ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Το θαύμα της Κυριακής του Παραλύτου, όπως και πολλά άλλα, έγινε Σάββατο. Καθόλου τυχαία. Η αργία του Σαββάτου ήταν ο κανόνας, ένας τύπος ανάμεσα σε άλλους πολλούς μέχρι τότε. Η θεραπεία του ασθενή, η έγερση του αμαρτωλού από τα πάθη του, ήταν η θαυμαστή ουσία, το αξιοσημείωτο γεγονός, πέρα και πάνω από την μέχρι τότε τάξη. Η ταραχή των υδάτων της προβατικής κολυμπήθρας σήμαινε παρέμβαση στην μέχρι τότε κανονικότητα και ηρεμία από άγγελο Κυρίου. Αυτό ήταν το σημάδι έναρξης της θεραπευτικής ιδιότητας της κολυμπήθρας. Δια πάσα νόσο. Αλλά μόνο για έναν. Όμως ο Ιησούς, από την ώρα εκείνη, έγινε το πρόσωπο που με την πράξη της έξωθεν της κολυμπήθρας θεραπείας τάραξε τα νερά όλης της επαναπαυμένης ιουδαϊκής κοινωνίας. Την σήκωσε από τις ασθένειες της εγωιστικής σιγουριάς και της οκνηρίας του τακτοποιημένου πιστού και την πρόσταξε μάλιστα να πάρει μαζί, φεύγοντας, και το κρεβάτι επάνω στο οποίο αναπαυόταν εκείνη και τα νοσήματα της, μέχρι τότε. Τριανταοκτώ ολόκληρα έτη. Μάλιστα σε έπειτα συνάντηση τους παρότρυνε τον θεραπευμένο να μην ξαναμαρτίσει για να μην γίνει χειρότερα από πρώτα. Παρείχε όχι μόνο θεραπεία δηλαδή αλλά και φαρμακευτική αγωγή. Η ασθένεια και η αμαρτία αναλύθηκαν και βρέθηκαν ταυτόσημες, ξεκάθαρα. Κι όμως τα νερά μας από τότε δεν μπόρεσαν να ηρεμήσουν ποτέ. Γιατί; Δεν ήταν ποτέ στο Σάββατο η ουσία. Η ταραχή μας ήταν εσωτερική και προκύπτει από την άρνηση μας να καταστούμε υγιείς. Βρίσκεται μάλιστα μέσα μας, ακόμα. Μας κατέχει ο ιός της αμαρτίας και η αντίσταση στην θεραπεία είναι το βασικό μας σύμπτωμα. Ιω. 5,15 ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ. Ιω. 5,16 Καὶ διὰ τοῦτο ἐδίωκον τὸν Ἰησοῦν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἐζήτουν αὐτὸν ἀποκτεῖναι, ὅτι ταῦτα ἐποίει ἐν σαββάτῳ.