Ο ΑΓΙΟΣ ΟΣΙΟΣ (ΕΟΡΤΑΖΕΙ (27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ) ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 318 ΘΕΟΦΟΡΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ (325 μ.Χ.) ΚΑΙ ΕΛΑΒΕ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΣΑΡΔΙΚΗΣ ....

Ο ΑΓΙΟΣ ΟΣΙΟΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Η Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του Αγίου Οσίου, Επισκόπου Κουδρούβης ή Κορδούης, στις 27 Αυγούστου. Ο Άγιος Όσιος ήταν ένας από τους 318 Θεοφόρους Πατέρες της Α' Οικουμενικής Συνόδου (325 μ.Χ.). Είκοσι περίπου χρόνια αργότερα, έλαβε μέρος στη Σύνοδο της Σαρδικής, στην οποία ήταν πρόεδρος. Η Σύνοδος της Σαρδικής συνέταξε 20 Κανόνες, που επικυρώθηκαν από τις επόμενες Οικουμενικές Συνόδους, λαμβάνοντας έτσι κύρος Οικουμενικών Συνόδων. Αξίζει να σημειωθεί ότι τους Κανόνες και τα Πρακτικά της Συνόδου υπέγραψαν και δώδεκα Κύπριοι Επίσκοποι που έλαβαν μέρος σε αυτή, μεταξύ των οποίων οι Άγιοι Σπυρίδωνας και Τριφύλλιος. Οι δύο πρώτοι Κανόνες της Σαρδικής είναι εισηγήσεις του Αγίου Οσίου, όπου επιβάλλεται η εσχάτη των ποινών σε όποιους αρχιερείς τολμήσουν να εγκαταλείψουν την επισκοπή τους και να μετατεθούν σε άλλη. Ο Κανών Α’ χαρακτηρίζει μια τέτοια ενέργεια, δηλαδή το «ἀπὸ πόλεως μικρᾶς εἰς ἑτέραν πόλιν μεθίστασθαι», όχι απλά ως κακή συνήθεια, αλλά ως εξαιρετικά βλαβερή διαφθορά των πραγμάτων («βλαβερωτάτη τῶν πραγμάτων διαφθορά»), η οποία πρέπει να ξεριζωθεί εκ θεμελίων («ἐξ αὐτῶν τῶν θεμελίων ἐστὶν ἐκριζωτέα»), ώστε «μηδενὶ τῶν ἐπισκόπων ἐξῇ», δηλαδή να μην επιτρέπεται σε κανέναν από τους επισκόπους κάτι τέτοιο. Η διατύπωση του Κανόνα δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Ο Κανόνας είναι σαφής και απόλυτος. Κανένας επίσκοπος δεν έχει το δικαίωμα να πηγαίνει σε άλλη πόλη από αυτή για την οποία χειροτονήθηκε επίσκοπος. Στη συνέχεια, ο Κανών Α’ αναφέρεται στους λόγους που γίνονται οι μεταθέσεις επισκόπων, οι οποίοι είναι προφανείς, καθώς οι μετακινήσεις γίνονται από μικρότερες πόλεις σε μεγαλύτερες. Και αυτό φανερώνει ότι οι άνθρωποι αυτοί υποκινούνται από πλεονεξία, υπηρετούν την αλαζονεία και τη μανία τους για περισσότερη εξουσία. Μήπως ο Γεράσιμος, που εγκατέλειψε την Επισκοπή Άργους και πήρε τον θρόνο του Παρθενίου στην Κύπρο, θυμίζει κάτι ανάλογο; Δεν άφησε την Επισκοπή του, για να μετακινηθεί στην Κύπρο, όπου βρήκε έτοιμους ναούς, μονές και ποίμνιο; Μήπως «η Κύπρος έχει ψωμί» περισσότερο από το Άργος; Απλά ερωτήματα, για προβληματισμό... Προφανώς, για κάποιους αρχιερείς οι προσωπικές προτιμήσεις έχουν μεγαλύτερη σημασία από το τι λένε οι Άγιοι Πατέρες και οι Ιερείς Κανόνες. Θεωρούν εαυτούς υπεράνω του Νόμου του Θεού και αποφασίζουν πώς να διανείμουν μεταξύ τους τους επισκοπικούς θρόνους. Γεράσιμος και Παρθένιος έκαναν ανταλλαγές θρόνων, γιατί ο ένας προτίμησε να πάει στη Ρουμανία και ο άλλος να έρθει στην Κύπρο. Και αφού «οι αρμόδιοι» συμφώνησαν μεταξύ τους τον τρόπο που θα γινόταν αυτή η ανταλλαγή, προχώρησαν στις αντίστοιχες παράνομες και αντικανονικές ενέργειες, που η Εκκλησία καταδικάζει. Οι παρανομούντες έκριναν ότι «εδώ κάνουν κουμάντο» εκείνοι και όχι ο Θεός… Ο Κανών Α’ κλείνει επισημαίνοντας ότι μια τέτοια αισχρότητα πρέπει να τιμωρηθεί αυστηρότερα και επιβάλλει στους λαϊκούς να μην έχουν καμία κοινωνία με τους επισκόπους που προβαίνουν σε μεταθέσεις: «ἡγοῦμαι γὰρ μηδὲ λαϊκῶν ἔχειν τοὺς τοιούτους χρῆναι κοινωνίαν». Πώς ενήργησαν όμως οι Κύπριοι πρώην αδελφοί μας μπροστά στην παρανομία Γερασίμου, Παρθενίου και των λοιπών εμπλεκομένων; Μήπως διέκοψαν κάθε πνευματική κοινωνία με τους παρανομούντες, όπως ορίζουν οι Άγιοι Πατέρες; Ή έπραξαν ακριβώς το αντίθετο, προσφέροντας κάθε δυνατή στήριξη στις παρανομίες τους; Οι επίσκοποι που μετακινούνται από μία πόλη σε άλλη χαρακτηρίζονται από τον Κανόνα Β’ ως παράφρονες ή θρασείς, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι έχουν λάβει γραπτή δήλωση από το πλήθος, ως πρόσχημα ότι δήθεν αξιώνει να έχει τον ίδιο επίσκοπο («ὡς δῆθεν ἀξιοῦντας τὸν αὐτὸν ἔχειν ἐπίσκοπον»). Μήπως δεν έδωσε και ο Παρθένιος παρόμοια δικαιολογία, ανάμεσα σε πολλές άλλες, ότι δήθεν πάει στη Ρουμανία γιατί τον ζητά ο κόσμος και ότι χρειάζεται βοήθεια; Μα αυτή η δικαιολογία απορρίπτεται ξεκάθαρα από τον εν λόγω Κανόνα και δεν έχει καμία βαρύτητα. Αυτά ο Κανόνας τα ονομάζει «ῥᾳδιουργίας […] καὶ τέχνας κολαστέας […] οὐ δεκτέας, ἀλλὰ μᾶλλον κολαστέας», δηλαδή πρόκειται για μηχανορραφίες και μεθοδεύσεις που δεν πρέπει να γίνονται αποδεκτές αλλά να τιμωρούνται. Ορίζουν μάλιστα ως τιμωρία «μηδένα τοιοῦτον μηδὲ ἐν τῷ τέλει λαϊκῆς γοῦν ἀξιοῦσθαι κοινωνίας». Αποκλείονται δηλαδή από τη Θεία Κοινωνία διά βίου, καθώς ερμηνεύει και ο Άγιος Νικόδημος: «οἱ ταύτας ποιοῦντες νὰ μὴ ἀξιόνωνται οὔτε εἰς τὸν θάνατόν τους νὰ κοινωνοῦσι καὶ νὰ μεταλαμβάνουν, ὄχι ὡσὰν Ἐπίσκοποι, ἀλλ᾽ οὔτε ὡσὰν ἁπλῶς λαϊκοί.» Είναι ολοφάνερο και δεν χωρεί καμία αμφιβολία, ότι οι μεταθέσεις που οργάνωσαν και έπραξαν οι Γεράσιμος και Παρθένιος, με τις ευλογίες του Ευσταθίου και του π. Μιχαήλ αλλά και όσων συμφώνησαν και τους παρείχαν στήριξη, είναι παράνομες, είναι αντικανονικές, βρίσκονται έξω από τα όρια που έθεσαν οι Άγιοι Πατέρες για τήρηση της εκκλησιαστικής τάξης και της ενότητας και καταδικάζονται από τους Αγίους Πατέρες. Καμία δικαιολογία δεν γίνεται αποδεκτή, αλλά απορρίπτεται. Το πώς κάποιοι διακηρύσσουν ότι αυτές τις ενέργειες τις «επέτρεψαν ο Θεός και οι Κανόνες» παραμένει άλυτο μυστήριο… Ευχόμαστε, με τις πρεσβείες του Αγίου Οσίου, να επανέλθουν στην εκκλησιαστική τάξη οι αδελφοί μας, που παρασύρθηκαν στην παρανομία και εκτός Εκκλησίας.