ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΠΑΚΑΟΥ ΝΑΘΑΝΑΗΛ

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ «Φαιδρὰ καὶ ἐξαστράπτουσα ἡμέρα», «σεμνὴ καὶ μεγάλη» και «τὸν τῶν ἀνθρώπων ὑπερβαίνουσα νοῦν, καὶ τῆς μεγαλοδωρεᾶς ἀξία τοῦ ποιήσαντος αὐτὴν Θεοῦ». Με αυτά τα λόγια ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρεται στη σημερινή μέρα, μέσα από τον πανηγυρικό του λόγο για την εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Διότι η Ανάληψη του Κυρίου προς τους ουρανούς είναι ένα γεγονός που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη κατανόηση, είναι μία μεγάλη δωρεά αντάξια του Θεού που την πραγματοποίησε. Το γεγονός της Αναλήψεως του Χριστού στους ουρανούς δεν δηλώνει το πέρας της επί γης παρουσίας Του στη γη, δεν εγκαταλείπεται ο άνθρωπος από τον Θεό, αλλά γίνεται μέτοχος της θείας ζωής και αιωνίου δόξης. Ο Θεάνθρωπος Χριστός, με την ανθρώπινη φύση που προσέλαβε για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, ανυψώνεται «ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρός», ανοίγοντας τον δρόμο που οδηγεί προς την αιώνια πατρίδα και την κοινωνία με τον Θεό. «Αὐτὸς γὰρ ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν», θεολογεί με έμφαση ο Μέγας Αθανάσιος. Μετά τη λαμπροφόρο Του Ανάσταση και την εκπλήρωση του λυτρωτικού Του έργου, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός δεν εγκατέλειψε τον κόσμο και τους μαθητές Του, αλλά παρέμεινε στη γη για σαράντα μέρες. Οι μεταναστάσιμες εμφανίσεις Του στους μαθητές Του αποσκοπούσαν στο να τους βοηθήσει να αποβάλουν κάθε φόβο, δισταγμό και απιστία για το γεγονός της Αναστάσεως και για τον Ίδιο τον Αναστημένο Χριστό. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, εξιστορεί την εμφάνιση του Χριστού στους μαθητές Του, στην Ιερουσαλήμ, μετά την Ανάστασή Του. Ο Κύριος εμφανίστηκε ξαφνικά στο μέσον αυτών και τους είπε «Εἰρήνη ὑμῖν», δηλαδή «Ειρήνη ας είναι μαζί σας». Ως χορηγός της ειρήνης, με την παρουσία Του στους μαθητές Του, τους χαρίζει πρώτα από όλα την ειρήνη. Καρπός της παρουσίας του Σωτήρα Χριστού είναι η ειρήνη. Όπου υπάρχει διχασμός, σχίσμα και διχόνοια, εκεί φανερώνεται η απομάκρυνση του ανθρώπου από το θέλημα του Θεού. Ο εχθρός της ειρήνης είναι ο διάβολος, ο οποίος επιδιώκει να διασπάσει και να διαιρέσει το σώμα της Εκκλησίας, σπέρνοντας μίσος και εχθρότητα ανάμεσα στους χριστιανούς. Όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στην Εκκλησία, με τις διαιρέσεις και τα σχίσματα που δημιουργήθηκαν, αποτελούν τραγική μαρτυρία του τι συμβαίνει όταν κυριαρχεί το ανθρώπινο θέλημα, η φιλοδοξία και η καταπάτηση των εντολών του Θεού. Όταν ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Χριστό και την αλήθεια Του, τότε διαταράσσεται η ειρήνη και κλονίζεται η ενότητα, την οποία ο Κύριος παρέδωσε στην Εκκλησία Του ως ιερή παρακαταθήκη. Οι μαθητές του Χριστού, όταν είδαν τον Κύριο ξαφνικά μπροστά τους, ταράχθηκαν, κυριεύθηκαν από φόβο και νόμισαν ότι έβλεπαν κάποιο πνεύμα. Αμέσως ο Κύριος τους καθησύχασε και τους έδειξε τα σημάδια που άφησε στο σώμα Του το άγιο Πάθος, πιστοποιώντας ότι Αυτός ήταν πραγματικά ο ενανθρωπήσας Χριστός, ο Διδάσκαλός τους. Ωστόσο, οι μαθητές του Χριστού, από τη μεγάλη χαρά που αισθάνονταν, δυσκολεύονταν ακόμη να πιστέψουν αυτό που έβλεπαν, γι’ αυτό και ο Κύριος τούς ζήτησε να Του δώσουν κάτι να φάει. Με αυτό τον τρόπο ήθελε να τους αποδείξει ότι δεν ήταν μόνο πνεύμα, αλλά είχε και την ανθρώπινη σάρκα. Οι μαθητές τότε έδωσαν μέλι και ψάρι στον Αλιέα των ψυχών, τα οποία έφαγε ενώπιόν τους για να πεισθούν ότι επρόκειτο αληθινά για Εκείνον, τον αγαπημένο τους Διδάσκαλο. Ο Κύριος, ως καρδιογνώστης, προσφέρει στον κάθε άνθρωπο εκείνες τις μαρτυρίες και τις αποδείξεις που χρειάζεται η ψυχή του, ώστε να οδηγηθεί στην πίστη και στην αλήθεια. Δεν αποκρύπτει την αλήθεια από εκείνους που την αναζητούν. Με τον τρόπο αυτό διδάσκει τους ποιμένες της Εκκλησίας ότι έχουν ιερό χρέος να οδηγούν το ποίμνιό τους στην αλήθεια, να διαφυλάσσουν την ενότητα της πίστεως και να ενεργούν με ειλικρίνεια και καθαρότητα. Στη συνέχεια, ο Χριστός υπενθύμισε στους μαθητές Του ότι όσα πραγματοποιήθηκαν μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν όσα τους είχε διδάξει όσο καιρό βρισκόταν μαζί τους, όσα έπρεπε να εκπληρωθούν, τα οποία είχαν γραφτεί για Εκείνον στον Νόμο του Μωυσέως, στους προφήτες και στους ψαλμούς. Τότε, όπως λέει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ο Κύριος «διήνοιξεν αὐτῶν τὸν νοῦν τοῦ συνιέναι τὰς γραφὰς». Τους έδωσε φώτιση και τους άνοιξε τον νου για να κατανοήσουν τις γραφές. Επομένως, η κατανόηση των θείων Γραφών δεν αποτελεί έργο προσωπικής ερμηνείας, δεν στηρίζεται σε προσωπικές αντιλήψεις, ούτε ερμηνεύεται κατά το δοκούν. Η ερμηνεία των Γραφών προϋποθέτει τον φωτισμό από τη Χάρη του Θεού και στηρίζεται στην ιερά παράδοση της Εκκλησίας. Εάν θέλουμε να παραμείνουμε σταθεροί σε όσα μας δίδαξαν και μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες, πρέπει να έχουμε ταπεινό φρόνημα και να μην παρασυρόμαστε από αυθαίρετες ερμηνείες και προσωπικά θελήματα. Αυτά απομακρύνουν τον άνθρωπο από το θέλημα του Θεού και τον οδηγούν σε πλάνες, οι οποίες τον αιχμαλωτίζουν και δεν μπορεί εύκολα να απελευθερωθεί, με κίνδυνο την απώλεια της σωτηρίας. Πριν αναληφθεί ο Χριστός, είπε στους μαθητές Του, καθώς εκείνοι ήταν μάρτυρες των γεγονότων, ότι έπρεπε να αναλάβουν να κηρύξουν, στο όνομά Του, τη μετάνοια και την άφεση των αμαρτιών, που πηγάζει από αυτή, σε όλα τα έθνη, αρχής γενομένης από την Ιερουσαλήμ. Δεν μίλησε για ρόλο κυριαρχίας, αλλά για διακονία και καθοδήγηση ψυχών προς τη σωτηρία. Δεν μίλησε για επιδίωξη εξουσίας, αλλά δίδαξε ταπείνωση. Τους είπε να κηρύξουν τη μετάνοια και την άφεση αμαρτιών που αυτή προσφέρει, «ἐπὶ τῷ ὀνόματι Αὐτοῦ» και όχι στο δικό τους όνομα, για δική τους ανύψωση και προβολή. Πρόκειται για μια υπενθύμιση ότι ο θρόνος στην Εκκλησία δεν είναι σκοπός, αλλά διακονία. Στο σημείο αυτό, ο Κύριος τους αναγγέλλει ότι θα τους αποστείλει τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος και για αυτό θα έπρεπε να παραμείνουν στην πόλη της Ιερουσαλήμ, αναμένοντας να ενδυθούν τη «δύναμιν ἐξ ὕψους», αυτή που αγιάζει και φωτίζει τον άνθρωπο. Και αφού τους οδήγησε έξω από τη Βηθανία, στο όρος των Ελαιών, ύψωσε τα πανάχραντα χέρια Του και τους ευλόγησε. Καθώς τους ευλογούσε, άρχισε να ανεβαίνει προς τον ουρανό. Οι μαθητές, αφού Τον προσκύνησαν, επέστρεψαν με μεγάλη χαρά στην Ιερουσαλήμ, όπως τους υπέδειξε ο Διδάσκαλός τους, μέχρι την εκπλήρωση της υπόσχεσης για την αποστολή σε αυτούς της Χάρης του Αγίου Πνεύματος. Με την Ανάληψή Του ο Κύριος ανέβασε την ανθρώπινη φύση στον θρόνο της θείας δόξας και άνοιξε για τον άνθρωπο τον δρόμο προς τη θέωση και την αιώνια κοινωνία με τον Θεό. Γι’ αυτό κι εμείς πρέπει να ζούμε σύμφωνα με το θείο θέλημα, με αδιάκοπο αγώνα μετανοίας και προσευχής, με συμμετοχή στα άγια μυστήρια της Εκκλησίας και κυρίως της Θείας Ευχαριστίας. Πρέπει να έχουμε το βλέμμα, τον νου και την καρδία μας υψωμένα προς τον ουρανό, μακριά από κάθε γήινη μέριμνα και με πόθο για τα ουράνια και τα αιώνια, όπως οι μαθητές έβλεπαν τον Κύριο να ανυψώνεται προς τον ουρανό. Είθε ο αναληφθείς Χριστός να μας χαρίζει δύναμη και φωτισμό, ώστε να πορευόμαστε στον δρόμο της σωτηρίας και να αξιωθούμε να γίνουμε κοινωνοί της ουρανίου Βασιλείας Του. Χρόνια πoλλά! Η ως άνω ομιλια μεταφρασθεισα στα Ρουμάνικα απηγγελθη υπο του Σεβ. Ναθαναηλ κατα την εορτην της Αναληψεως εις τόν εορταζοντα ομωνυμον Ιερον Ναόν της Μητροπόλεως