιερός Υμνογράφος, θέτει τον Χριστό να μιλάει στον παράλυτο και να του λέγει: Εγώ έγινα άνθρωπος για σένα και σύ μου λέγεις ''άνθρωπο ούκ έχω;'' Την αδυναμία του ανθρώπου έρχεται να διορθώσει ο Ίδιος ο Θεός, προσθέτοντας την Ιδική Του δύναμη στην ανθρώπινη αδυναμία. Το κενό του ανθρώπου έρχεται να γεμίσει η θεία πραγματικότητα.
 Ο παράλυτος θεραπεύθηκε, αλλά η ημέρα του θαύματος ήταν Σάββατο. Και αυτό ήταν αφορμή κριτικής του Κυρίου από τους εχθρούς Του. ''Ούκ έξεστί σοι - είπαν στον πρώην παράλυτο - άραι τον κράββατον'' Όταν μετά από καιρό βρήκε ο Ιησούς τον θεραπευθέντα στον Ναό, του είπε: '' Ίδε υγιής γέγονας μηκέτι αμάρτανε, ίνα μή χείρον σοι τι γένηται''. Η αιτία της ασθενείας ήταν η αμαρτία. Όπως ψάλλει η Εκκλησία, ''από των πολλών μου αμαρτιών, ασθενεί το σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή''. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα προβλήματα υγείας είναι συνέπεια και αποτέλεσμα αμαρτίας, κατά τα ''οψώνια της αμαρτίας θάνατος''. Από αυτό προκύπτει, ότι τόσο η μετάνοια, όσο και η αποχή από την αμαρτία, είναι στοιχεία απαραίτητα τόσο για την πνευματική, όσο και για την σωματική θεραπεία του ανθρώπου.

''ΑΓΙΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ''

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ - ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

 

   

''Τη αυτή ημέρα, Κυριακή τρίτη από του Πάσχα, την των αγίων γυναικών Μυροφόρων εορτήν εορτάζομεν. Έτι δε μνείαν ποιούμεθα και του εξ Αριμαθαίας Ιωσήφ, ος ην μαθητής κεκρυμμένος. Προς δε και του νυκτερινού μαθητού Νικοδήμου''.

 

 Την τρίτη Κυριακή μετά το Πάσχα η Εκκλησία μνημονεύει των Αγίων Μυροφόρων γυναικών και των κηδευτών του Κυρίου Ιωσήφ και Νικοδήμου.
 Ο αγ. Ιωσήφ καταγόταν από την Αριμαθαία, ήταν πολύ πλούσιος και είχε το αξίωμα του Βουλευτή. ''Ων μαθητής του Ιησού, κεκρυμμένος δια τον φόβον των Ιουδαίων, ηρώτησε τον Πιλάτον, ίνα άρη το σώμα του Ιησού'' (Ιω. 19,38). Ο αγ. Νικόδημος ήταν πιθανώς Ιεροσολυμίτης, Φαρισαίος νομομαθής άρχοντας των Ιουδαίων και έγινε μαθητής του Κυρίου στις αρχές του κηρύγματός Του, όταν τον επισκέφθηκε νύκτα (Ιω. 3,1-21). Όταν ο Ιωσήφ ''ήλθεν και ήρε το σώμα του Ιησού'' (Ιω. 19,38), ήρθε και ο Νικόδημος ''φέρων μίγμα σμύρνης και αλόης ως λίτρας εκατόν έλαβον ουν το σώμα του Ιησού και έδησαν αυτό εν οθονίοις μετά των αρωμάτων, καθώς έθος εστί τοις Ιουδαίοις ενταφιάζειν ην δε εν τω τόπω όπου εσταυρώθη κήπος και εν τω κήπω μνημείον καινόν, εν ω ουδέπω ουδείς ετέθη εκείν ουν δια την Παρασκευήν των Ιουδαίων, ότι εγγύς ην το μνημείον, έθηκαν τον Ιησούν'' (Ιω. 19,39-42). Κατά τον Ευαγγ. Ματθαίο (27,60), ο τάφος εκείνος ήταν του Ιωσήφ. Οι Μυροφόρες ήσαν οι πρώτοι μάρτυρες της Αναστάσεως του Κυρίου. Διότι ''διαγενομένου του Σαββάτου Μαρία η Μαγδαληνή και η Μαρία η του Ιακώβου και Σαλώμη, ηγόρασαν αρώματα ίνα ελθούσαι αλείψωσιν αυτόν. Και λίαν πρωί της μιάς σαββάτων έρχονται επί το μνημείον, ανατείλαντος του ηλίου. Και έλεγον προς εαυτάς. Τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου; και αναβλέψασαι θεωρούσιν ότι αποκεκύλισται ο λίθος ην γαρ μέγας σφόδρα'' (Μαρκ. 16,1-4). Η αγάπη τους προς το πρόσωπο του Χριστού τις αξίωσε να πληροφορηθούν πρώτες από τον Άγγελο, ότι ΄΄ηγέρθη, ούκ εστιν ώδε''. '' Ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν'' (μαρκ. 16,6).
 Οι Ιεροί Ευαγγελιστές μνημονεύουν: την Μαρία την Μαγδαληνή. Την θυγατέρα του δικαίου Ιωσήφ του Μνήστορος Σαλώμη. Την Ιωάννα, σύζυγο του Χουζά, οικονόμου του Ηρώδη. Την Μάρθα και την Μαρία, αδελφές του Λαζάρου. Την Μαρία του Κλωπά. Και την Σωσάννα. Βεβαίως υπήρξαν και άλλες Μυροφόρες (''και αι λοιπαί συν αυταίς, Λουκ. 24,10), με πρώτη την Κυρία Θεοτόκο (η οποία καλείται ''Μαρία Ιακώβου'', Λουκ.24,10 και '' άλλη Μαρία'', Ματθ. 28,1 και ''Μαρία Ιωσή'', Μάρκ. 15,47).
 Η αγία ισαπόστολος και Μυροφόρος Μαγδαληνή, μετά την Ανάληψη του Κυρίου, πήγε στην Ρώμη και ανέφερε την κακοδικία του Ιησού στον Αυτοκράτορα Τιβέριο, με αποτέλεσμα την τιμωρία των υπευθύνων Πιλάτου, Άννα και Καϊάφα. Κοιμήθηκε στην Έφεσο και κηδεύθηκε από τον Απόστολο Ιωάννη. Το αδιάφθορο Λείψανό της ανακόμισε στην ΚΠολη, ο Αυτοκράτορας Λέων ο ΣΤ' ο Σοφός. Σήμερα το αριστερό της χέρι φυλάσσεται στην Μονή Σιμωνόπετρας. 

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ

 

 Κυριακή των Βαΐων σήμερα και ο Χριστός εισέρχεται στην πόλη των Ιεροσολύμων μετά βαΐων και φοινίκων. Επευφημείται απ' αυτούς που βγήκαν από την πόλη για να τον υποδεχθούν.
 Ποιοί ήταν όμως αυτοί; Μήπως οι άρχοντες και οι της ανωτέρας τάξεως κάτοικοι της πόλεως; Μήπως οι μεγάλοι και οι τρανοί της εποχής αυτής; Ποιοί ήταν; Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης θα μας δώσει την απάντηση: << ο πολύς λαός, ο οποίος είχεν έλθει εις την εορτήν>>. Και αυτός ο λαός, κρατώντας στα << χέρια τους κλαδιά από χουρμαδιές, που ήσαν κατά μήκος του δρόμου, εβγήκε από την πόλη δια να υποδεχθεί και φώναζε δυνατά. Δόξα και τιμή εις αυτόν που υποδεχόμαστε...>>
 Οι φοίνικες δε που κρατούσε ο λαός, συμβολίζουν την νίκη του Χριστού ενάντια στο θάνατο και προμηνύουν την Ανάστασή Του. Θα σημειώνει σχετικά και ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, << ευπειθέστεροι λοιπόν οι άλλοι και υπακούοντες στο μεγάλο σημείο, προϋπάντησαν τον Χριστό υμνούντες Αυτόν ως τον νικητήν του θανάτου μετά βαΐων>>.
 Έτσι με τον απλό και πρόχειρο αυτό τρόπο, ο λαός εκδήλωσε τον σεβασμό και την αναγνώρισή του προς τον Χριστό. Με θερμότητα και ενθουσιασμό αποτελούσαν την συνοδεία του Χριστού προς τη θυσία Του. Μα και συνοδεία νίκης και θριάμβου για την Ανάστασή Του.
 << Δόξα και τιμή σ' αυτόν που υποδεχόμαστε ευλογημένος και δοξασμένος να είναι αυτός που έρχεται απεσταλμένος από τον Κύριο ως αντιπρόσωπός του...>> Θα τονίζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης και θα περιγράφει μέσα σ' αυτές τις γραμμές του ενθουσιασμού του πλήθους.
 Ετούτος ο λαός με θερμότητα και ενθουσιασμό επευφημεί σήμερα το Διδάσκαλο. Ζητωκραυγάζει τον Χριστό ως βασιλέα επίγειο και άρχοντά του. Τον αποκαλεί ευλογημένο και απεσταλμένο του Θεού, δηλαδή τον Μεσσία. << Και τω ειπείν δε εν ονόματι Κυρίου, ταυτό τούτο εμφαίνουσι, τον αληθινόν Θεόν αυτόν είναι και στρώνει τα ιμάτιά του για να διαβεί.
 Και όλα αυτά ίσαμε εδώ καλά. Και επαινετά και πρεπούμενα. Γιατί αύριο, σε λίγες ημέρες, ο ίδιος ο λαός θα αποδοκιμάζει το Διδάσκαλο. Θα τον αποδιώχνει από τη ζωή του και θα τον παραδίδει στο θάνατο. Αυτόν τον ευεργέτη, τον τίμιο και αληθινό! Τον σωτήρα!
 Πως μεταβάλλεται και πόσο αλλάζει ο λαός; Κατευθύνεται επιπόλαια και αξιολογεί επιφανειακά τα πρόσωπα και τα πράγματα. Θαυμάζει και ενθουσιάζεται από θαυμαστά γεγονότα. Και σύρεται πίσω από το φόβο και τη δύναμη των πραγμάτων.
 Γι' αυτό παρασυρόμενος ζητεί το θάνατο του Χριστού και κράζει <<σταυρωθήτω>>. Η πρώτη επευφημία ξεχάστηκε. Οι ζητωκραυγές για τον ευλογημένο, πετάχθηκαν στην άκρη. Τώρα <<σταυρωθήτω>>.
 Και όλ' αυτά γιατί; Διότι η παρουσία του Χριστού για κάποιους είναι ενοχλητική. Είναι οι άρχοντες, οι μεγάλοι και οι ισχυροί. Κλείνει αμέσως τα μάτια του στα θαύματα και τις ιατρικές επεμβάσεις Του. Και δεν ακούει πλέον τις δικές του ζητωκραυγές.
 Και τελικά, αυτό που προκύπτει είναι ότι οι περισσότεροι στέκονται ενάντια στον Χριστό. Και οι λιγότεροι κοντά Του. Οι περισσότεροι, συνειδητά ή ασυνείδητα ζητούν τη θανάτωσή Του. Δίχως καλά-καλά να γνωρίζουν το γιατί. Έτσι απλά, επειδή τους το είπαν οι άρχοντες και οι διδάσκαλοί τους.
 Ο λαός, που αισθάνεται αδύναμος και απροστάτευτος, ακολουθεί τους άρχοντες και ισχυρούς. Επιθυμεί να τάχει καλά μαζί τους. Γιατί ποθεί μεν το δίκαιο και την αλήθεια, μα δεν γνωρίζει δε πώς και πού θα τα βρεί.
 Αγαπητοί αδελφοί, αν είμαστε μ' αυτούς, δηλαδή τους πολλούς, που ζητωκραυγάζουν και επευφημούν. Αν μόνο κραδαίνουμε τα Βάϊα και τα σύουμε θριαμβευτικά. Δεν έχουμε καταλάβει πως ο Χριστός δεν ψάχνει να βρεί κειροκροτητές και φωνασκούντες της στιγμής. Θορυβούντες επιπολαίως και παρασυρομένους ανοήτως.
 Ψάχνει να βρεί αυτούς που με θέληση, θα Τον ακολουθήσουν πιστά και στις χαρές, μα και στο πάθος Του. Αυτούς που θα συνταυτιστούν με το θάνατό Του και θα γευτούν τις χαρές της Αναστάσεώς Του.
 Εκείνους, που θα ομολογήσουν μαζί με τον απόστολο Πέτρο, << Κύριε προς ποίον άλλον διδάσκαλο να απέλθουμε. Εσύ έχεις λόγια που μεταδίδουν ζωή την αιώνιο!>>

ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΤΗΣ ΣΤ' ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ - Η ΕΓΕΡΣΙΣ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

 

 Η Έγερσις - Ανάστασις του Λαζάρου, ανήκει στις μεγάλες Δεσποτικές Εορτές και περιλαμβάνεται στην εικονογραφική ομάδα του Δωδεκαόρτου. Για την Εκκλησία είναι ''της παλιγγενεσίας προοίμιον σωτήριον''.
 ''Η Ανάστασις του Λαζάρου - γράφει ο Ε. Θεοδώρου - υμνείται ως ο τύπος της Αναστάσεως του Χριστού και της ημετέρας αναστάσεως, ως το λυκαυγές του ανατέλλοντος Ηλίου Χριστού, ο Οποίος ενδόξως θα εξέλθη εκ του τάφου. Δι' αυτό και η υμνολογία της εορτής έχει θριαμβευτικόν και πασχάλιον χαρακτήρα. Ο Χριστός - ο Οποίος, όπως τονίζεται εις το Αποστολικόν ανάγνωσμα (Εβρ. 12.28 και 13,8), παραμένει ''χθές και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας'' - είναι, όπως λέγει η Ευαγγελική περικοπή της ημέρας (Ιω. 11,1 - 46), ''η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις αυτόν, καν αποθάνη ζήσεται''. Όθεν και το Σάββατον του Λαζάρου κατευθύνει '' ημάς θεατάς γενέσθαι της λαμπροφόρου Αναστάσεως''.
 Ο αγ. Λάζαρος ήταν φίλος του Κυρίου από την Βηθανία, αδελφός της Μάρθας και της Μαρίας που αναφέρονται στα Ιερά Ευαγγέλια (Λουκ. 10,38 - 40, Ιω. 12, 2-3). Όταν κοιμήθηκε, ο Κύριος με τους Μαθητές Του ήσαν στην ''πέραν του Ιορδάνου χώραν''. ''Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμητε'', πληροφόρησε ο Κύριος τους Αποστόλους. Και επειδή εκείνοι νόμισαν, ότι ''περί ύπνου ομιλεί'', επανέλαβε ''Λάζαρος απέθανεν'' (Ιω. 11,11). Όταν μετά από δύο ημέρες ξεκίνησε για την Βηθανία, τον προϋπάντησαν οι αδελφές του Λαζάρου και του εξέφρασαν το παράπονό τους: Αν ήταν εκεί, ο Λάζαρος δεν θα πέθαινε! (αυτ.21).
 Το θαύμα της Αναστάσεως του Λαζάρου ήταν μεγαλύτερο από τα σχετικά προηγούμενα του Κυρίου. Διότι ο Λάζαρος ήταν ''τεταρταίος'' - τετραήμερος νεκρός. ''Κύριε, ήδει όζει'', φώναξε η Μάρθα, στην προσπάθειά της να εμποδίσει να σηκώσουν τον λίθο του τάφου. Και όμως ο νεκρός αναστήθηκε, ''περιβεβλημένος και δεδεμένος τα εντάφια σπάργανα''. Το εξαίσιο αυτό γεγονός, αντί να φωτίσει τους Φαρισαίους, κίνησε τον φθόνο τους και ''εξεμάνησαν κατ' αυτού και εζήτουν να τον θανατώσουν''. Τότε ο Λάζαρος διέφυγε στην Κύπρο, όπου αναδείχθηκε Επίσκοπος Κιτίου. Κοιμήθηκε ειρηνικά, 30 χρόνια μετά την Ανάστασή του, το έτος 63 μ. Χ.
 Ο δίκαιος Λάζαρος εκτός από σήμερα τιμάται και την 17η Οκτωβρίου (μνήμη της Ανακομιδής του Λειψάνου του από την Κύπρο στην ΚΠολη) και την 4η Μαϊου (μαζί με την Μυροφόρο αγ. Μαγδαληνή). Σε Κώδικα της Σκήτης των Καυσοκαλυβίων Αγίου Όρους, αναφέρεται η 16η Οκτωβρίου σαν ημερομηνία της β' κοιμήσεως του αγ. Λαζάρου (όπως σημειώνει ο πρ. Λεοντοπόλεως Σωφρόνιος στο Αγιολόγιό του).

''ΑΓΙΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ''.

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΤ' ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ

 

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘHΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ

Ενοριακό φυλλάδιο πνευματικής οικοδομής

Εκδίδεται από της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσογαίας, Λαυρεωτικής και Αχαρνών

ΤΕΥΧΟΣ 7^ΟΝ  ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2020

Από τό φυλλαδιο «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ», το έτος 1986, τα οποια εξεδιδε ο τοτε Ιερομ. Κήρυκος Κοντογιαννης, (νυν Μητροπολιτης Μεσογαιας) Εφημεριος τοτε τού Ιερου Ναου Κοιμησεως Θεοτοκου Πετμεζα 10 Καλλιθεα

 

Ευαγγέλιο Κυριακής στ΄Λουκᾶ: Λουκ. η’ 41-56

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄνθρωπός τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ, ᾧ ὄνομα  Ἰάειρος, καὶ αὐτὸς ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ  Ἰησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, 42 ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα, καὶ αὕτη ἀπέθνησκεν.  Ἐν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. 43 καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ρύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, 44 προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. 45 καὶ εἶπεν ὁ  Ἰησοῦς· τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; 46 ὁ δὲ  Ἰησοῦς εἶπεν· ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ. 47 ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι᾿ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. 48 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. 49  Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον. 50 ὁ δὲ  Ἰησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. 51 ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ  Ἰωάννην καὶ  Ἰάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα. 52 ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ὁ δὲ εἶπε· μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν ἀλλὰ καθεύδει. 53 καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. 54 αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· ἡ παῖς, ἐγείρου. 55 καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. 56 καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτοῖς. ὁ δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός.41 καὶ ἰδοὺ ἦλθεν ἀνὴρ ᾧ ὄνομα  Ἰάειρος, καὶ αὐτὸς ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ  Ἰησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, 42 ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα, καὶ αὕτη ἀπέθνησκεν.  Ἐν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. 43 καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ρύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, 44 προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. 45 καὶ εἶπεν ὁ  Ἰησοῦς· τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; 46 ὁ δὲ  Ἰησοῦς εἶπεν· ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ. 47 ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι᾿ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. 48 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. 49  Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον. 50 ὁ δὲ  Ἰησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. 51 ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ  Ἰωάννην καὶ  Ἰάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα. 52 ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ὁ δὲ εἶπε· μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν ἀλλὰ καθεύδει. 53 καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. 54 αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· ἡ παῖς, ἐγείρου. 55 καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. 56 καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτοῖς. ὁ δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός.

 

Μόνον πίστευε

 

          Ο Κύριος μας δίνει το παν. Ένα μόνο ζητεί από εμάς. «Μόνον πίστευε». Έχε πίστη. Και η πίστη δεν είναι ζήτημα έρευνας. Δεν απαιτείται έρευνα για να πιστέψεις. Η αποδοχή της πίστεως είναι ζήτημα της καρδιάς, η οποία στρέφεται και ελκύεται από τον Χριστό και την Χάρη του και αναπαύεται μόνο σε Αυτόν. Όπως συμβαίνει με το ηλιοτρόπιο που στρέφεται πάντοτε προς τον ήλιο.

          Όσες αντιδράσεις και αν συναντήσει ο άνθρωπος, όσο και αν υπάρχουν δυσκολίες, ο άνθρωπος πρέπει να είναι έτοιμος να ανταποκριθεί στην πρόσκληση του Σωτήρα Χριστού. Πρέπει να είναι έτοιμος να ενισχύσει τον έστω ελάχιστο πόθο, το παραμικρό σκίρτημα της καρδιάς, που τον ελκύουν προς τον Κύριον.

          Ο Χριστός όταν μας λέγει «μόνον πίστευε και πάντα δυνατά τω πιστεύοντι», θέλει να μας κάνει πραγματικά ανθρώπους, να μας καταστήσει ολοκληρωμένες προσωπικότητες, θέλει να μας φτάσει μέχρι τα άστρα, θέλει να μας ανεβάσει μέχρι τον ουρανό, να μας ενώσει μαζί Του.

          Η πίστη γεμίζει με ικανοποίηση και ανακούφιση την κουρασμένη ψυχή του οδοιπόρου της παρούσης ζωής. Η πίστη μας δίνει το σθένος και την δύναμη για ένα καινούργιο αγώνα, τον αγώνα της προόδου και της αρετής. Μόνο εάν έχει πίστη ζωντανή ο άνθρωπος μπορεί να νιώθει πως είναι διαφορετικός από τα άλλα δημιουργήματα, ότι δηλαδή είναι πλασμένος δια την αιωνιότητα.

 

 

«Τις ο αψάμενος μου;»

 

          Όπως η αιμορροούσα εκείνη γυναίκα άγγιξε τον Χριστό και αμέσως γιατρεύτηκε, έτσι κι εμείς πρέπει να πλησιάσουμε και να αγγίξουμε το άκρο των ιματίων Αυτού. Μικροί και αδύνατοι είμαστε, αμαρτωλοί και μηδαμινοί, όταν όμως έλθουμε σε επαφή με τον Κύριο γινόμαστε άλλοι άνθρωποι. Παίρνουμε δύναμη.

          Και πώς έρχεται σε επαφή με τον Χριστό ο άνθρωπος; Όλες οι αισθήσεις μας μπορούν να έλθουν «σε επαφή» με τον Θεό. Πώς; Με τα χέρια ερχόμαστε σε «επαφή» και «αγγίζουμε» το βιβλίο του Θεού, την Αγία Γραφή και με την Αγία Γραφή ερχόμασε σε «επαφή» με τον ίδιο τον Θεό, που μιλάει σ’ αυτό το θεόπνευστο βιβλίο. Με τα μάτια «αγγίζουμε» τον Θεό. Βλέπουμε τα μεγαλεία και τα θαυμάσια της δημιουργίας του Θεού. Τα αυτιά μας ακούουν τον λόγο του Θεούς, τους θαυμάσιους ύμνους της Εκκλησίαςα μας και έρχονται μέσω της καρδιάς σε «επαφή» με τον Θεό. Τα πόδια πατούν στα ιερά κράσπεδα του Ναού, στα Άγια των Αγίων και έρχονται σε «επαφή» με τον Θεό. Τα χείλη μας «αγγίζουν» τον Θεό με την Θεία Κοινωνία, το στόμα μας με την προσευχή, η καρδιά μας με τους δικούς της εσωτερικούς παλμούς, τους παλμούς της αγάπης προς τον Θεό.

          Όλος ο άνθρωπος ενώνεται μέσα την Εκκλησία με τον Χριστό, γίνεται «Χριστοφόρος». Επαναλαμβάνεται δηλαδή στον αληθινό χριστιανό, εκείνο που λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Ζω ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».

 

«Γεννιώμαστε για να πεθάνουμε, αλλά πεθαίνουμε για να ζήσουμε»

 

          Ο θάνατος είναι ένα τραγικό  γεγονός. «Κανένας πόσος της ζωής δεν είναι τόσο βαθύς, που να μπορεί να συγκριθεί με τον θάνατο», λέγει κάποιος συγγραφέας.

          Η χριστιανική θεωρία του θανάτου όμως, απαλύνει τον πόνο, διότι ο χριστιανός πιστεύει ότι το σώμα του αποθνήσκει, η ψυχή μένει αθάνατος, ότι και αυτό το σώμα «σπείρεται εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία, σπείρεται εν ατιμία, εγείρεται εν δόξη, σπείρεται εν ασθενεία, εγείρεται εν δυνάμει, σπείρεται σώμα ψυχικόν (υλικόν), εγείρεται σώμα πνευματικόν», όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος (Α΄ Κορινθ. 15,42-44).

          Ένας χωρισμός της ψυχής από το σώμα δημιουργεί τον θάνατο, χωρισμός όμως πρόσκαιρος, που όλοι αργά ή γρήγορα θα τον υποστούμε. Μετά από αυτόν τον χωρισμό, το σώμα κατεβαίνει στον τάφο, αλλά η ψυχή εξακολουθεί να ζει. Όπως ο ήλιος, ενώ φαίνεται πως δύει την νύχτα, στην πραγματικότητα μεταδίδει το φως του σε άλλα μερη της γης, έτσι και η ψυχή, ενώ φαίνεται πως παύει να ζει, στην πραγματικότητα μεταβαίνει εκεί που είναι ο αληθινός προορισμός της, η αιωνιότητα. Έτσι, η ζωή είναι μια πορεία προς τον θάνατο, ο δε θάνατος δεν είναι τίποτα άλλο παρά η πορεία και η μετάβαση στη ζωή.

          Δεν είναι απλή θεωρία όλα αυτά. Υπάρχει η μεγάλη εγγύηση αυτής της αλήθειας. Είναι η Ανάσταση του Χριστού. «Χριστός εγερθείς εκ νεκρών απαρχή των κεκοιμημένων εγένεται» (Α΄ Κορινθ. 15,20). Η τριήμερος εξανάστασις του Χριστού είναι το προανάκρουσμα της δική μας αφύπνισης από τον ύπνο του θανάτου, αφού μετέχουμε με την ανθρώπινη φύση μας στην δική του θεανθρώπινη φύση: «Πού σου, θάνατε, το κέντρον (το κεντρί;) πού σου άδη, το νίκος; Ανέστη Χριστός και συ καταβέβληκας», αναφωνεί θριαμβευτικά ο Ιερός Χρυσόστομος. Γι’ αυτό οι χριστιανοί δεν λυπούνται, «καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα» (Α΄ Θεσσαλ. 4,13). Ο χριστιανός δεν απελπίζεται μπροστά στον θάνατο, διότι ξέρει «γεννάται για να πεθάνει και πεθαίνει για να ζήσει». Ο Αναστημένος Χριστός του χαρίζει Ζωή και Αθανασία.

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

(Ομιλία αναγνωσθείσα την ''Κυριακή του Παραλύτου 2020'' 

εις τον Ιερόν Ναόν Αγίου Σπυρίδωνος Καρέα, υπό του

αναγνώστου Δημητρίου Παπαδάτου)

  Ένας παράλυτος τριανταοχτώ χρόνια φωνάζει: Βοήθεια! Κανένας δεν τον ακούει. Η φωνή του πέφτει στο κενό. Ο καθένας κοιτάζει τη βολή του...

  Και ο παράλυτος του σημερινού Ευαγγελίου ζούσε διπλό δράμα. Όχι μόνο την παράλυσή του μα και την εγκατάλειψη του κόσμου. Γνωστοί, φίλοι, συγγενείς, οι πάντες, τον είχαν εγκαταλείψει ! Γι' αυτό, όταν τον ρώτησε ο Χριστός αν ήθελε να γίνει καλά, του είπε με παράπονο, ναι, μα δεν έχω άνθρωπο για να με βοηθήσει. Φωνάζω: Βοήθεια, κανείς δε μ' ακούει.

  Αυτή είναι η δραματική φωνή του ανθρώπου σε όλους τους αιώνες και ιδιαίτερα σήμα κατατεθέν της εποχής μας.. Φωνάζει βοήθεια, ο άνθρωπος, και ο ήχος πέφτει στο κενό. Παρά την πρόοδο, παρά τις πολυσύχναστες πόλεις, παρά τις καταπληκτικές επιστημονικές προόδους, ο άνθρωπος μένεΙ μόνος, μένει αβοήθητος.Ο καθένας μας ζει μόνο για τον εαυτό του. Απομονωμένοι και διασπασμένοι από το σύνολο των ανθρώπων, ζούμε μέσα σε μία απέραντη εγωκεντρική μοναξιά. Συστεγαζόμαστε και συνεργαζόμαστε. Αγκαλιαζόμαστε και διασκεδάζουμε. Τρέχουμε μαζί στις γιορτές και τα πανηγύρια. Ζούμε και κινούμαστε πάντα στην πολυκοσμία. Τίποτε όμως το ουσιαστικό. Όλα γίνονται, σχεδόν, συμβατικά, επιφανειακά. Χωρίς ειλικρίνεια. Χωρίς ανθρωπιά. Χωρίς Θεό. 

  Και ο άνθρωπος, για να σπάσει την απομόνωσή του, ψάχνει σε υποκατάστατα. Τρέχει δεξιά κι αριστερά, για να μην τρελαθεί. Τρέχει στα ναρκωτικά, στοιβάζεται στα ποικιλώνυμα κέντρα και προσπαθεί μέσα στον εκκωφαντικό θόρυβο τους να σπάσει τη μοναξιά του, προσπαθεί από διάφορες, ύποπτες και παραπλανητικές οργανώσεις να βρει μια ισορροπία στον εαυτό του, ψάχνει ... ψάχνει ... ψάχνει και λύση, δε βρίσκει. Γι' αυτό και φωνάζει συνέχεια: Βοήθεια!

  <<Άνθρωπο δεν έχω>>, φωνάζει η επιστήμη, παρ' ότι έχει μεγάλους εγκέφαλους. Και φωνάζει γιατί καταντήσαμε να κυριαρχούν επιστήμονες παράφρονες με πειράματα που και τα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας θα ζήλευαν, που επεμβαίνουν στην ανθρώπινη προσωπικότητα και ζωή χωρίς καμιά αιδώ, χωρίς κανένα σεβασμό. Που βλέπουν τον άνθρωπο σαν ένα απλό πειραματόζωο, κάτι σαν τα ποντίκια και τίποτα παραπάνω...

  <<Άνθρωπο δεν έχω>>, φωνάζει η πολιτεία, γιατί χάθηκε το πνεύμα της θυσίας, χάθηκε η ανωτερότητα, χάθηκε η αιδώ. Και όλοι εμείς μένουμε απροστάτευτοι στα χέρια πειραματιζόμενων ταχυδακτυλουργών και ακόμα χειρότερα άβουλα πρόβατα σε κακούς τσοπάνηδες.

  <<Ανθρώπους ουκ έχω>>, φωνάζει και η Εκκλησία, για να θυσιάζονται για το ποίμνιο τους.

  <<Άνθρωπο ουκ έχω>>, φωνάζουν, σχεδόν, όλοι οι θεσμοί, που κινδυνεύουν ν' απομείνουν ιστορικά μουσεία. Ζητείται, λοιπόν, άνθρωπος. Ζητείται βοήθεια. Είναι σαν το Διογένη που γύριζε μέρα μεσημέρι με το φανάρι μέσα στον κόσμο, την πολυκοσμία και φώναζε <<άνθρωπο ζητώ!>>.

  Και όμως, δεν είναι μόνο έτσι τα πράγματα. Δεν υπάρχει μόνο το μαύρο, μόνο το σκοτάδι. Υπάρχει και το φως. Μόνο που πρέπει ν' ανοίξουμε τα μάτια μας για να το δούμε. Να δούμε τον εαυτό μας κάτω απ' αυτό το φως, να δούμε το ξεστράτισμα μας, να δούμε πως πουθενά δεν μας βγάζει ο δρόμος που τραβάμε! Να ξεκόψουμε απ' τα εφήμερα και τα παροδικά, αυτό το ναρκισσισμό* μας, και να στρέψουμε την προσοχή μας στο αιώνιο και το διαρκές.

  Γράφει ένας θεολόγος: <<... Σ' αυτή λοιπόν τη συγκεκριμένη ευαγγελική ιστορία, τι είναι αιώνιο και διαρκές; Στο κέντρο της βρίσκονται σαφώς τα λόγια του παραλύτου προς το Χριστό, ''άνθρωπον ουκ έχω''. Αυτή είναι στ' αλήθεια η κραυγή του ανθρώπου που φτάνει στο σημείο να γνωρίσει την τρομακτική δύναμη του ανθρώπινου εγωισμού και ναρκισσισμού. Ο καθένας για τον εαυτό του. Ψάχνοντας για το νούμερο ένα. Όλοι αυτοί, όλο αυτό το πλήθος των τυφλών, αρρώστων, παραλύτων, των ''εκδεχομένων την του ύδατος κίνησιν'', που μ' άλλα λόγια περιμένουν για βοήθεια, φροντίδα, θεραπεία, παρηγοριά. Ο καθένας όμως περιμένει μόνος του, για τον εαυτό του. Και όταν τα νερά ταράσσονται, όλοι σπρώχνονται ξεχνώντας ο ένας τον άλλο... Από την άποψη του ευαγγελίου, αυτή η ''κολυμβήθρα'' είναι φυσικά μία εικόνα του κόσμου, μία εικόνα της ανθρώπινης κοινωνίας, ένα σύμβολο της ίδιας της οργάνωσης της ανθρώπινης συνείδησης.

  Φυσικά, μέσα στον κόσμο μπορούμε να βρούμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων που ξεπερνούν τον εγωισμό, παραδείγματα καλωσύνης και αυτοθυσίας. Όμως κι όταν ακόμη κάποιος έχει εμφανώς ξεπεράσει τον προσωπικό εγωισμό, τον κρατά ακόμη φυλακισμένο η κατηγορία ''δικό μου''. Μπορεί να έχει υπερβεί το δεσμό με τον εαυτό του ως άτομο, αλλά τότε έρχεται η οικογένεια ''του'' και για την οικογένειά ''του'', επειδή ''αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει''. Κι αν δεν είναι η οικογένεια είναι η ομάδα ''του'' ή η χώρα ''του''. Κι αν δεν είναι αυτό, τότε έρχεται η κοινωνική ''του'' τάξη, ή το πολυτικό ''του'' κόμμα. Το δικό του, πάντα το δικό του! Αυτό δε το ''δικό του'' αντιτίθεται σταθερά σε κάποιο άλλο, που εξ ορισμού είναι ξένο και εχθρικό. Μας λένε πως έτσι δουλεύει ο κόσμος, τι μπορείς να κάνεις; Αυτή όμως είναι πράγματι η έσχατη, αντικειμενική και επιστημονική αλήθεια για το πρόσωπο και την ανθρώπινη ζωή;...

  Δεν αισθανόμαστε πλέον, έστω και ασυνείδητα, ασφυξία σ' έναν κόσμο πνιγμένο στο παμφάγο εγώ. Έχουμε τόσο συνηθίσει στο αίμα, στο μίσος, στη βία, και τουλάχιστον στην αδιαφορία... Ένας πολύ νέος, μάλλον παιδί, άφησε ένα σημείωμα και κατόπιν αυτοκτόνησε: ''Δε θέλω να ζήσω σ' έναν κόσμο όπου όλοι παίζουν ένα βρώμικο παιχνίδι...''. Όλα αυτά τον έπνιγαν, δεν μπορούσε πλέον να τα υποφέρει. Σταδιακά όμως υποχρεωνόμαστε να τα δεχθούμε ως κανονικά, και παύουμε να βιώνουμε την τρομακτικότητα της φρίκης του εγωκεντρισμού... Όλοι αυτοί οι άρρωστοι, αβοήθητοι, παράλυτοι άνθρωποι είναι κατεξοχήν άρρωστοι από έναν αθεράπευτο ναρκισσισμό. Αυτό κάνει έναν άνθρωπο να φωνάζει: ''άνθρωπο ουκ έχω!'' Δεν υπάρχει κανείς! Αυτό σημαίνει πως ένα πρόσωπο έρχεται σε ύπαρξη όταν ξεπερνιέται ο ναρκισσισμός. Σημαίνει πως οι άνθρωποι είναι πάνω απ' όλα πρόσωπα στραμμένα προς τους άλλους, μάτια που κοιτάζουν γεμάτα με στοργή και αγάπη τα μάτια του άλλου προσώπου. Είναι αγάπη, συμπόνια και φροντίδα. Το ευαγγέλιο μας λέει επίσης πως αυτή η καινούρια και αυθεντική ανθρώπινη ύπαρξη μας έχει αποκαλυφθεί, μας έχει έρθει ''εν Χριστώ''. ''Εν Αυτώ''. Αυτός που έρχεται στον μοναχικό και χρονίως πάσχοντα παράλυτο δεν είναι ξένος, αλλά ''δικός του''. Έρχεται για να αναλάβει και να κάνει δικά Του τα βάσανα του αρρώστου, για να κάνει τη ζωή του δική Του. Να βοηθήσει και να θεραπεύσει.

  ''Θέλεις υγιής γενέσθαι;'' Η ερώτηση αυτή δεν ανήκει σε κάποιον που επιδιώκει να υποχρεώσει, να πείσει ή να υποτάξει άλλους. Είναι ερώτηση της γνήσιας αγάπης και γιαυτό του γνήσιου ενδιαφέροντος. Αλλοίμονο, η πίστη μπορεί να γίνει ακόμη και ναρκισσιμός, να ασχολείται αποκλειστικά με τον εαυτό της και τις δικές της υποθέσεις. Πρέπει όμως να καταλάβουμε πως αυτού του είδους η πίστη, οποιονδήποτε Χριστιανικό μανδύα κι αν φορεί, δεν είναι στην πραγματικότητα ο Χριστιανισμός... Επειδή ολόκληρος ο Χριστιανισμός συνίσταται ακριβώς στο να συντρίβουν οι τρομεροί τοίχοι του εγωκεντρισμού και στο να αποκτηθεί εκείνη η αγάπη η οποία σύμφωνα με τα λόγια του αποστόλου Παύλου ''εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών'' (Ρωμ. 5.5). Αυτή είναι η νέα, αιώνια εντολή του Χριστιανισμού. Και το περιεχόμενο ολόκληρου του ευαγγελίου και όλης της πίστης μας>>...
                               

(*) Ναρκισσισμός:

  Ο όρος ναρκισσισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε από επιστήμονες ψυχολόγους για να περιγραψεί έναν τύπο διαταραχής προσωπικότητας (της ναρκισσιστικής διαταραχής) είτε από απλούς ανθρώπους χωρίς γνώσεις ψυχολογίας που θέλουν να περιγράψουν ένα άτομο του στενού ή ευρύ κοινωνικού περίγυρού τους, που συμπεριφέρεται υπέρμετρα εγωκεντρικά. Είναι λανθασμένο όμως αυτοί οι δύο τρόποι χρήσης να συγχέονται, γιατί δεν είναι απαραίτητο ένας υπέρμετρα εγωκεντρικός να κρύβει ναρκισσιστική διαταραχή.
  Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον ναρκισσισμό σαν την σκοτεινή πλευρά του ατομικισμού και του εγωκεντρισμού. Εγωκεντρικός είναι ο άνθρωπος ο οποίος θέλει να έχει όλα τα «φώτα» της δημοσιότητας πάνω του, δηλαδή να αποτελεί το κύριο αντικείμενο απασχόλησης από τους υπόλοιπους ανθρώπους.
  Όλοι οι άνθρωποι φέρουν ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά, μια και αυτό είναι αναγκαίο για την οντογενετική μας εξέλιξη. Οι άνθρωποι αναπαράγουν με την αυτοεκτίμηση και το συναίσθημα ότι αξίζουν μια ιδεώδη εικόνα του εαυτού τους. Αυτή τους βοηθάει να είναι σε θέση να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντά τους αμερόληπτα και αποτελεσματικά και να είναι ευτυχισμένοι μια και βρίσκουν αναγνώριση από τους συνανθρώπους τους. Πολλές φορές μάλιστα πιστεύουν ότι έχουν περισσότερες ικανότητες από αυτές που πραγματικά κατέχουν. Έτσι τα ναρικισσιστικά χαρακτηριστικά συμβάλλουν στην ψυχική μας ισορροπία και μας δίνουν κίνητρα για να δράσουμε και να αποκτήσουμε ακόμα περισσότερες δεξιότητες.
  Ο ναρκισσισμός γίνεται παθογενής, μια ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας όταν οι εγωκεντρικοί άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν εάν δεν ικανοποιήσουν την ανάγκη τους να τους θαυμάζουν και έχουν την τάση να πιστεύουν ότι έχουν μια "υπεραξία" σε σχέση με τους άλλους (progressive narcissism, αύξων ναρκισσιμός). Κάνουν μάλιστα τα πάντα για να το πετύχουν αψηφώντας προσωπικούς κινδύνους και θέτοντας πολλές φορές ομάδες (π.χ. οικογένεια, εταιρεία, κράτος) σε κίνδυνο. Τυπικά συμπτώματα είναι η συναισθηματική αστάθεια και διπολικότητα, συναισθήματα ανεπάρκειας, ακραία ευαισθησία σε κριτική, μοναξιά, άγχος και ανεξέλεγκτος θυμός.
  Πολλές φορές συναντούμε κοντά στους αύξοντες νάρκισσους τους μείζονες (regressive ή co-narcissism, μείζων ναρκισσιμός), που παίζουν το ρόλο των θαυμαστών. Οι ίδιοι δεν αισθάνονται ικανοί να φτάσουν ποτέ τον αύξοντα νάρκισσο, παρ’ όλα αυτά όμως ποθούν κάτι τέτοιο.

''ΤΟ ΓΑΡ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟΚΤΕΙΝΕΙ, ΤΟ ΔΕ ΠΝΕΥΜΑ ΖΩΟΠΟΙΕΙ'' (Β΄ ΚΟΡ. 3,6)

<<Το γαρ γράμμα αποκτείνει, το δε πνεύμα ζωοποιεί>>

(Β΄ ΚΟΡ.3,6)

<<Για ποιο λόγο μισούσαν τον Κύριο Ιησού; Για ποιο λόγο τον σταύρωσαν; Μιλήσαμε ήδη γ' αυτό. Τον Θεωρούσαν παραβάτη του Μωσαϊκού νόμου και ακριβέστερα του γράμματος του νόμου. Ο Μωσαϊκός νόμος ήταν γι' αυτούς αναμφισβήτητη, απόλυτη και αγία αλήθεια, αλλά καθαρά εξωτερική, δεδομένου ότι ήταν ξένοι προς το πνεύμα του νόμου, προσκυνούσαν το γράμμα του νόμου και κάθε παραβάτης του γράμματος του νόμου θεωρείτο στα μάτια τους ως ο χειρότερος εγκληματίας. 

Εξοργίστηκαν επειδή ο Κύριος Ιησούς Χριστός θεράπευε τους αρρώστους την ημέρα του Σαββάτου. Πόση διαστροφή της ανθρώπινης καρδιάς! Αντί να δοξάσουν με φόβο τον Θεό που εκτελεί τέτοια θαύματα, διαποτίστηκαν με φοβερή κακία. Δεν κατάλαβαν ότι ο Κύριος ήρθε όχι για να καταλύσει το νόμο, αλλά για να τον πληρώσει, δηλαδή να τον συμπληρώσει. Δεν κατάλαβαν ότι Είναι ο Κύριος του Σαββάτου. Δεν κατάλαβαν ότι η διδασκαλία Του όχι μόνο εν καταργεί τον Μωσαϊκό νόμο, αλλά απείρως τον εξύψωσε. Επίσης, καθόλου δεν τους συνεκίνησε το ασυνήθιστο θαύμα της ανάστασης του Τετραήμερου Λαζάρου. Ο άγιος προφήτης Ησαΐας προείπε γι' αυτούς: <<επαχύνθη γαρ η καρδία του λαού τούτου, και τοις ωσίν αυτών βαρέως ήκουσαν και τους οφθαλμούς αυτών εκάμμυσαν μήποτε ίδωσι τοις οφθαλμοίς και τοις ωσίν ακούσωσι και τη καρδία συνώσι, και επιστρέψωσι, και ιάσομαι αυτούς>>. (Ησ. 6,10).  

Οι παραπάνω δύο παράγραφοι είναι αποσπάσματα εκ της σημερινής ομιλίας εις την ευαγγελική περικοπής της Κυριακής των Βαΐων.Σήμερα ίσως κάποιοι θα πρέπει να ρίξουν μία πιο προσεκτική ματιά στα παραπάνω λόγια και να φανούν πιο σοφοί στις στάσεις τους απέναντι στα Εκκλησιαστικά Θέματα.

ΟΜΙΛΙΑ Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ.

Ομιλία αναγνωσθείσα  υπό του Ιερομ. π. Αντωνίου Γκιόκα, κατά την Θεία Λειτουργία της Γ΄ Κυριακής των Νηστειών, εις Μετοχιακόν Ιερόν Ναόν Αγίου Σπυριδωνος Καρέα. 

Ο ΚΥΡΙΟΣ είπε στους μαθητές Του: <<Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι>>.

Γιατί είπε, <<τον σταυρόν αυτού>>; Επειδή είναι σταυρός προσωπικός. Κάθε άνθρωπος, δηλαδή, έχει να σηκώσει τον δικό του σταυρό, ο οποίος, όμως, ονομάζεται συνάμα και Σταυρός του Χριστού.

Για κάθε άνθρωπο <<ο σταυρός του>> είναι η νηστεία, η αγρυπνία και οι άλλες ασκήσεις της ευσέβειας, με τις οποίες ταπεινώνεται η σάρκα και υποτάσσεται το πνεύμα. 

Είναι κι αυτές προσωπικές, καθώς πρέπει να αναλογούν στις δυνάμεις του καθενός.

Για κάθε άνθρωπο <<ο σταυρός του>> είναι οι αμαρτωλές αδυναμίες και τα πάθη, προσωπικά επίσης. Με ορισμένα απ' αυτά γεννιέται, ενώ άλλα τα αποκτά στην πορεία της επίγειας ζωής του.

Ο Σταυρός του Χριστού είναι η διδασκαλία του Χριστού.

Μάταιος και ατελέσφορος ο σταυρός όσο βαρύς κι αν είναι, που σηκώνουμε, ακολουθώντας τον Χριστό, αν δεν μεταβληθεί σε Σταυρό του Χριστού.

Για τον μαθητή του Χριστού <<ο σταυρός του>> γίνεται Σταυρός του Χριστού. Γιατί ο μαθητής του Χριστού έχει την ακλόνητη πεποίθηση ότι Εκείνος πάντοτε αγρυπνεί γι' αυτόν, ότι Εκείνος είναι που παραχωρεί όλες τις θλίψεις, ως απαραίτητο και αναπόφευκτο όρο της χριστιανικής ιδιότητας, και ότι μ' αυτές μιμείται και οικειώνεται τον Χριστό, γίνεται μέτοχος των παθημάτων Του στη γη, για να γίνει μέτοχος και της δόξας Του στον ουρανό.

Για τον μαθητή του Χριστού <<ο σταυρός του>> γίνεται Σταυρός του Χριστού. Γιατί ο αληθινός μαθητής του Χριστού μοναδικό σκοπό της ζωής του έχει την εκπλήρωση των εντολών Εκείνου. Οι πανάγιες εντολές του Χριστού γίνονται για τον μαθητή Του σταυρός, που πάνω του διαρκώς σταυρώνει τον παλαιό αμαρτωλό εαυτό του <<μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες του>>.

Έτσι γίνεται φανερό ότι, για να σηκώσει κανείς τον σταυρό του και ν' ακολουθήσει τον Χριστό, πρέπει ν' απαρνηθεί τον εαυτό του να τον απαρνηθεί ως τον αφανισμό της ψυχής του! Ναι, γιατί τόσο βαθιά, τόσο πληθωρικά διαπότισε η αμαρτία τη φθαρμένη φύση μας, ώστε η ψυχή μας πρέπει ν' αφανιστεί και να γεννηθεί πάλι από το Άγιο Πνεύμα.

Για να σηκώσεις τον σταυρό σου, πρέπει, πρώτον, να αρνηθείς στο σώμα την ικανοποίηση των ιδιότροπων επιθυμιών του, προσφέροντάς του μόνο τα απαραίτητα για τη συντήρησή του. Δεύτερον, να παραδεχθείς ότι το δίκαιό σου είναι απάνθρωπη αδικία και η λογική σου τέλειος παραλογισμός ενώπιον του Θεού. Και, τρίτον, να παραδοθείς στον Κύριο, με ακλόνητη πίστη και να επιδοθείς στην επιμελή σπουδή του Ευαγγελίου, αποστέργοντας το θελημά σου.

Όποιος μ' αυτόν τον τρόπο απαρνείται τον εαυτό του, είναι ικανός να σηκώσει τον σταυρό του.Με πνεύμα υποταγής στον Θεό και με την επίκληση της βοήθειάς Του, η οποία έρχεται να τον ενισχύσει, κοιτάζει άφοβα και ατάραχα τη θλίψη να τον πλησιάζει και ετοιμάζεται μεγαλόψυχα να την υπομείνει. Ελπίζει ότι έτσι θα γίνει μέτοχος των παθημάτων του Χριστού και θα φτάσει στην ομολογία Του, ομολογία μυστική, με τον νου και την καρδιά, αλλά και φανερή, με τις πράξεις και ολόκληρη τη ζωή.

Όσο ο σταυρός παραμένει μόνο δικός μας είναι πολύ βαρύς. Όταν μεταβληθεί σε Σταυρό του Χριστού, γίνεται εξαιρετικά ελαφρός. <<Ο γαρ ζυγός μου Χριστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστίν>>, είπε ο Κύριος. 

Ο σταυρός τοποθετείται στους ώμους του μαθητή του Χριστού, όταν αυτός αναγνωρίσει πως είναι άξιος των θλίψεων που του έστειλε η πρόνοια του Θεού.

Ο μαθητής του Χριστού σηκώνει ορθά τον σταυρό του, όταν παραδέχεται ότι οι θλίψεις είναι απαραίτητες για τη μεταμόρφωσή του, την ομοίωσή του με τον Χριστό και τη σωτηρία του.

Η καρτερική άρση του σταυρού σου είναι η καθαρή θέαση και επίγνωση της αμαρτωλότητάς σου. Σ' αυτή την επίγνωση δεν υπάρχει αυταπάτη. Απεναντίας, αν ομολογείς πως είσαι αμαρτωλός αλλά βαρυγγωμάς για τον σταυρό σου, αποδεικνύεις πως έχεις επιφανειακή γνώση της αμαρτωλότητάς σου και βρίσκεσαι μέσα στην αυταπάτη.

Η καρτερική άρση του σταυρού σου είναι η πραγματική μετάνοια. 

Καρφωμένος στον σταυρό, ομολόγησε μπροστά στον Κύριο πως οι αποφάσεις Του είναι αλάθητες. Κατηγόρησε τον εαυτό σου, δικαίωσε την κρίση του Θεού και θα λάβεις την άφεση των αμαρτιών σου. 

Καρφωμένος στον σταυρό, γνώρισε τον Χριστό, και θ' ανοιχθούν για σένα οι πύλες του παραδείσου.

καρφωμένος στο σταυρό σου, δόξασε τον Κύριο, αποδιώχνοντας ως άνομο και βλάσφημο κάθε λογισμό παραπόνου και γογγυσμού. 

Καρφωμένος στο σταυρό σου, ευχαρίστησε τον Κύριο γι' αυτό το ανεκτίμητο δώρο Του, για τη δυνατότητα, δηλαδή, που σου δίνει να Τον μιμηθείς με τις οδύνες σου.

Καρφωμένος στο σταυρό σου, να θεολογείς. Γιατί ο σταυρός είναι το αληθινό σχολείο, το μοναδικό θησαυροφυλάκιο και ο ύψιστος θρόνος της αυθεντικής θεολογίας. Δίχως σταυρό δεν υπάρχει ζωντανή γνώση του Θεού

<<Μη ζητάς την τελειότητα του νόμου της ελευθερίας (δηλ. του Ευαγγελίου) σε ανθρώπινες αρετές, γιατί τέλειος άνθρωπος μ' αυτές τις αρετές δεν υπάρχει. Η τελειότητά του είναι κρυμμένη στον Σταυρό του Χριστού>>.

Σε Σταυρό του Χριστού μεταβάλλεται ο σταυρός του μαθητή του Χριστού, όταν αυτός τον σηκώνει με ειλικρινή συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του, ευχαριστώντας και δοξολογώντας τον Κύριο. Από την ευχαριστία και τη δοξολογία έρχεται η πνευματική παρηγοριά. Η ευχαριστία και η δοξολογία γίνονται πλούσιες πηγές ασύλληπτης και άφθαρτης χαράς, που κοχλάζει ευεργετικά μέσα στην καρδιά, ξεχύνεται στην ψυχή, απλώνεται στο σώμα, κυριεύει όλη την ύπαρξη του ανθρώπου. 

Ο Σταυρός του Χριστού είναι για τους σαρκικούς ανθρώπους ασήκωτος. Για τον μαθητή και ακόλουθο του Χριστού, όμως, είναι αστείρευτη πηγή ανέκφραστης πνευματικής ευφροσύνης. Τόσο μεγάλη είναι αυτή η ευφροσύνη, που εξουδετερώνει εντελώς τη θλίψη και τον πόνο. 

Η νεαρή Μαύρα είπε στον σύζυγό της Τιμόθεο, όταν εκείνος, υπομένοντας με καρτερία φοβερά βασανιστήρια για την πίστη του στον Χριστό, την καλούσε στο μαρτύριο: ''Φοβάμαι, αδελφέ μου, να μη δειλιάσω, όταν δω τα βασανιστικά όργανα και τον οργισμένο ηγεμόνα. Φοβάμαι μήπως λυγίσω, επειδή είμαι νέα''. Και ο Τιμόθεος της απάντησε: ''Να στηρίξεις την ελπίδα σου στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, και τα βασανιστήρια θα γίνουν πνοή δροσιάς, που θα σε ανακουφίσει από τους πόνους σου''. 

Ο Σταυρός είναι η δύναμη και η δόξα των αγίων όλων των αιώνων.

Ο Σταυρός είναι ο θεραπευτής των παθών και ο εξολοθρευτής των δαιμόνων.

Θανατηφόρος είναι ο σταυρός τους για όσους δεν φρόντισαν να τον μεταβάλλουν σε Σταυρό του Χριστού, για όσους βαρυγγωμούν ενάντια στη θεία πρόνοια, για όσους παραδίνονται στην απελπισία και την απόγνωση. Οι αμαρτωλοί που δεν έχουν επίγνωση της αμαρτωλότητάς τους, , επομένως ούτε και μετάνοια, πεθαίνουν για πάντα πάνω στον σταυρό τους και στερούνται, από έλλειψη αυτογνωσίας και καρτερίας, την αληθινή ζωή, τη ζωή μαζί με τον Θεό. Οι ψυχές τους κατεβαίνουν από τον σταυρό των θλίψεων μόνο νεκρές, για να ριχθούν στον αιώνιο τάφο, στη φυλακή του άδη. 

Ο Σταυρός του Χριστού ανυψώνει πάνω από τη γη τον σταυρωμένο σ' αυτόν μαθητή του χριστού. Ο μαθητής του Χριστού, καρφωμένος στον σταυρό του και Σταυρό του Χριστού, έχει τις σκέψεις του στραμμένες στα αιώνια και άφθαρτα αγαθά, με τον νου και την καρδιά του ζει στον ουρανό και θεωρεί τα μυστήρια του Πνεύματος.

<<Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν>>, είπε ο Κύριος, <<απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι>>. Αμήν. 

            

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ (+1807 - 1867)

(Από το βιβλίο: Ασκητικές Εμπειρίες Β΄,

Ιερά Μονή Παρακλήτου,

Ωρωπός, Αττικής, 2009)