ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ...

«ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ» Περιοδική ‘Ορθόδοξος ‘Εποικοδομητική Ἔκδοσις τῆς Ἰερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἐκδότης: Ἐπίσκοπος Κήρυκος Στρογγύλη 194.00, Τ.Θ. 54. Κορωπί ‘Αττικῆς ΤΗΛ. 210.6020176, 210.6021467. Α.Π. 13 ‘Εν τῶ Ἐπισκοπειω Ἁγίας Αἰκατερίνης – Τιμίου Σταυροῦ τῆ 14/27. 3.2006 Πρός τόν Ἱερομόναχον Δαμασκηνόν Ἱεράν Μονήν Μεταμορφώσεως Κουβαρᾶ Ἀττικῆς ‘Αγαπητέ μοι πάτερ Δαμασκηνέ, εὔχομαι ὁ Θεός νά κατευθύνη πάντοτε τόν νοῦν καί τήν καρδίαν ὅλων μας εἰς τό ποιεῖν τό θέλημά Του τό ἄγιον, διά νά κερδίσωμεν τήν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς καί νά μᾶς φυλάξη μακρυά ἀπό τίς παγῖδες πού στήνει ὁ πονηρός διά τήν ἀπώλειάν μας. Ἡ παροῦσα ἐπιστολή ξεκίνησε μέ ἀφορμή τήν χθεσινή συζήτησί μας, (Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως) ὅταν μοῦ τηλεφώνησες διά νά μέ ἐνημερώσης διά τόν θάνατο καί τήν κηδεία τοῦ τεθνεῶτος ἀδελφοῦ Ἀποστόλου Νούκα, καί ὅτι διά τήν νεκρώσιμον ἀκολουθίαν ἐδιάβασαν οἱ «Ἀργολίδος» Παχώμιος καί «Διαυλείας» Ἀνδρέας, πράγμα τό ὁποῖον μοῦ ἔκανε ἀλγεινήν ἐντύπωσιν, ἀφοῦ οἱ ἀνωτέρω καί διά λόγων καί διά «Συνοδικῶν ἀποφάσεων καί ἀποφάνσεών των» ἰσχυρίζονται ὅτι «ὁ Κήρυκος εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας», ἐνῶ ὁ κεκοιμημένος ἀδελφός ἐκκλησιάζετο εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Δημητρίου, ὅπου ἐφημερεύω, εἶχε κοινωνήσει πρό τριῶν τεσσάρων ἡμερῶν, εἶχε δέ πνευματικόν τόν Ἱερομόναχον π. ‘Αμφιλόχιον. Μοῦ ἔκανε δέ ἀλγεινήν ἐντύπωσιν, ἡ ὑποκρισία των, καί τό γεγονός ὅτι ἐφαρμόζουν τό τῶν Παπικῶν «ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα», καί ὁ σκοπός εἶναι προφανής. Ἰδιαιτέρως, ὅμως παρακινήθηκα εἰς τήν σύνταξιν καί ἀποστολήν τὴς παρούσης ἐπιστολῆς, καί ἀπό τό γεγονός, ὅτι μόλις ἤκουσες παρ’ ἐμοῦ ὅτι «δέν γίνεται δεκτός εἰς τά μυστήρια ὅποιος κοινωνεῖ μέ τούς ἐν λόγω Ἀρχιερεῖς καί γενικώτερα μέ τήν ψευδοσύνοδον τοῦ Νικολάου, παρά μόνον ἐάν ὁμολογήση καί δηλώση ὅτι θά παύση τοῦ λοιποῦ νά κοινωνῆ μετ’ αὐτῶν», ἀμέσως μοῦ συνέστησες νά μή κρατάω αὐτήν τήν γραμμήν, διότι ὅπως πρόσθεσες «οἱ ἐδῶ», ἐννοώντας προφανῶς τούς ἐν τῶ Μοναστηρίῳ ἰθύνοντας, ἤτοι τούς ἀδελφούς Τσακίρογλου, «τά περί Ὁμολογίας πού λές δέν τά ἔχουν σέ τίποτα, μάλιστα τά εἰρωνεύονται, καί θεωροῦν καί τίς δύο πλευρές τό ἴδιο». ‘Επίσης μοῦ προέτεινες «τούς συγγενεῖς τοῦ θανόντος πού ἀπευθύνθηκαν σ’ αὐτούς γιά τήν κηδεία νά τούς δεχθεῖς, παραβλέποντας τό γεγονός, ὅτι ἐπεκοινώνησαν μαζί των, διότι ἄν δέν τούς δεχθῆς, αὐτοί ἐδῶ θά χαροῦν... Τό θέλουν αὐτό γιά νά τούς πάρουν μέ τό μέρος των». Τότε μάλιστα σοῦ εἶπα: «Αὐτά πού μοῦ λές π. Δαμασκηνέ, εἶναι κηρύγματα τῶν παλαιοημερολογιτῶν οἰκουμενιστῶν καί ὄχι τῶν ὀρθοδόξων» καί σοῦ ὑπενθύμισα ἐκεῖνα τά ὁμολογιακά κείμενα τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, τά ὁποῖα σύ ὁ ἴδιος μοῦ ἔδιδες ἐν φωτοτυπία κατά τήν ἀρχήν τῆς κρίσεως, καί μέ παρακινοῦσες, στόν ἀγῶνα ὑπέρ τῆς Ὁμολογίας... Γράφω, λοιπόν, αὐτήν τήν ἐπιστολήν, διά νά σοῦ ὑπενθυμίζω, ὅτι τό νά παρουσιάζεσαι ἀπό τήν μία ὅτι δέν ἀκολουθεῖς τά προδοτικά καί βλάσφημα ἔργα των, κοινωνεῖς ὅμως ἀπό τήν ἄλλη μετ’ αὐτῶν, δέν εἶναι σύμφωνο μέ αὐτά πού λέγει ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, τόν ὁποῖον κάποτε μέ παρακινοῦσες νά διαβάζω καί νά τά συμβουλεύωμαι. Σοῦ ὑπενθυμίζω αὐτά τά κείμενα τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, καί διά νά θυμηθῆς πόσο φλογερός ὑπερασπιστής τῆς Ἀληθείας (Ὁμολογίας) ἤσουν τότε, διά τήν ὁποίαν ὁμολογίαν ὑπέστης καί «διωγμούς» καί περιορισμούς ἐκ μέρους τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου, καί νά κρίνης τώρα τήν στάσιν σου, ἀφοῦ παραμένεις κοινωνῶν καί συναυλιζόμενος μετ’ ἐκείνων τῶν ὁποίων μέχρι τώρα ἀμφισβητοῦσες τήν καθαρότητα τῆς Ὁμολογίας. Τί ἔλεγε ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης εἰς ἐκείνους πού μέ διάφορες προφάσεις δέν ἔκοπτον κοινωνία μετά τῶν αἱρετικῶν τῆς ἐποχῆς του Εἰς τόν Ἡγούμενον Θεόφιλον, ὁ ὁποῖος δέν ἔκοπτε κοινωνίαν μετά τῶν αἱρετικῶν (Εἰκονομάχων) τῆς ἐποχῆς του προφάσει διατηρήσεως τῆς Μονῆς καί διασώσεως τῶν Μοναχῶν, ἔγραφεν ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης: «Ὦ τῆς πωρώσεως! ὦ τῆς θεομαχίας! Χριστός ἤρνητο ... ἐπίσκοποι περιορίζοντο... μοναχοί καί μονάζουσαι, λαϊκοί λαϊζουσαι΄ οἱ μέν τυπτόμενοι, οἱ δέ φρουρούμενοι΄ ἄλλοι λιμοκτονούμενοι, ἕτεροι ξεόμενοι΄... ἕτεροι θανατούμενοι... καί σύ, ὦ τρισάθλιε, ἐαλωκώς τῆ ψυχοφθόρω κοινωνίᾳ, καί μένων εἰς τό ὀλετήριον, ἐπ΄ ἅν οὕτως, ἀλλ’ οὐ μοναστήριον, λέγεις εὖ ἔχειν... Τίνας δέ καί ἀδελφούς ἐφυλάξω , διεφθορότας τῆ ὀλεθρίᾳ σου κοινωνία, κἄν ἐν βρώμασι; σκάνδαλον τοῦ κόσμου, ὑπόδειγμα ἀρνήσεως, προτροπή ἀπωλείας, σάρξ ἀλλ’ οὐ πνεῦμα, σκοτήρ, ἀλλ’ οὐ φωστήρ» (P.G. 99, 1337 C). Μέ πιό ἁπλᾶ λόγια: «Σύ ὦ τρισάθλιε, αἰχμαλωτισθείς στήν ψυχοφθόρον κοινωνἰαν τῆς αἱρέσεως καί διαμένων εἰς τό ὀλετήριον, ὡς πρέπει νά λεχθῆ καί ὄχι Μοναστήριον, κομπάζεις ὅτι εἶσαι καλά! ... Ποῖον ναόν διετήρησας, ἀφοῦ ἐμίανας τόν ναόν τοῦ Θεοῦ πού εἶσαι σύ ὁ ἴδιος; Ποίους δέ ἀδελφούς διέσωσας, ἀφοῦ κατεστράφησαν διά τῆς ὀλεθρίας σου κοινωνίας μετά τῆς αἱρέσεως;» Εἰς ἄλλην περίπτωσιν ἔγραφε: «Καἰ τώρα δέξαι μου, τιμιώτατε πάτερ, ὁμιλοῦντα πιό ἐλεύθερα. Δέν τυγχάνει ἐκτός εὐθύνης, τό νά συλληφθῆς δηλαδή ἀπό ἀνθρώπους τοῦ βασιλέως, καί νά παραμείνης παρά ταῦτα ἐλεύθερος.... Ἐάν ἡ ὁσιότης σου οὐδέν ἔπαθε ἐκ τῶν ἀνωτέρω (τῶν βασάνων δηλαδή πού ὑπεβάλοντο οἱ πιστοί), μετά τήν σύλληψιν, συγχώρα με, ἀλλά ἐπλανήθης ἀδελφέ. Καί μή μοῦ δικαιολογεῖσαι πῶς διατηρεῖς ἀσφαλεῖς τάς ἐκκλησίας καί τάς ἁγιογραφίας τῶν ναῶν, ὡς καί τό μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου. Τά παρόμοια καί ἄλλοι πεπτωκότες φλυαροῦσιν. Τά ἀνωτέρω δέν δύνανται νά διατηρηθοῦν, ἐκτός ἐάν ἐγένετο προδοσία τῆς ὀρθοδόξου ὁμολογίας. Διότι σέ παρακαλῶ ποί ἡ ὠφέλεια, ὅταν ἐμεῖς πού λεγόμεθα καί εἴμεθα ναός τοῦ Θεοῦ, ἔχουμε καταστραφῆ (διά τῆς μή ὁμολογίας) μέ τό νά περιποιούμεθα ἀψύχους ναούς... Ἀλλοίμονον, ἄλλοι νά ἀποθνήσκουν, ἄλλοι νά ἐξωρίζονται, ἄλλοι νά μστιγώνωνται, ἄλλοι νά φυλακίζωνται, ἄλλους νά φιλοξενοῦν τά ὅρη, αἱ ἐρημίαι, οἱ βράχοι καί τά σπήλαια, καί ἐμεῖς διαμένοντες στά σπίτια μας νά νομίζωμεν ὅτι θά παραμείνωμεν ἀβλαβεῖς. Οὐδόλως... Ταῦτα εἶπα ἀπό ἀγάπη πρός σέ καί ὠς ὐπενθύμισιν, ὅτι οἱ τά τοιαῦτα πράττοντες εἶναι ἄξιοι τιμωρίας»(P.G. 99, 1365C). Τί ἔλεγαν ἄλλοι Ἅγιοι Πατέρες διά τούς «προσποιουμένους ὁμολογεῖν» καί διά τό καθῆκον τῶν ὀρθοδόξων νά παραμένουν μακράν τῆς αἱρέσεως διά νά μολύνωνται ἀπό αὐτήν. Εἰς τά ἀνωτέρω τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου προσθέτω καί μερικά ἀποσπάσματα ἄλλων Ἁγίων Πατέρων καί μελέτησέ τα... Ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει: «Οἵτινες τήν ὑγιᾶ Ὀρθόδοξον Πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνεῖν δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους εἰ καί μετά παραγγελίαν οὐκ ἀποστῶσιν, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν» (Βλ. Ν. Βασιλειάδη, Μάρκος ὁ Εὐγενικός καί ἡ Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν, Ἔκδοσις «Σωτήρ», ‘Αθῆναι, 1972, σελ. 95). Ὁ ἅγιος Κύριλλος ‘Αλεξανδρείας γράφει πρός τόν λαόν τῆς Κων/λεως: «’Ασπίλους καί ἀμώμους ἑαυτούς τηρήσατε, μή κοινωνοῦντες τῶ μνημονευθέντι (Νεστορίῳ) μήτε μήν ὡς διδασκάλῳ προσέχοντες... Τοῖς δέ γε τῶν κληρικῶν, εἴτε λαϊκῶν διά τήν ὀρθήν πίστιν κεχωρισμένοις ἤ καθαιρεθεῖσι παρ’ αὐτοῦ, κοινωνοῦμε ἡμεῖς, οὐ τήν ἐκείνου κυροῦντες ἄδικον ψῆφον, ἐπαινοῦντες δέ μᾶλλον τούς πεπονθότας (τούς παθόντας)»(ΜΑΝΣΙ, 4, 1096). Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης δι’ ἐκείνους πού ἁπλῶς κοινωνοῦν μέ τούς αἱρετικούς λέγει: «Ἐχθρούς γάρ τοῦ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτους κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῃ τῆ φωνῆ ἀπεφήνατο(ἐχαρακτήρισε)». (P.G. 99. 1049 Α) Ὁ ἴδιος ἅγιος λέγει: «Οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν΄ οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς ού κατεποντίσθησαν, ὅμως τῆ κοινωνία τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, 1164 Α). Ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός λέγει: «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καί πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαί φεύγειν τούς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καί τῆς αὐτῶν κοινωνίας διίστασθαι» (P.G. 160. 105 C). Ὁ ἴδιος ἅγιος λέγει: «Φεύγετε καί ὑμεῖς ἀδελφοί, τήν πρός τούς ἀκοινωνήτους κοινωνίαν καί τό μνημόσυνον τῶν ἀμνημονεύτων. Ἰδού ἐγώ Μάρκος ὁ ἁμαρτωλός λέγω ὑμῖν, ὅτι ὁ μνημονεύων τοῦ Πάπα ὡς ὀρθοδόξου ἀρχιερέως, ἔνοχος ἔστι πάντα τά τῶν Λατίνων ἐκπληρῶσαι μέχρι καί αὐτῆς τῆς κουρᾶς τῶν γενείων καί ὁ λατινοφρονῶν μετά τῶν Λατίνων κριθήσεται καί ὡς παραβάτης τῆς πίστεως λογισθήσεται» (P.G. 160, 1097 D, 1100 Α). Οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες πρός τόν αὐτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγον γράφουν: «Καῖ πῶς ταῦτα ἀνέξεται ὀρθοδόξου ψυχή καί οὐκ ἀποστήσεται τῆς κοινωνἰας τῶν μνημονευσάντων αύτίκα ..., ὅτι μολυσμόν ἔχει ἡ κοινωνία, ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐττόν, κἄν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων» (V. LAURENT - J. DARROUZES, DOSSIER GREC. DE L’ UNION DE LYON (1273-1277), Παρίσι 1976, σ. 399). Ὁ Β΄ Κανών τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου διαγορεύει: «Μή ἐξεῖναι δέ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις... Εἰ δέ φανείη τις ... τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καί τοῦτο ἀκοινώνητον εἶναι». ( Πηδάλιον, Ἔκδοσις «ΑΣΤΗΡ», Ἀθῆναι 1993, σελ. 176). Τό Συνοδικόν τῆς Ἁγίας Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου λέγει: «Τοῖς κοινωνοῦσιν ἐν γνώσει, τοῖς ὑβρίζουσι καί ἀτιμάζουσι τάς σεπτάς εἰκόνας, ἀνάθεμα» (Πρακτικά τῶν Ἁγίων καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, Τόμος Γ, σελ. 230 καί 325). (Σημείωσις: Νομίζω ἀντιλαμβάνεσαι, ὅτι τοῦτο τὀ τελευταῖον ἰσχύει ὄχι μόνον διά τούς τότε Εἰκονομάχους, οἱ ὁποῖοι ἠρνοῦντο γενικά τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περί τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, ἀλλά καί διά τούς νεώτερους Εἰκονομάχους, τούς πέντε πρώην Μητροπολίτας, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται καί καταδικάζουν καί ἀναθεμάτισαν μάλιστα τήν διδασκαλία τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου διά συγκεκριμάς ὀρθοδόξους (Βυζαντινάς) Εἰκόνας. Τοῦτο ἰσχύει ἐκ τῶν πραγμάτων πλέον καί διά τήν περί τόν κ. Νικόλαον ψευδοσύνοδον, διότι ἡ «ΟΜΟΛΟΓΙΑ» καί τοῦ ἰδίου προσωπικῶς (τοῦ κ. Νικολάου) καί τῆς περί αὐτόν ψευδοσυνόδου εἶναι ἡ αὐτή μέ τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑ» τῶν ΠΕΝΤΕ πρώην Μητροπολιτῶν). Θά προσθέσω εἰς τά ἀνωτέρω καί δυό τρία ἀκόμη πατερικά ἀποσπάσματα, τά ὁποῖα ἄν τά διαβάσης προσεκτικά θά ὠφεληθῆς τά μέγιστα. Συμβουλεύει ὁ Μέγας ‘Αθανάσιος: «’Εάν ὁ ‘Επίσκοπος ἤ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοί τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφονται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή (πρέπει) αὐτούς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἤ μετ’ αὐτῶν ἐμβληθῆναι, ὡς μετά Ἄννα καί Καϊάφα, εἰς τήν γέενναν τοῦ πυρός» (ΒΕΠΕΣ 33, 199). Ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός εἰς μίαν ‘Εγκύκλιόν του, ὅταν ἦτο ἐξόριστος ἔγραφε: «’Αλλ’ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καί ἡ τῆς ἀληθείας δύναμις οὐ δέδεται... οἱ περισσότεροι τῶν ἀδελφῶν θαρροῦντες στήν ἐξορία μου... τούς ἐκδιώχνουν τούς παραβάτας τῆς ὀρθῆς πίστεως ὡς καθάρματα, μήτε συλλειτουργεῖν αὐτοῖς ἀνεχόμενοι, μήτε μνημονεύοντες ὅλως αὐτῶν ὡς χριστιανῶν». Καί μάλιστα οὔτε στήν κηδεία του ἤθελε νά παρευρεθοῦν. Ὁ ἴδιος προέτρεπε τόν λαόν λέγων: «Πέπεισμαι γάρ ἀκριβῶς, ὅτι ὅσον ἀποδιϊσταμαι τοῦτου (τοῦ Πατριάρχου) κκαί τῶν τοιούτων, ἐγγίζω τῶ Θεῶ καί πᾶσι τοῖς πιστοῖς καί ἁγίοις Πατράσι΄ καί ὥσπερ τούτου χωρίζομαι, οὕτως ἑνοῦμαι τῆ ἀληθεία καί τοῖς ἁγίοις»(P.G. 160, 536). : Εἰς τήν ἰδίαν ‘Εγκύκλιον ἔλεγε: «Φεύγετε καί ὑμεῖς ἀδελφοί, τήν πρός τούς ἀκοινωνήτους κοινωνίαν καί τό μνημόσυνον τῶν ἀμνημονεύτων». Ὁ ἅγιος Νικόδημος ἑρμηνεύων τόν ΙΕ Κανόνα γράφει: «...Οἱ χωριζόμενοι αὐτοί, ὄχι μόνον διά τόν χωρισμόν δέν καταδικάζονται, ἀλλά καί τιμῆς τῆς πρεπούσης, ὡς ὀρθόδοξοι, εἶναι ἄξιοι, ἐπειδή, ὄχι σχίσμα ἐπροξένησαν εἰς τήν Ἐκκλησίαν μέ τόν χωρισμόν αὐτόν, ἀλλά μᾶλλον ἠλευθέρωσαν τήν ‘Εκκλησίαν ἀπό τό σχίσμα καί τήν αἵρεσιν τῶν ψευδεπισκόπων αὐτῶν». Καί εἰς τήν τυχόν ἀπορίαν σου: Μά εἶναι τόσον σοβαρά τά πράγματα, ὥστε νά ἐφαρμόσωμεν αὐτά πού λέγουν οἱ ἅγιοι Πατέρες διά τούς αἱρετικούς, σοῦ ἀπαντῶ: ‘Εσύ, τουλάχιστον, π. Δαμασκηνέ, μελετᾶς τήν «Ὀρθόδοξο Πνοή», παρακολουθεῖς, ἐπικοινωνεῖς, συζητᾶς, καί ἔχεις τήν διάθεσι νά μάθεις. Δέν κατάλαβες ἀκόμη, ὅτι μέ τήν αὐθαιρεσία των καί τήν βάρβαρον συμπεριφοράν, οἱ περί τόν Νικόλαον, ἔχουν φέρει τά ἐκκλησιαστικά πράγματα εἰς «ἀθεωτάτην μεταστοιχείωσιν τῶν πάντων», ὅπως ἐλέγετο τήν περίοδο τῆς Εἰκονομαχίας; Δέν διαπιστώνεις ὅτι δέν ἔχει μείνει τίποτα ὄρθιον. Δέν σοῦ κάμνει ἐντύπωσιν, ὅτι τά πάντα ἠχρειώθησαν ἐντός μιᾶς δεκαετίας, διότι ἔτσι «ἀπήτησεν» ἡ ἄνευ ὅρων καί ὁρίων γνωστή φιλοδοξία τοῦ Πειραιῶς Νικολάου, νά γίνη Ἀρχιεπίσκοπος; Δέν γράφω ἔτσι ἀπήτησαν τά ξένα Κέντρα καί ὁ Παλαιοημερολογιτικός Οἱκουμενισμός, ὅπως ἀλλοῦ γράφω, ἀλλά ἔτσι ἀπήτησε ἡ φιλοδοξία τοῦ Νικολάου, διότι ἄν δέν ὑπῆρχε αὐτή, τίποτα δέν θά μποροῦσαν νά κάμουν τά ξένα Κέντρα, ὅσους πράκτορες καί ἄν ἐπεστράτευαν. ‘Εν προκιεμένω ἄν δέν ἐξεμεταλλεύοντο αὐτήν οἱ ἀδελφοί Τσακίρογλου καί ὀ κ. Κάτσουρας, τίποτα δέν μποροῦσε νά γίνη. Ἡ προδοσία θά ἔμενε στά σχέδια, τά ξένα Κέντρα θά ἀντιμετωπίζοντο ὡς ξένα Κέντρα προδοσίας, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος θά παρέμενε στήν θέσι του, καί στήν Ὁμολογία Του, οἱ ‘Αρχιερεῖς στήν ἀγωνιστικότητά τους, καί ἡ ‘Εκκλησία θά συνέχιζε τό ἔργο Της. (Σημείωσις: Εἰς αὐτό τό σημεῖο, δέν μπορῶ νά μή ἀναφέρω κάτι πού ἔλεγαν οἱ παλαιοί Πατέρες τῆς Μονῆς, ἴσως καί οἱ σημερινοί τό ἔχουν ἀκούσει, ὅτι ὁ ἅγιος Πατέρας δέν χειροτονοῦσε τόν Νικόλαο, ἐνῶ ἐχειροτόνησε κάποιους ἄλλους ἁπλοϊκούς μοναχούς, διότι ἔβλεπε τόν φιλόδοξο χαρακτῆρά του, καί μάλιστα ὅταν τόν ρώτησαν γιατί δέν τόν χειροτονεῖ εἶπε ὅτι αὐτός θά κάνει μεγάλο κακό στήν ‘Εκκλησία». Καί κάτι ἄλλο σχετικό. Μετά τό 1997 καί ὀλίγον πρίν ξεσπάσει ἡ κρίσις, ὁ τότε Πειραιῶς καί νῦν ψευδαρχιεπίσκοπος Νικόλαος, ἀπείλησε τόν ‘Αρχιεπίσκοπο ὅτι «ἄν δέν σταματήση νά καλύπτη τούς θεολόγους στά εἰκονομαχικά τους φρονήματα, καί ἄν δέν ἀνακαλέση τά αἱρετικά του φρονήματα» θά τόν ἐκθέση δημοσίως ὡς αἱρετικό. Τοῦ ἔδωσε μάλιστα καί προθεσμία «μέχρι τῶν ἁγίων Ἀποστόλων» καί τόν ἐδέσμευσε νά μή κοινοποιήση σέ κανένα τό περιεχόμενον τῆς ἐπιστολῆς του. Ἦτο τότε, ἄν δέν κάνω λάθος Μάιος. ‘Αλλά τότε ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος ἔφερε τό θέμα στήν Σύνοδο ... ‘Επηκολούθησε ἡ ἐκ μέρους τοῦ Κάτσουρα γνωστή ἀναφορά κατά τοῦ Νικολάου καί καταγγελία ὅτι ἔχει αἱρετικά φρονήματα, τά ὁποῖα πρέπει νά ἀνακαλέση κλπ. Εἶναι τότε πού ὁ Νικόλαος εἶπεν ἐν Συνόδῳ στόν Ἀρχιεπίσκοπο: «Ἀν δέν μπορεῖς νά ἀντιμετωπίσεις τούς θεολόγους, παραιτήσου, νά ἀναλάβω ἐγώ». Καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ ἀπήντησε: «Εὐλογημένε τί εἶναι αὐτά πού λές, περίμενε νά πεθάνω πρῶτα, καί ὕστερα γῖνε Ἀρχιεπίσκοπος»). Γνωρίζεις τί ἐπηκολούθησεν Νομίζω γνωρίζεις πολύ καλά τί ἐπηκολούθησεν. Ἡ ἀνατροπή καί «ἀθεωτάτη μεταστοιχείωσις» τῶν πάντων, ξεκίνησε ἀπό τούς Τσακίρογλου καί τόν Κάστουρα, οἱ ὁποῖοι ἀπό ὑπερασπιστές (τουλάχιστον φανερά) πού ἦσαν τῆς Ἀληθείας, ἔγιναν συνειδητοί ὑπερασπιταί τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ; ‘Εξεμεταλλεύθηκαν ἱεροσύλως τήν ἄκρατον φιλοδοξίαν τοῦ Νικολάου, διά νά ἐπιτύχουν τά σχέδιά των. ‘Εξεμεταλλεύθηκαν καί τόν ἄνευ ὁρίων αὐταρχισμόν του διά νά ἀφανίσουν τούς ἀντιτιθεμένους εἰς τά σχέδιά των. ‘Εξεμεταλλεύθησαν καί τήν ἀδυναμίαν τοῦ γέροντος ‘Αρχιεπισκόπου, διά νά τόν ὡδηγήσουν εἰς τήν ἱερόσυλον συμπαιγνίαν τῆς δῆθεν παραιτήσεως. Καί κατώρθωσαν νά ὁδηγήσουν ὅλους τούς ‘Αρχιερεῖς, προηγουμένως διά τῆς σιωπῆς καί τῆς συγκαλύψεως (τῶν ‘Απαλλακτικῶν Βουλευμάτων, τῶν βλασφημιῶν τῶν Φλωρινικῶν κατά τῆς Ἀποστολικῆς μας Διαδοχῆς, τῆς βλασφημίας τοῦ Β. Σακκᾶ καί τῆς συναφοῦς πρός αὐτήν τοῦ Μαξίμου) καί εἰς τήν συνέχειαν διά τῆς ὑπαναχωρήσεως καί κηρύξεως «γυμνῆ τῆς κεφαλῆ» τῆς βλασφημίας, ὅτι ὅλοι προερχόμεθα ἀπό χειροθετημένους καί ὅτι τό 1971 ἐξηρτήθη ἡ ‘Αποστολική μας Διαδοχή ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, κλπ). Δέν εἶναι μόνον προσωπικά, οὔτε μόνον διοικητικά. Εἶναι θέματα Ὁμολογίας, ‘Αποστολικῆς Διαδοχῆς, Κανονικῆς Τάξεως. Πρόκειται περί ἀρνήσεως τῆς Ὁμολογίας καί προδοσίας, κατά τάς ἐπιταγάς τοῦ ἀντιχρίστου Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ Μή μοῦ πῆς, ὅτι αὐτά ξεκίνησαν ἀπό προσωπικά θέματα, ἤ ὅπως λέγει ὁ πάτερ Εὐστάθιος, εἶναι διοικητικά. Ὅ,τι καί ἄν εἶναι, ἐφ’ ὅσον τά ἐχρησιμοποίησαν ὡς μέσα διά τήν ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ, ἀντιμετωπίζονται ὡς ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ.. Δέν εἶναιὅμως, μόνον προσωπικά θέματα, οὔτε διοικητικά. Εἶναι ἡ ἀρχή, καί ἄν δέν ὑπῆρχαν αὐτά, δέν θά ἐπετύγχανε ἡ προδοσία. Ἑπομένως αὐτά, ἔστω τά προσωπικά τοῦ καθενός, ἔγιναν ἡ ἀπαρχή τῆς προδοσίας. «Φαῦλος βίος, τίκτει φαῦλα δόγματα». Τά ξένα Κέντρα, γνώριζαν τήν φιλοδοξία τοῦ Νικολάου, γνώριζαν ὅτι εἶναι πανέτοιμος νά προδώση τά πάντα, ἀρκεῖ νά γίνη ‘Αρχιεπίσκοπος. ‘Εγνώριζαν πολύ καλά, καί τήν ἄλλην μυστικήν προδοσίαν τοῦ 1974, ἡ ὁποία ὡδήγησε στό βλάσφημον καί προδοτικόν 54/76 ὑπέρ αὐτοῦ ‘Απαλλακτικόν Βούλευμα. Ἄλλωστε ἦσαν βέβαιοι ὅτι ὡς ἀναγνωρισμένος βάσει τῆς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας τοῦ 1971, ἦτο ὁ πλέον κατάλληλος, διά νά ὑπηρετήση καί ὁλοκληρώση τά σχέδια τοῦ Παλαιοημερολογικοῦ Οἱκουμενισμοῦ, τά ὁποῖα προσοχή, δέν εἶναι ἡ ἀφομοίωσις, ἡ διοικητική ἕνωσις, ἡ φανερά ὑπαγωγή κλπ. ἀλλά ἡ ἀναγνώρισις καί ἡ συνύπαρξις, ὥστε νά ἀφανισθῆ ἡ Ὀρθοδοξία. Καί πράγματι ὁ Νικόλαος ἐφάνη γιά μιά ἀκόμη φορά «ΑΞΙΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ» τήν ὁποίαν τοῦ «ἀνέθεσαν» τά ξένα Κέντρα. Μέ ὅσα ἔπραξε ἤ ἁπλῶς ὑπέγραψε, ἤ ἐσκευώρησε, ἤ ἱεροσύλησε, ἤ κατεχράσθη ὅλα αὐτά τά χρόνια, ἠρνήθη καί προσωπικῶς καί «Συνοδικῶς», καί τήν Ὀρθοδοξίαν - Ὁμολογίαν, καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, καί κατέλυσε τήν Κανονικήν Τάξιν καί τόν Συνοδικόν θεσμόν, μέ ἀποτέλεσμα νά ἔχει ξεπεράσει καί αὐτούς τούς νεωτεριστάς; Δέν σέ ἀπασχολεῖ ὅτι μέ ὅσα κάμνει ἱεροσήλησε καί παίζει μέ τά ἅγια; Ἔχεις άναπαυμένην τήν συνείδησίν σου νά ἀκολουθεῖς ὀπίσω αὐτοῦ; Δέν ἐλέγχεσαι, ὅτι «κοινωνεῖς τοῖς ἔργοις αὐτῶν τοῖς πονηροῖς καί βλασφήμοις»; Οἱ προφάσεις καί οἱ δικαιολογίες δέν εὐσταθοῦν. Ἴσως προβάλλεις μίαν δικαιολογίαν: «Ναί ὅλα αὐτά σωστά πού μοῦ λές, ἀλλά νομίζω ὅτι μέ αὐτό πού κάμνω, νά μένω μαζί τους, κάμνω ἔργον θεάρεστον, καί διακριτικόν, βοηθάω καί ἄλλους, βοηθάω τό Μοναστήρι κλπ κλπ.» Καί ὅπως λένε καί κάποιοι ἄλλοι, «αἴ δέν εἴδαμε νά ἑνωθοῦν μέ τούς Φλωριναίους, δέν εἴδαμε νά ὑποτάσσωνται στόν Χριστόδουλο». Αὐτές οἱ δικαιολογίες, ὅμως, ἀγαπητέ μοι π. Δαμασκηνέ, δέν ἀκούονται πρώτη φορά. Τίς λένε καί οἱ νεοημερολογῖτες, διά νά δικαιολογήσουν τήν στάσιν των ἔναντι τῶν οἰκουμενιστῶν. «Λένε καί αὐτοί, ὅταν θά γίνη ἡ ἕνωσις μέ τόν Πάπα, τότε θά τούς ἀποκηρύξουμε». Καί παραμένουν μαζί των, μέχρι νά γίνη ἡ ... «ἕνωσις», ἡ ὁποία ὅμως δέν θά γίνη ποτέ, ὅπως αὐτοί τήν φαντάζονται, διότι ἡ ἕνωσις ἔγινε ἀπ’ ἀρχῆς μέ τήν ΣΥΝΥΠΑΡΞΙ καί τήν ΑΛΛΗΛΟΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙ στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν καί πολύ πρίν μέ τήν ‘Εγκύκλιο τοῦ 1920. Τό ἴδιο λένε καί τώρα, ὅσοι θέλουν νά μείνουν μέ τήν ψευδοσύνοδο τοῦ Νικολάου: «Περιμένουν νά δοῦν ἕνωσι μέ τούς Φλωριναίους, ὑποταγή εἰς τόν Χριστόδουλο». Περιμένουν νά βγοῦν στίς τηλεοράσεις καί νά ποῦν «τώρα ἐμεῖς ἑνωθήκαμε μέ τούς Φλωριναίους», «τώρα ἐμεῖς ὑποταχθήκαμε στόν Χριστόδουλο, τόν ὁποῖον ἀναγνωρίζουμε ὡς τήν Κανονικήν Ἐκκλησία». Τέτοια ἕνωσις, τέτοια ὑποταγή δέν θά γίνη ποτέ, ἀλλά ἤδη ἡ ἀλληλοααναγνώρισις καί ἡ συνύπαρξις ἔχει γίνει. ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ἀπό τήν μιά μέ ὅσους πιστεύουν, ἤ καί σιωπηλῶς καλύπτουν, ἤ δι’ ὑπαναχωρήσεων «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» κηρύττουν, ὅτι «τό 1971 διαβάστηκαν εὐχές χειροτονίας», «δέν ἔχουμε διαφορά στήν χειροτονία μεταξύ Ματθαιίκῶν καί Φλωρινικῶν», «ὅλοι ἐξαρτώμεθα ἀπό τούς Ρώσους», καί ἀπό τήν ἄλλη μέ τόν Χριστόδουλο νά λέη ὅτι «ἀναγνωρίζει τούς παλαιοημερολογίτας πού ἔχουν χειροτονία ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς». Ὅσοι εἰρωνεύονται τήν Ὁμολογία, καθίστανται αὐτόχρημα ἀρνηταί τῆς ‘Ορθοδοξίας, καί ἀπηλλοτριωμένοι τῆς ‘Εκκλησίας. Ὅσον ἀφορᾶ τό θέμα τῆς Ὁμολογίας, τό ὁποῖον οἱ ἀδελφοί Τσακίρογλου, παρόμοια μέ τούς Φλωρινικούς εἰρωνεύονται, ὅπως μοῦ εἶπες, ὁ ἄγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής λέγει ὅτι ἐκεῖ πού δέν ὑπάρχει ἡ ὀρθή καί σωτήριος Ὁμολογία, δέν ὑπάρχει ἡ Καθολική ‘Εκκλησία, ἀφοῦ τήν Καθολικήν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, τήν ταυτίζει τρόπον τινά μέ τήν καλήν Ὁμολογίαν. Παραθέτω τό κείμενον τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ: «Καθολικήν Ἐκκλησίαν, τήν ὀρθήν καί σωτήριον τῆς εἰς αὐτόν πίστεως ὁμολογίαν... ὁ τῶν ὅλων εἶναι Θεός ἀπεφήνατο» (P.G. 90, 132). Μέχρι τώρα ἄκουγα εἰς τό Μενίδι ἀπό τούς Φλωρινικούς, πού εἶναι πάρα πολλοί: «Μή πηγαίνετε εἰς τόν Ἅγιο Δημήτριο, (Ματθαιϊκούς), διότι αὐτοί ἐκεῖ κάνουν Ὁμολογία, τί εἶναι αὐτή ἡ Ὁμολογία, ποῦ τήν βρήκανε». Τώρα ἀκούω ὅτι καί οἱ ἀδελφοί Τσακίρογλου τήν εἰρωνεύονται (τήν Ὁμολογίαν) καί τήν πολεμοῦν. Μήπως εἶναι καί αὐτό μιά ἀκόμη ἀπόδειξις ὅτι βαδίζουν στόν ἴδιο δρόμο, τόν δρόμο τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ; Ὁ κ. Σακκαρέλλος καί ὁ «Ἀχαίας» Καλλίνικος, μέ τούς ὁποίους συνεργάζονται οἱ ἀνωτέρω (τό ὀρθώτερον ἀπό τούς ὁποίους κατευθύνονται) ἔγραψαν στό περιοδικό τους γιά «ὁμολογία τοῦ Γκουτζίδη, τήν ὀποίαν θέλει νά ἐπιβάλλη ὁ Γκουτζίδης στούς ‘Επισκόπους του»... Δέν βλέπεις καί ἐδῶ τόν κοινό παρονομαστή; Ἄν θέλωμεν νά μείνωμεν στήν Κιβωτό ὀφείλομεν καί τήν Πίστιν καθαράν νά φυλάξωμεν καί τήν πρός τούς «ἀκοινωνήτους» κοινωνίαν νά διακόψωμεν. Ἀγαπητέ μοι π. Δαμασκηνέ, νομίζω εἶναι ἀρκετά τά ἀνωτέρω διά νά καταλάβης πόση σημασία εἶχε πάντοτε, ἀλλά καί ἔχει καί εἰς τούς ἐσχάτους τούτους καιρούς ἡ καθαρότης τῆς Πίστεως (Ὁμολογίας -Ἐκκλησιολογίας), καί πόσον ἀπαραίτητος εἶναι γιά ὅποιον θέλει νά μείνη στήν Κιβωτό (τήν ἀληθινή ‘Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ὁρίζεται καί «ἐν τρισί προσώποις») ἡ διακοπή κοινωνίας μετ’ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι τἠν ἀρνοῦνται. Εἶναι ἀρκετά διά νά καταλάβης, ὅτι δέν μποροῦμε νά μιλᾶμε ὅτι ἔχουμε «ΚΑΛΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ», ἤ ὅτι εἴμεθα ἐντός τῆς Κιβωτοῦ, ἐάν δέν διακόπτωμεν κοινωνίαν μετ’ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τήν ἀρνοῦνται. Καί διά νά μήν ἐπεκτείνω τήν ἐπιστολή μου μέ περισσότερα πατερικά, καί τήν κάνω δυσκολοδιάβαστη, κλείνω μέ τά παρακάτω λόγια πάλιν τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου. Γράφει ὁ ἅγιος: «Ἄλλοι μέν ἐναυάγησαν περί τήν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δέν ἀσπάσθηκαν τήν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέθησαν ὅμως μέ τούς λοιπούς λόγω τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας πού εἶχαν μαζί τους» (P.G. 99, 1164A). Προσθέτω καί τά ὅσα γράφει ὁ στάρετς ‘Ανατόλιος ἀπό τήν Ὄπτινα (+1927) ὁ ὁποῖος προφητεύει γιά τήν ἐποχή μας: «Θά ἐξαπλωθοῦν παντοῦ αἱρέσεις. Ὀλίγοι θά ἀντιληφθοῦν τήν πανουργία τοῦ ἐχθροῦ. Οἱ αἱρετικοί θά πάρουν τήν ἐξουσία στά χέρια τους. Θά τοποθετήσουν παντοῦ δικούς τους ὑπηρέτας. Θά μεταχειρίζωνται βίαν. Οἱ μονάζοντες θά καταπιέζωνται καί ὅσοι θά εἶναι συνδεδεμένοι μέ τά ὑλικά θά ὑποταχθοῦν στούς αἱρετικούς. Οἱ δαίμονες διά τῆς αἱρέσεως θά εἰσέρχωνται εἰς τά Μοναστήρια, τά ὁποῖα θά παραμείνουν μόνον τοῖχοι, ἡ χάρις θά ἔχει φύγει ...». Ἀπομένει νά προβληματισθοῦμε, μήπως εὑρεθοῦμε καί ἐμεῖς, ὅ μή γένοιτο, μεταξύ ἐκείνων πού «δέν ἐναυάγησαν μέν περί τήν πίστιν», ὅμως «συναπωλέθησαν μετά τῶν ἀρνητῶν λόγω τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετ’ αὐτῶν», ἤ μήπως νομίζομεν ὅτι συντηροῦμε καί φυλάσσουμε τά ΜΟναστήρια, τά ὁποῖα, ὅμως ἔμειναν μόνον τοῖχοι, ἐνῶ ἔφυγεν ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἀπ’ αὐτῶν. Εὐχόμενος, ὅπως ἡ παροῦσα ἐπιστολή σοῦ φανῆ ὠφέλιμος, διά νά προχωρήσης σέ μίαν ὁμολογιακήν τοποθέτησιν, ἡ ὁποία θά εἶναι σωτήριος διά σέ, καί χαρά διά τούς ἀγωνιζομένους ὀρθοδόξους. Υ.Γ. Εἰς ἑτέραν ἐπιστολήν θά σοῦ ἀπαντήσω εἰς τήν ἀπορίαν σου, τήν ὁποίαν διετύπωσες, (ἡ ὁποία εἶναι ἀπορία καί ὅσων δέν κάθονται νά μελετήσουν μέ σοβαρότητα τά θέματα, ἀλλά τά προσπερνοῦν ἐπιπόλαια), μήπως δηλαδή εἶναι βαριά ἡ κατηγορία ὅτι δέν ἔχουν ὁμολογία, ὅτι δέν εἶναι ὀρθόδοξοι, τήν στιγμήν, πού πάντοτε, ἀκόμη καί στήν τελευταία ἀπάντησι τοῦ Νικολάου, πρός τήν ἐλαχιστότητά μου, ἐπικαλοῦνται πληθωρικῶς καί μετά πάθους, τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑ τοῦ ἁγίου Πατρός Ματθαίου. Πρέπει νά σοῦ ἀπαντήσω, διότι εἶναι κρῖμα, νά μή καταλαβαίνουν μερικοί ὅτι οἱ περί τόν Νικόλαον, «ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΟΜΟΛΟΓΕΙΝ», διότι δέν μποροῦν ἀλλοιῶς νά σταθοῦν, ἐνῶ εἰς τήν οὐσίαν εἶναι ΑΡΝΗΤΑΙ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, ΒΛΑΣΦΗΜΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, καί ΠΡΟΔΟΤΑΙ τῆς ‘Αρχιερωσύνης των, καί συνεχίζουν τήν γραμμή τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου. Τουλάχιστον ἐκεῖνος μετά τό 1976 δέν προσεποιεῖτο. Διετύπωσε εὐθέως τήν ἄρνησίν του, διό καί καθηρέθη. ‘Ενῶ «προσποιοῦνται ὁμολογεῖν» τήν καλήν ὁμολογίαν καί ὅτι φυλάττουν τήν Παρακαταθήκην τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν ἔλαβον παρά τοῦ Ἁγίου Πατρός Ματθαίου, ἐν τούτοις δέν διστάζουν νά προδίδουν εὐθέως τήν Ὁμολογίαν τοῦ ὄντως ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου Ματθαίου, ἀποδεχόμενοι τό βλάσφημον 54/76 Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα, καί ἀρνούμενοι νά τό καταδικάσουν, καί τόσα ἄλλα ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός. ‘Ενῶ «προσποιοῦνται ὁμολογεῖν» τάς καλάς ὁμολογίας τοῦ 1981 καί 1983, ἐπί τοῦ θέματος τῆς «χειροθεσίας» τοῦ 1971, αἱ ὁποῖοι ὡμολογήθησαν, διότι ὑπῆρχον συγκεκριμένες προκλήσεις ἐκ μέρους τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐν τούτοις μέ τήν σιωπήν ἔναντι χειροτέρων προκλήσεων, τάς ΚΑΤΑΠΑΤΟΥΝ, ὥστε νά ἀφήνεται ἐλεύθερον τό πεδίον διά τήν «λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ» συμφώνως πρός τήν δῆθεν «ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίαν». Νομίζω, ὅτι ὅλα αὐτά τάς γνωρίζεις, ἀλλά πρέπει νά σοῦ τά ὑπενθυμίσω διά νά τά μελετήσης καλύτερον. Διατελῶ ἐλάχιστος ἐν ‘Επισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ