Η κατηγορία ότι οι Παλαιοημερολογίτες το 1935 «νομιμοποιήθηκαν μόνο από τον λαό» στερείται θεολογικού ερείσματος.

Αναγκαία απάντηση σε σχισματοαιρετικούς λασπολόγους εναντίον των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών (Γ.Ο.Χ.) για τα γεγονότα του 1935 με τους τρεις Αρχιερείς (Δημητριάδος Γερμανού, πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου και Ζακύνθου Χρυσοστόμου) και την αποδοχή τους από το Χριστεπώνυμο πλήρωμα των Γ.Ο.Χ. Η Κανονική Θεμελίωση της Αποδοχής των Τριών Αρχιερέων το 1935 ​Ένα συχνό επιχείρημα που προβάλλεται έναντι των Παλαιοημερολογιτών (Γ.Ο.Χ.) αφορά τα γεγονότα του Μαΐου του 1935. Υποστηρίζεται από ορισμένους ότι η προσχώρηση των τριών Μητροπολιτών (Δημητριάδος Γερμανού, πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου και Ζακύνθου Χρυσοστόμου) στον αγώνα του Παλαιού Ημερολογίου και η δημοσιοποίηση της Διακήρυξης/Λιβέλλου προς τον λαό συνιστούσε μια «αντικανονική νομιμοποίηση από τη λαϊκή μάζα», εφόσον δεν υπήρχε άλλη Σύνοδος να τους δεχθεί. ​Η αιτίαση αυτή παραβλέπει βασικές αρχές της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας και του Κανονικού Δικαίου, καθώς και τα ίδια τα ιστορικά δεδομένα. ​1. Η Αρχιερωσύνη πηγάζει από τη Χειροτονία, όχι από την λαϊκή ετυμηγορία. Οι τρεις Αρχιερείς το 1935 δεν ζήτησαν από τον λαό να τους «δώσει» Ιερωσύνη, ούτε ο λαός λειτούργησε ως συλλογικός «Επίσκοπος» που αμνηστήρευσε ή αποκατέστησε κληρικούς. Οι Δημητριάδος Γερμανός και πρώην Φλωρίνης Χρυσοστομος είχαν χειροτονηθεί με Αποστολική Διαδοχή όπου αποκατέστησαν τον Χρυσόστομο Ζακύνθου με χειροθεσία. Ο λαός δεν υπήρξε ο δότης της Χάριτος, αλλά ο αποδέκτης της αρχιερατικής τους μέριμνας. ​2. Η Φύση του Λιβέλλου προς τον Λαό Ο λίβελλος/διακήρυξη που απηύθυναν οι Αρχιερείς προς το χριστεπώνυμο πλήρωμα δεν ήταν αίτημα συγχώρησης προς τον λαό, αλλά Δημόσια Ομολογία Πίστεως και ανάληψη της πνευματικής ευθύνης. Στην ιστορία της Εκκλησίας, όταν η διοικούσα αιχμή εκπίπτει ή καινοτομεί, οι Επίσκοποι που διακόπτουν την κοινωνία απευθύνονται στο πλήρωμα για να δηλώσουν τη θέση τους και να προσφέρουν μυστηριακή κάλυψη, εκπληρώνοντας το καθήκον τους ως ποιμένες. ​3. Η εσωτερική εκκλησιαστική αποκατάσταση του Χρυσοστόμου Ζακύνθου. Η περίπτωση του Μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσοστόμου αποδεικνύει την αυστηρή τήρηση της κανονικής τάξεως: Επειδή είχε χειροτονηθεί μετά το 1924, η αποκατάστασή του δεν έγινε από τον λαό, αλλά μέσω χειροθεσίας από τους άλλους δύο Αρχιερείς (Δημητριάδος και πρώην Φλωρίνης όπου είχαν χειροτονηθεί Αρχιερείς πολύ πριν το σχίσμα των νεοημερολογιτών). Η πράξη αυτή έγινε εντός της Αρχιερωσύνης, τηρώντας την αρχή ότι μόνο Επίσκοπος αποκαθιστά Επίσκοπο. ​4. Ο Ρόλος του Λαού ως Φύλακα της Πίστεως. Σύμφωνα με την περίφημη Απάντηση των Πατριαρχών της Ανατολής (1848), «υπερασπιστής της θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι ο λαός αυτός». Η αποδοχή των Αρχιερέων από τον λαό το 1935 δεν ήταν κανονική παρασυναγωγή, αλλά η άσκηση του δικαιώματος του εκκλησιαστικού πληρώματος να αναγνωρίζει τους ορθοδοξούντες ποιμένες του, υποτασσόμενο σε αυτούς και όχι ηγεμονεύοντας πάνω τους. ​Συνεπώς, η κατηγορία ότι οι Παλαιοημερολογίτες το 1935 «νομιμοποιήθηκαν μόνο από τον λαό» στερείται θεολογικού ερείσματος. Το 1935 υπήρξε συγκρότηση Συνόδου από υπαρκτούς Αρχιερείς που άσκησαν την αρχιερατική τους εξουσία, και όχι αυθαίρετη αποκατάσταση κληρικών από τη λαϊκή βούληση . (Από την διαδικτυακή ομάδα Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος)