ΟΠΟΙΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Όλγα Πιστοπούλου Δάκρυα αντί κατάκρισης... Όταν ο Θεός επιτρέπει να δούμε την πτώση, την αδυναμία ή το σκοτάδι ενός ανθρώπου, δεν το επιτρέπει για να γίνουμε δικαστές του αδελφού μας, αλλά για να μάθουμε την ταπείνωση και τη συμπόνια. Η ανθρώπινη κρίση δεν θεραπεύει καμία ψυχή. Η αγάπη όμως, η προσευχή και ο πόνος της καρδιάς για τον αδελφό μπορούν να γίνουν αφορμή σωτηρίας. Ο Κύριος είπε: «Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε» και πάλι «Ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε, κριθήσεσθε». Όποιος βλέπει την αμαρτία του άλλου και σπεύδει να τον καταδικάσει, μοιάζει με άνθρωπο που λησμονεί τα δικά του τραύματα και ασχολείται μόνο με τις πληγές των άλλων. Ο αληθινά πνευματικός άνθρωπος, όταν αντικρίζει την πτώση του αδελφού του, στενάζει ενώπιον του Θεού και λέγει μέσα του: «Κύριε, ελέησον και εμέ τον αμαρτωλό και τον αδελφό μου». Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι καρδιά ελεήμων είναι εκείνη που καίγεται για όλη την κτίση, για τους ανθρώπους, για τα ζώα, ακόμη και για εκείνους που τον αδικούν. Αυτή είναι η καρδιά που μοιάζει με την καρδιά του Χριστού. Δεν χαίρεται όταν βλέπει την πτώση του άλλου, ούτε αισθάνεται ανώτερη. Πονά, προσεύχεται και δακρύζει. Ο προφήτης Δαβίδ αναφωνεί στους Ψαλμούς: «Ποταμοὶ κατέβησαν οἱ ὀφθαλμοί μου, ἐπεὶ οὐκ ἐφύλαξαν τὸν νόμον σου». Δεν έκλαψε για τις δικές του μόνο αμαρτίες, αλλά και για την απομάκρυνση των ανθρώπων από τον Θεό. Αυτό είναι το φρόνημα των Αγίων. Όχι κατάκριση, αλλά δάκρυ. Όχι υπερηφάνεια, αλλά συμπόνοια. Όταν λοιπόν αντικρίζεις γύρω σου ανθρώπους βυθισμένους στο σκοτάδι της αμαρτίας, της πλάνης ή της απελπισίας, μην αφήνεις τον λογισμό να γίνει κατήγορος. Μπες στο ταμείο της καρδιάς σου και ρώτησε τον Θεό: «Κύριε, γιατί μου επέτρεψες να το δω αυτό;» Και η απάντηση πολλές φορές είναι για να μάθεις την αγάπη, να γνωρίσεις την ταπείνωση και να αποκτήσεις έλεος. Κράτα τον νου σου στον άδη και μην απελπίζεσαι... Όποιος γνωρίζει τη δική του πνευματική φτώχεια δεν βρίσκει χρόνο να καταδικάσει τους άλλους. Θυμάται ότι χωρίς τη χάρη του Θεού και ο ίδιος θα μπορούσε