ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΡΑΣΙΜΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΟΧ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ)

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΡΑΣΙΜΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ Η αναλγησία είναι ιατρικός όρος και αφορά άτομα που, ενώ είναι ξυπνητά και συνειδητά, δεν έχουν την αίσθηση του πόνου όταν το σώμα δέχεται τραύματα. Μεταφορικά, η αναλγησία χρησιμοποιείται για να περιγράψει έλλειψη ευαισθησίας σε θέματα κοινωνικά, ηθικά και πνευματικά. Η πνευματική αναλγησία είναι ο προπομπός της κοινωνικής σήψης και διαφθοράς. Όταν τα μέλη μίας κοινωνίας αδιαφορούν συνειδητά για την παραβίαση των ηθικών νόμων ή δείχνουν αναισθησία μπροστά στα κοινωνικά προβλήματα, τότε αναδεικνύονται και οι ανάλογοι ηγέτες. Οι αρχηγοί είναι ανάλογοι της πνευματικής στάθμης του λαού. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην Εκκλησία. Οι επίσκοποι είναι ανάλογοι με την πνευματική στάθμη του ποιμνίου. Αν ο λαός επιδεικνύει ευαισθησία σε θέματα πίστεως, ομολογίας και κανονικής τάξεως, θα αναδείξει και ανάλογους ποιμένες. Αν ο λαός περιπέσει σε πνευματική αναλγησία, τότε θα ακολουθήσει ανάλγητους ποιμένες, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι λύκοι με ένδυμα προβάτου. Οι γνήσιοι χριστιανοί είναι άνθρωποι ευαίσθητοι και παρατηρούν ακόμη και την τελευταία λεπτομέρεια που έχει σχέση με την πίστη τους και την εκκλησιαστική τάξη. Επί παραδείγματι, θέλουν το λάδι που ανάβουν στα καντήλια τους να είναι γνήσιο ελαιόλαδο. Θέλουν το κερί που ανάβουν να είναι 100% γνήσιο μελισσοκέρι. Πηγαίνουν στον ναό με ευπρεπή ενδυμασία. Απαιτούν οι ακολουθίες να τελούνται με τυπική ακρίβεια, χωρίς παρεκτροπές και περικοπές. Δεν δέχονται στον Σταυρό που προσκυνούν να υπάρχει άγαλμα του Χριστού. Το Πάσχα δεν καταδέχονται να ακούσουν το «Χριστός ανέστη!» ούτε ένα λεπτό πριν από τα μεσάνυχτα, όπως κάνουν οι νεοημερολογίτες. Δεν φεύγουν από τον ναό μόλις πάρουν το Άγιο Φως, αλλά μένουν μέχρι το τέλος της αναστάσιμης λειτουργίας. Ιδιαιτέρως, όμως, οι γνήσιοι χριστιανοί έχουν ευαισθησία στην ακριβή τήρηση των Ιερών Κανόνων. Οι Ιεροί Κανόνες είναι επέκταση του Ευαγγελίου και εκφράζουν συμφωνία με τους Πατέρες της Εκκλησίας. Αποτελούν κριτήριο της Ορθοδοξίας και της δικαιοσύνης του Θεού. Μία κοινωνία που πίπτει σε πνευματική αναλγησία δεν ενδιαφέρεται για την ακρίβεια στη λατρεία, την εκκλησιαστική τάξη και την ευνομία, αλλά αρκείται μόνο στους τύπους. Το 1924 η πνευματική αναλγησία του λαού τον οδήγησε στο νέο ημερολόγιο και στον Οικουμενισμό. Οι παππούδες μας διαχώρισαν τη θέση τους από το νέο ημερολόγιο, γιατί δεν ήταν πνευματικά ανάλγητοι. Παρόλο που στην αρχή δεν είχαν ούτε επισκόπους, ούτε ναούς για να εκκλησιάζονται, δεν υπέκυψαν στην αίρεση του Οικουμενισμού, γιατί έκριναν τα γενόμενα με βάση τους Ιερούς Κανόνες και τους ενδιέφερε η συμφωνία με τους Πατέρες της Εκκλησίας. Παρά τη φτώχια τους και τη λοιδορία που υπέστησαν από την κοινωνία, έκτισαν άλλους ναούς, ανέδειξαν νέους ορθόδοξους επισκόπους και ανασυγκρότησαν την Εκκλησία στη βάση των Ιερών Κανόνων και της συμφωνίας με τους Αγίους Πατέρες. Η πνευματική αναλγησία είναι διαχρονικό φαινόμενο και ο κύριος λόγος όλων των σχισμάτων και των αιρέσεων. Αντιθέτως, η ευαισθησία στην τήρηση των Ιερών Κανόνων που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και οι Πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων κράτησαν ανόθευτη την Ορθοδοξία μέχρι σήμερα. Ο πρώτος που αποκόπηκε από τον Χριστό ήταν ο Ιούδας, γιατί ήταν πνευματικά και ηθικά ανάλγητος. Η πνευματική αναλγησία στις μέρες μας έφθασε στο αποκορύφωμά της. Ο Βαρθολομαίος, ο οποίος αυτοπαρουσιάζεται ως ηγέτης της Ορθοδοξίας, δήλωσε ότι οι Ιεροί Κανόνες είναι «τείχη του αίσχους». Γιατί όμως αποκάλεσε τους Ιερούς Κανόνες με αυτόν τον τρόπο; Ο λόγος είναι απλός: Οι Ιεροί Κανόνες είναι τα τείχη που εμποδίζουν τα σχέδιά τους για προώθηση της παναίρεσης του Οικουμενισμού. Μήπως, όμως, δεν συμβαίνει το ίδιο και στον χώρο του παλαιοημερολογιτικού Οικουμενισμού; Μπορεί να μην αποκάλεσαν τους Ιερούς Κανόνες «τείχη του αίσχους», αλλά τους καταπάτησαν βάναυσα για να περάσουν το θέλημά τους και να ενωθούν, όπως λένε. Το τελευταίο σχίσμα που προκάλεσαν οι Ευστάθιος, Παρθένιος, π. Μιχαήλ και Γεράσιμος είναι καρπός της πνευματικής αναλγησίας τους και της πνευματικής και ηθικής αναλγησίας του λαού, που έπαψε να ενδιαφέρεται για την ακρίβεια των Ιερών Κανόνων και τη συμφωνία με τους Πατέρες της Εκκλησίας. Οι πρωταίτιοι του σχίσματος δεν έλαβαν καθόλου υπόψη τους ότι οι Ιεροί Κανόνες απαγορεύουν, και μάλιστα αυστηρά, τη μετάθεση επισκόπων και υλοποίησαν τη μεταξύ τους συμφωνία για ανταλλαγή θρόνων. Η συμφωνία με τους Πατέρες δεν τους ενδιαφέρει. Ο τυπικισμός επικράτησε της Ορθοδοξίας, κριτήριο της οποίας είναι οι Ιεροί Κανόνες και η συμφωνία με αυτούς. Κάποιοι υποδεικνύουν ότι πρέπει να γίνει διάλογος για να επέλθει η ενότητα. Είναι αφέλεια να πιστεύει κάποιος ότι ένας διάλογος μπορεί να πείσει άτομα που πάσχουν από πνευματική αναλγησία να επιστρέψουν στην Εκκλησία. Όταν, στην παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου, ο πλούσιος ζήτησε από τον Αβραάμ να στείλει τον Λάζαρο να ειδοποιήσει τους αδελφούς του να συνετιστούν, για να μην πάνε και αυτοί στον τόπο της κολάσεως, ο Αβραάμ τού απάντησε ότι «έχουν τον Νόμο και τους προφήτες. Αν δεν ακούνε τον Νόμο και τους προφήτες, δεν θα πεισθούν ούτε και αν κάποιος από τους νεκρούς αναστηθεί». Στην προκειμένη περίπτωση, ο διάλογος είναι καταδικασμένος σε αποτυχία, αν δεν υπάρχει διάθεση για να διεξαχθεί στη βάση των Ιερών Κανόνων που θέσπισαν, εν Αγίω Πνεύματι, οι Άγιοι Πατέρες. Μπροστά στην πνευματική και ηθική αναλγησία που οδήγησε στο τελευταίο σχίσμα, πρέπει να φωνάζουμε δυνατά για αφύπνιση, γιατί υπάρχουν και ψυχές που είναι καλοπροαίρετες. Η σιωπή και η ανοχή, όταν προσβάλλεται η Ορθοδοξία και παραβιάζεται η κανονική εκκλησιαστική τάξη, είναι συνενοχή. Το «Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε· οὐ περὶ πίστεως τοῦτο εἴρηται, ἀλλὰ περὶ βίου.».