Η ΕΠΙΚΛΗΣΙΣ ΤΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΩΝ ΤΟΥ 1981 ΚΑΙ ΤΟΥ 1983 (Η ΕΝ ΕΤΕΙ 2006 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ)

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Δ/ΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057 Ἀριθμ. Πρωτ. 32 Ἐν Κορωπίῳ τῆ 20 ‘Απριλίου 2006 ΠΡΟΣ τούς Αἰδεσιμωτάτους Ἱερεῖς τῆς ἐν Κύπρῳ Αὐτοκεφάλου Γνησίας ‘Ορθοδόξου Ἐκκλησίας π. ΜΙΧΑΗΛ, π. ΚΥΡΙΑΚΟ καί π. ΑΓΑΘΟΚΛΗ Αἰδεσιμώτατοι Πατέρες. Ὡς ἀσφαλῶς θά γνωρίζετε τήν παρελθοῦσαν ἑβδομάδα ἦλθον εἰς Κύπρον προσκεκλημένος τοῦ π. Μιχαήλ Κουρτῆ καί μιᾶς μικρᾶς ὁμάδος Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ἤθελον νά ἐνημερωθοῦν διά τήν πορείαν τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων. Δέν ἀπηυθύνθην πρός ὑμᾶς διότι ἀπό 16.6.2006 ἔχω διακόψει πᾶσαν πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ κ. Νικολάου, μετά τῆς ὁποίας σεῖς παραμένετε εἰσέτι ἐν κοινωνία. Πέραν αὐτοῦ εἶχον ἐγκύρους πληροφορίας, ὅτι περιμένετε τάς ἀποφάσεις τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου Νικολάου διά τήν Κύπρο, διά νά «δῆτε τί θά κάνετε», καί κατόπιν τούτου δέν θά ἤθελα νά θεωρηθῆ μία ἐνδεχομένη ἐπικοινωνία, ὡς προσπάθεια νά «σᾶς φέρω μέ τό μέρος μου», ὡς τινές μοί εἰσηγήθησαν. Διά τῆς παρούσης ὅμως ἐπιστολῆς ἐπικοινωνῶ μαζί σας, διότι τό ἐθεώρησα ἐπάναγκες, καθόσον καί πρίν μεταβῶ εἰς Κύπρον, καί ὅταν μετέβην, ἐπληροφορήθην ὅτι ἐπί τοῦ βασικοῦ θέματος τῆς Ὁμολογίας – ‘Εκκλησιολογίας, ἔχετε ἤδη τοποθετηθεῖ, ἤτοι παραμένετε μετά τοῦ Νικολάου, διότι «κακῶς ὁ Κήρυκος ζητάει Ὁμολογίαν ἀπό τόν Νικόλαον». Καθ’ ὑμᾶς, «ὁ Νικόλαος καί ἡ Σύνοδός του διακρατοῦν τάς Ὁμολογίας τοῦ 1981 καί 1983», καί δέν ἔχω κανένα λόγον νά ἀμφιβάλλω ὅτι αὐτή εἶναι πράγματι ἡ θέσις σας. Τοῦτο ὅμως εἶναι ἄκρως παραπλανητικόν, διότι ἡ ἐπίκλησις τῶν Ὁμολογιῶν, εἰς τάς ὁποίας προέβη ἡ Ἱερά Σύνοδος κατά τά ἔτη 1981 καί 1983, δέν καλύπτει οὐδένα, οὔτε τήν ψευδοσύνοδον τοῦ κ. Νικολάου, διότι αὕτη κατεπάτησεν καί ἀκύρωσεν διά λόγων καί πράξεων αὐτάς τάς ἀποφάσεις - ὁμολογίας, οὔτε ὑμᾶς, ἐάν τάς ἐπικαλεῖσθε καί διά τούς ἑαυτούς σας, ἐφ’ ὅσον παραμένετε εἰς κοινωνίαν μετά τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Νικολάου, διότι κατά τόν ἅγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην τινές ««Οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν΄ οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς ού κατεποντίσθησαν, ὅμως τῆ κοινωνία τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, 1164 Α). Δηλαδή: «Ἄλλοι μέν ἐναυάγησαν περί τήν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δέν ἀσπάσθηκαν τήν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέσθησαν ὅμως μέ τούς λοιπούς λόγω τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετ’ αὐτῶν» (P.G. 99, 1164A). Βεβαίως σᾶς ἐκοινοποίησα πολλά ἀπό τά ἐπίσημα ἔγγραφα, τά ὁποῖα ἀπέστειλα εἰς τήν ψευδοσύνοδον τοῦ Νικολάου, καί μἀλιστα τινά ἀπευθυνόμενα καί πρός ὑμᾶς, τῶν ὀποίων ἀνεγράφαμε καί τά ὀνόματα, καί σᾶς ἐζήτησα τήν ἄποψίν σας, ἀλλά καμμιᾶς ἀπαντήσως δέν ἠξιώθημεν. Τώρα ὅμως θεωρῶ ἐπάναγκες νά σᾶς γράψω ἐπί τοῦ εἰδικωτέρου θέματος, τῆς ἐπικλήσεως τῶν Ὁμολογιῶν τοῦ 1981 καί 1983, διότι ὅπως τό θέτετε δημιουργῆτε λανθασμένας ἐντυπώσεις εἰς τούς πιστούς, μέ ἀποτέλεσμα νά τούς ἐγκλωβίζετε καί αὐτούς εἰς εἰς τήν καθ’ ἡμᾶς σχισματοαίρεσιν τοῦ κ. Νικολάου. ‘Επί τοῦ προκειμένου: Α΄ Ἡ ἐπίκλησις τῶν Ὁμολογιῶν τοῦ 1981 καί 1983 καί ἠ παράλληλος καί ἐν ταυτῶ ἄρνησις ἀντιμετωπίσεως τῶν ἰδίων ληστρικῶν ἐπιθέσεων, αἱ ὁποῖαι τό 1981 καί τό 1983 ὡδήγησαν τήν Ἱεράν Σύνοδον εἰς ἐκείνας τάς καλάς Ὁμολογίας, τούς ἀποκαλύπτει ὡς «ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΜΕΝΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΕΙΝ», ὅπερ ταυτόν μέ τήν ἄρνησιν. Διότι, ἐνῶ ἐν λόγοις ἐπικαλοῦνται τάς Ὁμολογίας - ἀποφάσεις αὐτάς, ἐν ἔργοις συμμετέχουν τόσον ἐνεργῶς εἰς τήν ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, ὥστε τά πάντα μετέρχονται νά σταματήση ἡ ὁμολογιακή ἀντιμετώπισις αὐτοῦ τοῦ κινήματος, καί γίνονται βάρβαροι διῶκται ἐναντίον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται ὁμολογιακῶς κατά τῆς νέας προδοσίας. Καί αὐτό, βεβαίως, πού συμβαίνει τά τελευταῖα χρόνια, εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς προπαγάνδας, ἡ ὁποία ἐξησκήθη συστηματικῶς ἀπό τά ξένα Κέντρα, ὥστε καί οἱ ‘Αρχιερεῖς μας, καί οἱ Ἱερεῖς μας καί ὁ λαός νά μή διαθέτουν πλούσια ἀποθέματα ὁμολογιακοῦ φρονήματος καί νά καταντοῦν ἀφελῆ θύματα τῶν ἐπιτηδείων προπαγανδιστῶν τῆς προδοσίας καί νά λένε «δέν μᾶς ἐνδιαφέρουν οἱ ὁμολογίες καί ἐκκλησιολογίες τοῦ Γκουτζίδη καί τοῦ Κηρύκου». Παράλληλα, ὅμως καί προκειμένου νά παραπλανήσουν τούς ἀφελεῖς κάμνουν καί καμμιά «Ομολογία» ἐν λόγοις, ἡ ὁποία ὅμως ἐφ’ ὅσον δέν ἀνταποκρίνεται «ἐν ἔργοις» καταντᾶ κενός λόγος, ὑποκρισία, δόλωμα, ὅπως κενός λόγος, ὑποκρισία καίν δόλωμα ἦτο καί ἠ «Ὁμολογία» τοῦ πρώην Φλωρίνης τό 1950. Β΄ Διά νά τό καταλάβουμε ὅμως τοῦτο, χρειάζεται νά γνωρίζωμεν τούς λόγους οἱ ὁποῖοι ὡδήγησαν τήν Ἱεράν Σύνοδον εἰς αὐτάς τάς δύο καλάς Ὁμολογίας - ἀποφάνσεις. Ἤδη ἔχει γραφεῖ ποῖοι λόγοι ὡδήγησαν τότε τήν Ἱεράν Σύνοδον νά προβῆ εἰς τήν Ὁμολογίαν –Ἀπόφανσιν τοῦ 1981. Θά ἠδυνάμην νά εἴπω ὅτι ὁ πρῶτος καί βασικός λόγος εἶναι ἡ σημειωθεῖσα μετά τό 1971 συστηματική ἐκστρατεία, μέ πρῶτον τόν ‘Επίσκοπο καί Γραμματέα τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς Μανχάτταν Λαῦρο, νά παρουσιάση τήν χειροθεσίαν ὡς ΑΝΑΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΝ. Τοῦτο ὅμως ἦτο ψευδές, διότι καμμία χειροθεσία δέν ἔγινε, κατά τήν δήλωσιν τῆς ‘Εξαρχίας, καί κατόπιν καί τοῦ ἰδίου τοῦ Φιλαρέτου, παρά μία ἁπλῆ τυπική πρᾶξις ὑπό τήν ἔννοιαν τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς καί τοῦτο ὑπό συγκεκριμένας προὑποθέσεις. Δεύτερος βασικός λόγος ἦτο ὅτι οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς, δἐν ἀπέστειλαν, ὡς ὑπεσχέθησαν, κατά τήν Δήλωσιν τῆς ‘Εξαρχίας, τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Πίστεως, οὔτε καί ποτέ ἐτήρησαν ταύτην. ‘Εγένετο ἤδη ἀπό τό 1974 προσπάθεια νά περάση ἡ βλασφημία, ὅτι τό 1971 εἰς τήν Ἀμερικήν ἔγινε κανονική χειροθεσία, ἤτοι ὡς ἐπί σχισματικῶν, καί δυστυχῶς θύματα αὐτῆς τῆς νέας ληστρικῆς ἐπιθέσεως κατά τῆς Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἦσαν οἱ Πειραιῶς Νικόλαος, καί ὁ Κορινθίας Κάλλιστος, οἱ ὁποῖοι ἐπρόδωσαν τήν Ὁμολογίαν καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν. Καί ὁ μέν Πειραιῶς ἐπρόδωσε μέ τό ἀπό 28.10.74 Ἀπολογητικόν του Ὑπόμνημα εἰς τόν Πταισματοδίκη ‘Αθηνῶν, ἐν συνεχεία τῆς μηνύσεως τοῦ νεοημερολογίτου «Πειραιῶς» Χρυσοστόμου, ὁ δέ Κορινθίας Κάλλιστος ἐπρόδωσε μέ τήν δήλωσίν του ὅτι ἐδέχθη χειροθεσίαν ὡς πρώην σχισματικός. Καί τοῦ μέν Νικολάου ἡ προδοσία παρέμεινε μυστική, ἀφοῦ ὑπό τοῦ ἰδίου ἐπαρουσιάζετο ὡς Ὁμολογία Πίστεως, τοῦ δέ Καλλίστου, ὡς γενομένης «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ», κατεεδικάσθη, διό καί ὁ Κάλλιστος καθηρέθη. Τρίτος βασικός λόγος, ἦτο ὅτι ἐξ’ ἀφορμῆς ὅλων τῶν ἀνωτέρω καί ὅσων ἄλλων ἠκούοντο περί χειροθεσίας, ἡ ἐλαχιστότης μου, ἐδήλωσα, ὅτι δέν θά δεχθῶ χειροτονίαν ἐάν δέν ξεκαθαρίσουν τί ἔγινε τό 1971 εἰς ‘Αμερικήν, ὁμοῦ δέ μετά τοῦ κ. ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη προέβημεν εἰς Μήνυσιν κατά τῆς ‘Εξαρχίας. Τέταρτος βασικός λόγος, ἦτο ἡ ὑπαναχώρησις ἐκ μέρους τοῦ Κιτίου ‘Επιφανίου, ὁ ὁποῖος μέ τά ὅσα ἐδήλωνεν ἐκ τῶν ὑστέρων διά τό θέμα τοῦ 1971 καί μέ τό θέμα Βαρυκοπούλου καί μέ τάς ἀμφιταλαντεύσεις τοῦ φρονήματός του, ὅσον ἀφορᾶ τήν Κανονικότητα ἤ μή τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948, ἠνάγκασε καί τούς ὑπολοίπους Ἀρχιερεῖς νά ἀπαιτήσουν τήν ἐν Συνόδῳ ἐξέτασιν τοῦ θέματος, ὅπερ ἔγινε τό 1981 ερἰς τήν μεγάλην Σύνοδον εἰς τήν ὁποίαν συμμετέσχε καί ὁ Κιτίου, καί κατά τήν ὁποίαν ἐξεδόθη ἡ Ἀπόφανσις – Ὁμολογία τοῦ 1981. Εἶναι γεγονός, ὅτι μετά τήν καθαίρεσιν τοῦ Καλλίστου, καί παρά τό γεγονός ὅτι αὕτη ἐγένετο «ἐπί ἀρνήσει τῆς Ἀρχιερωσύνης» του, ὁ Κιτίου Ἐπιφάνιος, κατώρθωσε μέ τά οἰκουμενιστικά του ἀνοίγματα καί τάς θεωρίας νά ἐνσπείρη παντοῦ τό μικρόβιον τῆς ἀμφιβολίας, ὅσον ἀφορᾶ τό θέμα τῆς χειροθεσίας καί τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, καί νά γίνη ἡ διάδοχος μετά τόν Κάλλιστον κατάστασις εἰς τόν παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν. Πρίν ἀπό τήν Μεγάλην Σύνοδον τοῦ 1981 εἶχε προηγηθεὶ τό «ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΟΥ 1979», ὅπου ἐσημειώθη καί μία σχετική ὁμολογιακή τοποθέτησις (καί διά τό θέμα τῆς χειροθεσίας καί διά τό θέμα Βαρυκοπούλου). Εἶναι ἡ ὁμολογιακή τοποθέτησις διά τήν ὁποίαν ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἐκδόσεως τῶν Πρακτικῶν τοῦ Συνεδρίου ὁ π. Εὐστάθιος Τουρλῆς ἐξέφρασε τήν διαφοροποίησίν του καί ἀπεκάλυψε ὅτι ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ συνέπλεε μετά τοῦ Κιτίου Ἐπιφανίου. Ἡ μεγάλη αὐτή Σύνοδος, μετά ἀπό πολλάς συνεδριάσεις καί ἐπισταμένην μελέτην τοῦ θέματος ΚΑΤΕΛΗΞΕ εἰς τήν Ὀμολογίαν - ἀπόφανσιν τοῦ 1981, ἐκεῖνα δέ τά ὁποῖα συνέβαλον τά μέγιστα, ὥστε νά βεβαιωθῶμεν καί ἀπό τούς ἰδίους, ὅτι Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΔΕΧΘΗ ΤΗΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ, ἦτο ΠΡΩΤΟΝ ἡ κοινή ὑφ’ ἁπάντων τῶν ‘Αρχιερέων ΔΗΛΩΣΙΣ καί ΟΜΟΛΟΓΙΑ, ὅτι «οὔτε εἰς τόν λογισμόν των πέρασε ἡ σκέψις, ὅτι εἴτε εἰς τήν Ἀμερικήν, εἴτε εἰς τήν Ἑλλάδα, ἐδέχθησαν χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν, ἤ ὅπως ἀναφἐρει ἡ βλάσφημος καί οὐδέποτε ἐφαρμοσθεῖσα, ὡς μή γενομένη δεκτή, ἀπόφασις τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, κατά τόν Η’ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καί ΔΕΥΤΕΡΟΝ δύο ἐπιστολαί τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου καί Προέδρου τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ἡ μία πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν καί ἡ ἄλλη εἰς τόν Κιτίου Ἐπιφάνιον, ἐκ τῆς ὁποίας φαίνεται σαφέστατα, ὅτι είς μέν τήν Ἀμερικήν δέν ἐγένετο χειροθεσία κατά τόν Η Κανόνα τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἤτοι ὡς ἐπί σχισματικῶν, ἀλλά μία ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή, παραπονεῖται δέ διότι, ὅπως ἐπληροφορήθη εἰς τήν Ἑλλάδα δέν ἀνεγνώσθη οὔτε κἄν αὐτή ἡ συγχωρητική εὐχή. Ἔτσι προέκυψε ἡ Ὁμολογία τοῦ 1981, ἡ ὁποία ἐπανελήφθη τό 1983, μέ ἔκδοσιν μάλιστα σχετικῆς ἱστορικῆς Ἐγκυκλίου, διότι τά ἴδια Κέντρα τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, συνέχισαν καί μἀλιστα μέ μεγαλυτέραν ἔντασιν τάς ληστρικάς ἐπιθέσεις των, τάς ὁποίας ξεκίνησαν πολύ πρίν τό 1971 καί συνέχισαν καί μετά τό 1971, ὅταν διεπἰστωσαν τήν ἀποτυχίαν τῶν σχεδίων εἰς ‘Αμερικήν, κατόπιν μέ τόν Κάλλιστον, καί ἐν συνεχείᾳ μέ τόν Κιτίου Ἐπιφάνιον. Ἡ ἐπανάληψις τῆς Ὁμολογίας τοῦ 1981 ἦτο ἀπαραίτητος, διότι πάλιν τό 1983 σημειώνεται σφοδρά ληστρική ἐπίθεσις τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, αὐτήν τήν φοράν διά στόματος Αὐξεντίου καί Σακαρέλλου («Ὀρθόδοξος Τύπος»), στήν προσπάθειά τους πάλιν νά μᾶς παρασύρουν καί μᾶς ἐξαρτήσουν ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς. ‘Ιδού τί εἶπε τήν 13/26.5.83, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῶν Φλωρινικῶν κ. Αὐξέντιος εἰς Πανελλαδικόν συνέδριον τῶν ὁπαδῶν του: «Ἀλλ’ ἐνῶ προέκοπτεν ὁ ἱερός ἡμῶν Ἀγών πρός ἑδραίωσιν καί κατίσχυσιν τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ μισόκαλος καί πειραστής πάντων, ἐμίσησε τήν ἑνότητα καί τήν ἀγαστήν συνεργασίαν ἡμῶν καί ἐνέσπειρε τήν διχόνοιαν καί τήν διαίρεσιν ἀπό τοῦ ἔτους μάλιστα 1937... Καί οὕτω ἀπεσχίσθησαν τῆς Ἐκκλησίας οἱ λεγόμενοι καί φερόμενοι ὡς παράταξις ΜΑΤΘΑΙΟΥ. Προσφάτως δέ, καί ἕτεροι ἡμέτεροι Ἀρχιερεῖς ἀπεσχίσθησαν ἄνευ σοβαρᾶς αἰτίας καί λόγου. ΟΥΔΕΙΣ ΛΟΓΟΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ὑπεχρέωσεν αὐτούς νά ἀπομακρυνθοῦν τῆς Ἐκκλησίας των. Οἱ Ἱεροί καί Θεοφόροι Πατέρες διακελεύουν: «Περί βίου μή ἐρεύνα! Περί πίστεως ἀπόσχου». Πᾶς λοιπ΄πον ἕτερος λόγος διαιρέσεως τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ΑΝΕΔΑΦΙΚΟΣ, ΑΝΑΞΙΟΣ ΛΟΓΟΥ. Λόγοι μωροφιλοδοξιῶν καί σπουδαρχίας) δηλαδή ἡ μετά σφοδρᾶς ἐπιθυμίας καί διά παντός μέσου ἀπόκτησις ἀξιωμάτων) ὁδήγησαν αὐτούς εἰς τήν διάσπασιν.Περί αὐτῶν, δικαίως, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφων πρός τόν μαθητήν του Τῖτον λέγει: «Εἰσίν πολλοί ἀνυπότακτοι, ματαιολόγοι, καί φρεναπάται, οὕς δεῖ ἐπιστομίζειν, οἵτινες ὅλους οἴκους άνατρέπουσιν διδάσκοντες, ἅ μή δεῖ, αἰσχροῦ κέρδους χάριν» (Τίτ. Α,10). Ἡμεῖς παρά ταῦτα, ἀνεξικάκως φερόμενοι καί πάντοτε πρόθυμοι πρός πᾶσαν δυνατήν συνεργασίαν, ἐπί τῆ βάσει τῶν ‘Ιερῶν Κανόνων καί Νόμων τῆς Ἐκκλησίας, ἐπεδι΄βξαμεν παντί σθένει καί τρόπῳ, τήν διατήρησιν τῆς ἑνότηος, χάριν τῆς εἰρήνης καί προὀδοου τοῦ Ἱεροῦ ¨ημῶν Ἀγῶνος. Ἀλλά εἰς μάτην ὁ ἀγών ἡμῶν! Διότι οἱ φερόμενοι ὡς ΜΑΤΘΑΙΚΟΙ, θεωροῦντες ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΠΗ ΤΗΝ ΥΦ’ ΕΝΟΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΝ ΑΥΤΩΝ, μετέβησαν εἰς Ἀμερικήν αἰτούμενοι τήν ΘΕΡΑΠΕΙΑΝ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ, παρά τῆς ἐν Ὑπερορίᾳ εὑρισκομένης Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κυρίου Φιλαρέτου! Ὁπότε οἱ δύο Ἀρχιερεῖς ἐκπροσωποῦντες τήν παράταξιν Ματθαίου, εὑρεθέντες ἐν ἀπορία καί ἀμηχανία, ἤκουσαν παρά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῶν Ρώσων τήν ΑΝΑΓΚΗΝ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΡΩΣΣΩΝ, ὅπως ἐπανέλθουν εἰς ΕΛΛΑΔΑ, ἵνα λάβουν τήν ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑΝ ΚΑΙ ΕΥΧΗΝ ΥΠΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΗΜΩΝ. Οὗτοι ὅμως ἐπανελθόντες ἐν Ἑλλάδι, οὐχί μόνον δέν ὑπήκουσαν τοῖς κελεύσμασι τῶν Ρώσων Ἀρχιερέων, ἀλλά πρός καθησύχασιντῶν ἐξαπτομένων πνευμάτων ἐν τῆ παρατάξει αὐτῶν, ἤρχισαν ἀδιάλλακτον πολεμικήν διά τε τῆς γραφίδος καί κηρυγμάτων, ἴσως καί παρά προσώπων μή εἰδότων καί μή κατεχόντων τήν ΑΛΗΘΕΙΑΝ περί τῆς ἀντικανονικότητος τῆς Συνόδου τῆς παρατάξεως Ματθαίου. Ἡμεῖς, ὅμως, διά τήν ἀγάπην τοῦ Ἀναστάντος Θεοῦ καί Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, προσεπαθήσαμεν πολλάκις καί διά γραπτῶν ἡμῶν προτάσεων νά ἔλθωμεν εἰς ἑνότητα ἀγάπης μετά τῶν Ματθαιϊκῶν πρός θεραπείαν τῶν ἐν αὐτοῖς κακῶν. ‘Αλλά λόγοι, οὕς αὐτοί καί μόνον γνωρίζουν, ματαιώνουν πάντοτε καί ναυαγοῦν τά προτάσεις καί τήν ἐπιθυμίαν ἡμῶν πρός ἕνωσιν. Εὐχόμεθα πρός τήν παράταξιν ταύτην, ὅπως συνερχομένη ἐν μετανοίᾳ ἐπιστρέψη εἰς τήν Κανονικήν ἡμῶν Ἐκκλησίαν». ( Βλέπε: «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ» (τεῦχος 10, Μάϊος -Ἰούνιος 1983) Τά ἴδια ὑπεστήριζε τότε καί ὁ Σακκαρέλλος μέσα ἀπό τόν «Ὀρθόδοξο Τύπο». Ἀμέσως τότε ἡ Ἱερά Σύνοδος πρέβη εἰς ἐκείνην τήν ἱστορικήν - ὁμολογιακήν ἀπάντησιν, τήν ὁποίαν ὅμως ἡ Ἱερά Σύνοδος κράτησε μέχρι τό τό 1997, ἀφοῦ τό 1993 οἱ τρεῖς πού παρέμειναν τότε στήν ἀλήθεια, τήν ἐπανέλαβον, διά νά ἀντιμετωπίσουν τήν νέαν σχετικήν βλασφημίαν τῶν πέντε, τήν ὁποίαν ὑπεστήριξε πρῶτος ὁ Ἰερομ. Εὐθύμιος Ἐπιφανίου. Γ΄ Μετά ὅμως τό 1997 νέα ληστρική ἐπίθεσις σημειώνεται κατά τῆς Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, καί μάλιστα μέ μεγαλυτέραν σφοδρότητα. Καί αὐτή ἡ νέα ἐπίθεσις ξεκίνησε ἔξωθεν, ἀπό τά ξένα Κέντρα, ἀλλά πλέον εἰσῆλθε καί ἐντός τῶν τειχῶν. Ἔτσι αὐτό πού διεκήρυξε ὁ Αὐξέντιος τό 1983, ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΕΤΑΙ πολύ ἐντονώτερον, μετά τό 1997, ἀπό τούς Φλωρινικούς καί τούς Νεοημερολογίτας, ΟΜΩΣ ΤΩΡΑ διά τῶν κ. Β. Σακκᾶ, ἀδελφῶν Τσακίρογλου, καί Κάτσουρα, καί μέ συντονιστάς τούς κ.κ. «Ἀχαίας» Καλλίνικον καί Σακαρέλλον. Δηλαδή πάλιν ἐνεργοῦν τά ἴδια Κέντρα, τά ὁποῖα συνεχίζουν τήν ἐκστρατεία ἀπό τό 1971, 1976, 1978, 1980, 1983 καί 1991, ἀλλά αὐτήν τήν φοράν κατορθώνουν καί εἰσέρχονται «ἐντός τῶν τειχῶν», καί τό ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΝ, ΟΤΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΝΕΑΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΝ, ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΝΕΑΝ ΕΠΙΘΕΣΙΝ (ΔΙΩΓΜΟΝ), ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΜΕ ΒΑΡΒΑΡΙΚΟΝ, μέχρι καί διαμονικόν τρόπον, ἐναντίον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἀπ’ ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον ἀντιμετώπισαν ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΩΣ τό νέον προδοτικόν κίνημα. Τό ἀποκορύφωμα αὐτοῦ τοῦ κινήματος τῆς προδοσίας ἦτο ἡ ἱερόσυλος συμπαικτική καί διά λογαριασμόν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ παραίτησις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ‘Ανδρέου ὑπέρ τοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου, διά νά προωθηθοῦν, ὑπ’ αὐτοῦ, ὡς «χειροθετημένου» (βάσει τῶν Ἀπαλλακτικῶν Βουλευμάτων) πιό γρήγορα καί πιό εὔκολα οἱ στόχοι τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, τοῦ ὁποίου ὁ τελικός στόχος εἶναι ἡ ΠΛΗΡΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΝ, ἔστω καί ἄν κρατοῦν τό Παλαιόν. ‘Ιδού ἡ νέα πρόκλησις -ἐπίθεσις κατά τῆς Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς: Ὁ Χρυσὀστομος Κιούσης ἀπέστειλε πρός τήν Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν «ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ» εἰς τήν ὁποίαν ἀνανεώνει τήν περί «χειροθεσίας – χειροτονίας» βλασφημίαν τῶν Φλωρινικῶν. Ἡ ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ αὐτή ἦλθε στά χέρια μας τό 1997. Γράφει: «Δοκιμάζομεν ὅμως τήν πικρίαν τοῦ χωρισμοῦ τῆς μαρτυρικῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας, διότι οἱ μέν προερχόμενοι ἐκ τοῦ Ἐπισκόπου Ματθαίου ἀπεσπάσθησαν δημιουργήσαντες σχίσμα ἐξ αἰτίας ἀλόγου φανατισμοῦ. Διά τό ἀληθές ὅμως παρεσύρθησαν ἀπό δεινόν τινά ἱερωμένον ἐγκάθετον τῆς Ἐκκλησίας τῶν νεοημερολογιτῶν, Εὐγένιον Τόμπρον ὀνομαζόμενον, ὁ ὁποῖος εἰσεχώρησε εἰς αὐτούς καί ὑπεκρίθη τόν θερμόν ζηλωτήν εἰς ἀκριβολογίαν πίστεως, μέ ἀποτέλεσμα τήν ἀποπλάνησιν τοῦ γέροντος ‘Επισκόπου Ματθαίου παρασύρας τοῦτον εἰς δύο φοβερά ὀλισθήματα. Τό πρῶτον, ἀπόσχισιν ἀπό τῶν χειροτονησάντων αὐτόν Μητροπολιτῶν πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, κλπ. ὅστις ἐδικάσθη καί ἐξωρίσθη δίς διά τήν ὀρθόδοξον πίστιν καί ἀπέθανεν ἐν ὀρθοδόξω ὁμολογία. Δεύτερον εἰς χειροτονίαν ἐπισκόπων ὑπό μόνου ἐκείνου περί τό τέλος τῆς ζωῆς του κατά παράβασιν τοῦ Α Ἀποστολικοῦ Κανόνος. Τήν ἀκυρότητα τῆς χειροτονίας των οἱ Ματθαιϊκοί μετά τινα ἔτη ἐζήτησαν νά διορθώσουν ἀπό τήν Ρωσικήν ἐν διασπορᾶ ‘Εκκλησίαν εἰς Ἀμερικήν. Ἐδέχθησαν ἀναχειροτονίαν ἤ χειροθεσίαν, πλήν ὅμως ἐξ ἐσωτερικῆς των διαμάχης ἀπεκήρυξαν ὑστέρως τήν ἐκκλησιαστικήν πρᾶξιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου καί ἐπανῆλθον οὕτω εἰς τήν πρώτην ἀκυρότητα τῶν χειροτονιῶν. Ματαίως ὅθεν καί σφαλερῶς πιστεύουν ὅτι ἔχουν κανονικήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ἐφ’ ὅσον ἔχουν τήν ἐκδίκησιν τοῦ Α Ἀποστολικοῦ Κανόνος, ἆρα εἶναι ἀντικανονικοί». Δ΄ Ὁ Φλωριναῖος «Πενταπόλεως» Καλλιόπιος τό ἴδιον ἔτος δημοσιεύει στά «Πάτρια» τό ‘Απαλλακτικόν Βούλευμα 54/76 Πειραιῶς καί τό εἰς αὐτό βασιζόμενον 46/91 τῆς Δράμας, μέ σκοπό νά περάση τό μήνυμα ὅτι οἱ Ματθαιϊκοί ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ὑπό τοῦ Νόμου ὡς ἕλκοντες τήν Ἀποστολικήν των Διαδοχήν ὑπό τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς. Τό περιεχόμενον τῶν Ἀπαλλακτικῶν Βουλευμάτων τό εἴδαμε μετά τό 1997. Θά παραθέσω δὐο ἀποσπάσματα ἀπό τό Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα 54/76, διά τό ὁποῖον, ἄν καί πέρασαν 8 ἔτη Καταγγελιῶν, ἀπό τότε πού ἔγινε γνωστόν μέσα ἀπό τά «Πάτρια» τοῦ Καλλιοπίου, ὅμως ἀκόμη τό καλύπτουν διά νά μή θιγῆ ὁ ψευδαρχιεπίσκοπος Νικόλαος καί νά μήν ἀποκαλυφθῆ ἡ προδοσία του καί ἡ βλασφημία του κατά τῆς Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. ‘Ιδού τό πρῶτον: «'Από τοῦ ἔτους 1937 ὁ κατά τήν 26ην Μαίου 1935 χειροτονηθείς εἰς 'Επίσκοπον Βρεσθένης Ἁγιορείτης Ἱερομόναχος Ματθαῖος Λαυρεώτης περιελθών εἰς ἔριδα μετά τῶν λοιπῶν Ἀρχιερέων, ἥν καί τύποις περιέγραψεν, ἵδρυσεν νέαν θρησκευτικήν κοινωνίαν, ἥν ὠνόμασεν ὡσαύτως Ἐκκλησίαν τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος» ... «...Ἡ ἐν λόγῳ δευτέρα τῶν Παλαιοημερολογιτῶν Ἐκκλησία ὑποστηρίζει τήν συγκρότησιν αὐτῆς ...», «...οἱ κατά τό ἔτος 1935 καθαιρεθέντες 'Αρχιερεῖς μετέστησαν εἰς τήν τάξιν τοῦ Μοναχοῦ, μηδεμίαν ἐξουσίαν ἔχοντες πρός ἐνέργειαν τῶν εἰς τούς Ἐπισκόπους ἐπιτρεπομένων, ἐν οἷς καί ἡ χειροτονία ἱερέως ἤ Ἀρχιερέως, ἥτις τυχόν γενομένη εἶναι ἄνευ ἐννόμου ἀξίας καί δέν περιποιεῖ τῷ χειροτονηθέντι τήν ἰδιότητα τοῦ Κληρικοῦ ἤ τοῦ Ἐπισκόπου...» (Πάτρια, Τόμος 11ος, σελ. 164 καί 165). Ἰδού καί τό δεύτερον ἀπόσπασμα: «Πρός θεραπείαν τῆς τοιαύτης "ἀδυναμίας" ... αἱ δύο θρησκευτικαί κοινωνίαι τῶν παλαιοημερολογιτῶν προσέφυγον κεχωρισμένη ἑκάστη εἰς τήν Ὑπερόριον Ρωσικήν 'Ορθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἥτις ἐδέχθη διά χειροθεσίας κατ' οἰκονομίαν τοῦ Η 'Αποστολικοῦ Κανόνος τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου"Περί τῶν ὀνομαζόντων μέν ἑαυτούς καθαρούς ποτε, προσεχρομένων δέ τῇ Καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ, ἔδοξε τῇ Ἁγίᾳ καί Μεγάλῃ Συνόδῳ, ὥστε χειροθετουμένους αὐτούς, μένειν οὕτως ἐν τῷ κλήρῳ ...", νά καταστήση κανονικάς τάς ἐκ τοῦ Ματθαίου προερχομένας χειροτονίας τῆς "Ματθαιϊκῆς" Ἱεραρχίας, δυνάμει τῆς ἀρχῆς καθ' ἥν μία ἄνομος πράξις ἐπικυρώνεται ὡς Μυστήριον, ἄνευ τῆς ἀνάγκης τῆς ἐπαναλήψεως...» (Αὐτόθι σελ. 165). Ε Ὁ κ. Βασίλειος Σακκᾶς μέ ἐπωνύμους καί ἀνωνύμους ἐπιστολάς (ἐπιλογήν τῶν ὁποίων θά παραθέσωμεν εἰς ἄλλην ‘Ενημέρωσιν) ἐπροπαγάνδιζε ὅτι βάσει τῆς χειροθεσίας «σήμερα δέν ὑπάρχει διαφορά εἰς τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν μεταξύ Ματθαιϊκῶν καί Φλωρινικῶν». ΣΤ΄ Ὁ κ. Δ. Κάτσουρας καί οἱ ἀδελφοί Τσακίρογλου ἐπροπαγάνδιζαν αὐτάς τάς θέσεις τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μέ τήν παράλληλον προώθησιν τῆς θέσεως τοῦ μ. Μαξίμου ὅτι «βιάσθηκε ὁ ἅγιος Πατέρας τό 1937 καί ἀπεκήρυξε τόν Φλωρίνης», ἐνῶ οἱ ἴδιοι προώθησαν τήν παρωδίαν διαλόγου μετά τῶν Φλωρινικῶν, βάσει τῆς ἀναγνωρίσεώς μας ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς. Ζ΄ Ἡ περί τόν ‘Αρχιεπίσκοπον ‘Ανδρέαν καί μετέπειτα τόν «Πειραιῶς» κ. Νικόλαον ψευδοσύνοδος ἀπό τό 1998 ἐμφανῶς πλέον καλύπτουν τό νέον κίνημα καί δέν ἀπαντοῦν ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΩΣ, διότι σκοπός ἦτο ἡ ἀναγνώρισίς μας ἀπό τούς Φλωρινικούς καί τούς Νεοημερολογίτας. Ἡ νέα αὐτή ἐπίθεσις – πρόκλησις (1997 -2005) εἶχε ἕνα καί μοναδικό στόχο, νά περάση εἰς ὅλους τούς ‘Αρχιερεῖς, ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων, ἔστω καί διά τῆς σιωπῆς, ἡ χειροθεσία ὡς ἐπί σχισματικῶν. Αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἔννοιαν εἶχε ἡ πρότασις τῶν Φλωρινικῶν τό 1998, νά μή συζητήσουμε τά θέματα τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου ἀπό τό 1937 ἕως τοῦ 1971, πράγμα τό ὁποῖον ἐμμέσως ἀπεδέχθησαν οἱ «ἡμέτεροι» Ἀρχιερεῖς, μή λαβόντες ὑπ’ ὄψιν τήν ἡμετέραν, ὡς Προέδρου τῆς ‘Επιτροπῆς πρότασιν νά ἐμμείνωμεν εἰς τήν Ἡμερησίαν Διάταξιν τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου. Η΄ Καί ἐνῶ μέχρι τό 2003 ἐπίσημα τουλάχιστον σιωποῦν καί δέν ἐκδηλώνονται, πράγμα τό ὁποῖον ἐχαρακτηρίσθη ὡς ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΣΙΩΠΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ, ἐνῶ διώκουν αὐτούς πού καταδικάζουν αὐτήν τήν νέαν πρόκλησιν, τό 2003 συμβαίνει ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΥΠΑΝΑΧΩΡΗΣΙΣ ἀπό τάς ὁμολογίας τοῦ 1981 καί 1983, καί γενικώτερα ὅσον ἀφορᾶ τό θέμα τῆς «χειροθεσίας». Δηλαδή, ἐνῶ μέχρι τώρα καί ἀτομικῶς καί Συνοδικῶς ὡμολόγουν ὅτι τό 1971 δέν ἔγινε καμμία χειροθεσία, δέν ἐφηρμόσθη ἡ ἀπόφασις τῶν Ρώσων κλπ., τό 2003, παραλλήλως καί μέ τήν περιγραφήν τῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως Μπροῦκλιν, ΥΠΑΝΕΧΩΡΗΣΑΝ. Οὕτω ἐδήλωσαν «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ»: Ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας: «Ἔκανα λάθος τό 1971», (δίχως νά ἐξηγήση ποτέ τί λάθος ἔκανε). Ὁ «Πειραιῶς» Νικόλαος (καί οἱ λοιποί) δέν δέχεται νά πάρη ὁμολογιακήν θέσιν ἔναντι τῶν Ἀπαλλακτικῶν Βουλευμάτων. Ὁ ‘Αργολίδος Παχώμιος: «Ὁλοι ἔχουμε τήν χειροτονίαν ἀπό χειροθετημένους». Ὁ Περιστερίου Γαλακτίων: «Καί εἰς τήν ‘Αμερικήν καί εἰς τήν Ἑλλάδα διαβάστηκαν εὐχαί χειροτονίας. Ἤμουν παρόν ὅταν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος διάβαζε τίς εὐχές τῆς χειροτονίας». Ὁ Κιτίου Ἐπιφάνιος (μέσω τρίτων): «Ἡ χειροτονία του πέρασε ἀπό τήν χειροθεσία, τήν ὁποίαν ἀντίθετα μέ ἄλλους πάντοτε ὑπερασπίζονταν, καί θά χειροτονήση μαζί μέ τούς Ἕλληνας Ἀρχιερεῖς, Ἐπισκόπους γιά τήν Ρωσία, διά νά μεταδώση ἑκατονταπλάσια ἐκεῖνο πού ἔλαβε ἀπό τόν Φιλάρετο». (Μήν ποῦν, ὅτι σέ αὐτό ἀπήντησε ὁ Κιτίου μέσω τοῦ π. Ἀντωνίου Γαβαλᾶ, διότι δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀπάτη ἀπ’ αὐτό πού ἔκανε ὁ π. Ἀντώνιος). Παράλληλα πρός αὐτήν τήν ὁμαδικήν ὑπαναχώρησιν καί συγχρόνως παρατηρεῖται καί ἡ ἱερόσυλος συμπαικτική καί διά λογαριασμόν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ὑπέρ τοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου διά νά ὑπηρετήση ἐκεῖνος πλέον ὡς ἀναγνωρισμένος ὑπό τοῦ Νόμου τό νέον κίνημα τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ πρός τελείαν ἀναγνώρισιν ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Μετά ἀπό αὐτήν τήν ΥΠΑΝΑΧΩΡΗΣΙΝ ἀπό ἐκείνας τάς καλάς Ὁμολογίας τοῦ 1981 καί 1983, τότε τί ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ἔχουν, τί ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ κηρύττουν, τί ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ ἰσχυρίζονται ὅτι διαφυλάττουν; Διότι ἀγαπητοί Ἱερεῖς τῆς Κύπρου, μέ τό νά ἐπικαλοῦνται φραστικῶς καί μόνον τάς Ὁμολογίας τοῦ 1981 καί τοῦ 1983, καί παράλληλα νά ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ καί νά μήν ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥν τήν νέαν ληστρικήν ἐπίθεσιν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί τάς ληστρικάς ἀποφάσεις πού ἐλήφθησαν ὑπό τῶν περί τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν καί τόν ψευδαρχιεπίσκοπον Νικόλαον Ἀρχιερέων, εἰς τά πλαίσια αὐτοῦ τοῦ κινήματος, καί νά ἔχουν κοινωνίαν μετ’ αὐτῶν, αὐτό σημαίνει, ὅτι «ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΟΜΟΛΟΓΕΙΝ», ἐνῶ τάσσονται μετά τῶν πολεμίων καί τῶν προδοτῶν τῆς Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. Θ Μέ τό σκεπτικόν σας ὅτι «δέν χρειάζεται Ὁμολογία, γιατί αὐτό εἶναι σάν νά παραδεχὠμαστε ὅτι δέν εἴχαμε Ὁμολογία», ἡ ‘Εκκλησία δέν θά ἔπρεπε νά καθορίσει τό Συνοδικό τῆς ‘Ορθοδοξίας πού τό ἐπαναλαμβάνουμε κάθε χρόνο τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, οὔτε οἱ Ἅγιοι Μέγας Φώτιος, Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Μάρκος ὁ Εὐγενικός, θά ἔπρεπε, νά προέβαινον εἰς νέαν διακήρυξιν τῆς Ὁμολογίας Πίστεως, κάθε φορά πού οἱ αἱρετικοί προσπαθοῦσαν νά παραπλανήσουν τούς ὀρθοδόξους, οὔτε ὁ ἅγιος Ἐπίσκοπος Ματθαῖος, θά ἔπρεπε νά προέβαινε, μετά τό σχίσμα τοῦ πρ. Φλωρίνης εἰς τήν διακήρυξιν σειρᾶς Ὁμολογιακῶν διακηρύξεων. Ι΄ Τό ἐπιχείρημά σας, «τί μᾶς ἐνδιαφέρει ἐμᾶς τί λένε οἱ Φλωριναῖοι καί οἱ Νεοημερολογῖτες», εἶναι ἐπίσης ἀστεῖο, διότι, ἐδῶ δέν πρόκειται γιά τό τί λένε οἱ Φλωριναῖοι καί οἱ Νεοημερολογῖτες, ἀλλά πρόκειται περί τοῦ χειροτέρου διωγμοῦ πού ἐνέσκυψεν. Διώκεται ἡ Ὁμολογία, διώκεται ἡ ‘Αποστολική Διαδοχή, διώκεται δηλαδή ἡ ‘Εκκλησία, διώκεται ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Καί, ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, «ὅταν διώκεται ὁ Χριστός, (ἡ Ἐκκλησία) ἡ σιωπή εἶναι εἶδος ἀρνήσεως». Ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής ταυτίζει τήν Καθολικήν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν μέ τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ, στηριζόμενος σέ ἐκεῖνο πού εἶπε ὁ Χριστός στόν Πέτρο: «Ἐπί ταύτην τήν πέτραν (τήν ὁμολογίαν) οἰκοδομήσω μου τήν Ἐκκλησίαν». Ὅταν λοιπόν πολεμεῖται ἡ Ὁμολογία καί τό ἄλλο βασικό γνώρισμα τοῦ Γνησίου Ὀρθοδόξου Κληρικοῦ, ἡ ‘Αποστολική Διαδοχή, πολεμεῖται ἡ ‘Εκκλησία, πολεμεῖται ὁ Χριστός. Καί ἄν σιωπήσουμε στίς βλασφημίες κατά τῆς Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, εἴτε «δικοί μας ἄνθρωποι» τίς διατυπώνουν, εἴτε Φλωριναῖοι εἴτε Νεοημερολογῖται, τότε γινώμαστε καί ἡμεῖς συνένοχοι. Ὁ ἅγιος ὅμως Θεόδωρος ὁ Στουδίτης λέγει: «Μέγα τό τῆς σιωπῆς κρῖμα», καί «μή σιγήσωμεν ἵνα μή κραυγή Σοδόμων γενώμεθα» (PG 99, 1076), ὁ δέ Ἅγιος Μελέτιος: «Τό σιγᾶν ἐν τοῖς τοιούτοις καιροῖς ἀρνήσεως ἴδιον καί προδοσία πίστεως ἀληθινῆς» ΙΑ΄ Δυστυχῶς οἱ ἀγαπητοί Ἱερεῖς καί τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Κύπρου δέν θά ἔφθαναν εἰς αὐτό τό σημεῖο, ἐάν παρακολουθοῦσαν τήν «‘Ορθόδοξον Πνοήν» καί ἄφηναν καί τούς χριστιανούς νά ἐνημερώνωνται. Ἀλλά, τουλάχιστον ἀς διαβάσουν τί λέγουν οἱ Πατέρες διά τήν διακοπήν κοινωνίας, μέ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται νά ΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥΝ, καί ἀς πράξουν ἀναλόγως: Ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει: «Οἵτινες τήν ὑγιᾶ Ὀρθόδοξον Πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνεῖν δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους εἰ καί μετά παραγγελίαν οὐκ ἀποστῶσιν, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν» (Βλ. Ν. Βασιλειάδη, Μάρκος ὁ Εὐγενικός καί ἡ Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν, Ἔκδοσις «Σωτήρ», ‘Αθῆναι, 1972, σελ. 95). Ὁ ἅγιος Κύριλλος ‘Αλεξανδρείας γράφει πρός τόν λαόν τῆς Κων/λεως: «’Ασπίλους καί ἀμώμους ἑαυτούς τηρήσατε, μή κοινωνοῦντες τῶ μνημονευθέντι (Νεστορίῳ) μήτε μήν ὡς διδασκάλῳ προσέχοντες... Τοῖς δέ γε τῶν κληρικῶν, εἴτε λαϊκῶν διά τήν ὀρθήν πίστιν κεχωρισμένοις ἤ καθαιρεθεῖσι παρ’ αὐτοῦ, κοινωνοῦμε ἡμεῖς, οὐ τήν ἐκείνου κυροῦντες ἄδικον ψῆφον, ἐπαινοῦντες δέ μᾶλλον τούς πεπονθότας (τούς παθόντας)»(ΜΑΝΣΙ, 4, 1096). Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης δι’ ἐκείνους πού ἁπλῶς κοινωνοῦν μέ τούς αἱρετικούς λέγει: «’Εχθρούς γάρ τοῦ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτους κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῃ τῆ φωνῆ ἀπεφήνατο(ἐχαρακτήρισε)». (P.G. 99. 1049 Α) Ὁ ἴδιος ἅγιος λέγει: «Οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν΄ οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς ού κατεποντίσθησαν, ὅμως τῆ κοινωνία τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, 1164 Α). Ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός λέγει: «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καί πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαί φεύγειν τούς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καί τῆς αὐτῶν κοινωνίας διίστασθαι» (P.G. 160. 105 C). Ὁ ἴδιος ἅγιος λέγει: «Φεύγετε καί ὑμεῖς ἀδελφοί, τήν πρός τούς ἀκοινωνήτους κοινωνίαν καί τό μνημόσυνον τῶν ἀμνημονεύτων. Ἰδού ἐγώ Μάρκος ὁ ἁμαρτωλός λέγω ὑμῖν, ὅτι ὁ μνημονεύων τοῦ Πάπα ὡς ὀρθοδόξου ἀρχιερέως, ἔνοχος ἔστι πάντα τά τῶν Λατίνων ἐκπληρῶσαι μέχρι καί αὐτῆς τῆς κουρᾶς τῶν γενείων καί ὁ λατινοφρονῶν μετά τῶν Λατίνων κριθήσεται καί ὡς παραβάτης τῆς πίστεως λογισθήσεται» (P.G. 160, 1097 D, 1100 Α). Οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες πρός τόν αὐτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγον γράφουν: «Καῖ πῶς ταῦτα ἀνέξεται ὀρθοδόξου ψυχή καί οὐκ ἀποστήσεται τῆς κοινωνἰας τῶν μνημονευσάντων αύτίκα ..., ὅτι μολυσμόν ἔχει ἡ κοινωνία, ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐττόν, κἄν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων» (V. LAURENT - J. DARROUZES, DOSSIER GREC. DE L’ UNION DE LYON (1273-1277), Παρίσι 1976, σ. 399). Ὁ Β΄ Κανών τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου διαγορεύει: «Μή ἐξεῖναι δέ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις... Εἰ δέ φανείη τις ... τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καί τοῦτο ἀκοινώνητον εἶναι». ( Πηδάλιον, Ἔκδοσις «ΑΣΤΗΡ», Ἀθῆναι 1993, σελ. 176). Τό Συνοδικόν τῆς Ἁγίας Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου λέγει: «Τοῖς κοινωνοῦσιν ἐν γνώσει, τοῖς ὑβρίζουσι καί ἀτιμάζουσι τάς σεπτάς εἰκόνας, ἀνάθεμα» (Πρακτικά τῶν Ἁγίων καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, Τόμος Γ, σελ. 230 καί 325). ‘Εδῶ σημειώνω, ὅτι τοῦτο τὀ τελευταῖον ἰσχύει ὄχι μόνον διά τούς τότε Εἰκονομάχους, οἱ ὁποῖοι ἠρνοῦντο γενικά τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περί τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, ἀλλά καί διά τούς νεώτερους Εἰκονομάχους, τούς πέντε πρώην Μητροπολίτας, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται καί καταδικάζουν καί ἀναθεμάτισαν μάλιστα τήν διδασκαλία τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου διά συγκεκριμάς ὀρθοδόξους (Βυζαντινάς) Εἰκόνας. Τοῦτο ἰσχύει ἐκ τῶν πραγμάτων πλέον καί διά τήν περί τόν κ. Νικόλαον ψευδοσύνοδον, διότι ἡ «ΟΜΟΛΟΓΙΑ» καί τοῦ ἰδίου προσωπικῶς (τοῦ κ. Νικολάου) καί τῆς περί αὐτόν ψευδοσυνόδου εἶναι ἡ αὐτή μέ τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑ» τῶν ΠΕΝΤΕ πρώην Μητροπολιτῶν. ΙΒ΄ ‘Εδῶ θέλω νά ὑπογραμμίσω, κάτι πού δέν εἶναι γνωστόν εἰς τούς πολλούς. Ὅτι ἄν οἱ πέντε ἔφθασαν σ’ αὐτό τό σημεῖο τῆς πλάνης, ὥστε νά ἀναθεματίζουν ὀρθοδόξους Βυζαντινάς Εἰκόνας, τοῦτο ὀφείλεται πρωτίστως εἰς τόν «Πειραιῶς» Νικόλαον. Εἶμαι εἰς θέσιν νά γνωρίζω ὅτι οἱ πέντε πρό τοῦ 1991 δέν εἶχαν τίς πλάνες ὅπως τίς ἀπεκάλυψαν ἐν μέρει μέ τά ὅσα πρόσθεσαν (πέραν τῶν ὅσων ἐν σχεδίω ὑπέδειξαν οἱ θεολόγοι) είς τήν Α, καί ἐξ’ ὁλοκλήρου μέ τίς Β΄ καί Γ’ αἱρετικάς ‘Εγκυκλίους των, ἀλλά παρεσύρθησαν ὑπό τοῦ Νικολάου, ὁ ὁποῖος ὅμως παρέμεινε μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀνδρέα, διά νά τόν ἐμποδίση νά συνεχίση τήν ὁμολογιακήν του πορείαν, καί διότι εἶχε καί ἄλλες σκοπιμότητες καί βλέψεις. Τοῦ πρότειναν οἱ πέντε νά πάη μαζί τους, καί θά τόν ἔκαναν Ἀρχιεπίσκοπο, ἀλλά, ὅπως ἀφελῶς εἶπε δημόσια τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ 1976 «δέν πῆγα, διότι δέν τούς εἶχα ἐμπιστοσύνη...». Δέν τούς εἶχε ἐμπιστοσύνη πώς θά τόν ἔκαναν ‘Αρχιεπίσκοπο, ἐδῶ ὅμως, μαζί μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀνδρέα, θά γινόνταν ἀμέσως ‘Αντιπρόεδρος καί ἦτο πολύ εὔκολο νά ἱκανοποιήση τόν διακαῆ πόθο του. Μποροῦμε ἀπ’ αὐτό νά καταλάβουμε, γιατί ἐπέτρεψε ὁ Θεός τό 1974 -1976 νά πέση, (ζητήσας νά ἀπαλλαγῆ βάσει τῆς χειροθεσίας κατά τόν Η Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καί μέ τήν πανηγυρικήν ἀποδοχήν τοῦ βλασφήμου Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος). Αὐτά δέν εἶναι προσωπικά θέματα τοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου, ὅπως μοῦ εἶπε κάποτε ὁ «Περιστερίου» Γαλακτίων, στήν προσπάθειά του νά τόν καλύψη, ἀλλά εἶναι θέματα κοινά - ἐκκλησιαστικά, τά ὁποῖα εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν συμπλέκονται μέ τήν ΠΡΟΔΟΣΙΑ. ΙΓ Καί κάτι πού ἰσχύει ὄχι μόνο διά τήν Κύπρο, ἀλλά καί γενικώτερα. «Μία καί μοναδική λύσις ὑπάρχει. Ἐκεῖνος ἀπό τούς Κληρικούς ἤ ἀπό τούς λαϊκούς, ὁ ὁποῖος θέλει νά παραμείνη στήν Κιβωτό τῆς σωτηρίας, τήν Γνησία Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, πρέπει νά ΕΞΕΛΘΗ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΣΥΝΤΟΜΩΤΕΡΟΝ ΕΚ ΜΕΣΟΥ ΑΥΤΩΝ, κατά τό ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφωρίσθητε καί ἀκαθἀρτου μή ἅπτεσθε, κάγώ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ. Δέν πρέπει νά ἐπηρεάζεται κανείς ἀπό τό ὅτι εἶναι ὀλίγοι αὐτοί πού ἐξέρχωνται, ἐνῶ οἱ περισσότεροι παραμένουν μαζί τους. Ὁ Χριστός εἶπε. «Μή φοβοῦ τό μικρόν ποίμνιον»». ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: 1) Εἰς τό ὑπ’ ἀριθμ. 401/26.10.2005 τελευταῖον ἰδικόν μου ἔγγραφον, ἤτοι εἰς τήν τελευταίαν «ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝΩΣΙΝ», τήν ὀποίαν ἀπεστείλαμεν εἰς ἅπαντας, μοί ἀπήντησεν ὁ ψευδαρχιεπίσκοπος Νικόλαος μέ τό ὑπ’ ἀριθμ. 3229/18/31.1.2006 ἰδικόν του ἔγγραφον. Δέν ἠδυνάμην νά φαντασθῶ ΔΟΛΙΩΤΕΡΟΝ, ΠΟΝΗΡΩΤΕΡΟΝ καί ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΩΤΕΡΟΝ κατασκεύασμα, ἀπό αὐτό τό κείμενον, ἀφοῦ «κατορθώνει» (ὁ συντάκτης της) ἐπικαλούμενος μάλιστα τήν Ἁγία Γραφή καί τούς Ἁγίους Πατέρας, ὅπως συνήθως κάμνουν οἱ αἱρετικοί, νά κάμνει «τό ἄσπρο μαῦρο καί τό μαῦρο ἄσπρο», καί χρησιμοποιῶν τό ψεῦδος καί τήν ἀπάτην νά παραθεωρεῖ τόσον ἐξωφθάλμως ὑπαρκτά θέματα Πίστεως, Ὁμολογίας καί Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, τά ὁποῖα γενναίως κατεπρόδωσεν, νά ἀρνῆται διά πολλοστήν φοράν νά συζητήσωμεν, ἐνῶ προσπαθῆ νά ἀποπροσανατολίση στρέφων τό «ἐνδιαφέρον» εἰς ἕνα ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΝ ΘΕΜΑ, (τήν δῆθεν καινοτομίαν τοῦ κ. Γκουτζίδη), θέμα ὅμως διά τό ὁποῖον ἔχει καταγγελθεῖ, ὅτι φρονεῖ αἱρετικά, ἀφοῦ στήν Εἰσήγησί του ἐπιχειρώντας νά ἀποδείξη τόν κ. Γκουτζίδη αἱρετικό, φέρνει στό λάκκο πού ἄνοιξε ὁ ἴδιος καί διατυπώνει ἐν τοῖς πράγμασι αἱρετικά φρονήματα. Δέν παραλείπει ὅμως νά παρουσιάζεται καί ὡς ἀκραιφνής ὁμολογητής ἐπικαλούμενος τόν ἅγιο Πατέρα, ὅπως οἱ Ἑβραῖοι ἐπεκαλοῦντο τόν ‘Αβραάμ. Ἔτσι τό μόνο συμπέρασμα πού μπορεῖ νά βγῆ ἀπό αὐτή τήν «ἀπάντησι» εἶναι ὅτι μετά τήν 16.6.2006, καθ’ ἥν διεκόψαμεν τήν ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετ’ αὐτῶν καί διαγράψαμε τά ὀνόματά των ἀπό τά Δίπτυχα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, παρουσιάζονται περισσότερονξ ἐξηρτημένοι ἀπό τούς Φλωρινικούς, καί πιό «συνεπεῖς» εἰς τήν μυστικήν «ΣΥΜΦΩΝΙΑΝ» των, καί τήν ἐντολήν πού πῆραν ἀπό τούς Φλωρινικούς καί τόν Νεοημερολογιτισμόν: «ΔΙΩΞΤΕ ΤΟΝ ΚΗΡΥΚΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΙ ΜΑΣ ΧΑΛΑΝΕ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ». Καί αὐτή ἡ ἐντολή εἶναι συνέχεια καί συνέπεια ἐκείνης τῆς ἐντολῆς πού ἔδωσε ὁ Πάπας (βλέπε βιβλίο τό «Τέρμα») «ΔΙΑΛΥΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΤΟΛΟΓΙΤΑΣ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΙ ΑΠΕΜΕΙΝΑΝ ΤΟ ΜΟΝΟ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΜΑΣ» καί τοῦ Σαμπεζύ «ΥΠΟΤΑΞΤΕ - ΑΦΟΜΟΙΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΑΣ ΚΑΙ ΑΝ ΥΠΟΤΑΧΘΟΥΝ ΔΙΩΞΤΕ ΤΟΥ». Μέσα σ’ αὐτά τά πλαίσια ἐπεστρατεύθη πολλάκις μέχρι σήμερον τό περί χειροθεσίας τοῦ 1971 ὡς ἐπί σχισματικῶν κίνημα, διά τήν ἐπιτυχίαν τοῦ ὁποίου ἐργάζονται «ἔξυπνα» κλαί δόλια τά ξένα Κέντρα, ἀφοῦ καταφέρνουν καί χρησιμοποιοῦν ὡς ὄργανά των, φαινομενικά «ζηλωτάς», ὅπως τόν τόν ψευδαρχιεπίσκοπον Νικόλαον καί τούς περί αὐτόν. Μόνον μέ ψευδεπίπλαστους καί ψευδοζηλωτάς ‘Αρχιερεῖς θά μποροῦσαν νά διατηρήσουν τόσα χρόνια τά σχέδιά των στήν ἐπιφάνεια, καί νά παραμένουν εἰς τόν στόχον των, ὁ ὁποῖος εἶναι καθαρά οἰκουμενιστικός, δηλαδή, νά περιθωριοποιηθοῦν οἱ ὑπερασπιζόμενοι τήν καθαράν Ὁμολογίαν, διά ΝΑ ΠΕΡΑΣΗ σέ ὅλους τούς Ἀρχιερεῖς (νά μή μείνη κανείς ἔξω), ἡ ἐπί δῆθεν σχισματικῶν χειροθεσία καί εὐρύτερα ὁ Παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός, ἐπί τῶ σκοπῶ νά ἀναγνωρισθοῦν καί ἀπό τούς Φλωρινικούς καί ἀπό τούς Νεοημερολογίτας. Τό κείμενον τοῦτο τοῦ κ. Νικολάου εἶναι μία σαφής ἀπόδειξις, ὅτι ἐνῶ δέν πέρασε εἰς τήν ‘Εκκλησία, οὔτε καί τήν τελευταίαν ὀκταετίαν, τό μίασμα τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί ἡ προπαγάνδα τῆς ὡς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας, (πέρασε μόνον εἰς τάς ἀνοήτους κεφαλάς τῶν ὑπαναχωρησάντων ἐν ἔτει 2003, δῆθεν ὀρθοδοξοτάτων ‘Αρχιερέων). Παρέμειναν ὅμως καί κηρύσσονται πλέον ΓΥΜΝΗ ΤΗ ΚΕΦΑΛΗ, καί ἐπιβαρύνουν τόν κ. Νικόλαο καί τούς περί αὐτόν, τά καταγγελθέντα θέματα ΠΙΣΤΕΩΣ, ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ καί ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, ἀλλά καί αἱ βλασφημίαι τῶν Φλωρινικῶν καί τοῦ κ. Νικολάου, οἱ ὁποῖοι ἐπιχειρήσαντες ἀπό κοινοῦ νά «ἀποδείξουν» δῆθεν ὅτι ἡ διατύπωσις τοῦ κ. Γκουτζίδη εἶναι «ἀμάρτυρος», «καινοτομία», καί «αἵρεσις», ΕΠΕΣΑΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΕΠΑΘΗΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΟΥΝ». «Λάκκον ὤρυξαν καί ἐνέπεσαν εἰς αὐτόν». Δέν ξέρω ἄν χρειάζεται ὡς ἀπάντησις καί εἰς αὐτήν τήν τελευταίαν ἐπιστολήν τοῦ κ. Νικολάου, κάτι περισσότερον ἀπό τά «Οὐαί» τοῦ Κυρίου εἰς τούς Γραμματεῖς καί τούς Φαρισαίους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. 2) Ὑπενθυμίζω σέ ὅσους ἐνδιαφέρονται νά ἐνημερώνωνται διά τά ‘Εκκλησιαστικά –‘Εκκλησιολογιακά - Ομολογιακά θέματα, ὅτι πρέπει νά ζητήσουν καί νά μελετήσουν τήν «ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ» τοῦ Ἱερομονάχου π. Ἀμφιλοχίου, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη στήν «ΕΝΗΜΕΡΩΣΙ» τῆς Ἱερᾶς ΜΗτροπόλεως Νο 68. Εἰς αὐτήν ἀναφέρει συνοπτικά τά θέματα Πίστεως, τά ὁποῖα προκύπτουν ἀπό τό Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα 54/76, καί τά ὁποῖα ΒΑΡΥΝΟΥΝ ἀποκελιστικῶς τόν «Πειραιῶς» Νικόλαον, τόν ὁποῖον ἄμεσα ἀφοροῦν, ἀλλά καί ἅπαντας τούς συμφρονοῦντας μέ αὐτόν Ἀρχιερεῖς καί κοινωνοῦντας μετ’ αὐτοῦ Κληρικούς καί λαϊκούς, ἀφοῦ καί αὐτοί (οἱ ‘Αρχιερεῖς) συνυπογράφουν τάς ληστρικάς καί ἀντορθοδόξους καί μέ οἰκουμενιστικήν σκοπιμότητα ἀποφάσεις, καί οἱ λοιποί Κληρικοί καί λαϊκοί ΣΥΝΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ. ‘Εδῶ πρέπει νά ληφθῆ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι τό ‘Απαλλακτικόν Βούλευμα 54/76 δέν εἶναι τῆς εὐθύνης τοῦ Δικαστοῦ, ὅπως δυστυχῶς «Συνοδικῶς» ἀπεφήσαντο οἱ περί τόν Νικόλαον ‘Αρχιερεῖς, προκειμένου νά καλύψουν τόν Πειραιῶς, διά νά προωθήσουν «ἐπί καταλύσει τῆς πίστεως» εἰς τόν ‘Αρχιεπισκοπικόν Θρόνον. Ὁ δικαστής, ἀγαπητοί πρώην συνεπίσκοποι καί συμπρεσβύτεροι, πῆρε τήν συγκεκριμένη ἀπόφασι καί ἐξέδωκε τό συγτκεκριμένον ‘Απαλλακτικόν ΒΗούλευμα, βάσει τῶν στοιχείων πού τοῦ προσεκόμισε ὁ Πειραιῶς Νικόλαος, τήν ὁποίαν ἐν συνεχείᾳ ἀπεδέχθη καί σεῖς ἀποδεχθήκατε, ἀλλά ἀρνηθήκατε ὅτι κατηγγέλθη τό βλάσφημον περιεχόμενον νά τό καταδικάσετε. Ἡ εὐθύνη, λοιπόν, πρωτίστως τοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου, διότι αὐτός, ἐνῶ μποροῦσε νά ἀποφύγη, καί ἐγνώριζε ὅτι ἡ ἀπόφασις τῶν Ρώσων περί χειροθεσίας κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου δέν ἐφηρμόσθη, (ἄλλωστε ὁ ἴδιος εἰς ἐπίσημον ἐπιστολήν του μαζί μέ τόν Κάλλιστο τό ἔγραψε ἐκείνη τήν ἐποχή), ἐν τούτοις προκειμένου νά μήν πάη φυλακή, προκειμένου νά μή συνεχισθῆ ἡ δίωξις του καί μαζί καί ὅλων τῶν παλαιοημερολογιτῶν, ὅπως ἐμμέσως τόν ἀπείλησεν ὁ δικαστής, τήν ΚΑΤΕΘΕΣΕ (αὐτήν τήν βλάσφημον ἀπόφασιν τῶν Ρώσων), μέ ἀποτέλεσμα νά ἀπαλλαγῆ βάσει αὐτῆς καί νά ἐκδοθῆ αὐτό τό βλάσφημον ἔκτρωμα κατά τῆς Ὁμολογίας καί Ἐκκλησιολογίας. Ἀλλά ἀς εἴπωμεν, ὅτι δέν καταλάβατε τήν σοβαρότητα τοῦ θέματος. Μετά ἀπό τόσες ἀναλύσεις, πού ἐπηκολούθησαν ἀπό τήν δημοσίευσιν τῶν Ἀπαλλακτικῶν Βουλευμάτων, μετά ἀπό τήν ἔκδοσι καί νέου ‘Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος, μετά ἀπό τήν ἐπίκλησι αὐτῶν τῶν ‘Απαλλακτικῶν Βουλευμάτων ἀπό τούς Φλωρινικούς καί τούς Νεοημερολογίτας, οἱ ὁποῖοι πέρασαν ὡς νόμο τοῦ Κράτους, ὅτι «ἡ χειροτονία μας εῖναι ἀπό τούς Ρώσους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν κοινωνία μαζί τους», πῶς μπορεῖτε νά μή παίρνετε ὁμολογιακήν θέσιν, νά μή τά καταδικάζετε καί μένετε καί ἥσυχοι ὅτι ἑἶσθε καί ὀρθοδοξώτατοι;». Μήπως ἐν ἐπιγνώσει παραμένετε εἰς τήν προδοσίαν; Περιμένω, μήπως κάποιος, ἀπό τούς περί τόν Νικόλαον, φιλοτιμηθῆ καί δώση μίαν ἀπάντησιν. Μετ’ εὐχῶν καί εὐλογιῶν +Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος