ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΣΤΑΛΕΙΣΑ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΕΙΣ ΑΔΕΛΦΗΝ ΓΕΩΡΓΙΑΝ ΕΙΣ ΚΥΠΡΟΝ ΤΗΝ 4.3. 2006

«ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ» Περιοδική ‘Ορθόδοξος ‘Εποικοδομητική Ἔκδοσις τῆς Ἰερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἐκδότης: Ἐπίσκοπος Κήρυκος Στρογγύλη 194.00, Τ.Θ. 54. Κορωπί ‘Αττικῆς ΤΗΛ. 210.6020176, 210.6021467. Α.Π. 7 ‘Εν Κορωπίῳ τῆ 4.3.2006 Πρός κ. Γεωργίαν Κουρτῆ χωρίον Λιοπέτρι ‘Αμμοχώστου Κύπρος Τέκνον ἐν Κυρίῳ πνευματικόν κ. Γεωργία, σύν πάση τῆ οἰκογενεία σας, χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε. Εὔχομαι ὑγείαν καί εὐλογίαν παρά Θεοῦ. Διά προηγουμένης μου ἐνημερωτικῆς ἐπιστολῆς σᾶς περιέγραψα ἐπιγραμματικά τήν ἐν ἔτει 1981 καί 1983 καί κατά τήν δεκαετίαν 1990 ἐκδηλωθεῖσαν ληστρικήν ἐπίθεσιν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ κατά τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας ‘Ορθοδόξου ‘Εκκλησίας, καί τήν ἀντιμετώπισιν αὐτοῦ ὑπό τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ ἐπίθεσις αὐτή συνίστατο, πρό μέν τοῦ 1981 εἰς τά οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα (Ἐγκύκλιοι - ἐπιστολαί) τοῦ Μητροπολίτου Κιτίου Ἐπιφανίου, καί τήν δημιουργίαν θέματος Βαρυκοπούλου (θά σᾶς ἐνημερώσω ἐπ’ αὐτοῦ δι’ ἄλλης μου ἐπιστολῆς), κατά τό 1983 ὑπό τοῦ τότε Φλωρινικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Αὐξεντίου καί τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» (διά γραφίδος Σακαρέλλου), κατά δέ τήν δεκαετίαν τοῦ 1990, εἰς τήν βλασφημίαν τοῦ ἱερομονάχου Εὐθυμίου, ὅτι «μᾶς περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς χειροθεσίας, ἐξεφύγομεν τῆς γραμμῆς πλεύσεως, ἐπταίσαμεν ὡς Ἐκκλησία, καί διά τοῦτο παιδευόμεθα», ὀλίγον δέ ἀργότερον εἰς τάς δηλώσεις τοῦ νέου ‘Αρχιεπισκόπου τῶν Φλωρινικῶν Χρυσοστόμου Κιούση, καί εἰς τήν δημοσίευσιν ὑπό τοῦ Καλλιοπίου τῶν Ἀπαλλακτικῶν Βουλευμάτων, βάσει τῶν ὁποίων ἡ ‘Αποστολική Διαδοχή τῶν Ματθαιϊκῶν ἐξηρτήθη δῆθεν ὑπό τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς. Πρός ἀντιμετώπισιν αὐτοῦ τοῦ διωγμοῦ (αὐτῆς τῆς ληστρικῆς ἐπιθέσεως), ἡ Ἱερά Σύνοδος, κατά μέν τήν πρώτην ὡς ἄνω φάσιν (οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα τοῦ Μητροπολίτου Κιτίου), προέβη εἰς τήν Ὁμολογίαν τοῦ 1981, κατά τήν δευτέραν (Αὐξέντιος - Ὀρθόδοξος Τύπος - Σακαρέλλος) ἐπανῆλθε μέ τήν Ὁμολογίαν τοῦ 1983, κατά δέ τήν τρίτην φάσιν, ἐνῶ κατά τῆς βλασφημίας τοῦ ἱερομ. Εὐθυμίου, οἱ τρεῖς ‘Αρχιερεῖς (Ἀρχιεπίσκοπος ‘Ανδρέας, Πειραιῶς Νικόλαος, καί ‘Αργολίδος Παχώμιος) ἐπανέλαβον τήν Ὁμολογίαν διά Συνοδικῆς ἀποφάσεως τήν ὁποίαν ὑπέγραψαν ἐν ἔτει 1993 (οἱ «πέντε» υἱοθέτησαν καί ὑπεστήριξαν τήν βλασφημίαν καί δέν ὑπέγραψαν τήν Ἀπόφανσιν, ὥστε νά μή ἐκδοθῆ ὡς Συνοδική ‘Εγκύκλιος), ὅμως κατά τήν τελευταίαν φάσιν (Χρυσόστομος Κιούσης, Καλλιόπιος, Χριστόδουλος) καί δή μετά τό 1997, ὅτε ἤρχισε νά ἀποκαλύπτεται πλέον ὠργανωμένη ἡ ἐπίθεσις, οἱ ‘Αρχιερεῖς μας, ὄχι μόνον δέν ἐπανέλαβον τάς Ὁμολογίας τοῦ 1981 καί 1983, ἀλλά καί ἐκάλυψαν πλήρως τήν προδοσίαν. Ἡ δέ κάλυψις ἦτο τόσον σκανδαλώδης καί κραυγαλέα, ὥστε οἱ κ.κ Β. Σακκᾶς, Κάτσουρας, Τσακίρογλου κατώρθωσαν πολύ εὔκολα νά τήν περάσουν καί «ἐντός τῶν τειχῶν» καί νά διαβρώνουν ἔτσι τάς συνειδήσεις τῶν πιστῶν, καί μέ ἀποκορύφωμα νά «πείσουν» τόν Ἀρχιεπίσκοπο νά προβῆ εἰς τήν ἱερόσυλον ἐκείνην συμπαιγνίαν τῆς παραιτήσεώς του διά λόγους δῆθεν ὑγείας, ἐνῶ ἐγένετο διά νά προωθηθῆ εὐκολύτερον μέσω τοῦ «ἀναγνωρισμένου» καί ὑπό τοῦ Νόμου (‘Απαλλακτικά Βουλεύματα) Πειραιῶς Νικολάου ἡ προδοσία, ἤτοι τά σχέδια τοῦ νεοημερολογιτικοῦ καί παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ πρός «λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ». Ἀλλά τό πλέον τραγικόν ἦτο ὅτι ἀφοῦ ΕΠΙ ΟΚΤΑΕΤΙΑΝ (1997 -2003) ΗΡΝΗΘΗΣΑΝ νά ἐπαναλάβουν τήν Ὁμολογίαν καί νά ἀπαντήσουν εἰς τά περί ΑΝΑΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ –ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ τῶν Φλωρινικῶν, διώκοντες παραλλήλως ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν καί ἀπαιτοῦσαν ὁμολογιακήν στάσιν, (μέ τρόπους μάλιστα πού θά τούς ἐζήλευαν καί τά πλέον ὁλοκληρωτικά καθεστῶτα), ἔφθασαν καί εἰς τό σημεῖον, ἐν ἔτει 2003 ὑπαναχωροῦντες καί ἀρνούμενοι τόν ἴδιόν τους τόν ἑαυτόν, ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΝ προσωπικά καί ὁμαδικά (ὡς φατρία), καί «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» ὅτι «τό 1971 καί εἰς τήν Ἀμερικήν καί εἰς τήν Ἑλλάδα ΑΝΕΓΝΩΣΘΗΣΑΝ ΕΥΧΑΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ», «ΕΙΜΕΘΑ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΧΕΙΡΟΘΕΤΗΜΕΝΟΥΣ», ΚΛΠ. Ταῦτα ὅμως σημαίνουν, ὅτι οἱ ἴδιοι κατεπάτησαν καί ἀρνήθηκαν παντελῶς τάς Ὁμολογίας τοῦ 1981 καί 1983. Εἰς τήν συνέχεια θά παραθέσω ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό «ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ» τήν ὁποίαν ἀπέστειλε ὁ Φλωριναῖος Ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Κιούσης εἰς τήν ‘Εκκλησίαν τῶν Κατακομβῶν πρός παραπλάνησιν, καί ὅπου «ἀνανεώνει» τήν περί «χειροθεσίας – χειροτονίας» βλασφημίαν τοῦ Αὐξεντίου –Σακαρέλλου, ἡ ὁποία προεκάλεσε, ὅπως εἴπαμε τήν Ὁμολογίαν τοῦ 1983. «Δοκιμάζομεν ὅμως τήν πικρίαν τοῦ χωρισμοῦ τῆς μαρτυρικῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας, διότι οἱ μέν προερχόμενοι ἐκ τοῦ Ἐπισκόπου Ματθαίου ἀπεσπάσθησαν δημιουργήσαντες σχίσμα ἐξ αἰτίας ἀλόγου φανατισμοῦ. Διά τό ἀληθές ὅμως παρεσύρθησαν ἀπό δεινόν τινά ἱερωμένον ἐγκάθετον τῆς Ἐκκλησίας τῶν νεοημερολογιτῶν, Εὐγένιον Τόμπρον ὀνομαζόμενον, ὁ ὁποῖος εἰσεχώρησε εἰς αὐτούς καί ὑπεκρίθη τόν θερμόν ζηλωτήν εἰς ἀκριβολογίαν πίστεως, μέ ἀποτέλεσμα τήν ἀποπλάνησιν τοῦ γέροντος ‘Επισκόπου Ματθαίου παρασύρας τοῦτον εἰς δύο φοβερά ὀλισθήματα. Τό πρῶτον, ἀπόσχισιν ἀπό τῶν χειροτονησάντων αὐτόν Μητροπολιτῶν πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, κλπ. ὅστις ἐδικάσθη καί ἐξωρίσθη δίς διά τήν ὀρθόδοξον πίστιν καί ἀπέθανεν ἐν ὀρθοδόξῶω ὁμολογία. Δεύτερον εἰς χειροτονίαν ἐπισκόπων ὑπό μόνου ἐκείνου περί τό τέλος τῆς ζωῆς του κατά παράβασιν τοῦ α Ἀποστολικοῦ Κανόνος. Τήν ἀκυρότητα τῆς χειροτονίας των οἱ Ματθαιϊκοί μετά τινα ἔτη ἐζήτησαν νά διορθώσουν ἀπό τήν Ρωσικήν ἐν διασπορᾶ ‘Εκκλησίαν εἰς Ἀμερικήν. ‘Εδέχθησαν ἀναχειροτονίαν ἤ χειροθεσίαν, πλήν ὅμως ἐξ ἐσωτερικῆς των διαμάχης ἀπεκήρυξαν ὑστέρως τήν ἐκκλησιαστικήν πρᾶξιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου καί ἐπανῆλθον οὕτω εἰς τήν πρώτην ἀκυρότητα τῶν χειροτονιῶν. Ματαίως ὅθεν καί σφαλερῶς πιστεύουν ὅτι ἔχουν κανονικήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ἐφ’ ὅσον ἔχουν τήν ἐκδίκησιν τοῦ Α Ἀποστολικοῦ Κανόνος, ἆρα εἶναι ἀντικανονικοί». ‘Επίσης θά παραθέσω καί δὐο ἀποσπάσματα ἀπό τό Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα 54/76, διά τό ὁποῖον, ἄν καί πέρασαν 8 ἔτη Καταγγελιῶν, ἀπό τότε πού ἔγινε γνωστόν μέσα ἀπό τά «Πάτρια» τοῦ Καλλιοπίου, ὅμως ἀκόμη τό καλύπτουν διά νά μή θιγῆ ὁ ψευδαρχιεπίσκοπος Νικόλαος καί νά μήν ἀποκαλυφθῆ ἡ προδοσία του καί ἡ βλασφημία του κατά τῆς Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. ‘Ιδού τό πρῶτον "'Από τοῦ ἔτους 1937 ὁ κατά τήν 26ην Μαίου 1935 χειροτονηθείς εἰς 'Επίσκοπον Βρεσθένης Ἁγιορείτης Ἱερομόναχος Ματθαῖος Λαυρεώτης περιελθών εἰς ἔριδα μετά τῶν λοιπῶν Ἀρχιερέων, ἥν καί τύποις περιέγραψεν, ἵδρυσεν νέαν θρησκευτικήν κοινωνίαν, ἥν ὠνόμασεν ὡσαύτως Ἐκκλησίαν τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος" "...Ἡ ἐν λόγῳ δευτέρα τῶν Παλαιοημερολογιτῶν Ἐκκλησία ὑποστηρίζει τήν συγκρότησιν αὐτῆς ...", ῾.. οἱ κατά τό ἔτος 1935 καθαιρεθέντες 'Αρχιερεῖς μετέστησαν εἰς τήν τάξιν τοῦ Μοναχοῦ, μηδεμίαν ἐξουσίαν ἔχοντες πρός ἐνέργειαν τῶν εἰς τούς Ἐπισκόπους ἐπιτρεπομένων, ἐν οἷς καί ἡ χειροτονία ἱερέως ἤ Ἀρχιερέως, ἥτις τυχόν γενομένη εἶναι ἄνευ ἐννόμου ἀξίας καί δέν περιποιεῖ τῷ χειροτονηθέντι τήν ἰδιότητα τοῦ Κληρικοῦ ἤ τοῦ Ἐπισκόπου..." (Πάτρια, Τόμος 11ος, σελ. 164 καί 165) . ‘Ιδού καί τό δεύτερον ἀπόσπασμα: "Πρός θεραπείαν τῆς τοιαύτης "ἀδυναμίας" ... αἱ δύο θρησκευτικαί κοινωνίαι τῶν παλαιοημερολογιτῶν προσέφυγον κεχωρισμένη ἑκάστη εἰς τήν Ὑπερόριον Ρωσικήν 'Ορθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἥτις ἐδέχθη διά χειροθεσίας κατ' οἰκονομίαν τοῦ Η 'Αποστολικοῦ Κανόνος τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου"Περί τῶν ὀνομαζόντων μέν ἑαυτούς καθαρούς ποτε, προσεχρομένων δέ τῇ Καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ, ἔδοξε τῇ Ἁγίᾳ καί Μεγάλῃ Συνόδῳ, ὥστε χειροθετουμένους αὐτούς, μένειν οὕτως ἐν τῷ κλήρῳ ...", νά καταστήση κανονικάς τάς ἐκ τοῦ Ματθαίου προερχομένας χειροτονίας τῆς "Ματθαιϊκῆς" Ἱεραρχίας, δυνάμει τῆς ἀρχῆς καθ' ἥν μία ἄνομος πράξις ἐπικυρώνεται ὡς Μυστήριον, ἄνευ τῆς ἀνάγκης τῆς ἐπαναλήψεως..."(Αὐτόθι σελ. 165)." ‘Ιδού τί ἀναφέρει καί ὁ π. ‘Αμφιλόχιος εἰς «Δημοσίαν ‘Ανοικτήν ἐπιστολήν» του σχολιάζοντας τά ἐν λόγω δύο ἀποσπάσματα: «Εἰς τήν παροῦσαν Δημοσίαν 'Επιστολήν, ἡ ὁποία συνετάχθη, διότι πολλοί Πατέρες καί Ἀδελφοί ἔχουν ἄγνοιαν, ἄλλοι δέ ἐμποδίζονται ἤ καί δέν θέλουν νά γνωρίσουν τήν ἀλήθεια, ἤ ἔχουν σύγχυσιν διά τό τί πρέπει νά κάνουν εἰς τήν παροῦσαν Ἐκκλησιαστικήν κρίσιν, θά ἀναφερθοῦμε εἰς τήν ἐσχάτως καί ἐπισήμως προκύψασαν σχισματοαίρεσιν τοῦ "Πειραιῶς" κ. Νικολάου καί τῆς ὁμάδος του, ἡ αἰτία τῆς ὁποίας εἶναι, τό γεγονός, (τό ὀποῖον ἀπεκαλύφθη μετά τήν δημοσίευσιν τῶν Ἀπαλλακτικῶν Βουλευμάτων ὑπό τῶν Φλωρινικῶν εἰς τά Πάτρια), ὅτι ἀπό τό 1974-76 ὁ «Πειραιῶς» Νικόλαος εἶναι ἕνας κρυφός ἀρνητής τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς 'Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων Αὐτῆς, τήν ὁποίαν κατέχομεν διά τῶν εὐλογημένων χειροτονιῶν τοῦ 1935, τοῦ 1948 μέχρι καί αὐτῶν τοῦ 1995. Ὡστόσον, ὅμως, εἶναι σαφές, ὅτι οὗτος καί κάθε ὅμοιός του, μόνον τήν ἰδικήν του Ἀποστολικήν Διαδοχήν ἐβλασφήμησε καί ἠρνήθη... Σημειώνομεν δέ ὅτι ὁ 'Αντίχριστος δέν θά κάνη τίποτε περισσότερον ἀπό αὐτά τά ὁποῖα ἐδέχθη, μέ τό 54/76 βλάσφημον 'Απαλλακτικόν του Βούλευμα ὁ τότε Πειραιῶς κ. Νικόλαος, βάσει τοῦ ὁποίου ἐξεδόθη καί τό ἑπόμενον (τῆς Δράμας) 'Απαλλακτικόν Βούλευμα. Δέν θά παραθέσωμεν ἰδικά μας λόγια καί ἀπόψεις, ἀλλά μόνον ὅ,τι λέγει καί διακηρύσσει ὁ ἴδιος ὁ κ. Νικόλαος μέσα ἀπό τό ἐν λόγῳ 54/76 ἐπίσημον, ἀλλά βλάσφημον 'Απαλλακτικόν του Βούλευμα, μετά ἀπό τό ὁποῖο, ὄχι ἁπλῶς ἔπαυσε ἡ ποινική δίωξίς του, ἀλλά ἄκουσον - ἄκουσον, καί ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΘΗ ὡς "Κανονικός καί ἔγκυρος 'Αρχιερεύς», ἐνῶ μέχρι τό 1971 κατά τό 'Απαλλακτικόν του Βούλευμα, ἦτο ἕνας σχισματικός ψευδοπαπᾶς καί ψευδεπίσκοπος!» Καί συνεχίζει ὁ π. ‘Αμφιλόχιος: «Φρίκη καταλαμβάνει κάθε ὀρθόδοξον ὅταν ἀναγινώσκη τάς παραπάνω φρικτάς βλασφημίας! Ὁ κ. Νικόλαος ἀπό τό 1976, κατά τόν πιό ἐπίσημον τρόπον ΔΕΧΕΤΑΙ καί ΟΜΟΛΟΓΕΙ ὅτι ὅταν κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1937, ὁ 'Αοίδιμος τότε Βρεσθένης Ματθαῖος, ἀπεκήρυξε τόν πρ. Φλωρίνης καί τούς λοιπούς Ἐπισκόπους, «ἐξῆλθεν τῆς Ἐκκλησίας καί ἵδρυσεν (Προτεσταντικῶ τῶ τρόπῳ ) μιά δεύτερη Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ. καί οὐσία ἐσχίσθη»! 'Ιδού τό φρικιαστικόν τόλμημα τοῦ κ. Νικολάου! Διατί καί πῶς ΕΣΙΩΠΗΣΕ καί ΕΔΕΧΘΗ αὐτήν τήν σατανικήν βλασφημίαν; Δέν ἐγνώριζεν ὅτι ὁ Βρεσθένης ἀπεκήρυξεν τούς περί τόν Φλωρίνης 'Αρχιερεῖς, διότι μετά τήν καλήν των Ὁμολογίαν, κατά Μάϊον - 'Ιούνιον τοῦ 1935, οὗτοι ἠρνήθησαν τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί ἐδέχθησαν ὡς δῆθεν «ἀληθῆ Κανονικήν καί Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν» τόν Νεοημερολογιτισμόν; Καί πῶς εἰς τήν συνέχεια αὐτό τό Βούλευμα τό περιέκρυβεν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ καί τά ἐπεκαλεῖτο γενικῶς καί ἀορίστως μόνον ὅταν ἐκινδύνευαν ἀπό τά δικαστήρια τά ὑλικά του ὑπάρχοντα;» Σχολιάζοντας καί τό β΄ ἀπόσπασμα τοῦ ‘Απαλλλακτικοῦ Βουλεύματος, γράφει ὁ π. Ἀμφιλόχιος: «Πάλιν ὁ σημερινός ψευδαρχιεπίσκοπος κ. Νικόλαος, ὅπως ἤδη προείπομεν, ΔΕΧΕΤΑΙ καί ΟΜΟΛΟΓΕΙ ὅτι μέχρι τό 1971 ἦτο ἕνας ψευδόπαπας καί ἕνας ψευδεπίσκοπος καί ὅτι μέ τήν "χειροθεσίαν" ὑπό τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, κατέστη κανονικός καί ἔγκυρος καί ἔπαυσε νά εἶναι καί σχισματικός, διότι μέ τήν "χειροθεσίαν" ἐξηρτήθη ἀπό τήν Παλαιοημερολογιτικήν Ρωσικήν Ἐκκλησίαν καί μέσω αὐτῆς καί ἀπό τόν Νεοημερολογιτισμόν - Οἰκουμενισμόν μετά τοῦ ὁποίου αὕτη εἶχεν ἀείποτε ἑνότητα καί κοινωνίαν. Ἑπομένως τά "πονηρά ἔργα τοῦ σκότους" καί τοῦ 'Αντιχρίστου, τά ὁποῖα ἐνήργησεν ὁ "Πειραιῶς" κ. Νικόλαος καί εἰς τά ὁποῖα παραμένει ἀμετανόητος εἶναι ἡ βλασφημία κατά τῆς Ἐκκλησίας καί κατά τῆς Ἀποστολικῆς του Διαδοχῆς, διότι δέχεται καί ὁμολογεῖ ὅτι ἦτο σχισματικός καί ἄκυρος καί ὅτι μόνον ἀπό τό 1971 διά τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" ἀπεκατεστάθη. Δέν ὑπάρχουν φρικτότερες βλασφημίες, αἱρέσεις ἀπό αὐτάς, καί δέν ὑπάρχει πιό βλάσφημος καί πιό αἱρετικός ἀπό τόν κ. Νικόλαον, ὁ ὁποῖος μετά τῶν ὐπολοίπων τῆς ὁμάδος του, ὡς σκοτισθέντων παντελῶς καί ἀμετανοήτων, ἀπό τό 2003 πλέον καί ΟΜΑΔΙΚΩΣ, καί "ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ" κατεστάθησαν καί προκλητικοί καί ἀδιάντροποι ὐπέρμαχοι αὐτῶν τῶν φρικτῶν βλασφημιῶν περί "χειροθεσίας"!» (Βλέπετε ὁλόκληρον τήν «Ἀνοικτήν Δημοσίαν Ἐπιστολήν» τοῦ Ἱερομ. π. Ἀμφιλοχίου, εἰς «ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΝ ΕΠΙ ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ» Νο 68). Τελειώνοντας τήν παροῦσαν ἐπιστολήν, λέγω μόνον τοῦτο, ὅτι ἐνῶ αἱ ἀνωτέρω φρικταί βλασφημίαι συνεχίζουν νά ἀκούωνται καί σήμερον «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ», καί ἀφοῦ δέν ἀντιμετωπίζονται γίνονται ἀποδεκταί. Ἀς μή ξεχνᾶμε τί λένε οἱ Πατέρες: «Η σιωπή σέ θέματα Πίστεως ἀποτελεῖ συγκατάθεσιν». Ἑπομένως πρέπει νά παύσουν κάποιοι καί ἀπό τήν Ἑλλάδα καί ἀπό τήν Κύπρο νά στρουθοκαμηλίζουν καί νά ὑποστηρίζουν ὅτι κρατοῦν τάς Ὁμολογίας τοῦ 1981 καί 1983. Διότι αὐτό εἶναι ὑποκρισία. Μετ’ εὐχῶν καί εὐλογιῶν +Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος