ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΕΤΟΥΣ 2009 ΗΤΟ: "ΑΔΕΛΦΟΙ ΦΥΛΑΞΩΜΕΝ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΗΣ ΨΥΧΟΦΘΟΡΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ, ΗΣ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥ".

Κατά την Κυριακην της Ορθοδοξιας του σωτηριου ετους 2009 ο Μητροπολίτης Κήρυκος ἀνεφέρθη εἰς τό Προκείμενον τό ὁιποῖον ἐψάλη κατά τόν Κατανυκτικόν Ἐσπερινόν, τό: «Ἔδωκας κληρονομίαν τοῖς φοβουμένους τό ὄνομά Σου Κύριε» καί ὑπεγράμμισεν ὅτι αὐτήν ἀκριβῶς τήν «πολύτιμον κληρονομίαν» καί «ἱεράν παρακαταθήκην», ἤτοι τήν Ὀρθοδοξίαν, ἑορτάζομεν καί τιμῶμεν σήμερον. Ἀνεφέρθη κατόπιν εἰς τά ἀγωνιστικά καί σωτηριολογικά μηνύματα, τά ὁποῖα προκύπτουν ἀπό τήν συνειδητοποίησιν τοῦ τί ἐστίν ἡ Ὀρθοδοξία καί διατί ἑορτάζομεν τόν θρίαμβον Αὐτῆς, κατά τήν Α΄ Κυριακήν τῶν Νηστειῶν. Ἐτόνισεν ὅτι ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι «ἡ ἑορτή τοῦ θριάμβου τῆς Πίστεως κατά τῶν πολεμίων της, ἀλλά εἶναι καί ἡμέρα αὐτοσυνειδησίας τῶν Ὀρθοδόξων, ἄν ληφθῆ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὁ θρίαμβος καί ἡ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας συνδέεται ἤ καί ταυτίζεται ἄμεσα μέ τήν νικοποιόν Πίστιν: «Αὕτη ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον, ἡ ΠΙΣΤΙΣ ΗΜΩΝ». Εἶπεν ὅτι «ἡ αὐτοδυνειδησία τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκκινεῖ ἀπό τήν βαθυτάτην συνείδησιν ὅτι ὁμολογοῦντες «ἔργω τε καί λόγω» αὐτήν (τήν ἀληθινήν Πίστιν) εὑρισκόμεθα ἐντός τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι ἐντός τῆς σωστικῆς Κιβωτοῦ, καί αὐτή ἀκριβῶς ἡ ἐν Ὀρθοδοξία ζωή, μᾶς κάμνει καί σήμερον καί πάντοτε ἀσφαλεῖς, διότι δι’ αὐτῆς γνωρίζομεν κάλλιστα διατί εὑρισκόμεθα ἐνταῦθα σήμερον καί ὄχι κάπου ἀλλοῦ, διατί «ἐπροτιμήσαμεν νά παραμείνωμεν μετά τῶν ὀλίγων εἰς τήν Κιβωτόν, παρά νά ἀκολουθήσωμεν τό «ὑποβρύχιον πλῆθος» τῆς συγχρόνου ἀποστασίας. Ἄν δέν εχομεν αὐτήν την συνείδησιν, ἄν δέν βιώνομε μέλη γνήσια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καί ἄν δεν κατανοοῦμεν τό ἐκκλησιολογικόν καί σωτηριολογικόν μήνυμα τῆς ἑορτῆς «μάτην κοπιῶμεν», ἤτοι ματαίως λέγομεν ὅτι ἑορτάζομεν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ βιωματικός ἑορτασμός τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας σημαίνει τήν δική μας μετάνοιαν, τόν ἰδικόν μας ἀγῶνα, ἀλλά καί καί τήν «ἐδῶ καί τώρα» παρουσίαν εἰς τήν ζωήν μας τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί τοῦτο γίνεται πραγματικότης μέ τήν ἰδικήν μας εὐλάβειαν, σεβασμόν καί ἀσπασμόν τῶν ἱερῶν Εἰκόνων τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τῶν Ἁγίων, τῶν ὁποίων τήν τιμητικήν προσκύνησιν σήμερον ὁμολογοῦμεν καί ἱκετευτικῶς λιτανεύομεν. Ἀπό τό 843 ὅτε ἑωρτάσθη διά πρώτην φοράν ὁ θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας μέχρι καί σήμερον, ὅπως συμπεραίνεται καί ἀπό τήν μετ’ ἐπιγνώσεως μελέτην καί κατανόησιν τοῦ νοήματος καί τῶν λατρευτικῶν κειμένων, ἀλλά καί τῶν ὁμιλιῶν τῶν Πατέρων, καί τῶν Πανηγυρικῶν λόγων οἱ ὁποῖοι διεσώθησαν, τό κεντρικόν θέμα της σημερινης εορτης ητο παντοτε, ἦτο ἡ Ὁμολογία τῆς Πίστεως, ἤτοι ἡ μαρτυρία πρός τόν σύγχρονον κόσμον αὐτῆς τῆς αὐτοσυνειδησίας τῶν Ὀρθοδόξων. «Αὕτη ἡ Πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ Πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ Πϊστις τῶν Ὀρθοδόξων ... αὕτη ἡ Πίστις τήν Οἰκουμένην ἐστήριξεν». Αὐτό δηλαδή πού ἐκφράζεται καί μέ τήν ἐκφώνησιν τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας καί είδικώτερον μέ τό «Αἰωνία ἡ μνήμη πάντων τῶν ὑπέρ Πϊστεως ἀγωνισαμένων» καί τό «Πᾶσι τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα». Ἐπ’ αὐτῆς τῆς πορείας στοιχοῦντες καί ἡμεῖς τά τελευταῖα ἔτη ἐπορεύθημεν ὡς μέλη τῆς ἀγωνιζομένης Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί αὐτά τά μηνύματα ἐβιώσαμεν καί ἐκηρύξαμεν τοῖς ἐγγύς καί τοῖς μακράν. Ἐπ’ αὐτῶν δέ ὡς ἐπί ἀσφαλοῦς θεμελίου ἐστηρίξαμεν τήν ἐλπίδα μας διά τήν ἐν Χριστῶ καί διά τῆς Ἐκκλησίας Του, σωτηρίαν μας, καί ἐπ’ αὐτῶν συνεχίζομεν τόν ἱερόν τῆς Ὀρθοδοξίας ἀγῶνα. Διά τοῦτο καί ἐπί τούτω διωκόμεθα, ἤτοι διά νά ἐγκαταλείψωμεν τόν ἀγῶνα, ὅπερ μή γένοιτο, διοτι «οὗτοι ἐν ἅρμασι καί οὗτοι ἐν ἴπποις, ἡμεῖς δέν ἐν ὀνόματι Κυρίου …». Ἐπίσης ἐγένετο εἰδική μνεία τῶν μηνυμάτων - ὁμιλιῶν τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν τελευταίων ἐτῶν, μέ τήν ἀναφοράν χαρακτηριστικῶν ἀποσπασμάτων, ἀλλά καί εἰς τόν τρόπον ἀντιμετωπίσεως τῶν αἱρετικῶν ὑπό τῶν Πατέρων πάλαι τε καί νῦν, ὡς καί εἰς τό ἰδικόν μας χρέος νά συνεχίσωμεν αὐτόν τόν ἀγῶνα, ὅσον ὁδυνηρός καί αἱματηρός καί ἄν ἤθελεν εἶναι. Καί κατέληξεν, μέ τήν προτροπήν τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου: «’Αδελφοί φυλάξωμεν ἑαυτούς τῆς φθοροποιοῦ αἱρέσεως, ἧς ἡ κοινωνία ἀλλοτρίωσις Χριστοῦ».