Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2025

ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΟΠΟΥ ΕΧΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΠΙΣΤΟΣ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΙΣΤΙΝ ΤΟΥ!

   <<Η μήτηρ ημών η κοινή ουχ ιμάτιον, αλλ' αδελφόν απώλεσεν. Έκλεψεν αυτόν ο διάβολος και κατέχει νυν εν τω Ιουδαϊσμώ (Οικουμενισμώ). Οίδας τον κεκλοφότα, οίδας τον κλαπέντα. Οράς εμέ, καθάπερ λύχνον, άπαντα της διδασκαλίας τον λόγον και πανταχού ζητούντα και κοπτόμενον, και συ έστηκας σιγών και ου καταγγέλεις; Πως δε ούκ εν τοις εσχάτοις σε των εχθρών η Εκκλησία λογιείται και πολέμιον ηγήσεται και λυμεώνα;

  Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέει:
 
<<Εάν ίδης την ρομφαίαν ερχομένην, και μή αναγγείλης τω αδελφώ σου, εκ ΣΟΥ ζητηθήσθω το αίμα αυτού>> (Πατρολογία Migne, Τόμος 94, σελ. 1239). Που θα πει: <<Αν δεις το δίστομο σπαθί να πέφτη στο κεφάλι του αδελφού σου και δεν τον προειδοποιήσεις, από ΣΕΝΑ θα ζητήσει ο Θεός το αίμα αυτού>>.

  Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφέρει:
 
<<Κρείτον επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού. Και δια τούτο τον πραΰν μαχητην οπλίζει το Πνεύμα, ως καλώς πολεμείν δυνάμενον>>.

  Ο δε Ισαάκ ο Σύρος ωσαύτως:
 
<<Πας ο δυνάμενος λέγειν την αλήθειαν και μη λέγων αυτήν, κατακριθήσεται υπό του Θεού. Και ταύτα ένθα πίστις εστί το κινδυνευόμενον και της όλης εκκλησίας των ορθοδόξων η κρηπίς τον γαρ εφησυχάζειν εν τοις τοιούτοις αρνήσεως ίδιον τι γαρ ελέγχειν ομολογίας ειλικρινούς>>.

  Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου επιστ. ΟΘ' προς Μονάζοντας:
 
<<Ου μόνον ει βαθμώ τις και γνώσει προέχων έστω, οφείλει διαγωνίζεσθαι λαλών και διδάσκων τον της Ορθοδοξίας λόγον, αλλά γαρ και ει μαθητού τάξιν επέχων είη, χρεωστεί παρρησιάζεσθαι την αλήθειαν και ελευθεροστομείν>>.

  Του αυτού:
   <<Έργον δε μοναχού, μηδέ το τυχόν ανέχεσθαι καινοτομείσθαι το Ευαγγέλιον, ίνα μη υπόδειγμα τοις λαϊκοίς προτιθέμενοι αιρέσεως και αιρετικής συγκοινωνίας, της υπέρ αυτών απωλείας λόγον υφέξωσι>>.

  Και αλλαχού:
  <<Ώστε ότε περί πίστεως ο λόγος, ούκ εστίν ειπείν, εγώ τις ειμί; Ιερεύς; αλλ' ουδαμού. Άρχων; και ουδ' ούτως. Στρατιώτης, και που; Γεωργός; και ουδ' αυτό τούτο. Πένης, μόνον την εφήμερον τροφήν ποριζόμενος. Ουδείς μοι λόγος και φροντίς περί του προκειμένου. Ουά, οι λίθοι κράξουσι, και συ σιωπηλός και αφροντίς;>>

  Του αυτού:
   <<Εις εαυτούς ουν γενώμεθα, ω αδελφέ, και απίδωμεν προς το φως της αληθείας και των ιερών κανόνων, ώσπερ και των δογμάτων εγκρατείς φαινόμεθα μάλιστα ημείς οι μονάζοντες, μάλιστα ημείς οι δοκούντες είναι τι. Ει γαρ το εν ημίν φως σκότος, το σκότος πόσον; και ει το άλας μωρανθήσεται εν τινί αλισθήσονται οι λαϊκοί;>>
  Ο δε Θείος και ιερός Νικόδημος ο Αγιορείτης, ωσαύτως λέγει εις τον <<Αόρατον Πόλεμον>>: 
  <<Εάν όμως ο λόγος και η υπόθεσις είναι περί πίστεως και των παραδόσεων της εκκλησίας μας τότε και ο πλέον ειρηνικός και ήσυχος πρέπει να πολεμή υπερ αυτών, πλην όχι με ταραχήν της καρδίας, αλλά με έναν θυμόν ανδρείον και σταθερόν κατ' εκείνο το του Ιωήλ. Εκεί ο πραΰς έστω μαχητής>>.
  Επίσης ο αυτός άγιος αναφέρει:
  <<... τους ιερέως και ιεράρχου ατακτούντων και κακώς φρονούντων, και διάκονος και Μοναχός ευτακτούντες και ορθώς φρονούντες, δύνανται νουθετήσαι και ευτακτήσαι αυτούς, καθώς τα παραδείγματα εισί πάμπολλα...>>.  

Η ΠΑΡΑΒΑΣΙΣ, Η ΥΠΕΡΒΑΣΙΣ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ! (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ).

ΥΠ' ΟΨΙΝ ΣΕΒ. ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ
κ. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ)

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΙ
ΑΛΛΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

 Εφ' όσον λοιπόν τα μυστήρια των αιρετικών είναι άκυρα και ανυπόστατα άρα η εκκλησία κατά λέξιν δεν <<αναγνωρίζει>> κάτι το ανύπαρκτον, το ανυπόστατον αλλ' απλώς <<προσδίδει>>, χάριν εις το καθ' ολοκληρίαν ανυπόστατον και το καθιστά από ανύπαρκτο υπαρκτό !...
 Έχει τόσην δηλαδή μεγάλην αγιαστικήν δύναμιν η Εκκλησία ως ταμιούχος της θείας Χάριτος ώστε να δύναται να ζωοποιή τους νεκρούς τύπους μυστηρίων αιρετικών και να τους <<προσδίδη>> τόσην χάριν όση ελλείπει!

  Διότι τι είναι ο Θεός; Δεν είναι άπειρος; Άπειρος λοιπόν και η θεία Του χάρις!
  Και την χάριν Του αυτή ωκονόμησε η ευσπλαγχνία μένων Αυτός εις τον ουρανόν να την διαχειρίζεται επί Γης η Εκκλησία. (Ιδού διατί θα εφάνη όπως συμπεραίνω πολύ τολμηρόν εις μερικούς εκείνο υο οποίον ήδη ανέφερα ότι και λαϊκούς η εκκλησία κατά μίαν χρήσιν της οικονομίας της τους δέχεται άνευ χειροτονίας με τον επισκοπικόν βαθμόν, όπως π.χ. τους Αγγλικανούς!).

 Μεγάλας λοιπόν και υπερβολικάς οικονομίας κάμνει η εκκλησία του Χριστού.
 Αλλ' όμως χρειάζεται προσοχή όταν ομιλούμε. Όχι π.χ. ότι <<αναγνωρίζει>> χάριν εις Αιρετικούς. Όχι! Αλλά <<προσδίδει>> εις αυτούς θείαν χάριν την οποίαν παντελώς στερούνται.

  Επομένως δια να επανέλθωμεν εις το θέμα μας προς όλους τους αιρετικούς ομοίως συμπεριφέρετο ! Εξαιρέσεις και διακρίσεις έκανε εις εκείνους οι οποίοι προσήρχοντο εις αυτήν. Και άλλους μεν ούτως ωκονόμει, άλλους δε αλλέως!

  Υπάρχει μόνον διάκρισις, οικονομία, συγκατάβασις, ή αλλοιώς να το είπωμεν προσωρινή παρέκκλισις από ένα νόμον έως ότου οικονομηθή η σωτηρία των πιστών.

  Τώρα κατανοείς αγαπητέ μου αδελφέ, διατί η Εκκλησία εις την πράξιν εδείχθη πάντοτε επιεικής προς τα πλανηθέντα τέκνα της και δεν εζητούσε με απόλυτον ακρίβειαν την εφαρμογήν των νόμων της.
  Ακριβώς ήθελε να τα υποβοηθήση εις το να επιστρέψουν εις την πραγματικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν από την οποίαν είχων κακώς φύγει.
  Δεν απέβλεψε η Εκκλησία ως φιλόστοργος μήτηρ να εφαρμόση μετά πάσης ακριβείας τους νόμους διότι έβλεπε ότι αυτό δεν θα ήσαν συμφέρον και επάναγκες καθώς επί λέξει σημειώνει η περίφημος αύτη εγκύκλιος του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως την οποίαν αναφέραμεν.
  Αυτό το μέτρον γενικώς, ας λάβωμεν υπ' όψιν μας εχρησιμοποίησε ανέκαθεν η Εκκλησία.
  Κριτήριον δια τας ενεργείας της ελάμβανε το συμφέρον και τας ανάγκας των πιστών.

  Δεν κατανοούν ότι η εκκλησία ως αποκλειστική ταμιούχος της θείας χάριτος ημπορεί να κάνη πολλάς και μεγάλας οικονομίας προσθέττουσα αυτή και συμπληρώνουσα εκάστοτε την έλλειψιν αυτής της θείας χάριτος εις τας περιπτώσεις κατά τας οποίας θα χρειασθή. Αυτή είναι οικοδεσπότης, ο νόμος είναι δούλος! Όταν αύτη διατάζη, ο δούλος ας αργή! Δεν γνωρίζει μέτρα, δεν γνωρίζει σταθμά ακριβείας. Δεν δημιουργεί σχήματα ωρισμένα! Δεν επιζητεί την συνεχή εφαρμογή των νόμων. Κάποτε - κάποτε θ' αργούν οι νόμοι.
  Συμπέρασμα λοιπόν λίαν επαγωγικόν και ωφέλιμον δι' όλους μας είναι να εννοήσωμεν αυτόν τον βαθύν πνευματικόν χαρακτήρα της εκκλησίας και να παύσωμεν πλέον να την περιορίζωμεν μέσα εις τα στενά όρια νόμων απολύτων ή κανόνων ατέγκτων, ή ορισμών σταθερών και αμεταβλήτων.
  Επαναλαμβάνομεν ότι δεν πρέπει να μεταφέρωμεν το πνεύμα της <<στενοκεφάλου>> και περιωρισμένης ανθρωπίνης σκέψεως και αντιλήψεως εις τα εκκλησιαστικά και δογματικά ζητήματα της πνευματικής θρησκείας μας.
  Ουδέ να εκπληττώμεθα δια τας διαφοράς τας οποίας συναντούμεν μεταξύ μιας εκκλησίας και άλλης ουδέ μιας εποχής και άλλης, ουδέ ακόμη ενός πατρός της Εκκλησίας προς άλλον πατέρα επί ζητημάτων τα οποία δεν αφορούν τα κεφαλαιώδη δόγματα της πίστεώς μας. 

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗΝ
ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ

  Νομίζομεν ότι θα έχη πλέον καταστή σαφές ότι η εφαρμογή της οικονομίας εις ωρισμένας εκκλησιαστικάς περιπτώσεις όχι μόνον δεν απαγορεύεται αλλά και επιβάλλεται υπό των λειτουργών και ποιμένων της εκκλησίας.
  Ας σκεφθή κανείς τι κακά ημπορεί να προξενήση μια αδιάκριτος και <<στενοκέφαλος>> τακτική ενός δήθεν <<ακριβολόγου>> λειτουργού της Εκκλησίας.( Φαντασθήτε ένα ακριβολόγο πλην αδιάκριτον ιερέα να ζητά να νηστέψη κανονικά μία ετοιμοθάνατον φυματική γρηούλα και μετά να την μεταλάβη των Αχράντων μυστηρίων! Ή άλλον να επιμένη εις ένα βουνό να ευρεθή κολυμβήθρα δια να βαπτίση ένα ετοιμοθάνατο παιδάκι! Ή άλλον να ζητά διωγμού υπάρχωντος να ευρεθούν επτά ιερείς δια να τελέση ένα άγιο Ευχέλαιον!).
  Η οικονομία ανέτειλε εν τη Εκκλησία από των πρώτων αιώνων δημιουργηθείσα ως φυσιολογική απόρροια υψίστης καταστάσεως ανάγκης, σημειώνει λίαν επιτυχώς ο Δρ. Π. Παναγιωτάκος.
  Πράγματι πόσες φορές δεν θα παριστάμεθα μάρτυρες παρεξηγήσεων και σκανδαλισμού πιστών της Εκκλησίας - δια τους οποίους ο Χριστός μας έπαθε επί του Σταυρού - λόγω ακριβώς αδιακρίτου και ακριβολόγου δήθεν τακτικής ωρισμένων ποιμένων ή άλλων εκκλησιαστικών προσώπων;

  Ούτω λοιπόν ο Μέγας και πολύς Φώτιος λέει τα εξής σημαντικά επάνω εις το θέμα αυτό.
  <<Εκείνοι οι οποίοι θέλουν να στήσουν την ακρίβειαν όταν είναι καιρός της οικονομίας τότε ακριβώς γίνονται εχθροί της ακριβείας, της αληθείας, και της Εκκλησίας του Χριστού !>>
  Και ο άγιος Γεννάδιος ο πατριάρχης Κων/πόλεως λέγει τα εξής δια την εφαρμογήν της οικονομίας, επ' ευκαιρία μοναχικών ζητημάτων.
  <<Δια τούτο τα πάντα να τα κάνετε με αγαθήν κρίσιν και να μην γίνωνται σκάνδαλα εις εσάς τους μοναχούς και κληρικούς... Την οικονομίαν να μην την καταδικάζετε διότι την επιβάλλουν οι καιροί! Καθώς σας προείπα και τώρα ο χριστιανός είναι ένας στρατιώτης του Χριστού και στον στρατόν ούτε ο στρατηγός μας Ιησούς Χριστός μας ζητά λεπτολογίες και ακριβολογίες, αλλ' ούτε κι εκείνοι οι οποίοι φρονούν σωστά περί του Ιησού !>>
  Δηλαδή ο άγιος λέει εκείνο το οποίον αναφέραμεν ήδη ότι όχι μόνον δεν απαγορεύεται η εφαρμογή της οικονομίας αλλά τουναντίον και επιβάλλεται ως επωφελής και σωτηριώδης. Όποιος δεν εφαρμόζει εκεί όπου πρέπει την οικονομία ούτος επιζητεί την ψυχικήν βλάβην και καταστροφήν των συνανθρώπων του, επιμένων δήθεν εις την ακρίβειαν με μίαν απαράδεκτον στενήν αντίληψιν!
  Ο πατριάρχης Νικόλαος ο Μυστικός λέγει τα εξής σημαντικά:
  <<Οικονομία μεν σωτηριώδης εστί συγκατάβασις>>!
  Αλλά τι άλλο θέλομεν δια να καταλάβωμεν ότι η οικονομία είναι κάτι επιβεβλημένον εις την θείαν Πρόνοια ήτις τα πάντα ωκονόμησε και οικονομεί δια την σωτηρίαν του ανθρώπου; Τι άλλο ήταν (δια να αφίσωμεν όλα τα άλλα) η ενσάρκωσις του Λόγου του Θεού; Τι άλλο από μία υπέρ την φύσιν και την λογικήν οικονομία του Θεού δια της οποίας ελυτρώθη οριστικά ο ταλαίπωρος άνθρωπος από τα δίκτυα της αμαρτίας;
  Διότι η σωτηρία του ανθρώπου δεν ήταν απλώς ένα έργον του Χριστού, αλλ' Αυτός ο ίδιος ο Χριστός, ο κατ' οικονομίαν σαρκωθείς Θείος Λόγος ο Οποίος δίδει τον εαυτόν του δια τον άνθρωπον.
  Πρέπει δηλαδή να γίνη κατανοητόν ότι η σωτηρία ημών των ανθρώπων κατά κύριον λόγον δεν είναι ο νόμος του Θεού κλπ. Αυτό το ίδιον το θεανθρωπικόν Του πρόσωπον το οποίον κατ' οικονομίαν δι' ημάς επήρε!
  Και ο Κύριλλος Αλεξανδρείας γράφει τα εξής δια τας οικονομίας εις την Εκκλησίαν:
  <<Αι οικονομίαι των πραγμάτων εσθ' ότε παραβιάζονται βραχύ του δέοντος έξω φέρεσθαι τινάς, ίνα το μείζον κερδάνωσιν. Ώσπερ γαρ εις την θάλασσαν οι ναυτιλλόμενοι, χειμώνος επικειμένου και κινδυνευούσης της νεώς, αλύοντες αποφορτίζονται τινά υπέρ του σώσαι τα λοιπά, ούτω και ημείς εν ταις εκκλησιαστικαίς πράξεσιν, όταν μη εξή το λίαν ακριβές αποσώζειν παρορώμεν τινά, ίνα μη του παντός πάθωμεν ζημίαν>>!
 
Όπως λέει ο Άγιος, το πλοίον δια να σωθή εν καιρώ τρικυμίας πετούν το φορτίον εις την θάλασσαν οι ναυτικοί δια να σώσουν οπωσδήποτε κάτι, ούτως πρέπει και εις την εκκλησίαν να κάνωμεν ίνα μη πάθωμεν κι εδώ ξαφνικά ολοκληρωτικήν καταστροφήν.
  Το ότι η οικονομία εφηρμόσθη ισχυρώς ανέκαθεν εις την Εκκλησίαν είναι τα πλείστα παραδείγματα χειροτονίας διγάμων τα οποία αναφέρει ο ιστορικός Θεοδώρητος και την συγχώρησιν κληρικών νυμφευθέντων μετά την χειροτονίαν!

  Επίσης ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα είναι η οιονεί κατ' οικονομίαν χειροτονία προσώπων ως ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων, και ο Συνέσιος Πτολεμαΐδος περί των οποίων εχώρει ισχυρά αμφιβολία περί της ορθής πίστεώς των. Ίσως επρόκειτο και περί συκοφαντιών, πάντως όμως υπήρχε αμφιβολία.
 Ας σταματήσωμεν όμως εδώ και ας προχωρήσωμεν εις τον Απόστολον Παύλον.

Ο ΚΑΤΑΠΕΛΠΤΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ
 
 Όλοι γνωρίζομεν πόσον αγαπούσε την ακρίβειαν εις τα ζητήματα της πίστεως και εις όλας γενικώς τας εκδηλώσεις της θρησκευτικής και εκκλησιαστικής ζωής ο Απόστολος Παύλος, ο χαλύβδινος αυτός του Ευαγγελίου κήρυξ και εργάτης!
  Ακριβέστατος φαρισαίος, δηλ. ακριβολόγος, ως και θερμουργός ζηλωτής των πατρικών του παραδόσεων, ως θ' αφηγηθή ο ίδιος δεν εδίστασε όμως ν' αντισταθή κατά πρόσωπον εις τον Απόστολον Πέτρον όταν τον είδε να συμπεριφέρεται Ιουδαϊκώς προς τους εθνικούς αφ' ενός και αφ' ετέρου θα φθάση μέχρις χωρισμού από τον Απόστολον Βαρνάβαν λόγω ακριβείας δια μίαν όχι και τόσον μεγάλην αιτίαν!
  Και όμως αυτός ο ακριβολόγος της πίστεως δεν θα διστάση οσάκις του δίδεται η ευκαιρία να παροτρύνη τα πνευματικά του τέκνα να συμπεριφέρωνται μετά συνέσεως και μετά διακρίσεως και μετ' οικονομίας εις τα ποικίλα προβλήματα τα οποία παρουσιάζονται εις την ζωήν των εκκλησιών ενθυμούμενοι ακριβώς ότι όλοι είμεθα οικονόμοι της χάριτος του Θεού και τιποτ' άλλο!
  Αι ποιμαντικαί του ιδίως επιστολαί είναι γεμάτες από τοιαύτας συμβουλάς! Και πάλιν αλλού λέει ότι έγινε τα πάντα τοις πάσι ίνα τους πάντας κερδίση!
  Αυτός λοιπόν ο μέγας ακριβολόγος της πίστεως και των πατρικών του παραδόσεων, αυτός κάνει τέτοιες οικονομίες, ώστε ακόμα να προτιμά να γίνη ανάθεμα προκειμένου να κερδίση τους αδελφούς του εν Χριστώ! Αλλ' ακόμα θα φθάση εις το σημείον να γράψη και μία άλλη μεγαλειώδη φράσιν προς τους Εβραίους που έμεινε μνημειώδης δια όλην την ζωήν της Εκκλησίας.
  Καταπέλτης σωστός η φράσις αυτή δι' όλους τους ακριβολόγους οι οποίοι δεν ηννόησαν ότι παράλληλα με την ακρίβειαν η Εκκλησία μας χρησιμοποιεί και την οικονομία.
  Ακρίβεια και οικονομία ήσαν ανέκαθεν καθώς προσφυώς ελέχθη αι δύο πτέρυγες της Εκκλησίας με τας οποίας μεταβιβάζει από την γη προς τα ουράνια τα πιστά τέκνα της.
  Η όπως επίσης επιτυχημένα ελέχθη, είναι αι δύο κώπαι δια των οποίων το νοητό πλοίον της Εκκλησίας τα πελάγη της παρούσης τρικυμιώδους ζωής θαυμαστώς διασχίζει.
  Αυτήν λοιπόν την σωτήριον και αρμονικήν σύζευξιν ακριβείας και οικονομίας θέλει ο μεγάλος Απόστολος να τονίση όταν παράλληλα με τις συμβουλές της ακριβείας δίδει εις τους μαθητάς του να ενοήσωσι ότι δεν υπάρχει απόλυτος τήρησις νόμων και κανόνων όταν υπάρχει ανάγκη!
  Ομιλώντας δια την ιερωσύνην λέγει τούτο το επιγραμματικόν απόφθεγμα: <<μετατιθεμένης γαρ της ιερωσύνης εξ ανάγκης και νόμου μετάθεσις γίνεται!>>.
  Και προχωρών ακόμα περισσότερον ο ΑΠόστολος θα μας είπη πλέον κάτω ότι τώρα εις την εποχήν όπου βασιλεύει η χάρις γίνεται αθέτησις και αντικατάστασις του προγενεστέρου Μωσαϊκού Νόμου. Ο ίδιος δηλαδή ο Θεός παραβαίνει τον Νόμον του!
  Τι σημαίνουν όλα αυτά;
  Τι άλλο ειμή εκείνο το οποίον ετονίσθη ότι υπεράνω της ακριβείας και της αυστηράς προσηλώσεως εις τας παραδόσεις, υπεράνω των Νόμων και της Νομοθεσίας ευρίσκεται πάντοτε η οικονομία, η σύνεσις, η διάκρισις!
  Και ότι δίχως οικονομία εκ μέρους των λειτουργών της Εκκλησίας είναι αδύνατο να προχωρήσωμεν εις την πνευματικήν μας ζωήν!
  Διακριτικός λειτουργός του Υψίστου από αδιάκριτον διαφέρει όσον η Ανατολή από την Δύση.
  Μύρια όσα κακά και σκάνδαλα θα είχαν αποφευχθή εάν είχαμε αντιμετωπίση πολλά θέματα με ευρύτητα σκέψεως και διακρίσεως!
  Η <<στενοκεφαλιά>> η <<κακομοιριά>> η απειρία, και η δήθεν <<ακριβολογία>> εγέμισαν την εκκλησίαν μας μ' ένα σωρό πληγές!
  Δια τούτο και οι Πατέρες είπον:
  <<Μεγαλυτέρα των αρετών είναι η διάκρισις!>>
  Αλλά ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος θα διασαφηνίση το ζήτημα ακόμα καλλίτερα:
  <<Η του θείου θελήματος ασφαλής κατάληψις... ενυπάρχει μόνον τοις καθαροίς τη καρδία και τω σώματι και το στόματι!>>.

Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2025

ΥΠ' ΟΨΙΝ ΣΕΒ/ΤΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΕΙΑΣ ΑΥΤΟΥ

 

Οι ανοίκοντες εις το περιβάλλον του Σεβ. Αμφιλοχίου, επειδή το 2019 η Ένωση έγινε χωρίς οι δύο επίσκοποι να υπογράψουν χαρτιά μετανοίας, φωνάζουν συνέχεια πως για τον λόγο αυτό έγινε κάποιου είδους Παράβασις, ως να επρόκειτο περί κανενός φοβερού εγκλήματος! . Και η ταπεινότης μου δια χειρός του π. Ιγνατίου Μπέτση τους απαντώ. Ναι παράβασις! . Χίλιες φορές παράβασις αλλά τί με αυτό; Ιδού πληροφορηθήτε άπαξ δια παντός ότι πολύ πριν την ένωση της Μητροπολιτικής Συνόδου με τους δύο Αρχιερείς χιλιάδες χρόνια πρίν ο ίδιος ο Θεός παραβαίνει τον Νόμον Του πολλές φορές και με την μεγαλύτερη ευκολία! .

Και συνεχίζει ο άγιος αυτός Ιερομόναχος π. Ιγνάτιος διερωτώμενος τότε η Οικονομία εις τί θα εχρειάζετο εις την Εκκλησίαν;

[Και είπεν ο αρχισυνάγωγος: εξ ημέραι εισίν εν αις έρχεσθε θεραπεύεσθαι και όχι την ημέραν του σαββάτου! .]

Α! <<στενοκεφαλιά>> του αρχισυναγώγου! Ω στενοκεφαλιά των νομικών! Δικαίως θα συμβουλεύση τον μαθητήν του Τίτον ο Απόστολος Παύλος και τους χριστιανούς όλων των αιώνων όταν θα του γράψη με πολλήν την αυθεντικότητα και την χάριν! . <<Έρεις και μάχας νομικάς περιίστασο>>! Και θα προσθέση αμέσως: <<εισί γαρ ανωφελείς και μάταιοι ! . .>>

Ανωφελείς, βλαβερές και μάταιες, ναι, αι υποδείξεις των ακριβολόγων του νόμου! .

Δια ημάς που ακολουθούμε την ευλογημένη αγία ενότητα θα ισχύει το αθάνατο Κυριακόν λόγιον: <<Άρα ο άνθρωπος είναι κύριος και του Νόμου και του Σαββάτου>> ! . .

Και δεν ημπορούμεν παρά να ευγνωμονούμεν από την μία μεριά τον Κύριόν μας ο οποίος μας ελύτρωσε από την τυπικήν τυραννίαν του νόμου και από την άλλην τον Απόστολόν μας Παύλον ο οποίος εξ ίσου έδωκε κτυπήματα αλύπητα κατά της ξηράς και στείρας και άγονης προσηλώσεως εις τον Νόμον! .

Ήξερε καλά τί έλεγε όταν έγραφε ούτως εις τον Τίτον. Επατούσε εις στερεή βάση όταν του υπενθύμιζε ν' αποφεύγη τας νομικάς συζητήσεις! . .

Στ' αυτιά του θα ηκούωντο ακόμα τα τόσον εντυπωσιακά λόγια του γέρο-Συμεών του Θεοδόχου:

<<Τούτο το βρέφος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών!>>...

Θα είπη δια τον μικρόν Ιησούν.

Και δύο χιλιάδες τώρα χρόνια τούτο το θεϊκό απόφθεγμα του Θεοδόχου Συμεών συνεχίζει να εφαρμόζεται με καταπληκτικήν ακρίβειαν! . .

Δι' άλλους ο Ιησούς, δηλ. η Ορθοδοξία, είναι η σωτηρία, η ανάστασις της ψυχής των! Δι' άλλους η Ορθοδοξία την οποία δεν την δέχονται οι άνθρωποι δυστυχώς όπως είναι αλλά θα θελήσουν να την κατασκευάσουν όπως αυτοί θέλουν: θα είναι η καταστροφή των, η πτώσις των! . .

Επομένως οι ακριβολόγοι θεολογικοί σύμβουλοι του Σεβ. Αμφιλοχίου ας προσέξουν πάρα πολύ τα παραπάνω, τα οποία αποτελούν γνήσια πένα του π. Ιγνατίου Μπέτση και όσο ακόμη είναι καιρός ας αναθεωρήσουν τις απόψεις τους τόσο ως προς την Ένωση όσο και ως προς τα διάφορα σοβαρά εκκλησιολογικά θέματα. Τουλάχιστον πριν βγάλουν την οποιαδήποτε ''καταδικαστική'' απόφαση εις βάρος όλων εμάς που ακολουθούμε την Ένωση, ας θελήσουν εκείνοι πρώτοι να δείξουν το καλό παράδειγμα του σωστού χριστιανού ο οποίος όταν έχει δίκιο δεν φοβάται τον εν αγάπη και αληθεία διάλογο, αλλά τον κηνυγάει κιόλας. Κι αυτό διότι μέχρι σήμερα, δυστυχώς, οι επίσκοποι που ακολουθούν την ένωση είναι εκείνοι που συνεχώς επιζητούν τον διάλογο μετά του Σεβ. κ. Αμφιλοχίου, εξαιρέτως δε ο Σεβ. κ. Κήρυκος. Με αποτέλεσμα συνεχώς η προσπάθειά του αυτή να πέφτει στο κενό. Ακόμη και όταν τώρα πρόσφατα ο άγιος Μεσογαίας επισκέφθηκε τον άγιο Λαρίσης εις την έδραν του, χωρίς δυστυχώς να μπορέσουν οι δύο επίσκοποι να συζητήσουν κάτι ουσιαστικό, κάποιο δηλαδή από όλα αυτά τα σοβαρά θέματα που κρατούν μακρυά τον επίσκοπο κ. Αμφιλόχιο από την Ένωση.

Η ΠΑΡΑΒΑΣΙΣ, Η ΥΠΕΡΒΑΣΙΣ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ! (ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ).

 

  ΥΠ' ΟΨΙΝ ΣΕΒ. ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ κ. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ.

(Τα παρακάτω κείμενα, παρμένα από δύο βιβλία του αγίου Ιερομονάχου π. Ιγνατίου Μπέτση, ασκητικής μορφής την οποία όλως ιδιαιτέρως ευλαβείται ο Σεπτός Επίσκοπος Λαρίσης κ. Αμφιλόχιος,  αποτελούν απάντηση εις αυτόν  ο οποίος υποστηρίζει την γνώμη των συμβούλων του πως εμείς το 2019 μπορέσαμε και δεχθήκαμε ως Επίσκοπο τον <<Μητροπολίτη>> Πατρών κ. Ευστάθιον, ο οποίος ήταν  χειροτονία του <<Αρχ/που>> κ. Νικολάου Μεσιακάρην, ανθρώπου καθηρημένου από την Πανορθόδοξον Ιεράν Σύνοδον).  

  <<Αφού τόλμησες και μπήκες κάτω από το ζυγό της ιερωσύνης, φρόντισε να είσαι άψογος και να διδάσκεις σωστά το λόγο της αληθείας (Β' Τιμ. 2,15), εργαζόμενος μέσω της ιερωσύνης για τη σωτηρία σου με φόβο και τρόμο (Φιλιπ. 2,12), γιατί ο Θεός μας είναι φωτιά που κατακαίει (Εβρ. 12, 29)>>.

 <<Η επιτυχία της σωτηρίας γίνεται με την ταπείνωση και την αρετή, όχι με την ένδοξη ιερωσύνη, η οποία απαιτεί ζωή αγγελική. Ή λοιπόν γίνε απαθής όπως οι άγγελοι, με φρόνημα έξω από το κόσμο και τη σάρκα και έτσι ανέβαινε την ουράνια αυτή κλίμακα, ή συνειδητοποιώντας την ασθένειά σου, φοβήσου το ύψος της ιερωσύνης, απ' όπου το πέσιμο είναι μεγάλο για όσους δεν είναι ικανοί. Διάλεξε το δρόμο που ακολουθούν οι πολλοί, ο οποίος φιλιώνει με το Θεό όχι λιγότερο από την ιερωσύνη. Σ' αυτόν κι αν συμβεί να πέσεις, είναι εύκολο να μετανοήσεις και να σηκωθείς με το έλεος και τη χάρη του Θεού>>.

(Ιερομόναχος π. Ιγνάτιος, ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΟΣΙΑΚΗ ΜΟΡΦΗ)

             


ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ π. (αγίου) ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΕΤΣΗ: << Απολογητική των Γ.Ο.Χ. Βρεσθένης Ματθαίος (Αι χειροτονίαι του). Αθήναι 1971>>.


 Όταν θα ίδη, ( σ.σ. ο αναγνώστης) αναγινώσκων με ολίγην υπομονήν, εις τας σελίδας αι οποίαι ακολουθούν, τας ατελευτήτους οικονομίας της Εκκλησίας μας θα εκπλαγή μέχρι σημείου αφαντάστου ώστε ν' αναγκασθή να είπη: Ήμαρτον Κύριε! Έσφαλλα! Ύβριζα τους τιμίους σου εκπροσώπους Σου! Ύβριζα τους αρχιερείς σου!>>.
  Δεν θα εκπλαγή όταν ιδή ότι λαϊκούς παντελώς τους εδέχθη η Εκκλησία ως Επισκόπους.

  Διότι τι ήσαν δια την Ορθοδοξίαν αιρετικοί και δη καθηρημένοι Επίσκοποι; Τι άλλο ειμή απλώς λαϊκοί; 
  Και ως τοιούτους προστάζουν οι Ιεροί Κανόνες να τους δεχώμεθα! Η εν Σαρδική μάλιστα αγία Σύνοδος αναφέρει δύο επισκόπους (εις τον ιη' κανόνα της) με τα ονόματά των, τους οποίους προστάζει ότι επ' ουδενί λόγω πρέπει να τους δέχεται διαφοροτρόπως η Εκκλησία ειμή ως λαϊκούς!
  Παρά ταύτα η Εκκλησία και εις την αρχαίαν εποχήν και εις τους μετέπειτα χρόνους εν τη πράξει εφήρμοζε μεγάλας οικονομίας! Ηναγκάζετο να παραβαίνη όταν το εύρισκε εύλογον τους κανόνας Της! Απέβλεπε εις το γενικώτερο καλό των τέκνων Της!.. Ούτω λοιπόν και τας δογματικώς ανυποστάτους χειροτονίας τας αναζωογονούσε και τας έκανε δογματικώς υπαρκτάς. Διότι ηναγκάσθη, ως ήδη ελέχθη, να δεχθή τελείως αιρετικούς, οι οποίοι ούτε μυστήρια έχουν ούτε ιερωσύνην έχουν χωρίς να τους αναχειροτονήση! Δηλαδή ηναγκάζετο να δεχθή κατ' ουσίαν τους λαϊκούς ως επισκόπους αφού οι επίσκοποι των αιρετικών δια ημάς τους ορθοδόξους είναι λαϊκοί.
   Ιδού λοιπόν δία όχι τόσον μικρή απόδειξης!.
   Διότι ο απλούς συλλογισμός ο οποίος γεννιέται θα ειπή:
   Καλά, αφού η Εκκλησία έκανε τόσες οικονομίες και τόσης μάλιστα μεγάλης εκτάσεως ώστε τους αιρετικούς φερ' ειπείν αγγλικανούς επισκόπους, χωρίς να τους χειροτονή να τους δέχεται ως επισκόπους της Ορθοδοξίας...
 Δογματικώς ανυπόστατος θεωρείται μία χειροτονία όταν η χειροτονία προέρχεται από αιρετικούς και επομένως δια ημάς θεωρείται ανύπαρκτος.

 Αλλ' ας μην προχωρήσω άλλο! Ας σταματήσω και ας παρακαλέσω τους αδελφούς μου εν Χριστώ να δεχθούν το βιβλίον μου τούτο ωσάν μικρόν καρπόν της μεγάλης αγάπης και της βαθυτάτης ευγνωμοσύνης μου προς την Εκκλησίαν μας, την Εκκλησίαν που μας σώζει...

Ιγνάτιος Μπέτσης
Ιερομόναχος

Καψάλα-Καρυές
Άγιον Όρος

 Μην ξεχνούμεν ότι και οι Θεόπνευστοι Πατέρες μας πολλάκις εχρησιμοποίουν αφ' ενός γνώμας αιρετικών ως του Ωριγένους κ.λπ. αφ' ετέρου δε και των Αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων.

 Όσοι ευρίσκουν τας σημειώσις μου κουραστικάς ή τας παραπομπάς ημπορούν να τας παραβλέπουν. Η αξία του κειμένου ουδόλως μειώνεται.

 Ούτω π.χ. θα κατανοήση πρωτ' απ' όλα ότι άλλο <<παράβασις>> ενός Νόμου ή ενός Κανόνος και άλλο - εντελώς διαφορετικό πράγμα - <<κατάργησις>> και <<αθέτησις>> ή έστω <<διόρθωσις>> αυτού. Διότι Παράβασις σημαίνει ότι παραβαίνω τώρα προς στιγμήν και εν γνώσει μου έναν νόμον δια να προκύψη κάποιο καλό εις την Εκκλησίαν και επανέρχομαι εις την ισχύν του νόμου ευθύς αμέσως.

 Δεν τον καταργώ! Τον παραβαίνω προς στιγμήν λόγω ανάγκης!

 Κατ' ανάγκη η εισαγωγή θα έχη τρία σκέλη, προς εξέτασιν:

 Την παράβασιν αυτήν καθ' εαυτήν, τον ρόλον της οικονομίας εις την ζωήν της εκκλησίας και τα εμπόδια τα οποία προξενεί ο ορθολογισμός, ιδία σήμερον, εις την κατανόησιν της ουσίας και του βάθους της Ορθοδοξίας!

 Θα ιδή δηλαδή ο κάθε αδελφός δια να μην τρομάζη άλλη φορά όταν ακούη την λέξιν παράβασιν, ότι πρόκειται περί ενός πολύ συνηθισμένου πράγματος εις την ζωήν της Εκκλησίας!...
 Κατ' ανάγκην όλοι γνωρίζωμεν - δια να είμεθα ειλικρινείς με τους εαυτούς μας - πόσες παραβάσεις κάνομεν καθημερινώς! . . Η παράβασις έχει ζυμωθή με την ζωήν μας δυστυχώς! . Αύτη - αύτη η αμαρτία τι άλλο είναι ειμή παραβάσεις νόμων γνωστών μας;
 Όμως έχομεν τούτο το καλό. Αναγνωρίζομεν ότι είμεθα παραβάται, ότι είμεθα αμαρτωλοί! Δεν ζητώ την κατάργησιν του νόμου επειδή τον παρέβην όταν π.χ. έκλεψα, εσυκοφάντησα, εφόνευσα, αλλά ζητώ το έλεος του Θεού και ο νόμος να ισχύη: να μην φονεύομεν, να μην κλέπτωμεν, να μην συκοφαντούμεν κ.λπ. 

 Με άλλα λόγια η παράβασις είναι κάτι όχι απλώς το φυσικό, αλλά και το οποίον έχει δογματικήν κατοχύρωσιν! . . Θα είμαι παραβάτης σίγουρα! . Διότι δόγμα πίστεως είναι ότι <<ουδείς αναμάρτητος ειμή ο Θεός>>! . Πόσον άρα σφάλλουν κι εδώ μερικοί οι οποίοι λένε ότι δεν κάνω τίποτα, δεν λέω τίποτα, κακό δεν κάνω κ.λπ. ! . . Αγνοούν ότι η παράβασις και η αμαρτία είναι ζυμωμένη με αυτήν την ζωήν μας.

 Όμως η εισαγωγή θ' αποδείξη κάτι άλλο το οποίον έχει μεγάλη σημασία. Καταδεικνύει πόσην ολίγην σημασίαν αποδίδει ο ίδιος ο Θεός εις τον νόμον Του ώστε να καταλήξη εις το τέλος, εις το Ευαγγέλιον της Χάριτος να είπη: << Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΔΙΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟΝ ΑΛΛΑ Ο ΝΟΜΟΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ! . . .>> Και <<ουχ' ο άνθρωπος δια το Σάββατο αλλά το Σάββατο δια τον άνθρωπον>>.
 Θα ιδούμεν λοιπόν πως ο ίδιος ο Θεός παραβαίνει τον νόμον Του, πως κατόπιν ο ίδιος ο Χριστός, και η Κυρία Θεοτόκος, και ο Απόστολος Παύλος και οι λοιποί Απόστολοι και οι Προφήται κ.λπ. ήσαν εν ολίγοις και εν πολλοίς παραβάται! . . .
 Και δια να προλάβω πάλιν τυχόν υποψίες και δια ν' αποδείξω προχείρως - εις εκείνους οι οποίοι δεν θα καθίσουν με υπομονήν να διαβάσουν την εισαγωγήν - ερωτώ: <<Δεν ήταν ο Θεός παραβάτης του νόμου Του όταν π.χ. ενώ δίδη ως γενική ποινή και τιμωρία εις ολόκληρο το ανθρώπινο γένος τον θάνατον - γη ει και εις γην απελεύση! - εν τούτοις να κρατά ακόμα ζωντανούς δύο εκπροσώπους της ανθρωπίνης φύσεως τον ευάρεστον των Κυρίω γενόμενον Ενώχ και τον προφήτην Ηλίαν;
  Δεν είναι ο Χριστός και οι Απόστολοί Του παραβάται του νόμου Του όταν, εν γνώσει Του, τους αφίνει να κόψουν τα στάχυα εν ημέρα Σαββάτου, δικαιολογών επί τη ευκαιρία και τον Δαυίδ και τους στρατιώτας του, οι οποίοι έφαγαν τας προσφοράς της προθέσεως τας οποίας δεν επετρέπετο να τας φάνε κατά τον Μωσαϊκόν νόμον ειμή μόνον οι ιερείς;
   Δεν θα παραβή πάλιν τον νόμον του Μωϋσέως δηλαδή τον ιδικόν Του ο Χριστός, όταν αφίνη την αγάπην Του να εκδηλωθή απεριόριστα εις μίαν επ' αυτοφώρω συλληφθείσαν γυναίκα μοιχαλίδα; Δεν έπρεπε κατά τον νόμον να λιθοβοληθή, καθώς θα λιθοβοληθή αργότερα δι' άλλην αιτίαν ο πρωτομάρτυς Στέφανος;
  Αυταί λοιπόν αι παραβάσεις αι οποίαι αρχίζουν από την Παλαιάν και τελειώνουν εις την Καινήν Διαθήκην με παραβάτην τον ίδιον τον Θεόν, τον Χριστόν κ.λπ. δεν έχουν γίνει φυσικά εις την τύχην χωρίς κανένα λόγον! . . 
 Πολλού γε, και δη!.
   Αλλ' εάν και ένα ιώτα και μία κεραία έχουν την θέσιν των εις την Αγίαν Γραφήν πολύ περισσότερον έχουν την θέσιν των αι παραβάσεις αυταί αι καταγεγραμμέναι με τόσην σοφίαν εις την Ιεράν μας Γραφήν.
   Κάποιος λοιπόν μυστικός και άρρητος και θείος σκοπός κρύβεται πίσω από τας παραβάσεις αυτάς. Ότι δηλαδή ο Θεός δεν ήθελε να μας κάνη δούλους άβουλους των νόμων Του άνευ διακρίσεως και εξαιρέσεων! .
 Όχι 
  Αλλά θα παρουσιάζονται περιπτώσεις κατά τας οποίας θα χρειάζεται να ενεργούμεν με διάκρισιν και σύνεσιν. Και όταν θα βλέπωμεν ένα παραλυτικό και είναι ημέρα Σάββατο, και τώρα δια ημάς Κυριακή, και μας ζητήση να τον βοηθήσωμεν ολίγον δια να περιπατήση να μην προτρέξωμεν και του είπωμεν: <<λυπούμαι πολύ αδελφέ μου αλλά είναι Κυριακή και δεν ημπορώ να σε βοηθήσω!>>.
  Όχι! Αλλά παντού και πάντοτε να ενεργούμε με διάκρισιν και ότι υπεράνω της ακριβείας του νόμου είναι η σωτηρία του αδελφού μου, η σωτηρία μιας ψυχής! . .
  Διότι της κατ' Ανατολάς Αγίας Εκκλησίας ύψιστος και τελικός σκοπός δεν ετέθη η εφαρμογή μετ' απολύτου ακριβολογίας του νόμου και των κανόνων αλλ' η σωτηρία των πιστών, οι οποίοι είναι μέλη Χριστού.

  Α! <<στενοκεφαλιά>> του αρχισυναγώγου! Ω στενοκεφαλιά των νομικών! Δικαίως θα συμβουλεύση τον μαθητήν του Τίτον ο Απόστολος Παύλος και τους χριστιανούς όλων των αιώνων όταν θα του γράψη με πολλήν την αυθεντικότητα και την χάριν!. <<Έρεις και μάχας νομικάς περιίστασο>>! Και θα προσθέση αμέσως: <<εισί γαρ ανωφελείς και μάταιοι! . .>>
 Ανωφελείς, βλαβερές και μάταιες, ναι, αι υποδείξεις των ακριβολόγων του νόμου! .
 Δια ημάς θα ισχύη το αθάνατο Κυριακόν λόγιον: <<Άρα ο άνθρωπος είναι κύριος και του Νόμου και του Σαββάτου>> ! . .
 Και δεν ημπορούμεν παρά να ευγνωμονούμεν από την μια μεριά τον Κύριόν μας ο οποίος μας ελύτρωσε από την τυπικήν τυραννίαν του νόμου και από την άλλην τον Απόστολόν μας Παύλον ο οποίος εξ ίσου έδωκε κτυπήματα αλύπητα κατά της ξηράς και στείρας και άγονης προσηλώσεως εις τον Νόμον ! .

 Θα παρουσιασθή όμως σύντομα η αφορμή να καταλάβη ο άνθρωπος ότι και η Εκκλησία θα ευρίσκεται υπεράνω των νόμων και των εντολών! .
 Ο ίδιος ο Θεός δίνει τώρα το σύνθημα της μετά διακρίσεως παραβάσεως του νόμου όταν θα παρουσιάζεται ανάγκη!

  Καλά ! Έγινε μία παράβασις ! Μα δεν εχάθηκε και ο κόσμος !
  Εδώ ο ίδιος ο Θεός όπου ήτο Θεός και Νομοθέτης και Νομοδότης παραβαίνη τον νόμον Του και όχι δια πολλήν ανάγκην !
 Κι εσείς άνθρωποι, άνθρωποι αδύνατοι και μικροί και εν μέσω πολλών παγίδων και πειρασμών ζώντες θέλετε να μην κάνετε παραβάσεις; Και μάλιστα εφ' όσον πρόκειται δια εκκλησιαστικήν ανάγκην;
 Ε ! . . . ποιος δεν κατανοεί το άστοχον και αδικαιολόγητον του σάλου το οποίον εδημιουργήσαμεν χωρίς κανένα βαθύτερον σκοπόν;
 Όλος αυτός ο σάλος θα ημπορούσε να συνοψισθή εις την θλιβεράν διαπίστωσιν του Κυρίου: <<το πρόβατο ή το βώδι το βγάζετε από τον λάκκον εν ημέρα Σαββάτου τον δε άνθρωπον δεν τον θεραπεύετε>> !
 Όπως λένε οι σκεπτικισταί και δια τον λήστην.
 Εσείς λέτε ότι δια να σωθή ένας άνθρωπος πρέπει να βαπτισθή! Ο ληστής πως εσώθη;
 Ή πως σώνονται και μάρτυρες οι οποίοι δεν επρόλαβαν να βαπτισθούν;...
  Ιδού η <<στενοκεφαλιά>> του ξηρού και άγονου ορθολογισμού η οποία δεν έχει καμμία σχέσιν με τον βαθύ πνευματικόν ορθόδοξον στοχασμόν !.
  Οι ορθολογισταί δεν ημπορούν να εννοήσουν τον νόμον της χάριτος ουδέ την δύναμιν του Θεού η οποία δύναται και από τις πέτρες ν' αναστήση τέκνα του Αβραάμ !.  

Η ΠΑΡΑΒΑΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

  Εάν είδαμε τόσον τον Παντοκράτορα Θεόν όσον και τον Υιόν και Λόγον Αυτού Κύριον Ισούν Χριστόν να παραβαίνουν τον Θεϊκόν Νόμον η Εκκλησία δια των εκπροσώπων της είτε μεμονωμένως είτε ως σύνολον εσημείωσε κι' αυτή αναριθμήτους παραβάσεις των Νόμων και των Κανόνων δια μέσου των 20 αιώνων της ζωής της.
  Είναι φυσικά τόσαι πολλαί αι παραβάσεις αι οποίαι αρχίζουν ευθύς αμέσως από την σύστασίν της και συνεχίζονται συνεχώς μέχρις των ημερών μας ώστε δεν πρόκειται βεβαίως να καταγράψωμεν ένα τοσούτον μεγάλον αριθμόν παραβάσεων ο οποίος θ' απαιτούσε τόμους ολοκλήρους.
 Ας αρκεσθώμεν λοιπόν εις μερικάς μόνον παραβάσεις τόσον όσον να καταδειχθή η γενική αυτή τακτική η οποία κατ' επανάληψιν ετονίσθη ότι εν τη προσπαθεία της η Εκκλησία να σώση το εμπιστευθέν εις αυτήν υπό του Κυρίου ποίμνιον έκανε και κάνει εν τη πράξει πολλάς οικονομίας θυσιάζουσα την ακρίβειαν του Νόμου εις την σωτηρίαν των ψυχών.
  Υπεράνω δηλαδή της ακριβούς εφαρμογής των Νόμων έθετε τον αγιασμόν και την σωτηρίαν των ψυχών.
 Η ακρίβεια επομένως του νόμου ετίθετο πάντοτε εις δευτέραν μοίρα.
  Και πολύ ορθώς και καλώς έπραττε η Εκκλησία.
 Διότι τελικώς η Ορθοδοξία δεν έπρεπε να παρουσιάζεται εις τα μάτια των πιστών αλλά και των κατηχουμένων ως μία ξηρά πινακοθήκη νόμων και κανόνων οι οποίοι θα έπρεπε πάση θυσία να εφαρμοσθούν άσχετα αν ιδιαίτεραι συνθήκαι και ανάγκαι θα επέβαλον ενίοτε την προς στιγμήν παρέκκλησιν εξ αυτών των νόμων και κανόνων.

  Ας μην ασχοληθώμεν με το πλήθος των μικρών λεγομένων παραβάσεων αλλ' ας έλθωμεν να ίδωμεν πως αντιμετώπισεν τους αιρετικούς όταν εξεδήλωναν την επιθυμίαν να επιστρέψουν προς την ορθοδοξίαν. 
  Πως δηλαδή αντιμετώπισε τα μυστήρια των αιρετικών και κυρίως αυτά τα οποία την ενδιέφεραν το βάπτισμα και την ιερωσύνην.
  Εκ πρώτης όψεως διαφωνίας θ' αντικρύση ο κάθε προσεκτικός αναγνώστης ως προς τον τρόπον της αποδοχής των αιρετικών.
  Αυτό το πράγμα ίσως φαίνεται παράδοξον δια τον ορθολογιστικώς σκεπτόμενον Χριστιανόν ! Θα πη δεν υπάρχει ένας σταθερός τρόπος αποδοχής των αιρετικών; Όχι βέβαια! Δεν υπάρχει! Δεν ημπορούσε η Εκκλησία να κάνη ωρισμένα <<καλούπια>> - <<νόμους>> και μέσα εις αυτούς να κινείται με μίαν απόλυτον ακρίβειαν. Αυτό όπως έχωμεν πη θα το αποφύγη εις όλην την ζωήν της. Εάν έκανε τους νόμους τους έκανε δια να δεικνύουν την πορείαν της Εκκλησίας, να είναι η πυξίς της Εκκλησίας, αλλ' όμως είναι εκ των προτέρων βεβαία ότι απόλυτος ακρίβεια δεν θα τηρηθή.
  Μερικοί ίσως βιασθούν να εξαγάγουν συμπεράσματα ότι δήθεν η Εκκλησία επλανήθη όταν ενεργούσε ούτως ή ούτως κ.ο.κ.

  Αλλά ας πληροφορηθούν ότι το Πνεύμα το Άγιον εν Συνόδω γνησία ουδέποτε είναι δυνατόν να μην λαλήση τα συμφέροντα εις αυτήν.
 <<Ου γαρ ήσαν (οι Πατέρες της εν Νικαία Συνόδου) οι λαλούντες αλλ' αυτό το Πνεύμα>>
  Ο ιερός Δοσίθεος γράφει εις την ομολογίαν του:
 <<Την καθολικήν Εκκλησίαν αδύνατον αμαρτήσαι ή όλως πλανηθήναι ή ποτέ το ψεύδος αντί της αληθείας εκλέξαι. Το γαρ Πανάγιον Πνεύμα αείποτε ενεργούν δια των πιστών διακονούντων αγίων Πατέρων και καθηγμένων πάσης οποιασούν πλάνης την Εκκλησίαν απαλλάσει>>.

  Δεν επλανάτο λοιπόν η Εκκλησία όταν την βλέπομεν να εφαρμόζη π.χ. δύο μέτρα και δύο σταθμά δι' ένα και το αυτό ζήτημα. Αλλά διαφορετικά έκρινε ότι έπρεπε να ενεργήση την μια φορά και διαφορετικά την άλλη.
  Ούτω φερ' ειπείν:
 Των μεν Αρειανών, Μαρκιωνιστών και Καθαρών εθεώρει το βάπτισμα ως άκυρον. Εν τούτοις ο Μ. Βασίλειος μολονότι θεωρείται ως γνωστόν από τους αυστηροτέρους Πατέρας κατέληξε χάριν οικονομίας να δεχθή το βάπτισμα των Καθαρών.

  Ομοίως η Α' εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδος παρ' όλον ότι είχε ήδη το βάπτισμα των αιρετικών καταδικασθή υπό του συνόλου σχεδόν των μεγάλων Πατέρων ως των Γρηγορίου Ναζιανζηνού, Μεγάλου Αθανασίου, Μεγάλου Βασιλείου, κλπ. καθώς και υπό των προηγηθέντων Αποστολικών Κανόνων και Αποστολικών Διαταγών εν τούτοις εδέχθη το βάπτισμα των Νοβατιανών καθώς και τας χειροτονίας των.
  Ομοίως και η Β' Οικουμενική Σύνοδος και μετά απ' αυτήν η πενθέκτη συμπεριφέρονται μετά μεγαλυτέρας διακρίσεως προς τους αιρετικούς και άλλων δέχονται το βάπτισμα και άλλων όχι !.
  Ούτως π.χ. η Β' Οικουμενική Σύνοδος εδέχθη τους Αρειανούς, τους Μακεδονιανούς, τους Σαββατιανούς, τους Τετραδίτας και τους Απολλιναριστάς !
 Η πενθέκτη ομοίως Σύνοδος εδέχθη πλην των ανωτέρω μνημονευθέντων και τους Νεστοριανούς τους Ευτυχιανιστάς, τους Σεβηριανούς και όλους τους άλλους τους ομοίους με αυτούς αιρετικούς !...
  Ας ρίξωμεν μια ματιά εις τας τελευταίας Συνόδους.
  Η Ελληνική Εκκλησία εδέχετο και μετά το σχίσμα των Λατίνων το βάπτισμά των ως έγκυρον μολονότι εν τη θεωρία είχον μεσολαβήσει τα φοβερά εκατέρωθεν αναθέματα.
  <<Σύνοδος συνελθούσα εις Κων/λιν το 1484 εγκρίνει όπως η τοιαύτη τακτική της διακρίσεως συνεχισθή!>>.

(συνεχίζεται)   

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΕΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΙΑ ΑΣΕΒΕΙΑΣ

Ὡς Ὀρθόδοξος κληρικός, ἀισθάνομαι χρέος συνειδήσεως νὰ ἐκφράσω δημοσίως τὴν βαθεῖαν ἀγανάκτησίν μου γιὰ τὸ κατάντημα ποὺ προβάλλεται ἀναισχύντως ὡς «ἔργον τέχνης» καὶ διαφημίζεται μὲ θράσος ὡς δήθεν προοδευτικὴ ἔκφρασις. Αὐτὸ ποὺ βλέπουμε δὲν εἶναι τέχνη. Εἶναι βεβήλωσις. Εἶναι περιφρόνησις τοῦ Ἱεροῦ. Εἶναι ἡ πνευματικὴ ἀθλιότης ποὺ φορᾷ κορνίζα γιὰ νὰ ἀποκτήσει ὑπόστασιν. Οἱ Ἅγιες Εἰκόνες τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν εἶναι διακοσμητικὰ ἀντικείμενα, οὔτε ὕλη γιὰ ψυχολογικὰ πειράματα καὶ καλλιτεχνικὰ ἀπωθημένα. Εἶναι προσευχὴ αἰώνων. Εἶναι δάκρυ ἀνθρώπων ποὺ γονάτισαν ἐμπρός τους σὲ ὥρες ἀπόγνωσης. Εἶναι ἡ σιωπηλὴ μαρτυρία πίστεως ἑνὸς λαοῦ ποὺ ἔμαθε νὰ σηκώνει τὸν σταυρὸ του μὲ ἀξιοπρέπεια. Καὶ ὅμως, ἐν ὀνόματι μιᾶς δήθεν «ἐλευθερίας ἐκφράσεως», κάποιοι θεωροῦν ὅτι ἔχουν δικαίωμα νὰ χλευάζουν, νὰ ἐξευτελίζουν καὶ νὰ ποδοπατοῦν ὅ,τι γιὰ τοὺς ἄλλους εἶναι ἅγιον. Ἀς λεχθῇ καθαρὰ: Ἡ ἐλευθερία τῆς ἐκφράσεως δὲν εἶναι ἄδεια ἀσεβείας. Δὲν εἶναι ἄλλοθι βεβηλώσεως. Δὲν εἶναι δικαίωμα νὰ τραυματίζεις συνειδήσεις καὶ νὰ τὸ βαπτίζεις ἀνωτερότητα. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ «τέχνη» δὲν εἶναι γενναία· εἶναι ἐπιλεκτικῶς προκλητική. Χτυπᾷ ἐκεῖ ποὺ νομίζει ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξει ἀντίδρασις. Στρέφεται ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας διότι τὴ θεωρεῖ «ἀκίνδυνον» στόχον, γνωρίζοντας ὅτι οἱ πιστοὶ της δὲν ἀπαντοῦν μὲ βίαν, ἀλλὰ μὲ ὑπομονὴν καὶ προσευχήν. Ὅμως ἡ σιωπὴ δὲν εἶναι συναίνεσις. Καὶ ἡ ὑπομονὴ δὲν εἶναι ἀνοχή. Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι κατάλοιπον τοῦ παρελθόντος. Εἶναι πολιτισμός, ἦθος καὶ πνευματικὸ βάθος αἰώνων. Εἶναι ἡ μήτρα ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐγεννήθη καὶ ὁ αὐτὸς ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμὸς ποὺ σήμερα κάποιοι ἐπιχειροῦν νὰ γελοιοποιήσουν, νομίζοντας ὅτι ἔτσι ἀποδεικνύουν προοδευτικότητα. Καὶ κάτι ἀκόμη ὀφείλει νὰ λεχθῇ, ὄχι ὡς ἀπειλή, ἀλλὰ ὡς πνευματικὴ ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας: Ὅποιος προσβάλλει τὸν Θεόν, ὅποιος συνειδητὰ βεβηλώνει τὰ Ἱερά Του, δὲν τραυματίζει τὸν Θεόν. Τραυματίζει τὸν ἴδιον του τὸν ἑαυτόν. Φορτώνεται μίαν κατάραν ἐσωτερικήν, μίαν πνευματικὴν νέκρωσιν ποὺ τὴν κουβαλᾷ μέσα του. Διότι ὁ Θεὸς δὲν ἐκδικεῖται· ὁ ἄνθρωπος αὐτοκαταδικάζεται ὅταν χλευάζει τὸ Ἅγιον. Ἡ βεβήλωσις δὲν φέρει φῶς· φέρει σκότος. Ὁ χλευασμὸς δὲν γεννᾷ ἐλευθερίαν· γεννᾷ κενόν. Καὶ τὸ κενόν, ὅσο κι ἂν στολισθῇ μὲ θεωρίες καὶ κορνίζες, παραμένει κενόν. Ἂν αὐτὸ ὀνομάζεται «πρόοδος», τότε πρόκειται γιὰ πρόοδον χωρὶς ψυχήν. Ἂν αὐτὴ εἶναι ἡ Εὐρώπη ποὺ ὀραματίζονται κάποιοι, τότε μιλοῦμε γιὰ Εὐρώπη ἀποκομμένη ἀπὸ τὶς ρίζες της. Καὶ ἂν αὐτὸ προβάλλεται ὡς τέχνη, τότε ἡ τέχνη ἔχει καταντήσει κραυγὴ πνευματικῆς πτωχείας. Ἡ πίστις μας δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ὑπερασπιστὲς γιὰ νὰ σταθῇ. Θὰ σταθῇ καὶ χωρὶς ἐμᾶς. Ἐμεῖς ὅμως ἔχουμε χρέος νὰ ὑψώνουμε λόγον, ὅταν τὸ Ἱερὸ βεβηλώνεται καὶ ἡ ἀσέβεια βαπτίζεται ἀρετή. Διότι τελικῶς: Ἡ προσβολὴ δὲν εἶναι τέχνη. Ἡ βεβήλωσις δὲν εἶναι ἐλευθερία. Καὶ ἡ ἀθλιότης, ὅπως κι ἂν βαπτισθῇ, παραμένει ἀθλιότης. Λυπάμαι πολύ!!! Κρίμα… Π. Νεκτάριος

ΘΑΥΜΑ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

ΘΑΥΜΑ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΑΦΕΙΜ at March 30, 2019 ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΚΩΝ/ΛΕΙ, ΠΟΝΤΩ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΔΙΑΛΑΜΨΑΝΤΩΝ ΑΓΙΩΝ. ΜΗΤΡΟΠ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ 10, ΑΧΑΡΝΕΣ. ΤΗΛ. 210.2466057 ΑΡΙΘΜ. ΠΡΩΤ. 62 ΕΝ ΑΧΑΡΝΑΙΣ ΜΑΡΤΙΟΣ 2019 ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ (ΠΡΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΣΕΡΓΙΟ ΝΕΙΛΟ ΤΟΝ ΕΚΔΟΤΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ: "ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ" ΚΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΗΤΟ ΑΥΤΟΠΤΗΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ) "῾Ο Καθηγητής Σέργιος Νεῖλος, εἶναι γνωστός διά τάς ἐπανειλημμένας ἐκδόσεις εἰς τήν Ρωσικήν γλῶσσαν τοῦ περιφήμου καταστάντος βιβλίου: "Τά Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών", ὡς εἶναι γνωστόν, ἐδημιούργησαν παγκόσμιον σάλον. Περί αὐτοῦ ἐγνώριζα ὀλίγα τινά ἀπό τόν πρόλογο τῶν Πρωτοκόλλων, ἡμετέρας ἐκδόσεως, ἀλλά ἐγνώρισα καί ἐνδιεφέρθην νά μάθω περισσότερα, ὅταν τό ἔτος 1995, μεταβάς εἰς Ρωσίαν ἐφιλοξενήθην εἰς τήν οἰκογένειαν τῆς μετέπειτα Μαριάμ μοναχῆς (κοιμηθείσης ἐν Κυρίῳ μόλις πρό ὀλίγων μηνῶν), ἀπό ὅπου ἐπληροφορήθην μετ᾿ ἐκπλήξεως, ὅτι εἰς τήν οἰκογένειάν των ἐφιλοξενήθη τά δύο τελευταῖα ἔτη τῆς ζωῆς του (1926 καί 1927), διωκόμενος ὑπό τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος, ὁ Καθηγητής καί ἐκδότης Σέργιος Νεῖλος. Μάλιστα μοί ἐδόθη ὑπό τῆς μοναχῆς Μαριάμ, ὡς ἐνθύμιον ἕν ἀντίτυπον πολύ παλαιᾶς ἐκδόσεως τῶν Πρωτοκόλλων εἰς τήν Ρωσικήν γλῶσσαν ἀπό ἐκεῖνα τά ὁποῖα τῆς εἶχαν ἀπομείνει εἰς τήν βιβλιοθήκην της. ᾿Ιδιαιτέραν ἐπίσης ἐντύπωσιν μοῦ ἐνεποίησε ἡ πληροφορία, ὅτι ὁ Καθηγητής Σέργιος Νεῖλος, δέν ἦταν ἁπλῶς ἐκδότης ἑνός βιβλίου τόσον ἐνδιαφέροντος περιεχομένου, ἀλλά ἦταν προπάντων ἕνας ζηλωτής ᾿Ορθόδοξος Χριστιανός, μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, ὁμολογητής εἰς τά τῆς Πίστεως, ὁ ὁποῖος ἐβοήθησε πολλούς μέ τίς ἐπιστολές του καί τίς νουθεσίες του νά παραμείνουν πιστά μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, καί νά μείνουν μακρυά ἀπό τήν κοινωνίαν μετά τῶν Μητροπολιτῶν καί ᾿Επισκόπων ἐκείνων καί τῶν ὁπαδῶν των, οἱ ὁποῖοι ὑπετάγησαν εἰς τό ἀθεϊστικόν καθεστώς, τούς ὁποίους κατέτασσε μετά τοῦ προδότου ᾿Ιούδα. ῾Η ὁμολογία του ἐν προκειμένῳ ἦτο ὅτι ἀπό τήν "᾿Εκκλησίαν" αὐτήν, ἡ ὁποία ὑπετάγη εἰς τό ἀθεϊστικόν καθεστώς ἔφυγεν ἡ θεία Χάρις, καί μέ αὐτήν οὐδεμία κοινωνία ἐπιτρέπεται. Αὐτήν τήν ῾Ομολογίαν διεφύλασσε ἀείποτε ἡ διωκομένη ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν, ὅσον ἀφορᾶ τήν θέσιν της διά τό Πατριαρχεῖον τῆς Μόσχας ἀπό τό 1927 (προδοσία Μητροπολίτου Σεργίου) καί ἀκριβέστερον ἀπό τήν δημιουργία ὑπό τῆς ἀθεϊστικῆς ᾿Εξουσίας τῆς Ζώσης ᾿Εκκλησίας, τά μέλη τῆς ὁποίας ἀφώρισε καί ἀναθεμάτισε ὁ Πατριάρχης Τύχων, καί αὐτήν τήν ῾Ομολογίαν διαφυλάσσει μέχρι καί σήμερον. Εἶναι δέ περιττόν νά τονίσωμεν, ὅτι τό σημερινόν Πατριαρχεῖον τῆς Ρωσίας εἶναι συνέχεια αὐτῶν τῶν Μητροπολιτῶν καί ᾿Επισκόπων, οἱ ὁποῖοι, ὅπως ἔγραψε χαρακτηριστικά ὁ ἀείμνηστος μοναχός π. ᾿Επιφάνιος Τσέρνωφ "ὑπετάγησαν εἰς τόν ἀντίχριστον". ᾿Από τότε λοιπόν πού ἐπληροφορήθην, ὅτι ὁ Καθηγητής Σέργιος Νεῖλος ἦτο μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν καί μάλιστα ζηλωτής καί μέ καθαράν ῾Ομολογίαν -᾿Εκκλησιολογίαν, ἤρχισα νά μελετῶ μέ ἐνδιαφέρον ὅ,τι σχετικόν μέ τήν ζωήν του ἤρχετο εἰς τήν ἀντίληψίν μου. ῎Ετσι ἐσχάτως διαβάζοντας τόν βίο τοῦ ῾Αγίου Σεραφείμ διεπίστωσα ὅτι ὁ Σέργιος Νεῖλος ηὐλαβεῖτο καί ἐσέβετο πολύ τόν ῞Αγιο Σεραφείμ, τόν ὁποῖον μάλιστα εἶχε προστάτην του. Τό ἐντυπωσιακό θαῦμα τοῦ ῾Αγίου Σεραφείμ, τό ὁποῖον ἀναγράφεται εἰς τό παρόν τεῦχος τῶν "Πνευματικῶν Θησαυρισμάτων" συνδέεται μέ τήν ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν εἰς τήν Ρωσίαν καί μέ τό πρόσωπο τοῦ Σεργίου Νείλου. ᾿Ακολουθεῖ ἡ διήγησις τοῦ θαύματος, ὅπως τό ἔζησε καί τό διέσωσε ὁ ἴδιος ὁ μακαριστός Σέργιος Νεῖλος ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ῾Ο Σέργιος Νεῖλος μετά τήν ἐπανάστασιν τοῦ 1917 ζοῦσε κρυπτόμενος σέ μεγάλη ἔπαυλι στά κτήματα κάποιων φίλων του κοντά στή Μόσχα. ῾Η ἔπαυλις αὐτή εὑρίσκετο στό βάθος ἐνός σκιεροῦ πάρκου. Στά ἐπάνω διαμερίσματα τῆς ἐπαύλεως, ἦτο ᾿Εκκλησία καί τό δωμάτιο ἑνός μεγαλόσχημου ᾿Αρχιμανδρίτου, κάποτε ἡγουμένου γειτονικῆς Μονῆς πού διαλύθηκε ἀπό τούς ἀθεϊστάς. Στό ἰσόγειο ἔμενε ὁ Σέργιος Νεῖλος καί ἡ σύζυγός του. ᾿Εκεῖ ζοῦσε καί ἡ ἀδελφή τοῦ ἰδιοκτήτου τῆς ἐπαύλεως. Τά γράμματα τοῦ Σεργίου Νείλου καί τῆς συζύγου του δείχνουν πῶς περνοῦσαν ἐκεῖ στήν ἔπαυλι. " Τί ὑποφέραμε στό διάστημα αὐτό, γράφει σέ μιά ἐπιστολή του στήν ἀνηψιά του στίς 23-9-1921, μπορεῖς εὔκολα νά τό ὑποθέσεις... ᾿Από τό σημεῖο πού κατοικοῦμε περνοῦν τά κύματα τῆς ἐπιδρομῆς τῶν ἀλλοφύλων καί τοῦ ἐμφυλίου πολέμου". ᾿Εκεῖ στήν ἔπαυλι συγκεντρωνόνταν κρυφά οἱ διωκόμενοι ῾Ιερεῖς καί τελοῦσαν μαζί μέ τόν ᾿Αρχιμανδρίτη τίς θεῖες Λειτουργίες, ἤρχοντο δέ καί πολλοί πιστοί διά νά λειτουργηθοῦν καί νά κοινωνήσουν. Σ᾿ αὐτή τήν ἔπαυλι ἔζησε ὁ Σέργιος Νεῖλος 6 χρόνια, βασική του δέ ἀπασχόλησις ἦταν ἡ ἀλληλογραφία. ᾿Αλληλογραφοῦσε μέσω τρίτων προσώπων κυρίως μέ φίλους του στό ἐξωτερικό. ᾿Εδῶ ὁ Θεός τόν διεφύλαξε πολλάκις μέ θαυματουργικό τρόπο. ᾿Εδῶ ἔγινε καί ἕνα ἐντυπωσιακό θαῦμα τοῦ ἁγίου Σεραφείμ πού πρόκειται νά τό διηγηθοῦμε στήν συνέχεια. ῾Η ἔπαυλις αὐτή, ὅπως ἦταν κρυμμένη στό βάθος τοῦ πάρκου ἦταν ἄγνωστη εἰς τούς πολλούς. ᾿Εκεῖ εἶχαν ὅλα τά ἀπαραίτητα διά νά ζήσουν καί δέν ἐχρειάζετο νά ἐξέρχωνται καί νά γίνωνται ἀντιληπτοί εἰς τούς πολλούς. ῞Ομως ὁ ἐχθρός δέν κοιμόταν. ῾Η διαμονή ἐκεῖ ἐνοχλοῦσε τούς ἐκπροσώπους τῆς τοπικῆς διοικήσεως, οἱ ὁποῖοι ἔκαμαν συμβούλιο καί ἀπεφάσισαν νά τούς σκοτώσουν. Μιά σκοτεινή νύχτα τοῦ Νοεμβρίου τοῦ 1921 δέκα ἀπό αὐτούς μέ ἀρχηγό τόν πρόεδρο τῆς τοπικῆς διοικήσεως ὡπλίσθηκαν μέ τουφέκια καί μαχαίρια καί μπῆκαν στό πάρκο. Χωρίς νά γίνουν ἀπό κανένα ἀντιληπτοί προχωροῦσαν ἀνάμεσα στούς θάμνους ἐρευνῶντας τριγύρω τήν περιοχή. Εἶχαν σχεδιάσει νά σκοτώσουν πρῶτα τόν ὑπέργηρο καί μεγαλόσχημο ἀρχιμανδρίτη. Πλησίασαν στό σπίτι ἀρκετά, ὅμως ὅλο καί πιό καθαρά ἄκουαν τόν ἦχο ἑνός ταλάντου. Βλέπουν στή συνέχεια κάποιο νυκτερινό φύλακα τοῦ σπιτιοῦ πού κρατοῦσε ἕνα χειροσήμαντρο καί τό χτυποῦσε δυνατά περπατῶντας γύρω ἀπό τό σπίτι. Οἱ κακοποιοί σκέφτηκαν νά περιμένουν μέχρις ὅτου φύγῃ ὁ φύλακας, γι αὐτό καί κρύφτηκαν μέσα στούς θάμνους καί ἔπιναν βότκα γιά νά ζεσταθοῦν γιατί ἔκανε κρῦο καί φυσοῦσε. Πέρασαν δύο ὧρες, ἀλλά ὁ φύλακας πού ἦταν ἕνα γεροντάκι δέν ἔφευγε. Χτυποῦσε πιό δυνατά τό χειροσήμαντρο καί συνέχιζε νά περπατᾶ γύρω ἀπό τό σπίτι. Οἱ ληστές ἀφοῦ ἤπιαν πολύ ἀποκοιμήθηκαν καί ξύπνησαν τά ξημερώματα, ὁπότε τό ἐγχείρημά τους ἦταν πολύ ἐπικίνδυνο. Γι αὐτό τό ἀνέβαλαν γιά τήν ἑπομένη ἡμέρα. ῏Ηλθαν πάλι τό βράδυ. ῾Ο καιρός ἦταν θαυμάσιος, ἡ νύχτα ἦταν μᾶλλον ζεστή, ἡ σελήνη ἔλαμπε, τά πάντα γύρω ἦσαν βυθισμένα σέ βαθύ ὕπνο. ᾿Αλλά καί πάλιν ἐθεάθη ὁ γέρο φύλακας, ὁ ὁποῖος ἀπτόητος συνέχιζε κι αὐτή τήν βραδυά νά περπατάει γύρω ἀπό τό σπίτι καί νά χτυπάει πιό δυνατά αὐτή τή φορά τό τάλαντο, σά νά καλοῦσε σέ βοήθεια καί νά περιπαίζῃ τούς κακούργους. Ξαφνικά ὁ ἀρχηγός τῆς συμμορίας χάνοντας τήν ὑπομονή του φώναξε: "Τί καθώμαστε καί κοιτάζουμε; Εἴμαστε δέκα καί ἐκεῖνος εἶναι ἕνας". Καί ἔδωκε τό σύνθημα νά τοῦ ἐπιτεθοῦν καί νά τόν σκοτώσουν. Αὐτοί πῆραν θάρρος ἅρπαξαν τά τουφέκια καί ὥρμησαν πρός τόν φύλακα. ῞Οταν ἔφθασαν κοντά του σέ ἀπόστασι μερικῶν βημάτων, εἶδαν ἕνα ἀδύνατο καί καμπουριασμένο γεροντάκι μέ λευκά γένια, τό ὁποῖον ὅμως ἐβάδιζε σταθερά χωρίς νά φοβηθῇ καθόλου στό πλησίασμά τους. ῾Ο ἀρχηγός τῆς συμμορίας διέταξε νά τόν ἁρπάξουν καί σηκώνοντας ψηλά τό τσεκούρι ὥρμησε πρῶτος καί τόν κτύπησε στό κεφάλι. Τό τσεκούρι ὅμως ἔμεινε στόν ἀέρα, γιατί ὁ γέροντας εἶχε ἐξαφανιστῇ, ἐνῶ ὁ κακοποιός πού ἐσήκωσε τό τσεκούρι ἔπεσε κάτω λιπόθυμος. Οἱ ἄλλοι, οἱ σύντροφοί του, πλησίασαν κατατρομαγμένοι. Εἶδαν πώς ὁ ἀρχηγός τους δέν ἔδειχνε σημεῖα ζωῆς. Τόν σήκωσαν τότε καί τόν μετέφεραν στό σπίτι του. Πέρασε κάμποσος καιρός. Κανένας ἀπό ὅσους ἔμεναν στήν ἔπαυλι δέν εἶχε ὑποψιασθῇ τί εἶχε συμβῇ. Κανένας δέν φανταζόνταν πώς ἐσώθηκαν θαυματουργικῶς. ῞Ομως μετά ἀπό ἀρκετό διάστημα παρουσιάσθηκε ἡ γυναίκα τοῦ ἀρχιληστοῦ στόν ἀρχιμανδρίτη, ἔπεσε στά γόνατα καί διηγήθηκε μέ κλάματα τό περιστατικό. ῾Η δυστυχισμένη γυναίκα ἔλεγε: "῾Ο διάβολος φταίει, αὐτός παρέσυρε τό σύζυγό μου. Τώρα βρίσκεται παράλυτος στό κρεββάτι. Προσευχηθῆτε στόν Θεό νά τόν συγχωρήσῃ. ῎Αν δέν ἦταν ὁ φύλακας θά σᾶς σκότωναν ὅλους. ῾Ο φύλακας ἔσωσεν ἐσᾶς μέν ἀπό τόν σωματικό θάνατο, τούς δέ κακοποιούς ἀπό τόν ψυχικό θάνατο". ῾Ο ἀρχιμανδρίτης ρώτησε μέ ἀπορία ποιός ἦταν αὐτός ὁ φύλακας γιά τόν ὁποῖον μιλοῦσε. Καί ἀπάντησε ἡ γυναίκα. "᾿Εκεῖνος πού ὅλη τήν νύκτα χωρίς νά κλείσῃ μάτι περπατοῦσε γύρω ἀπό τό σπίτι καί χτυποῦσε μέ τό χειροσήμαντρο". ῾Ο ἀρχιμανδρίτης τότε μέ ἀπορία λέγει στήν γυναίκα. "Γιά ποιόν φύλακα μιλᾶς. ᾿Εμεῖς ἐδῶ κρυβόμαστε ἀπό τούς ἀνθρώπους καί σύ μιλᾶς γιά φύλακα πού χτύπαγε ὅλη τή νύχτα τό χειροσήμαντρο. Δέν ἔχουμε, οὔτε εἴχαμε κανένα φύλακα". Καί συνέχισε ἡ γυναίκα. "᾿Από τήν ὥρα πού ὁ σύζυγός μου μετενόησε ὅλο τόν φύλακα θυμᾶται καί γι αὐτόν μόνο μιλάει. Μπορεῖτε νά ρωτήσετε τόν ἴδιο. Βλέπει, ἀκούει, μιλάει καί καταλαβαίνει τά πάντα. Μόνο δέν μπορεῖ νά κουνήσῃ χέρια καί πόδια. Εἶναι ξαπλωμένος σάν κούτσουρο καί δέν θέλει νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό κοντά του, δέν μᾶς ἀφήνει νά πᾶμε στήν δουλειά μας". ῾Η γυναίκα ἦταν ἀπελπισμένη καί κόντευε νά πέσῃ σέ ἀπόγνωσι. ῾Ο ἀρχιμανδρίτης τῆς εἶπε. "Φέρτε τον ἐδῶ γιά νά ἐξομολογηθῇ, νά κοινωνήσῃ, νά προσκυνήσῃ τήν εἰκόνα τοῦ ῾Αγίου Σεραφείμ καί θά τόν θεραπεύσῃ ὁ Θεός". Τήν ἴδια ἐκείνη ἡμέρα μετέφεραν τόν παράλυτο μέ φορεῖο στόν Ναό τῆς ἐπαύλεως. ῾Ο ἀρχιμανδρίτης τόν πλησίασε κρατώντας τήν εἰκόνα τοῦ ἀγίου Σεραφείμ καί τοῦ ζήτησε νά τήν ἀσπασθῆ. Καί μόλις τά μάτια τοῦ κακοποιοῦ συναντήθηκαν μέ τά καλοσυνάτα μάτια τοῦ στάρετς Σεραφείμ, ἀκούσθηκε μιά δυνατή φωνή. "Αὐτός, αὐτός ἦταν ὁ φύλακας". Στήν μορφή τοῦ ὁσίου Σεραφείμ εἶχε ἀναγνωρίσει τόν γέροντα φύλακα πού περπατοῦσε μέ τό χειροσήμαντρο γύρω ἀπό τήν ἔπαυλι. ᾿Από τά μάτια του ἄρχισαν νά τρέχουν δάκρυα μετανοίας. ῾Η ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ὄχι μόνο τόν θεράπευσε ἀμέσως, ἀλλά καί τόν μεταμόρφωσε ἐντελῶς. Μετά τήν θεία Λειτουργία, ἀφοῦ μετέλαβε τῶν ἀχράντων μυστηρίων, παρέμεινε στόν ναό καί διηγήθηκε στούς πιστούς μέ κάθε λεπτομέρεια τό θαῦμα τοῦ ῾Αγίου Σεραφείμ. ῞Ολοι μαζί ἔψαλαν παράκλησι καί εὐχαρίστησαν τόν ὅσιο Σεραφείμ γιά τήν θαυμαστή σωτηρία τῶν κατοίκων τῆς ἐπαύλεως ἀπό τόν θάνατο. + Ο Μητροπολίτης ΓΟΧ Μεσογαίας, Λαυρεωτικῆς και Άχαρνῶν Κήρυκος Πρόεδρος του ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ και Προιστάμενος του Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου ‘Αχαρνὼν.

Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2025

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: «Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και ασεβέστεροι των όλων» από το «Ο Πατροκοσμάς», Προφητεία 57η , σελ. 39. Ο Άγιος Ιππόλυτος: «Οι ποιμένες ως λύκοι γενήσονται. Οι ιερείς το ψεύδος ασπάσονται. Οι μοναχοί τα του κόσμου ποθήσουσιν…» από Άγιος Ιππόλυτος ΒΕΠΕΣ 6, 278. Ο Άγιος Νείλος ο Αγιορείτης: «Όταν πλησιάση ο καιρός της ελεύσεως του Αντιχρίστου θα σκοτισθή η διάνοια των ανθρώπων από τα πάθη της σαρκός και θα πληθυνθή σφόδρα η ασέβεια και η ανομία… Οι ποιμένες των Χριστιανών Αρχιερείς και ιερείς θα είναι άνδρες κενόδοξοι, μη γνωρίζοντες παντελώς την δεξιάν οδόν από την αριστεράν… Αι εκκλησίαι δε του Θεού θα στερηθούν ευλαβών και ευσεβών Ποιμένων και αλλοίμονον τότε εις τους εν τω κόσμω ευρισκομένους Χριστιανούς οι οποίοι θα στερηθούν τελείως την πίστιν, διότι δεν θα βλέπουναπό κανένα φως επιγνώσεως…» από Προφητεία Αγίου Νείλου. Πιστόν αντίγραφον από το Βιβλίον «Ευαγγελικός Κήπος», της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου Κύπρου. Ο Αββάς Μωϋσής: «Εν ταις ημέραις εκείναις… θέλουν προχειρίζεσθαι ηγούμενοι και ποιμένες άνδρες αδόκιμοι αρετής, άπιστοι… μη διακρίνοντες την δεξιάν οδόν εκ της αριστεράς, αμελείς, φιλομέριμνοι, τα πρωτεία με δώρα αρπάζοντες… μη γνωρίζοντες κατηχείν και νουθετείν το ποίμνιον… εκ της τοιαύτης δε αμελείαςκαι καταφρονήσεως των ποιμένων απολούνται οι αδελφοί…» από Δ. Παναγόπουλου, «Άγιοι και Σοφοί περί των μελλόντων να συμβώσι», Προφητεία ΑββάΜωϋσέως, σελ. 6. Ο Άγιος Κύριλλος: «Αλλά ζητάμε δικό μας σημείο της παρουσίας του Κυρίου. Εμείς οι εκκλησιαστικοί ζητάμε εκκλησιαστικό σημείο, και ο Κύριος λέγει• “και τότε θα σκανδαλισθούν πολλοί και θα παραδώσουν ο ένας τον άλλο και θα μισήσουν ο ένας τον άλλο” (Ματθ. Κ’ , ις’ ). Αν ακούσεις ότι, επίσκοποι στρέφονται εναντίον επισκόπων, και κληρικοί εναντίον κληρικών, και λαοί εναντίον λαών, και φτάνουν μέχρι να χυθεί αίμα, να μην ταραχθείς. Διότι κάτι τέτοιο είναι ήδη γραμμένο» από Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, ΕΠΕ 2, 130.