ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ Πράξεις των Αποστόλων Κεφ.ΙΑ’, στίχοι: 19-30 Η Εκκλησία του Χριστού αυξανόταν συνεχώς, τόσο ως προς το πλήθος των πιστών όσο και ως προς τους άξιους κήρυκες του Ευαγγελίου και του Λόγου του Θεού. Ο Διάβολος, βλέποντας ότι η Εκκλησία του Χριστού, την οποία ίδρυσαν οι Άγιοι Απόστολοι, στερεωνόταν ολοένα περισσότερο από την αποδοχή και την πίστη του κόσμου προς τη νέα θρησκεία του Χριστιανισμού, άρχισε να πολεμά το έργο του Θεού. Η ειδωλολατρεία άρχισε να συντρίβεται και ο διάβολος να χάνει τη δύναμή του, ενώ η πίστη των Αποστόλων κέρδιζε συνεχώς. Γι’ αυτό ο Διάβολος προσπάθησε να πλήξει και να διασπάσει την ενότητα της Εκκλησίας. Πώς θα το πετύχαινε αυτό; Με σκληρό διωγμό εναντίον του πιστού λαού και των διδασκάλων του. Ο διωγμός κατά των πιστών ήταν γεγονός και στο σχέδιό του διαβόλου ήταν η ολοκληρωτική εξόντωση των κηρύκων του Ευαγγελίου. Αρχή αυτού του μεγάλου διωγμού υπήρξε ο Πρωτοδιάκονος και Απόστολος Στέφανος, ο οποίος με μεγάλο ζήλο και θερμή πίστη στον Χριστό κήρυττε με παρρησία τη νέα αυτή πίστη. Τόσο πολύ πειστικός και εξαίρετος κήρυκας ήταν, ώστε οι Ιουδαίοι άρχισαν να τον φθονούν και να επιδιώκουν τη θανάτωσή του. Η οργή και ο φθόνος τους προς τον Απόστολο Στέφανο ήταν τόσο μεγάλοι, που φώλιασε στις καρδιές τους μεγάλο μίσος εναντίον του και έφτασαν στο σημείο να ορμήσουν και να τον λιθοβολήσουν μέχρι θανάτου, χαρίζοντάς του έτσι το αμαράντινο στεφάνι του μαρτυρίου. Μετά τον λιθοβολισμό του Αποστόλου Στεφάνου, μεγάλη θλίψη ένιωσαν οι Απόστολοι για την απώλεια του άξιου αυτού αδελφού τους. Αποφάσισαν να διασκορπισθούν σε διάφορες περιοχές και να κηρύξουν τη νέα θρησκεία, τον Χριστιανισμό. Αυτός ο διασκορπισμός των μαθητών έφτασε μέχρι τη Φοινίκη, την αγία μας νήσο, την Κύπρο, και την Αντιόχεια. Ο διάβολος νόμιζε ότι νίκησε και ότι κατήργησε αυτή την προσπάθεια των Αποστόλων να καθιερώσουν την εις Χριστόν πίστιν. Τελικά, όμως, ο διασκορπισμός των Αποστόλων έφερε καλύτερα αποτελέσματα από αυτά που περίμεναν οι Απόστολοι. Το χέρι του Κυρίου ήταν μαζί τους και με τη θεία δύναμη άρχισε να πληθαίνει ο χορός των πιστών στην Εκκλησία του Χριστού. Άρχισε να διαδίδεται το όνομα του Διδασκάλου τους και να επιστρέφει ο κόσμος στη σωστή πίστη και αλήθεια. Θριάμβευσε το όνομα του Χριστού σε όλα τα μέρη, στα οποία πήγαν οι Απόστολοι. Η διάδοση της νέας αυτής πίστης έφτασε στα αυτιά της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, η οποία έστειλε τον Απόστολο Βαρνάβα να μεταβεί στην Αντιόχεια. Όταν έφτασε εκεί, είδε τη χάρη και την ευλογία του Κυρίου σε όσους είχαν πιστέψει στον Χριστό και διαπίστωσε ότι η πίστη τους είχε ριζώσει στις καρδιές τους, καθώς παρέμεναν αφοσιωμένοι στον Κύριο. Αυτή την πνευματική χαρά και ευλογία έζησε ο Απόστολος Βαρνάβας, διότι ήταν άνθρωπος αγαθός, γεμάτος πίστη και πληρότητα Αγίου Πνεύματος. Με τη διδασκαλία και το παράδειγμα του Αποστόλου Βαρνάβα πολλοί άνθρωποι προσήλθαν στην ορθή πίστη. Μαζί με τον Βαρνάβα ήταν και ο Απόστολος Παύλος, ως βοηθός του, και έμειναν για περισσότερο από δύο χρόνια στην Αντιόχεια, κηρύττοντας τον λόγο του Θεού και συγκεντρώνοντας τους πιστούς για κατήχηση και μελέτη του Ευαγγελίου. Εκεί υπήρξε η ευλογημένη στιγμή κατά την οποία οι Απόστολοι στην Αντιόχεια ονόμασαν τους εις Χριστόν πιστεύσαντες ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ. Οι Απόστολοι, για να μπορούν να διακρίνονται από τους Φαρισαίους, τους Σαδδουκαίους, τους Ιουδαίους κ.λπ., και προς μίμηση των ελληνιστών σχολαστικών, σκέφτηκαν να πράξουν το ίδιο, δηλαδή να ονομαστούν από το όνομα του πρώτου Διδασκάλου τους, του Χριστού, «Χριστιανοί». Όπως οι μαθητές των διαφόρων φιλοσόφων, ονόμαζαν τους εαυτούς τους «Πυθαγόρειους» από τον Πυθαγόρα ή «Πλατωνικούς» από τον Πλάτωνα κ.λπ. Έτσι, η αρχή της ονομασίας των Χριστιανών από τους Αποστόλους έγινε, μπορούμε να πούμε, αφορμή του μαρτυρικού τέλους καί λιθοβολισμού του Πρωτομάρτυρα και Αρχιδιακόνου Στεφάνου. «Χριστούς» η Θεία Γραφή ονομάζει τους Βασιλείς, επειδή ήταν κεχρισμένοι διά του μύρου. Ενώ ο Σωτήρ του κόσμου και κατά το ότι είχε κεχρισμένην την ανθρώπινη φύση Του, όχι διά του υλικού μύρου αλλά διά της υποστατικής ενώσεως της Θεότητος και κατά το ότι ήταν Βασιλεύς πάσης ορατής και αόρατης κτίσεως, κατ’ εξοχήν ονομάστηκε Χριστός, δηλαδή Βασιλεύς. Δηλαδή, η Θεότητα και η ανθρωπότητα ενώθηκαν πραγματικά και αδιάσπαστα στο πρόσωπο του Χριστού. Ονομάσθηκε και Ιησούς, δηλαδή Σωτήρ, επειδή Αυτός έσωσε τον λαό Αυτού, δηλαδή τους πιστεύσαντες εις Αυτόν, από τις αμαρτίες τους. Δηλαδή, ο Ιησούς προσέφερε τον Εαυτό Του εις το ξύλο του Σταυρού και έσωσε το γένος των ανθρώπων από την αμαρτία και τον θάνατο. Και επειδή ο Χριστός, με το Πάθος, τον Σταυρό και τον Θάνατό Του ύψωσε όσους πιστεύουν εις Αυτόν ως Βασιλέα και Σωτήρα τους, κρίθηκε ως κατάλληλο να λάβουν το όνομα «Χριστιανοί», κληρονόμοι της κεχρισμένης Βασιλείας της αιωνίου Ζωής. Μεγάλη είναι η παρακαταθήκη του ονόματος «Χριστιανός» και μεγάλη η τιμή που φέρουμε έως σήμερα το όνομα του Διδασκάλου μας, του Μεσσία, Χριστού. Δεν πρέπει να ντρεπόμαστε, αλλά να χαιρόμαστε, που μετά από 2000 χρόνια είμαστε μαθητές και απόστολοι Αυτού του Διδασκάλου. Είναι χρέος μας να παραμείνουμε στη σωστή ομολογία και πίστη και να μην μας νικήσουν οι κοσμικές ή οικογενειακές συμπάθειες και αδυναμίες που νικούν την πρωταρχική αγάπη μας στον Χριστό. Χριστός ανέστη!