Μακαριοι οι καθαροί τη καρδια

Ο καρδιακός άνθρωπος «Υἱέ μου, δός μοι σὴν καρδίαν.» (Παροιμίαι Σολομώντος 23,26) Ζούμε σε καιρούς όπου πολλά από όσα στήριξαν γενιές ανθρώπων δοκιμάζονται. Η πίστη, η πατρίδα, η γλώσσα, η οικογένεια και κάθε ιερός δεσμός δέχονται ισχυρές πιέσεις. Όμως ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν βρίσκεται έξω από τον άνθρωπο, αλλά μέσα του. Δεν είναι η δύναμη των καιρών που μπορεί να νικήσει τον άνθρωπο, αλλά η απομάκρυνσή του από τον Θεό. Η Ορθόδοξη Παράδοση διδάσκει ότι το κέντρο του ανθρώπου δεν είναι ο εγκέφαλος ούτε τα πάθη του σώματος, αλλά η καρδιά. Εκεί καλείται να κατέβει ο νους διά της προσευχής, εκεί γεννάται η μετάνοια, εκεί φωτίζεται η ψυχή από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Όταν η καρδιά γίνει κατοικητήριο του Χριστού, τότε ο άνθρωπος αποκτά αληθινή ελευθερία και ειρήνη. Άλλοι κάνουν θεό τη λογική τους, άλλοι το χρήμα, άλλοι την εξουσία, άλλοι τις επιθυμίες τους. Ο χριστιανός όμως έχει ένα μόνο μέτρο και έναν μόνο οδηγό: τον Κύριο Ιησού Χριστό. Πρότυπό του είναι ο Εσταυρωμένος και Αναστημένος Χριστός και κανόνας της ζωής του το Άγιο Ευαγγέλιο. Δεν ωφελεί να θρηνούμε διαρκώς για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ο αγώνας του πιστού δεν είναι φόβος, αλλά μετάνοια. Δεν είναι η απελπισία, αλλά η πνευματική εγρήγορση. Όσο η ψυχή μένει ενωμένη με τον Θεό, καμία κοσμική δύναμη δεν μπορεί να την υποδουλώσει. Η αξία του ανθρώπου δεν βρίσκεται σε όσα κατέχει, αλλά σε αυτό που είναι. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο πρόσωπο, πλασμένο «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ». Γι’ αυτό και η μεγαλύτερη φροντίδα μας πρέπει να είναι η διατήρηση της καθαρότητας της καρδιάς και της ακεραιότητας της ψυχής. Ο καρδιακός άνθρωπος είναι ο ολοκληρωμένος άνθρωπος. Είναι εκείνος που σκέπτεται με ταπείνωση, αγαπά με θυσία, προσεύχεται με συντριβή και ζει με ελπίδα. Είναι ο άνθρωπος που αγωνίζεται να γίνει κατοικητήριο της θείας Χάριτος. «Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται.» (Ματθ. 5,8) Η σωτηρία δεν αρχίζει από την αλλαγή του κόσμου. Αρχίζει από την κάθαρση της καρδιάς.