ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

[ Κυριακή, 3 Μαΐου 2026 1:22 ΜΜ ] ⁨πΧαραλαμποςΚυπρος⁩: *ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ* Πράξεις των Αποστόλων Κεφ.Θ', στίχοι 32-42 Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι η Ζωή και η Ανάσταση. Αυτό μας το απέδειξε και ενώ βρισκόταν στον κόσμο τούτο, δηλαδή στη γη, ότι μπορεί να θεραπεύσει και ακόμα να αναστήσει νεκρούς και να τους επαναφέρει στη ζωή. Και με τη δική Του Ανάσταση έδωσε το μήνυμα σε όλους εμάς, ότι αυτή η ζωή στη γη είναι πρόσκαιρη και προσωρινή και οφείλουμε, μέσα από αγώνα πνευματικό, να προετοιμάζουμε τον εαυτό μας για την άλλη ζωή, την αθάνατη, την αιώνια, η οποία δεν θα έχει θλίψη, πόνο, στεναχώρια και θάνατο. Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ακούσαμε για τη θεραπεία του παραλύτου από τον Κύριο, ο οποίος ήταν παράλυτος για 38 χρόνια, ενώ στο αποστολικό ανάγνωσμα ακούσαμε για την ίαση του Αίνεα, ενός ανθρώπου που ήταν παράλυτος για 8 χρόνια, καθώς και για την ανάσταση της μαθήτριας του Χριστού, Ταβιθάς. Η δύναμη της πίστεως φέρνει την ευσπλαχνία του Θεού στους ανθρώπους. Η πίστη του ανθρώπου στον Δημιουργό του είναι το στήριγμα και η ελπίδα του, ότι ο Θεός θα φανερώσει τη μεγαλοπρέπειά Του και τα θαυμαστά Του έργα. Έτσι δημιουργείται μια ζωντανή σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό. Ο Απόστολος Πέτρος περιόδευε στα μέρη όπου υπήρχαν πιστοί χριστιανοί και πρώτος προορισμός του ήταν η Λύδδα, αρχαία πόλη της Παλαιστίνης κοντά στην πόλη Ιόππη. Εκεί ο Απόστολος Πέτρος συνάντησε έναν άνθρωπο ονόματι Αινέας, ο οποίος ήταν παράλυτος στο κρεβάτι για 8 χρόνια και του είπε: «Αινέα, ο Ιησούς, ο Χριστός, σε θεραπεύει από την ασθένειά σου. Σήκω και στρώσε μόνος σου το κρεβάτι σου.» Και αμέσως εκείνος σηκώθηκε υγιής. Όσοι κατοικούσαν στη Λύδδα είδαν αυτόν υγιή, πίστεψαν και στράφηκαν προς τον Κύριο, εξαιτίας του θαύματος που τέλεσε ο Απόστολος Πέτρος. Στην κοντινή πόλη Ίοππη, βρισκόταν μία μαθήτρια του Κυρίου, που είχε το όνομα Ταβιθά. Η Ταβιθά ήταν άνθρωπος της προσφοράς, της δοτικότητας και της ελεημοσύνης και συνεχώς επιτελούσε έργα φιλανθρωπίας. Έτυχε εκείνες τις ημέρες να ασθενήσει και να πεθάνει. Όπως συνηθιζόταν με βάση τον ιουδαϊκό νόμο, την έλουσαν, την ετοίμασαν για την ταφή και την έβαλαν στο μεσοπάτωμα. Επειδή η Λύδδα ήταν κοντά στην Ιόππη, οι μαθητές του Χριστού έστειλαν δύο άνδρες να παρακαλέσουν τον Πέτρο να μην αργήσει να έρθει κοντά τους, αφού πληροφορήθηκαν ότι ήταν εκεί. Όταν ο Πέτρος έφτασε στην Ιόππη και πληροφορήθηκε ότι η Ταβιθά πέθανε, οδηγήθηκε στο ανώγειο δωμάτιο, στο οποίο βρισκόταν το σώμα της Ταβιθάς, για να τη δει. Εκεί, γύρω από την Ταβιθά, βλέπει τις χήρες, οι οποίες έδειχναν τα ενδύματα και τους χιτώνες τους που είχε φτιάξει η Ταβιθά, αλλά και τα δάκρυα των πτωχών και των ανθρώπων που ήρθαν να δουν την Ταβιθά. Η ελεημοσύνη της Ταβιθάς έφερε σε εκείνο τον χώρο πλήθος κόσμου, που έδειχνε την ευεργεσία που έκανε η Ταβιθά σε αυτούς. Ο Απόστολος Πέτρος, όταν είδε αυτή τη σκηνή που διαδραματιζόταν εκεί, ένιωσε και αυτός πόνο και θλίψη για την Ταβιθά. Η ελεημοσύνη δεν είναι απλά δωρεά, όπως νομίζουμε, αλλά είναι δάνειο, διότι εκείνος που ποιεί την ελεημοσύνη δανείζει και ο πτωχός ή εκείνος που βρίσκεται σε ανάγκη και λαμβάνει ελεημοσύνη δανείζεται. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι σε αυτή την πράξη ο Ίδιος ο Θεός είναι ο εγγυητής του δανείου. Ο Πέτρος έβγαλε έξω από το δωμάτιο όλους και, αφού γονάτισε στη γη, με θερμή παρακλητική προσευχή προς τον Θεό ζήτησε υπέρ της αναστάσεως της Ταβιθάς. Έπειτα στράφηκε προς το σώμα και είπε: "Ταβιθά, ανάστηθι!" Αμέσως η Ταβιθά σηκώθηκε, άνοιξε τα μάτια της και, όταν είδε τον Πέτρο, ανασηκώθηκε από το κρεβάτι της. Ο Πέτρος τής έδωσε το χέρι του και τη σήκωσε. Έπειτα, αφού κάλεσε όλους τους χριστιανούς, τις χήρες και τους πτωχούς, τους παρουσίασε την Ταβιθά αναστημένη, σηκωμένη από τον θάνατο, ζωντανή. Αυτή είναι η μεγάλη δύναμη της ελεημοσύνης, η δύναμη που μπορεί να νικήσει ακόμη και τον θάνατο, αυτή η ελεημοσύνη η οποία ανεβαίνει στον Ουρανό και στέκεται ενώπιον του Θεού. Η ελεημοσύνη είναι νομοθετημένη από τον Ίδιο τον Κύριον και αυτό δεν πρέπει ο άνθρωπος να το αμφισβητεί, διότι ο Κύριος μας είπε, απευθυνόμενος στον νεανίσκο, που τηρούσε όλες τις εντολές: «Πώλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε στους πτωχούς και μετά έλα να με ακολουθήσεις.» Αμέσως έγινε γνωστό στην πόλη Ιόππη το θαύμα της αναστάσεως της Ταβιθάς και πολλοί πίστεψαν στον Κύριο. Είδατε, αδελφοί μου, πόσο μεγάλη σημασία έχει ελεημοσύνη στα μάτια του Θεού; Ανέστησε ακόμη και νεκρό. Σύμφωνα με τον ψαλμωδό, θυσία είναι και η αγάπη, η ταπείνωση, η σωφροσύνη, η υπακοή, η νηστεία, η προσευχή και η κατάνυξη της ψυχής προς το αγαθό, όμως μεγαλύτερη και προτιμότερη από όλες τις θυσίες και τις αρετές είναι η ελεημοσύνη. Η ελεημοσύνη είναι εύκολη να γίνει από τον άνθρωπο και επιπλέον του χαρίζει τη χαρά της προσφοράς και της αγάπης, όταν βλέπει τον συνάνθρωπό του να γίνεται καλύτερα μέσα από αυτή την ευεργεσία. Και, όπως είπαμε, η ελεημοσύνη είναι δάνειο με εγγυητή τον Ίδιο τον Θεό. Ποιος έχει πιστότερο, πλουσιότερο και πιο αληθινό εγγυητή από τον Θεό; Να θυμάστε, ότι όταν έρχεται ο πτωχός ή ο δανειζόμενος που έχει ανάγκη από εσάς, στο πρόσωπό του είναι ο Θεός. Ο Θεός μας ζητά να ασκούμε την ελεημοσύνη. Με ποιο τρόπο; Όπως θυμόμαστε από την ευαγγελική περικοπή της Κυριακής της Απόκρεω: «Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν γυμνός και με ντύσατε, ήμουν ξένος και με φιλοξενήσατε, ήμουν ασθενής και ήρθατε να με διακονήσετε, ήμουν στη φυλακή και με επισκεφθήκατε. Αυτή είναι η αληθινή ελεημοσύνη, η δικαιοσύνη του Θεού. Αυτά τα ευλογημένα έργα της ελεημοσύνης πρέπει να κάνουμε, αδελφοί μου, για να μας αναγνωρίσει ο Υιός του Ανθρώπου. Ο Υιός του Ανθρώπου, που είναι ο Μεσσίας, ο Χριστός, στη Δευτέρα Αυτού Παρουσία θα ανταποδώσει την ελεημοσύνη. Πώς θα ανταποδώσει την ελεημοσύνη; Με το να χαρίσει την ητοιμασμένη από καταβολής κόσμου Βασιλεία των Ουρανών, την αιώνια ζωή, που δεν έχει τέλος. Αυτό πρέπει να ζητούμε από τον Θεό: την ανάστασή μας από την αμαρτία, τη μετάνοια, την ελεημοσύνη και την ανταπόδοση των έργων της αγάπης, όπως φανερώνεται και στην ανάσταση της Ταβιθάς. Δηλαδή, την αθάνατη ζωή και τη δική μας ανάσταση από τους νεκρούς. Χριστός Ανέστη!