ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ

Όταν η εμπιστοσύνη προδίδεται και η εκκλησιαστική διακονία μετατρέπεται σε μηχανισμό ανατροπής εκείνου που σε ανέδειξε Η ιστορία της Εκκλησίας είναι γεμάτη από αγίους, ομολογητές και μάρτυρες. Υπάρχουν όμως και οι σκοτεινές σελίδες της: οι στιγμές όπου η φιλοδοξία, η αχαριστία και η δίψα για εξουσία οδηγούν στην προδοσία. Το πιο συγκλονιστικό παράδειγμα αυτής της προδοσίας είναι ο Ιούδας Ισκαριώτης. Ο Ιούδας δεν ήταν εχθρός του Χριστού. Δεν ήταν διώκτης. Ήταν μαθητής Του. Ήταν ένας από τους δώδεκα. Ένας άνθρωπος που έζησε δίπλα Του, που έλαβε εμπιστοσύνη, τιμή και αποστολή. Κι όμως, αυτός ακριβώς ο άνθρωπος έγινε ο οδηγός εκείνων που συνέλαβαν τον Διδάσκαλό του. Το Ευαγγέλιο είναι αποκαλυπτικό: «Τότε πορευθείς εις των δώδεκα, ο λεγόμενος Ιούδας Ισκαριώτης, προς τους αρχιερείς είπεν• Τι θέλετέ μοι δούναι, καγώ υμίν παραδώσω αυτόν;» (Ματθ. 26:14-15). Και όταν ήρθε η ώρα της σύλληψης, η προδοσία σφραγίστηκε με το πιο υποκριτικό σημείο: με ένα φιλί. «Ιούδα, φιλήματι τον Υιόν του ανθρώπου παραδίδως;» (Λουκ. 22:48). Η προδοσία στην Εκκλησία σχεδόν πάντα έχει το ίδιο πρόσωπο. Δεν έρχεται από έξω. Έρχεται από μέσα. Από ανθρώπους που αναδείχθηκαν, που ευεργετήθηκαν, που έλαβαν θέση και εξουσία από εκείνους τους οποίους τελικά στρέφονται να πλήξουν.