Ο Μέγας Βασίλειος ανήκε εις μίαν ευγενεστάτην χριστιανικήν οικογένειαν της Καππαδοκίας, από την οποία προήλθον πολλοί και λαμπροί θεολόγοι και κληρικοί. Ο πατέρας του ελέγετο επίσης Βασίλειος ήτο διδάσκαλος της ρητορικής, η δε μητέρα του ήτο κόρη μάρτυρος. Όλα τα άρρενα τέκνα της οικογενείας του αφιερώθησαν στην Εκκλησία (τρεις Επίσκοποι και ένας μοναχός). Επίσης η αδελφή του Μακρίνα ηκολούθησε τον μοναχικόν βίον και προΐστατο Ιεράς Μονής, την οποία ίδρυσε. Εκ της οικογενείας του έλαβε μίαν σπάνιαν ανατροφήν, πράγμα το οποίο φαίνεται από τον λαμπρό του χαρακτήρα και την μετέπειτα αγία του ζωή. Εσπούδασε εις την Κων/λιν και εις τας Αθήνας. Εις τας Αθήνας είχε συμφοιτητή του τον άγιο Γρηγόριο, μετέπειτα Επίσκοπο Αριανζού, με τον οποίον συνεδέθη δι' αδελφικής φιλίας. Ήσαν μία ψυχή εις δύο σώματα: <<Τα πάντα δη κοινά και ψυχή μία δυοίν δέουσα σωμάτων διάστασιν>> (Γρηγόριος Θεολόγος, Περί τον εαυτού βίον, Επιτάφιος εις τον μέγαν Βασίλειον).
Εις τας Αθήνας ήτο αφοσιωμένος εις τας σπουδάς του. Εγνώριζε δύο μόνον οδούς, την οδηγούσαν εις την Εκκλησίαν και την οδηγούσαν εις το Πανεπιστήμιον. Επιστρέψας εις την πατρίδα του αφού ασκήτευσε ολίγον εις τα μέρη του Πόντου, κατόπιν επεδόθη εις το έργον της Εκκλησίας. Εχειροτονήθη διάκονος, πρεσβύτερος και Επίσκοπος Καισαρείας και ανεδείχθη πρόμαχος της Ορθοδοξίας, διοργανωτής του μοναχικού βίου, απολογητικός συγγραφεύς, υπερασπιστής των θείων δογμάτων, ασκητικός και ερμηνευτικός, συνέταξε θείαν Λειτουργίαν, πολλάς ομιλίας και άφησε πολλά έργα, αλλά προπάντων επεδόθη εις το φιλανθρωπικόν έργον και έμεινε το όνομά του συνδεδεμένον με το λαμπρότερον έργον αγάπης των πρώτων χριστιανικών αιώνων, την περίφημη Βασιλειάδα, η οποία φέρει το όνομά του. Ήτο τόση η επίδρασις του έργου αυτού, ώστε ακόμη και σήμερον εις την συνείδησιν του ορθοδόξου λαού ο Άγιος Βασίλειος είναι ο άγιος της Αγάπης και ο προστάτης των πτωχών και των παιδιών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου