ΜΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟ "ΑΝΤΙΒΑΡΟΝ" ΟΠΟΥ ΠΡΟΣΕΤΕΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΩΡΙΣΜΕΝΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΣΧΟΛΙΑ

ΜΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟ "ΑΝΤΙΒΑΡΟΝ" ΟΠΟΥ ΠΡΟΣΕΤΕΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΩΡΙΣΜΕΝΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΣΧΟΛΙΑ. ΣΤΟ «ΑΝΤΙΒΑΡΟΝ» Πριν 750 χρόνια η Κωνσταντινούπολη απελευθερώθηκε από τους Φράγκους κατακτητές Υποβλήθηκε από antibaro την Δευ, 17/10/2011 - 21:35. Posted in * Ιστορία: Βυζάντιο * Γιώργος Παπαθανασόπουλος Η επέτειος της απελευθέρωσης της Κωνσταντινούπολης από τη φράγκικη τυραννία πριν από 750 χρόνια περνά απαρατήρητη. Σημειώνεται ότι η πανηγυρική είσοδος του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγου στην Πόλη έγινε ανήμερα της Παναγίας, στις 15 Αυγούστου του 1261. Στα πολλά μας και σοβαρά προβλήματα επιβίωσης λησμονήσαμε μια από τις σημαντικές επετείους της Ιστορίας του Ελληνισμού. Ο καθηγητής Γεώργιος Θ. Ζώρας, σε άρθρο του στο περιοδικό "Παρνασσός" - του ομωνύμου Φιλολογικού Συλλόγου- έγραψε στην 700ή επέτειο, το 1961: " Η ανάκτησις της Κωνσταντινουπόλεως δεν είναι αξιοσημείωτος μόνον διότι επεξέτεινε κατά δύο όλους αιώνας την ζωή της μεσαιωνικής ελληνικής αυτοκρατορίας, αλλά - και κυρίως - διότι ετόνωσε το εθνικόν φρόνημα και έσωσεν από την πλήρη καταστροφήν τον Ελληνισμόν και την Ορθοδοξίαν. Αν οι Φράγκοι περέμενον επί τινας αιώνας εις την Ελλάδα και τούτους διεδέχετο αμέσως η τουρκική κυριαρχία είναι πολύ αμφίβολον αν ο Ελληνισμός θα είχε δυνηθή να επιζήση. Αλλ' η επί δύο αιώνας αναζωπύρωσις έδωκε την ηθικήν δύναμιν εις το Έθνος δια την πραγμάτωσιν της ενδόξου θυσίας του 1453 και της μακράς αντιστάσεως κατά τα μακρά έτη της τουρκοκρατίας. Χωρίς το 1261 ίσως να μην υπήρχε το 1821". Η άλωση της Βασιλεύουσας από τους Φράγκους, το 1204, δεν έχει όμοια της στην Ιστορία, γράφει ο Στίβεν Ράνσιμαν, στην εξιστόρηση του των Σταυροφοριών. Και συνεχίζει πως οι μεν Βενετοί γνωρίζοντας την αξία του πολιτισμικού πλούτου της Κωνσταντινούπολης αφαίρεσαν τα αριστουργήματα της και τα μετέφεραν στην πόλη τους, για να στολίσουν πλατείες, παλάτια και εκκλησίες. Όμως οι Φράγκοι και οι Φλαμανδοί κατέστρεψαν ό,τι έβρισκαν στο δρόμο τους. Δεν άφησαν τίποτε που να μην το καταστρέψουν. Στην Αγία Σοφία μπήκαν οι μεθυσμένοι Φράγκοι και βεβήλωσαν την Αγία Τράπεζα, κατασκίσανε τα πολύτιμα μεταξωτά υφάσματα που είχε πάνω της, κομμάτιασαν το ασημένιο εικονοστάσι του τέμπλου, έκαμαν παρανάλωμα του πυρός πολύτιμα χειρόγραφα και ποδοπάτησαν εικόνες. Τραυμάτιζαν, και σκότωναν αδιακρίτως παιδιά, γυναίκες και γέροντες, και βίαζαν νεαρά κορίτσια. Και όπως γράφει ο Νικήτας Χωνιάτης ακόμη και οι αλλόθρησκοι Σαρακηνοί έδειξαν στους Έλληνες περισσότερο έλεος από τους, υποτιθέμενους, χριστιανούς. Με περισσή πολιτισμική, πολιτική, θρησκευτική, γλωσσική, ηθική και κοινωνική βία οι Φράγκοι προσπάθησαν να ξεριζώσουν τις ρίζες των Ελλήνων. Στη μεγάλη αυτή συμφορά ο Ελληνισμός διασώθηκε από την πολιτική και την εκκλησιαστική ηγεσία του. Θα περιγράψουμε απλά τα τότε γεγονότα και τα σχόλια και οι συγκρίσεις του κάθε αναγνώστη. Με την άλωση της Κωνσταντινούπολης ο Θεόδωρος Α' Λάσκαρης και μια πλειάδα σημαντικών Ελλήνων βρήκαν καταφύγιο στη Νίκαια και ο Θεόδωρος ίδρυσε εκεί την εν εξορία Αυτοκρατορία της Νικαίας και στέφθηκε ο πρώτος της αυτοκράτορας από τον Πατριάρχη Μιχαήλ Αυτωρειανό, που τον είχε ακολουθήσει. Από τον πάτο που βρισκόταν ο Ελληνισμός άρχισε να βρίσκει τα πατήματα του προς τα πάνω. Και για να ανεβούν του καλού τη σκάλα πρώτα ομολόγησαν τα αμαρτήματα τους, που οδήγησαν στην άλωση της Πόλης. Γράφει σχετικά ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος στο βιβλίο του 'Άσματα Δημοτικά της Ελλάδος": " Η μοναρχία έδωκε πασίδηλον ομολογίαν των προηγουμένων αυτής αμαρτημάτων' καθαρίζεται εις τα νάματα της δυστυχίας ειλικρινώς και ανυποκρίτως, ασπάζεται την αυθεντίαν της πνευματικής αρχής, και συμμαχεί μετά του ήδη αγωνιζομένου Ελληνισμού άνευ επιβουλής και δολιότητος. Διαδέχονται ο εις τον άλλον άνδρες ενάρετοι και πολεμικοί, βασιλείς τιμώντες μεν την θεολογίαν, τιμώντες δε και τα γράμματα, πολιτευόμενοι εμπείρως μετά των Γενουιτών, των Σικελών και των Ενετών, φειδόμενοι πατρικώς των δημοσίων χρημάτων, συντόνως διοικούντες επ' αγαθώ των υπηκόων τα τε κοσμικά και τα εκκλησιαστικά της Δύσεως πράγματα, εξοικονομούμενοι το περί ενώσεως Εκκλησιών ζήτημα ( όπερ ήτο ακριβώς ό,τι σήμερον διατελεί το Ανατολικόν ζήτημα) μετά σπανιωτάτης ικανότητος και τέλος πάντων διακρινόμενοι καθ' ημέραν επί ανδρεία και ηρωισμώ εις τους κατά βαρβάρων και Λατίνων πολέμους". Επαναλαμβάνω δικά σας τα σχόλια και η σύγκριση με το σήμερα. Ο Θεόδωρος Λάσκαρης απεβίωσε το 1222 και τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του Ιωάννης Βατάτζης. Όταν αυτός απέθανε, το 1254, άφησε μιαν ισχυρή ελληνική αυτοκρατορία, έτοιμη να απελευθερώσει την Κωνσταντινούπολη. Χαρακτηριστικά ο υιός του Θεόδωρος Β' Λάσκαρης έγραψε για τον πατέρα του: " Ένωσε τη χώρα, που είχε τεμαχιστεί από τους Λατίνους, Πέρσες, Βουλγάρους, Σκύθας, Μογγόλους και άλλους τυραννικούς ξένους. Ετιμώρησε τους άρπαγες και προστάτεψε τη χώρα του". Ο αρχιμανδρίτης και καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών π. Νικόλαος Ιωαννίδης στην μελέτη του για τον Νικηφόρο Βλεμμύδη σημειώνει πως παράλληλα με τις μεγάλες πολεμικές επιτυχίες που είχαν οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες της αυτοκρατορίας της Νικαίας και για να επιτύχουν το σκοπό τους, που ήταν η ανάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως, θέλησαν να διατηρήσουν και να συνεχίσουν την παράδοση του Βυζαντίου. Γι' αυτό και εργάσθηκαν για την άνθηση των γραμμάτων και των τεχνών τόσο, που ορισμένοι λόγιοι παρομοίασαν τη Νίκαια με την αρχαία Αθήνα!. Επίσης η Νίκαια εκτός από κέντρο των γραμμάτων αναδείχθηκε και κέντρο κοινωνικής προνοίας. Σημειώνει σχετικά ο π. Νικ. Ιωαννίδης: " Η κοινωνική πολιτική της αυτοκρατορίας της Νικαίας ήταν έργο κοινό Εκκλησίας και Πολιτείας. Επί της βασιλείας του Ιωάννη Γ' Βατάτζη κτίσθηκαν νοσοκομεία, γηροκομεία, πτωχοκομεία και φιλανθρωπικά καταστήματα. Ο ίδιος ο Βατάτζης ονομάστηκε "ελεήμων" λόγω του φιλανθρωπικού του έργου". Παράλληλα με την κοινωνική πρόνοια ο Βατάτζης έδωσε ζωή και ανάπτυξη στην οικονομία. Επί των ημερών του άνθισαν το εμπόριο, η βιοτεχνία, η γεωργία, η κτηνοτροφία και η κτιριακή ανοικοδόμηση. Άνθιση είχε και η πολεμική βιομηχανία, που ήταν απαραίτητη για την αμυντική πολιτική της αυτοκρατορίας. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι, όπως γράφει ο ιστορικός Βασίλιεφ, το όνομα του Ιωάννη Βατάτζη ήταν τόσο αγαπητό και σεβαστό από τον Ελληνικό Λαό, ώστε λίγο μετά τον θάνατο του έγινε ένας Άγιος στη λαϊκή ψυχή. Θαύματα άρχισαν να συνδέονται με τη μνήμη του και συγχρόνως συνετέθη " Ο βίος του Αγίου Ιωάννου του Ευσπλάχνου". Η μνήμη του εορταζόταν πάντα, έως το 1922, στις 4 Νοεμβρίου, στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας, όπου ήταν και ο τάφος του. Την ιερή αυτή παράδοση συνεχίζει σήμερα η Μητρόπολη Διδυμοτείχου. Σήμερα περνάμε μιαν ανάλογη κατάσταση με εκείνη που περνούσαν οι Έλληνες μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους. Ένας Λάσκαρης και ένας Βατάτζης μας λείπουν.- Για περισσότερη μελέτη του θέματος - Γ.Θ.Ζώρα " Η 700ή επέτειος της ανασυστάσεως της βυζαντινής αυτοκρατορίας", "Παρνασσός - περιοδικόν σύγγραμμα κατά τριμηνίαν εκδιδόμενον". Περίοδος Δευτέρα, Τόμος Γ' αρ. 1 (Ιανουάριος-Μάρτιος 1961). - Σπ. Ζαμπελίου "Άσματα Δημοτικά της Ελλάδος - Εκδοθέντα μετά μελέτης ιστορικής περί μεσαιωνικού Ελληνισμού". Τυπ. "Ερμής", Κέρκυρα, 1852. - Κωνστ. Παπαρρηγόπουλου " Ιστορία του Ελληνικού Έθνους", Εκδ. Οίκος "Ελευθερουδάκης", Εν Αθήναις, 1925 - Α. Α. Βασίλιεφ "Ιστορία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας 324-1453" Εκδ. Μπεργαδή, Αθήνα, 1954. - Αρχιμ. Νικολάου Ιωαννίδη, καθ. Παν/μίου Αθηνών " Ο Νικηφόρος Βλεμμύδης και η περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος διδασκαλία του", Αθήνα, 2006. - Steven Runciman " A history of the Crusades ", Penguin History. – ΣΧΟΛΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΝΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΙΝ ΠΕΡΙ «ΑΜΦΟΤΕΡΟΠΡΟΣΩΠΩΝ» ΗΤΟΙ ΠΕΡΙ ΔΙΠΡΟΣΩΠΩΝ Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἀντιμετωπίζοντας τούς "ἐξ ἠμισείας ὀρθοδόξους" τῆς ἐποχῆς του, δηλαδή ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ναί μέν ἔκαμναν καλήν Ὀμολογίαν, ἀλλά συνετάσσοντο καί μέ τούς Ὀρθοδόξους καί μέ τούς αἱρετικούς, διά τόν λόγον ὅτι δέν ἤθελαν νά χάσουν τήν φροντίδα καί τήν ἐπιμέλεια τῶν μοναστηριῶν των, τούς ἐχαρακτήριζεν ὡς "ἀμφοτεροπροσώπους", ἤτοι διπροσώπους. «Ἐγώ», λέγει, συγκεκριμένα, «δέν δύναμαι νά ἐπαινέσω αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἔκαναν μέν τήν ὁμολογία, χωρίς ὅμως νά χάσουν καί τήν φροντίδα καί ἐπιμέλεια τῶν μοναστηριῶν των. Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο λοιπόν παρουσιάζονται ὡς διπρόσωποι, δηλαδή νά συντάσσωνται καί μέ ἐμᾶς καί μέ τούς εἰκονομάχους. Μαζί μας παρουσιάζονται ὡς πρός τήν ὁμολογία καί μέ τούς εἰκονομάχους ὡς πρός τήν κατοχή τῶν μοναστηριῶν των… Αὐτό δέ, ὅπως φαίνεται, ε...ἶναι παγίδα τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος θέλει νά ἐξευτελίση τήν ὁμολογία, νά ὑποτιμήση τόν διωγμό καί νά μολύνη διά τῆς κοινωνίας μέ τήν αἵρεσι ἅπαντας». («Ἐγώ δέ οὐδέ ἐκείνους ἐπαινεῖν ἔχω, οἵ τήν μέν ὁμολογίαν διεσώσαντο, τῶν δέ οἰκείων μοναστηρίων φροντίζειν οὐκ ἀπέσχοντο, καί εἰσί πως ἀμφοτεροπρόσωποι, καί μεθ' ἡμῶν καί μετά τῶν ἑτεροδόξων», Ἁγ. Θεόδ. Στουδίτου, Μικρά Κατήχησις 92). Ερωτῶ, δέν ειναι παρόμοιο αὐτό πού ἐγένετο τότε, μέ αὐτό πού γίνεται σήμερα; Τό ἴδιο πράγμα δέν κάνουν σήμερα οἱ νεοημερολογίτες καί οἱ «παλαιοημερολογίτες» ἀντιοικουμενιστικές; 'Από τήν μία κάμνουν Ὁμολογία κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἀπό τήν ἄλλη φοβοῦνται νά μή χάσουν τίς θέσεις των, τόν μισθό των, τά μοναστήριά των, τήν ἀναγνώρισί των ἀπό τό Κράτος, ἤ φοβοῦνται νά μή διωχθοῦν ἀπό τούς σημερινούς ἀντιχρίστους. Καί γι αὐτό τόν λόγο δέν μποροῦν νά σκεφθοῦν σέ καμμιά περίπτωση, ἤ μᾶλλον καί καταδικάζουν κάθε ἐνδεχόμενο ἐπιστροφῆς ἐκείνων πού ἀνησυχοῦν καί ἀναζητοῦν τήν γνησίαν Ὀμολογίαν, εἰς τήν ἀκαινοτόμητον καί πρεσβυγενῆ γνησίαν Ὀρθόδοξον τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, τήν Μητέρα τῶν αληθῶς Ὀρθοδόξων, ἐκ τῆς Ὁποίας ἀπεσχίσθησαν διά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ ἀπό τό 1920 – 1924, καί τῆς Ὁποίας τά γνήσια τέκνα οἱ ἴδιοι μωρανθέντες χαρακτηρίζουν καί ὡς σχισματικούς, καί ὡς αἱρετικούς, ἀκόμη καί ὡς "χρονολάτρας" καί "ειδωλολάτρας". Προσωπικά ἐκφράζω τήν διάπυρον εὐχήν νά μήν ἀργήσει ἐκείνη ἡ ἡμέρα, πού ὁ Ἑλληνικός λαός θά καταλάβη σέ τί κυκεῶνα αἱρέσεων τόν ἔρριψαν ἀπό τό 1920 - 1924 καί μέχρι σήμερα, ἤτοι πόσω τόν ἀπεμάκρυναν ἀπό τήν ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, νά συνειδητοποιήση πού ἔφθασε καί γιατρί ἔφθασε μέχρι τήν σημερινή ὁλοκληρωτική κρίση, καί νά πάρη τόν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς εἰς τόν πατρικόν οἶκον ... . Τό εὐχόμεθα καί ἀγωνιῶμεν δι’ αυτό καί τό θεωροῦμε πρώτιστο καθῆκόν μας καί ὑποχρέωσίν μας νά ἀγωνιζώμεθα ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας καί διά τήν ἐπιστροφήν ὅλων εἰς Αὐτήν, διότι «εἶναι βεβαιωμένον πώς ὅταν χάνουμε τήν Ὀρθοδοξία (βλέπετε τήν πρό τῆς ἀλώσεως τῆς Κων/λεως ἐποχήν) χάνουμε καί τήν ἐλευθερία". (‘Επίσκοπος Κήρυκος, Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς ‘Ακαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος). Kyriakos Papadopoulos · Birmingham UK Πάντως ἡ διαλεκτικὴ σας εἶναι ἐπιθετικὴ καὶ ἀποπνέει μισαλλοδοξία, πράγματα γιὰ τὰ ὁποῖα κατηγορεῖτε καὶ ἐλέγχετε συνανθρώπους σας μὲ μεγάλη εὐκολία καὶ με ἐπιλεκτικὴ ἐπίκληση σὲ Ἁγίους. · 19 Οκτώβριος στις 2:25 π.μ. Kyriakos Papadopoulos · Birmingham UK Θὰ περίμενα μιὰ διαλεκτικὴ ἐνάντια στὸν ἐθνικισμὸ καὶ τὸν φυλετισμὸ τῶν θιασωτῶν τοῦ ``ἑλληνοχριστιανισμοῦ΄΄, οἱ ὁποῖοι ἀναγνωρίζουν τὴν αὐθεντικὴ τους ταυτότητα στὴν βαυαρικῆς ἐμπνεύσεως ``αὐτοκεφαλία΄΄. · 19 Οκτώβριος στις 2:25 π.μ. Kyriakos Papadopoulos · Birmingham UK Ἀντ' αὐτοῦ διακρίνω ἔναν ζηλωτισμὸ ποὺ καμία σχέση δέν ἔχει μὲ τὸν Χριστὸ τῆς ἀπείρου Ἐλπίδας. Κρίμα. · 19 Οκτώβριος στις 2:26 π.μ. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ · Αθηνών Δέν ειναι καί τόσο ἁπλό τό θέμα. Τό νά προσπαθοῦμε νά ειμαστε σύμφωνοι μ' ἐκεῖνο πού λέγει ὁ 'Απόστολος, ἤτοι τό "ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπη" δέν νομίζω πώς μπορεί νά χαρακτηρισθῆ τόσο εὔκολα ὡς "μισαλλοδοξία". Γιατί τότε ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νά κριθῆ ὡς "μισαλλόδοξος" καί ἐκεῖνος πού βλέπει στούς ἄλλους "'επιθετική διαλεκτική". · 21 Οκτώβριος στις 5:59 π.μ. Kyriakos Papadopoulos · Birmingham UK Σεβαστὲ Πατέρα, θὰ σᾶς ἀπαντήσω μὲ τὰ λόγια τοῦ Γεωργίου Σφραντζή, ἀπὸ τὸ γνήσιο (Βραχὺ) χρονικὸ του: · 21 Οκτώβριος στις 6:15 π.μ. * Kyriakos Papadopoulos · Birmingham UK [23.2] Καὶ οὐ λέγω τοῦτο διὰ τὰ τῆς ἐκκλησίας δόγματα, ταῦτα γὰρ παρ' ἄλλοις ἐδόθησαν κρίνεσθαι ἐμοὶ δ' ἀρκεῖ ἡ πατρική μου διαδοχὴ τῆς πίστεως, καὶ ὅτι οὐδέποτε παρά τινος τῶν τοῦ μέρους ἐκείνου ἤκουσα, ὅτι τὸ ἡμῶν κακόν, ἀλλὰ καλὸν καὶ ἀρχαῖον, καὶ τὸ ἐκείνων οὐ κακόν, ἀλλὰ καλόν. · 21 Οκτώβριος στις 6:16 π.μ. * Kyriakos Papadopoulos · Birmingham UK [23.3] Καὶ νὰ εἴπω, ὡς ἐν παραδείγματι, ὅτι τὴν Μέσην ὁδὸν τῆς πόλεως, τὴν πλατείαν καὶ εὐρύχωρον, διέρχομαι πολλοὺς χρόνους μετά τινων, δι' ἧς ἐκαταντῶμεν εἰς τὴν Ἁγίαν Σοφίαν. Εἶτα μετά τινας καιροὺς εὑρέθη παρά τινων καὶ ἄλλη ὁδὸς καταντῶσα, ὡς λέγουσι, καὶ αὕτη ἐκεῖ· καὶ νὰ μὲ παροτρύνωσιν, ὅτι „ἐλθὲ καὶ διὰ τῆς ὁδοῦ ταύτης ἧς εὕρομεν· καὶ γάρ, εἰ καὶ ἔστιν αὕτη, ὁποῦ ἀπέρχῃ, καλὴ καὶ ἀρχαία καὶ ἡμῖν ἀρχῆ- ... θεν σὺν ὑμῖν γνωστὴ καὶ διερχομένη, ἀλλὰ καὶ αὕτη, ἣν εὕρομεν νῦν, καλή ἐστιν”. Ἐγὼ δὲ νὰ ἀκούω παρὰ μὲν τῶν, ὅτι καλή ἐστι, παρὰ δὲ τῶν, ὅτι οὐ καλή, διὰ τὶ νὰ μηδὲν εἴπω· „Μετ' εἰρήνης καὶ ἀγάπης ἀπέρ- χεσθε καλῶς εἰς τὴν Ἁγίαν Σοφίαν, ὁπόθεν βούλεσθε· ἐγὼ δὲ πάλιν θέ- λω διέρχεσθαι διὰ τῆς ὁδοῦ, ἣν καὶ μεθ' ὑμῶν πολύν τινα χρόνον διηρ- χόμην καὶ καλὴν αὐτὴν καὶ παρ' ὑμῶν καὶ τῶν προγόνων μου μαρτυρου- μένην καὶ διερχομένην”.Δείτε περισσότερα · 21 Οκτώβριος στις 6:16 π.μ. * Kyriakos Papadopoulos · Birmingham UK Αυτὰ τὰ λόγια μὲ ἀναπαύουν. Μεγάλωσα στὴν Ξάνθη, στὴν βλογημένη ἀνατολή, ποὺ ἔλεγε ὁ μακαριστὸς κὺρ Φώτης Κόντογλου, κι άγαποῦσα ἀπὸ παιδὶ τὸ Πατριαρχεῖο τῶν ῥωμαίων, τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ὲκεῖ βρίσκεται ἡ καρδιὰ μου καὶ, σὰν τὸν Σφραντζή, αὐτὸ μὲ ἀναπαύει. · 21 Οκτώβριος στις 6:20 π.μ. * ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ · Αθηνών Σᾶς ευχαριστῶ γι αὐτό τοῦ Γεωργίου Σφραντζη ειναι θαυμάσιο, καί ἀφοῦ σᾶς ἀναπαύει ἐφαρμόστε το καί εἰς τό θέμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς σας τοποθετήσεως. Ἐμένα >ομως μέ ἀναπαύει περισσότερο ὁ 'Απόστολος Παῦλος, ὅταν μιλαέι γιά τήν 'Εκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ, ὡς στῦλο καί ἑδραίωμα τῆς Αληθείας, ἀλλά προηγουμένως ἐκεῖνο πού εἶπε ὁ Χριστός, τό "'επί ταύτη τη πέτρα (τῆς καλῆς Ὁμολογίας) οἰκοδομήσω μου τήν Ἐκκλησία". · 21 Οκτώβριος στις 10:45 π.μ. * ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ · Αθηνών Μέ ἀναπάυουν ἀκόμη ἐκεῖνα τά θαυμάσια πού ειπε ὁ ἅγιος Χρυσόστομος περί Ἐκκλησίας "πόσοι ἐπολέμησαν τήν Ἐκκλησίαν καί οἱ πολεμοῦντες ἀπώλοντο" "αὕτη δέ ὑπέρ τόν οὐρανόν ἀναβέβηκεν" καί τοῦ ἀγίου Μαξίμου περί Ἐκκλησίας καί Ὁμολογίας, ἀλλά μέ κάμνουν προσεκτικόν καί τά λόγια τοῦ ἁγίου Ισιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου περί τῆς "πεπτωκυίας Ἐκκλησίας". Ἰδού τί λέγει: «Μοιάζει ἡ ‘Εκκλησία μέ γυναῖκα πού ξέπεσε ἀπό τήν παλιά της μεγαλοπρέπεια καί διατηρεῖ μόνο τά σύμβολα. Ἔχει καί τίς θῆκες καί τά κιβώτιά της γεμάτα ἀπό κοσμήματα, ἀλλά ἔχασε τόν πλοῦτο, ὄχι ἀπό ἀμέλεια ‘Εκείνου πού τή στόλισε ἀπό τήν ἀρχή, ἀλλά ἀπό τήν κακία καί τήν ἀδιαφορία αὐτῶν (τῶν ἱερωμένων) πού μεταχειρίζονται τίς ὑποθέσεις της ὄχι ὅπως πρέπει». (Ἱσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, ἐπιστολή ΥΗ΄). Νά γιατί προτιμῶ πηγαίνοντας πρός τήν Αγία Σοφία νά βαδίζω τόν "παλαιό δρόμο", ὅπως τόν ἐβάδιζε τόσα χρόνια καί ὁ Φραντζῆς. · 21 Οκτώβριος στις 10:53 π.μ. * ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ · Αθηνών Αν θέλετε μέ ἀναπαύει ἀκόμη καί τό τοῦ Ἀγίου Φωτίου τοῦ Μεγάλου, ὁ ὁποῖος πολλάκις περπάτησε αυτούς τούς δρόμους γιά τούς ὁποίους ομιλεῖ ὁ Σφραντζῆς καί πολλάκις ἐλειτοιύργησε στήν Ἁγία Σοφία, καί ὁ ὁποῖος λέγει: Ο Μέγας Φώτιος λέει: «Μία εστίν η του Χριστού Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ου πλείους ουδέ δύο. Συναγωγαί πονηρευομένων εισί τα παρά ταύτην συνέδρια και σύνοδος αθετούντων. Ούτω φρονούμεν οι αληθινοί Χριστιανοί, ούτω πιστεύομεν, ούτω κηρύττομεν». Πώς νά μέ ἀναπαύει τό σημερινό Πατριαρχεῖο, προσοχή δέν ὁμιλῶ γιά τό θεσμό, διότι ὡς θεσμός ειναι ἀπολύτως σεβαστό, πώς νά μέ ἀναπαύει τό σημερινό Πατριαρχεῖο, τό ὁποῖο ἀπό τό 1920 δέχεται οὐχί μίαν ἀλλά πολλάς Ἐκκλησίας, ἐρχόμενο ἔτσι σέ ἀντίθεση μέ τήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησιολογία καί Ὁμολογία;