Μακάριος εκείνος όστις θέλει φυλάξη και κρατήση έως τέλους την αμώμητον και αγίαν ημών Ορθόδοξον Πίστιν, την Πίστιν της Μιάς του Χριστού και Μητρός ημών Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, και υπομείνει τας διαφόρους θλίψεις, φυλακάς ή και εξορίας και λοιπάς κακώσεις. Ο τοιούτος θέλει στεφανωθή και συναριθμηθή μετά των Ομολογητών και Μαρτύρων. ( Βρεσθένης Ματθαίος νουθετική επιστολή 1936) ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥ.
Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2025
ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΙΤΟΥ: ΓΙΑΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΟΙ "ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ" ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΜΑΣ ΝΑ ΓΙΝΩΝΤΑΙ ΣΥΧΝΑ ΑΝΑΞΙΟΙ....
Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2025
Η ΔΕΚΑΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ Η ΕΝΩΣΗ ΤΟΥ 2019!
ΥΠ' ΟΨΙΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ κ. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΣΤΟΥΡΑΪΤΗ
Ι' ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ - ΑΡΧΙΣΥΝΑΓΩΓΟΣ
ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΥΠΟΛΑΤΡΕΙΑ
Ο Χριστός δίδασκε κάθε μέρα. Δίδασκε σε βουνά και σε θάλασσες. Σε χωριά και σε πόλεις. Σε μέγαρα τελωνικά και σε καλυβάκια φτωχικά. Τα Σάββατα, όμως, δίδασκε πάντα σε βήματα συναγωγικά. Η ημέρα του Σαββάτου ήταν ημέρα αργίας για τους Εβραίους. Την ημέρα αυτή μαζεύονταν και άκουγαν το λόγο του Θεού.
Μια τέτοια μέρα ο Χριστός, στη συναγωγή της Περαίας, μαζί με τη λατρεία έκανε και μια θεραπεία. Γιάτρεψε τη βασανισμένη συγκίπτουσα.
Όλοι χάρηκαν, εκτός από τον αρχισυνάγωγο. Αυτός λυπήθηκε, γιατί δεν είχε σχέση με την ουσία της λατρείας, που είναι η αγάπη. Λάτρευε τον τύπο της λατρείας. Ήταν τυπολάτρης. Έμενε στη σκιά της λατρείας. Δεν προχωρούσε στο σώμα, στην αγάπη.
Με τη στάση του αυτή δείχνει και συμβολικά πόσο διαφέρει η λατρεία του εβραϊκού Σαββάτου από τη λατρεία της δικής μας Κυριακής.
Το Σάββατο είναι η εισαγωγή. Η Κυριακή είναι το θέμα.
Το Σάββατο προαναγγέλει τον Κύριο. Η Κυριακή κατέχει στο κέντρο τον Κύριο. Είναι η Κυριακή, του Κυρίου.
Απ' αυτό μπορούμε να καταλάβουμε τη διαφορά μεταξύ του παλαιού Σαββάτου των Εβραίων και της δικής μας Κυριακής.
Και αν οι Εβραίοι φύλαγαν με τόση ευλάβεια το Σάββατο, εμείς τι θα πρέπει να κάνουμε την Κυριακή;
Δυστυχώς κάνουμε τ' αντίθετα. Την περιφρονούμε. Την καταπατάμε. Τη βεβηλώνουμε.
Ο Χριστός μας χάρισε την Κυριακή, για ν' ανανεώνουμε τη ζωή μας και όχι να ξεφαντώνουμε. Να ζούμε το δείπνο της βασιλείας του. Να γινόμαστε κύριοι, και όχι σκλάβοι των παθών μας.
Η Κυριακή είναι η αρχή της αιωνίας Βασιλείας του Θεού. Όποιος έτσι τη ζη νιώθει άλλος στη γη. Ζη <<άλλη βιωτή>>. Ζη σαν ουρανοπολίτης.
Η τυπολατρεία διαστρέφει και καταστρέφει. Η αληθινή λατρεία ανανεώνει και μεταμορφώνει. Αυτή είναι για μας.
Ι' ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ - ΑΡΧΙΣΥΝΑΓΩΓΟΣ
ΟΧΙ ΚΑΡΚΙΝΩΜΑΤΑ
Μέσα στον ίδιο χώρο, την ίδια ώρα, βρίσκονται δύο μεγάλοι ασθενείς. Ο χώρος είναι η συναγωγή, δηλαδή η Εκκλησία των Εβραίων. Η ώρα είναι η ώρα της λατρείας του Σαββάτου, που αντιστοιχεί με τη σημερινή Κυριακή αργία. Το Ευαγγέλιο μας λέει ότι ο ένας ασθενής είναι μια γυναίκα. Χρόνια ολόκληρα είχε καμπουριάσει σε τέτοιο σημείο που δεν μπορούσε να κυττάξει καθόλου πάνω, ούτε να καθήσει, ούτε και να αναπαυτεί άνετα. Μόλις την είδε ο Χριστός μέσα στη συναγωγή, μετά τη διδασκαλία του, την ευσπλαχνίστηκε και τη θεράπευσε αμέσως. Όλοι χάρηκαν και δόξασαν το Θεό για το θαύμα. Εκτός από έναν. Τον δεύτερο μεγάλο ασθενή. Κι' αυτός ήταν ο αρχισυνάγωγος. Αυτός, ο οποίος, ενώ θα έπρεπε να χαρεί πρώτος, από τη κακία του πήγε να σκάσει. Γιαυτό και ξέσπασε εναντίον του Χριστού, εναντίον της γυναίκας που θεράπευσε ο Χριστός και εναντίον του ευσεβούς λαού.
Το θαύμα έγινε σε μέρα αργίας. Κατά τη γνώμη αυτού του φαρισαίου υποκριτή, ο τύπος έπρεπε να φάει την ουσία. Η γυναίκα έπρεπε να μείνει αθεράπευτη επειδή ήταν Σάββατο' Σ' αυτό το έγκλημα φτάνει η υποκρισία.
Ο Χριστός όμως βρήκε την ευκαιρία ν' αποκαλύψει την υποκρισία του αρχισυνάγωγου με τον αποστομωτικό έλεγχο που του έκανε. Του είπε: υποκριτή, τη γυναίκα αυτή τη θεωρείς κατώτερη κι' απ' τα ζώα σου ακόμη, τα οποία, καίτοι είναι αργία τα Σάββατα, όμως τα ποτίζεις. Αυτή, που είναι εικόνα του Θεού, δεν την θεωερείς αξία να θεραπευτεί σε ημέρα αργίας.
Έτσι, ο Χριστός έβαλε στη θέση του τον αρχισυνάγωγο, όπως θα βάλει και όλους τους υποκριτές, που ακολουθούν τη γραμμή του αρχισυναγώγου. Όπως είπαμε όμως είναι χαρακτηριστικό ότι και οι δύο ασθενείς ήσαν στον ίδιο χώρο, την ίδια ώρα, δηλαδή μέσα στην εκκλησία την ώρα της λατρείας. Και θεραπεύτηκε μόνο η συγκύπτουσα. Γιατί αυτή μόνο βρισκότανε με ειλικρίνεια, με πίστη και ταπείνωση μέσα στην εκκλησία.
Ο αρχισυνάγωγος έμεινε όπως ήταν εγωϊστής και υποκριτής. Και τούτο, γιατί δεν ένιωσε ούτε στιγμή πως ήταν κι' αυτός βαρειά άρρωστος. Γιαυτό όχι μόνο δεν ζήτησε το έλεος του Χριστού, αλλά τόλμησε και να ελέγξει το Χριστό.
Αυτό δυστυχώς επαναλαμβάνεται και σήμερα.
Μέσα στην Εκκλησία μας κυκλοφορούν ταυτόχρονα δύο εντελώς αντίθετοι τύποι. Ο τύπος των υποκριτών και ο τύπος των αληθινών χριστιανών. Ο τύπος των υποκριτών, τελικά, μένει χωρίς το Χριστό. Ο τύπος των αληθινών χριστιανών προχωρεί με το Χριστό προς τον ουρανό.
Οι απλοί, οι ταπεινοί, οι πιστοί αποτελούν τον αληθινό τύπο της Εκκλησίας. Οι άλλοι, οι υποκριτές και εγωϊστές, αποτελούν το καρκίνωμα της Εκκλησίας και, ουσιαστικά, είναι έξω από την Εκκλησία.
( <<ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΜΒΩΝΑ. π. ΤΙΜΟΘΕΟΥ ΚΙΛΙΦΗ. Β' ΕΚΔΟΣΗ>>).
ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥ
Όπως μας αναφέρουν και τα δύο παραπάνω κείμενα (πολύ περισσότερο το δεύτερο) ο Χριστός τόλμησε εν ημέρα Σαββάτου να θεραπεύσει τη συγκίπτουσα, κάτι που δεν άρεσε καθόλου στον αρχισυνάγωγο του Ευαγγελίου. Με την κίνησή του αυτή ο Χριστός πήγε κόντρα στον τότε νόμο με απώτερο σκοπό να θεραπεύσει - σώσει την συγκίπτουσα. Ακριβώς το ίδιο νόημα είχε και η Ένωση του 2019. Σκοπός της ήταν να εισέλθουν εντός της Εκκλησίας άνθρωποι που από το 2005 και μέχρι το 2019 ήταν εκτός αυτής. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο έγινε η όποια οικονομία μιας και απώτερος σκοπός ήταν κάτι το πολύ σοβαρότερο, η σωτηρία των πιστών. Η σωτηρία των ανθρώπων που βρισκόντουσαν πίσω από τους δύο επισκόπους. Τον τότε Αργολίδος και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο κ. Παχώμιο και τον Πατρών κ. Ευστάθιο. Αυτό όμως δεν αρέσει στον Θεολόγο κ. Χαρίλαο Στουραΐτη γι' αυτό και από το 2019 έως και σήμερα κυνηγάει με μεγάλη μανία την Ένωση. Παρομοιάζοντας έτσι του εαυτό του με τους υποκριτές που αναφέρει το δεύτερο κείμενο.
Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2025
ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟ ΨΑΛΙΔΙ ΤΗΣ ΕΠΙΔΕΙΞΗΣ!
ΥΠ' ΟΨΙΝ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΣΤΟΥΡΑΪΤΗ!
Ζ' ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - ΤΩΝ ΔΥΟ ΤΥΦΛΩΝ
ΜΗΠΩΣ ΧΑΡΙΛΑΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΙ ΕΣΕΝΑ;
Λίγοι άνθρωποι δεν θέλουν τη διαφήμιση. Οι περισσότεροι από μας ευφραινόμαστε όταν διαφημιζόμαστε. Μας αρέσει η βιτρίνα και η φιγούρα. Στενοχωριόμαστε όταν δε γίνεται επαινετικός λόγος για μας. Αυτή είναι η πραγματικότητα, σχεδόν για όλους μας. <<Τον πλούτο πολλοί τον εμίσησαν, τη δόξα κανένας>>, έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας. Και είχαν δίκιο.
Ο σωστός δρόμος είναι ο εντελώς αντίθετος. Είναι η αποφυγή της διαφήμισης, της επίδειξης, της φιγούρας. Ο Χριστός και οι άγιοί του επεδίωκαν το <<λάθε βιώσας>>.
Μόνο όταν είναι απαραίτητη η φανέρωση των καλών έργων, για την οικοδομή και το φωτισμό των ανθρώπων, επιτρέπεται. Στις άλλες περιπτώσεις τα έργα πρέπει να κρύβονται από τη ματαιοδοξία, τη φλυαρία, την επίδειξη.
Το ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο. Ο Χριστός, μόλις θεράπευσε τους δύο τυφλούς, τους συνέστησε αυστηρά να μην το πουν σε κανένα. Αυτό βέβαια δεν ήταν δυνατό να γίνει, γιατί τους τυφλούς τους ήξερε πολύς κόσμος. Ήξεραν ότι, ενώ προ ολίγου ήσαν τυφλοί, τώρα βλέπουν.
Ο Χριστός όμως μ' αυτή τη σύσταση, ήθελε να δώσει το μέτρο της αποφυγής, της φιγούρας, του άσκοπου και επιζήμιου θόρυβου. Ένας τέτοιος θόρυβος εξανεμίζει την ποιότητα του καλού έργου. Ερεθίζει τους κακόβουλους και δημιουργεί αντιδράσεις και διωγμούς.
Η ταπείνωση είναι το πιο ασφαλές φρούριο για την περίσωση της ποιότητας των καλών μας έργων. <<Ας μη ξέρει ούτε η δεξιά σου τι καλό έκανε η αριστερά σου>>, λέει το Πνεύμα του Θεού. Κάθε άλλη στάση αδειάζει τον άνθρωπο από το μεγαλείο της ταπεινοφροσύνης τους. Το μεγαλύτερο μεγαλείο του ανθρώπου είναι η ταπείνωση. Αυτή προσπαθεί να μας κλέψει με κάθε τρόπο ο σατανάς. Ας μη του δώσουμε όμως τέτοια χαρά. Ας φεύγουμε, όσο μπορούμε πιο μακρυά, από το ψαλίδι του, που δεν είναι άλλο από το ψαλίδι της επίδειξης.
ΚΙΝΔΥΝΟΣ - ΘΑΝΑΤΟΣ!
ΥΠ' ΟΨΙΝ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΣΤΟΥΡΑΪΤΗ
Χαρίλαε, μήπως το παρακάτω κείμενο μιλάει για εσένα;
Δύο φρικτές εικόνες μας παρουσιάζει το Ευαγγέλιο της Ε' Κυριακής του Ματθαίου: Τη μία τη συνθέτουν οι δύο δαιμονισμένοι των Γεργεσηνών, οι οποίοι φωνάζουν, κτυπούν, σπάζουν και αλυσίδες ακόμη. Την άλλη τη συνθέτουν οι συμπατριώτες των δαιμονισμένων.
Οι κάτοικοι των Γεργεσηνών, μόλις πληροφορήθηκαν τη θεραπεία των δύο δαιμονισμένων συμπατριωτών τους, έτρεξαν αμέσως προς τα σύνορα της πόλης τους για να συναντήσουν το Χριστό.
Με ποιο σκοπό όμως;
Μήπως για να ευχαριστήσουν το Χριστό για το μεγάλο θαύμα; Μήπως για να τον παρακαλέσουν να θεραπεύσει και τους άλλους ασθενείς τους; Ή μήπως για να τον ακούσουν να διδάσκει την αλήθεια;
Όχι. Για να τον διώξουν βγήκαν. Για να του πουν, φύγε, Χριστέ, από κοντά μας, γιατί μας έθιξες τα παράνομα συμφέροντά μας. Μας πέταξες στη θάλασσα τους χοίρους που βόσκαμε παράνομα.
Οι πατέρες της Εκκλησίας μας στους χοίρους βλέπουν τη συμβολική εικόνα των παθών μας.
'Ετσι λέμε και μεις, πολλές φορές: Φύγε, Θεέ, από κοντά μας, γιατί μας θίγεις τα πάθη της καρδιάς μας.
Φύγε, Θεέ, από κοντά μας, γιατί εσύ μας λες να μαθαίνουμε τη δικαιοσύνη στη γη και μεις προτικούμε να ξέρουμε την αδικία.
Συ μας λες ν' αγαπούμε αλλήλους και μεις μισούμε αλλήλους.
Συ μας να μη κατακρίνουμε και μεις καταδικάζουμε.
Συ μας λες να έχουμε πίστη και μεις έχουμε ολιγοπιστία.
Συ μας λες <<άνω σχώμεν τα καρδίας>> και μεις κάτω έχουμε τις καρδιές μας.
Φύγε, λοιπόν, από κοντά μας. Δε σε θέλει η καρδιά μας. Και ο Θεός, σεβόμενος την ελευθερία μας, φεύγει.
Φεύγει και ρημάζουν οι πόλεις και τα χωριά μας.
Ρημάζουν οι σκέψεις μας, οι επιστήμες μας, η παιδεία μας, η πολιτική μας, τα σπίτια μας και τα οικονομικά μας.
Ρήμαξε, ακόμη, κι' αυτή η τυπική και ανούσια θρησκευτικότητά μας.
Όταν φεύγει ο Θεός όλα ρημάζουν.
Έρχεται ο πονηρός που είναι ο όλεθρος.
Οι πατέρες της Εκκλησίας μας λένε ότι δαιμονισμένοι δεν είναι μόνο όσοι σπαράζουν από τα δαιμόνια, αλλά και όλοι όσοι παραχωρούν τη σκέψη τους, τη θέλησή τους, την ελευθερία τους στον πονηρό.
Ο Χριστός, όμως, μπορεί να μας γλυτώσει από τον όλεθρο του πονηρού. Αρκεί να βγούμε από τα σύνορα των παθών μας και να τον παρακαλέσουμε να μείνει κοντά μας. Αρκεί να του πούμε: Χριστέ μας, έλα πάλι κοντά μας. Συ είσαι η ελπίδα μας, η ζωή μας και η χαρά μας.
Αδελφοί μου, μη διώχνουμε το Θεό από κοντά μας.
Κίνδυνος θάνατος.
Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2025
ΠΟΙΑ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ Σ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΤΟΥΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ" ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ.
ΚΑΤΩ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ!
ΥΠ' ΟΨΙΝ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΣΤΟΥΡΑΪΤΗ!!!
Από τη στιγμή που νοιώθουμε τον εαυτό μας, από τότε, συνήθως, αρχίζουμε να θέλουμε να φαινόμαστε καλύτεροι απ' ότι είμαστε. Φοράμε προσωπεία. Άλλο είμαστε και άλλο φαινόμαστε.
Οι μάσκες όμως ισχύουν για να κοροϊδεύουμε, αν τους κοροϊδεύουμε τους ανθρώπους. Το Θεό δεν μπορούμε να τον ξεγελάσουμε ποτέ. Ενώπιον του είναι όλα <<γυμνά και τετραχηλισμένα>>. Έρχεται ο θάνατος και πέφτουν οι μάσκες. Ακόμα και οι πιο ταιριαστές.
Γιαυτό λέει το Ευγγέλιο, ότι στη βασιλεία του Θεού θα μπουν άνθρωποι σαν τον εκατόνταρχο του Ευαγγελίου, που ήταν ειδωλολάτρης, αλλά ειλικρινής. Και θα μείνουν έξω οι δήθεν πιστοί, σαν τους Εβραίους τους υποκριτές.
Φοβερό πράγμα το προσωπείο!
Αλλοιώνει τον άνθρωπο. Μας καταστρέφει αιώνια. Και όμως το φοράμε σαν το ωραιότερο κουστούμι μας. Το απολαμβάνουμε σαν το ωραιότερο γλυκό μας. Σκάμε χαμόγελα, για να καλύψουμε το φαρμάκι του φθόνου και του μίσους που έχουμε μέσα μας. Γυαλίζουμε τη ζωή μας σαν τα παπούτσια μας. Κάνουμε το παν για να φαντάζουμε, για να έχουμε την εκτίμηση του κόσμου. Ξεγελάμε τους άλλους, προσφέροντας τιμές, που αγοράζουμε από το παζάρι της ψευτιάς. Η μάσκα έχει γίνει η ταυτότητά μας. Σ' αυτό συντελεί και η μαζοποιημένη ζωή μας. Ζούμε χωρίς βάθος, χωρίς συνείδηση ευθύνης και ενοχής. Σούμε επιπόλαια. Γιαυτό μας αρέσουν οι μάσκες.
Το μεγαλείο, όμως, του ανθρώπου είναι η αληθινότητα. Αυτή αναδεικνύει τον άνθρωπο προσωπικότητα.
Μ' αυτή έζησαν και ζουν οι άγιοι. Γιαυτό φωτίζουν τους αιώνες.
Ας το ξανατονίσουμε: Ο Χριστός δέχτηκε τον ειδωλολάτρη εκατόνταρχο, που δε φορούσε μάσκα. Απέρριψε τους θρησκευτικούς φαρισαίους, που φορούσαν τη μάσκα της θρησκείας για φιγούρα και για εκμετάλλευση.
Αν θέλουμε όμως να σωθούμε ας πετάξουμε τις μάσκες μας. Και ας φωνάξουμε πρώτα στον εαυτό μας: Τέρμα στο θέατρο. Κάτω οι μάσκες.
Η βασιλεία του Θεού δεν είναι θέατρο.
Ο Θεός δεν ξεγελιέται.