ΟΙ ΑΓΙΕΣ 40 ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΑΚΟΝΟΣ ΑΜΜΟΥΝ Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥΣ (1η ΣΕΠΤ.)

ΟΙ ΑΓΙΕΣ 40 ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΑΚΟΝΟΣ ΑΜΜΟΥΝ Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥΣ Οι άγιες αυτές γυναίκες έζησαν την εποχή του βασιλέως Λικινίου (307-324) στην Αδριανούπολι της Θράκης. Ο ηγεμών της περιοχής Βάβδος τις συνέλαβε ως χριστιανές και τις προέτρεπε να προσκυνήσουν τα είδωλα. Η Κελσίνα, μία εξ αυτών και η πρώτη της πόλεως, μετά την θαρραλέα ομολογία της πίστεώς της τις εσύναξε όλες στην οικία της μαζί με τον διδάσκαλό τους, διάκονο άγιο Αμμούν, για να ενισχυθούν προς το μαρτύριο. Ο Αμμούν πήρε το χαρτί με τα ονόματά τους και τα διάβασε δυνατά ένα-ένα. Ύστερα είπε: “Αγωνισθήτε υπέρ του Χριστού διά του μαρτυρίου, διότι έτσι θα καθίση και ο Δεσπότης Χριστός στην πύλη της ουρανίου βασιλείας και θα σας προσκαλή μία-μία κατ’όνομα, για να σας αποδώση τον στέφανο της αιωνίου ζωής”. Όταν και πάλι τις ανέκρινε ο ηγεμών, ομολόγησαν όλες σταθερά την πίστι τους. Με την προσευχή τους συνέτριψαν τα είδωλα και ο ιερεύς των ειδώλων ανυψώθηκε στον αέρα, μέχρις ότου, βασανιζόμενος από πύρινους αγγέλους, έπεσε νεκρός στην γη. Τότε ο Βάβδος πρόσταξε να κρεμάσουν τον άγιο Αμμούν, να του ξύσουν τις πλευρές, να καύσουν τις πληγές του με αναμμένες λαμπάδες και να του φορέσουν στην κεφαλή χάλκινη πυρακτωμένη περικεφαλαία. Επειδή ο άγιος διαφυλάχθηκε αβλαβής από τα μαρτύρια, οδηγήθηκε μαζί με τις μαθήτριές του από την Βερόη (σημερ. Στάρα Ζαγορά της Βουλγαρίας) στην Ηράκλεια, στον βασιλέα Λικίνιο. Καθ’ οδόν εμφανίσθηκε ο Κύριος και τους ενεθάρρυνε. Φθάνοντας στην πόλι πήγαν στον τόπο, όπου είχαν κατατεθή τα τίμια λείψανα της αγίας μάρτυρος Γλυκερίας (βλ. 13 Μαϊου). Ενώ διανυκτέρευαν εκεί προσευχόμενες, παρουσιάσθηκε η αγία λέγοντας: “Καλώς ήλθατε, άγιες δούλες του Θεού! Πρό πολλού περίμενα την λαμπρή εν Χριστώ συνοδίθα σας, για να χορεύσωμε στεφανωμένες όλες μαζί με τους αγίους αγγέλους στην βασιλεία του Χριστού, τον οποίο μέχρις αίματος ομολογήσαμε”. Στην Ηράκλεια τους έρριξαν στα θηρία. Οι άγιες γυναίκες μαζί με τον διδάσκαλό τους προσηύχοντο όρθιες με υψωμένα τα χέρια, τα δέ θηρία κατελήφθησαν από ύπνο και δεν τους ήγγισαν. Την ώρα που οι στρατιώτες άναβαν φωτιά για να τις ρίξουν μέσα, προφήτευσαν στον ασεβή Λικίνιο την επικράτησι του Μεγάλο Κωνσταντίνου, την νίκη του χριστιανισμού και την κατάργησι της ειδωλολατρίας. Κατόπιν σφραγίσθηκαν με το σημείο του σταυρού και δέκα από αυτές πήδησαν αγαλλόμενες μέσα στις φλόγες υμνώντας τον Θεό, ο οποίος εδρόσισε το πύρ. Έτσι, αυτές μεν ετελειώθησαν εν ειρήνη στην πυρά, οκτώ δέ αποκεφαλίσθησαν μαζί με τον διδάσκαλό τους Αμμούν. Από τις υπόλοιπες οι δήμιοι άλλες κατέσφαξαν και σε άλλες έβαλαν στο στόμα πυρακτωμένα σίδερα. Όταν βασανίζονταν, έβλεπαν ανοιχτούς τους ουρανούς και στα δεξιά τους τον Υιόν του Θεού, πού και εκείνος μαρτύρησε πριν απ’ αυτές, απ’ τους σταυρωτές του. Ο σκληρός Λικίνιος διέταξε να τις θανατώσουν και τις σαράντα με φρικτά μαρτύρια. Δεν γνώριζε όμως πώς στους μάρτυρες δεν υπάρχει θάνατος, διότι όλο το είναι τους είναι γεμάτο από τον μόνον αθάνατον, Κύριον και Θεόν μας Ιησούν Χριστόν και ότι νικάται και αναιρείται κάθε θάνατος και κάθε αμαρτίαν με την δύναμιν του Αναστάντος Κυρίου μας. Δεν γνώριζε επίςης ότι οι μάρτυρες του Χριστού δεν αισθάνονται φόβο για τα μαρτύρια διότι ενιςχύονται απο Αυτόν Τον ίδιο τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Κύριό μας. Αυτό μας το βεβαιώνουν όλα τα Μαρτυρολόγια, πού διηγούνται και εξυμνούν την δύναμιν και την άφοβίαν των Μαρ­τύρων ενώπιον των βασανιστηρίων Η πνευματικότητα τους Είναι μεγάλο μυστήριον πώς την εποχή εκείνη υπήρχε οργανωμένη η πίστη των Αγίων Παρθένων και πώς φύτρωσε μέσα τους ο θείος και γόνιμος σπόρος της εγκρατείας και της αγιότητος. Τα ασκητικά τους ”καθήκοντα”, τα όποια δεν γνω­ρίζουμε επί πόσα χρόνια ασκούσαν, όσο δύσκολα και αν ήσαν αυτά, υπηρετούσαν με πλήρη υπακοή στον διδάσκαλό τους και μεγάλο ζήλο. Αυτός ο ζήλος τους έδωσε την δύναμη να ασκήσουν και να διατηρήσουν την λάμψη της αγνότητας και της παρ­θενίας· κοντά στον Διάκονο και δάσκαλο τους Αμμούν αναγεννήθηκαν και απέκτησαν την αγιότητα και την αγάπη προς τον πλησίον. Ή συνείδησή τους ακουγόταν από μέσα τους σαν φωνή θεϊκής αποστολής και ήσαν έτοιμες για το μαρτύριο. Ή πνευματική ζωή και η ακράδαντη πίστη τους τις έκανε να μη λογαριάζουν πλούτη και υλικά αγαθά ούτε στολίδια και κοσμική ζωή, που τους προσέφερε ο άρχοντας της Αδριανουπόλεως. Προτίμησαν ευκόλως τα στολίδια της αγάπης και της πίστεως στον Λυτρωτή του κόσμου. Έμειναν ασυμβίβαστες με τους νόμους της ειδωλολατρίας και αγωνίσθηκαν τον καλόν αγώνα της πίστεως με την φώτιση του Αγίου Πνεύματος, πού είχαν για οδηγό τους. Ή καρδιά τους ήταν καθαρή από λογισμούς και με κατάνυξη πνευματική προσεύχονταν στον μόνο αληθινό Θεό, για να τους δώσει δύναμη να μη λυγίσουν ποτέ μπροστά στα μαρτύρια πού τις περίμεναν. Είχαν επιλέξει για επίγεια πνευματική τροφή την πνευματική αγαλλίαση και την ουράνια ευφροσύνη. Η αγάπη σ’ όλους τους ανθρώπους ήταν ή μοναδική.Με αυτά τα βασανιστικά μαρτύρια οι σαράντα παρθένες και ό δάσκαλος τους Διάκονος Αμμούν εξεδήμησαν εις Κύριον και τώρα ακτινοβολούν εις το στερέωμα της Εκκλησίας. Η μνήμη του Αμμούν και των 40 παρθένων τιμάται από την εκκλησία την 1η Σεπτεμβρίου, την πρώτη ημέρα του εκκλησιαστικού έτους. Τα ονόματά τους έχουν διασωθή στο αρχαίο “Μαρτύριόν” τους . Αγιος Αμμουν ο Διδασκαλος Αγια Αδαμαντινη Αγια Καλλιροη Αγια Χαρικλεια Αγια Πηνελοπη Αγια Κλειω Αγια Θαλεια Αγια Μαριανθη Αγια Ευτερπη Αγια Τερψιχορη Αγια Ουρανια Αγια Κλεονικη Αγια Σαπφω Αγια Ερατω Αγια Πολυμνια Αγια Δωδωνη Αγια Αθηνα Αγια Τρωαδα Αγια Κλεοπατρα Αγια Κοραλια Αγια Καλλιστη Αγια Θεονοη Αγια Θεανω Αγια Ασπασια Αγια Πολυνικη Αγια Διονη Αγια Θεοφανη Αγια Ερασμια Αγια Ερμηνεια Αγια Αφροδιτη Αγια Μαργαριτα Αγια Αντιγονη Αγια Πανδωρα Αγια Χαϊδω Αγια Λαμπρω Αγια Μοσχω Αγια Αρηβοϊα Αγια Θεονυμφη Αγια Ακριβη Αγια Μελπομενη Αγια Ελπινικη Απολυτίκιο Αθλητών αι χορείαι, δεύτε συνδράμετε και τεσσαράκοντα κόρας μετά Αμμούν ευσεβούς μεγαλύνατε, λαμπρώς πανηγυρίζουσι ότι ενήθλησαν στερρώς τη ασκήσει εν Χριστώ, ρωσθείσαι και λαμπρυνθήσαι πρεσβεύουσαιε τω Κυρίω, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.