ΣΥΝΤΟΜΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΤΙΩΝ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΙΕΡΕΩΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΤΡΟΥ ΑΝΑΚΛΕΤΟΥ

ΣΥΝΤΟΜΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΤΙΩΝ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΙΕΡΕΩΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΤΡΟΥ ΑΝΑΚΛΕΤΟΥ ΠΟΘΕΝ ΕΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΟ ΔΗΘΕΝ ΣΚΑΝΔΑΛΟΝ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ, ΟΠΟΥ ΕΙΧΑ ΔΙΟΡΙΣΕΙ ΩΣ ΕΦΗΜΕΡΙΟΝ ΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΙΕΡΕΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΤΡΟ ΑΝΑΚΛΕΤΟ, ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ ΠΕΠΤΩΚΟΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΟΝΤΑ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΙΟΥΣΗ ΠΡΟΣΕΛΑΒΑΝ ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΩΣ ΠΡΩΗΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΝ. Ὁ πρώην ἱερέας μας Πέτρος Ἀνάκλετος, διαδίδει παντοῦ ὅτι τό «σκάνδαλον τῆς ἐνορίας τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα», τό ἐδημιούργησεν ἡ ἐλαχιστότης μου μέ τό νά τοῦ ἀπαγορεύσω νά κοινωνεῖ ἀδιακρίτως νηστεύοντας καί μή νηστεύοντας. Τό ἴδιο διαδίδει μέσω ΙΝΤΕΡΝΕΤ καί τό ἕτερον μέλος τῆς ἐκπεσούσης 4μελοῦς ὁμάδος, ὁ πεπτωκός καί πολλαπλά βλάσφημος ἐξ’Αὐστραλίας, φθάνων μάλιστα εἰς τό σημεῖον νά χαρακτηρίζει αὐτήν τήν ἀπαγόρευσιν ὡς περιέχουσαν τριάκοντα καί πλέον αἱρέσεις, ὡς Πελαγιανισμόν, Σαββατιανισμόν κλπ. Καί αὐτό βεβαίως ἀφοῦ ἐπεστράτευσεν ὅλην τήν σατανικήν μαεστρίαν τῆς παραχαράξεως, τῆς διαστρεβλώσεως καί τῆς αὐθαιρεσίας πού μπορεῖ νά διαθέτει ἕνας κοινός ἄνθρωπος. Ἀμφότεροι ὅμως ἀποφεύγουν νά ὁμιλήσουν διά τό πραγματικόν γεγονός, ἀπό τό ὁποῖον ἤρξατο, τό σκάνδαλον, ὄχι τῆς ἐνορίας τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, ἀλλά τοῦ ἰδίου καί τῶν παρασυράντων αυτόν 3 λαϊκῶν. Καί ἡ πραγματική αἰτία τῆς πτώσεώς του εἶναι ὅτι ὁ πρ. ἱερεύς Πέτρος, ἐνῶ ἐδήλωσεν, ἐνώπιον μάλιστα τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου, ὅτι θά ἀφήση ὅλας τάς κακάς συνηθείας τάς ὁποίας εἶχεν ἀποκτήσει εἰς τόν Παπισμόν, καί κατόπιν εἰς τήν ψευδοπαλαιοημερολογιτικήν ὁμάδα τοῦ Κολοράντο, ἤρχισε πολύ ἐνωρίς νά δεικνύει ἀσυνήθη ἀσέβειαν πρός τό μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας. Δέν ειχα σκοπόν νά ὁμιλήσω περί αὐτοῦ δημοσίως διά νά μήν τόν ἐκθέσω προσωπικά, ἀλλά τοῦτο ἐγένετο γνωστόν εἰς ἐμέ ἀπό τούς ἐνορίτας τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος, καί ἑπομένως ἦτο πράξις ἡ ὁποία ἔγινε δημοσίως καί ἡ ὁποία πρέπει δημοσίως νά στηλιτευθεῖ. Οἱ ἐνορῖτες λοιπόν τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος εἰς τόν Ἐφημέριόν τους, τό ὁποῖον μάλιστα περιέβαλον μέ πολλήν ἀγάπην καί τόν ἐβοήθησαν ὅσον ἠδύναντο, ἤρχισαν νά διακρίνουν κάποια ἀσυνήθη πράγματα, τά ὁποῖα τούς ἐδημιούργησαν ὑποψίας... Συγκεκριμένα παρετήρησαν, ὅτι ὅταν ὁ π. Πέτρος ἐπρόκειτο νά κοινωνήση τούς προσερχομένους πιστούς, μόλις κοινωνοῦσε τόν ἕναν εἰσήρχετο ἐντός τοῦ Ἀγίου Βήματος καί ἐπανήρχετο. Αὐτό τό ἐπανέλαβε πολλές φορές. Ηναγκάσθησαν, λοιπόν, νά μοῦ τό καταγγείλουν. Ὅταν τό ἐπληροφορήθην τόν ἐρώτησα παρόντος καί τοῦ Σεβ/ του Κένυας Ματθαίου τήν μίαν φοράν καί του Ἱερομονάχου π. Παντελεήμονος τοῦ ἐκ Κροατίας καταγομένου, ἄλλην φοράν: «Πάτερ Πέτρε, μοῦ ειπαν οἱ χριστιανοί στόν Ἅγιο Σπυρίδωνα ὅτι οταν κοινωνάς τούς χριστιανούς μπαίνεις στό Ἅγιο Βῆμα, κάτι κάμνεις καί ἐπανέρχεσαι. Αὐτό φαίνεται περίεργο εἰς αὐτούς καί μοῦ τό κατήγγειλαν». Καί ἡ ἀπάντησίς του ἦτο: «Α ναί, μπαίνω μέσα καί σκουπίζω τήν ἁγία λαβίδα». (Δέν θυμᾶμαι μήπως εἶπε ὅτι τήν πλένει...). Καί στήν ἐρώτησί μου: «Καί γιατί τό κάνεις αὐτό»: Μοῦ ἀπήντησε: «Γιά νά μή μεταδίδωνται τά μικρόβια» (καί ἄρχισε νά μοῦ ἀναπτύσσει θεωρίες τῶν γιατρῶν περί τοῦ πώς νά ἀποφεύγεται ἡ μετάδοσις τῶν μικροβίων). Καί ἐγώ ἀφοῦ «ἔπεσα ἀπό τά σύννεφα» μέ αὐτά πού ἄκουα, ἐν ἱερᾶ ἀγανακτήσει, διότι δέν περίμενα Κληρικός τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας νά σκέπτεται καί νά ἐνεργῆ τόσον ἀσεβῶς, τοῦ εῖπα: «Ξέρεις τί σημαίνει αὐτό π. Πέτρε, σημαίνει ἀσέβεια πρός τό μυστήριο, σημαίνει ἀπιστία, ἐν τέλει σημαίνει τήν καθαίρεσί σου, ἄν δέν μετανοήσης». Ἀπό τότε ἤρξατο ἡ κατηφόρα. Ἄρχισε νά κάμνη ὅ,τι ἦταν δυνατόν ... διά νά τόν διώξω. Πληροφορήθηκα ἐκ τῶν ὑστέρων ὅτι κατ’ αὐτήν τήν περίοδον ὑπέβαλε γραπτήν αἴτησιν εἰς τούς Φλωρινικούς τοῦ Χρυσοστόμου Κιούση, ἐνῶ στούς ἐνορίτας τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος καί ἐκτός ἐνορίας (εἰς τό Μενίδι) ἤρχισε νά διδάσκη ὅτι οἱ Κανόνες δέν ἐμποδίζουν σέ καμμιά περίπτωσι τήν προσέλευσιν τῶν χριστιανῶν εἰς τήν θείαν Κοινωνίαν. Ἔτσι εἰς ἀνδρόγυνο ἀστεφάνωτο πού ειχε κανόνα νά μή παίρνει οὔτε ἀντίδωρο, ἐκεῖνος τούς ειπε «δέν πειράζει ἐγώ μπορῶ νά σᾶς κοινωνήσω». Ἐπίσης σέ γυναῖκα πού ειχε τά καταμήνιά της τῆς εἶπε «δέν ειναι ἐμπόδιο αὐτό, μπορεῖς νά κοινωνήσεις». Καί ἐν τέλει ἐκτός νηστείας τόν φαγόντα τήν προτεραίαν κρέας τόν ἐκοινώνησε, ἐνῶ ἄλλον, ὁ ὁποῖος κατέλυσε εἰς πάντα τήν προτεραίαν (τῶν Ἀπόκρεω), τόν ἐκοινώνησε τήν ἑπομένην, ἤτοι τήν Καθαράν Δευτέραν, συνεπικουρούμενος δέ καί ὑπό τοῦ θεωρητικοῦ αὐτῆς τῆς βλασφήμου τακτικῆς Χρήστου Νούκα, ἤρχισε νά διδάσκη καί προφορικῶς καί διά φυλλαδίων ὅτι πρό τῆς θείας Κοινωνίας δέν ἐπιβάλλεται Νηστεία καί ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος Κήρυκος, πού ἐπιβάλλει τήν πρό τῆς θείας Κοινωνίας Νηστείαν καταργεῖ καί παραβιάζει τούς Κανόνας καί εἶναι αἱρετικός. Μάλιστα εἰς φυλλάδιον τό ὁποῖον ἄνευ τῆς ἐγκρίσεώς μου ἐκυκλοφόρησε μεταξύ τῶν ἐνοριτῶν, ὁ Χρῆστος Νούκας, ἐπεκαλέσθη τόν Θ΄ Αποστολικόν Κανόνα: "Πάντας τους εσιόντας εις την εκκλησίαν και των ιερών Γραφών ακούοντας, μη κοινωνούντας δε ευχής άμα τω λαώ, ή αποστρεφομένους την αγίαν μετάληψιν της ευχαριστίας κατά τινά αταξίαν, τούτους αποβλήτους γίνεσθαι της εκκλησίας, έως αν εξομολογησάμενοι και δείξαντες καρπούς μετανοίας και παρακαλέσαντες, τυχείν δυνηθώσι συγγνώμης...". Ὅταν ἀντελήφθην αὐτάς τά κινήσεις του τοῦ εἶπα νά διαβάση τό βιβλίον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου: «Περί τῆς νηστείας πρό τῆς θείας Κοινωνίας» καί νά ιδη καλύτερον τό νόημα αὐτοῦ τοῦ Κανόνος, καί ἡ ἀπάντησίς του ἦτο: «Μήπως αὐτά πού γράφει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας εἶναι σύμφωνα μέ τό Πηδάλιον;». Ἕτερος δέ τῆς παρέας του (ὁ Θεοχάρης) σέ μιά συζήτησι εἶπε: «Ἐγώ δέν θ’ ἀκούσω τί λέει ὁ Δεσπότης, ἀλλά θά ψάξω νά βρῶ τήν ἀλήθεια». Καί φαντάζομαι τί θά βρῆκε ἐκεῖ πού προσέφυγε .... Καί αὐτά μέν ὑποστηρίζει ὁ πρ. ἱερέας Πέτρος Ἀνάκλετο, μεταθέτοντας τό θέμα οχι εἰς τήν πραγματικήν του βάσιν. Ἄν καί τό θέμα τῆς καταργήσεως τῆς Νηστείας πρό τῆς θείας Κοινωνίας εἶναι πολύ σοβαρόν, ὅμως δέν ηδύνατο ἐπ’ οὐδενί νά διακιολογήση τήν προσφυγήν του εἰς τούς Φλωρινικούς τοῦ Χρυσοστόμου Κιούση, χωρίς μάλιστα νά τό συζητήση καθόλου μέ τόν Ἐπίσκοπόν του. Διά τοῦτο ἡ αἰτία τῆς πτώσεώς του πρέπει νά ἀναζητηθῆ κάπου ἀλλοῦ. Ειναι εἰς τήν ἄρνησιν καί τήν προδοσίαν τῆς Ὁμολογίας, τήν ὁποίαν ὁ ἴδιος ἐλευθέρως καί ὡς ἔδειχνε συνειδητά, ἀπεδέχθη ὅταν ἐγινε δεκτός εἰς τήν Ἐκκλησίαν, καί δή κατά τήν συνεδρίασιν τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου. Ἀλλά περί αὐτοῦ θά ἐπανέλθωμεν.