ΣΩΣΟΝ ΜΕ ΚΥΡΙΕ ΙΝΑ ΜΗ ΕΜΠΑΓΩ

ΣΩΣΟΝ ΜΕ ΑΠΟ ΠΗΛΟΥ ΙΝΑ ΜΗ ΕΜΠΑΓΩ Η μεγαλύτερη τραγωδία του αμαρτωλού δεν είναι απλώς ότι πέφτει, αλλά ότι χωρίς να το καταλαβαίνει γίνεται σύμμαχος των ίδιων των εχθρών του. Δεν πολεμά εκείνους που τον οδηγούν στην απώλεια, αλλά τους τρέφει μέσα του, τους δικαιολογεί, τους αφήνει να ριζώνουν στην καρδιά του. Έτσι η αμαρτία δεν μένει πράξη στιγμιαία, αλλά γίνεται κατάσταση, συμμαχία σιωπηλή με ό,τι αντιμάχεται τη ζωή της ψυχής. «Σώσόν με από πηλού, ίνα μη εμπαγώ», κραυγάζει ο ψαλμωδός. Είναι κραυγή πόνου, αλλά και επίγνωσης. Ο μετανοημένος βασιλιάς Δαβίδ, που γνώρισε την πτώση και την πικρία της, ομολογεί ότι αρχικώς παραδόθηκε στον πηλό, στο χώμα, στη χοϊκή βαρύτητα της σάρκας. Κι όμως, μέσα από τον πόνο έμαθε ότι το πήλινο σαρκίο μας, όταν μένει αθεράπευτο, έλκει τον άνθρωπο στην άβυσσο της καταστροφής. Δεν καταστρέφει μόνο το σώμα, αλλά σκοτίζει τον νου και παραλύει τη βούληση. Πηλός είναι το σώμα του ανθρώπου με όλες τις φαντασιώσεις, τις επιθυμίες και τις αδυναμίες του, όταν δεν φωτίζεται από τη χάρη. Πηλός είναι και οι πονηροί άνθρωποι που πολεμούν τους δικαίους, όχι τόσο με τη δύναμή τους, όσο με την επιρροή τους. Πηλός είναι και οι δαίμονες, με τον φόβο, την απελπισία και τη σύγχυση που σκορπούν. Όλα αυτά έχουν κοινό γνώρισμα τη χοϊκότητα, το βάρος που τραβά την ψυχή προς τα κάτω και την καθηλώνει μακριά από τον Θεό. Γι’ αυτό η προσευχή δεν ζητά απλώς ανακούφιση, αλλά σωτηρία. Να μας σώσει ο Κύριος από όλη αυτή τη χοϊκότητα, διότι Εκείνος μόνος είναι ικανός να το κάνει. Ο άνθρωπος, όσο κι αν προσπαθήσει μόνος του, συχνά παλεύει μέσα στον ίδιο πηλό που τον κρατά δεμένο. Χρειάζεται το φως που έρχεται απ’ έξω από τον κόσμο, από τον Δημιουργό. Ο αληθινός αγώνας αρχίζει όταν ο άνθρωπος τολμήσει να δει τον εχθρό μέσα του. Εκείνον τον εσωτερικό εχθρό που ανοίγει τις πύλες στους εξωτερικούς, που προσελκύει τους άλλους εχθρούς της ψυχής και τους κάνει να φαίνονται πανίσχυροι. Όσο ο άνθρωπος δεν αναγνωρίζει αυτή τη συμμαχία, παραμένει δέσμιος χωρίς να το καταλαβαίνει. Αντίθετα, ο δίκαιος άνθρωπος έχει ριζωμένη τη δύναμη της ψυχής του στον Θεό και στη βασιλεία Του. Δεν στηρίζεται στον εαυτό του, ούτε στις δικές του δυνάμεις, αλλά στη χάρη. Γι’ αυτό δεν φοβάται. Δεν φοβάται τον εαυτό του, γιατί τον έχει παραδώσει στον Θεό. Και επειδή δεν φοβάται τον εαυτό του, δεν φοβάται ούτε τους άλλους εχθρούς του. Δεν φοβάται, διότι δεν είναι σύμμαχος ούτε συνεργός των εχθρών της ψυχής του. Δεν τους τρέφει με συγκατάθεση, δεν τους δικαιολογεί με λογισμούς, δεν τους αφήνει να ριζώσουν. Έτσι ούτε άνθρωποι ούτε δαίμονες μπορούν να τον βλάψουν. Ο Θεός είναι σύμμαχός του και οι άγγελοι του Θεού είναι προστάτες του. Τι μπορεί τότε να του κάνει ένας άνθρωπος; Τι μπορούν να του κάνουν οι δαίμονες; Τι μπορεί να του κάνει ο πηλός, όταν η ψυχή στέκεται όρθια μέσα στο φως; Ω Κύριε και Θεέ, Τριάς Ομοούσιε, Συ ο Δημιουργός που ενεφύσησες ζώσες ψυχές στα πήλινα σώματά μας, σώσε μας κατά το μέγα Σου έλεος. Μη μας αφήσεις να γίνουμε σύμμαχοι της φθοράς μας. Λύτρωσέ μας από τον πηλό που μας κρατά δεμένους και ανύψωσέ μας στη ζωή που Εσύ προόρισες για την ψυχή μας. Μέσα στον πηλό του κόσμου, μόνο το έλεος του Θεού μπορεί να κρατήσει την ψυχή ελεύθερη και όρθια.