ΜΗ ΛΥΠΑΣΑΙ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΙΚΡΑΙΝΕΣΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ

 

  Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης: Να γνωρίζεις ότι πολλές φορές θα αισθανθείς τον εαυτό σου να ενοχλείται και να λείπει από μέσα του αυτή η αγία ειρήνη και γλυκιά μοναξιά και αγαπητή ελευθερία…

  και μερικές φορές μπορεί να σηκωθεί από τις κινήσεις της καρδιάς σου μία σκόνη, που θα σε ενοχλήσει στην πορεία που πρόκειται να εκτελέσεις.

  Και αυτό σου το παραχωρεί ο Θεός για μεγαλύτερο καλό σου. Θυμήσου ότι αυτός είναι ο πόλεμος από τον οποίον οι άγιοι έλαβαν τα στεφάνια των μεγάλων μισθών. Σε όλα εκείνα που σε συγχίζουν πρέπει να πείς: «Κύριέ μου, βλέπεις εδώ τον δούλο σου, ας γίνει σε μένα το θέλημά σου.

   Γνωρίζω και το ομολογώ ότι η αλήθεια των λόγων σου παραμένει πάντοτε σταθερή και οι υποσχέσεις σου είναι αψευδείς και σ αυτές ελπίζω. Εγώ παραμένω μόνον για σένα». Ευτυχισμένη, βέβαια, είναι η ψυχή εκείνη που προσφέρεται με τον τρόπο αυτό στον Κύριό της, κάθε φορά που ενοχληθεί ή συγχισθεί.

  Και αν παραμείνει ο πόλεμος αυτός και δεν μπορέσεις έτσι γρήγορα, όπως θέλεις να ενώσεις το θέλημά σου με το θέλημα του Θεού, μην δειλιάσεις γι αυτό ούτε να λυπηθείς.

  Αλλά συνέχισε να προσφέρεις τον εαυτό σου και να προσκυνάς και θα νικήσεις. Ρίξε μία ματιά και στον κήπο που ήταν ο Χριστός σου και που τον αποστρεφόταν η ανθρωπότητα λέγοντας: «Πατέρα, αν είναι δυνατό, ας παρέλθει το ποτήριο αυτό από εμένα».

   Αλλά αμέσως διέταξε να βάλει την ψυχή του σε μοναξιά και με ένα θέλημα απλό και ελεύθερο έλεγε με πολύ βαθειά ταπείνωση: «αλλά όχι όπως θέλω εγώ, αλλά όπως Εσύ» (Ματθ. 26,39).

   Όταν βρίσκεσαι σε κάποια δυσκολία, μην υποχωρήσεις καθόλου, αν δεν υψώσεις πρώτα τα μάτια σου στο Χριστό, πάνω στο σταυρό, και θα δεις τυπωμένο εκεί με μεγάλα γράμματα ότι κι εσύ πρόκειται να οδηγηθείς στην θλίψη εκείνη και τον τύπο αυτόν αντέγραψέ τον με τα έργα στον εαυτό σου, και όταν καμμιά φορά ενοχληθείς από την αγάπη του εαυτού σου, μην δειλιάσεις, ούτε να χωρισθείς από το σταυρό, αλλά τρέξε σε προσευχή και δείξε υπομονή στην ταπείνωση, μέχρις ότου νικήσεις την θέλησή σου και θελήσεις να γίνει σε σένα το θέλημα του Θεού.

  Και αφού αναχωρήσεις από την προσευχή, συγκεντρώνοντας μόνον τον καρπόν αυτόν, να σταθείς χαρούμενος. Αλλά αν δεν έφθασε σ αυτό η ψυχή σου, ακόμη παραμένει νηστική και χωρίς την τροφή της. Αγωνίζου ώστε να μην κατοικήσει στην ψυχή σου κανένα άλλο πράγμα, ούτε για λίγο χρονικό διάστημα, παρά μόνον ο Θεός.

  Μή λυπάσαι και μην πικραίνεσαι για κανένα πράγα, ούτε να παρατηρείς τις πονηριές και τα κακά παραδείγματα των άλλων, αλλά ας είσαι σαν ένα μικρό παιδί, που δεν υποφέρει από καμμία από τις πικρίες αυτές, αλλά τα ξεπερνά όλα χωρίς καμμία βλάβη.

ΓΙΑΤΙ ΑΝΑΒΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ ;

Πρώτον: Γιατί η πίστη μας είναι φως. Ο Χριστός είπε: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου». Το φως της κανδήλας μας θυμίζει το φως, με το οποίο ο Χριστός καταυγάζει τις ψυχές μας.

Δεύτερον: Για να μας θυμίζει, ότι και η ζωή μας πρέπει να είναι φωτεινή σαν των αγίων, δηλαδή των ανθρώπων, που ο Απόστολος Παύλος τους ονομάζει «τέκνα φωτός».

Τρίτον: Για να είναι έλεγχος στα σκοτεινά μας έργα και στις κακές μας ενθυμήσεις και επιθυμίες. Και έτσι να τα επαναφέρει όλα στο δρόμο του φωτός του αγίου Ευαγγελίου. Για να λάμψει «το φως ημών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως είδωσιν ημών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα ημών τον εν τοις ουρανοίς».

Τέταρτον: Είναι μια μικρή δική μας θυσία, σημείο και δείγμα της ευγνωμοσύνης και της αγάπης, που οφείλουμε στο Θεό για τη μεγάλη θυσία που έκαμε για μας. Με αυτήν και με την προσευχή μας, τον ευχαριστούμε για τη ζωή, για τη σωτηρία και για όλα όσα μας χαρίζει η θεϊκή και άπειρη αγάπη του.

Πέμπτον: Για να είναι φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους, που μας επιτίθενται με ιδιαίτερη πονηρία πριν και κατά την ώρα της προσευχής και θέλουν να απομακρύνουν τη σκέψη μας από το Θεό. Οι δαίμονες αγαπούν το σκοτάδι και τρέμουν το φως: Και του Χριστού κι εκείνων που αγαπούν τον Χριστό.

Έκτον: Για να μας παρακινεί σε αυτοθυσία. Όπως δηλαδή με το λάδι καίγεται στο καντήλι το φυτίλι, έτσι και το δικό μας θέλημα να καίγεται με τη φλόγα της αγάπης για τον Χριστό και να υποτάσσεται πάντοτε στο θέλημα του Θεού.

Έβδομον: Για να μάθωμε ότι: Όπως δεν ανάβει το καντήλι χωρίς τα δικά μας χέρια, έτσι και το εσωτερικό καντήλι της καρδιάς μας δεν ανάβει χωρίς τα χέρια του Θεού. Οι κόποι των αρετών μας είναι η καύσιμη ύλη (το φυτίλι και το λάδι), που για να ανάψουν και να φωτίσουν χρειάζονται το «πυρ» του Αγίου Πνεύματος.

Η ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ

528Α. Η ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ by DHMHTRHS PAPADATOS on Scribd

ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΕΝΟΤΗΤΟΣ 2η

Αι προσπάθειαι του Μεγάλου Βασιλείου περί της κοινωνίας των Εκκλησιών 

Εις τον επίλογον του δοκιμίου Περί Αγίου Πνεύματος ο Μέγας Βασίλειος περιγράφει με ζωηρά χρώματα την κατάστασιν η οποία επεκράτει εις την Εκκλησίαν κατά τους χρόνους του. Την παρομοιάζει με φοβεράν ναυμαχίαν, την οποίαν παρεσκεύασαν φιλοπόλεμοι άνδρες. Η σφοδρά τρικυμία συγκλονίζει τα πλοία, ενώ το βαθύ σκότος συντελεί ώστε ταύτα να εφορμούν αδιακρίτως εναντίον φιλικών και εχθρικών. Αι κραυγαί και οι θόρυβοι δεν επιτρέπουν να ακουσθή η φωνή του ναυάρχου.

Μεταφερόμενος έπειτα από την παραβολήν εις τα πράγματα, σημειώνει ότι εις αυτήν την σύγχυσιν, αν δεν προλάβη ο εχθρός να σε κτυπήση, σε πληγώνει ο σύντροφος. Συνδεόμεθα μεταξύ μας οι ομόφρονες επί τόσον μόνον χρόνον, επί όσον μισούμεν από κοινού τους εχθρούς. Όταν όμως οι εχθροί απομακρυνθούν, βλέπομεν ο εις τον άλλον ως εχθρόν. Αι τραχείαι κραυγαί από τας αντιλογίας των αλληλομαχομένων έχουν γεμίσει την Εκκλησίαν και η ευσεβής δογματική διδασκαλία διαστρέφεται από τας ακρότητας. Η αγάπη έχει γενικώς ψυχρανθή, η μεταξύ των αδελφών σύμπνοια έχει εξαφανισθή, το όνομα της ομονοίας έπαυσε να είναι γνωστόν (1). Πράγματι ο κλονισμός τον οποίον είχε προκαλέσει η αρειανική έρις ήτο τόσον δυνατός, ώστε αι μόλις εξελθοϋσαι από τον σάλον των διωγμών Εκκλησίαι να ευρεθούν εις πλήρη σύγχυσιν, εκκινούσαν από την Ανατολήν και καλύπτουσαν βαθμιαίως επίσης και την Δύσιν. Μόνον εις την Αντιόχειαν υπήρχον κατά τους χρόνους του Βασιλείου τέσσαρες μερίδες -δύο αποσπάσματα και δύο σχίσματα- με ίδιον εκάστη επίσκοπον. Η Εκκλησία εσχίζετο ωσάν εφθαρμένον ιμάτιον (2). Αυτά είναι τα αποτελέσματα της κάθε αίρεσης μόνο αγάπη δεν υπάρχει παρά έριδες και διχασμοί. <<φεύγε τους βλασφημουντας το Πνεύμα το άγιον και αφεσιν ουκ έχοντας >> Κατηχ. 16,6 . Η τελική κατάληξη και εδώ είναι τριαδολογικη όπως η μια <<χάρις>> <<διανέμεται>> αναλόγως και <<διαιρείται>> , <<ουτω και το Πνεύμα το άγιον , εν ον και μονοειδες και αδιαίρετον , εκαστω διαιρεί την χάριν , καθώς βούλεται >> Κατηχ. 16,12. Μια από τις κύριες λειτουργίες του Αγίου Πνεύματος είναι η διαφύλαξη της ενότητας της Εκκλησίας και της πίστεως μέσα σε αυτήν. Η κοινή πίστη όλων προς το αυτό Πνεύμα ενώνει τους πιστούς μεταξύ τους . Το Άγιο Πνεύμα γίνεται κέντρο αναφοράς όλων και η ουσία της εκκλησιαστικής ενότητας. Κάθε διαφοροποίηση επομένως εκκλησιολογικη , σημαίνει πρώτιστα διαφοροποίηση δογματική , ως προς την ερμηνεία και κατανόηση του Αγίου Πνεύματος . Από αυτό και μόνο μπορεί να αντιληφθεί κανείς και να κατανοήσει τους σκληρούς και μεγάλους αγώνες της Εκκλησίας για την διαφύλαξη της ορθής πίστεως περί του Αγίου Πνεύματος , γιατί κάθε διαφοροποίηση προς την πίστη αυτή σημαίνει οπωσδήποτε και διαφοροποίηση εκλησιολογικη , απομάκρυνση δηλαδή από την μια Εκκλησία και την κοινή πίστη. Καθώς, λοιπόν , το Πνεύμα είναι <<αδιαίρετον>> τριαδολογικα , όμοια και η Εκκλησία πρέπει να μένει αδιαίρετη στους αιώνες > Κατηχ. 17,2 Σας ικετεύω αδελφοί μου Αντί-Οικουμενιστες 1 ον Να γυρίσουμε με κόπο πίσω τα πλανεμένα αδέλφια μας τους Οικουμενιστες και 2 ον Να ενώσουμε τις δυνάμεις μας όσοι είναι ενάντια στον Οικουμενισμό (οι Ομόφρονες) για να ξεκαθαρίσει το τοπίο από τους Ετερόφρονες μαζί δεν γίνεται να συνυπάρχουν και φως και σκοτάδι και καλό δέντρο να βγάζει κακούς καρπούς και πολλά άλλα παραδείγματα με τους ιατρούς κ.α. μας δίδαξαν οι Αγ. Πατέρες μας . Ας λοιπόν τους μιμηθούμε από το Περί σκανδάλων και περί διορθώσεως του αδελφού του οσίου Πατρός Νικοδήμου Αγιορείτη. Διάβασε λόγος 10ος και 11ος ( Ι και ΙΑ΄ ) και Μάξιμου Ομολογητή περί αγάπης και του Χρυσοστόμου και Μ. Βασιλείου 

1. Περί Ἁγίου Πνεύματος 30, 76-78. 

2. Ἐπιστολή 113 πρός τούς ἐν Ταρσῷ πρεσβυτέρους.

ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΕΝΟΤΗΤΟΣ 1η

ΟΜΙΛΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

«Ινα ω σι ν εν καθώς ημείς» (Ίωάν. 17,11)

Η σημερινή ήμερα, αγαπητοί μου, ονομάζεται «εβδόμη Κυριακή από του Πάσχα». Τι σημαίνει Κυριακή; Όπως δηλώνει το όνομα, ανήκει στον Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν, πού δημιούργησε και συντηρεί και προνοεί για όλα. Για αυτό πρέπει να τιμούμε την ήμερα αύτή να εκκλησιαζόμεθα, να δοξολογούμε, να ευχαριστούμε, και να παρακαλούμε τον Κύριο. Είναι απαραίτητος ό εκκλησιασμός.

Άλλα ή σημερινή Κυριακή ονομάζεται ειδικώς Κυριακή των πατέρων. Για ποιο λόγο; Πατέρες λέγονται εκείνοι πού σύμφωνα με το νόμο του Θεού έρχονται σε κανονικό εκκλησιαστικό γάμο και φέρνουν στον κόσμο παιδιά. Παραπάνω όμως από τους φυσικούς αυτούς πατέρες είναι οί πνευματικοί πατέρες, δηλαδή οι διδάσκαλοι, οι καθηγηταί, οί θεολόγοι, οι ιεροκήρυκες, και προπαντός οί ιερείς και οί επίσκοποι. Αυτοί με το λόγο τους αναγεννούν ψυχές. Ό λόγος του Θεού γεννά πνευματικά τέκνα, πού έχουν πνευματικό πατέρα τον κήρυκα, τον κληρικό. Γι' αυτό οί πνευματικοί πατέρες πρέπει να τυγχάνουν τιμής και σεβασμού περισσότερο από τους φυσικούς πατέρας.

Σήμερα συγκεκριμένως εορτάζουν οί τριακόσιοι δεκαοκτώ πατέρες πού συνεκρότησαν το 325 μ.Χ. την Α' (πρώτη) Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Μικράς Ασίας. Την εποχή εκείνη παρουσιάστηκε λύκος φοβερός, ό Αρειός, πού δίδασκε αντίθετα άπ' ότι διδάσκει ή Εκκλησία μας. Θεμελιώδης αλήθεια της πίστεως μας είναι, ότι ό Χριστός Είναι Θεός. Αυτό το ηρνείτο ό Αρειός. Για αυτό συνήλθαν εκεί επί βασιλείας του Μεγάλου Κωνσταντίνου οί πατέρες. Να τους παρουσιάσουμε έναν - ένα; Θα ήταν μακρός ό λόγος• μεταξύ αυτών ήταν ό άγιος Νικόλαος, ό άγιος Σπυρίδων ό θαυματουργός, ό άγιος Αχίλλειος, ό άγιος Αλέξανδρος αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας... Άλλα μεγαλύτερος άπ' όλους ήταν ό άγιος Αθανάσιος. Αυτοί λοιπόν, εν Πνεύματι άγίω, καταδίκασαν τη διδασκαλία του Αρείου και συνέταξαν το Σύμβολο της πίστεως, το «Πιστεύω», πού ακούγεται κάθε φορά πού γίνεται θεία λειτουργία.

Μετά από αυτά ας έλθουμε τώρα να ρίξουμε ένα βλέμμα στο ευαγγέλιο πού διαβάζεται σήμερα. Όχι ένα αλλά εκατό κηρύγματα να κάνουμε, δέ' θα μπορέσουμε να εξαντλήσουμε το περιεχόμενο του. Ή περικοπή αυτή περιέχει τη θαυμάσια προσευχή του Χριστού. Πότε την έκανε ό Κύριος; Την τελευταία νύχτα της επιγείου ζωής του, νύχτα ποτισμένη με δάκρυα, τη νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης. Τότε τέλεσε το μυστήριο της θείας ευχαριστίας και κάλεσε τους μαθητάς να κοινωνήσουν τα άχραντα μυστήρια. Μετά τους απηύθυνε μία μεγάλη σπουδαιότατη ομιλία. Και τέλος Τι έκανε; προσευχήθηκε. Προτού ν' αναχώρηση για τον κήπο της Γεσθημανή, όπου θα τον συνελάμβαναν οι Ιουδαίοι, ό Κύριος προσευχήθηκε στον ουράνιο Πατέρα. Προσευχήθηκε πρώτα για τον εαυτό του, προσευχήθηκε έπειτα για τους μαθητάς του και τους Χριστιανούς όλων των αιώνων. Αφήνουμε τα άλλα, για να σταθούμε στα λόγια πού είπε για τους μαθητάς του και όλους τους Χριστιανούς.

Προέβλεπε ό Χριστός. Τι προέβλεπε; Προέβλεπε, ότι ό σατανάς θα πολεμήση την Εκκλησία πού ίδρυσε. Θα την πολεμήση με λύσσα, με όλα τα μέσα πού διαθέτουν οί σκοτεινές δυνάμεις του. Το δε ισχυρότερο μέσο ή όπλο, με το όποιο θα προσπαθήσει να διάλυση την Εκκλησία, Είναι - ποιο; Ή διαίρεσης. Θα εν-σπείρει ζιζάνια, θα ψυχράνει τις καρδιές των Χριστιανών, οί όποιοι δεν θ' αγαπούν ό ένας τον άλλο, θα αλληλομισούνται, και ή Εκκλησία θα διαιρεθεί σε διάφορες φατρίες και κόμματα και υποδιαιρέσεις. Αυτό προέβλεπε ό Χριστός. Για αυτό παρακαλεί τον ουράνιο Πατέρα. Παρακαλεί για την ενότητα της Εκκλησίας. Σε παρακαλώ, λέει, ουράνιε Πατέρα, οι Χριστιανοί να είναι ένα, ενωμένοι με τη ρίζα και μεταξύ τους όπως οι κληματόβεργες στο αμπέλι. Το αίτημα «ίνα ώσιν εν»το επαναλαμβάνει πέντε φορές (βλ. Ίωάν. 17,12,21-23). Τόσο μεγάλη σπουδαιότητα αποδίδει ό Χριστός στην ενότητα της Εκκλησίας.

Θέλεις να δεις την αξία της ενότητας; Δες μια οικογένεια δεμένη, πού ή γυναίκα σέβεται και υπακούει στον άντρα, ό άντρας αγαπάει τη γυναίκα, τα παιδιά ακούνε τους γονείς• μια τέτοια οικογένεια Είναι παράδεισος -δυστυχώς σπάνιο πράγμα πλέον. Πόσο συγκινήθηκα όταν κάποιος μου είπε• «Ζήσαμε πενήντα χρόνια με τη γυναίκα μου, και κακό λόγο δεν αλλάξαμε»! Ή σημερινή γενεά μεταξύ των άλλων κακών έχει και τη διαλύσει της οικογενείας• πορνεία, μοιχεία, διαζύγιο ακούς συχνά διαπληκτισμοί φτάνουν κάθε μέρα στη μητρόπολη. Στον Πόντο, στη Μικρά Ασία, στην ευλογημένη χώρα, μεσ στα εκατό χρόνια δεν ακουγόταν ούτε ένα διαζύγιο. Τώρα ή οικογένεια Είναι διαλυμένη. Δείξτε μου μια οικογένεια πού να Είναι ενωμένη σφιχτά, πού ό άντρας να γνώρισε μόνο μια γυναίκα στον κόσμο και ή γυναίκα να γνώρισε μόνο έναν άντρα - σπάνιο φαινόμενο πλέον στην γενεά Σοδόμων και Γομόρρας ή ένότης διεσπάσθη.

Θέλετε να δείτε την αξία της ενότητας; 'Ρίξτε ένα βλέμμα σ' ένα χωριό πού οι κάτοικοι λόγω των κομματικών διαφορών έχουν διαιρεθη. Είναι τρομερό. Μαθαίνω, ότι σε μικρά και μεγάλα χωριά, άλλα και παντού, οί άνθρωποι έχουν γίνει εχθροί εξ αιτίας των πολιτικών διαφορών. Ενώ Είναι πατριώτες, ενώ Είναι Χριστιανοί, ενώ Είναι βαπτισμένοι στο όνομα της αγίας Τριάδος, ψυχραίνονται μεταξύ τους σε τέτοιο σημείο, πού δέ λένε καλημέρα ό ένας στον άλλο• λες και ό άλλος Είναι Τούρκος, λες κ' Είναι αλλόφυλος. Αυτά και μεταξύ συγγενών ακόμη. Οί οπαδοί κάθε κόμματος έχουν το δικό τους καφενείο• στο ένα καφενείο πάνε οί μεν, στο άλλο πηγαίνουν οί άλλοι. Θεέ μου, τί διαίρεσις εΐν' αυτή!

Θέλεις να δεις ακόμη πιο πολύ την αξία της ενότητας; Διάβασε την ιστορία μας. Μικρό Είναι το έθνος μας. Άλλ' όταν ήταν ενωμένο, ω τότε νικούσαμε τους εχθρούς. Οί γονείς μας, ή παλαιά γενεά πού ήταν τότε νέα παιδιά, όταν στρατεύθηκαν μας άφηναν και έφευγαν για το μέτωπο. «Παναγιά μαζί σας», τους έλεγαν οί μητέρες και οί γιαγιάδες μας. Κ' έφευγαν, κ' έφευγαν. Και ενωμένοι προχώρησαν, έφτασαν στη Λάρισα. Και προχώρησαν, πέρασαν τον Όλυμπο, και σαν αετοί την ημέρα του αγίου Δημητρίου μπήκαν στη Θεσσαλονίκη. Και προχώρησαν, έφτασαν μέχρι τη Σόφια. Ήταν τότε όλοι ενωμένοι, δεν υπήρχαν κόμματα, δεν υπήρχε διαίρεσης. Ενωμένο το' Ελληνικό έθνος έφτασε μέχρι την Τσατάλτζα, έξω άπ' την Κωνσταντινούπολη Σε λίγο θα μπαίναμε στην Πόλη και θα λειτουργούσαμε στην 'Αγια-Σοφιά. 'Αλλά, αλλά... Κ' ενώ οί Έλληνες είχαν φτάσει μέχρι το Σαγγάριο και άδειαζε ό Κεμάλ την Άγκυρα και έφευγε πέρα άπ' το Ικόνιο, και προμηνύετο θρίαμβος και νίκη μεγάλη..., Τι μας έφαγε, Τι μας διέλυσε; Ή διχόνοια. Εδιχάσθη το έθνος. Αιτία της νίκης των Τούρκων ήταν ή τρομερά μας διχόνοια. Δεν το λέω εγώ' το λέει ό Κεμάλ. Όταν στην Άγκυρα τον χειροκροτούσαν, αυτός τους είπε• Τι με χειροκροτάτε; δέ νικήσαμε εμείς τους Έλληνες• οί Έλληνες νικήθηκαν μόνοι τους, με τη διαίρεση τους... Έτσι ήρθε ή μικρασιατική καταστροφή, ή μεγάλη καταστροφή, από τη διαίρεση.

Αδελφοί μου! Ό σατανάς διαιρεί, ό Χριστός ενώνει. Κ' έχουμε πολλά παραδείγματα. Ό Χριστός ενώνει. Και Χριστός ίσον Εκκλησία. Και ή Εκκλησία ενώνει. Και εγώ ως επίσκοπος δεν ανήκω σε κόμματα. Πενήντα χρόνια δουλεύω στην Εκκλησία, πολλούς διωγμούς και φυλακίσεις και εξορίες υπέστην, αλλά σε κόμματα δεν ανήκω. Ή Εκκλησία μένει πάνω από τα κόμματα. Ή Εκκλησία μας, όπως είπα πολλές φορές και το επαναλαμβάνω, Είναι σαν την κλώσα. Ή κλώσα αγαπάει όλα τα πουλιά της• άλλα πουλιά της Είναι άσπρα, άλλα Είναι κόκκινα, άλλα Είναι γαλάζια, άλλα Είναι κίτρινα, άλλα Είναι μαύρα- εκείνη τ' αγαπάει όλα, οποιοδήποτε χρώμα και αν έχουν. Έτσι και ή Εκκλησία αγαπάει όλα τα παιδιά της και δεν αναμιγνύεται στα κομματικά.

Ή Εκκλησία μας διδάσκει να λέμε•

Ανήκουμε στην πατρίδα, στη γλυκεία μας πατρίδα.

Και πάνω από την πατρίδα ανήκουμε στο Χριστό- «όν, παίδες Ελλήνων, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας• αμήν».

Εκεί ν' ανήκουμε και ένα μόνο να επιδιώκουμε• να είμαστε ενωμένοι, ενωμένοι εν Χριστώ Ιησού τω Σωτήρι ημών, ω ή δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΗ ΟΜΙΛΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΟΜΝΗΝΩΝ- ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΤΗΝ 22-05-1988. ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΜΗΣΗΣ 

12-06-2005

 

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΠΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ ΜΕ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ;

Απάντηση: Ο υψηλότερος στόχος του ανθρώπου πρέπει να είναι να δοξάζει το Θεό (1 προς Κορινθίους 10:31) και αυτό συμπεριλαμβάνει να προσεύχεται σύμφωνα με το θέλημά Του. Πρώτα πρέπει να ζητήσουμε σοφία. «Αν, όμως, κάποιος από σας είναι ελλιπής σε σοφία, ας ζητάει από τον Θεό, που δίνει σε όλους πλούσια, και χωρίς να ονειδίζει• και θα του δοθεί» (Ιακώβου 1:5). Όταν ζητάμε σοφία πρέπει να βασιζόμαστε στο Θεό, ότι είναι ελεήμων και επιθυμεί να απαντήσει στις προσευχές: «Ας ζητάει, όμως, με πίστη, χωρίς να διστάζει καθόλου» (Ιακώβου 1:6, δες επίσης κατά Μάρκο 11:24). Γι’ αυτό η προσευχή σύμφωνα με το θέλημα του Θεού συμπεριλαμβάνει επίκληση για σοφία (να μας γίνει γνωστό το θέλημα του Θεού) και να προσευχόμαστε με πίστη (να έχουμε εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού). 

Ορίστε εφτά βιβλικές οδηγίες που καθοδηγούν τους πιστούς όταν προσεύχονται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού:

1) Να προσεύχεστε για τα πράγματα για τα οποία η Βίβλος διατάσσει προσευχή. Μας λέει να προσευχόμαστε για τους εχθρούς μας (κατά Ματθαίο 5:44), ο Θεός να στείλει ιεραπόστολους (κατά Λουκά 10:2), να μην εισερχόμαστε σε πειρασμό (κατά Ματθαίο 26:41), για αυτούς που υπηρετούν το Λόγο (προς Κολοσσαείς 4:3; 2 προς Θεσσαλονικείς 3:1), για τις κρατικές αρχές (1 προς Τιμόθεο 2:1-3), για ανακούφιση από βάσανα (Ιακώβου 5:13) και για την ίαση άλλων πιστών (Ιακώβου 5:16). Μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως προσευχόμαστε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού όταν προσευχόμαστε για τα πράγματα για τα οποία μας διατάσσει ο Θεός. 

2) Να ακολουθούμε το παράδειγμα των ευλαβών ηρώων από τις Γραφές. Ο Παύλος προσευχόταν για την σωτηρία του Ισραήλ (προς Ρωμαίους 10:1). Ο Δαυίδ προσευχόταν για έλεος και συγχώρεση όταν αμάρτησε (Ψαλμός 51:1-2). Η πρώιμη εκκλησία προσευχόταν για τόλμη να ευαγγελίζει (Πράξεις 4:29). Αυτές οι προσευχές είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και όταν προσευχόμαστε με παρόμοιο τρόπο αυτό είναι θεάρεστο. Σαν τον Παύλο και την πρώιμη εκκλησία πρέπει πάντα να προσευχόμαστε για την σωτηρία των άλλων. Όταν προσευχόμαστε για τον εαυτό μας πρέπει να το κάνουμε όπως ο Δαυίδ – να συνειδητοποιούμε τις αμαρτίες μας και να τις εξομολογούμαστε στο Θεό πριν αυτές να βλάψουν τις σχέσεις μας μαζί Του και να ματαιώσουν τις προσευχές μας. 

3) Να προσευχόμαστε με τα σωστά κίνητρα. Οι εγωιστικές προσευχές δεν είναι ευλογημένες από τον Θεό. «Ζητάτε, και δεν παίρνετε, επειδή ζητάτε με κακή πρόθεση, για να δαπανήσετε στις ηδονές σας» (Ιακώβου 4:3). Επίσης δεν πρέπει να προσευχόμαστε έτσι ώστε οι άλλοι να ακούσουν τα ωραία μας λόγια και να δουν πόσο είμαστε πνευματικοί αλλά πρέπει να προσευχόμαστε μόνοι μας, μυστικά έτσι ώστε να μας ακούσει μόνο ο Ουράνιος Πατέρας μας (κατά Ματθαίο 6:5-6).

4) Να προσευχόμαστε με πνεύμα συγχώρεσης προς τους άλλους (κατά Μάρκο 11:25). Πνεύμα πικρίας, οργής, εκδίκησης, θα εμποδίσει τις καρδιές μας να προσευχόμαστε με σύνεση. Ο Ματθαίος (5:23-24) μας συνιστά να μην αφιερώνουμε στο Θεό όταν είμαστε σε σύγκρουση με άλλους χριστιανούς. Έτσι δεν πρέπει και να προσευχόμαστε μέχρι να κάνουμε ειρήνη με τα αδέρφια μας εν Χριστώ. 

5) Να προσευχόμαστε με ευγνωμοσύνη (προς Κολοσσαείς 4:2, προς Φιλιππησίους 4:6-7). Πάντα μπορούμε να βρούμε κάτι για το οποίο να δείξουμε ευγνωμοσύνη άσχετα από το πόσες ανάγκες έχουμε. Και ο μεγαλύτερος μάρτυρας που ζει σ’ αυτόν τον κόσμο της λυτρωτικής αγάπης και που του προτείνεται ο ουρανός, έχει λόγο να είναι ευγνώμων στο Θεό. 

6) Να προσευχόμαστε με συνέπεια (κατά Λουκά 18:1; 1 προς Θεσσαλονικείς 5:17). Πρέπει να είμαστε συνεπείς στις προσευχές μας, να μην σταματάμε να προσευχόμαστε, ούτε να αποκαρδιωνόμαστε αν δεν λάβουμε γρήγορα απάντηση. Μέρος της προσευχής σύμφωνα με το θέλημα του Θεού είναι να πιστεύουμε πως ανεξάρτητα αν η απάντηση είναι ναί, όχι ή περίμενε, εμείς δεχόμαστε την κρίση Του, υπακούμε στο θέλημά Του και συνεχίζουμε να προσευχόμαστε. 

7) Να βασιζόμαστε στο Θείο Πνεύμα με προσευχή. Αυτή είναι μια θαυμάσια αλήθεια: «Παρόμοια, όμως, και το Πνεύμα συμβοηθάει στις ασθένειές μας• επειδή, το τι να προσευχηθούμε, καθώς πρέπει, δεν ξέρουμε, αλλά το ίδιο το Πνεύμα ικετεύει για χάρη μας με στεναγμούς αλάλητους. Κι αυτός που ερευνά τις καρδιές ξέρει τι είναι το φρόνημα του Πνεύματος, ότι ικετεύει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού για χάρη των άγιων» (προς Ρωμαίους 8:26-27). Έχουμε την βοήθεια του Πνεύματος όταν προσευχόμαστε. Σε καιρό λύπης και θρήνου, όταν αισθανόμαστε πως δεν μπορούμε να προσευχόμαστε έχουμε την παρηγοριά ότι ξέρουμε πως το Άγιο Πνεύμα προσεύχεται για μας! Τι υπέροχο Θεό έχουμε! 

Τι σιγουριά έχουμε όταν προσπαθούμε να βαδίζουμε κατά Πνεύμα και όχι κατά τη σάρκα! Τότε μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως το Άγιο Πνεύμα θα υλοποιήσει το δικό του θέλημα, παρουσιάζοντας τις προσευχές μας στον Θεό κατά τη βούλησή Του, σε συγκεκριμένο χρόνο και μπορούμε να είμαστε ήρεμοι ξέροντας πως Εκείνος κάνει τα πάντα για να συμβάλει στο δικό μας καλό (προς Ρωμαίους 8:28).

ΥΠΑΡΧΕΙ ''ΤΥΧΗ'' Ή ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ;

Για τον Χριστιανισμό και την Ορθόδοξη Εκκλησία μας τύχη δεν υπάρχει. Πουθενά στην Αγ. Γραφή και ολόκληρη την Αγιοπατερική Γραμματεία δεν διδάσκεται η πίστη στην τύχη. Η λέξη τύχη δεν εκφράζει τίποτε άλλο παρά την άγνοιά μας στις αιτίες των φαινομένων ή των γεγονότων της ζωής. Δεν υπάρχει καμιά θεά ή καμιά τυφλή δύναμη που να λέγεται τύχη. Ό,τι φαίνεται σε μας τυχαίο και συμπτωματικό πηγάζει πάντοτε από μια βαθύτερη αιτία...

Κατά τον Ιερόν Χρυσόστομον: Εἶναι κακὸν καὶ ἀπηγορευμένον νὰ πιστεύῃ κανεὶς εἰς τὴν τύχην.

Καὶ λέγει: Ἄν ἡ τύχη κάνῃ τὸν καλὸν ἢ τὸν κακὸν (ἄνθρωπον), τότε γιατὶ συμβουλεύεις τὰ παιδιά σου καὶ τὰ νουθετεῖς;

Ὅλα τότε ἄσκοπα καὶ χαμένα. Ἄν ἡ τύχη κάνει τοὺς πλουσίους, καὶ τοὺς πτωχούς, τότε δὲν χρειάζεται μόρφωσις, οὔτε ἀγὼν διὰ ἀπόκτησιν περιουσίας. Ἂν δὲν ὑπάρχῃ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐποπτεύει τὰ πάντα, τότε δὲν θὰ ὑπῆρχε τάξις καὶ ἁρμονία, χωρὶς δηλαδὴ τὴν πρόνοιάν Του• Ἄν δὲν ὑπάρχῃ Θεὸς, πῶς ἔγιναν ὅλα αὐτά; Κι’ ἂν ὑπάρχῃ, πῶς τὰ παραβλέπει αὐτά; Ἄν πάλι – ὅπως συμβαίνει – τὰ ἐδημιούργησεν ὅλα, τότε πρόσεχε τὴν ἀσέβειαν καὶ βλασφημίαν! 

Ἂν ὑπάρχῃ τύχη, δὲν ὑπάρχει κρίσις. 

Ἂν ὑπάρχῃ τύχη, δὲν ὑπάρχει πίστις.

Ἂν ὑπάρχῃ τύχη, δὲν ὑπάρχει Θεός. 

Ἄν ὑπάρχῃ τύχη, δὲν ὑπάρχει ἀρετή. 

Ἂν ὑπάρχῃ τύχη, δὲν ὑπάρχει κακία. 

Ἄν ὑπάρχῃ τύχη, ὅλα ἄδικα τὰ κάνομε καὶ ἀνώφελα τὰ ὑπομένομε. 

Εἶναι νὰ θαυμάζῃ κανείς, τὴν Πάνσοφον, Δικαίαν καὶ Στοργικὴν Πρόνοιαν τοῦ Παναγάθου Θεοῦ καὶ Πατρός ἡμῶν. Εἶναι νὰ γεμίζῃ ἡ καρδία μας, ἀπὸ εὐγνωμοσύνην καὶ ἐμπιστοσύνην πρὸς τὸν Παντοδύναμον Θεὸν καὶ Παντοκράτορα τοῦ κόσμου. 

Εἶναι ἡ πίστις ποὺ πρέπει νὰ μᾶς κάνῃ δυνατοὺς κι ἀποφασιστικοὺς εἰς τὴν ζωὴν, ὥστε νὰ προχωροῦμε εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς. Εἶναι αὐτή, ἡ ὁποία μᾶς δίδει δύναμιν, νὰ μὴ λυγίσωμεν εἰς τὰς δυσκολίας τῆς ζωῆς, τὰς δοκιμασίας καὶ τὰς θλίψεις.

Εἶναι ἡ Θεία Πρόνοια γιὰ ὅλους καὶ γιὰ ὅλα.

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

''ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΩ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΑΥΤΟΝ...''

 Η πιο μεγάλη ώρα! Η πιο ιερή στιγμή! Η σοβαρότερη πράξη της ζωής μας! Τότε που ακούμε από το στόμα του ιερέως του Θεού τα συγκλονιστικά λόγια <<Σώμα και Αίμα Χριστού εις άφεσίν σου αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον>>, και δεχόμαστε στο πήλινο στόμα μας <<τον άρτον της ζωής, το ουράνιον μάννα>> και δεν είμαστε πλέον φθαρτοί και θνητοί άνθρωποι, αλλά έχουμε τη χάρη της αφθαρσίας και την ελπίδα της αναστάσεως και συμμετοχής μας στην αιώνια χαρά και άφθαρτη δόξα της ουρανίου Βασιλείας.

 Όλα αυτά συμβαίνουν όταν κατάλληλα προετοιμασμένοι προσέλθουμε στο Ποτήριον της Ζωής. Γιατί, αν δεν είμαστε σε ανάλογη κατάσταση, αν δεν είναι έτοιμη η ψυχή μας να δεχθεί τη μεγάλη Επίσκεψη, τότε υπάρχει κίνδυνος, κίνδυνος σοβαρός, να μη γίνει η θεία Μετάληψη <<εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον>>, αλλά <<εις κρίμα και εις κατάκριμα>>. Γι' αυτό και ο απόστολος Παύλος συμβουλεύει: <<Δοκιμαζέτω άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου πινέτω>>. Να εξετάζει ο κάθε άνθρωπος με προσοχή τον εαυτό του, να μελετά σε ποιά κατάσταση πνευματική βρίσκεται. Και αφού κάμει αυτή την εξέταση, τότε να προσέρχεται και να τρώγει από τον καθαγιασμένο Άρτο της θείας Ευχαριστίας και να πίνει από το Άγιο Ποτήριο. <<Ο γαρ εσθίων και πίνων αναξίως κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει>>.Εκείνος που μεταλαμβάνει τα Τίμια Δώρα ανάξια, τρώγει και πίνει κατάκριμα και καταδίκη στον εαυτό του, επειδή δεν κάνει διάκριση του σώματος και αίματος του Κυρίου, αλλά τα μεταλαμβάνει σαν να ήταν συνήθεις τροφές. 

 Επειδή δε ανάξια χωρίς προηγούμενη δοκιμασία του εαυτού σας τρώγετε και πίνετε το σώμα και το αίμα του Κυρίου, γι' αυτό υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και πέθαναν αρκετοί (Α Κορ. ια 28-30).

 Ο λόγος αυτός του θεοπνεύστου Αποστόλου είναι προτρεπτικός και απειλητικός. Προτρέπει στο ορθό και απειλεί ότι αν δεν γίνει αυτό, τότε οι συνέπειες μπορεί να είναι φοβερές ασθένειες και θάνατος για όσους προσέρχονται αναξίως. Ο Μυστικός Δείπνος, η Αγία Τράπεζα της Εκκλησίας μας, που γίνεται αιτία πολλών και αιωνίων αγαθών για τους αξίως προσερχομένους, γίνεται καταδίκη, καταστροφή για όσους πλησιάζουν ανέτοιμοι. Όχι γιατί αλλάζει η φύση της, αλλά διότι είναι διαφορετική η διάθεση και η κατάσταση εκείνου που πλησιάζει. 

 Να μη σταθούμε λοιπόν με επιπολαιότητα και προχειρότητα ενώπιον του Αγίου Ποτηρίου, χωρίς να εξετάζουμε και χωρίς να καταλαβαίνουμε όπως πρέπει το μέγεθος των προκειμένων Δώρων. Να μην προχωρούμε <<μη εννοούντες, ότι σώμα εστί δεσποτικόν. Σώμα φρίκης γέμον>>. Σώμα Χριστού, Αίμα Χριστού, φρικτά μυστήρια! Να σταθούμε με σοβαρότητα, με συγκλονισμό ψυχής και υπευθυνότητα, με γνώση του μεγάλου Μηστυρίου. 

 Θέλεις να κοινωνήσεις, χριστιανέ; Μεγάλο και άγιο και θεάρεστο είναι αυτό που επιθυμείς. Και γι' αυτό με άγιο και θεάρεστο τρόπο πρέπει να προσέλθεις. Σκέψου πριν το κάμεις: Είμαι άξιος; Είμαι έτοιμος να δεχθώ το θείο Δώρο; <<Συ σαυτού γίνου κριτής και των βεβιωμένων ακριβής δικαστής. Ερεύνα το συνειδός και τότε δέχου το δώρον>>, συμβουλεύει ένας ιερός ερμηνευτής. Γίνε κριτής του εαυτού σου. Γίνε δικαστής ακριβής των πράξεων της ζωής σου. Ερεύνησε τη συνείδησή σου, άκουσε τη φωνή της. Και αν η συνείδησή σου δίνει μαρτυρία αγαθή, τότε να δεχθείς το δώρο. Διαφορετικά δεν πρέπει να τολμήσεις, διότι κατάκριμα και καταδίκη θα κοινωνήσεις. 

 <<Δοκιμαζέτω άνθρωπος εαυτόν>>. Αυτοεξέταση απαιτείται, αυτοκριτική. Πόσα αμαρτάνουμε καθημερινά οι αδύναμοι και ατελείς άνθρωποι! Πόσες πράξεις απρεπείς, πόσες κακίες και αντιπάθειες στην ψυχή μας και έλλειψη συγχωρητικότητος για τους αδελφούς που μας έφταιξαν! Πόσοι λόγοι αμαρτωλοί, πικροί και άστοχοι στο στόμα μας, πόσες επιθυμίες άθλιες κυριαρχούν στην καρδιά μας, πόσες σκέψεις εφάμαρτες μολύνουν συχνά το νου!

 Να τα σκεφθούμε όλα αυτά και να κατανυγεί η ψυχή μας. Να ταπεινωθεί και να αισθανθεί το βάρος της ενοχής της και βαθιά να μετανοήσει. Και να ευχαριστήσουμε τον άγιο Θεό, που εκτός από το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας παρέδωσε στην Εκκλησία του και το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, όπου ενώπιον του Πνευματικού καταθέτουμε τα βάρη της ψυχής μας με ειλικρινή μετάνοια και παίρνουμε άφεση. Και τότε, με την ευχή του Πνευματικού, θα προσερχόμαστε στο Άγιο Ποτήριο, όταν εκείνος κρίνει και όσο συχνά εκείνος κρίνει, για να κοινωνούμε ακατακρίτως τα θεία Μυστήρια και να παίρνουμε δύναμη και ζωή, χαρά και λύτρωση και σωτηρία. 

  

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΗΣΜΟΝΗΤΑΙ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ

Έχουν περάσει 150 χρόνια από τότε (την 8.10.1838) που εκφωνήθηκε ο λόγος αυτός του πρωταγωνιστού της Εθνικής μας Ελευθερίας Θ. Κολοκοτρώνη, ο οποίος παρατίθεται στη συνέχεια.

Απευθύνεται προς τους μαθητές του Ελληνικού Γυμνασίου στην Πνύκα και κατ' επέκταση θα λέγαμε στη νεολαία της εποχής του.

Η αλήθεια που μαρτυρεί είναι ότι η Ελευθερία που όλοι τώρα απολαμβάνουμε υπήρξε αποτέλεσμα υπερανθρώπου Αγώνος των προγόνων μας, πρώτον υπέρ (και δια) Πίστεως στον Χριστό. Και δεύτερον υπέρ Πατρίδος. Και η υποχρέωσή μας απέναντι στην ιστορική αυτή Αλήθεια είναι να διατηρήσουμε το πολύτιμο αγαθό της Ελευθερίας ακέραιο, θεμελιώνοντας τον ελεύθερο βίο μας στο ακλόνητο θεμέλιο της Πίστεως στον Χριστό.

Δυστυχώς, σήμερα, 29 ημέρες πριν το Άγιον Πάσχα, η πατρίδα μας απειλείται με νέον πόλεμο. Και αυτό γιατί; Διότι οι τόσες αμαρτίες μας και η απομάκρυνσή μας από τον Θεό, τον έχουν λυπήσει τόσο, που εκείνος επιτρέπει να ζήσουμε όλη αυτή την δεινή κατάσταση. Μέχρι σήμερα πολλές ευκαιρίες ανάνηψης μας έδωσε, εμείς όμως καμία δεν θε θελήσαμε να εκμεταλευτούμε. Η πείνα μαστίζει τη χώρα μας και εμείς συνεχίζουμε αποστάτες. Η ανεργία και τα προβλήματα που συνεπάγονται από αυτήν, κυριαρχεί σε αφάνταστο ποσοστό στην Πατρίδα μας, κι εμείς πάλι αποστάτες. Αφού λοιπόν ούτε και κατόπιν αυτών δεν έχουμε συνέλθει πνευματικά, ο Θεός δεν μπορεί να δείξει άλλη ανοχή για έναν λαό αποστάτη, αγνώμονα και αχάριστο, αποστρέφεται αυτόν και επιτρέπει για ακόμη μία φορά να ηχήσουν σε αυτόν οι σειρήνες και οι ιαχές του πολέμου. 

Κι αυτήν όμως την φοβερή στιγμή, δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι πολύ σημαντικό. Πως <<Τα αδύνατα παρά ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ εστίν>>. Ο Θεός ακόμη και τώρα όλα μπορεί να τα ανατρέψει, αρκεί να δει από εμάς ειλικρινή μετάνοια και επιστροφή εις τον Οίκο Του και στο πανάγιο θέλημά Του. Θέλημα αγάπης και ανακούφισης και όχι θέλημα υποδούλωσης. 

Επομένως ο παρακάτω λόγος, μοιάζει τόσο επίκαιρος όσο ποτέ άλλωτε. Ας τον ακούσουμε, ας αφουγκραστούμε τα Ιερά λόγια του Ήρωα των Ηρώων της Ελληνικής Επαναστάσεως, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, και ας αλλάξουμε κι εμείς πνευματική στάση, βάζοντας αρχή για έναν αγώνα υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. 

<<... Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση,  δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε <<που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα>>, αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση... Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, όπου άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια καρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιάν αρμάδα... Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ π ί σ τ ε ω ς και έπειτα υπέρ π α τ ρ ί δ ο ς... Εμάς, μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ' ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέρα των αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ημέρα. Εις εσάς μένει να ιάσετε και να στολίσετε τον τόπο όπου ημείς ελευθερώσαμε. Και, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία...>>.

ΛΟΓΟΙ ΤΟΣΟ ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΟΣΟ ΠΟΤΕ!!!       

Η ΖΩΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Φτάνεις, λοιπόν, στο σπίτι. Τί θα κάνεις εκεί; Θα αγωνιστείς μ’ όλη σου τη δύναμη να διατηρήσεις την προσήλωση του νου και της καρδιάς στον Κύριο. Αμέσως μετά την εκκλησία, τρέξε στο δωμάτιό σου και κάνε αρκετές μετάνοιες, ζητώντας ευλαβικά από τον Θεό να σε βοηθήσει, ώστε να αξιοποιήσεις το χρόνο της παραμονής σου στο σπίτι με τρόπο ωφέλιμο για την ψυχή σου. Ύστερα κάθησε και ξεκουράσου για λίγο. Αλλά και τότε μην αφήνεις τους λογισμούς σου να ξεστρατίζουν. Διώχνοντας κάθε σκέψη, επαναλάμβανε νοερά την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με! Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με!».

Αφού ξεκουραστείς πρέπει ν’ ασχοληθείς με κάτι, είτε προσευχή είτε εργόχειρο.

Τί εργόχειρο θα κάνεις δεν έχει σημασία∙ ξέρεις ήδη τί σου αρέσει. Είναι, βλέπεις, αδύνατο να ασχολείσαι όλη την ώρα με πνευματικά πράγματα∙ χρειάζεται να έχεις και κάποιο ευχάριστο εργόχειρο. Μ’ αυτό θα καταπιάνεσαι, όταν η ψυχή σου είναι κουρασμένη, όταν δεν έχεις τη δύναμη να διαβάσεις ή να προσευχηθείς. Αν, βέβαια, οι πνευματικές σου ενασχολήσεις πηγαίνουν καλά, το εργόχειρο δεν είναι απαραίτητο. Εκπληρώνει μόνο την ανάγκη αξιοποιήσεως του χρόνου, που αλλιώς θα σπαταλιόταν σε απραξία. Και η απραξία είναι πάντα ολέθρια, πολύ περισσότερο όμως στον καιρό της νηστείας.

Πώς πρέπει να προσεύχεται κανείς στο σπίτι; Σωστά σκέφθηκες ότι τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή οφείλουμε να προσθέτουμε κάτι στον συνηθισμένο κανόνα προσευχής. Νομίζω, ωστόσο, πως αντί να διαβάζεις περισσότερες προσευχές από το Προσευχητάρι, είναι καλύτερο ν’ αυξήσεις τη διάρκεια της άμεσης επικοινωνίας σου με τον Κύριο. Κάθε μέρα, πριν αρχίσεις και αφού τελειώσεις τη την ορθρινή και βραδυνή ακολουθία, να απευθύνεσαι με δικά σου λόγια στον Κύριο, την Υπεραγία Θεοτόκο και τον φύλακα άγγελό σου, ευχαριστώντας τους για την προστασία τους και παρακαλώντας τους για την ικανοποίηση των πνευματικών σου αναγκών.

Ζήτα τους να σε βοηθήσουν, ώστε, πρώτα απ’ όλα να γνωρίσεις τον εαυτό σου, να αποκτήσεις αυτογνωσία και, όταν την αποκτήσεις, να σου χαρίσουν ζήλο και δύναμη, ώστε να θεραπεύσεις τις πληγές της ψυχής σου. Ζήτα τους, ακόμα, να γεμίσουν την καρδιά σου με το αίσθημα της ταπεινώσεως και της συντριβής. Η ταπείνωση είναι η πιο ευάρεστη στον Θεό θυσία. Έτσι να προσεύχεσαι. Μην επιβάλεις, όμως, στον εαυτό σου έναν προσευχητικό κανόνα μακρύ και βαρύ, έναν κανόνα που θα υπερβαίνει τα μέτρα των ψυχοσωματικών σου δυνάμεων και θα σε καταβάλλει. Καλύτερα είναι να προσεύχεσαι συχνότερα στη διάρκεια της ημέρας και, όταν ασχολείσαι μ’ οποιαδήποτε άλλη εργασία, να έχεις το νου σου στο Θεό.

Μετά την προσευχή, διάβαζε για λίγο με αυτοσυγκέντρωση. Η μελέτη δεν αποσκοπεί στο φόρτωμα του μυαλού σου με διάφορες πληροφορίες και γνώσεις, αλλά στην ψυχική σου ωφέλεια και εποικοδομή. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται να διαβάζεις πολλά. Διάβαζε όμως με προσοχή μεγάλη και με καρδιακή συμμετοχή.

«Τί να διαβάζω;», θα με ρωτήσεις. Μόνο πνευματικά βιβλία, φυσικά. Η προσεκτική ανάγνωση τέτοιων βιβλίων εμπνέει την ψυχή περισσότερο απ’ ο,τιδήποτε άλλο. Αν πάντως, στη διάρκεια της μελέτης γεννιέται ο πόθος της προσευχής, ν’ αφήνεις το βιβλίο και να προσεύχεσαι.

Θα διαβάζεις, λοιπόν, θα προσεύχεσαι, θα κάνεις μετάνοιες. Και μ’ όλα αυτά, ωστόσο, δεν θα μπορέσεις να κρατήσεις το νου και την καρδιά σου σε κατάσταση συνεχούς και έντονου αγώνα. Είναι αναπόφευκτο να κουράζεσαι. Τότε, όπως σου είπα, θα ασχολείσαι με κάποια πρακτική εργασία.

Σκέφτεσαι, καθώς μου γράφεις, να μειώσεις την ποσότητα του καθημερινού σου φαγητού. Σωστή κι ωφέλιμη η σκέψη σου∙ σωστή, γιατί το σώμα, που με τις παρεκτροπές του σε αναγκάζει να μετανοείς, οφείλει να καταβάλει στη διάρκεια της Σαρακοστής τους μόχθους που του αναλογούν∙ και ωφέλιμη, γιατί με τη νηστεία το σώμα δουλαγωγείται, ο νους καθαρίζεται, η καρδιά μαλακώνει, τα πάθη νεκρώνονται. Μόνο μην το παρακάνεις. Ήδη τρως τόσο λίγο.

Πρέπει να έχεις δυνάμεις, για να στέκεσαι στην εκκλησία και για ν’ αγωνίζεσαι στο σπίτι. Κοίτα να τρως τόσο, όσο χρειάζεται για να μην εξασθενήσεις.

Καλό θα ήταν επίσης, να μείωνες λίγο το χρόνο του ύπνου και της αναπαύσεώς σου. Είναι μία θυσία για σένα, αλλά κάθε λογής θυσία ταιριάζει σ’ αυτή την περίοδο.

Και με τις συζητήσεις τί θα γίνει; Τη Σαρακοστή τουλάχιστον, οι συζητήσεις με τους άλλους ας περιοριστούν σε πνευματικά θέματα. Ακόμα καλύτερες είναι οι κοινές πνευματικές αναγνώσεις, που δίνουν αφορμές για την ανταλλαγή εποικοδομητικών σκέψεων και για την εξαγωγή ωφέλιμων συμπερασμάτων. Κατάλληλοι γι’ αυτό τον σκοπό είναι οι Βίοι των Αγίων.

Αρκετά έγραψα. Θα προσθέσω ό,τι άλλο χρειάζεται αργότερα.

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου