ΕΙΣ ΤΙΜΗΝ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ο ΕΝ ΕΤΕΙ 2010 ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΑΓ. ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΕΙΣ ΒΑΝΚΟΥΒΕΡ ΕΙΣ ΤΙΜΗΝ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥΕΩΡΤΑΣΘΗ ΕΙΣ ΒΑΝΚΟΥΒΕΡ Η 60Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ. Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΚΡΙΒΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ. Τό σύντομο Μήνυμα τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου κατά τήν 60ην επέτειον της οσίας κοιμήσεώς του Ιεράρχου Ματθαίου (1950-2010) εις τό παρεκκλήσιον του Αγίου Αποστολου Θωμά καί τού Αγίου Ιεραρχου Ματθαίου τού νέου Ομολογητού εις Βανκούβερ. (Σημείωσις: Τό ρεπορτάζ τοῦ προφορικοῦ μηνύματος τοῦ Σεβασμιωτάτου, τό ὁποῖον συνέταξε ὁ συνεργάτης τῆς γνησίας Ορθοδόξου Ιεραποστολῆς εν Βανκούβερ Κων/νος Κουρῆς καί τό εβαλε σις τό διαδίκτυον, ἔχει ὡς κάτωθι: Μεταξύ αλλων ο Μητροπολίτης Κήρυκος εις τό παρεκκλήσιο μας τού Αποστόλου Θωμά καί Ιεράρχου Ματθαίου τού νέου Ομολογητού στό Βανκούβερ μάς μίλησε καί διά τήν καθαράν Ομολογίαν τού αγιορείτου Ιερομονάχου καί κατόπιν Επισκόπου καί Αρχιεπισκόπου Ματθαίου εναντι τού Νεοημερολογιτισμού - Οικουμενισμού, οπως αυτη κατεγράφη εις επιστολήν του ολίγας ημέρας μετά την αλλαγήν τού Ημερολογίου τό 1924, εις Αγιον Ορος, καί οπως τήν διεφύλαξεν “ακαινοτομήτως καί αμειώτως” μέχρι της οσιακής του κοιμήσεως. Οτι δηλαδή “οποιος ακολουθήση τήν καινοτομίαν τού καταδικασμένου νέου ημερολογίου χωρίζεται από τόν Χριστό”. Αναλύοντας τό θέμα αυτό, ο Σεβασμιώτατος, συνέδεσε τήν διδασκαλίαν αυτήν τού αγίου Πατρός Ματθαίου μέ τήν παρομοίαν καί σχεδόν αυτολεξεί διατυπωθεισαν διδασκαλίαν τού Αγίου Θεοδώρου τού Στουδίτου εναντι των αιρετικων τής εποχής του, καί η οποία οπως ετόνισε θεμελιουται επί τού ιδιου ομολογιακου φρονήματος των ομολογητων της Πίστεως από τών πρώτων Αποστολικών χρόνων. Οπως ετόνισε, “μέ το ίδιο πνεύμα και την ίδια ομολογία εναντι των αιρετικών καί αιρετιζόντων της εποχής του αντέδρασε καί ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος σέ απαντητική του επιστολή σε μια λαϊκή χριστιανή, την σπαθαρία Μαχαρά, η οποία του έγραψε ότι επί πολλά χρόνια σπανίως μετελάμβανε, της απήντησε ότι αν η αιτία που δεν μεταλαμβάνει οφείλεται στην ύπαρξη της αιρέσεως των μοιχειανών, τότε είναι αναγκαίο να μη μεταλαμβάνει από αιρετίζοντες. Διότι το να μεταλάβει από αιρετικό ή δημοσίως διαβεβλημένο ιερέα ή Επίσκοπο την αποξενώνει από το Θεό και την συγκαταριθμεί με τον διάβολο” . Επίσης μάς μίλησε καί διά τήν διδασκαλία τού αγίου περί των μυστηρίων των αιρετικών η τών μνημονευόντων αιρετικούς Επισκόπους. “Κατά τήν διδασκαλίαν τού Αγίου, τά «μυστήρια μολύνονται με μόνη τη μνημόνευσι του αιρετικού Επισκόπου, έστω και αν είναι καθ’ όλα ορθόδοξος ο ιερεύς ο οποίος τελεί την Λειτουργία». Καί συνέχισε: “ Σε μία μικρή επιστολή του, ο όσιος, προς Κωνσταντίνο, αναφέρει ότι «η φύλαξις της πίστεως σημαίνει απομάκρυνσι από την επικοινωνία με τους αιρετικούς και ειδικά από τα μυστήριά των. Αυτό φαίνεται, ότι το θεωρεί ο όσιος βασικώτατο στοιχείο του κάθε χριστιανού σε καιρό αιρέσεως και γι’ αυτό σε πάρα πολλές επιστολές του επαινεί τους λαϊκούς χριστιανούς δια την απομάκρυνσί των από την επικοινωνία με τους αιρετικούς και από τα μυστήριά των». Ο οσιος ευχαριστει τόν Θεό, διότι και οι λαϊκοί, παρόμοια με τους μοναχούς, αγωνίζονται να αποφύγουν την επικοινωνία με την αίρεσι. «Η αίρεσις αναφέρει ότι είναι ένας βόθρος και μία παγίδα του διαβόλου, η δε κοινωνία των αιρετικών αποχωρίζει αυτόν τον οποίο την δέχεται από τον Χριστό και τον τοποθετεί εκτός της Εκκλησίας». Άρα, κατά τον Άγιο, την Εκκλησία δεν την αποτελούν οι αιρετίζοντες, έστω κι αν είναι Επίσκοποι και Πατριάρχες”. Οπως ετόνισε εις τήν συνέχεια ο Σεβασμιώατος: “Από μικρά αποσπάσματα των επιστολών του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου προς λαϊκούς, βλέπομεν πόσω αυστηρός ηταν ο αγιος εναντι των αιρετικων. Γράφει τω «Σεργίω υπάτω και εξαδέλφω»: «οίδεν ημίν ο αγαθός Θεός και δια των εναντίων και θλιπτικών οικονομείν τα συμφέροντα, μετά δε πάντα έργον το φυγείν την κοινωνίαν της χριστομάχου αιρέσεως, ής η μέθεξις μελαίνει την ψυχήν και απόλλυσιν». Απευθυνόμενος προς λαϊκόν, τω «Πολιτιανώ δομεστίκω», ο Άγιος Θεόδωρος γράφει: «…ως μανθάνω φυλάττεις εαυτόν εκ της κοινωνίας των ανόμων» αιρετικών. Και «Μόσχω λαϊκώ» εύχεται: «φυλαχθείης μοι ασινής κατά σώματος υγίειαν και γε κατά ψυχήν εξ ακοινωνησίας των χρηστομάχων αιρετικών». Και προς άλλον λαϊκό: «Διό παρακαλώ σου την θεοφιλίαν φυλάττεσθαι της αθέου κοινωνίας των αιρετιζόντων… ότι περί ψυχής της αθανάτου το κινδυνευόμενον» (Λέοντι αρωματοπράτη). Και τω «Γεωργίω ξενοδόχω»: «αποχή της κοινωνίας των αιρετιζόντων». Τέλος γράφει προς «Κανονικαίς» και «Πατρικία άλλη»: α) «Διο και αγωνιώμεν εφ ημίν δια την ενεστώσαν ανάγκην της χριστομάχου αιρέσεως∙ φευκτέον γαρ ταύτη, ω μήτερ, εκ παντός τρόπου∙ η γαρ κοινωνία αυτής διΐστησιν ημάς από Χριστού». β) «Διαφυλάξειέν σε Κύριος έως τέλους ακατάγνωστον, αμέτοχον της των αιρετιζόντων θεοχωρίστου κοινωνίας». Κατόπιν ανεφέρθη ὁ Σεβασμιώτατος, καί εις τήν ομολογιακήν εναντι των αιρετικών διδασκαλίαν καί αλλων αγίων ὁμολογητῶν Πατέρων καί κατέληξεν τό σύντομον Μήνυμά του ὡς εξής: “Αυτήν ακριβως τήν καθαράν Ομολογίαν του αγίου Πατρός Ματθαίου τού νέου Ομολογητού Ιεράρχου τιμωμεν σήμερον, αυτήν διά των ευχών του καί μέ τήν Χάριν τού Θεού, ας προσπαθήσωμεν νά διαφυλάξωμεν καί ημεις ως κόρην οφθαλμου, καί ας ειμεθα βέβαιοι οτι αν τήν τηρήσωμεν μέχρι τελευταίας μας αναπνοης “λόγοις καί εργοις”, θά αξιωθωμεν της ουρανίου Βασιλείας, αφου μάς τό υπεσχέθη ο Κύριος, “Εάν μέ ομολογήσετε ενώπιον των ανθρώπων θά σάς ομολογήσω καί εγώ ενώπιον του Πατρός μου του εν ουρανοῖς”. οπερ γένοιτο, ΑΜΗΝ”.