Η ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

  Το κείμενο που ακολουθεί εδημοσιεύθει εις το περιοδικό <<ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ>> τον Μάρτιο του 1996.

 Το παρακάτω σύντομο κείμενο εδημοσιεύθη σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα της Ρωσίας ως κατακλείς μακροσκελούς άρθρου διακεκριμένου δημοσιογράφου εκ Μόσχας. Είναι ένα κείμενο Ομολογίας, αλλά και ιεραποστολής προς τον Ορθόδοξον Ρωσικόν λαόν.

  << Η Ορθόδοξος Εκκλησία των Γ.Ο.Χ. της Ελλάδος ως η αδιάκοπος συνέχεια της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας, διαφυλάσσει <<ακαινοτομήτως>> την γνησίαν και ανόθευτον παραδοθείσαν πίστιν και δια τούτο ως η Αγία εν Ελλάδι του Χριστού Εκκλησία μετά των Αγίων Πατέρων των Οικουμενικών, Πανορθοδόξων και Τοπικών Συνόδων καταδικάζει και τω αναθέματι παραδίδει τον Οικουμενισμόν, ως προδοσίαν της Ορθοδόξου Πίστεως, ως και πάσαν προσπάθειαν εκκοσμικεύσεως της Εκκλησίας και νοθεύσεως του Ορθοδόξου φρονήματος και βιώματος.

 Συγκεκριμένα καταδικάζει:

•  Την αιρετικήν - Οικουμενιστικήν Εγκύκλιον του 1920, την εκδοθείσαν υπό του Τοποτηρητού του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Προύσης Δωροθέου, η οποία αποτελεί τον Καταστατικόν Χάρτην του Οικουμενισμού.
  
•  Το εν Κων/λει Μασωνικόν - Οικουμενιστικόν Συνέδριον του 1923, το οποίον έγινε με την συμμετοχή αντιπροσώπων των Εκκλησιών της Κων/λεως, της Ρωσίας, της Σερβίας, της Κύπρου, της Ελλάδος και της Ρουμανίας, υπό την προεδρία του Μασώνου Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, και το οποίον απεφάσισε, ως πρώτον βήμα του Οικουμενισμού, την επιβολή στην Ελλάδα και την Κων/λι του Παπικού Ημερολογίου.
  
•  Την εισαγωγήν του Παπικού Ημερολογίου εις την Ελλάδα το έτος 1924 υπό του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου Αρχ/που Αθηνών.
  
•  Την δημιουργίαν του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών το 1946.
  
•  Τας ψευδοπανορθοδόξους Διασκέψεις του 1963, 1964 κλπ. δια των οποίων απεφασίσθη ο <<διάλογος αγάπης>> μετά του Πάπα.
  
•  Την ψευδοάρσιν των αναθεμάτων κατά του Παπισμού από τον Μασώνο Πατριάρχη Κων/λεως Αθηναγόρα.
  
•  Τας συμπροσευχάς των λεγομένων Ορθοδόξων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων κλπ. μετά των αιρετικών Παπικών, Προτεσταντών, Αγγλικανών, Μονοφυσιτών.
  
•  Τας πανθρησκειακάς συμπροσευχάς της Ασσίζης, της Ουάσιγκτον και της Καμπέρρας της Αυστραλίας, εις τας οποίας συμμετείχαν και εκπρόσωποι των λεγομένων Ορθοδόξων Εκκλησιών.
  
•  Την απόφασιν του Πατριαρχείου Μόσχας εν έτει 1971, δια της οποία; επιτρέπεται να χορηγούνται τα μυστήρια εις τους αιρετικούς Παπικούς.
  
•  Τας επαφάς του Πατριάρχου της Μόσχας Αλεξίου του Β΄ με τους Ραββίνους των Η.Π.Α. κατά την επίσκεψί του σε συναγωγή της Νέας Υόρκης το 1991.
  
•  Επί πλέον η Εκκλησία των Γ.Ο.Χ. καταδικάζει τας προσπαθείας που γίνονται από τον διεθνή Εβραιοσιωνισμόν και την Μασωνίαν και από άλλας σκοτεινάς δυνάμεις, τόσον των Η.Π.Α., όσον και της Ευρώπης και αλλαχού, να καθυποτάξουν και να εξοντώσουν, είτε δια της πείνας και του πολέμου, είτε δια του αντιχρίστου αντιεκκλησιαστικού δυτικού τρόπου ζωής, είτε δια της εξαπλώσεως των νέων θρησκειών (νέα εποχή, μαγεία, σατανολατρεία), τους Ορθοδόξους λαούς δια την δημιουργίαν Νέας Τάξεως πραγμάτων, ήτοι την επιβολήν Παγκοσμίου δικτατορίας και την έλευσιν του αντιχρίστου.
  
•  Μόνον η Θεία Χάρις δια της βιώσεως της ορθοδόξου παραδόσεως, όπως εβιώνετο πάντοτε από τους ορθοδόξους λαούς, μέσα από το πνεύμα της ενότητος εν τη Μιά, Αγία, Καθολική και Αποστολική του Χριστού Εκκλησία θα προστατεύση τους Ορθοδόξους λαούς από τας επιδρομάς των συγχρόνων <<βαρβάρων>> και θα τους αναδείξη εις δύναμιν, η οποία δια του οορθοδόξου πολιτισμού θα οδηγήση την ανθρωπότητα εις την σωτηρίαν.
  
  
  Δια την Ιεράν Σύνοδον
  
  Ο Αρχιγραμματεύς
  
  + Ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Κήρυκος
  
      

ΠΟΙΟ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ, ΟΤΑΝ ΣΤΕΡΕΙΤΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΑΙ ΙΕΡΕΩΣ.

  Είναι φανερόν το καθήκον παντός Χριστιανού Ορθοδόξου να μη μεταβαίνη εις ναόν, όπου υπάρχει ιερεύς αποστάτης και ιερουργεί κατά τον νεωτερισμόν του αντιχρίστου,διότι κατά τον 33ον ιερόν κανόνα της εν Λαοδικεία Συνόδου δεν επιτρέπεται να συμπροσεύχεται ο Ορθόδοξος χριστιανός μετά των αιρετικών ή σχισματικών. Ουδέ ευλογίαν λαμβάνει ο ορθόδοξος, όπου μεταβαίνει εις τον κακόδοξον ιερέα, διότι κατά τον 32ν ιερόν κανόνα της αυτής αγίας Συνόδου αι ευλογίαι των κακοδόξων είναι <<αλογίαι μάλλον>>, όχι δε μόνον ορθόδοξος δεν πρέπει να συνεορτάζη με τους κακοδόξους, αλλά και ούτε τα δώρα των να δέχεται, όπου στέλλουν, όταν έχουν τας εορτάς των, κατά τον 37ον κανόνα της ιδίας αγ. Συνόδου. Και γεννάται το ερώτημα εν τοιαύτη περιπτώσει, τι θα κάμη ο χριστιανός, όπου στερείται ιερού ναού και ιερέως; Να μιμηθή το παράδειγμα των αγίων Μαρτύρων και ομολογητών, οίτινες ζώντες εις καιρόν διωγμού της πίστεως προσεκαρτέρουν εις την προσευχήν εν μέσω  των θλίψεων και κακώσεων του σώματος, χαίροντες εις αυτάς και τω Θεώ ευχαριστούντες, διότι δια του μικρού κόπου και πόνου του σώματος απελάμβανον τον στέφανοντης καλής ομολογίας εν τη βασιλεία των Ουρανών.